Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 44/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 04 listopada 2021 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2020 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "K.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku S. G., odmówił udzielenia pozwolenia na rozbiórkę dwóch wiat gospodarczych ze stołami paszowymi na działce nr [...] w obrębie ewid. D. , gmina O..

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wniosek S. G. był już procedowany. W dniu [...] września 2017 r. Starosta udzielił S. G. pozwolenia na rozbiórkę wskazanych na wstępie dwóch wiat gospodarczych i decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] Tym niemniej, w wyniku rozpoznania skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po [...], uchylił decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...].

W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Starosta [...] w dniu [...] lutego 2020 r. ponownie wszczął postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowej rozbiórki i powiadomił o tym fakcie strony postępowania. S. G. został ponadto wezwany do przedłożenia pisemnej zgody właściciela działki, na której znajdują się obiekty przeznaczone do rozbiórki, na ich rozbiórkę. Pomimo prawidłowego doręczenia pisma z dnia [...] czerwca 2020 r. S. G. takiej zgody nie przedłożył. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego spółka R. Sp. z o.o. w swoim piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. wskazała natomiast, że nie wyraża zgody na dokonanie rozbiórki z uwagi, że nie zostały spełnione warunki rozbiórki wskazane przez właściciela nieruchomości.

Mając na uwadze treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po [...] organ I instancji stwierdził, że wniosek o pozwolenie na rozbiórkę S. G. nie spełnia wymogów określonych w art. 33 Prawa budowlanego, a brak zgody właściciela gruntu na rozbiórkę uniemożliwia w świetle art. 33 ust.4 pkt 1 ustawy udzielenie pozwolenia na rozbiórkę.

W odwołaniu z dnia [...] września 2020 r. do Wojewody S. G. wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. 81 K.p.a.

W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że w uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego uznał, że na rozbiórkę wiat wymagana jest zgoda spółki, podczas gdy jest ona właścicielem wyłącznie gruntu, a nie samych wiat. Organ całkowicie zignorował treść art. 47 § 3 K.c., zgodnie z którym nie stanowią części składowych przedmioty połączone z gruntem jedynie dla przemijającego użytku. W konsekwencji, jeżeli połączenie budynku z gruntem było technicznie trwałe, a nastąpiło dla przemijającego użytku, budynek nie stał się z chwilą połączenia częścią składową nieruchomości. W niniejszej sprawie to inwestor wyłącznie dla celów prowadzonej przez siebie działalności wybudował przedmiotowe wiaty przy obiektach, które dzierżawił. Wiaty te miały być użytkowane przez inwestora wyłącznie przez okres na jaki została zawarta umowa cywilnoprawna najmu terenu. Z powyższych względów organ I instancji bezzasadnie przyjął, że zgoda inwestora nie jest zgodą, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego.

Niezależnie od powyższego, nawet gdyby uznać, że w niniejszej sprawie wymagana jest zgoda R. Sp. z o.o. na rozbiórkę wiat, to zdaniem odwołującego i tak nie można podzielić ustaleń organu I instancji, że taka zgoda nie została wyrażona. Organ I instancji dokonując oceny, że spółka nie wyraziła zgody na rozbiórkę całkowicie zignorował wydane przez Sąd Okręgowy w P. Wydział [...] Gospodarczy (sygn. akt [...]), a następnie przez Sąd Apelacyjny w P. Wydział [...] Cywilny (sygn. akt [...]) wyroki. Orzeczenia te mają istotne znaczenie w sprawie, ponieważ ich argumentacja w sposób jednoznaczny pozwala na uznanie, że inwestor dysponował konieczną zgodą właściciela gruntu. Sąd Okręgowy wskazał, że pozwana (R. Sp. z o.o.) w ramach toczącego się postępowania - w treści sprzeciwu od wydanego nakazu zapłaty - sprecyzowała swoje żądanie przywrócenia stanu poprzedniego, wyrażając swoją wolę w dostateczny sposób. Sąd wskazał również, że decyzja pozwanej o zwrocie powodowi poczynionych nakładów, która skutkowała zdemontowaniem wiat nie stanowi dla pozwanej dużego utrudnienia, bowiem, jak zeznali świadkowie, dysponowała ona innymi terenami i obiektami, w których mogła przechowywać bydło. Stanowisko to podtrzymał Sąd Apelacyjny w P. wskazując ponadto, z uwagi na zarzuty apelacji, że oświadczenie pełnomocnika o żądaniu przywrócenia przedmiotu najmu do stanu poprzedniego było skuteczne i wywołało skutki materialno-prawne. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym organ I instancji zobowiązany był do respektowania zapadłych orzeczeń sądów powszechnych i wydając zaskarżoną decyzję nie mógł wydać rozstrzygnięcia bez uwzględnienia faktu istnienia w obrocie prawnym wskazanych orzeczeń sądów powszechnych. Organ I instancji całkowicie zignorował fakt, że w świetle wiążących inwestora orzeczeń i oświadczeń spółki jest on zobligowany do przywrócenie stanu poprzedniego nieruchomości, na której wybudował przedmiotowe wiaty. Dokonanie powyższych czynności nie jest możliwe bez uzyskania stosownej decyzji zezwalającej na rozbiórkę.

