Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2405/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Marzenna Linska - Wawrzon del. WSA Andrzej Góraj Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 274/13 w sprawie ze skargi E.G. na decyzję Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji danych w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 274/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę E. G. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia [...] października 2012 r., nr [...] odmawiającą aktualizacji danych zawartych w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków, dotyczących lokalu nr [...] położonego w Bydgoszczy przy ul. E., obręb 0194, polegającej na wprowadzeniu powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu równej 131,18 m².

Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z dnia 8 lipca 2011 r. E. G. wystąpiła o sprostowanie danych zawartych w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków dotyczących wskazanego wyżej lokalu. Prezydent Miasta Bydgoszczy decyzją z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] odmówił aktualizacji danych zawartych w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków dotyczących ww. nieruchomości.

Odwołanie od tej decyzji złożył Z. G. podając, że jako współwłaściciel przedmiotowego lokalu jest stroną tego postępowania, a Prezydent Miasta Bydgoszczy nie zawiadomił go o wszczęciu postępowania, oraz nie umożliwił mu czynnego w nim udziału oraz nie doręczył decyzji; złożyła je również E. G., wnosząc o uchylenie decyzji przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Kujawsko - Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], uchylił decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy, wskazując, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji powinien ustalić, komu przysługuje przymiot strony w prowadzonym postępowaniu.

Prezydent Miasta Bydgoszczy decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] ponownie orzekł o odmowie aktualizacji danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Organ wskazał, że wyodrębnienie przedmiotowego lokalu nastąpiło na podstawie Uchwały Zarządu Pomorskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Bydgoszczy nr [...] z [...] czerwca 2005 r., która stanowiła podstawę do określenia przedmiotu odrębnej własności w zawieranych w formie aktów notarialnych umowach, a następnie dokonywania wpisów w KW, w związku z przekształceniem spółdzielczych praw do lokali w prawo odrębnej własności, nie zaliczała ona ogrodu zimowego i tarasu jako części składowej i pomieszczenia przynależnego do lokalu nr [...]. Organ dodał również, że w toku postępowania żadna ze stron nie przedłożyła wymaganej w art. 22 ust. 3 pkt 5a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, zgody na zmianę wysokości udziałów nieruchomości wspólnej.

