Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1079/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 8 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Patrycja Joanna Suwaj po rozpatrzeniu w dniu 8 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. p o s t a n a w i a: I. odrzucić skargę, II. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 sierpnia 2015 r. K. R. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z dnia 17 września 2015 r., wezwano Skarżącą do uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w kwocie [...] zł – w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono Skarżącej 24 września 2015 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 5 października 2015 r. wpłynął do Sądu wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy - na formularzu urzędowym PPF (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 4 października 2015 r.). Skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, że nie posiada środków umożliwiających ich poniesienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, stosownie do brzmienia art. 220 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem odrzucenia skargi przez sąd, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.). Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone Skarżącej w dniu 24 września 2015 r. W wezwaniu tym Sąd zakreślił siedmiodniowy termin, pouczając jednocześnie Skarżącą, że nieuiszczenie wpisu

w tym terminie, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 1 października 2015 r., gdyż Skarżąca we wskazanym terminie nie uiściła wpisu od skargi, ani też w terminie tym nie zwróciła się do Sądu

z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie jej od obowiązku uiszczenia tej opłaty. Uczyniła to dopiero w dniu 4 października 2015 r., tj. 3 dni po terminie do uiszczenia wpisu sądowego, nie składając jednocześnie wniosku

o przywrócenie tego terminu.

Wobec powyższego, złożony przez Skarżącą na tym etapie postępowania sądowego wniosek o zwolnienie od wpisu od skargi należało uznać za spóźniony

i bezskuteczny, a skargę jako nieopłaconą, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., należało odrzucić. Rozstrzygnięcie w tym zakresie Sąd zawarł w pkt. 1 sentencji.

Jednocześnie w pkt. 2 sentencji, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku Skarżącej o zwolnienie od wpisu od skargi. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. (vide np. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II OZ 1321/11 oraz z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 3/13; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 marca 2014 r. sygn. akt II SAB/Gl 12/14 – orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zaistniała podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, z uwagi na uchybienie terminowi do jej opłacenia (lub złożenia w tym terminie wniosku o częściowe lub całkowite zwolnienie od kosztów sądowych). W konsekwencji uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która - w myśl art. 247 p.p.s.a. - wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy.