Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 464/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 30 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
article: opinia 4.12
journal: Dz.U. 1999 nr 80 poz 908
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. wyjaśnienia dotyczące wartości celnej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Chromicki Sędziowie NSA Rafał Batorowicz Kazimierz Brzeziński (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Lu 138/07 w sprawie ze skargi Z. "P." S.A. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L., 2. zasądza od Z. "P." S.A. w P. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. kwotę 795 (siedemset dziewięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z.A. "P." S.A. w P. (zwanych dalej: ZA "P.") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług - uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów celnych obu instancji, które stwierdziły, że dokonane przez ZA "P." zgłoszenie celne z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...], na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzone z Włoch wymienniki ciepła, podgrzewacz wody schładzającej i rebojler stripera jest nieprawidłowe w zakresie wartości celnej towaru oraz kwoty podatku od towarów i usług. Organ celny uznał, że deklarowaną w tym zgłoszeniu wartość celną towaru w wysokości odpowiadającej wartości transakcyjnej wynikającej z przedstawionej przy zgłoszeniu celnym faktury z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], wystawionej przez włoskiego eksportera (E.) należało skorygować przez dodanie uiszczonej przez importera opłaty licencyjnej, która w ocenie organu, była czynnikiem kształtującym wartość transakcyjną (celną) sprowadzonych towarów.

Sąd wskazał, że w wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, iż ZA "P." podpisały z firmą "E." kontrakt nr [...] z dnia 12 listopada 2001 r. (dalej: oryginalny kontrakt) na nową wytwórnię melaminy wraz z aneksami. W dniu 24 czerwca 2002 r. kontrakt ten został podzielony na dwa kontrakty: licencyjno-techniczny (nr [...]; dalej: kontrakt licencyjno-techniczny) oraz na dostawę aparatury i materiałów (nr [...]; dalej: kontrakt na dostawę aparatury i materiałów). Kontrakty te weszły w życie w dniu 2 kwietnia 2003 r. Na podstawie zawartego kontraktu eksporter wystawił w dniu [...] kwietnia 2003 r. fakturę nr [x] na łączną kwotę [...] EUR, dotyczącą opłat licencyjnych.

Na wniosek Dyrektora Izby Celnej w B. włoskie władze celne (Guardia di Finanza) przedstawiły raport nr [...] z dnia 12 marca 2006 r. z weryfikacji kontraktów zawartych przez ZA "P." z kontrahentem włoskim. Z raportu tego wynika, że zawarcie kontraktu dotyczącego sprzedaży urządzeń jest ściśle powiązane z podpisaniem kontraktu obejmującego opłaty licencyjne.

Z uwagi na powyższe, organ celny zweryfikował zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym wartość celną sprowadzonych urządzeń, doliczając do ceny faktycznie zapłaconej opłaty licencyjne wynikające z faktury nr [x], przy czym kwota tych opłat została rozliczona proporcjonalnie z uwzględnieniem wartości towarów importowanych.

Sąd I instancji uwzględnił skargę ZA "P." na powyższą decyzję stwierdzając, że dodanie do wartości celnej sprowadzonych urządzeń opłat licencyjnych, na podstawie art. 30 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tj.: Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm., zwanego dalej Kodeksem celnym) uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: 1) opłaty licencyjne dotyczą towarów, dla których ustalana jest wartość celna; 2) zobowiązanie do uiszczenia tych opłat wynika z odpowiedniego stosunku obligacyjnego; 3) zapłata opłat licencyjnych stanowi warunek sprzedaży towarów; 4) opłaty te nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. Zdaniem Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie opłaty licencyjne nie dotyczyły towaru będącego przedmiotem importu, a ponadto zapłacenie tych opłat nie było warunkiem nabycia towaru, a tym samym nie istniały podstawy do zastosowania w sprawie art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego.

Sąd I instancji uznał, że organy celne nie rozważyły kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, to jest tego, co było przedmiotem opłat licencyjnych i jaka jest wzajemna relacja między tymi opłatami, a towarami objętymi zgłoszeniem celnym, a w konsekwencji, czy opłaty licencyjne dotyczą tych towarów. Sąd wskazał, że na podstawie poprzedniego kontraktu, zawartego przez ZA "P." z "E." w dniu 18 września 1998 r. nr [...]; (dalej: poprzedni kontrakt) zbudowano wytwórnię melaminy. Natomiast na podstawie oryginalnego kontraktu, który w ocenie Sądu nie wszedł w życie oraz kontraktu licencyjno-technicznego i kontraktu na dostawę aparatury i materiałów kontrahenci postanowili zbudować nową wytwórnię melaminy, stanowiącą kopię wytwórni już istniejącej.

