Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 968/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 § 1 pkt 3,4,7
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Asesor WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J.G.-S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], którym odmówiono skarżącej J.G.–S. umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych.

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 12 września 2006 r. wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowiła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...]. Odpis tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanej 16 października 2006 r.

Pismem z dnia 12 marca 2007 r. J.G.–S. wystąpiła na podstawie art. 59 § 3 i § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 3, 4 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej u.p.e.a., z żądaniem wydania postanowienia w sprawie umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wnosząc jednocześnie o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych - stosownie do art. 60 § 1 u.p.e.a.

W dalszych wywodach Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Przy czym z treści przepisów art. 59 u.p.e.a. wynika, że umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne lub fakultatywne. Przyczyny obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie wymienione w art. 59 § 1 u.p.e.a. i należą do nich m. in. przypadki, w których: egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego oraz egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu (art. 59 § 1 pkt 3, 4 i 7 u.p.e.a.).

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiotowej sprawie nie zaszły podniesione przez zobowiązaną w piśmie z dnia 12 marca 2007 roku okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego.

W pierwszej kolejności Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że błąd co do osoby zobowiązanej stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego wówczas, gdy w tytule wykonawczym została wskazana jako zobowiązana osoba, na której nie ciążył obowiązek. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 12 września 2006 r. stanowiła zaś decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych, której adresatem była m. in. zobowiązana (a także jej były mąż). Organ odwoławczy podkreślił, że wierzyciel prawidłowo wystawił tytuł wykonawczy, wskazując w nim jako zobowiązaną J.G.–S., gdyż do wystawienia tytułu doszło po rozwiązaniu małżeństwa zobowiązanej. W sprawie nie zaistniał zatem błąd co do osoby zobowiązanej w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Przy tym organ odwoławczy zaznaczył, że wierzyciel, wbrew twierdzeniu zobowiązanej, nie był zobligowany do wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków - stosownie do art. 27c u.p.e.a.

Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku, że w sprawie nie doszło także do określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego z powodu nieokreślenia w decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego kwoty odsetek za zwłokę, nie zaszła zatem przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazana w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Organ odwoławczy wskazał w tym miejscu na konstytutywny charakter decyzji ustalającej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że w sprawie spełnione zostały wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., albowiem z treści tytułu wykonawczego wynika, że od zaległości podatkowej w kwocie należności głównej 107.960,20 zł nalicza się odsetki za zwłokę od dnia 21 lipca 2001 r. Przy czym na dzień wystawienia tytułu wykonawczego kwota naliczonych odsetek za zwłokę wynosiła 97.291,40 zł.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 59 § pkt 7 u.p.e.a. dotyczącego wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez uprzedniego doręczenia upomnienia przedegzekucyjnego obejmującego także odsetki za zwłokę, a w konsekwencji naruszenia przepisu art. 15 § 1 u.p.e.a. podkreślił, że zobowiązanej zostało doręczone upomnienie nr [...] z dnia 27 lipca 2006 r., z treści którego wynikało, iż wierzyciel wzywa zobowiązaną do wykonania obowiązków - zapłaty należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z podaniem kwoty należności głównej (107.960,20 zł), kwoty od której nalicza się odsetki (107.960,20 zł) oraz z podaniem dnia od którego nalicza się odsetki za zwłokę, tj. 21 lipca 2001 roku. Oznacza to, iż wskazane upomnienie zostało sporządzone zgodnie z odpowiednim wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz spełnia wymogi wynikające z art. 15 § 1 u.p.e.a.

