Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 902/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 51
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego budowy wiaty 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...].JG, 2. zasądza od Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] kwotę [...](dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2019 r. (Nr [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., działając na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz w z. z art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm. – dalej powoływanej jako "P.b.") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z [...] maja 2019 r. umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie budowy przez Pana R. P. wiaty (zadaszenia), przylegającej do ściany istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości M. [...], [...].

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następujących okolicznościach.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we [...] (dalej "PINB") w dniu [...] stycznia 2019 r. (na skutek wniosku W. Ż. o przeprowadzenie czynności kontrolnych w sprawie legalności wykonania zadaszenia miejsca postojowego dla samochodu osobowego) podjął działania wyjaśniające na terenie nieruchomości nr ew. [...] w miejscowości M. [...] W trakcie tej kontroli ustalono, że właściciel nieruchomości R. P. zrealizował wiatę otwartą o konstrukcji drewnianej o wymiarach 7 m x 3,65 m, z jednospadową drewnianą konstrukcją dachu zakotwioną w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, opartą na trzech słupach drewnianych. Pozyskano ponadto decyzję o warunkach zabudowy wydaną [...] sierpnia 2016 r. dotyczącą budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] i kopię projektu zagospodarowania działki.

Zawiadomieniem z [...] kwietnia 2019 r. PINB we [...] poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie zrealizowania wiaty na nieruchomości położnej w [...] a następnie decyzją z [...] maja 2019 r. umorzył w całości postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu wskazał, że zrealizowane zadaszenie, przylegające do ściany budynku mieszkalnego jest wiatą i jej realizacja nie podlega przepisom prawa materialnego z uwagi na treść przytoczonego przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2c P.b. Organ I instancji wyjaśnił przy tym, że nie ma tu znaczenia okoliczność, że kontrolowana wiata jest placem utwardzonym, na którym można parkować samochód. Organ nie wykluczył możliwości pełnienia przez wiatę funkcji ochronnej dla jednego samochodu przed warunkami atmosferycznymi - jednakże stanął na stanowisku, że w sprawie nie ma zastosowania § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Przepis ten odnosi się bowiem stricte do parkingów, a te (w myśl § 3 pkt 25 w/w rozporządzenia) definiowane są jako wydzielona powierzchnia terenu przeznaczona do postoju i parkowania samochodów. Zdaniem organu przez parking należy rozumieć zatem wydzieloną powierzchnię dla postoju więcej niż jednego samochodu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. Ż. (właściciel nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...]) domagając się jej uchylenia. Odwołujący zarzucił naruszenie:

- przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady "dochodzenia do prawdy obiektywnej",

- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia na podstawie prawa materialnego,

- § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. poprzez niedochowanie odległości od granicy działki wykonanej wiaty,

- art. 81 ust. 1 pkt 1 P.b poprzez zaniechanie wypełnieniu obowiązków określonych w tym przepisie – a mianowicie poprzez zaniechanie przeprowadzenia kontroli zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym lub warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę.

W wyniku rozpoznania powyższego odwołania wydana została zaskarżona decyzja opisana na wstępie. Jej wydanie poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, w toku którego organ odwoławczy zlecił przeprowadzenie wizji lokalnej na terenie działki nr [...] oraz pozyskał pisemne wyjaśnienia R. P. co do sposobu użytkowania przedmiotowej wiaty. Wizja lokalna przeprowadzona została w dniach [...] lipca 2019 r.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zaakceptował stanowisko organu I instancji co do zakwalifikowania kontrolowanego obiektu do kategorii wiaty, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 c P.b. Stwierdził, że realizacja wiaty posadowionej na działce nr [...] nie wymagała zgłoszenia, ani uzyskania pozwolenia na budowę. Za bezprzedmiotowe uznał zatem organ prowadzenie postępowania administracyjnego, gdyż sprawa nie podlegała w tej sytuacji merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia.

Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania WINB wskazał, że podczas czynności kontrolnych i w trakcie wizji lokalnych nie stwierdzono parkowania samochodu pod sporną wiatą – co miałoby potwierdzać bezzasadność stanowiska strony odwołującej się.

