Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 230/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1387
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - tekst jedn.
article: par. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 361
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała (sprawozdawca), Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Maciej Guziński, Protokolant specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok 2015 oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2007 r. "A" Sp. z.o.o. w T., reprezentowana przez K. W. - jako wydzierżawiającego, wydała i przekazała "B" Sp z.o.o. w P. – jako poddzierżawcy m.in. działki ewidencyjne o nr [...] oraz [...] położone w obrębie R.. Umowa została zawarta na okres trzech lat licząc od dnia przekazania przedmiotu poddzierżawy, na okoliczność czego spisano protokół zdawczo – odbiorczy. Dzierżawca oświadczył, że przedmiot poddzierżawy stanowi mienie wchodzące w skład Zasobu Skarbu Państwa, wydzierżawione od dnia [...] października 1998 r. (§ 1 umowy).

Aneksem nr 1 z dnia [...] lipca 2010 r. do umowy poddzierżawy określono, że została ona zawarta na czas określony do dnia [...] marca 2015 r.

W dniu wygaśnięcia umowy tj. [...] marca 2015 r. spisano protokół zdawczo-odbiorczy, na mocy którego spółka "B" przekazała grunty o nr [...] w obrębie R., "A" Sp. z.o.o. w W. (siedziba po zmianie, aneks z dnia [...] maja 2014 r. nr 2 do umowy).

W dniu [...] kwietnia 2015 r. została zawarta umowa dzierżawy nieruchomości pomiędzy "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P., reprezentowaną przez K..W. – jako wydzierżawiającego, a K. W. – jako dzierżawcą. Umową objęte zostały grunty w obrębie R. o nr [...] oraz [...]. Umowa ta została zawarta na okres pięciu lat od dnia przekazania. Przekazanie przedmiotu dzierżawy nastąpiło w formie protokołu zdawczo-odbiorczego.

W dniu [...] czerwca 2015 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B. wpłynął wniosek K. W. (zwanego dalej skarżącym) o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2015 (PROW 2007-2013) w wyniku przeniesienia posiadania gruntów rolnych od spółki "B". We wniosku tym skarżący zadeklarował działki ewidencyjne o nr [...] oraz [...] położone w województwie dolnośląskim, powiecie l., gminie C., obrębie R., na których zadeklarował realizację wariantu 5.1 oraz 4.1. Do wniosku dołączył: oznaczone załączniki graficzne, oświadczenie o kontynuowaniu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego (PROW 2007-2014), umowę dzierżawy nieruchomości zawartą w dniu [...] kwietnia 2015 r. pomiędzy wydzierżawiającym "A" Sp. z o.o., a K.W. wraz z protokołem zdawczo-odbiorczym, umowę poddzierżawy z dnia [...] lipca 2007 r. zawartą pomiędzy "A" Sp. z o.o., a "B" Sp. z o.o. wraz z protokołem zdawczo-odbiorczym, aneksy nr 1 i 2 do umowy poddzierżawy z dnia [...] lipca 2010 r, protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] marca 2015 r.

Pismem z dnia [...].09.2015 r. Kierownik BP ARiMR w B. wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień, bowiem wniosek zawierał braki formalne w postaci braku informacji dotyczącej zakresu przejmowanego zobowiązania oraz braku oświadczenia dotyczącego zobowiązania się do zapłaty na rzecz ARiMR równowartości kwoty płatności rolnośrodowiskowej uzyskanej przez rolnika, któremu ta płatność została przyznana i jaką ten rolnik byłby zobowiązany zwrócić, gdyby w trakcie realizacji zobowiązania przez tego rolnika wystąpiły okoliczności zobowiązujące do zwrotu płatności. Wezwanie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 27 września 2015 r.

W dniu [...] października 2015 r. do BP ARiMR w B. wpłynęła korekta wniosku oraz oświadczenie o kontynuowaniu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego (PROW 2007-2013).

Pismem z dnia [...] października 2015 r., (nr [...]) Kierownik BP ARiMR w B. wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień, gdyż w ocenie organu z analizy dołączonych dokumentów do wniosku wynikało, że przeniesienie posiadania działek ewidencyjnych o nr [...] oraz [...] położonych w obrębie R. jest nieskuteczne.