Jak podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej wobec braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie zaszły również przesłanki do uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J.G.–S. wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Skarżąca zarzuciła, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów:

- art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), albowiem organ nie działał na podstawie przepisów prawa, nie stał na straży praworządności i nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy;

- art. 59 § 1 pkt 3 i 4 u.p.e.a., albowiem organ odwoławczy nie uchylił postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wystawiony tytuł wykonawczy nie spełnia warunków formalnych, a mianowicie w polu 30 "podstawa prawna należności" powołano decyzję z dnia [...], w polu 31 "rodzaj należności" podano podatek dochodowy od osób fizycznych, zaś w polu 32 "rok/okres" wskazano rok 2001. Już analiza tych zapisów zdaniem skarżącej winna wzbudzić wątpliwości organu egzekucyjnego, albowiem decyzja stanowiąca podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego ustala zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 1997. Skarżąca podkreśliła także, że kwota odsetek wskazana w poz. 38 tytułu wykonawczego nie została ujęta w decyzji, która stanowiła podstawę egzekucji. W konsekwencji egzekwowany obowiązek został, zdaniem skarżącej określony w tytule wykonawczym niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji.

Skarżąca wskazuje także na błąd co do osoby zobowiązanego, albowiem tytuł wykonawczy wskazuje wyłącznie skarżącą, zaś decyzja stanowiąca podstawę prawną wystawienia tytułu wykonawczego wskazuje jako adresatów J.G.–S. oraz M.S.

Ponadto skarżąca zauważyła, że wierzyciel wezwał ją do zapłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001, a nie za 1997, co skutkuje niedopuszczalnością egzekucji. Skarżąca podkreśliła ponadto, że nie doręczono jej odpisu tytułu wykonawczego.

Skarżąca wskazała nadto, że w aktach sprawy znajduje się tytuł wykonawczy z dnia 1 września 2006 r., zwrócony wierzycielowi, który jako podstawę wskazuje decyzję z dnia [...] nr [...] (decyzja ta nigdy nie została skarżącej doręczona), zaś w polu 32 "rok/okres" wskazuje rok 1997.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 6 grudnia 2007 r. pełnomocnik skarżącej podniósł dodatkowo, że kwota odsetek wskazana w tytule wykonawczym została naliczona nieprawidłowo. Na dowód przedłożył do akt sprawy wydruk z kalkulatora odsetek podatkowych, dostępnego na stronie internetowej www.bankier.pl.

Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do tego zarzutu w piśmie procesowym z dnia 11 grudnia 2007 r. wskazał, że odsetki liczone za okres od 21 lipca 2001 r. do dnia 12 września 2006 r. włącznie z pomocą kalkulatora dostępnego urzędom oraz izbom skarbowym, a także z pomocą kalkulatora programu LEX i kalkulatora dostępnego na stronie internetowej www.money.pl wyniosły 97.291 zł i obejmowały 1880 dni. Natomiast odsetki obliczone z pomocą kalkulatora, z którego korzystała skarżąca wyniosły 97.258,80 zł. Przy czym różnica ta wynikała z faktu, że kalkulator, z którego korzystała skarżąca nie uwzględniał ostatniego dnia okresu obliczania odsetek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew podniesionym w niej zarzutom nie narusza prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego stanowi przepis art. 59 u.p.e.a. Powołany przepis w § 1 stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

W literaturze przedmiotu podkreśla się, że przesłanki umorzenia postępowania uregulowane w art. 59 § 1 u.p.e.a. można sklasyfikować według rozmaitych kryteriów. Można je podzielić na merytoryczne, dotyczące bezpodstawności istnienia obowiązku, lub na formalnoprawne (proceduralne). Do pierwszych można zaliczyć wygaśnięcie obowiązku z różnych przyczyn, jak np. umorzenie obowiązku, nieistnienie obowiązku, wykonanie obowiązku itp. Podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego mogą stanowić jednak istotne naruszenia proceduralne. Należy tu zastosowanie niedopuszczalnego środka egzekucyjnego, brak upomnienia skierowanego do zobowiązanego, określenie obowiązku niezgodnie z decyzją administracyjną, stanowiącą podstawę egzekucji itp. (Z. Leoński [w:] R. Hauser, Z. Leoński. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 160).

Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić, gdy na skutek zgłoszonych zarzutów wyjdą na jaw przeszkody lub wady postępowania, albo wtedy, gdy okoliczności te zostaną ujawnione w toku kontroli postępowania przeprowadzonej z urzędu przez organ egzekucyjny, a także na wniosek zobowiązanego lub wierzyciela. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Przyczyny uzasadniające umorzenie zostały enumeratywnie wymienione w przytoczonym wyżej art. 59 u.p.e.a. Wśród nich można wyróżnić przeszkody trwałe i przemijające. Przy przeszkodzie trwałej np. śmierć zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z jego osobą, w tej sprawie nie będzie już można wszcząć postępowania egzekucyjnego. Jeżeli występuje przeszkoda przemijająca - np. brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia - po doręczeniu upomnienia będzie można ponownie wszcząć postępowanie, o ile obowiązek w dalszym ciągu nie będzie wykonany. Pogląd ten nie budzi wątpliwości w literaturze przedmiotu - por. np. W. Chróścielewski [w:] W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2006, s. 353-354; L. Klat-Wertelecka, Umorzenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego [w:] J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz, System egzekucji administracyjnej, Warszawa 2004, s. 288.

Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 804/06, LEX nr 289091).

Skarżąca podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do jej majątku upatruje przede wszystkim w wadliwym wystawieniu tytułu wykonawczego, a to przez błędne wskazanie osoby zobowiązanej, a także określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji stanowiącej podstawę egzekucji.

W tym miejscu zauważyć trzeba, że klasycznym przykładem błędu co do osoby zobowiązanego jest sytuacja prowadzenia egzekucji przeciwko osobie innej aniżeli zobowiązany chociaż noszącej to samo imię i nazwisko lub też skierowanie egzekucji do spółki o nazwie "X" podczas gdy decyzja nakładająca obowiązek dotyczyła przedsiębiorstwa państwowego nazywającego się również "X" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 2801/97 LEX nr 37165). Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika zaś, że tytuł wykonawczy skierowany do egzekucji wskazuje jako zobowiązaną skarżącą, na której co jest bezsporne miedzy stronami ciąży obowiązek podatkowy w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych ustalony decyzją Urzędu Skarbowego z dnia [...], doręczoną skutecznie skarżącej w dniu 6 lipca 2001 r. W sprawie nie zachodzi zatem błąd co do osoby zobowiązanego.

Wprawdzie decyzja stanowiąca podstawę egzekucji ustala obowiązek podatkowy także byłemu małżonkowi skarżącej, okoliczność ta nie stanowi jednak o konieczności wystawienia tytułu wykonawczego na imię obojga małżonków. Z treści przepisu art. 27c u.p.e.a. wynika bowiem, że tytuł wykonawczy powinien być wystawiony na oboje małżonków w sytuacji jeżeli egzekucja ma być prowadzona z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2005 r. sygn. II CK 416/04 LEX 277087), co w sprawie nie miało miejsca. Małżeństwo skarżącej zostało bowiem rozwiązane wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 9 marca 2001 r.

Wbrew podniesionym zarzutom stwierdzić także należy, że obowiązek w tytule wykonawczym został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji stanowiącej podstawę egzekucji. W tytule tym została wskazana decyzja stanowiąca podstawę do jego wystawienia, co usuwa wszelkie wątpliwości co do treści obowiązku. Wprawdzie w tytule wykonawczym wskazano w polu 32 "rok/okres" rok 2001, zaś decyzja stanowiąca podstawę egzekucji dotyczy zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1997, to jednak zwrócić należy uwagę, że w przypadku decyzji o charakterze konstytutywnym zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia takiej decyzji (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Decyzja stanowiąca podstawę egzekucji, o charakterze konstytutywnym została zaś doręczona skarżącej w dniu 6 lipca 2001 r. Bez wpływu na ocenę prawidłowości określenia obowiązku w tytule wykonawczym z dnia 12 września 2006 r., skierowanym do egzekucji pozostaje przy tym podnoszona przez skarżącą okoliczność wskazania innej podstawy prawnej obowiązku oraz roku w tytule wykonawczym z dnia 1 września 2006 r. Jak bowiem wynika z akt sprawy tytuł ten nie został skierowany do egzekucji, zaś w jego miejsce został wystawiony tytuł z dnia 12 września 2006 r. określający egzekwowany obowiązek zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji stanowiącej podstawę egzekucji.