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że przy wykorzystywaniu wiaty jako zadaszonego miejsca postojowego w sprawie miałyby zastosowanie przepisy § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Organ uznał jednak, że parkowanie samochodu pod wiatą będzie obligowało organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia odrębnego postępowania. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił nadto analizę norm zawartych w przepisach w/w § 19 – jego ustępów od 1 do 6 – i wyraził pogląd, zgodnie z którym parking zdefiniowany w omawianych przepisach może składać się również z jednego stanowiska postojowego przeznaczonego dla samochodu osobowego.

W skardze skierowanej od powyższej decyzji W. Ż., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika (adwokata), zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewywiązanie się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy – w szczególności poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej oceny – co doprowadziło organ do rozpoznania przedmiotowej budowli jako wiaty;

- art. 105 § 1 k.p.a poprzez brak rozstrzygnięcia na podstawie prawa materialnego;

- § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów - poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy z wyjaśnień R. P. wynika, iż wiata została wybudowana między innymi do składowania drewna na opał stanowiącego materiał palny;

- art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 6 P.b. – poprzez jego niezastosowanie i nie nakazanie rozbiórki budowli wybudowanej bez pozwolenia na budowę.

Formułując powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB z [...] maja 2019 r., a ponadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania – w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z powołaniem się na dotychczas prezentowaną argumentację.

Uczestnik postępowania sądowoadministracyjnego – R. P. – wniósł o oddalenie skargi wskazując, że wiata nie jest połączona z budynkiem mieszkalnym i została zrealizowana w sposób akceptowany na innych sąsiednich działkach budowlanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu skarga jest uzasadniona.

Zdaniem Sądu, dokonana przez organy obu instancji ocena, że wystąpiły przeszkody do merytorycznej oceny legalności wykonanych robót budowlanych na działce nr [...] w miejscowości [...] - jest co najmniej przedwczesna i nie została poprzedzona wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym. W konsekwencji, stanowisko organów administracji co do konieczności umorzenia postępowania w przedmiocie "zrealizowania wiaty, przylegającej do ściany istniejącego budynku mieszkalnego" z uwagi na jego bezprzedmiotowość – nie zyskało akceptacji Sądu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że podstawę prawną decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją, stanowił art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z nim, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury, tj. podmiotowe i przedmiotowe. Bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01 – dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl – baza CBOSA).

W niniejszej sprawie organ odwoławczy wskazał (podzielając stanowisko organu pierwszej instancji), iż postępowanie w sprawie należało umorzyć ze względu na przyczynę natury przedmiotowej, albowiem realizacja wiaty będącej przedmiotem postępowania nie wymagała ani zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę – w świetle art. 29 ust. 1 pkt 2c P.b. Organ I instancji podjął również próbę oceny legalności kontrolowanego obiektu pod kątem ustalenia, czy obiekt ten nie narusza przepisów techniczno – budowlanych, jednakże doszedł do konstatacji o braku podstaw do ich stosowania w odniesieniu do zrealizowanej wiaty jako ewentualnego miejsca postojowego dla jednego pojazdu. Uznał bowiem, że przepis § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. – dalej powoływanego jako "rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r." lub "rozporządzenie") odnosi się wyłącznie do parkingów rozumianych jako wydzielone miejsce przeznaczone do postoju i parkowania wielu samochodów. Organ odwoławczy, co prawda nie podzielił w tym zakresie stanowiska organu I instancji, jednakże uznał, że kwestia oceny zgodności zrealizowanego obiektu budowlanego z przepisami techniczno – budowlanymi w sytuacji użytkowania zrealizowanej wiaty jako miejsca postojowego powinna być przedmiotem odrębnego postępowania.

Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko organów obu instancji, jak i ocena legalności zrealizowanego obiektu zostały wywiedzione w oparciu o postępowanie przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

W postępowaniu, którego przedmiotem jest legalność wykonanych robót budowlanych (a tak został określony przedmiot postępowania w zawiadomieniu stron o jego wszczęciu) ocena organów nadzoru budowlanego nie powinna zamykać się w obszarze przepisów przewidujących obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia prowadzonych robót. Przepisy art. 48 P.b., jak i art. 49-51 (regulujące postępowanie legalizacyjne i naprawcze) przewidują bowiem możliwość wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, w sytuacji gdy roboty budowlane zostały zrealizowane w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi, mienia czy środowiska albo wbrew istotnym warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i właściwym przepisom – w tym przepisom techniczno – budowlanym.

Rolą organów w tym postępowaniu była więc jednoznaczna ocena (poprzedzona wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym) czy budowa wiaty wymagała zgłoszenia, pozwolenia na budowę, czy nie została zrealizowana z naruszeniem przepisów prawa powszechnie obowiązującego – w tym przepisów rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Zdaniem Sądu organy obu instancji nie podołały tym obowiązkom i zaniechały pełnej oceny, a przedstawione stanowisko organów zostało wywiedzione w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a także z pominięciem istotnych dowodów zgromadzonych w aktach sprawy.

I tak – organy obu instancji zakwalifikowały zrealizowany obiekt jako wiatę – z powołaniem się na art. 29 ust. 1 pkt 2c P.b.

Wskazać zatem należy, iż przepisy prawa budowlanego nie definiują pojęcia "wiaty". W "Słowniku języka polskiego" (PWN) wiata to "lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, np. nad parkingiem, magazynem, nad przystankiem tramwajowym". Podobne określenie wiaty zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz.U. z 1999 r., Nr 112, poz. 1316). Rozporządzenie powyższe określając pojęcia podstawowe stwierdza, że "za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet ścian pozbawione". W orzecznictwie podkreśla się, że brak ustawowej definicji wiaty oznacza, że kwalifikacja obiektu budowlanego do tego pojęcia wymaga uwzględnienia również jego funkcji. Odnieść należy się do funkcji jaką ma ona pełnić, na jaki cel ma być ona wykorzystywana (vide: wyrok WSA w Krakowie z 8 października 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 517/09, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl - baza CBOSA). Zawsze jednak wskazuje się, że jest to samodzielna i lekka budowla posadowiona na słupach, posiadająca dach i fundamenty oraz nie posiadająca ścian, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym (vide: wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1481/14 – dostępny w bazie LEX nr 2037381). Gdy jednak faktycznym przeznaczeniem wiaty jest zadaszenie nad parkującymi samochodami osobowymi (niezależnie od ilości stanowisk postojowych), z uwagi właśnie na powyższą funkcję, uznać obiekt należy, jako zadaszone miejsce postojowe.

W realiach rozpoznawanej sprawy organy obu instancji ustaliły, że zrealizowany obiekt posiada otwartą konstrukcję, jego powierzchnia zabudowy zaś uzasadnia zwolnienie z obowiązku zgłoszenia robót budowlanych. Organ odwoławczy wykluczył jednocześnie jego funkcję garażową.

Tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uprawnia do formułowania tak jednoznacznych i kategorycznych ustaleń.

Po pierwsze – zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 1 pkt. 2c P.b. i art. 30 ust. 1 pkt. 1 P.b. ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia nie wymaga budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanej na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe - przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Z akt sprawy nie wynika jednak, czy na działce nr [...] usytuowane są już inne obiekty kwalifikujące się jako wiaty. Organy obu instancji, powołując się na w/w art. 29 ust. 1 pkt 2c P.b., ograniczyły swoje ustalenia jedynie do powierzchni zabudowy kontrolowanego obiektu budowlanego.

Po drugie organ I instancji zupełnie pominął ustalenia co do sposobu użytkowania wiaty, a wykluczenie przez organ odwoławczy funkcji przedmiotowego obiektu - jako zadaszonego miejsca postojowego - wydaje się wątpliwe, jeżeli weźmie się pod uwagę całość materiału dowodowego. Warto bowiem zauważyć, że z przedstawionej przez skarżącego dokumentacji fotograficznej (załączniki do pisma z dnia [...] maja 2018 r.) wynika, że obiekt wykorzystywany jest jako miejsce postojowe dla samochodu osobowego, a właściciel nieruchomości przyznał również, "że w niesprzyjających warunkach pogodowych parkowany jest samochód osobowy" (pismo R. P. z [...] sierpnia 2019 r. – k. 37 akt adm. organu II instancji). Należy też zauważyć, że z dokumentacji fotograficznej zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że konstrukcja obiektu przylega bezpośrednio do ściany budynku – jego części stanowiącej pomieszczenie garażowe. Obiekt posiada utwardzone podłoże. Okoliczności te powinny dać podstawę do rozważenia, czy nie doszło do rozbudowy istniejącego już stanowiska postojowego o zadaszoną wiatę.

Organ odwoławczy nie odniósł się do powyższych dowodów – uznając bezpodstawnie, że ewentualne użytkowanie obiektu jako miejsca postojowego powinno stanowić przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego. Tymczasem dowody zgromadzone w aktach sprawy, jak i przede wszystkim same wyjaśnienia uczestnika postępowania mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i trudno jest przyjąć, że stan faktyczny w tym zakresie został dostatecznie wyjaśniony, w sposób niebudzący wątpliwości. Organ odwoławczy oparł się jedynie na wynikach wizji lokalnej przeprowadzonej w lipcu 2019 r., ignorując inne dowody w sprawie i nie wyjaśniając zaistniałych wątpliwości co do sposobu użytkowania obiektu. Zatem, treść notatek służbowych sporządzonych z przebiegu wizji lokalnej przeprowadzonej w przeciągu zaledwie trzech dni lipca 2019mr. nie może, w ocenie Sądu, wykluczyć możliwości zaliczenia spornego obiektu do kategorii zadaszonego miejsca postojowego w rozumieniu § 19 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Jeżeli zatem intencją uczestnika postępowania jest używanie przedmiotowego obiektu, jako miejsca rekreacyjnego lub pełniącego wyłącznie cel ochronny dla sprzętu ogrodowego - to stanowisko to winno znaleźć odzwierciedlenie w jednoznacznych ustaleniach organów w tym zakresie. W sytuacji natomiast ustalenia, że właściciel nieruchomości korzysta z zadaszonej wiaty jako miejsca postojowego dla samochodu, to w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy warunków technicznych określonych w/w § 19 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Przepis ten określa bowiem zasady sytuowania miejsc postojowych, w tym i zadaszonych.

Nie można też pominąć, że sytuowanie budowli nadziemnej pełniącej funkcje użytkowe, musi być zgodne z § 13, § 60 rozporządzenia oraz z przepisami określającymi wymagania przeciwpożarowe określonymi w przepisach rozporządzenia.

Organy w sposób niewyczerpujący dokonały analizy zgodności zrealizowanego obiektu budowlanego z wymogami prawa. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, art. 105 § 1 k.p.a. - w związku z art. 48 - 51 P.b. oraz art. 81 ust. 1 P.b., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na opisane wyżej wadliwości postępowania i konieczność poczynienia przez organy ustaleń odnośnie istotnych elementów stanu faktycznego Sąd uznał zarzuty skargi za w pełni zasadne. Dopiero bowiem przeprowadzenie przez organy prawidłowego postępowania, w zakresie ustalenia rzeczywistego charakteru oraz funkcji spornego obiektu i dokonanie oceny na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału źródłowego stanowić będzie podstawę do oceny legalności przedmiotowego obiektu, jak i istnienia podstaw do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy art. 48-51 P.b. Zaznaczyć też trzeba, że rolą Sądu nie jest zastępowanie organów w ustalaniu okoliczności faktycznych sprawy oraz gromadzenie i badanie dowodów, lecz kontrola zgodności z prawem podejmowanych przez organy działań.

Z przedstawionych wyżej względów Sąd uchylił decyzje organów obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań Sądu i ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł oraz opłaty skarbowej od każdego pełnomocnictwa w łącznej wysokości [...] zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika - adwokata, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800), w wysokości [...] zł.