Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 71/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi I.J. i P.J. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej bez zezwolenia postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej GDDKiA) decyzją

z [...] listopada 2017 r., działając na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 w związku z art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i pkt 4, ust. 3, ust. 4, ust. 13 oraz art. 39 ust. 1 pkt 7 i art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2016 r.

poz. 1440 ze zm.; dalej udp.) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (j.t. Dz.U.

z 2014 r. poz. 1608; dalej rozporządzenie) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej Kpa.) obciążył P. J. i I. J. wspólników spółki cywilnej [...] s.c. z siedzibą w [...] (dalej skarżący) karą pieniężną w wysokości 49.540,50 złotych za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w km 80+130 w m. [...] w obrębie dz. nr [...] obręb [...], bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez utwardzenie terenu kostką betonową oraz wykonanie robót polegających na nawiezieniu ziemi w celu podwyższenia terenu pasa drogowego względem sąsiedniej działki.

W pouczeniu do wydanej decyzji GDDKiA wskazał, że na podstawie art. 127

§ 3 Kpa. na decyzję tę nie służy odwołanie, lecz strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy skierowanym

do Generalnego Dróg Krajowych i Autostrad za pośrednictwem GDDKiA O/[...] Rejonu w [...], w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszej decyzji.

Pismem z 24 listopada 2017 r. skarżący wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, natomiast 7 grudnia 2017 r. złożyli do GDDKiA oświadczenie o cofnięciu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, informując, że wnieśli na wspomnianą decyzję skargę.

GDDKiA decyzją z [...] grudnia 2017 r., nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdzając w uzasadnieniu, że postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, ponieważ strona (skarżący) wycofała wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

P. J. i I. J. pismem z 7 grudnia 2017 r. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję GDDKiA

z [...] listopada 2017 r., wnosząc o jej uchylenie w całości.

W odpowiedzi na skargę GDDKiA stwierdził, że skarżącym skarga nie przysługuje. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, czego strona nie uczyniła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie zaznaczyć należy, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), którą poza przepisami Kpa. znowelizowano również ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r.

poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.). W myśl jednak art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9 (p.p.s.a.), w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast zgodnie

z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej – art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9

(p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się

do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy. W myśl natomiast art. 16 ustawy nowelizującej,

do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (Kpa.), w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Jako, że w niniejszej sprawie chodzi o postępowanie wszczęte i niezakończone ostateczną decyzją przed 1 czerwca 2017 r. skargę rozpoznano przy uwzględnieniu przepisów w brzmieniu dotychczasowym.

Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, postępowanie administracyjne, którego finałem okazała się być wskazana na wstępie decyzja GDDKiA z [...] listopada 2017 r., zostało wszczęte wobec skarżących pismami z 3 marca 2016 r. Zestawienie wspomnianych dat pozwala przyjąć, w świetle przepisu art. 16 ustawy nowelizującej, że w niniejszej sprawie zastosowanie znalazły przepisy ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, w brzmieniu dotychczasowym, czyli obowiązującym przed dokonaną nowelizacją.

W konsekwencji skarżący winni byli stosownie do pouczenia skierowanego do nich

w zaskarżonej do Sądu decyzji, zwrócić się do GDDKiA z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania tej decyzji, by wyczerpać tok instancji.

Należy przyjąć, że skarżący w toku postępowania administracyjnego nie wystąpili skutecznie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższe czyni wniesioną skargę niedopuszczalną z uwagi na brak wykorzystania wewnątrzadministracyjnego trybu kontroli. Co prawda wniosek taki złożyli, jednakże cofnęli go, a oświadczenie skarżących o cofnięciu wniosku spowodowało wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Nie skutkował on zatem ponownym rozpatrzeniem sprawy przez GDDKiA.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia. W niniejszej sprawie skarżący nie skorzystali

z przysługującego im prawa zaskarżenia decyzji organu w trybie administracyjnym,

a zatem nie wyczerpali przedsądowego trybu kontroli działalności organów administracji publicznej, wymaganego przez przepisy prawa, obowiązujące w dacie procedowania przed GDDKiA. Takie postępowanie nie stanowi o dopełnieniu przez skarżących wymogu wskazanego w treści art. 52 § 1 p.p.s.a., istotnego dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co uzasadnia jej odrzucenie.

Mając na uwadze powyższe, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.