Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 805/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6352 Obiekty i usługi hotelarskie
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2005r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania świadczenia usług hotelarskich w obiekcie H. w W. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 41 ust. 2 i art. 42 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz.U. z 2001 r. Nr 55, poz. 578 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania skarżącego T. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą H. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., Nr [...], w przedmiocie zakazu świadczenia przez skarżącego usług hotelarskich w obiekcie H. w W., budowanym z przeznaczeniem na prowadzenie usług hotelarskich, z rygorem natychmiastowej wykonalności - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...] czerwca 2003 r. strona skarżąca, reprezentowana przez Pana Dyrektora J. B., poinformowała Wydział Rozwoju Regionalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., iż w związku z kończącymi się pracami budowlanymi - planuje w miesiącu sierpniu wystąpić z wnioskiem o kategoryzację H. położonego w W., przy ul. K., który docelowo ma mieć standard hotelu kategorii **** (cztery gwiazdki). Strona poinformowała, iż obecnie obiekt jest przygotowywany do niezbędnych odbiorów, a po przygotowaniu stosownych dokumentów strona zwróci się do [...] Urzędu Wojewódzkiego o określenie przyjazdu Komisji Kategoryzacyjnej.

Pismem z dnia [...] lipca 2003 r. skierowanym do skarżącego [...] Urząd Wojewódzki pouczył stronę o obowiązku uzyskania stosownej decyzji Wojewody [...] o zaszeregowaniu przedmiotowego obiektu do określonej kategorii obiektów hotelarskich oraz o sankcjach wynikających z używania nazwy rodzajowej hotel i świadczenia usług hotelarskich beza zezwolenia.

Jednocześnie [...] Urząd Wojewódzki zwrócił się do [...] Wojewódzkiej Inspekcji Handlowej w K. z prośbą o przeprowadzenie kontroli w obiekcie o nazwie H. w W., zaś do Starosty Powiatowego w C. - z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy przedmiotowy obiekt posiada decyzję o pozwoleniu na budowę, a także decyzję na częściowe użytkowanie obiektu.

W odpowiedzi na w/w wystąpienie Starostwo Powiatowe w C. w piśmie z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], poinformowało [...] Urząd Wojewódzki, iż Starosta C. decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., nr[...], zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na modernizację i rozbudowę byłego H. na zespół H. - Etap I, zaś decyzją z dnia [...] lipca 2001 r., nr [...] - zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na modernizację i rozbudowę byłego H. na zespół H. - Etap II, w której jednocześnie zobowiązał inwestora do uzyskania decyzji zawierającej pozwolenie na użytkowanie obiektu. Starostwo poinformowało ponadto, iż decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], Starosta Powiatowy odmówił stronie skarżącej wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu H. segmentu A oraz dwóch poziomów segmentu D, albowiem uznano przedmiotowy obiekt za niezdatny do bezpiecznego użytkowania.

Z kolei Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w K. w piśmie z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], poinformował [...] Urząd Wojewódzki, iż w toku kontroli w obiekcie H. w W. stwierdzono, że prowadzona jest w nim działalność hotelarska i używana nazwa H. bez wymaganej decyzji Wojewody [...] dotyczącej przyznania rodzaju i kategorii w/w obiektu.

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2003 r. strona skarżąca złożyła wniosek o dokonanie kategoryzacji obiektu H. do rodzaju kategorii **** (cztery gwiazdki), jednakże ze względu na fakt, iż do w/w wniosku nie zostały dołączone przez stronę dokumenty potwierdzające spełnianie przez obiekt wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych, w szczególności w zakresie spełnienia wymagań budowlanych, przeciwpożarowych i sanitarnych, Wojewoda [...] dwukrotnie, tj. pismem z dnia [...] sierpnia 2003 r. i [...] września 2003 r. wezwał stronę do uzupełnienia wniosku, przypominając jednocześnie, iż świadczenie usług hotelarskich oraz używanie nazwy rodzajowej i kategorii bez stosownej decyzji Wojewody jest zabronione w świetle przepisu art. 60 1 § 4 kodeksu wykroczeń.

Strona skarżąca przy pismach z dnia [...] października 2003 r., z dnia [...] października 2003 r. oraz z dnia [...] października 2003 r. przesłała do [...] Urzędu Wojewódzkiego szereg dokumentów, które Urząd uznał za niewystarczające i niespełniające wymogów określonych w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 sierpnia 2001 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz.U. z 2001 r. Nr 66, poz. 665 ze zm.).