Sąd podkreślił, że przedmiotem kontraktu na dostawę aparatury i materiałów było dostarczenie przez włoskiego kontrahenta części aparatury, materiałów i części zamiennych, które miały być użyte do wykonania nowej linii technologicznej. Sąd uznał, że z postanowień tego kontraktu nie wynika, aby dostarczenie urządzeń i materiałów przez włoskiego eksportera uzależnione było od zapłacenia przez ZA "P." opłaty licencyjnej.

Zdaniem Sądu I instancji, organy nie zauważyły, że zgodnie z art. 12.2 aneksu nr 12 do oryginalnego kontraktu przedmiotem opłaty licencyjnej było "(...) rozszerzenie licencji na technologię, projekt bazowy i podręczniki eksploatacyjne (...) obejmujące wspomnianą technologię, jak również know-how świadczone przez kontraktora w celu umożliwienia właścicielowi zastosowania technologii w praktyce (...)", co według Sądu I instancji oznacza, że opłaty licencyjne odnosiły się wyłącznie do sposobu produkcji melaminy, a w konsekwencji stanowiły ekwiwalent za dostarczenie przez włoskiego kontrahenta odpowiedniej wiedzy technicznej i praktycznych tajników wytwarzania produktu końcowego. Sąd I instancji podkreślił, że niezależnie od tego czy zgłoszenie celne zostało dokonane po dniu 2 kwietnia 2003 r. (data wejścia w życie kontraktu licencyjno - technicznego i kontraktu na dostawę aparatury i materiałów) czy przed tą datą, zastosowanie mają postanowienia aneksu 12 oryginalnego kontraktu.

W ocenie Sądu I instancji, opłaty licencyjne nie dotyczyły towarów wymienionych w zgłoszeniu celnym, ponieważ towar te nie mógł być samodzielnie wykorzystany do produkcji melaminy i dopiero skompletowanie oraz połączenie niezbędnych maszyn, urządzeń, aparatury i materiałów umożliwiało powstanie linii produkcyjnej do wytwarzania melaminy. Towar ten mógł mieć także bezpośrednie zastosowanie w już istniejącej wytwórni, zbudowanej w oparciu o poprzedni kontrakt. Oznacza to, że w sprawie nie został spełniony pierwszy z ww. warunków dodania opłaty licencyjnej do wartości celnej, określony w art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego.

Sąd I instancji uznał, że nie została spełniona również przesłanka uiszczenia opłaty licencyjnej jako warunku sprzedaży przez kontrahenta włoskiego towarów objętych zgłoszeniem celnym. Zdaniem Sądu, warunek taki nie wynika ani z oryginalnego kontraktu, ani z kontraktów powstałych z jego podziału. Sąd stwierdził, że istnienia tego warunku nie można domniemywać, ani też wywodzić z wzajemnych relacji między ZA "P." a włoskim kontrahentem i ze ścisłego związku między zawartymi przez te strony kontraktami, jak uczyniono to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji stwierdził także, że ustalenia zawarte w raporcie włoskich władz celnych są nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem w sprawie istotne było ustalenie przedmiotu opłat licencyjnych, wzajemnej relacji między tymi opłatami a towarami objętymi zgłoszeniem celnym, a w konsekwencji ustalenie, czy opłaty licencyjne dotyczą tych towarów. Zwracanie się do władz włoskich było zbędne, gdyż dokonanie tych ustaleń było możliwe na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Zdaniem Sądu I instancji, w sprawie nie miała zastosowania opinia 4.12 – Wyjaśnienia Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej, stanowiące załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. – Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (Dz. U. Nr 80, poz. 908), bowiem odnosi się ona do innego stanu faktycznego. Przykład podany w tej opinii dotyczy importowanego urządzenia służącego bezpośrednio do produkcji określonych wyrobów, przy czym między stronami istniała umowa zobowiązująca importera do doliczenia do ceny urządzeń dodatkowo opłaty licencyjnej. Natomiast w rozpoznawanej sprawie przedmiotem importu były urządzenia, które same w sobie nie przedstawiały wartości użytkowej i samodzielnie nie mogły być wykorzystane do produkcji melaminy, a między kontrahentami nie istniało zobowiązanie warunkujące sprzedaż towarów objętych zgłoszeniem celnym od uiszczenia opłaty licencyjnej.