Powyższe zaś prowadzi do sytuacji, że wobec niemożliwości uzyskania decyzji rozbiórkowej, bez której nie można przeprowadzić demontażu wiat spółka będzie mogła zatrzymać nakłady, nie będąc jednocześnie zobowiązaną do zwrotu wartości tych nakładów, skoro powództwo w tym zakresie zostało oddalone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ignorując całkowicie treść zapadłych orzeczeń doprowadził więc do sytuacji, w której odwołujący nie może uzyskać zwrotu wartości nakładów (powództwo oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego), ani nie może uzyskać zwrotu samych nakładów z uwagi na brak możliwości uzyskania decyzji rozbiórkowej.

Dalej wskazano, że celem realizacji zwrotu nakładów odwołujący pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. wezwał spółkę do udostępnienia nieruchomości celem umożliwienia demontażu elementów wiat oraz stołów paszowych i przywrócenia stanu poprzedniego przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi spółka wskazała, że wyraża zgodę na dokonanie rozbiórki wiat i stołów z zastrzeżeniem, iż prace te winny być prowadzone w określonych porach dnia. Również powyższą kwestię zignorował organ I instancji.

Końcowo odwołujący podkreślił, że ustawa Prawo budowlane nie wymaga do uzyskania decyzji o rozbiórce przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale jedynie zgody właściciela obiektu na dokonanie rozbiórki. Ustawodawca nie wprowadza dla jej udzielenia wymogu zachowania szczególnej formy. Zgoda na rozbiórkę obiektu budowlanego nie jest oświadczeniem o charakterze procesowym, które można cofać w trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę. Jest oświadczeniem woli w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, które co do zasady jest nieodwołalne.

Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że kwestią, która wymagała wyjaśnienia, była konieczność przedłożenia zgody właściciela obiektu na jego rozbiórkę. Uprzednio rozpoznając przedmiotową sprawę, organy obu instancji uznały bowiem, że na podstawie przedstawionych dokumentów można przyjąć, iż właścicielem przedmiotowych wiat jest S. G., który wybudował je na podstawie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Wskazana kwestia została jednakże inaczej rozstrzygnięta prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po [...], a następnie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] listopada 2019 r., sygn. akt II OSK [...]. W ocenie sądów w przedmiotowej sprawie niezbędne jest przedłożenie przez wnioskodawcę zgody właściciela obiektów, którym jest "R. Sp. z o. o., a nie S. G.. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił kwestię związania organów administracji i sądów prawomocnymi wyrokami (na które powołuje się pełnomocnik wnioskodawcy) w oparciu o art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1575). Zdaniem Sądu wynikający z tego przepisu stan związania orzeczeniami wydanymi w innych sprawach odnosi się wyłączenie do sentencji orzeczenia, a nie jego motywów, a wyroki, na które powołuje się odwołujący, wydane w sprawie o zapłatę, oddalające powództwo, a następnie apelację skarżącego kasacyjnie, pozostają obojętne dla postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę obiektów budowlanych. Nie rozstrzygają bowiem w sentencji o własności przedmiotowych wiat, co ma kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie.

W konsekwencji, w świetle zapadłych w przedmiotowej sprawie prawomocnych wyroków, niezbędnym dla wypełnienia dyspozycji art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego jest przedłożenie zgody właściciela obiektów i zarazem gruntu, na którym są posadowione, czyli spółki "R. . Odwołujący mimo prawidłowo doręczonego wezwania organu I instancji nie uzupełnił dokumentacji o rzeczoną zgodę. Odwołujący nie uzupełnił wskazanego braku również na etapie postępowania odwoławczego, podtrzymując w pełni swoją dotychczasową argumentację.

