Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 3452/01
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2002-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 59 ust. 5
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: Niezgodności pomiędzy obiektem zrealizowanym opisanym w dokumentacji powykonawczej, a obiektem w odniesieniu do którego zostało wydane pozwolenie na jego budowę, nie można nazwać ani pozorną, ani też nieistotną.

Zestawienie treści dokumentacji powykonawczej z treścią decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, oraz z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu daje podstawę do stwierdzenia, że nastąpiło wykonanie innego obiektu budowlanego.

TEZY

Niezgodności pomiędzy obiektem zrealizowanym opisanym w dokumentacji powykonawczej, a obiektem w odniesieniu do którego zostało wydane pozwolenie na jego budowę, nie można nazwać ani pozorną, ani też nieistotną.

Zestawienie treści dokumentacji powykonawczej z treścią decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, oraz z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu daje podstawę do stwierdzenia, że nastąpiło wykonanie innego obiektu budowlanego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Lecha Sz. na decyzję Wojewody M. z dnia 14 września 2001 r. (...) w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7.05.1997 r. na wniosek Lecha Sz. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej: budowy pawilonu handlowo - usługowo - biurowego na działkach nr ew. 44 i 45 obręb 6-13-11 przy ul. Sz. 1 róg P. w Gminie W.-B.

Decyzją z dnia 23 maja 1997 r. zatwierdzono projekt budowlany i pozwolono na budowę pawilonu handlowo - usługowo - biurowego na działkach nr ew. 44 i 45 przy ul. Sz. 1 w Gminie W.-B., nadto nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. W decyzji tej stwierdzono też, iż zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania określone w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 7.05.1997 r.

Pismem z dnia 18.05.2001 r. inwestor zgłosił zakończenie budowy i przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego, stwierdzając jednocześnie w tym piśmie zmianę przeznaczenia obiektu i złożył dokumentację powykonawczą.

W protokole oględzin z dnia 5.06.2001 r. sporządzonym wobec zgłoszenia zakończenia budowy stwierdzono, iż obiekt został wykonany niezgodnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwoleniem na budowę.

Decyzją z dnia 29 czerwca 2001 r. wydaną z upoważnienia Burmistrza Gminy W.-B. na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i art. 104 Kpa po rozpatrzeniu wniosku Lecha Sz. z dnia 18.05.2001 r. odmówiono udzielenia pozwolenia na użytkowanie salonu samochodowego z serwisem na terenie działki nr ew. 44 i 45 z obrębu 6 - 11- 13 przy ul. P. 82 w Gminie W.-B.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Lech Sz.

Decyzją z dnia 14 września 2001 r. wydaną z upoważnienia Wojewody M., po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż odmowa udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu uzasadniona została dokonanym odstępstwem od warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwolenia na budowę. Inwestor do zgłoszenia z dnia 18.05.2001 r. o zakończeniu budowy i przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego załączył dokumentację powykonawczą. Z opracowania tego wynika, że inwestor wybudował obiekt o innym przeznaczeniu, zmienionych gabarytach, jak też zmienił wygląd architektoniczny. Zatem w ocenie organu zaistniała przesłanka do zastosowania przepisu art. 59 ust. 5 w związku z niespełnieniem wymagań określonych w art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja organu I instancji znajduje oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł Lech Sz., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa polegające na wyciągnięciu wniosków na podstawie przesłanek niezgodnych ze stanem faktycznym opierając się tylko na pozornych niezgodnościach w dokumentacji przedstawionej do rozpatrzenia przy zgłoszeniu zakończenia budowy i przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego. Skarżący zarzucił brak określenia w zaskarżonej decyzji niezgodności zrealizowanego obiektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzją o pozwoleniu na budowę, co w efekcie powoduje, że nie wiadomo na czym w ocenie organu polegają odstępstwa istotne, zaistniałe w zrealizowanym obiekcie, a które spowodowały wydanie zaskarżonej decyzji. Wskazane wyżej uchybienia stanowią obrazę art. 7 Kpa.

Ponadto zdaniem skarżącego poważnym uchybieniem organu jest brak zastosowania przez organ przepisów art. 50 ust. 1 pkt 3 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Przedstawione szczegółowo we wniesionej skardze zarzuty, w ocenie strony skarżącej stanowią o zasadności wniesionej skargi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego, jak i materialnego.

Stosownie do przepisu art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ właściwy organ, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 tegoż przepisu. Przepis art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane stanowi zaś, iż właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę.

Sytuacja przewidziana we wskazanym wyżej art. 59 ust. 5 w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

W decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia 23.05.1997 r. nałożony został na inwestora w oparciu o art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Inwestor zgłaszając wniosek o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego z dnia 18.05.2001 r. złożył między innymi dokumentację powykonawczą salonu samochodowego z serwisem przy ul. Sz. róg P. w W. Złożona przez inwestora dokumentacja powykonawcza wskazuje na to, że na działkach nr 44 i 45 przy ul. Sz. i P. w W. zrealizowany został obiekt budowlany o innym, niż w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu oraz w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę przeznaczeniu, zmienionych gabarytach i zmienionym wyglądzie architektonicznym. Fakt, że zrealizowany obiekt zgodny jest z dokumentacja powykonawczą przedstawioną przez inwestora, a nie z projektem budowanym zatwierdzonym decyzją z dnia 23. 05. 1997 r. potwierdziła kontrola przeprowadzona w dniu 5.06.2001 r.

Wbrew przedstawionym we wniesionej skardze zarzutom niezgodności pomiędzy obiektem zrealizowanym opisanym w dokumentacji powykonawczej, a obiektem w odniesieniu do którego zostało wydane pozwolenie na jego budowę, nie można nazwać ani pozorną, ani też nieistotną.

Zestawienie treści dokumentacji powykonawczej z treścią decyzji z dnia 23.05.1997 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, oraz z treścią decyzji z dnia 7.05.1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu daje podstawę do stwierdzenia, że nastąpiło wykonanie innego obiektu budowlanego. Przykładowo według zatwierdzonego projektu budowlanego powierzchnia zabudowy miała wynosić - 898 m2, a powierzchnia utwardzona w tym parking, drogi wewnętrzne oraz chodniki - 643 m2. Według natomiast dokumentacji powykonawczej powierzchnię zabudowy określono na 1.040 m2, zaś powierzchnię utwardzoną w tym parking, drogi wewnętrzne oraz chodniki na 889 m2.

Wskazane wyżej dokumenty, a więc zarówno zatwierdzony projekt budowlany, jak i dokumentacja powykonawcza złożone przez inwestora, a więc znane mu co do treści, stanowiły wraz ze sporządzonym w obecności strony skarżącej i przez niego podpisanym protokołem oględzin obiektu budowlanego materiał dowodowy będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Nie można w tej sytuacji uznać za skuteczny zarzut naruszenia przepisu art. 7 Kpa przez organ wydający zaskarżoną decyzję. Również za chybiony uznać trzeba zarzut braku wydania w przedmiotowej sprawie przez organ orzeczeń opartych na art. 50 oraz art. 51 ustawy Prawo budowlane, jeśli zważy się na treść decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, co orzeczono jak w sentencji.