Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1302/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 18, art. 87, art. 92a
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś- Dębecka Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD"), decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a."), art. 4 pkt 11 i 22, art. art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. G. ("strona" lub "skarżący") - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł z tytułu naruszenia lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ww. ustawy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

[...] września 2018 r. na terenie P. w [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego i udokumentowana protokołem kontroli nr [...].

Pojazdem kierował D. M. Kierowca okazał m.in. licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną na rzecz P. G. w dniu 25 lipca 2018r.

Podczas kontroli przesłuchano w charakterze świadka - pasażera D. K. Zeznał on, że w dniu kontroli zamówił przejazd poprzez aplikację [...] (jak wskazał organ - prawdopodobnie chodziło o aplikację [...]). Na miejsce przyjechał kierowca pojazdem [...] o nr rej. [...]. Świadek zamówił przejazd z drogi wojewódzkiej nr [...] na ulicę [...] w [...]. Pojazd został zatrzymany przy P. w [...]. Opłata za przejazd została automatycznie pobrana z karty. Świadek nie otrzymał dokumentu potwierdzenia uiszczenia opłaty za przejazd; jak wskazał: "wszystko potwierdza aplikacja". Świadek dodał, że w pojeździć nie było taksometru ani kasy fiskalnej (protokół z przesłuchania świadka D. K. - w aktach sprawy).

W toku postępowania organ I instancji ustalił, na podstawie informacji uzyskanych ze Starostwa Powiatowego w [...] (pismo z dnia 31 października 2018 r.), że P. G. w dniu [...] lipca 2018 r. udzielono licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

Zdaniem organu I instancji stan faktyczny ustalony podczas kontroli drogowej uzasadnia przyjęcie, że strona dopuściła się popełnienia naruszenia z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegającego na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Nie budzi wątpliwości organu I instancji, że kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza dowód rejestracyjny pojazdu i materiał zdjęciowy.

Strona została pouczona, że na podstawie art. 10 k.p.a. przed wydaniem decyzji ma prawo do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań i wniosków dowodowych w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia.

Strona skarżąca nie skorzystała z ww. uprawniania.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. G. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, tj. za naruszenie określone w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie, w którym zaskarżył decyzję w całości zarzucając jej naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności nieustalenie, czy czynności skarżącego nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, czy skarżący miał status przedsiębiorcy i czy doszło do wykonywania transportu drogowego; naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z Ip. 1.1 i 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 4 pkt 6a ww. ustawy, poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego - zwłaszcza, że to nie skarżący był kierowcą kontrolowanego pojazdu; art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4a i 4b ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], świadczą o tym że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy; art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zdaniem strony działalność gospodarcza powinna być prowadzona w sposób ciągły i powtarzalny, a definicję przewozu okazjonalnego należy wywieść z rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98, a także rozporządzenia 1073/2009 i stwierdzić, że jest ona zbieżna ze słownikowym znaczeniem słowa "okazjonalny", czyli wiążący się z nadarzającymi się okazjami. Pełnomocnik strony wskazał, że podmiotem wykonującym przewóz z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym nie był adresat decyzji, lecz kierujący pojazdem.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2019 r.

Organ odwoławczy podzielił ocenę [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego co do zakwalifikowania udokumentowanego protokołem kontroli zdarzenia jako przewóz okazjonalny, o którym mowa w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym. Wskazał, że strona dopuściła się popełnienia naruszenia z l.p. 2.11 załącznika nr 3 do cyt. ustawy polegającego na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca umożliwił bowiem wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowany pojazd nie był natomiast przeznaczony do przewozu takiej ilości osób, co potwierdza zarówno dowód rejestracyjny jak i wykonana podczas kontroli dokumentacja fotograficzna. Przytaczając treść przepisów ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że aby móc wykonywać przewozy okazjonalne pojazdem niespełniającym wyżej wskazanego kryterium konstrukcyjnego należy spełnić łącznie wszystkie warunki określone w art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym, to jest: przewóz musi być wykonany pojazdem prowadzonym przez przedsiębiorcę lub zatrudnionego przez niego kierowcę, musi odbywać się na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa oraz po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez jego rozpoczęciem.

Zdaniem GITD także strona postępowania została ustalona prawidłowo na podstawie okazanego do kontroli dokumentu w postaci licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielonej przedsiębiorcy P. G. w dniu 25 lipca 2018 r. Zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego P. G. nie złożył wyjaśnień w sprawie ani nie przedłożył żadnych dowodów na okoliczność, że przewóz nie był realizowany w jego imieniu. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że pełnomocnik skarżącego w odwołaniu wskazał, że stroną postępowania powinien być kierowca, nie przedłożył jednak w tym zakresie żadnego dowodu, ani nie uzasadnił swojego stanowiska.

Pismem z dnia 9 maja 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do Wojewódzkiego Sądu w Warszawie skargę na ww. decyzję, w której zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy w zw. z 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego - zwłaszcza w sytuacji, w której to nie skarżący był kierowcą kontrolowanego pojazdu;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy, polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji [...], świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...];

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy w zw. z 4 pkt. 6a ustawy o transporcie drogowym, poprzez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego.

5) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli;

6) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] września 2018 roku), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

7) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

8) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

9) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji [...];

10) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I stopnia oraz o zwrot kosztów postępowania sądowo- administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie tylko nie ustalił czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy, ale również nie wykazał, aby czynności przez niego wykonywane (stwierdzone w toku kontroli) posiadały cechy prowadzenia działalności gospodarczej.