W skardze z dnia [...] grudnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu S. G. powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Zarzucił także, że organ odwoławczy z jednej strony w sposób nieuprawniony pomija motywy zawarte w uzasadnieniach orzeczeń sądów powszechnych zapadłych w sprawie o zwrot nakładów, z drugiej zaś powołuje się na motywy rozstrzygnięć zawartych w uzasadnieniach orzeczeń sądów administracyjnych zapadłych w sprawie o udzielenia pozwolenia na rozbiórkę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2021 r. uczestniczka postępowania R. Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi w całości i zasądzenie od skarżącego na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

U uzasadnieniu spółka podniosła, że skarga powiela zarzuty postawione w poprzednim postępowaniu sądowym. Powołując się na treść wyroku NSA z dnia [...] listopada 2019 r. spółka wskazała, że fakt, iż jest właścicielem wiat, a także, że stanowisko procesowe w pozwie o zapłatę nie mogą zastąpić wymaganej przepisem art. 33 pkt 1 Prawa budowlanego zgody są przesądzone. NSA przeanalizował również zarzuty związane z art. 365 § 1 K.p.c.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Kontroli Sądu poddano decyzję Wojewody z dnia [...] października 2020 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], o odmowie udzielenia S. G. pozwolenia na rozbiórkę dwóch wiat gospodarczych ze stołami paszowymi na działce nr ewid. gruntu [...] w obrębie ewid. D. , gmina O..

Na wstępie podkreślenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po [...], uchylił wydaną poprzednio w tej sprawie decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], a także poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...], którą udzielono S. G. pozwolenia na rozbiórkę wskazanych na wstępie wiat. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu [...] listopada 2019 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem o sygn. akt II OSK [...] oddalił skargę kasacyjną złożoną przez S. G..

Zarówno Sąd w składzie rozstrzygającym, jak i organy są związane przywołanymi wyżej wyrokami na mocy art. 153 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "P.p.s.a."), wobec czego nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi podważające stanowisko wyrażone przez sądy administracyjne w tych wyrokach.

Przechodząc do meritum wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć zgodę właściciela obiektu. W wyroku z dnia [...] czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po [...] tut. Sąd przesądził, że w rozpoznawanej sprawie niewystarczająca jest zgoda inwestora, którym był skarżący S. G., ale konieczna jest zgoda właściciela działki nr [...], na której posadowiono wiaty, który jest jednocześnie właścicielem wiat, tj. uczestniczki postępowania R. sp. z o.o. Stanowisko to zostało w pełni zaakceptowane we wspomnianym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wskazał, że skoro działka nr [...], na której wzniesione zostały oba obiekty budowlane stanowi własność spółki, to obiekty te są częściami składowymi gruntu i nie stanowią przedmiotu odrębnych praw rzeczowych.

Odnosząc się przy tym do postawionego w odwołaniu i skardze zarzutu naruszenia art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego wskazać należy, że w tej kwestii wypowiadał się już zarówno tut. Sąd, jak i Naczelny Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że sporne wiaty zgodnie z projektem posadowione są na ławach fundamentowych i stopach betonowych; wg opisu technologicznego projektu budowlanego są budynkami jednokondygnacyjnymi, z podłożeniem betonowym dylatowanym, z uzbrojeniem w postaci kanalizacji sanitarnej, oświetlenia i naturalnej wentylacji. Taki opis obiektów budowlanych w powiązaniu z decyzją o pozwoleniu na budowę oraz przeznaczeniem wiat (powiększenie istniejących obiektów inwentarskich gospodarstwa hodowlanego składającego się z dwóch obór wraz z łącznikiem), trafnie oceniony został przez WSA jako część składowa rzeczy, która nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych (art. 47 § 1 K.c.). Stąd też ze względu na cechy wiat i ich przeznaczenie, o wyjątku przewidzianym w art. 47 § 3 K.c. nie może być mowy.

Wobec tego Sąd w składzie orzekającym nie mógł zaaprobować stanowiska skarżącego, że w niniejszej sprawie nie była wymagana zgoda spółki jako właściciela terenu, na którym posadowiona jest przedmiotowa wiata, a wyłącznie zgoda właściciela tych wiat, którym – zdaniem skarżącego jest on sam.