W odwołaniu od tej decyzji E. G. zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 12 § 1, art. 35 § 3 oraz art. 97 pkt 4 k.p.a. Ponadto dodała, że organ I instancji naruszył przepisy prawa materialnego tj. § 46 pkt 2 ppkt 1, § 47 pkt 1, § 45 pkt 1, § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie gruntów i budynków. Następnie w dniu 2 stycznia 2013 r. skarżąca złożyła do Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniosek dowodowy, w którym poinformowała, że w obrocie prawnym pozostaje jedynie wystawione przez Prezydenta Miasta Bydgoszczy w dniu [...] lutego 2011 r. zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. E., a pozostałe zaświadczenia tj. z dnia [...] sierpnia 2005 r. oraz 13 sierpnia 2008 r. w obrocie prawnym nie istnieją. Wniosła o pozyskanie protokołów przesłuchań W. Gęsikowskiego oraz J. Gajzlera z postępowań Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz-Północ.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że skarżąca w dniu 31 lipca 2012 r. wniosła o zawieszenie postępowania toczącego się przed Prezydentem Miasta Bydgoszczy dotyczącego aktualizacji powierzchni użytkowej lokalu nr [...]. W dniu 20 sierpnia 2012 r. wpłynął sprzeciw B. A. w sprawie zawieszenia postępowania, w związku z tym zawieszenie postępowania nie było możliwe, bowiem stosownie do art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie wszczęto, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Ponadto podkreślono, że prowadzone przez Prezydenta Miasta Bydgoszczy postępowanie wyjaśniające w zakresie operatu geodezyjno - opisowego nieruchomości przy ul. E. dotyczy stanu faktycznego, a nie prawnego. Organ wskazał również, że przedłożone przez skarżącą dokumenty w żaden sposób nie stanowią o prawach E. i Z. G. do ogrodu zimowego oraz tarasu, przylegających do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Inspektor wskazał, że akt notarialny stanowi jednostronne oświadczenie woli, z którego nie wynika czynność prawna przenosząca prawo własności, a poniesienie kosztów na budowę tarasu i ogrodu zimowego nie stanowi o nabycia prawa własności. Ponadto skarżąca nie przedłożyła dokumentu świadczącego o zmianie udziałów w nieruchomości wspólnej, co w ocenie organu II instancji jest istotne skoro nastąpiła zmiana powierzchni użytkowej lokalu z 112,64 m² (akt notarialny z dnia 21 października 2005 r.) na 126,51 m² (zaświadczenie Prezydenta z [...] lutego 2011 r.) Organ podniósł również, że nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowej sprawie twierdzenie skarżącej, że na podstawie § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z ostatecznych decyzji administracyjnych oraz aktów notarialnych. Inspektor wskazał nadto, że z dokumentów znajdujących się aktach sprawy tj. kopii postanowienia Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz-Północ z dnia 8 grudnia 2006 r., kopii postanowienia Prokuratury Rejonowej Toruń-Centrum-Zachód oraz postanowienia Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz-Północ wynika, że nie stwierdzono poświadczenia nieprawdy w operacie Wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miasta dotyczącym budynku przy ul. E. oraz aktach notarialnych wyodrębnienia lokalu nr [...]. Zatem zarzuty skarżącej dotyczące nieprawdziwości danych w operacie ewidencyjnym prowadzonym dla przedmiotowej nieruchomości, w ocenie organu, są niezasadne. Podkreślono też, że Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. sygn. akt [...] wpisał w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla lokalu nr [...] ostrzeżenie o niezgodności stanu prawnego nieruchomości ujawnionego w dziale I-0 w zakresie uwzględnienia w opisie nieruchomości lokalowej ogrodu zimowego i tarasu. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że w aktach księgi wieczystej brak dokumentu o nabyciu na własność tarasu oraz ogrodu zimowego przez E. i Z. G.

W skardze na powyższą decyzję E. G. zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 12 § 1, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz § 46 pkt 2 ppkt 1, § 47 pkt 1, § 45 pkt 1, § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca wskazała, że operat geodezyjno-opisowy nieruchomości przy ul. E. w Bydgoszczy powstał na podstawie nieprawdziwych danych pochodzących od zarządcy nieruchomości tj. Pomorskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Bydgoszczy. PSM celowo wprowadziła nieprawdziwe dane ze względu na dwie samowole budowlane, z których od lat bezprawnie korzysta dawny Przewodniczący Rady Nadzorczej PSM. Skarżąca nadmieniła ponadto, że organy I i II instancji dysponowały ostatecznymi decyzjami administracyjnymi oraz aktami notarialnymi na podstawie, których miały obowiązek dokonać aktualizacji powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy powołał się na zaświadczenie Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2005 r. o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. E. w Bydgoszczy. Z zaświadczenia tego wynika, że przedmiotowy lokal posiada powierzchnię użytkową, która wynosi 112,64 m². Załącznik do zaświadczenia wymienia pomieszczenia lokalu, wśród których nie został ujęty przez autora dokumentacji taras, ani ogród zimowy. Zaświadczenie to nie zostało podważone, jest ono zatem dokumentem urzędowym. Z uwagi na moc dowodową tego zaświadczenia należy stwierdzić, że potwierdza ono, iż lokal nr [...] stanowi lokal samodzielny wraz z przynależną piwnicą, a nie tarasem i ogrodem zimowym. Sąd wskazał też, że lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznaczono na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku. Rzut lokalu nr [...] obejmuje pomieszczenia bez ogrodu zimowego, a powyższe dokumenty, zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy o własności lokali, stanowiły załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu.

Odnosząc się do zaświadczenia Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], stwierdzającego, że do lokalu mieszkalnego nr [...] przynależy piwnica o powierzchni 6,67 m² i taras o pow. 58,25 m² Sąd stwierdził, że załączniki tego dokumentu, w postaci rzutów, nie stanowiły załączników do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu, ponieważ został on wydany przez organ po zawarciu umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 21 października 2005 r. Sąd podkreślił przy tym, że ustanowienie odrębnej własności lokalu nr [...] nie obejmowało tarasu i ogrodu zimowego ani jako powierzchni lokalu, ani pomieszczenia przynależnego do tego lokalu.

