Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 57/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art.12, art. 36 par.2, art. 37 par.1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.149 par.1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. R. na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. w przedmiocie nakazania dokonania oceny stanu technicznego obiektu 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. do rozpatrzenia sprawy wszczętej w dniu [...].01.2011 roku w przedmiocie badania stanu technicznego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o numerze geodezyjnym [...] w N. przy ulicy A. M. [...] w terminie 2 miesięcy od daty zwrotu akt organowi; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. nie wymierza organowi grzywny; 4. przyznaje adwokatowi K. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego J. R. wykonane na zasadzie prawa pomocy.-


UZASADNIENIE

Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. (dalej: PINB w H.) w przedmiocie stanu technicznego budynku mieszkalnego J. R.usytuowanego na działce nr geod. [...] położonej w N., została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

PINB w H. zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego ww. budynku. Mając na uwadze wyniki przeprowadzonych oględzin przedmiotowego budynku, organ l instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], nałożył na właściciela obowiązek dostarczenia w terminie do dnia [...] lipca 2011 r. ekspertyzy technicznej określającej rodzaj zagrożenia pożarowego i sposób jego likwidacji, spowodowanego drewnianym budynkiem mieszkalnym istniejącym na działce

nr geod. [...] położonej w N., sporządzonej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Po rozpoznaniu zażalenia J.R., P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: [...]WINB w B.) postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., nr[...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy powołując się na art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) wskazał, że przedmiotowy obiekt jest starym, drewnianym budynkiem, zlokalizowanym w niewielkiej odległości od działki sąsiedniej i od ulicy oraz, że w związku z tym zachodziły wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa pożarowego. Z tych względów zasadnie zażądano ekspertyzy technicznej określającej rodzaj zagrożenia pożarowego i sposób jego likwidacji.

Wyrokiem z dnia 22 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 476/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. R. na postanowienie [...]WINB w B. z dnia [...]maja 2011 r.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, wniesionej przez J. R., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 192/12, uchylił zaskarżony wyrok

i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd kasacyjny podniósł, że fakt, iż wieloletni budynek wykonany jest z drewna nie oznacza, że jego stan techniczny budzi uzasadnione wątpliwości. Ponadto NSA zaznaczył, że organy winny wskazać na przepisy techniczne co do zgodności, z którymi istnieją w ich ocenie, wątpliwości. Organy nadzoru winny również wyjaśnić, z jakich przyczyn nie są w stanie samodzielnie poczynić badań co do stanu technicznego obiektu.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 607/13, uchylił postanowienie [...]WINB w B. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], oraz postanowienie PINB w H. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd nakazał organom m.in. wyjaśnienie, z jakich przyczyn nie są w stanie samodzielnie poczynić badań co do stanu technicznego obiektu oraz wskazanie na przepisy techniczne co do zgodności, z którymi istnieją w ich ocenie wątpliwości. Dodatkowo zlecił organom rozważyć materiał dowodowy zgromadzony w prowadzonej jednocześnie sprawie legalizacji robót wykonanych na tym obiekcie, w szczególności zaś sporządzoną na potrzeby tamtego postępowania ekspertyzę, w której mogą istnieć dane, co do stanu technicznego obiektu, który uzasadniałby przyjęty przez organy stan zagrożenia pożarowego w tym obiekcie.

W dniu [...] marca 2014 r. J. R. złożył do [...]WINB w B. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr[...], po rozpatrzeniu zażalenia, [...]WINB w B. odmówił wyznaczenia PINB

w H. terminu na załatwienie sprawy stanu technicznego ww. budynku mieszkalnego, w związku z tym, że do dnia wydania postanowienia nie otrzymał prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku w tej sprawie. W związku

z powyższym organ nie stwierdził przewlekłości postępowania. Wraz z pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. [...]WINB w B. przesłał PINB w H. akta sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., nr[...], PINB

w H., działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr geod. [...] położonej przy ul. A. M. [...] w N. W uzasadnieniu organ podniósł, że biorąc pod uwagę stanowisko sądów administracyjnych, zasadne jest zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia kwestii ważności postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak:[...], o wstrzymaniu robót budowlanych i zwrotu akt sprawy, a następnie rozstrzygnięcia ostateczną decyzją sprawy robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. PINB w H.zaznaczył, że ww. akta sprawy znajdują się obecnie w WSA

w Warszawie.