W wyniku dokonanych ustaleń decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., Nr [...], Wojewoda [...]- działając na podstawie art. 41 ust. 2 i art. 42 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych oraz art. 104 k.p.a. - wydał zakaz świadczenia usług hotelarskich przez skarżącego T. G. w obiekcie H.: w W., budowanym z przeznaczeniem na prowadzenie usług hotelarskich, nadając jednocześnie swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał, iż pomijając fakt, że przesłane przez stronę skarżąca przy pismach z dnia [...] października 2003 r., z dnia [...] października 2003 r. oraz z dnia [...] października 2003 r. dokumenty są niewystarczające i nie spełniają wymogów określonych w przepisach ustawy o usługach turystycznych oraz w przepisach cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 sierpnia 2001 r., to również przesłane przez stronę protokoły zawierające stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego i Powiatowej Straży Pożarnej nie stanowią spełniania wymogów określonych w art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), albowiem nie załączono stanowiska Państwowej Inspekcji Pracy i Inspekcji Ochrony Środowiska. Ponadto Wojewoda [...] uznał, iż dokumenty te winny być przedstawione przez stronę skarżącą właściwemu organowi nadzoru budowlanego, gdyż jest to obowiązek określony w przepisie art. 57 Prawa budowlanego. Organ uznał, iż inwestor nie załączył do wniosku z dnia [...] sierpnia 2003 r. decyzji zawierającej pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego. Zdaniem Wojewody oznacza to, że strona skarżąca przystąpiła do użytkowania przedmiotowego obiektu hotelarskiego, pomimo że do chwili obecnej skarżący nie wykonał obowiązku nałożonego w punkcie 6 warunków zawartych w decyzji Starosty C. z dnia [...] lipca 2001 r. wydanej w sprawie pozwolenia na modernizację i rozbudowę w/w obiektu. Wojewoda [...] podniósł jednocześnie, iż biorąc pod uwagę fakt, że ustawodawca w art. 60 1 § 4 kodeksu wykroczeń uznał takie zachowanie za wykroczenie zagrożone karą grzywny lub nawet ograniczenia wolności, a ponadto to, że strona prowadzi działalność hotelarską bez pozwolenia na użytkowanie obiektu (jak wynika z odmownej decyzji Starosty C. z dnia [...] lipca 2003 r.) - należy przyjąć, iż zasadne jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na spełnianie przesłanek z art. 108 § 1 k.p.a.