Sąd powołał się także na Uchwałę Zarządu Pomorskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Bydgoszczy z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...] w sprawie określenia przedmiotu odrębnej własności lokali nieruchomości obejmującej budynek przy ul E. w Bydgoszczy, w której wskazano, że lokal nr [...] ma powierzchnię 112,64 m² i przynależy do niego piwnica o powierzchni 4,71 m². Łączną powierzchnia lokalu nr [...] i piwnicy wynosi według powyższej uchwały 117, 35 m², a mieszkanie i pomieszczenie przynależne stanowią wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, która wynosi 11735/73319. Z kolei projekt uchwały z dnia 23 lipca 2008 r. i jego załączniki, które przedstawiają inne dane co do pomieszczeń przynależnych do lokalu nr [...] nie był dokumentem, który posłużył do sporządzenia umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i umowy przeniesienia własności. Z uwagi na powyższe oświadczenie poprzednich właścicieli lokalu z dnia 27 listopada 2008 r. nie ma wpływu na wynik sprawy. Dokument ten nie stanowi o przeniesieniu własności spornego tarasu i ogrodu zimowego na skarżącą i jej małżonka. Sąd podkreślił, że poprzedni właściciele za wiedzą i zgodą Pomorskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Bydgoszczy poczynili nakłady w postaci zabudowy przylegającego do lokalu nr [...] ogrodu zimowego i tarasu, jednak poczynienie nakładów nie powoduje przeniesienia prawa własności, może jedynie stanowić roszczenie o zwrot nakładów.

O przeniesieniu własności, czy też przynależności tarasu i ogrodu zimowego do lokalu, nie rozstrzyga także przywołany przez skarżącą wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/11. Powyższe orzeczenie wydane zostało w sprawie dotyczącej wstrzymania robót budowlanych postanowieniem z dnia 30 września 2010 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Bydgoszczy, którym nakazano skarżącej i jej mężowi wstrzymać roboty budowlane prowadzone przy realizacji "ogrodu zimowego" z powodu wykonania ww. obiektu niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym budynku. Wyrok ten ma jedynie takie znaczenie na gruncie rozpoznawanej sprawy, że potwierdza istnienie wybudowanego ogrodu zimowego objętego postępowaniem legalizacyjnym na podstawie ustawy Prawo budowlane.

Sąd podkreślił też, że nie miały wpływu na wynik sprawy dowody przedłożone przez skarżącą w dniu rozprawy, tj. umowa darowizny sporządzona w formie aktu notarialnego z dnia 1 lutego 2013 r., oraz pismo Prokuratury Generalnej z dnia 29 kwietnia 2013 r., którym przekazano do Prokuratury Okręgowej w Toruniu pismo S. A,, A. A. i E. G. z dnia 16 kwietnia 2013 r., będące w swej istocie zawiadomieniem o przestępstwie oraz podnoszące w swej treści zarzut niewłaściwego prowadzenia postępowania przygotowawczego o sygn. akt 5 Ds.168/08. Sąd I instancji podkreślił, że kontroluje legalność decyzji na dzień jej wydania, a zatem okoliczność sporządzenia w formie aktu notarialnego kolejnej umowy w sprawie lokalu nr [...] oraz podjęcie czynności zmierzających do podważenia postępowania przygotowawczego przez Prokuratora Rejonowego w Toruniu Centrum-Zachód po dacie wydania zaskarżonej nie miała w niniejszej sprawie znaczenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. G., prawidłowo reprezentowana, zaskarżając orzeczenie w całości i wnosząc o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez nakazanie dokonania Prezydentowi Miasta Bydgoszczy jako organowi prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków sprostowania nieprawdziwych danych geodezyjnych o powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. E. w Bydgoszczy (tj. zmianę wpisu danych w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego z przynależną piwnicą z 117,35 m2 na 131,18 m2) i tym samym uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 maja 2013 r. (sygn, akt II SA Bd/274/13) w całości i uchylenie decyzji Kujawsko- Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia [...] października 2012 r. nr [...] znak: [...]

ewentualnie o:

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarga kasacyjna oparta została o podstawę z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), a wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia tj. naruszenie prawa materialnego - ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie gruntów i budynków w tym § 46 ust.1, co miało wpływ na wynik sprawy,

2. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i 8 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, nieodpowiadające wymogom przepisu polegające na:

a) braku oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie pozwalających uznać, iż w sprawie nie doszło do wielokrotnego naruszenia ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193 poz. 1287 ze zm.) dalej zwaną ustawą oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie gruntów i budynków (Dz. U. z 2001r., Nr 38, poz. 454) zwanego dalej rozporządzeniem w tym, § 44 pkt. 2, § 46 ust.1, § 47 pkt. 1 poprzez uznanie, iż w sprawie doszło do sytuacji w której brak jest dokumentu urzędowego pozwalającego na aktualizację, sprostowanie nieprawdziwych danych geodezyjnych podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż są liczne dokumenty urzędowe pozwalające na sprostowanie nieprawdziwych danych geodezyjnych o powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. E. w Bydgoszczy. Takimi dokumentami są, np.:

– wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/11, z którego wynika, że od momentu powstania (wybudowania) tj. od lipca 1997 r. lokal mieszkalny nr [...] posiadał powierzchnię użytkową wraz z powierzchnią ogrodu zimowego, którego inwestorem był ówczesny właściciel lokalu tj. p. J.G.,

– decyzja Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], ustalająca podatek od nieruchomości lokalowej tj. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. E. w Bydgoszczy o powierzchni użytkowej 131,18 m²,

– postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2010 r.( znak: [...] W tej ostatecznej decyzji administracyjnej organ administracji publicznej wskazał, że od 29.07.1997 r. (t. j. od momentu pobudowania i przed uzyskaniem decyzji na użytkowanie) na lokal mieszkalny nr [...] składa się również ogród zimowy o powierzchni 13,67 m2,

– decyzja Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia [...] czerwca 1996 r. Nr [...] znak: [...] na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. E. w Bydgoszczy (z ogrodem zimowym jako składową lokalu mieszkalnego nr [...] na przynależnym do niego tarasie na IV piętrze budynku), co oznacza, że na powierzchnię użytkową Sokalu mieszkalnego nr [...] składa się także powierzchnia użytkowa ogrodu zimowego (składowej lokalu),

– decyzja Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia [...] października 1997 r. nr [...] znak: [...] na użytkowanie budynku wielorodzinnego w Bydgoszczy przy ul. E. z lokalem mieszkalnym o powierzchni użytkowej 131,18 m2 (z powierzchnią ogrodu zimowego wliczoną do powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr [...]),

– inwentaryzacja budowlana lokalu mieszkalnego nr [...] z dnia 8 lutego 2011 r. z zaświadczeniem o samodzielności lokalu mieszkalnego, która jest dokumentacją architektoniczno - budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez organ administracji publicznej tj. Prezydenta Miasta Bydgoszczy. Dokumentacja ta wskazuje na powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nr [...] wynosi 131,18 m2 i do lokalu przynależy m. in. taras na IV piętrze budynku,

– akt notarialny Repertorium A Nr [...] będący aneksem do umowy sprzedaży nieruchomości z dnia 9 stycznia 2003 r. przez I. i J.G. E. i Z. G. Z aktu notarialnego (sporządzonego zanim została przeprowadzona rzeczywista inwentaryzacja budowlana lokalu nr [...] na koszt jego właściciela) wynika, że przedmiotem sprzedaży był lokal mieszkalny z ogrodem zimowym - składową mieszkania i przynależnym tarasem sfinansowanym w ramach umowy J. G. z Pomorską Spółdzielnią Mieszkaniową w Bydgoszczy,

