Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1286/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 83 ust 4, art. 28
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1286/12

UZASADNIENIE

I.

Decyzją z dnia 25 września 2012 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej K. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zwanego dalej ZUS) z dnia 28 sierpnia 2012 r., nr [...], odmawiającą skarżącej umorzenia należności z tytułu składek.

II.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: skarżąca w dniu 17 lipca 2012r. złożyła wniosek o umorzenie całości zadłużenia na ubezpieczenie zdrowotne. We wniosku wskazała, że utrzymuje się ze swej emerytury (ma 61 lat). Mieszka w mieszkaniu własnościowym o pow. 56 m2, z mężem który nie posiada stałej pracy (pracuje doraźnie na umowę zlecenia, ma 63 lata). Skarżąca powołała się na niedostatek spowodowany małym przychodem a dużymi wydatkami związanymi również z koniecznością wykupu leków (skarżąca i jej mąż chorują; mąż leczy się kardiologicznie; nie mógł skorzystać ze skierowania do szpitala, bo bał się że utraci zlecenie). Miesięcznie wydaje ok. 400 zł na czynsz, na prąd 86 zł, gaz ok. 17 zł, telefon ok. 82 zł, bilety miesięczne 153 zł, TV 45 zł, Internet 49,40 zł, ubezpieczenie na życie 66,20 zł, na lekarstwa ok. 150 – 200 zł. Skarżąca spłaca również kredyty (bankowy i w kasie zapomogowo-pożyczkowej); mąż skarżącej posiada kartę kredytową w A SA z zadłużeniem 3.787,44 zł (spłata miesięcznie to kwota 120 zł).

Zdaniem ZUS, wyrażonym w decyzji z 28 sierpnia 2012r., w sytuacji strony nie stwierdzono braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Płatnik składek podejmuje działalność gospodarczą na własne ryzyko i powinien zdawać sobie sprawę z tego, że obowiązek opłacenia składek jest nierozerwalnie związany z faktem prowadzenia działalności, a nie z osiąganymi z tego tytułu dochodami. Przywołując treść art.28 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009r. nr 205, poz. 1585 ze zm.; dalej jako u.s.u.s.) oraz treść § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. z 2003r., Nr 141, poz. 1365) wskazano cyt. (...) po dokonaniu analizy przedstawionych dokumentów ZUS Oddział w G. stwierdza, że płatniczka nie udowodniła, iż ze względu na sytuację rodzinną lub majątkową nie jest w stanie spłacić zadłużenia z tytułu składek. Zobowiązana posiada dochód w postaci świadczenia emerytalnego (...).

Natomiast w decyzji z dnia 25 września 2012r., ZUS, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy, na podstawie art. 83 ust. 4 i art. 28 u.s.u.s. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej jako K.p.a.) utrzymał w mocy skarżoną decyzję ZUS z 28 sierpnia 2012r. W uzasadnieniu wskazano, że na płatniku spoczywa obowiązek monitorowania stanu jego konta w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, a w ww. decyzji z 28 sierpnia 2012r. (...) wskazano w sposób wyczerpujący, jakie okoliczności nie pozwalają na umorzenie przedmiotowego zadłużenia z tytułu składek (...). Następnie przytoczono przepisy ustawy o ubezpieczeniach społecznych i rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. mające w sprawie zastosowanie.

III.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o jej uchylenie, wskazując, że była nauczycielką. Opłacała składki stwierdzając, że (....) przyznaje się, że moim błędem było zawieruszenie dowodów wpłat za kwestionowane okresy składki zdrowotnej (...). Wskazała, że (...) oddział ZUS w G. wydał aż trzy decyzje dotyczące mojej sprawy, jak tłumaczył w celu zabezpieczenia ewentualnych roszczeń, chociaż polskie prawo nie przewiduje karania trzykrotnie za ten sam czyn. Dopiero moja interwencja bezpośrednio w Centrali ZUS w W. spowodowała anulowanie wydanych przez oddział ZUS w G. bezpodstawnych decyzji oraz pismo z przeprosinami (...).

IV.

W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

V.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., Poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

VI.

Dokonując sądowej kontroli we wskazanym zakresie uznać należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co z kolei czyniło zasadnym jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

VII.

1/ zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 28 u.s.u.s. Z dyspozycji tego przepisu wynika, że należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności (z zastrzeżeniem ust. 3a), która zachodzi w sytuacjach wyliczonych w ust. 3 tego przepisu. Wyliczenie zawarte w powołanym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, że ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Wyjątek stanowi regulacja zawarta w art. 28 ust. 3a u.s.u.s., w myśl którego, należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności.

Szczegółowe zasady umorzenia określonego w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. zostały natomiast uregulowane w rozporządzeniu, wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 28 ust. 3b u.s.u.s. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. Nr 141, poz. 1365), ZUS może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych (pkt 1), poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodującego, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności (pkt 2), przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności (pkt 3). Jak wynika z brzmienia powołanego wyżej przepisu, wystąpienie sytuacji faktycznej, mieszczącej się w kategorii przypadków przewidzianych w jego treści daje ZUS jedynie możliwość umorzenia zaległości w opłacaniu składek, skorzystanie z której pozostawione zostało, z woli ustawodawcy, w gestii uznania organu.