Idąc dalej wskazać należy, że decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ nie może udzielić pozwolenia na rozbiórkę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań. Organ opiera się przy tym na załączonych do wniosku, wymaganych prawem załącznikach w postaci dokumentów. W przypadku złożenia wniosku rolą organu jest dokonanie oceny, czy wniosek zawiera wymagane prawem elementy. Gdy jest on obarczony brakami, uniemożliwiającymi nadanie mu dalszego biegu, obowiązkiem organu jest wezwanie inwestora do uzupełnienia wniosku. Zgoda właściciela obiektu budowlanego na dokonanie rozbiórki musi być przy tym jednoznaczna i złożona przy wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę. Do wniosku skarżący przedłożył tymczasem oprócz swojej zgody – jako "właściciela" wiat (co, jak już powyżej wskazano, nie było zasadne), pismo pełnomocnika S. G. – Prezesa Zarządu [...] R. Sp. z o.o. z dnia [...] lipca 2017 r., w którym wskazano, że jego mocodawca jest gotowy umożliwić demontaż elementów wiat oraz stodół paszowych na nieruchomości, jednak prace demontażowe muszą mieć stosowny harmonogram, dostoswany do karmienia i dojenia krów. Pełnomocnik wskazał, że konieczne jest, aby firma, która będzie wykonywać prace nawiązała kontakt ze spółką w celu dokonania niezbędnych uzgodnień i sporządzenia harmonogramu przewidywanych robót. Sporządzenie takiego szczegółowego harmonogramu, ze wskazaniem dat i godzin prac rozbiórkowych, uznano za konieczne. Nie sposób uznać, że pismo to stanowi zgodę na dokonanie rozbiórki złożoną przez spółkę [...] R. sp. z o.o., albowiem zgoda nie może zostać udzielona warunkowo. Co więcej, pismo to zostało podpisane przez adw. M. L., a nie prezesa spółki, a do wniosku nie dołączono pełnomocnictwa uprawniającego pełnomocnika do wyrażenia zgody na dokonanie rozbiórki na gruntach spółki. Na podstawie akt sprawy, w której znajdowały się przecież wskazane dokumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że złożony przez inwestora wniosek o pozwolenie na rozbiórkę wiat nie spełniał wszystkich wymogów określonych w art. 33 Prawa budowlanego, a brak zgody właściciela gruntu na rozbiórkę uniemożliwiał w świetle art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy udzielenie pozwolenia na rozbiórkę spornego obiektu. Tym samym wyrażone w treści skargi stanowisko, że pełnomocnik spółki pismem z dnia [...] lipca 2017 r. wskazał, że jego mocodawca wyraża zgodę na dokonanie rozbiórki wiat i stodół nie mogło prowadzić do podważenia stanowiska wyrażonego w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze uznać należało, że wezwanie organu I instancji do uzupełnienia przez skarżącego wniosku o przedłożenie zgody właściciela wiat na ich rozbiórkę było zasadne i konieczne. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] organ I instancji wezwał skarżącego do przedłożenia pisemnej zgody właściciela działki nr [...] (po geodezyjnym podziale dz. [...] i [...]) w Wolkowie na rozbiórkę obiektu budowlanego. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu [...] czerwca 2020 r., jednak do dnia wydania decyzji przez organ I instancji w dniu [...] lipca 2020 r., pozostało bez odpowiedzi.

W konsekwencji uznać należało, że – w kontekście wskazanych na wstępie wyroków sądów administracyjnych, których treścią organ I instancji był związany – wobec braku uzupełnienia wniosku o pozwolenie na rozbiórkę o zgodę właściciela obiektu, organ I instancji prawidłowo odmówił udzielenia pozwolenia na rozbiórkę.

Wbrew twierdzeniom skargi nawet w przypadku uznania (co Sąd jednoznacznie wykluczył), że pismo z dnia [...] lipca 2017 r. stanowiło zgodę właściciela obiektu budowlanego na dokonanie rozbiórki wskazać należy, że zaraz po wszczęciu postępowania w sprawie, w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. pełnomocnik spółki wskazał, że na obecnym etapie postępowania reprezentowana przez niego spółka nie może wyrazić zgody na przystąpienie do wnioskowanych prac rozbiórkowych. Wnioskodawca był już natomiast wcześniej wielokrotnie informowany o tym, jakie muszą być spełnione warunki, aby rozbiórka mogła być zrealizowana. Także w odwołaniu z dnia [...] października 2017 r. od pierwszej z decyzji organu I instancji spółka podkreśliła, że na etapie całego postępowania administracyjnego nie wyrażała zgody na przystąpienie do wnioskowanych prac rozbiórkowych.