W dniu [...] listopada 2015 r. skarżący stawił się w siedzibie BP ARiMR w B. Wówczas przedstawiono skarżącemu dokumentację zebraną w sprawie oraz zapoznano go z przepisami regulującymi w/w postępowanie. Skarżący nie wypowiedział się na piśmie oraz nie wniósł uwag do zebranego materiału dowodowego.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Kierownik BP ARiMR w B. odmówił skarżącemu przyznania płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013) w przypadku przeniesienia posiadania gruntów lub stada zwierząt ras lokalnych. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść § 32 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego i wskazał, że aby przejęcie zobowiązania rolnośrodowiskowego było skuteczne muszą zostać spełnione łącznie następujące przesłanki: przejęcie zobowiązania powinno nastąpić wraz z przeniesieniem faktycznym użytkowania działek rolnych, do których przyznano płatność rolnośrodowiskową; podstawą przeniesienia posiadania działek rolnych powinna być umowa; przekazanie działek rolnych i zobowiązania powinno nastąpić od tej samej osoby; przejmującym (grunt i zobowiązanie) powinna być jedna osoba. I w ocenie organu, w niniejszej sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki § 32 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, gdyż przeniesienie zobowiązania rolnośrodowiskowego nie jest możliwe w przypadku, gdy dzierżawca przejmuje posiadane grunty objęte zobowiązaniem rolnośrodowiskowym od jednego podmiotu – "A" Sp z.o.o., a zobowiązanie rolnośrodowiskowe podjęte na te grunty od innego podmiotu – "B" Sp z.o.o.

Od niniejszej decyzji skarżący wywiódł odwołanie, po rozpoznaniu którego Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wydał decyzję z dnia [...] września 2016 r. (nr [...]) utrzymującą decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, w pierwszej kolejności, przywołał regulacje prawne określające warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych za rok 2015 r. tj: § 18 ust. 1 pkt 1, § 31 ust. 1 i § 32 ust. 1 i , 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objęty Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 zwane dalej rozporządzeniem rolnośrodowiskowym.

Następnie wskazał, że skarżący złożył w dniu [...] czerwca 2015 r. do [...] w B. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w wyniku przeniesienia posiadania gruntów wskazując, iż przejmuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe do gruntów o nr [...] oraz [...], podjęte w dniu [...] marca 2012 r. przez podmiot "B". Skarżący zobowiązał się do kontynuowania podjętego zobowiązania, jak również do zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności rolnośrodowiskowej uzyskanej przez rolnika, który był dotychczas posiadaczem tych gruntów, jaką rolnik ten byłby obowiązany zwrócić, trakcie realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego przez tego rolnika wystąpiły okoliczności zobowiązujące do zwrotu płatności. Do wniosku skarżący dołączył umowę dzierżawy nieruchomości zawartą w dniu [...] kwietnia 2015 r. pomiędzy wydzierżawiającym "A" Sp. z o.o., a skarżącym (dzierżawcą). Umową objęte zostały grunty w obrębie R. o nr [...] oraz [...]. Umowa ta została zawarta na okres pięciu lat od dnia przekazania. Przekazanie przedmiotu dzierżawy nastąpiło w formie protokołu zdawczo-odbiorczego.

Zdaniem organu II instancji, z dokumentów tych wynika, iż skarżący nie mógł skutecznie przejąć zobowiązania rolnośrodowiskowego podjętego przez podmiot "B", bowiem podmiot ten w dniu [...] marca 2015 r. nie był w posiadaniu działek o nr [...]oraz [...]. Wskazuje na to fakt przekazania w/w gruntów w dniu [...] marca 2015 r. spółce "A" (protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] marca 2015 r), która następnie w dniu [...] kwietnia 2015 r. przekazała umową dzierżawy grunty w obrębie R. o nr [...]oraz [...] skarżącemu.

Dalej organ podniósł, że z § 32 ust. 1 w/w rozporządzenia wynika, iż przyznanie kolejnej płatności rolnośrodowiskowej nowemu posiadaczowi jest możliwe w razie wystąpienia ogólnie określonego zdarzenia, jakim jest przeniesienie posiadania (na podstawie stosownej umowy), przy czym przepis ten nie zawiera bardziej szczegółowego zastrzeżenia, czy chodzi tutaj o przeniesienie posiadania samoistnego, czy też zależnego. Dlatego też do przeniesienia zobowiązania może dojść zarówno pomiędzy posiadaczem samoistnym, jak i zależnym. Wskazał, że dla zastosowania § 32 rozporządzenia rolnośrodowiskowego istotna jest kwestia następstwa prawnego pomiędzy kolejnymi podmiotami, które władają daną nieruchomością, czy to w ramach posiadania samoistnego, czy to w ramach posiadania zależnego. Regulujące zasady następstwa prawnego w niniejszej sprawie przepisy: § 32 rozporządzenia rolnośrodowiskowego i art. 25 ust. 2 ustawy nie określają bowiem ograniczeń ani co do czasu trwania władztwa nad nieruchomością w ramach posiadania, ani też co do rodzaju takiego posiadania.

