Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 372/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1, art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: par. 9 ust. 1 pkt 7, par. 10 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 231
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia  do kierowania pojazdami

SENTENCJA

Dnia 4 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi V. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wymiany ukraińskiego prawa jazdy na dokument krajowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...].


UZASADNIENIE

III SA/Łd 372/20

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z zm.)- dalej: k.p.a.; art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. 2019 r. poz. 341) – dalej: u.k.p.; § 9 ust. 1 pkt 7, § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2016 r. poz. 231ze zm.) – dalej: rozporządzenie z 2016 r.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o odmowie wymiany V. H. ukraińskiego prawa jazdy kat. A1, A, B1, B, nr [...], wydanego w dniu 6 września 2017 r. na dokument krajowy bez uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu państwowego z części teoretycznej.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 26 lutego 2019 r. V. H. wystąpiła o wymianę wydanego w dniu 6 września 2017 r., na Ukrainie, prawa jazdy kat. A1, A, B1, B, nr [...], bez zdawania egzaminu państwowego z części teoretycznej. Do wniosku strona załączyła kserokopię ukraińskiego prawa jazdy z tłumaczeniem tłumacza przysięgłego oraz pozostałe wymagane prawem załączniki.

Pismem z dnia 28 lutego 2019 r. właściwy dla rozpatrzenia wniosku organ administracji publicznej wystąpił do Ambasady Ukrainy w Rzeczypospolitej Polskiej o potwierdzenie danych zawartych w zgłoszonym do wymiany ukraińskim prawie jazdy. W udzielonej w piśmie z dnia 20 sierpnia 2019 r. odpowiedzi Ambasada Ukrainy w Rzeczypospolitej Polskiej dokonała potwierdzenia prawdziwości danych zawartych w zgłoszonym do wymiany prawie jazdy. Z uwagi na rozbieżności, co do daty ważności dokumentu krajowy organ administracji wystąpił do strony ukraińskiej o wyjaśnienie powyższej kwestii. Kolejnym pismem dnia 20 stycznia 2020 r. Ambasada Ukrainy w Rzeczypospolitej Polskiej potwierdziła dane i informacje zawarte w zgłoszonym do wymiany ukraińskim prawie jazdy.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. odmówił skarżącej wymiany ukraińskiego prawa jazdy na dokument krajowy bez uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu państwowego z części teoretycznej. Uzasadniając organ wskazał, iż przedłożony przez stronę do wymiany dokument prawa jazdy nie jest zgodny ze wzorem opublikowanym w załączniku nr 9 do Konwencji o ruchu drogowym podpisanej w Genewie w dniu 19 września 1949 r. (Dz.U. z 199 r. Nr 54 poz. 31-2230- dalej: konwencja genewska oraz z wzorem opublikowanym w załączniku nr 6 do Konwencji o ruchu drogowym podpisanej w Wiedniu w dniu 8 listopada 1968 r. (Dz.U. z 198 r. Nr 5 poz. 40 i 44) - dalej: konwencja wiedeńska. Dokument ten nie jest bowiem koloru różowego. Natomiast jak wynika z krajowych regulacji prawnych dotyczących wymiany zagranicznego prawa jazdy na dokument krajowy, zawartych w powołanych wyżej: u.k.p. oraz rozporządzeniu z 2016 r., jednym z warunków wymiany zagranicznego prawa jazdy bez konieczności uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu państwowego z części teoretycznej jest jego określenie w w/w konwencjach o ruchu drogowym.

Organ rozpatrujący wniosek podkreślił, że posiada wiedzę, co do wprowadzonej od 2011 r. zmiany treści załączników nr 6 i nr 7 konwencji wiedeńskiej w zakresie między innymi zmiany koloru dokumentu prawa jazdy z "koloru różowego" na "preferowany kolor różowy" (załącznik nr 6 pkt 2 konwencji wiedeńskiej). Niemniej jednak z uwagi na brak opublikowania powyższych zmian w dzienniku ustaw, organ rozpatrujący wniosek skarżącej nie jest uprawniony do stosowania znowelizowanych postanowień konwencji wiedeńskiej. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych (Dz.U. z 2000 r. Nr 3 poz. 443 ze zm.) zmiana zakresu obowiązywania umowy międzynarodowej dotycząca umowy ratyfikowanej, za zgodą o której mowa w art.89 ust. 1 i art. 90 Konstytucji RP, wymaga uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie. Ponadto co istotne w świetle ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. N 43 poz. 224 ze zm.), dokonane zmiany konwencji wiedeńskiej nie zostały przetłumaczone na język polski.

Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia V. H. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego Ł.

Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 14 u.k.p. osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może na swój wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, po zwrocie zagranicznego dokumentu organowi wydającemu prawo jazdy. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą nie jest określone w konwencjach o ruchu drogowym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest złożenie z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego tłumaczenia zagranicznego dokumentu. Warunek ten nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

W myśl § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 2016 r. prawo jazdy lub pozwolenie albo wtórnik tych dokumentów wydaje się po otrzymaniu od osoby ubiegającej się o wymianę prawa jazdy wydanego za granicą przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, państwo stronę konwencji o ruchu drogowym lub odpowiadającego wzorowi prawa jazdy określonemu w tych konwencjach po otrzymaniu od osoby:

a) wniosku o wydanie prawa jazdy,

b) dowodu uiszczenia opłaty za wydanie prawa jazdy lub pozwolenia oraz opłaty ewidencyjnej,

c) fotografii, o której mowa w § 5 ust. 1 pkt 3,

d) kopii posiadanego prawa jazdy wraz z tłumaczeniem na język polski, sporządzonym lub poświadczonym przez tłumacza przysięgłego lub właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej; dokumenty te są również wymagane od osoby ubiegającej się o wymianę prawa jazdy wydanego za granicą, jeżeli z przepisów wydanych na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy lub z umów międzynarodowych wynika wzajemna wymiana praw jazdy bez wymogu sprawdzania kwalifikacji; nie wymaga się tłumaczenia na język polski prawa jazdy wydanego zgodnie z wzorem określonym w załączniku 1 do dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Dz. Urz. UE L 403 z 30.12.2006, str. 18, z późn. zm.) oraz w załącznikach 1 i 1a do dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz. Urz. UE L 226 z 10.09.2003, str. 4, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 7, t. 7, str. 441, z późn. zm.); do dokonanego tłumaczenia dołącza się w sposób trwały kopię przetłumaczonego dokumentu.

Kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy będzie odpowiedź, czy dokument prawa jazdy zgłoszony do wymiany jest określony w konwencjach o ruchu drogowym, bowiem tylko wtedy nie będzie konieczności uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu z części teoretycznej w celu jego wymiany. Stosownie do treści art. 4 ust. 2 u.k.p. dokumentem stwierdzającym uprawienie do kierowania pojazdami silnikowymi na terenie RP jest międzynarodowe prawo jazdy określone w Konwencji o ruchu drogowym, podpisanej w Genewie dnia 19 września 1949 r. ( Dz.U. z 1959 r., poz. 321 i 322) oraz krajowe lub międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu 8 listopada 1968 r. ( Dz.U. z 1988 r., poz. 40 i 44). Konwencje te zostały ratyfikowane i ogłoszone w Dzienniku Ustaw, co oznacza, że wiążą i wywołują skutki prawne.

Wzór dokumentu prawa jazdy stanowi załącznik nr 6 do Konwencji wiedeńskiej. Zgodnie z nim krajowe prawo jazdy stanowi kartę, której kolor jest różowy. Zgodnie z treścią tego załącznika " w szczególności krajowe prawa jazdy zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku 9 do Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Genewie dnia 19 września 1949 r., będą uważane za zgodne z postanowieniami niniejszego załącznika". Z zapisów zawartych w załączniku nr 9 wynika kolor różowy tego dokumentu.