W dniu [...] listopada 2003 r. skarżący T. G. złożył odwołanie do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej od w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r. W uzasadnieniu środka zaskarżenia strona stwierdziła, że decyzja Wojewody nie jest słuszna, gdyż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu zostały zastosowane w nim bardzo nowoczesne rozwiązania w dziedzinie zabezpieczenia przeciwpożarowego, zaś skarżący uzyskał pozytywne opinie kominiarskie, ocenę parametrów oświetlenia awaryjnego, a ponadto sprawdzono pomiar ciśnienia i wydajność hydrantów. Skarżący poinformował również, iż posiada certyfikaty na wszystkie urządzenia zainstalowane w hotelu, zaś w każdym pomieszczeniu zainstalowane są czujniki dymowe, a w niektórych termiczne. Strona wskazała jednocześnie, iż w obiekcie istnieje całodobowy monitoring. Strona skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, iż nie spełnione zostały wymogi z art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego, albowiem zarówno Państwowa Inspekcja Pracy, jak i Inspekcja Ochrony Środowiska zajęły stanowisko w sprawie. W ocenie skarżącego problem sprowadza się w zasadzie do tego, że nie wydano pozwolenia na użytkowanie części obiektu (segmentu A oraz dwóch poziomów segmentu D), bowiem wniosek o wydanie stosownego pozwolenia nie spełniał wymogów określonych w art. 57 Prawa budowlanego. W konsekwencji skarżący uznał, iż wytworzyła się taka sytuacja, że organ decyzyjny niesłusznie uważa, że obiekt nie spełnia wymogów przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych (wymagania sanitarne, przeciwpożarowe), głównie dlatego, że obiekt nie został oddany do użytkowania i z tego powodu odmawia kategoryzacji obiektu, zaś z drugiej strony - takie same przyczyny mają być podstawą do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. Według skarżącego wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda nie zbadał i nie wyjaśnił wnikliwie wszystkich okoliczności sprawy, czym naruszył obowiązek wynikający z art. 7 k.p.a. W szczególności organ nie uwzględnił faktu, iż inwestor nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie tylko części obiektu. Skarżący zarzucił organowi również nieuwzględnienie słusznego interesu strony, a ponadto podniósł, iż Wojewoda w sposób nieuzasadniony nadał przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności wbrew normie przepisu art. 108 § 1 k.p.a.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [..] grudnia 2003 r., nr [...], - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 41 ust. 2 i art. 42 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., Nr [...], w przedmiocie zakazu świadczenia przez skarżącego usług hotelarskich w obiekcie H. w W.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż potwierdzeniem niespełniania przepisów odrębnych w zakresie przepisów przeciwpożarowych jest postanowienie Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w C. z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] oraz protokół Komendy Państwowej Straży Pożarnej w C. z dnia [...] września 2003 r. z ustaleń czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Minister stwierdził, iż skarżący pomimo braku potwierdzenia przepisów odrębnych przystąpił do użytkowania obiektu z zastosowaniem nazwy H. i świadczenia w nim usług hotelarskich. Organ II instancji powołał się na postanowienia przepisów art. 35 ust. 1 ustawy o usługach hotelarskich oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie. Minister wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 39 ust. 1 cyt. ustawy przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim przedsiębiorca obowiązany jest uzyskać zaszeregowanie tego obiektu hotelarskiego do odpowiedniego rodzaju i kategorii przez rozpoczęciem świadczenia usług. Z tej przyczyny organ odwoławczy uznał, iż w zaistniałej sytuacji miały zastosowanie przepisy art. 41 ust. 2 oraz 42 ustawy o usługach turystycznych. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej zauważył, iż w odwołaniu strona skarżąca przyznaje, że obiekt H. funkcjonuje na rynku i świadczy usługi hotelarskie, co w świetle obowiązujących przepisów jest rażącym naruszeniem przepisów ustawy o usługach turystycznych, gdyż usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach spełniających minimalne wymagania co do wyposażenia i zgłoszonych jednocześnie do ewidencji. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 35 ustawy o usługach turystycznych usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach spełniających wymagania ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany. W opinii organu II instancji w decyzji Wojewody [...] prawidłowo zastosowano klauzulę natychmiastowej wykonalności, pomimo tego, iż organ I instancji niewłaściwie uzasadnił podstawę prawną jej zastosowania. Zdaniem Ministra obiekt, który nie spełnia wymagań budowlanych zgodnie z § 4 ust. 1 lit. a cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r., tj. obiekt co do którego przedsiębiorca świadczący usługi hotelarskie nie przedstawia decyzji o pozwoleniu na budowę wraz z potwierdzonym zawiadomieniem właściwego organu o przystąpieniu do użytkowania obiektu lub decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu - nie powinien w interesie społecznym świadczyć usług hotelarskich do czasu przedstawienia tych dokumentów. W opinii organu odwoławczego nieprzedstawienie stosownych dokumentów, w zakresie spełniania wymagań budowlanych, nie daje podstaw, aby uznać, że warunki bezpieczeństwa pobytu klientów w tym obiekcie, wynikające z tych przepisów - są spełnione. Uzasadnia to nadanie decyzji Wojewody rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem w interesie społecznym jest zagwarantowanie klientom obiektu hotelarskiego pewności co do spełniania warunków bezpieczeństwa.

W dniu [...] lutego 2004 r. skarżący T. G. - działając za pośrednictwem organu II instancji - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - tj. przepisu art. 41 ust. 2 i art. 42 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 39 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych, a ponadto naruszenie interesu prawnego strony skarżącej - poprzez przyjęcie, że obiekt H. w W. nie spełnia wymagań określonych we wskazanych przepisach, podczas gdy wszystkie wymagania określone w przepisach Prawa budowlanego jak i ustawy o usługach turystycznych zostały spełnione. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż H. wyposażony jest nie tylko w luksusowy sprzęt, ale także w najnowocześniejsze urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo pożarowe gości i obiektu, zapewniające właściwe warunki sanitarne, a także w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. W ocenie skarżącego w obiekcie zastosowane zostały takie rozwiązania, jakie w 2002 r. jeszcze nie obowiązywały w Polsce. Strona skarżąca podtrzymała również swoje pozostałe argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ odwoławczy - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - podniósł, iż ustawa o usługach turystycznych wymaga spełnienia w obiektach hotelarskich wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz odpowiedniego ich udokumentowania, w tym m.in. decyzją zawierającą pozwolenie na użytkowanie obiektu. Zdaniem Ministra twierdzenia strony skarżącej, iż wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej zostały spełnione, nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy, gdyż postanowieniem Państwowej Straży Pożarnej w C. z dnia [...] kwietnia 2003 r. wniesiono sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania segmentu A oraz sal restauracyjnych na parterze i I piętrze segmentu B-D H. w W.. Ponadto - jak podkreślił organ - z protokołu z dnia [...] września 2003 r. z ustaleń czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej wynika, że po przedstawieniu dokumentów potwierdzających poprawność wykonania oddymiania i oświetlenia awaryjnego zgodnie z wymaganiami postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej nie będą występowały warunki zagrażające życiu ludzkiemu. Organ stwierdził, iż w aktach sprawy brak jest dokumentów, które potwierdzałyby wykonanie powyższych czynności. Minister dodał jednocześnie, iż w przedmiotowym obiekcie stwierdzono również istnienie innych braków, w tym m.in. brak zamknięć antypanicznych w pomieszczeniach, w których może przebywać ponad 300 osób (sala kongresowa, restauracja), oraz liczne przypadki blokowania klinikami drzwi przeciwpożarowych wydzielających główną klatkę schodową oraz korytarze pomiędzy segmentami. Organ nie zgodził się ponadto z zarzutem nierzetelnego sposobu rozpatrzenia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana T. G. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], jak również utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r. - nie naruszają prawa.

Przedmiotowe decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Według przepisu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich, nazwy rodzajów i oznaczenia kategorii obiektów hotelarskich podlegają ochronie prawnej i mogą być stosowane wyłącznie w odniesieniu do obiektów hotelarskich w rozumieniu ustawy.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 w/w ustawy usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia, kwalifikacji personelu oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zakwalifikowany (pkt 1), oraz które spełniają wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami (pkt 2).

W świetle przepisu art. 35 ust. 2 przedmiotowej ustawy usługi hotelarskie mogą być świadczone również w innych obiektach, jeżeli obiekty te spełniają minimalne wymagania co do wyposażenia oraz wymagania określona w ust. 1 pkt 2.

Jak stanowi przepis art. 39 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, o którym mowa w art. 35 ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany uzyskać zaszeregowanie tego obiektu hotelarskiego do odpowiedniego rodzaju i kategorii. Z kolei przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiektach, o których mowa w art. 35 ust. 2 omawianej ustawy, przedsiębiorca jest obowiązany zgłosić ten obiekt do stosownej ewidencji prowadzonej przez właściwy organ (vide: art. 39 ust. 2 ustawy z 1997 r.).

Według przepisu § 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie spełnienie w obiektach hotelarskich wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy dokumentuje się w zakresie wymagań budowlanych - m.in. decyzją o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Jeśli chodzi natomiast o wymagania przeciwpożarowe, to rozporządzenie wskazuje, iż wymagania te dokumentuje się opinią właściwej miejscowo komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej, a w przypadku kontroli obiektu, za równorzędny opinii uznaje się protokół okresowej kontroli Państwowej Straży Pożarnej.

Jak stanowi z kolei § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki z 2001 r. zaszeregowanie obiektu hotelarskiego do określonego rodzaju oraz nadanie kategorii następuje na wniosek przedsiębiorcy podejmującego świadczenie usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim. Do wspomnianego wniosku przepis § 5 ust. 3 w/w rozporządzenia nakazuje dołączyć m.in. dokumenty potwierdzające spełnianie wymagań budowlanych, przeciwpożarowych i sanitarnych, o których mowa w § 4.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący T. G. -prowadząc de facto działalność polegającą na świadczeniu usług hotelarskich i używając contra legem zastrzeżonej ustawowo nazwy "hotel" dla swojego obiektu położonego w W. - nie załączył do wniosku z dnia [...] sierpnia 2003 r. o wydanie decyzji kategoryzacyjnej stosownej decyzji organu nadzoru budowlanego zawierającej pozwolenie na użytkowanie spornego obiektu położonego w W.. Zdaniem Sądu oznacza to, że strona skarżąca przystąpiła do użytkowania przedmiotowego obiektu hotelarskiego nie tylko wbrew przepisom ustawy o świadczeniu usług hotelarskich, ale również wbrew przepisom Prawa budowlanego.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 55 Prawa budowlanego uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane, jeżeli właściwy organ nałożył taki obowiązek w wydanym pozwoleniu na budowę. Obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie jest wymagany w świetle przepisów tej ustawy, jeżeli obowiązek taki jest uzasadniony m.in. względami bezpieczeństwa ludzi lub mienia, a taki przypadek niewątpliwie dotyczy obiektów hotelarskich.

W kontekście tych unormowań oraz stanu faktycznego niniejszej sprawy należy - zdaniem Sądu - uznać, iż organy obu instancji zasadnie przyjęły, że skarżący T. G. przystąpił do użytkowania spornego obiektu hotelarskiego, pomimo że nie wykonał obowiązku nałożonego w punkcie 6 warunków zawartych w decyzji Starosty C. z dnia [...] lipca 2001 r., nr [...], w sprawie pozwolenia na modernizację i rozbudowę w/w obiektu.

W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego należy ponadto stwierdzić, iż organ II instancji prawidłowo uznał, iż - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - również wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej obiektu nie zostały formalnie spełnione, albowiem postanowieniem Państwowej Straży Pożarnej w C. z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...], wniesiono sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania segmentu "A" oraz sal restauracyjnych na parterze i I piętrze segmentu "B-D" H. w W.. Z akt sprawy wynika ponadto - jak słusznie podkreślił organ odwoławczy - że z protokołu z dnia [...] września 2003 r. z ustaleń czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w C. wynika, że także ten organ miał pewne zastrzeżenia co do poprawność wykonania oddymiania i oświetlenia awaryjnego zgodnie z wymaganiami postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, stwierdzając że stan taki mógłby stwarzać warunki zagrażające życiu ludzkiemu. Według Sądu w aktach sprawy brak jest dokumentów, które potwierdzałyby wykonanie powyższych czynności. Warto na marginesie dodać, iż w przedmiotowym obiekcie hotelarskim stwierdzono również istnienie innych, mniej istotnych braków.

Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 2 ustawy o usługach turystycznych, jeżeli obiekt, w którym są świadczone usługi hotelarskie, nie spełnia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 lub w art. 35 ust. 2, organ prowadzący ewidencję obiektu może nakazać wstrzymanie świadczenia usług hotelarskich do czasu usunięcia stwierdzonych uchybień.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż Wojewoda [...] prawidłowo stwierdził, iż obiekt prowadzony przez skarżącego pod nazwą H. w W. nie spełniał wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych. Zdaniem Sądu wypada zgodzić się z organami obu instancji i stwierdzić, że nieprzedstawienie przez stronę skarżącą stosownych dokumentów, w zakresie spełniania wymagań budowlanych, a także brak stosownych dokumentów w zakresie wymagań przeciwpożarowych - nie daje podstaw, aby uznać, że warunki bezpieczeństwa pobytu klientów w tym obiekcie, wynikające z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa - są spełnione. Na marginesie warto jedynie zauważyć, iż z akt sprawy nie wynika, aby skarżący próbował odwoływać się od niekorzystnych dla siebie rozstrzygnięć organu nadzoru budowlanego, czy też organów straży pożarnej.

Z tej przyczyny należy - zdaniem Sądu - uznać, iż Wojewoda [...] zasadnie wszczął postępowanie administracyjne, a następnie wydał zakaz świadczenia usług hotelarskich przez skarżącego T. G. w obiekcie H. w W., prawidłowo nadając swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Zdaniem Sądu należy ponadto uznać, iż organy wydając zaskarżone decyzje prawidłowo oparły się na zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym, z którego bezspornie wynikało, iż użytkowany przez skarżącego obiekt hotelarski położony w W. nie spełnia warunków formalnych, o których mowa w art. 35 ust. 1 i art. 39 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując analizy zarzutów skargi sformułowanych przez skarżącego - uznał, iż w świetle postanowień zgromadzonego materiału dowodowego oraz postanowień cyt. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - nie zasługują one na uwzględnienie. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest wyposażenie obiektu H. w nowoczesne urządzenia i systemy przeciwpożarowe.

Obiekt hotelarski musi mieć wszelkie niezbędne zezwolenia przed rozpoczęciem działalności. Tymczasem podczas kontroli ustalono, że inwestor podjął działalność hotelarską nie tylko bez wymaganej ustawowo decyzji kategoryzacyjnej wojewody, ale również bez pozwolenia na użytkowanie części obiektu, uzależnionego od opinii Państwowej Straży Pożarnej.

Zdaniem Sądu żaden organ, w tym również Wojewoda [...], a następnie Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej nie może pozwolić sobie na odstąpienie od bezwzględnie obowiązujących przepisów, nawet jeśli obiekt hotelarski miałby rzeczywiście najnowocześniejszy system przeciwpożarowy, albowiem organy nadzoru muszą opierać się na dokumentach wydanych przez inne stosowne organy, a takich skarżący nie okazał w toku postępowania. Mając to na uwadze należy stwierdzić, iż w przypadku niniejszej sprawy uwzględnienie interesu skarżącego przedsiębiorcy nie mogło przesłaniać interesu społecznego, który w wyniku uchybienia obowiązku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy ulega poważnemu zagrożeniu.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, iż utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] - Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej prawidłowo zastosował dyspozycję przepisów art. 41 ust. 2 i art. 42 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 39 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych.

Zasadnie utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., organ odwoławczy wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, dokonując przy tym wszechstronnej oceny materiału dowodowego, jak również prawidłowo przeprowadzając pełną analizę znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.