– akt notarialny Repertorium A [...] z dnia 1 lutego 2013 r. Z tego aktu notarialnego wynika zmiana właściciela lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. E. w Bydgoszczy, który to właściciel posiada lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 131,18 m2 i przynależną częścią lokalu jest m. in. taras, na którym znajduje się ogród zimowy,

– akt notarialny Repertorium A numer [...] z dnia 28.05.2013 r. (będący aneksem do czynności prawnej - umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] przez małżonków I.G. i J.G. E. i Z. G.). Z tego dokumentu wynika rzeczywista powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nr [...] (wraz z składową tego lokalu - ogrodem zimowym) i cały ten lokal mieszkalny został sfinansowany przez sprzedających i został sprzedany kupującym.

b) Naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie wniosku właściciela lokalu mieszkalnego [o sprostowanie (aktualizację)] o dokonanie wpisu rzeczywistej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr [...] z przynależną piwnicą przy ul. E. w Bydgoszczy przez Prezydenta Miasta Bydgoszczy jako organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków na podstawie przepisów prawa materialnego (dosłowny cytat).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Innymi słowy, wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie w jego ocenie naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika.

Uwzględniając wymogi wskazane w powyższych przepisach stwierdzić należy, iż zarzuty, zawarte w skardze kasacyjnej, sformułowano w sposób nieprawidłowy, co w istocie uniemożliwia Sądowi dokonanie ich badania w zakresie ewentualnych uchybień Sądu I instancji, bowiem wymykają się one ocenie z uwagi na nieprecyzyjne i błędne wskazanie uchybień, jakie miałby mieć miejsce w kontrolowanym orzeczeniu. Uwaga ta dotyczy szczególnie zarzutu zawartego w pkt. 1. Autor skargi kasacyjnej wskazuje na podstawę z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., a zatem na naruszenie prawa materialnego, zarzucając jednocześnie uchybienie przepisom proceduralnym, a jednocześnie w żaden sposób nie określa na czym to uchybienie miałoby polegać. Wprawdzie w zarzucie tym wskazano na ogólnie powołane przepisy ustawy Prawo geodezyjne, a także na § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., jednak skarga kasacyjna nie określa na czym miałaby polegać błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tych przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Takie sformułowanie zarzutu stanowi naruszenie wymogów określonych we wskazanych wyżej przepisach ustawy P.p.s.a., a konsekwencją tego jest brak możliwości dokonania oceny w tym zakresie przez Sąd II instancji. Błędnie sformułowany zarzut nie może bowiem doprowadzić do skutecznego podważenia wyroku.