Po rozpatrzeniu zażalenia J. R., [...]WINB w B. postanowieniem z dnia [...]lipca 2014 r., nr[...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem organu rozstrzygnięcie postępowania w sprawie robót budowlanych wykonanych lub wykonywanych w przedmiotowym budynku, będzie miało znaczenie dla sprawy stanu technicznego budynku, gdyż kwestia doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z prawem, stanowi zagadnienie wstępne.

W dniu [...] lipca 2014 r. J. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez PINB w H. w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego należącego do niego domu zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] w N. przy ul. A. M. [...]. W skardze wniósł o:

1. Orzeczenie przewlekłego prowadzenia postepowania przez PINB w H. oraz stwierdzenie, że owa przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

2. Wymierzenie PINB w H. grzywny w wysokości 3000 zł w związku

z zaistniałą przewlekłością, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

3. Zobowiązanie PINB w H. do natychmiastowego wydania decyzji kończącej sprawę w przedmiocie rzekomo nieodpowiedniego stanu technicznego należącego do niego domu.

W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg postępowania w sprawie stanu technicznego należącego do niego budynku, od daty jego wszczęcia, tj. od 12 stycznia 2011 r. do chwili obecnej. Strona skarżąca podniosła przede wszystkim fakt niesłusznego zawieszenia postępowania przez PINB w H. postanowieniem

z dnia [...] lipca 2014 r. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W żadnym z prawomocnych wyroków ani NSA w Warszawie, ani WSA w Białymstoku nie stwierdziły, że poza zebranymi dowodami, istotne znaczenie będzie miało rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu, czyli robót wykonanych rzekomo poza zgłoszeniem. Ponadto, w jego ocenie, organ nie powinien łączyć postępowania w sprawie złego stanu technicznego jego domu z postępowaniem dotyczącym wykonanych robót poza zgłoszeniem, gdyż są to dwa różne postępowania. Podniósł również, że organ mógł wystąpić albo do niego, albo do WSA w Warszawie, o wypożyczenie ekspertyzy. Niniejsze postępowanie trwa już ponad 3,5 roku i organ przez ten czas robi uniki

w celu jego ostatecznego zakończenia. Nie stosując się do wyroków sądów administracyjnych kolejny raz narusza zasady praworządnego państwa prawnego. Powołując się na art. 35 § 1 k.p.a. skarżący podniósł, że organ przekroczył rozsądne granice trwania postepowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Ponadto wyjaśnił, że załatwienie sprawy, której dotyczy skarga, zależne jest od sposobu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy (znak:[...]). Wskazał, że J. R. złożył skargę na decyzję [...]WINB w B. z dnia [...] marca 2011 r., znak:[...], oraz wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. o wstrzymanie robót budowlanych i nałożeniu obowiązku ekspertyzy technicznej. Podniósł również, że decyzja [...]WINB w B. z dnia [...] marca 2011 r. i poprzedzająca jej wydanie decyzja PINB w H. zostały uchylone wyrokiem z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 314/11. Z kolei w sprawie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych nadal prowadzone jest postępowanie. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. strony zostały powiadomione o nowym terminie załatwienia sprawy. Zdaniem organu przedłużenie terminu nie wynika ani z zaniedbania, ani ze złej woli, ale ze względu na interes strony – J. R.

W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżący odniósł się do odpowiedzi na skargę organu oraz wniósł o wymierzenie organowi drugiej grzywny w wysokości 1000 zł za nieprzedłożenie do Sądu wszystkich dokumentów, tj. postanowienia [...]WINB w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w związku z zażaleniem skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie.