Zgodnie z nowelizacją Konwencji wiedeńskiej preferowany kolor prawa jazdy to różowy. Wynikające z nowelizacji zmiany wzoru prawa jazdy nie mają jednak, w ocenie organu odwoławczego, zastosowania w niniejszej sprawie. Nie zostały bowiem opublikowane w Dzienniku Ustaw i nie mają mocy obowiązującej. Słusznie zatem organ I instancji przyjął, iż brak opublikowania w dzienniku ustaw zmian do konwencji wiedeńskiej, uniemożliwia organowi wydającemu uprawnienia do kierowania pojazdami stosowanie nowelizacji konwencji wiedeńskiej. W myśl art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych (Dz.U. z 2000 r. nr 39, poz.443 ze zm.), zmiana zakresu obowiązywania umowy międzynarodowej dotycząca umowy ratyfikowanej za zgodą, o której mowa w art. 89 ust. 1 art. 90 Konstytucji RP, wymaga uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie. Z tego powodu wzór prawa jazdy określony w konwencji wiedeńskiej w brzmieniu obowiązującym od dnia 29 marca 2011 r., nie może stanowić źródła prawa.

Ukraińskie prawo jazdy przedstawione do wymiany przez V. H. nie jest zgodne ze wzorem zawartym zarówno w konwencji wiedeńskiej, jak i genewskiej, bowiem nie jest koloru różowego. Oznacza to, że dodatkowym warunkiem wymiany prawa jazdy jest poddanie strony kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu państwowego z zakresu części teoretycznej, o czym stanowi art. 14 ust. u.k.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi V. H. wskazała, że spełnia warunki wymiany posiadanego przez nią ukraińskiego prawa jazdy na jego polski odpowiednik, bez uprzedniego obowiązku poddania się egzaminowi państwowemu z części teoretycznej. W ocenie skarżącej za zasadnością powyższego stanowiska przemawia dokonana w roku 2011 zmiana postanowień konwencji wiedeńskiej, w tym jej załącznika nr 6 określającego wzór dokumentu prawa jazdy. Z treści tego załącznika wynika, iż w następstwie dokonanej nowelizacji odstąpiono od wymogu "różowego koloru" dokumentu prawa jazdy na rzecz koloru "preferowany kolor różowy". Odnośnie przedstawionej przez organ argumentacji, co do braku ogłoszenia dokonanych zmian w Dzienniku Ustaw, a tym samym braku możliwości zastosowania postanowień konwencji wiedeńskiej w zmienionym brzmieniu skarżąca wskazała, iż według jej wiedzy Polska nie wnosiła zastrzeżeń do wprowadzanych zmian, a co za tym idzie strona nie widzi podstaw do niewypełnienia przez stronę polską, przez okres ponad 9 lat, warunków określonych w powyższej ustawie. Niewprowadzenie dokonanych zmian do polskiego obrotu prawnego stanowi w ocenie skarżącej niedopuszczalne poszkodowanie obywatela innego kraju. Ponadto skarżąca podniosła, iż wytyczne zawarte w konwencji wiedeńskiej, co do wzoru dokumentu prawa jazdy odnoszą się w rzeczywistości do dokumentów, które występują aktualnie w rzadkości. Większość państw nie będących członkami Unii Europejskiej dostosowuje swoje wzory dokumentu prawa jazdy do wzoru określonego w załączniku do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dnia 20 grudnia 2006 r., 2006/126/WE, w którym to dokumencie brak jest jakichkolwiek wskazań, co do koloru tego dokumentu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W tym zakresie kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego

Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. 2019 r. poz. 2325, dalej zwanej: p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd może więc wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Skarga podlega natomiast oddaleniu w przypadku braku uzasadnionych podstaw zaskarżenia (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. odmawiającą skarżącej wymiany ukraińskiego prawa jazdy na jego polski odpowiednik.

Stan faktyczny w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia jest niesporny i nie budzi wątpliwości. W ocenie SKO przedstawione do wymiany prawo jazdy nie spełnia jednego warunku koniecznego do jego wymiany na polskie prawo - nie jest koloru różowego, a zatem nie odpowiada wzorowi zawartemu w konwencjach wiedeńskiej i genewskiej

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 341, dalej: u.k.p. oraz Konwencji o ruchu drogowym sporządzonej w Wiedniu 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1998 r. nr 5 poz. 40 i 44), która została ratyfikowana 1 czerwca 1984 r. ( dalej: konwencja wiedeńska) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz. U. 2016, poz. 231).