Tak więc, nawet w sytuacji spełnienia przesłanek, o których mowa w tym rozporządzeniu, organ nie ma obowiązku umorzenia zaległości, a po stronie dłużnika nie powstaje odpowiadające temu roszczenie. Działa on tym samym w granicach uznania administracyjnego, w zakres którego nie może wkraczać również sąd administracyjny, rozpoznający skargę na akt lub czynność, wydany lub podjęty w jego zakresie.

Nie oznacza to jednak dowolności w postępowaniu administracyjnym i w procesie decyzyjnym.

Przez uznanie administracyjne należy bowiem rozumieć sytuację, która upoważnia organ administracji przy ustalonym stanie faktycznym do dokonania wyboru spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie, rozwiązań, zgodnie z celami w ustawie określonym.

W orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających kierunkowym dyrektywom wyboru, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet w sytuacji istnienia jego ważnego interesu. Należy jednak podkreślić, że przyznana organom administracji swoboda w rozstrzygnięciu nie oznacza w żadnej mierze dowolności czy też zaniechania dokonania oceny zebranego materiału dowodowego. W celu wydania prawidłowego orzeczenia w trybie uznania administracyjnego organ administracji obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i utrwalić w aktach sprawy wyniki tego badania – utrwalić swój tok rozumowania nie ograniczając się przy tym do przywołania treści przepisu stanowiącego podstawę prawną orzeczenia.

Zgodnie z art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie podkreśla się, że stosowanie wynikającej z art. 7 K.p.a. zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli odnosi się nie tylko do prawa procesowego, gdyż wynikają z niej również zasady interpretacyjne dla prawa materialnego; wyrażona w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Podzielając w pełni przedstawiony pogląd Sąd wskazuje, że art. 7 K.p.a. in fine ma zastosowanie przede wszystkim w odniesieniu do decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego.

Takie stanowisko zajął m.in. NSA w wyroku z 23 czerwca 1995 r. (sygn. akt SA/Wr 2744/94, opubl. w: LEX nr 26845) tezując, że reguła wyrażona w art. 7 K.p.a. ma zastosowanie we wszystkich tych wypadkach, w których rozstrzygnięcie sprawy powierzone zostało tzw. uznaniu administracyjnemu, co zachodzi wówczas, gdy norma prawna nie przewiduje obowiązku określonego zachowania się organu, lecz możliwość wyboru sposobu załatwienia sprawy. W literaturze podkreśla się, że możliwość ta może i powinna zostać zdeterminowana wyważeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

2/ w sprawie należy podkreślić, że sąd administracyjny nie jest kolejnym organem w postępowaniu o udzielenie ulgi i nie dokonuje badania merytorycznej zasadności podjętej decyzji administracyjnej. Sąd bada natomiast, czy podjęta decyzja jest zgodna z przepisami postępowania i czy dokonanej przez organ podatkowy ocenie występowania przesłanek zastosowania ulgi nie można przypisać cech dowolności.

Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego jest więc ograniczona do badania prawidłowości postępowania organów, którego wynikiem jest podjęcie aktu administracyjnego.

VIII.

Mając na uwadze powyższe, za niewystarczające należy uznać uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie analizy przesłanek o jakich mowa w art. 28 ust. 3a u.s.u.s.

Rozstrzygnięcia wydawane w ramach tzw. uznania administracyjnego, dotyczą możliwości wyboru przez organ określonego kierunku rozstrzygnięcia jednak dopiero po ustaleniu istnienia wymienionych w przepisach prawa przesłanek; jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ nie ma możliwości wyboru konsekwencji prawnych i bezwzględnie zobowiązany jest odmówić przyznania ulgi. Z kolei, wykazanie istnienia wymaganych przesłanek pozwala organowi na zastosowanie ulgi, jednakże nie jest to równoznaczne z obowiązkiem jej przyznania.

W tym zakresie organ uchybił obowiązkowi wynikającemu z treści art. 15 K.p.a., i art. 83 ust. 4 u.s.u.s., stanowiącego, że od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne stronie przysługuje prawo wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega bowiem na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Co prawda wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest swoistym środkiem zaskarżenia, ponieważ nie wywołuje skutku dewolutywnego, czyli nie powoduje przesunięcia rozstrzygnięcia do organu wyższego stopnia, ale ze względu na zasadę dwuinstancyjności - z chwilą zainicjowania przez stronę postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy - powstaje obowiązek traktowania postępowania jako powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji.

Właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada jej podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone.

Chodzi zatem o to, by przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony.

Tymczasem Zakład Ubezpieczeń Społecznych, ponownie rozpatrując sprawę z wniosku skarżącej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczył się do przywołania treści przepisów ustawowych oraz rozporządzenia, dotyczących umorzenia należności z tytułu składek i wskazania, że skarżąca jest emerytowanym nauczycielem, posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz lakonicznej argumentacji wskazującej, że decyzje w sprawie umorzenia należą do decyzji uznaniowych, a zatem ZUS, mając na uwadze swoje obowiązki ustawowe i statutowe miał prawo odmówić skarżącej umorzenia składek.

