Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 495/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 291/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez R. P. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W uzasadnieniu tego postanowienia Sad I instancji wskazał, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnił złożonego wniosku, a tym samym nie wykazał niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, których mogłyby doświadczyć w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody materialnej w postaci utraty pracy, którą wykonuje w Holandii. Praca ta wiąże się z dojazdami do zakładu pracy, które są możliwe tylko samochodem. Skarżący wskazał, że jego miejsce zamieszkania w Holandii jest położone w takiej lokalizacji, w której załatwienie codziennych i bieżących spraw bez samochodu jest bardzo utrudnione. Pójście po zakupy, czy załatwienie innej sprawy, będzie wymagało kilkudziesięciominutowego poruszania się na piechotę. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu w postaci umowy o pracę oraz oświadczenia współlokatorki - A. G. na okoliczności pozostawania przez skarżącego w stosunku pracy za granicą i spełnienia przesłanki określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu, które mogłyby nastąpić w następstwie jego wzruszenia w postępowaniu sądowym. Z konstrukcji przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w celu uzyskania ochrony własnego interesu skarżący, po wniesieniu skargi bądź równocześnie z dokonaniem tej czynności, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny, ma obowiązek nie tylko wykazania zaistnienia ustawowych przesłanek, ale przede wszystkim ich uzasadnienia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 maja 2010 r., II FZ 182/10; z dnia 4 lipca 2012 r., II OSK 1522/12; z dnia 11 października 2012 r., II OZ 877/12; z dnia 11 stycznia 2013 r., II OSK 2895/12; z dnia 15 stycznia 2013 r., II OSK 3070/12, I FZ 589/12, I GZ 423/12, II GSK 2086/12; z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1990/12; z dnia 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12; z dnia 15 marca 2013 r., II FSK 410/13; z dnia 4 lipca 2013 r., II GZ 323/13).

Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej, tak jak w niniejszej sprawie, brak jakiegokolwiek uzasadnienia nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że nie zachodziły podstawy do uwzględnienia wniosku w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w ramach postępowania zażaleniowego ocenia legalność działania Sądu I instancji w związku z wydanym postanowieniem. Nie rozpatruje natomiast powtórnie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Nie sposób w związku z tym podważyć zaskarżonego postanowienia z tego powodu, że Sąd I instancji nie uwzględnił w nim okoliczności, które strona przedstawia dopiero na etapie postępowania zażaleniowego (por. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2005 r., sygn. akt II FZ 450/05). Na marginesie warto jednak zaznaczyć, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żalący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody - nie wykazał przekonywująco, że posiadanie prawa jazdy jest warunkiem koniecznym wykonywania przez niego pracy. Nie podjął próby wyjaśnienia w jakiej odległości od miejsca jego zamieszkania położony jest zakład pracy, w którym aktualnie jest zatrudniony. Z treści zażalenia, jak i oświadczenia współlokatorki - A. G. wynika natomiast, że skarżący mieszka i pracuje w tej samej miejscowości. W miejscowości tej funkcjonuje komunikacja publiczna (PKP, autobusy), stąd nie sposób uznać, że dojazd do pracy jest możliwy tylko i wyłącznie samochodem. Ewentualne utrudnienia jakie wiążą się z podróżowaniem przy pomocy środków komunikacji publicznej (wydłużenie czasu podróży i konieczność dojścia do przystanku), nie stanowią zaś okoliczności, które mogą być rozważane w kontekście znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniających zastosowanie środka ochrony tymczasowej.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., zażalenie oddalił.