Także drugi zarzut zawarty w skardze kasacyjnej nie w pełni odpowiada ustawowym wymogom, bowiem w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. strona neguje prawidłowość zastosowania przepisów postępowania, jednakże tym razem autor wniesionego środka zaskarżenia wskazał, iż uchybienie, jakiego miałby dopuścić się Sąd I instancji miało w istocie charakter o jakim mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a zatem stanowiło naruszenie przepisów postępowania. W takim też charakterze oceny tego zarzutu dokonał Sąd orzekający w niniejszej sprawie.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż niezasadnym zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez niedokonanie oceny wskazanych przez stronę dokumentów, które – w ocenie skarżącej – miałyby wskazywać na przynależność tarasu oraz ogrodu zimowego do przedmiotowego lokalu. Wbrew stanowisku strony Sąd dokonał analizy tych dokumentów, przywołując w uzasadnieniu wyroku wnioski, jakie wysnuł z tej oceny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w szczególności wskazał na zaświadczenie Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2005. o samodzielności przedmiotowego lokalu. Załącznikami do tego zaświadczenia były dokumenty z inwentaryzacji lokalu oraz przynależącej do niego piwnicy. Z załączników tych wynika, że lokal mieszkalny nr [...] posiada powierzchnię użytkową, która wynosi 112,64 m², a wśród pomieszczenia lokalu nie został ujęty ani taras, ani ogród zimowy. Także rzut lokalu wskazuje pomieszczenia bez ogrodu zimowego, a ich powierzchnia wynosi 112,64 m². (wraz z piwnicą o pow.. 4,71 m². łączna powierzchnia lokalu i piwnicy wynosi 117,35 m²). Dokumenty te stanowiły załączniki do aktu ustanawiającego odrębną własność przedmiotowego lokalu, w myśl art. 2 ust. 5 ustawy o własności lokali i jako takie stanowiły podstawę do ustalenia powierzchni lokalu oraz rozkładu pomieszczeń znajdujących się w nim. Załączniki takie są integralną częścią takiego aktu, wraz z zaświadczeniem o samodzielności lokalu, wydawanym przez właściwego starostę. Wynika z tego zatem, iż w momencie stwierdzenia samodzielności lokalu nie zostały zaliczone do jego powierzchni ani taras, ani ogród zimowy, a w treści aktu notarialnego z dnia 21 października 2005 r., Rep. A nr [...], którym ustanowiono odrębną własność lokalu nr [...], nie ujawniono tarasu i ogrodu zimowego jako ani jako powierzchni lokalu, ani pomieszczenia przynależnego do tego lokalu. Także z aktu notarialnego z dnia 9 stycznia 2003 r., Rep. A [...], którym poprzedni właściciele lokalu sprzedali E. i Z. G. własnościowe spółdzielcze prawo do przedmiotowego lokalu, nie wynika w żaden sposób, iż do lokalu tego przynależą jakiekolwiek inne pomieszczenia niż garaż. Według treści tego aktu lokal składał się z pięciu pokoi, kuchni przedpokoju, łazienki i w.c. Słusznie zatem uznał Sąd I instancji, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie istniał dokument, z którego wynikałoby, że do wyodrębnionego lokalu przynależy taras i ogród zimowy.

Nie ulega wątpliwości, iż poprzedni właściciele lokalu poczynili nakłady na wykonanie tarasu i ogrodu, jednakże z faktu tego nie wynika w żadnym razie, aby skarżąca i jej mąż w chwili nabycia spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub w momencie wyodrębnienia tego lokalu automatycznie nabywali prawo własności wybudowanych pomieszczeń. Przeniesienie prawa własności musiałoby być potwierdzone właściwymi dokumentami, a to nie miało miejsca. W żadnym razie potwierdzeniem przeniesienia prawa własności nie mogą być późniejsze oświadczenia składane zarówno przez skarżącą i jej męża jak i poprzednich właścicieli lokalu, które złożone zostały po wyodrębnieniu lokalu i przeniesieniu jego własności na E. i Z. G. Prawo własności tarasu i ogrodu nie wynika także z żadnego z powołanych przez skarżącą dokumentów – będących przedmiotem oceny Sądu I instancji – które potwierdzają jedynie faktyczne istnienie tych pomieszczeń.

Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem, iż potwierdzeniem przynależności tarasu i ogrodu do przedmiotowego jest wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/11. Orzeczenie to potwierdza jedynie istnienie ogrodu zimowego, objętego procedurą legalizacyjną z uwagi na wykonanie tego obiektu niezgodnie z projektem budowlanym budynku. Kwestię odstępstw od projektu budowlanego rozstrzygnąć można jedynie na podstawie ustawy Prawo budowlane, a nie w drodze zmian w ewidencji gruntów i budynków. Zauważyć bowiem trzeba, że postępowanie o zmianę lub aktualizację danych w ewidencji gruntów nie może stanowić podstawy do weryfikacji istniejącego stanu prawnego gruntów i budynków, zaś prawa osób i jednostek organizacyjnych (do gruntów, budynków i lokali) uwidacznia się w ewidencji na podstawie umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego i własności lokali. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Ewidencja nie rozstrzyga natomiast żadnych sporów co do gruntów czy budynków, zaś organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji. Ochronie praw podmiotowych służą księgi wieczyste, a spory na tle własności i sposobu korzystania z nieruchomości mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi lub w innych odrębnych postępowaniach.

Tym samym uznać należało, iż zarówno organy jak i Sąd I instancji dokonały prawidłowej oceny okoliczności niniejszej sprawy, a zaskarżonemu wyrokowi nie można zarzucić naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .