Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2807/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Tadeusz Woś Sędziowie NSA Anna Szkodzińska WSA Renata Detka (del) (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2005r. sprawy ze skargi J. P. , J. P., W. B. i M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2001r., Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

II SA/Kr 2807/01

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nakazał M.S. i B.S. wstrzymać roboty budowlane przy budowie budynku pawilonu handlowego realizowanego na działce nr "1" w S., niezgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę, a następnie decyzją z [...] stycznia 2001 r. nakazał inwestorom (wymienionym wyżej) w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przedłożyć w terminie do 15 marca 2001 r. inwentaryzację geodezyjną powykonawczą wraz z planem sytuacyjnym sporządzonym przez osobę uprawnioną.

Z uwagi na fakt przedłożenia w terminie wymaganych dokumentów, decyzją z dnia [...] lutego 2001 r., na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego, organ zezwolił M.S. i B.S. na wznowienie robót budowlanych.

Rozpoznając odwołanie wniesione od tego rozstrzygnięcia przez sąsiadów nieruchomości należącej do inwestorów, a to: M. i W.B., J. i J.P., B. i A.I., M. i A.K. oraz J. i S.M., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozstrzygnięcia i zezwolił M. i B.S. na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku pawilonu handlowego na działce nr "1" położonej w S. na podstawie pozwolenia na budowę zatwierdzonego decyzją z dnia [...] października 1999 r. znak [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że odstępstwa dokonane przez inwestorów w trakcie budowy nie mają charakteru istotnego, gdyż nie naruszają odległości jakie winny być zachowane przy sytuowaniu budynków od granicy nieruchomości sąsiedniej. Nie skutkują zatem obowiązkiem uchylenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 36a Prawa budowlanego i inwestor może prowadzić dalsze roboty na podstawie dotychczasowego pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wnieśli M.B., W.B., J.P. i J.P. wnosząc ojej "unieważnienie".

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że inwestorzy złamali przepisy Prawa budowlanego, realizując obiekt niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowy, bez wytyczenia geodezyjnego przez osobę uprawnioną oraz "bez atestu na beton podczas betonowania przyziemia i filarów". Ponadto w piśmie z dnia 18 listopada 2003 r. stanowiącym uzupełnienie skargi zarzucili, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została z naruszeniem art. 33 pkt 2 ust. 3 Prawa budowlanego, albowiem w dacie jej wydania utraciła już ważność decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje ;

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Prawidłowo organ II instancji uznał, że odstępstwa jakich dopuścili się inwestorzy w trakcie realizacji przedmiotowego budynku nie mają charakteru istotnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - wedle jej brzmienia obowiązującego na datę wydawania zaskarżonej decyzji. Za takie nie można bowiem uznać wytyczenia obiektu w terenie przez osobę nie uprawnioną - w tym przypadku przez kierownika budowy bez uprawnień geodezyjnych. Jest to wprawdzie niewątpliwe naruszenie przepisu art. 43 ust. 1 Prawa budowlanego, jednak nie można przyjąć, aby samo w sobie było ono istotne w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 3 czy też art. 36a ust. 2 tego Prawa. Jeżeli natomiast, w wyniku wytyczenia obiektu w terenie przez osobę nie posiadającą wymaganych uprawnień geodezyjnych, nastąpiłoby naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 10 z 1995 r. poz. 46 ze zm.) w zakresie odległości budynku od granic z nieruchomością sąsiednią, to z pewnością takie odstępstwo byłoby istotne rodząc określone konsekwencje prawne łącznie z uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę w rozumieniu art. 36a ust.2 Prawa budowlanego. Taka sytuacja nie ma jednak w sprawie miejsca, co wykazało postępowanie przed organem I-szej instancji toczące się początkowo na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3, potem w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego. Złożona przez inwestorów dokumentacja będąca inwentaryzacją geodezyjną powykonawczą oraz pomiar odległości zrealizowanego obiektu od granic z nieruchomościami sąsiednimi (k. 36 i 37 akt administracyjnych) wykazują na niewielkie, najwyżej kilkunastocentymetrowe różnice w stosunku do projektu zagospodarowania działki, znajdującego się w ogólnym projekcie pawilonu handlowego. W żadnym punkcie jednak, budynek nie został zbliżony do granic z nieruchomościami sąsiednimi na odległość mniejszą niż 4 m., co pozostaje w zgodzie z § 12 ust.4 pkt 1 powołanego wyżej Rozporządzenia. Skoro tak, to prawidłową była ocena organu odwoławczego, że dokonane przez inwestora odstępstwo będące przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, nie ma charakteru istotnego.

Podnieść w tym miejscu należy, że przedmiotem kontroli organu odwoławczego mogła być jedynie objęta odwołaniem decyzja z dnia [...] lutego 2001 r., zezwalająca na wznowienie robót budowlanych. Zwrócenie uwagi na tę okoliczność jest konieczne, albowiem rozpoznając odwołanie, organ II instancji - mimo słusznego stanowiska, że w sprawie nie można mówić o istotnym odstąpieniu od warunków określonych w przepisach, czy też w pozwoleniu na budowę (art. 50 ust. l pkt 3 Prawa budowlanego)- nie miał podstaw prawnych do ingerencji w ostateczną decyzję z [...] stycznia 2001 r. oraz w postanowienie z [...] grudnia 2000 r., które zakładały odmienną ocenę poczynionych przez inwestorów odstępstw. Jedynym rozwiązaniem zaistniałej sytuacji było zatem udzielenie zezwolenia na wznowienie wstrzymanych wcześniej robót budowlanych, co też uczyniły organy obu instancji.

Prawidłowo przy tym organ odwoławczy reformując zaskarżone rozstrzygnięcie, odniósł udzielone inwestorom zezwolenie do ważnej decyzji o pozwoleniu na budowę doprowadzając do sytuacji, w której mogli oni kontynuować rozpoczęte prace.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w piśmie procesowym nazwanym "uzupełnieniem skargi" podnieść należy jedynie, że nie mają one związku ze sprawą, albowiem przedmiotem osądu nie jest zgodność z prawem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego pawilonu. Na marginesie zaznaczyć tylko wypada, że - mimo twierdzeń skarżących - decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, o czym świadczy ostateczna decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2000 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę oraz oddalający skargę od tego rozstrzygnięcia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2002 r. w sprawie IV S.A. 221.225/11 (k. 27-29).

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje również zarzut skargi dotyczący wykonania obiektu "bez atestu na beton". Okoliczność ta nie była bowiem przedmiotem badania organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie i brak jest też podstaw, aby w jej aspekcie mówić o jakimkolwiek istotnym odstępstwie w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).