Podczas rozprawy w dniu 13 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego złożył do akt postanowienie [...]WINB w B. z dnia [...] sierpnia 2014 r. dotyczące odmowy wyznaczenia PINB w H. terminu na załatwienie sprawy stanu technicznego przedmiotowego budynku mieszkalnego

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Z art. 149 p.p.s.a. wynika, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania została wprowadzona do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18) z dniem 11 kwietnia 2011 r. Nowela z dnia 3 grudnia 2010 r. nie określa, na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania". Ustawodawca w obrębie przepisów normujących "bezczynność" dodał nieznane poprzedniemu stanowi prawnemu pojęcie "przewlekłości", jednak nie zdecydował się na sformułowanie jej definicji legalnej. Wskazania więc wymaga, że za przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. II OSK 1031/12). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Tak wyodrębniona skarga na przewlekłość postępowania dotyczyć będzie sytuacji innych niż formalna bezczynność organu (niewydanie w terminie rozstrzygnięcia). Stwierdzenie przy tym, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez sąd, można zakwalifikować postępowanie organu jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymaga gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 11. Warszawa 2011, str. 238). Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy przewlekłe prowadzenie postępowania zostało spowodowane zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (por.: analogicznie dla instytucji bezczynności - T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia – zażalenie na przewlekłość albo wniosek o usunięcie naruszenia prawa w myśl art. 37 k.p.a.

Rozstrzygając w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie natomiast do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Instytucja skargi o stwierdzenie przewlekłości postępowania ma na celu bowiem ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

Na samym początku podkreślenia wymaga, że skarżący wyczerpał tryb poprzedzający wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., albowiem skierował w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie do organu wyższego stopnia, które przez PWINB w Białymstoku nie zostało uwzględnione.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie jest skarga na przewlekłość postępowania PINB w H. w przedmiocie stanu technicznego budynku mieszkalnego J. R. usytuowanego na działce nr geod. [...] położonej w N. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Zauważenia bowiem wymaga, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] stycznia 2011 r. W zawiadomieniu o jego wszczęciu organ wyznaczył oględziny na dzień [...] stycznia 2011 r. i one się w tym dniu odbyły. W dniu [...]lutego 2011 r. organ powiadomił strony na mocy art. 36 k.p.a. o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy oraz, że zostanie ona załatwiona w terminie 30 dni od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej robót budowlanych wykonywanych w przedmiotowym budynku bez pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. organ nałożył na stronę obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej określającej rodzaj zagrożenia pożarowego przedmiotowego budynku.

Zdaniem Sądu, z akt administracyjnych wynika, że organ pomiędzy [...] lutego 2011 r. a [...] kwietnia 2011 r. nie podejmował żadnych czynności w sprawie. Stan taki należy ocenić jako nieprawidłowy. Również przedłużanie terminu do załatwienia sprawy z uwagi na toczące się postępowanie dotyczące legalizacji samowoli budowlanej uznać należy także za nieprawidłowe. Oba postępowania są bowiem od siebie niezależne, a rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienie wstępnego przez organ w tamtej sprawie w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 314/11). Powyższe oznacza, że w okresie od dnia [...] lutego 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r. organ prowadził postępowanie przewlekle.

Jak już wyżej wskazano, w dniu [...] kwietnia 2011 r. organ wydał postanowienie, którym nałożył na stronę obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej określającej rodzaj zagrożenia pożarowego ww. budynku. W wyniku zaskarżenia tego orzeczenia, postępowanie toczyło się przed [...]WINB w B., przed WSA w B., przed NSA i ponownie przed WSA w B. Akta sprawy administracyjnej wróciły do organu w dniu 20 czerwca 2014 r.

Zdaniem Sądu, w postępowaniu sądowym w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, nie jest dopuszczalna kontrola prawidłowości podejmowanych w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięć, a w konsekwencji w samym fakcie ich późniejszego eliminowania z obrotu prawnego w następstwie sądowej kontroli i w konieczności powtarzania postępowania administracyjnego nie można skutecznie upatrywać przewlekłości postępowania administracyjnego. Powyższe oznacza zatem, że Sąd nie stwierdza przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ w okresie od dnia [...] kwietnia 2011 r. do dnia [...] czerwca 2014 r.

Organ, jak już wyżej wskazano, akta administracyjne otrzymał w dniu [...] czerwca 2014 r. i od tego czasu do dnia [...] lipca 2014 r. nie podjął żadnych merytorycznych działań w sprawie. Natomiast w dniu [...] lipca 2014 r. organ zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania dotyczącego samowoli budowlanej. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez J. R., [...]WINB w B. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał je w mocy, zaś WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 12 listopada 2014 r. w sprawie II SA/Bk 846/14 uchylił oba postanowienia.