Dokumenty potwierdzające posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami wymienia art. 4 ust. 1 u.k.p. Z treści powyższego przepisu wynika, że dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest:

1/ wydane w kraju : a/ prawo jazdy, b/ pozwolenie wojskowe, c/ międzynarodowe prawo jazdy ;

2/ wydane za granicą:

a) międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, podpisanej w Genewie dnia 19 września 1949 r. (Dz. U. z 1959 r. poz. 321 i 322),

b) krajowe lub międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. poz. 40 i 44),

c) krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

d) krajowe prawo jazdy określone w umowie międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.k.p.);

3/ zagraniczny dokument wojskowy, określony w umowach międzynarodowych, których stroną jest Rzeczypospolita Polska .

Gdy chodzi zatem o wymienione w treści powyższego przepisu dokumenty to mimo, iż wystawiane są w różnych państwach, potwierdzają posiadanie na obszarze RP uprawnień do kierowania pojazdami określonej w nich kategorii.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca legitymuje się dokumentem stwierdzającym jej uprawnienia do kierowania pojazdami, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit b. ustawy, tj. krajowym prawem jazdy określonym w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu, wydanym przez właściwy organ Ukrainy. Zarówno Ukraina jak i Rzeczypospolita Polska są stronami tej Konwencji. Skarżąca posiadająca pozwolenie na pobyt na terytorium RP wystąpiła o wymianę posiadanego ukraińskiego dokumentu prawa jazdy na jego polski odpowiednik.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 konwencji wiedeńskiej, umawiające się Strony uznają:

a) każde krajowe prawo jazdy, sporządzone w ich języku narodowym lub w jednym z ich języków narodowych, a jeżeli nie jest sporządzone w takim języku, to, do którego jest dołączony uwierzytelniony przekład;

b) każde krajowe prawo jazdy zgodne z postanowieniami załącznika 6 do niniejszej konwencji oraz

c) każde międzynarodowe prawo jazdy zgodne z postanowieniami załącznika 7 do niniejszej konwencji, jako uprawniające na ich terytoriach do kierowania pojazdem, który należy do kategorii wymienionych w prawie jazdy, pod warunkiem że prawo jazdy jest nadal ważne oraz że zostało wydane przez inną Umawiającą się Stronę lub jeden z jej organów terenowych albo przez stowarzyszenie upoważnione do tego przez tę inną Umawiającą się Stronę lub jeden z jej organów terenowych. Postanowień niniejszego ustępu nie stosuje się do praw jazdy osób uczących się kierowania pojazdami.

Przy rozpatrywaniu sprawy należy zatem mieć na uwadze, że przepisy ustawy o kierujących pojazdami realizują założenia konwencji wiedeńskiej, m.in. art. 41, z którego wynika wzajemne uznawanie "każdego krajowego prawa jazdy" przez państwa będące stroną konwencji, stanowiąc wywiązanie się z przyjętych przez Państwo Polskie zobowiązań międzynarodowych.

Pojęcie "prawo jazdy", jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 2017 r. sygn. I OSK 1686/15 (LEX nr 2258297), występuje w dwóch znaczeniach. Po pierwsze, oznacza ono uprawnienie do prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju. Po drugie, używane jest ono na określenie dokumentu urzędowego potwierdzającego posiadanie przez jego posiadacza uprawnienia do prowadzenia pojazdów wskazanych w nim kategorii.

Szczegółowo kwestię możliwości wymiany prawa jazdy uzyskanego przez skarżącą za granicą – na polskie krajowe prawo jazdy normuje art. 14 ust. 1 u.k.p., który stanowi, że osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą nie jest określone w konwencjach o ruchu drogowym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b dodatkowym warunkiem uzyskania polskiego prawa jazdy jest złożenie z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego tłumaczenia zagranicznego dokumentu. Warunek ten nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

W związku z tym przesłanki do otrzymania przez skarżącą polskiego odpowiednika posiadanego przez niego ukraińskiego prawa jazdy są następujące:

- musi złożyć wniosek o wymianę dokumentu,

- posiadane przez nią prawo jazdy wydane za granicą musi być ważne,

- musi uiścić opłaty tj. opłatę, o której mowa w art. 10 ust. 1 oraz ewidencyjną,

- zwrócić zagraniczny dokument organowi wydającemu prawo jazdy

Dokument prawa jazdy wydany przez organ Ukrainy, o którego wymianę wnioskowała skarżąca został wymieniony w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, a zatem dodatkowy wymóg wskazany w tym przepisie, złożenia z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienia uwierzytelnionego tłumaczenia dokumentu, skarżącej nie dotyczył.

Art. 14 ust. 1 u.k.p. określa uprawnienie strony do otrzymania, po spełnieniu przesłanek wskazanych w tym przepisie, polskiego odpowiednika posiadanego przez nią, w tym wypadku ukraińskiego, prawa jazdy. Prawu wnioskodawcy odpowiada więc z drugiej strony obowiązek organu. W żadnym razie zawarte w art. 14 ust. 1 sformułowanie "Osoba /.../ może, na swój wniosek otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii" nie oznacza, że decyzja wydawana na podstawie tego przepisu jest decyzją uznaniową. Przeciwnie, skoro przepis przyznaje stronie prawo, po spełnieniu wskazanych w nim przesłanek, do uzyskania polskiego odpowiednika posiadanego ważnego krajowego prawa jazdy wydanego za granicą, to gdy zostaną one spełnione, organ ma obowiązek wydania decyzji pozytywnej dla strony.

W ocenie Sądu organy naruszyły przepis art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.k.p. oraz art. 41 ust. 1 Konwencji o ruchu drogowym, który przewiduje wzajemne uznawanie "każdego krajowego prawa jazdy". W konsekwencji tego należy przyjąć, że w sytuacji, w której dokumenty prawa jazdy wystawiane są w różnych państwach, mamy do czynienia z tym samym uprawnieniem do kierowania pojazdami. Regulacje dotyczące zasad posługiwania się prawem jazdy uzyskanym w innym państwie, zawarte w art. 14 polskiej ustawy oraz w art. 41 Konwencji opierają się na zasadzie wzajemnego uznawania dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami przez państwa - sygnatariuszy Konwencji. Jak przyjmuje orzecznictwo sądów administracyjnych, "prawo jazdy "krajowe" nie oznacza tylko wydanego w Polsce i przez polskie organy, ale również - krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie, gdyż są to dokumenty uważane za równorzędne i w tym zakresie przepis art. 4 ust. 2 oraz 12 ust. 1 pkt 4 ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami stanowi realizację założeń art. 41 Konwencji Wiedeńskiej" (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 8 maja 2014 r., II SA/Op 41/14, Lex nr 1467922).

Ponadto zauważyć należy, iż konstrukcja art. 41 ust. 1 konwencji wiedeńskiej powala na przyjęcie, iż strony konwencji uznają prawo jazdy spełniające wymogi określone tak w punkcie a) jak i w punkcie b).

Punkty a) i b) rozdzielone są średnikiem. Średnik rozdziela w rozbudowanym zdaniu wyłącznie części równorzędne pod względem logicznym i składniowym (czym różni się od przecinka), zwykle dłuższe, wielowyrazowe – jest jakby wewnętrzną kropką ((Słownik interpunkcyjny Jerzego Podrackiego i Aliny Gałązki).

Zgodnie z powyższym w przypadku spełnienia wymogów określonych w jednym z tych punktów zaistnieje podstawa do wymiany prawa jazdy.

Prawo jazdy skarżącej wydał organ państwa sygnatariusza konwencji wiedeńskiej i dokument ten sporządzono w języku narodowym ukraińskim. W takiej sytuacji przedstawienie do wymiany dokumentu ukraińskiego o innym kolorze niż różowy nie uzasadniało odmowy jego wymiany na jego polski odpowiednik.

Wbrew stanowisku przyjętemu w zaskarżonej decyzji spełnione zostały warunki do uznania krajowego ukraińskiego prawa jazdy na polskie prawo jazdy. Na sytuację prawną skarżącej nie miał wpływu brak ustawowego wyrażenia zgody na dokonaną w 2011 roku zmianę zakresu obowiązywania konwencji wiedeńskiej. W brzmieniu przepisów tej konwencji, zarówno przed jak i po dokonanej zmianie, strona spełniała warunki uzasadniające wymianę prawa jazdy bez konieczności złożenia z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego.

Organy ponownie rozpoznając sprawę uwzględnią ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu decyzji I oraz II instancji.

e.o.