Co więcej, w toku ponownie prowadzonego postępowania właściciel spornych obiektów budowalnych w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. wyraźnie wskazał, że nie wyraża zgody na dokonanie rozbiórki objętej wnioskiem (k. 3-8 akt adm. organu I instancji). Nieprawidłowe jest natomiast stanowisko, że zgoda na rozbiórkę nie może zostać cofnięta w trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę. Należy bowiem przyjąć, że jeżeli cofnięcie zgody nastąpi przed wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej (w toku postępowania przed organem I lub II instancji), to fakt ten powinien spowodować odmowę wydania pozwolenia na rozbiórkę [por. J. Dessoulavy-Śliwiński, Komentarz do art. 33 Prawa budowlanego (w:) Z. Niewiadomski (red.), Prawo Budowlane. Komentarz. wyd. 10, el./Legalis].

Odnosząc się do zarzutów odwołania i skargi, że organy rozstrzygające w sprawie nie uwzględniły przy rozpoznawaniu sprawy wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r., sygn. akt IX GC [...] oraz wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. akt I ACa [...] wskazać należy, że i ta kwestia była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia [...] listopada 2019 r., sygn. akt II OSK [...].

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wynikający z tego przepisu stan związania orzeczeniami wydanymi w innych sprawach odnosi się wyłączenie do sentencji orzeczenia a nie jego motywów. "W rozpoznawanej sprawie orzeczeniami, na które powołuje się skarga kasacyjna, są wyroki Sądu Okręgowego sygn. akt IX GC [...] oraz Sądu Apelacyjnego sygn. akt I ACa [...]. Pierwszym z tych wyroków, w sprawie z powództwa Skarżącego kasacyjnie przeciwko Spółce o zapłatę, powództwo zostało oddalone. Drugim natomiast wyrokiem Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy z powództwa Skarżącego kasacyjnie przeciwko Spółce, na skutek apelacji powoda (Skarżącego kasacyjnie), oddalił apelację. Zatem wyroki, na które powołuje się skarga kasacyjna, wydane w sprawie o zapłatę, oddalające powództwo a następnie apelację Skarżącego kasacyjnie, pozostają obojętne dla postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę obiektów budowlanych. Nie rozstrzygają bowiem w sentencji o własności przedmiotowych wiat, co ma kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie."

Nie jest więc zasadny zarzut skargi, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony pominął motywy zawarte w uzasadnieniach orzeczeń sądów powszechnych zapadłych w sprawie o zwrot nakładów, a z drugiej strony powołał się na motywy rozstrzygnięć zawartych w uzasadnieniach orzeczeń sądów administracyjnych. Podkreślenia wymaga, że powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych zapadły właśnie na kanwie przedmiotowej sprawy o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę, wobec czego organy rozstrzygające w sprawie były tymi wyrokami związane. Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie przy tym wskazał, że powołane przez skarżącego wyroki pozostają obojętne dla postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę obiektów budowlanych. Nie rozstrzygają bowiem w sentencji o własności przedmiotowych wiat, co ma kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie.

Nieprawdziwe jest także twierdzenie skarżącego, że wyrok tut. Sądu doprowadził do sytuacji, w której skarżący nie może rozebrać wiat i odzyskać nakładów. Spółka wielokrotnie wskazywała skarżącemu, że wyrazi zgodę na dokonanie rozbiórki po ustaleniu stosownego harmonogramu prac, dostosowanego do okresów karmienia i dojenia całego stada krów. Skarżący domaga się jednak wyłączenia działki i znajdujących się na niej obiektów z użytkowania, co wyklucza udzielenie zgody przez spółkę.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.

Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika uczestniczki postępowania spółki R. sp. z o.o. o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, albowiem żądanie to pozbawione było podstawy prawnej. Zgodnie z wyrażoną w art. 199 P.p.s.a. zasadą, to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Regulacja ta w świetle art. 33 § 1 P.p.s.a. stosuje się do uczestników postępowania, którzy występują w nim na prawach strony. Nie istnieją zaś jakiekolwiek przepisy szczególne uzasadniające zasądzenie od organu bądź skarżącego na rzecz uczestnika postępowania kosztów za postępowanie przed sądem pierwszej instancji – i to niezależnie od wyniku sprawy. W szczególności nie stanowi tego rodzaju regulacji art. 205 § 1 i 3 P.p.s.a., albowiem przepis ten określa jedynie co zalicza się do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście (§ 1) oraz określa zasady ustalania i wypłacania należności z tytułu kosztów przejazdu (§ 3), nie wprowadzając jednakże, odmiennie niż na przykład art. 200 P.p.s.a., wyjątku od zasady ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy pkt XIV zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] stycznia 2021 r. wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).