Zdaniem Sądu, w okresie pomiędzy [...] czerwca 2014 r. a datą orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, czyli 13 listopada 2014 r., wystąpiło przewlekłe prowadzenie postępowania przez PINB w H. W tym miejscu należy tylko zaznaczyć, że rozpatrując skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania sąd powinien ocenić także zasadność zawieszenia tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2814/13 oraz J. P. Tarno, Bezczynność, s. 12, pkt 2.2. lit. d). Ma więc rację skarżący, że organ nie powinien łączyć postępowania w sprawie złego stanu technicznego jego domu z postępowaniem dotyczącym wykonanych robót poza zgłoszeniem, gdyż są to dwa różne postępowania. Brak zatem było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie niniejszej. Jak słusznie zauważył skarżący, w żadnym z prawomocnych wyroków dotyczących niniejszej sprawy oraz sprawy legalizacyjnej ani NSA, ani WSA w Białymstoku nie stwierdziły, że poza zebranymi dowodami, istotne znaczenie będzie miało rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu. Należy przypomnieć, że w wyroku z dnia 6 marca 2014 r. (sygn. akt II SA/Bk 607/13) WSA w Białymstoku zlecił jedynie organom obowiązek rozważenia, czy materiał dowodowy zgromadzony w prowadzonej jednocześnie sprawie legalizacji robót wykonanych na tym obiekcie, w szczególności zaś sporządzoną na potrzeby tamtego postępowania ekspertyzę, w której mogą istnieć dane co do stanu technicznego obiektu, uzasadniałby przyjęty przez organy stan jego zagrożenia pożarowego. Zresztą w niniejszych aktach administracyjnych znajduje się Ekspertyza Techniczna dotycząca stanu technicznego budynku mieszkalno – usługowego położonego przy ul. M.{...} w N. (dotycząca również przedmiotowego budynku).

Mając powyższe na względzie, Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązał PINB w H. do rozpatrzenia sprawy wszczętej w dniu [...] stycznia 2011 r. w terminie 2 miesięcy od daty zwrotu akt organowi, nie przesądzając jednak sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku. Wskazany wyżej termin jest, w ocenie Sądu, wystarczający do zakończenia przedmiotowego postepowania.

Z art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika również, że uwzględniając skargę na bezczynność jednocześnie sąd stwierdza, czy przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosując się zatem do ustawowego wymogu uznano, że w rozpoznawanej sprawie przewlekłość organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przewlekłość postępowania ma bowiem charakter rażący, jeżeli jest następstwem lekceważenia obowiązków przez pracowników organu, przejawem złej woli organu, ignorowaniem uwzględnianych przez organ wyższego stopnia zażaleń na bezczynność organu, czy mnożeniem zbędnych dla rozpoznania sprawy czynności. W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził powyższego zachowania się organu. Przyczyną braku zakończenia przedmiotowego postępowania w terminach ustawowych było nieprawidłowe przyjęcie przez organ założenia, że nie da się go zakończyć bez wcześniejszego zakończenia postępowania legalizacyjnego. Dla przedmiotowego rozstrzygnięcia znaczenie ma również okoliczność, że pomimo trwania postępowania przez okres od [...] stycznia 2011 r. do [...] listopada 2014 r. (data orzekania przez Sąd), przewlekłe prowadzenie postępowania stwierdzono tylko w okresach obejmujących niecałe siedem miesięcy. Z pola widzenia nie może też umknąć fakt, że przedmiotowe postępowanie nie zostało wszczęte na wniosek skarżącego, tylko jego sąsiadów i wymierzone jest w zasadzie w jego interesy. Z analizy akt administracyjnych wynika, że wnosząc skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania skarżący nie skupia się na wykazywaniu poniesionych szkód wynikłych z długości okresu jego trwania, tylko nie godzi się z samym faktem jego wszczęcia, uważając je za niezasadne. Okoliczność powyższa nie ma znaczenia dla oceny, czy w sprawie wystąpiło przewlekłe prowadzenie postępowania, jednakże znaczenie takie ma dla oceny jego charakteru.

Ze względów jak wyżej, w ocenie Sądu, nie zachodziła potrzeba wymierzenia organowi grzywny na mocy art. 149 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na mocy wskazanych przepisów, należało orzec jak w sentencji.

O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 p.p.s.a. oraz przepisów § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).