Reasumując organ podkreślił, że grunty o nr [...] i [...], co do których spółka "B" podjęła zobowiązanie rolnośrodowiskowe w dniu [...] marca 2015 r. były w posiadaniu "A" Sp. z o.o., a ta nie wstąpiła do toczącego się postępowania w sprawie płatności rolnośrodowiskowej. Tym samym skarżący nie mógł - zdaniem organu - podjąć zobowiązania rolnośrodowiskowego do gruntów wskazanych w umowie dzierżawy z dnia [...] kwietnia 2015 r. zawartej pomiędzy "A" Sp. z o.o. a skarżącym. Zatem w sprawie nie mogło dojść do skutecznego przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego przez skarżącego do gruntów o nr [...] i [...], podjętego w dniu [...] marca 2012 r. przez spółkę "B" w rozumieniu przepisów § 32 rozporządzenia rolnośrodowiskowego i art. 25 ust. 2 ustawy.

Od niniejszej decyzji skarżący wywiódł skargę, zrzucając jej naruszenie:

- prawa materialnego tj. art. 25.ust 2 pkt. 3 Ustawy z dnia z dnia 7 marca 2017 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, przez błędną jego wykładnię i zastosowanie poprzez przyjęcie iż skarżący nie przejął zobowiązań związanych z przyznaną pomocą ;

- prawa formalnego tj: art. 6 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa, w zw. z art. 65 § 1 i 2 kc poprzez zebranie niepełnego materiału dowodowego i jego błędną ocena.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest odmowa przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowych na rok 2015 w wyniku uznania, że skarżący nie wypełnił wszystkich przesłanek, o których mowa w § 32 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, gdyż przejął posiadane gruntów objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym od jednego podmiotu ("A" Sp z.o.o.), zaś zobowiązanie rolnośrodowiskowe podjęte na te grunty od innego podmiotu ("B" Sp z.o.o.)

Sąd orzekający podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że prawo do płatności rolnośrodowiskowej jest prawem o charakterze publicznoprawnym, kształtowanym decyzją administracyjną, nie może być więc przedmiotem obrotu cywilnoprawnego. Prawo do płatności rolnośrodowiskowej jest ściśle związane z gospodarstwem rolnym, służy realizacji określonych celów dotyczących gospodarstwa rolnego, stąd też przeniesienie tego prawa na inny podmiot możliwe jest tylko w tych przypadkach, w których przepisy dotyczące tej płatności przewidują taką możliwość.

Zgodnie z § 32 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy", objętych Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361 ze. zm.- dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe), w przypadku przeniesienia, w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, posiadania gruntów lub stada objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym podjętym przez rolnika, które nastąpiło po doręczeniu decyzji w sprawie przyznania pierwszej płatności rolnośrodowiskowej, nowemu posiadaczowi tych gruntów lub stada mogą być przyznane kolejne płatności rolnośrodowiskowe, jeżeli są spełnione warunki określone w art. 25 ust. 2 ustawy.

Nowy posiadacz gruntów powinien złożyć wniosek o przyznanie płatności wraz z wymaganymi dokumentami w odpowiednim terminie określonym w § 32 ust. 2 i 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego.

Zgodnie z § 32 ust. 5 powołanego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dacie składania wniosku, oprócz dokumentów wymaganych na podstawie § 24, do wniosku, o którym mowa w ust. 2, nowy posiadacz gruntów lub stada dołącza:

1) oświadczenie, złożone na formularzu udostępnionym przez Agencję, obejmujące zobowiązanie do:

a) kontynuowania realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego podjętego przez rolnika, który był dotychczas posiadaczem tych gruntów, do końca okresu objętego tym zobowiązaniem,

b) realizacji zobowiązania, o którym mowa w § 10 pkt 2 lit. c-w przypadku wariantu dziewiątego i dziesiątego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2,

c) zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności rolnośrodowiskowej uzyskanej przez rolnika, który był dotychczas posiadaczem tych gruntów, jaką rolnik ten byłby obowiązany zwrócić, gdyby w trakcie realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego przez tego rolnika wystąpiły okoliczności wymienione w § 39 ust. 1, 2 lub 5,

d) zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności rolnośrodowiskowej uzyskanej przez rolnika, który był dotychczas posiadaczem tych gruntów, jaką rolnik ten byłby obowiązany zwrócić, gdyby w okresie, o którym mowa w § 10 pkt 2 lit. c, wystąpiły okoliczności stanowiące podstawę zwrotu płatności rolnośrodowiskowej, wymienione w § 39 ust. 3;

2) umowę sprzedaży, dzierżawy lub inną umowę, w wyniku której zostało na niego przeniesione posiadanie gruntów lub stada objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym podjętym przez rolnika, albo kopię tej umowy poświadczoną za zgodność z oryginałem przez notariusza albo potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez upoważnionego pracownika Agencji.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy obu instancji prawidłowo uznały, iż skarżący nie spełnił wszystkich powyższych warunków, co skutkowało koniecznością odmowy przyznania mu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2015.

W ocenie Sądu, powyższa regulacja wskazuje bowiem, że do skutecznego przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego dochodzi wtedy, gdy:

- przejęcie zobowiązania nastąpiło wraz z przeniesieniem faktycznego użytkowania działek rolnych, do których przyznano płatność rolnośrodowiskową, bezpośrednio od dotychczasowego "beneficjenta" ,

- przeniesienie posiadania działek rolnych zostało dokonane w sposób sformalizowany tj. na podstawie umowy (sprzedaży, dzierżawy lub innej),

- przekazanie działek rolnych i zobowiązania nastąpiło od tej samej osoby (beneficjenta),

- przejmującym grunty i zobowiązanie jest ta sama osoba.

Istnieje zatem możliwość uzyskania płatności przez nowego posiadacza działek (czy to w ramach posiadania samoistnego, czy też posiadania zależnego) w przypadku skutecznego ich przejęcia od innego producenta rolnego tj. dotychczasowego beneficjenta realizującego płatności rolnośrodowiskowej. Jednakże warunkiem koniecznym takiego jej uzyskania jest – wbrew twierdzeniom skarżącego - dostarczenie umowy przeniesienia posiadania gruntów objętych płatnością zawartej z dotychczasowym beneficjentem przekazującym zobowiązanie rolnośrodowiskowe co do tych działek, a nowym producentem, składającym wniosek o wstąpienie do toczącego się postępowania i o przejęcie zobowiązania.

Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] czerwca 2015 r. złożył do BP ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2015 r. w wyniku przeniesienia posiadania gruntów o nr [...] w obrębie R.. Z wniosku tego wynika, że podmiotem przekazującym zobowiązanie rolnośrodowiskowe był "B" Sp z.o.o. w P., skarżący był natomiast podmiotem przejmującym to zobowiązanie. Do wniosku skarżący załączył również oświadczenie, z którego wynika, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. przejął w posiadanie obszary w odniesieniu do których realizowane było zobowiązanie. Skarżący zobowiązał się również do kontynuowania podjętego przez "B" Sp z.o.o. w P. zobowiązania oraz do zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności rolnośrodowiskowej uzyskanej przez rolnika, który był dotychczas posiadaczem tych gruntów, jaką rolnik ten byłby obowiązany zwrócić, gdyby w trakcie realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego przez tego rolnika wystąpiły okoliczności zobowiązujące do zwrotu.

Jednakże – jak wynika z przedłożonej do wniosku umowy z dnia [...] kwietnia 2015 r. dotyczącej dzierżawy gruntów w obrębie R. o nr [...] oraz [...], a zatem gruntów wskazanych we wniosku o płatności – została ona zawarta na okres 5 lat, pomiędzy "A". Sp. z o.o. z siedzibą w P., reprezentowaną przez K. W. – jako wydzierżawiającym, a K. W. – jako dzierżawcą. Przekazanie przedmiotu dzierżawy nastąpiło w formie protokołu zdawczo-odbiorczego.

Trafnie zatem organy uznały, że skarżący nie nabył posiadania wskazanych wyżej działek i praw do realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego bezpośrednio od tego samego podmiotu tj. dotychczasowego beneficjenta płatności tj. "B" Sp z.o.o. w P., tylko od dwóch różnych podmiotów. Skarżący przejął bowiem zobowiązanie rolnośrodowiskowe na grunty rolne o nr [...] w obrębie R. od "B" Sp z.o.o. w P., zaś posiadanie tych gruntów od "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P..