Zgodzić się także należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, że decyzja stanowiąca podstawę egzekucji, z uwagi na konstytutywny charakter nie mogła określać wysokości odsetek za zwłokę. Odsetki te zaczęły swój bieg dopiero w dniu 21 lipca 2001 r., gdy skarżąca nie wykonała ciążącego na niej obowiązku zapłaty podatku ustalonego decyzją z dnia 19 czerwca 2001 r. Natomiast wzór jednopozycyjnego tytułu wykonawczego stosowanego do należności pieniężnych określony w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) w polu 38 przewiduje wskazanie kwoty odsetek naliczonej na dzień wystawienia tytułu. Stąd wierzyciel wystawiając tytuł wykonawczy wskazał w nim i egzekwowaną kwotę odsetek naliczoną na dzień wystawienia tytułu. Przy czym wbrew podniesionemu na rozprawie zarzutowi, prawidłowość naliczenia tych odsetek nie budzi wątpliwości Sądu. Minister Finansów w piśmie z dnia 13 stycznia 1998 r. nr RS-7250-48/OP/O/98/B ("Biuletyn Skarbowy" 1998, nr 1, str. 3) zalecił organom podatkowym wzór naliczania odsetek za zwłokę, który wyraża się wskazanym w tym piśmie działaniem matematycznym. Dopuszczalność zaokrąglania odsetek i zasady przeprowadzania tej operacji wynikają zaś z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym wzorem zostały opracowane programy komputerowe obliczające wysokość należnych odsetek dostępne organom podatkowym. Odsetki za zwłokę obliczone od dnia 21 lipca 2001 r. (14 dni od dnia doręczenia decyzji) do dnia 12 września 2006 r. (dzień wystawienia tytułu wykonawczego) z pomocą kalkulatora dostępnego urzędom i izbom skarbowym wyniosły 97.291,40 zł. Taka też kwota została wskazana w tytule wykonawczym. Porównanie obliczeń wysokości odsetek dokonanych przez organ egzekucyjny oraz przez skarżącą, która korzystała z kalkulatora dostępnego na stronie internetowej www.bankier.pl prowadzi do wniosku, że obliczenia dokonane przez skarżącą zostały zaniżone albowiem kalkulator z którego korzystała nie uwzględniał ostatniego dnia terminu.

Za całkowicie chybione należy także uznać zarzuty skarżącej dotyczące niedoręczenia upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku, a także niedoręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika bowiem, że skarżącej doręczono w dniu 17 sierpnia 2006 r. upomnienie wzywające do wykonania obowiązków – zapłaty należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1997, z podaniem kwoty i dnia, od którego nalicza się odsetki. W dniu 16 października 2006 r. doręczono zaś skarżącej odpis tytułu wykonawczego. Na marginesie tylko można dodać, że bez znaczenia dla umorzenia postępowania egzekucyjnego jest kwestia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Wśród przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, wymienionych taksatywnie w art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a. nie ma bowiem tej kwestii (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. I FSK 427/06 LEX nr 262785).

Wobec braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny i odwoławczy trafnie skonstatowały, że w sprawie nie zaszły również przesłanki do uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych.

W tym miejscu zauważyć należy, że wbrew podniesionym w skardze zarzutom, które zresztą nie zostały szerzej uzasadnione, organy obu instancji, działając na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego podjęły wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Stwierdzić także należy, że w prowadzonym postępowaniu nie doszło do naruszenia zasad wyrażonych w art. 6 i 7 K.p.a.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych orzeczeń pod względem ich legalności, a więc zgodności z obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonego postanowienia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.