W konsekwencji Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i uznał, że narusza ona prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Dyrektor Izby Celnej w B. zaskarżył w całości skargą kasacyjną powyższy wyrok Sądu I instancji, zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego, to jest:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie w procesie wyrokowania § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. – Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (Dz. U. Nr 80, poz. 908 ze zm.) wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 33 Kodeksu celnego, polegające na uznaniu, że stanowiąca załącznik do ww. rozporządzenia Opinia 4.12. Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., opublikowana w Wyjaśnieniach Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej nie dotyczy stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, podczas, gdy ww. opinia odnosi się w istocie do obowiązku doliczania przez importera do wartości celnej importowanych towarów należności licencyjnych dotyczących technologii związanej z opatentowanym procesem służącej wytworzeniu miedzianej walcówki ciągłej, w niniejszej sprawie natomiast opatentowany proces polega na udzieleniu licencji na technologię związaną z produkcją melaminy i w związku z tym i jako jego konsekwencja nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie;

1.1) art. 30 § 1 pkt 3 w związku z art. 23 § 1 i art. 33 Kodeksu celnego poprzez błędną wykładnię powyższych przepisów polegającą na uznaniu, iż podstawą doliczenia do wartości celnej importowanych maszyn i urządzeń służących do technologii produkcji melaminy należności licencyjnych jest tylko i wyłącznie istnienie stosunku obligacyjnego, w którego treści zawarty jest jako wola stron warunek sprzedaży towarów, uzależniony od zapłaty opłat licencyjnych, podczas, gdy w ocenie organu, brak zapisu powyższego warunku w stosownych kontraktach nie rodzi skutku prawnego wiążącego się z brakiem obowiązku doliczenia przez importera należności licencyjnych od importowanych towarów do ich wartości celnej, zważywszy treść wyjaśnień dotyczących wartości celnej, dokonanych przez stosowne organy administracji publicznej na mocy udzielonych tym organom upoważnień ustawowych.

II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 191 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez przyjęcie na skutek dowolnej oceny Sądu, że decyzja organu celnego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania skutkującym naruszeniem prawa materialnego przywołanego w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, podczas, gdy w ocenie organu treść zawartych przez skarżącego kontraktów z kontrahentem włoskim (to jest kontraktu licencyjno-technicznego, jak i kontraktu na dostawę aparatury i materiałów) należy interpretować w sposób uwzględniający cel ich zawarcia, a nie dokonywać ich oceny li tylko z punktu widzenia formalno-prawnego w zakresie zawartych w nich zapisów.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o:

zmianę zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi z uwzględnieniem kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, lub

uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, z uwzględnieniem kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej podał m.in., że Sąd I instancji z naruszeniem przepisów postępowania dokonał niepełnej oceny stanu faktycznego nie uwzględniając całokształtu relacji prawno - gospodarczych łączących skarżącego i jego włoskiego kontrahenta, oraz ograniczył ocenę prawną jedynie do kontraktu licencyjno-technicznego. Zdaniem skarżącego organu, to czy opłaty licencyjne są warunkiem sprzedaży towarów importowanych powinno być ustalone z uwzględnieniem całokształtu stosunków łączących importera z włoskim kontrahentem. Na uzasadnienie tego stanowiska skarżący organ powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2006 r. o sygn. akt I GSK 1590/06, w którym Sąd ten wskazał, że warunek sprzedaży towarów w przypadku podmiotów współpracujących gospodarczo można wyprowadzić z całokształtu stosunków prawno-gospodarczych pomiędzy kontrahentami.