Ja wynika z akt sprawy, "B" Sp z.o.o. w P. (dotychczasowy beneficjent) w dniu [...] marca 2012 r. podjął – pięcioletnie, trwające do dnia [...] marca 2017 r. - zobowiązanie rolnośrodowiskowe do gruntów w obrębie R. o nr [...] oraz [...]. Tytuł prawny działek objętych tym zobowiązaniem rolnośrodowiskowym wynikał z zawartej przez Spółkę - na okres pięciu lat tj. do dnia [...] marca 2015 r. (aneks nr 1 do umowy) - umowy poddzierżawy z "A" Sp. z.o.o.w P.. Tym samym w dniu wygaśnięcia ww. umowy – tj. w dniu [...] marca 2015 r. "B" Sp z.o.o. w P. nie był już w posiadaniu tych działek. Działki te zostały przekazane "A" Sp. z.o.o. w P., która co wymaga podkreślenia Sądu – nie wstąpiła do toczącego się postępowania w sprawie płatności rolnośrodowiskowej. Tym samym – wbrew zarzutom skargi - doszło do przerwania ciągłości zobowiązania realizowanego na tych gruntach.

Jako słuszne należy zatem uznać twierdzenia organów, że skarżący nie mógł skutecznie przejąć zobowiązania rolnośrodowiskowego podjętego przez dotychczasowego beneficjenta "B" Sp z.o.o. w P. do gruntów wskazanych we wniosku i w umowie dzierżawy z dnia [...] kwietnia 2015 r. (zawartej pomiędzy skarżącym, a "A". Sp. z o.o.z siedzibą w P., reprezentowaną przez skarżącego), gdyż podmiot ten w dniu [...] marca 2015 r. nie był już w ich posiadaniu.

Odnosząc się do zarzutów procesowych skargi wskazać należy, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, m.in. w zgodzie z określoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej. Organ, stojąc na straży praworządności (art. 6 k.p.a.), podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, i w tym zakresie zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, tak aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością (art. 77 k.p.a.). Organ dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), a stanowisko wyrażonej w zaskarżalnej decyzji zostało szczegółowo uzasadnione (art. 107 § 3 k.p.a.), w sposób pozwalający na jednoznaczne stwierdzenie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności (faktycznych i prawnych) sprawy.

Dodatkowo, mając na uwadze zarzut skarżącego "zebrania przez organ niepełnego materiału dowodowego" podkreślić należy, treść art. 21 ustawy o wspieraniu, rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego i Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. z 2013, poz. 173 ze zm.). w tym w szczególności ust. 3, w którym ustawodawca odstąpił od ogólnej przewidzianej w k.p.a. zasady przeprowadzania dowodów z urzędu. Ustawodawca w art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich wprowadza istotne modyfikacje zasad procedowania w porównaniu z regułami przewidzianymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Te modyfikacje osłabiają pozycję procesową stron postępowania. W tym bowiem postępowaniu – co uszło uwadze skarżącego - Agencja nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. Ciężar dowodu - odmiennie niż podnosi skarżący - spoczywa nie na Agencji, tylko na stronach oraz innych osobach uczestniczących w postępowaniu. To na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu, zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (wyrok NSA z 25 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1075/10). W sprawach prowadzonych przez organy ARiMR wynikających z ustawy organy te nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta. Przyjęta w ustawie klauzula ciężaru dowodu nie odbiega od klauzuli ciężaru dowodu regulowanej przepisem art. 6 Kodeksu cywilnego (zob. S. Prutis, Dobór instrumentów prawnych służących wsparciu rozwoju obszarów wiejskich, St. lur. Agraria 2009, Nr 7, s. 192). Nie sposób zatem zarzucić organom, aby te nie zebrały "pełnego materiału dowodowego" w sprawie, skoro to na skarżącym w ramach toczącego się postępowania ciążył obowiązek udowodnienia faktów, z których chciał wywieść określone skutki prawne.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że gdyby w dacie podpisania ww. umowy dzierżawy z dnia [...] kwietnia 2015 r. "A". z siedzibą w P. była jednoosobową spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (tak jak to wynika z aktualnego KRS), to skarżący jako jedyny członek jej zarządu mógłby podpisać umowę "z samym sobą" jedynie w formie aktu notarialnego. Czynność prawną dokonaną natomiast z pominięciem tegoż warunku należałoby ocenić jako nieważną (art. 210 § 2 ksh). Byłaby to więc dodatkowa okoliczność przesądzająca o prawidłowości rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.