Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 586/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-11-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3, 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 60 ust. 2a
journal: Dz.U. 2004 nr 241 poz 2416
law: Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r.  o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 3 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2008 roku sprawy ze skargi K. S. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie powołania do zasadniczej służby wojskowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

K.S. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. z dnia [...] r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w M. seria [...] Nr [...] w sprawie powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej w [...] w Z., z terminem stawiennictwa na dzień [...]r. Skarżący podniósł, że po stronie jego rodziny, której jest jedynym żywicielem, zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Akcentował fakt, iż jego żona cierpi na chorobę [...], a odbycie zasadniczej służby wojskowej skutkować będzie nawrotem tej choroby, bowiem zapomoga, jaką proponuje wojsko, nie pokryje podstawowych kosztów związanych z utrzymaniem i leczeniem żony.

Wojewódzki Sad Administracyjny, zważył co następuje:

Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej samej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły zgodnie, z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu.

W rozpatrywanej sprawie art. 60 ust. 2 a ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 241, poz. 2416 z późn. zm.), jako przepis szczególny wyłącza wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji o powołaniu do czynnej służby wojskowej. Przepis ten stanowi wyjątek od regulacji zawartej w art. 130 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto, ciężar wykazania, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącego szkody i to o znacznych rozmiarach lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Wniosek w tym zakresie powinien wobec tego zawierać konkretne informacje o stanie faktycznym oraz okoliczności pozwalające na przyjęcie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Tymczasem na poparcie twierdzeń zawartych we wniosku skarżący takich konkretnych informacji i okoliczności uzasadniających żądanie nie wskazał oraz nie przedstawił żadnych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, jak również zdrowotnej jego rodziny. Nie można zatem na tej podstawie skutecznie twierdzić, by wykonanie zaskarżonej decyzji, przed rozpoznaniem skargi, spowodowało realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody i to znacznej, bądź powstania skutków trudnych do odwrócenia.

Zawarte we wniosku ogólne stwierdzenia nie mogły zatem stanowić dostatecznej podstawy do przyjęcia jego zasadności.

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.