Ponadto skarżący organ zarzucił, że błędna wykładnia art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego doprowadziła do jego niewłaściwego zastosowania w sprawie, poprzez pominięcie opinii 4.12 Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, której treść odpowiada stanowi faktycznemu w tej sprawie. Zdaniem organu, w świetle tej opinii doliczenie opłat licencyjnych do wartości celnej importowanych urządzeń i aparatury do produkcji melaminy było uzasadnione.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną ZA "P." wniosły o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W piśmie procesowym z dnia 24 lutego 2009 r., uzupełniającym uzasadnienie skargi kasacyjnej, Dyrektor Izby Celnej w B. podtrzymał dotychczasową argumentację i podkreślił, że zapisy kontraktów oraz ich wzajemny związek uzasadniają obowiązek doliczania opłat licencyjnych do ceny sprowadzonych urządzeń.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasadniczym problemem w rozpoznawanej sprawie w świetle podniesionych zarzutów kasacyjnych jest należące do sfery ustaleń faktycznych rozstrzygnięcie, czy w konkretnej sprawie sprzedaż importowanych towarów była warunkowana opłaceniem należności, o których mowa w art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego. Dla dokonania powyższego ustalenia w oparciu o treść łączących importera z jego zagranicznym kontrahentem powiązań dotyczących importowanego towaru niezbędne jest w pierwszej kolejności dokonanie prawidłowej wykładni art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego w zakresie warunków doliczania opłat licencyjnych do wartości celnej importowanego towaru.

Przepis art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego stanowi, że w celu określania wartości celnej z zastosowaniem przepisów art. 23 tej ustawy, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przewożone towary dodaje się: honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacać kupujący, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży tych towarów, o ile koszty te nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. Z przepisu tego wynika, że wymienione w nim należności, w tym opłaty licencyjne, stanowią element wartości celnej, jeżeli ich uiszczenie jest warunkiem sprzedaży importowanych towarów. Warunek ten nie oznacza oświadczenia woli, wiążącego powstanie lub ustanie skutków czynności prawnej z niepewnym i przyszłym zdarzeniem. Należy go rozumieć jako konieczną przesłankę uzależniającą nabycie przez importera towaru będącego przedmiotem zgłoszenia celnego. O istnieniu warunku sprzedaży w takim znaczeniu świadczy zatem istnienie związku pomiędzy importowanym towarem a opłatami licencyjnymi polegającego na tym, że bez bezpośredniego lub pośredniego zapłacenia tych opłat podmiot zagraniczny nie sprzedałby towaru importerowi. Zasadne więc i usprawiedliwione jest wliczanie do ceny importowanego towaru tylko takich należności, w tym należności wymienionych w art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, które znajdują pewien ekwiwalent w towarze. Obowiązek uiszczenia opłaty licencyjnej jest zatem warunkiem sprzedaży importowanego towaru w rozumieniu art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego wtedy, gdy opłata licencyjna stanowi należność za korzystanie z praw ucieleśnionych w tym towarze.

Nie można jednak twierdzić, iż warunkiem sprzedaży towaru jest tylko takie określenie obowiązku ponoszenia opłat licencyjnych np. w umowie licencyjnej, czy też umowie sprzedaży towaru, z którego wprost wynikałoby, że dany podmiot kupuje towar pod warunkiem, że uiści opłaty licencyjne. Można by było wówczas przypuszczać, że w praktyce strony umowy, znając konsekwencje celne takiego zapisu, nie zamieszczałyby go w tekście umowy. Dlatego też to, czy opłaty licencyjne są warunkiem sprzedaży towarów, należy oceniać całościowo, z uwzględnieniem całokształtu stosunków łączących kupującego (importera) ze sprzedawcą (eksporterem) towaru oraz podmiotów z nimi powiązanych. Inaczej mówiąc, warunek sprzedaży towaru to nie tylko to, co zapisano w odpowiednich umowach jako wymaganie, bez spełnienia którego sprzedaż nie zostanie bądź nie zostałaby dokonana, lecz również to, co wynika z oceny więzi prawnej, łączącej importera z eksporterem. Istnienia warunku sprzedaży towarów nie można domniemywać. Nie oznacza to jednak, że nie można go ustalić na podstawie wspomnianej całościowej oceny stosunków między importerem - licencjobiorcą a eksporterem - licencjodawcą, czy nawet w drodze oceny powiązań występujących pomiędzy eksporterem a importerem. Nie ma też racjonalnego i prawnego uzasadnienia doszukiwanie się istnienia "warunku sprzedaży" w każdej transakcji handlowej przeprowadzonej bezpośrednio lub pośrednio pomiędzy licencjodawcą i licencjobiorcą, jeżeli nie dotyczy ona towaru stanowiącego przedmiot umowy licencyjnej, a więc obciążonego obowiązkiem ponoszenia opłat licencyjnych.