WSA w Gdańsku już nie po raz pierwszy wskazuje, że przy rozpoznawaniu wniosku o umorzenie należności na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. podstawową kwestią jest ocena, czy w wyniku egzekucji zadłużenia pojawi się niebezpieczeństwo powstania zbyt ciężkich skutków dla zobowiązanego i jego rodziny. Ocena taka została częściowo przeprowadzona w decyzji z dnia 28 sierpnia 2012 r., gdy tymczasem ZUS w uzasadnieniu skarżonej decyzji kwestie te całkowicie pomija.

Uznanie administracyjne nakłada na organ szczególny obowiązek stosowania norm prawa materialnego łącznie z wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przy czym podjęcie rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego wymaga, by interes społeczny i słuszny interes obywatela (często sprzeczne) zostały należycie wyważone. Temu celowi służy analiza sytuacji materialnej skarżącej, uwzględniająca również stan zadłużenia i związaną z tym realność spłaty zadłużenia bez niebezpieczeństwa powstania ciężkich skutków dla zobowiązanej i jej rodziny.

W rozpoznawanej sprawie taka analiza nie została przeprowadzona, gdyż organy nie odniosły się do argumentacji skarżącej oraz przedłożonych przez nią dokumentów.

W ocenie Sądu organy nie rozważyły należycie kwestii możliwości zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych przez skarżącą, nie odniosły się przy tym do zależności pomiędzy stanem zdrowia skarżącej i jej męża, a jej możliwościami zarobkowymi. Tymczasem skarżąca przedstawiła szereg dokumentów dotyczących wysokości uzyskiwanych dochodów, opłat czynszowych, za energię oraz obrazujących stan zaległości kredytowych. Podała również informacje o stanie zdrowia swoim i jej męża. Zdaniem Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności te nie zostały przez organ w ogóle rozważone i ocenione a jedynie w decyzji z dnia 28 sierpnia 2012r. – zaprezentowane (bez dokonania ich oceny przez organ).

W decyzji ZUS z dnia 25 września 2012 r. organ – po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy - stwierdził jedynie, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe z mężem L. M. (umowa zlecenia w B, sp. z o.o. – brutto miesięcznie 2.200 zł) i że osiąga dochody z emerytury (brutto 1.796 zł, netto 1.496 zł), zaniechał natomiast szczegółowego rozważenia sytuacji materialnej i życiowej skarżącej, nie prowadzącej od kilku lat działalności gospodarczej. Tymczasem ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego była bezspornie obowiązkiem organu, wynikającym z powinności dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Było to szczególnie istotne w świetle przesłanek umożliwiających zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należnych składek w oparciu o art. 28 ust. 3a u.s.u.s oraz § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia z 31 lipca 2003 r.

Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji nie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art.8 K.p.a.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest odniesienia do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, do czego zobowiązany był na mocy art. 107 § 3 K.p.a.

Z uwagi na to, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia standardów, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a., jej ocena wymyka się spod kontroli dokonywanej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, która jak wskazano na wstępie, w przypadku decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny prawidłowości zgromadzonego, przez organ administracji, materiału dowodowego oraz wniosków wyciągniętych z jego oceny (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 15 lutego 2012 r., w sprawie sygn. akt I SA/Gd 1074/11, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tych względów zarzuty skargi należało ocenić jako uzasadnione, bowiem to organ był zobligowany do zebrania całego materiału dowodowego i dokonania jego wszechstronnej jego oceny (art.80 K.p.a.), czego w niniejszej sprawie nie uczynił, a ocena wyników postępowania dowodowego została oparta na materiale dowodowym nie w pełni rozpatrzonym.

IX.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Zakład Ubezpieczeń Społecznych uwzględni powyższą ocenę, przeprowadzając dokładną analizę sytuacji materialnej, i zdrowotnej skarżącej, uwzględniając przy tym konieczność zaspokajania podstawowych potrzeb. Po przeprowadzeniu wnikliwego i rzetelnego postępowania dowodowego, organ oceni, czy w stosunku do skarżącej znajdują zastosowanie przesłanki, o jakich mowa w art. 28 u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.

Należy dokonać ustaleń w zakresie przedawnienia (w uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazano, że (...) w sprawie nie była prowadzona dotychczas egzekucja administracyjne, która po wszczęciu daje wierzycielowi szeroki wachlarz uprawnień w zakresie realizacji jego roszczeń z tytułu składki. Należy zauważyć, iż wskazane postępowanie egzekucyjne powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia (...) – por. strona 2 uzasadnienia).

Należy również odnieść się do twierdzeń strony w zakresie utraty dowodów zapłaty i sprawdzić czy skarżąca faktycznie nie uregulowała wskazanych we wniosku składek.

Należy mieć również na uwadze fakt, że w treści swych pism skarżąca wniosła o rozważenie możliwości rozłożenia zaległości na raty i wniosek ten podlegać winien rozpoznaniu.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

EK