Skarżący podkreślił, że nie otrzymał wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera i w sposób podany przez niego. Przejazd samochodem skarżącego możliwy był dzięki skorzystaniu przez pasażera z platformy internetowej o nazwie [...]. Dzięki tej aplikacji możliwe jest skojarzenie kierowcy, który jedzie na określonej trasie z osobą trzecią, która chciałaby na tej trasie zostać przewieziona. Zapłata za taki przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej [...] (nie zaś na rzecz kierowcy). Poza tym skarżący zakwestionował uznanie go za stronę postępowania. Wskazał, ze podmiotem wykonującym ten transport, a więc naruszającym przepisy ustawy, nie był adresat decyzji; ewentualnie mógł być nim kierujący pojazdem – D. M.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd administracyjny zobligowany jest uwzględnić skargę w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).

W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd stwierdził, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Nałożona na skarżącego kara wynikała z naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym przez zarobkowe świadczenie usług przewozu osób samochodem osobowym nie spełniającym wymogów, od których ustawodawca uzależnił legalne świadczenie tego rodzaju usług w ramach przewozów okazjonalnych.

Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy prawidłowo zakwalifikowały udokumentowane protokołem kontroli zdarzenie jako wykonywanie przez stronę zarobkowego okazjonalnego przewozu osób, w sposób naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące przewóz okazjonalny przez przepisy prawa wspólnotowego, gdzie jak wynika z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE. L z 2009 r.; 300. s. 8), za usługi okazjonalne uznaje "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika".

Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (zob. np.: wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r.; I OSK 1361/06; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak stanowi art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi (będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy) nie spełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4 a:

a. prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b. na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c. po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

Zestawienie dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych z definicją przewozu okazjonalnego wywiedzioną na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1073/2009 pozwalało uznać, że w dniu kontroli pojazdem osobowym [...] o nr rej. [...] wykonywano odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa.

Z zebranego w sprawie materiału wynika bowiem, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej kierowca – D. M. wykonywał na rzecz skarżącego odpłatny przewóz pasażera z drogi wojewódzkiej [...] do P. w [...]. Przewóz wykonywany był samochodem marki [...] o nr rej. [...], który był objęty licencją okazaną kontrolującym. Pasażer zamówił kurs za pomocą aplikacji [...], która skojarzyła go z kierującym. Opłata za przejazd została uiszczona automatycznie poprzez pobranie z karty.

Niewątpliwie, dla oceny stanu faktycznego sprawy ma znaczenie, że kierowca w dniu kontroli zrealizował usługę przewozu zamówioną za pośrednictwem aplikacji [...].

Powyższa okoliczność przesądza w sprawie o tym, że sporny przejazd miał charakter zarobkowy i był przejazdem okazjonalnym. Organy nie miały przy tym obowiązku badać, do jakiego podmiotu trafiło wynagrodzenie za wykonany przewóz. Wystarczające było bowiem ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji [...] zrealizował kierowca działający na rzecz skarżącego, za co została przez pasażera wniesiona opłata. Z uwagi na to, że kierowca wykonał przewóz w imieniu i na rzecz skarżącego skutkowało to zasadnym obciążeniem P. G. odpowiedzialnością za wykonanie usługi przewozu w sposób niezgodny z ustawą o transporcie drogowym. Poza tym skarżący nie przedstawił żadnych dowodów (ani nawet choćby argumentów) przemawiających za tezą, że wykonywał przewóz nieodpłatnie. Nie wskazał np. jaki stosunek prawny łączył go z [...] - inny niż wynika to z profilu działalności [...]. Nie ma możliwości, by bez rejestracji podmiotu w aplikacji [...] doszło do skojarzenia kierowcy z klientem za pośrednictwem tej platformy internetowej. Fakty te są znane Sądowi z urzędu, opisano je np. w wyroku VI SA/Wa 785/18 z dnia 4 września 2018 r.

Podnoszonemu w skardze (str. 8) jednorazowemu charakterowi usług świadczonych przez skarżącego niewątpliwie przeczy korzystanie przy ich wykonywaniu właśnie z ww. aplikacji, co wymaga zarejestrowania na platformie internetowej. Jednocześnie jest faktem powszechnie znanym, że aplikacja internetowa tego typu służy wielokrotnemu korzystaniu z niej, co stanowi jej elementarną cechę. Skarżący w dniu kontroli użytkował aplikację [...] przez przyjęcie zlecenia.

Działalność wykonywana w taki sposób jest działalnością gospodarczą odpowiadającą definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1829 ze zm.) i obecnie obowiązującej ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 649 ze zm.).

Ponieważ skontrolowany pojazd jest samochodem pięcioosobowym organy prawidłowo przypisały skarżącemu odpowiedzialność za naruszenie z lp. 2.11 z załącznika nr 3 do cyt. ustawy o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym. Tak jak wskazano w decyzjach obu orzekających w sprawie organów, ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Bezspornym zaś jest, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony do przewozu takiej ilości osób, co potwierdza zarówno dowód rejestracyjny jak i wykonana podczas kontroli dokumentacja fotograficzna. Posłużenie się zaś aplikacją [...] - której zasady działania przedstawiono powyżej - potwierdza, że usługa nie została wykonana na postawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa skarżącego oraz że zapłata za usługę nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu.

Tym samym w ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego to jest art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i 4b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2. 11 załącznika nr 3 do tej ustawy oraz art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c ustawy o transporcie drogowym są niezasadne. Wymierzenie skarżącemu kary za naruszenie zasad dotyczących transportu drogowego nastąpiło przy prawidłowym zastosowaniu powołanych przepisów do ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego.

W ocenie Sądu organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się

naruszenia przez organy przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a.

Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że zaskarżona decyzja narusza prawo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.