Sąd I instancji prawidłowo zdefiniował kluczową w tej sprawie kwestię określenia przedmiotu opłat licencyjnych i co za tym idzie – relacji pomiędzy przedmiotem tych opłat i towarami objętymi zgłoszeniem celnym. Jednakże, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, poczynione w tym zakresie ustalenia, zawierające się w stwierdzeniach, że opłaty licencyjne odnoszą się wyłącznie do sposobu produkcji melaminy i że pojęcie opłaty licencyjnej w stosunkach między kontraktorem a właścicielem jest dużo węższe od pojęcia licencji, nie znajdują dostatecznego uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy.

W rozpoznawanej sprawie w dacie zgłoszenia celnego, włoskiego eksportera - firmę "E." i importera – ZA "P." wiązał oryginalny kontrakt z dnia 12 listopada 2001 r. nr [...] na nową wytwórnię melaminy, będącą kopią wytwórni melaminy, wybudowanej na mocy poprzedniego kontraktu nr [...] z dnia 18 września 1998 r. W art. 1.20. oryginalnego kontraktu określono, że pojęcie licencji będzie oznaczać udzielenie przez kontrahenta włoskiego (Kontraktor) ZA "P." (Właściciel) rozszerzenia licencji już udzielonej przez Kontraktora Właścicielowi w ramach poprzedniego kontraktu, zgodnie z warunkami podanymi w aneksie 12 do oryginalnego kontraktu.

Aneks 12 do oryginalnego kontraktu stanowi w pkt. 12.1.1., że Kontraktor udziela Właścicielowi, ze skutkiem obowiązującym od wykonania kontraktu i otrzymania przez Kontraktora płatności przewidzianych w kontrakcie, rozszerzenia niewyłącznej, nieprzenoszalnej licencji na technologię już udzieloną Właścicielowi przez Kontraktora na podstawie poprzedniego kontraktu, wyłącznie na zaprojektowanie, budowę, eksploatację i remonty nowej instalacji produkcyjnej, która jest przedmiotem tej rozszerzonej umowy licencyjnej oraz na wytwarzanie i korzystanie z produktu. Z tego postanowienia aneksu 12 wynika, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że umowa licencyjna nie dotyczy wyłącznie metody – technologii produkcji melaminy, jak ustalił to Sąd I instancji. Licencja obejmuje również stworzenie materialno – technicznych warunków produkcji melaminy, a więc zaprojektowanie, budowę, remonty nowej instalacji produkcyjnej melaminy. Treść przytoczonych postanowień, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że przedmiotem licencji jest technologia (metoda wytwarzania melaminy) oraz sposób zaprojektowania i wybudowania (w tym wyposażenia w urządzenia) nowej wytwórni melaminy.

W świetle tych postanowień aneksu nr 12 do kontraktu oryginalnego nie jest uprawnione stwierdzenie Sądu I instancji o braku związku pomiędzy licencją i opłatami licencyjnymi, a importowanymi towarami. Nie ma też podstaw do przyjęcia, że towary objęte zgłoszeniem celnym mogły mieć bezpośrednie zastosowanie w już istniejącej wytwórni melaminy. Zarówno możliwość ewentualnego, innego ich zastosowania niż przewidziane w oryginalnym kontrakcie, jak i stwierdzenie, że same te urządzenia były w zasadzie bezużyteczne i samodzielnie nie mogły być wykorzystane do produkcji melaminy, nie mają w tej sprawie żadnego znaczenia, ponieważ użyteczność importowanego towaru nie jest w świetle art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego przesłanką dodania opłat licencyjnych do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary. Trzeba zauważyć, że zwłaszcza ten ostatni argument Sądu I instancji może prowadzić do błędnego wniosku, że tylko import skompletowanej linii technologicznej objętej licencją daje podstawę do doliczenia do wartości celnej tych towarów opłat licencyjnych, natomiast import poszczególnych elementów linii pozwala natomiast takich opłat uniknąć.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń co do tego, że zapłata przez ZA "P." opłat licencyjnych nie stanowiła warunku sprzedaży towarów objętych zgłoszeniem celnym. O istnieniu tej przesłanki świadczy treść preambuły do oryginalnego kontraktu, w której oświadczono, że Właściciel zamierza wybudować i uruchomić nową wytwórnię melaminy i w tym celu wyraża wobec Kontraktora życzenie uzyskania licencji w drodze rozszerzenia licencji już udzielonej w ramach poprzedniego kontraktu. Właściciel pragnie też w tym celu kupić od Kontraktora większość sprzętu i materiałów dla nowej wytwórni. Kontraktor wyraża zaś zgodę zarówno na dostarczenie licencji, jak i dostarczenie większości sprzętu i materiałów. Z treści tych postanowień wynika, że istnieje ścisły związek pomiędzy zobowiązaniami stron, dotyczącymi zakupu licencji i zobowiązaniami w zakresie dostawy sprzętu i materiałów służących realizacji inwestycji objętej umową licencyjną. Wskazuje on niewątpliwie na to, że Właściciel nie mógłby kupić i nie kupiłby u Kontraktora głównej części aparatury i urządzeń do wytwórni melaminy, gdyby nie uzyskał od Kontraktora licencji na wybudowanie takiej wytwórni i na metodę wytwarzania melaminy.

Jeżeli warunek, o którym mowa w art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego rozumieć w sposób wyżej przedstawiony, a więc nie wyłącznie jako warunek w znaczeniu prawnym, to należy stwierdzić, że zakup towarów objętych zgłoszeniem celnym był ściśle powiązany - uzależniony od umowy licencyjnej na wybudowanie wytwórni melaminy i na wytwarzanie melaminy. Oznacza to tym samym, że zapłata opłat licencyjnych z tytułu tej umowy licencyjnej stanowiła warunek sprzedaży towarów służących realizacji licencjonowanego przedsięwzięcia w rozumieniu art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego.

Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w treści raportu włoskich władz celnych, w którym jednoznacznie stwierdzono, że "E." nie dostarcza oprogramowania, pomocy technicznej i licencji bez sprzedaży urządzeń do funkcjonowania zakładu. Ponadto, że zawarcie kontraktu nr [...] dotyczącego sprzedaży urządzeń zakładowych jest ściśle powiązane z podpisaniem kontraktu [...] dotyczącego kosztów licencyjnych i planów inżynieryjnych i vice versa.

Skarżący trafnie zarzuca, iż Sąd I instancji negując istnienie obowiązku uiszczania opłat licencyjnych jako warunku sprzedaży urządzeń objętych zgłoszeniem celnym dokonał błędnej wykładni, a w konsekwencji nie zastosował w sprawie opinii 4.12. Zawarta w tej opinii zasada doliczania opłat licencyjnych do wartości urządzeń zakupionych w celu wykonania opatentowanego procesu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ma zastosowanie w stanie faktycznym sprawy. Przewidziane oryginalnym kontraktem opłaty licencyjne dotyczą bowiem technologii związanej z importowanymi urządzeniami przeznaczonymi dla licencjonowanego procesu. Urządzenia te zostały specjalnie zakupione w celu wykonania nowej wytwórni melaminy i stosowanej w niej licencyjnej technologii. Pomiędzy sprzedażą tych urządzeń a opłatami licencyjnymi zachodzi więc zależność wyrażająca się w tym, że bez uiszczenia opłat licencyjnych sprzedaż technologii i urządzeń dla jej stosowania nie byłaby możliwa. Stanowisko Sądu I instancji, iż opinia ta nie może być zastosowana w rozpoznawanej sprawie z tego względu, że odnosi się do innego stanu faktycznego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może być uznane za uzasadnione, gdyż oznacza ono, że o możliwości odwołania się do poglądu prawnego wyrażonego w innej sprawie decyduje podobieństwo towarów występujących w porównywalnych sprawach.

W świetle powyższych wywodów należało uznać, że dokonana przez Sąd I instancji błędna ocena treści kontraktów doprowadziła ten Sąd do wydania wyroku z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wskutek nieprawidłowego przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji do nieuzasadnionej odmowy zastosowania w stanie faktycznym sprawy wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną, jako opartą na usprawiedliwionych podstawach.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a. odstępując jednocześnie na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. od zasądzenia pełnych kosztów zastępstwa procesowego uznając, że tożsamy charakter skarg kasacyjnych wniesionych przez Dyrektora Izby Celnej w B. od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. w sprawach ze skarg Z.A. "P." S.A. w P. nie wymaga dodatkowego nakładu pracy pełnomocnika procesowego i tym samym uzasadniał niestosowanie w zakresie tych kosztów reguły odpowiedzialności za wynik postępowania kasacyjnego.