Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 365/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 253
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 3, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 27 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 669/07 w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji odmawiającej uchylenia decyzji w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od G. P. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w T. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 669/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę G. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2006 r., Nr [...], którą Dyrektor Izby Celnej w T. w powołaniu na art. 253 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] października 2005 r.

W uzasadnieniu wyroku przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

W dniu [...] kwietnia 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. wydał decyzję nr [...], w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] maja 2000 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej kwoty długu celnego. Powyższa decyzja została doręczona Stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej.

G. P. wniósł o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] kwietnia 2003 r., Nr [...], w trybie art. 2651 Kodeksu celnego oraz o umorzenie postępowania w sprawie. Naczelnik Urzędu Celnego w T. decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2003 r. odmówił uchylenia powyższej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji .

W wyniku skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. przez G. P., decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] lipca 2004 r. została wyrokiem tego Sądu z dnia 1 grudnia 2004 r., sygn. akt I SA/Bd 498/04 uchylona a skarga kasacyjna złożona od powyższego wyroku przez Dyrektora Izby Celnej w W. została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt I GSK 475/05 oddalona. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma ocena, czy G. P. prawidłowo doręczono decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r. w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, a której to decyzji dotyczył wniosek o uchylenie w trybie art. 2651 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), dalej: Kodeks celny. Powołany przepis znajduje bowiem zastosowanie do decyzji ostatecznych, przy spełnieniu pozostałych przesłanek tym przepisem objętych. Tak więc ustalenie, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2003 r. była prawidłowo doręczona pozwalałoby na uznanie, iż w dacie wniosku strony o wszczęcie postępowania nadzorczego przewidzianego w art. 2651 Kodeksu celnego, była decyzją ostateczną. W tym celu Dyrektor Izby Celnej w T. powinien, zdaniem Sądu, uzupełnić w uzasadnieniu swojej decyzji ocenę dowodów, względnie zebrać dodatkowe dowody, które skutecznie potwierdzą fakt dochowania wymogów z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej.

W dniu [...] października 2005 r. Dyrektor Izby Celnej w T. po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnik Urzędu Celnego w T. Nr [...] z dnia [...] października 2003 r. w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie art. 2651 Kodeksu celnego, własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r., Nr [...].

Skarga G. P. na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 8 marca 2006 r., sygn. I SA/Bd 759/05. W wyroku tym WSA zaakceptował postępowanie organów celnych, w tym także w zakresie dotyczącym ustalenia stanu faktycznego i jego oceny. Sąd stwierdził także, że doręczenie zastępcze, o jakim mowa w art. 150 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. Naczelnika Urzędu Celnego w T. uznającej zgłoszenie celne, dotyczące objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu samochodu osobowego, za nieprawidłowe - było skuteczne, co jednocześnie oznaczało, że decyzja wydana w trybie zwykłym była decyzją ostateczną. Skarga kasacyjna G. P. od powyższego wyroku WSA została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1511/06.

W dniu [...] października 2005 r. wpłynął do Dyrektora Izby Celnej w T. wniosek G. P. o uchylenie na podstawie art. 253 ustawy Ordynacja podatkowa wymienionej wyżej decyzji tego organu z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie art. 2651 Kodeksu celnego, wydanej w trybie zwykłym przez Naczelnika Urzędu Celnego w T. decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

W dniu [...] stycznia 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w T. wydał decyzję Nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Po rozpatrzeniu odwołania G. P. Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...] października 2006 r. utrzymał mocy wymienioną wyżej decyzję własną z dnia [...] stycznia 2006 r. Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż przewidziana w art. 253 Ordynacji podatkowej możliwość uchylenia ostatecznych rozstrzygnięć organów administracji stanowi, obok stwierdzenia nieważności i wznowienia postępowania, szczególny tryb wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych. Przedmiotem tego postępowania nie powinno być merytoryczne rozpoznanie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już w sprawie decyzji ostatecznej. Wskazał, iż w trybie art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej mogą być zmieniane lub uchylane zarówno decyzje wadliwe, jak i decyzje nie dotknięte żadnymi wadami, tylko wówczas jeżeli ich wzruszenie jest podyktowane względami interesu społecznego lub słusznym interesem strony. W omawianej sprawie organy orzekające nie dopatrzyły się, aby za uchyleniem decyzji ostatecznej przemawiał interes społeczny lub słuszny interes strony, który był wystarczająco chroniony na wcześniejszym etapie postępowania. Ponadto organ wyjaśnił, że wzruszenie decyzji niewadliwych dotyczyć może tylko takich, które mają charakter uznaniowy lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem (niepublikowany wyrok NSA z dnia 1 marca 1996 r., III SA 362/95, Mon. Pod. 1997, nr 3, s. 78). Decyzja, której uchylenia żądała Strona nie ma charakteru uznaniowego oraz brak było podstaw do uznania jej za wadliwą i z tych powodów nie było możliwym jej uchylenie.

Dyrektor Izby Celnej w T. ocenił, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 253 Ordynacji podatkowej. Oceny tej dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie tylko w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, ale również wziął pod uwagę wcześniejsze rozstrzygnięcia organu celnego. Odnosząc się do wniosku dowodowego złożonego w dniu [...] września 2006 r. stwierdzono, że organ celny nie był zobligowany do analizy przepisów, regulujących sposób doręczania przesyłek pocztowych. Istotnym natomiast z punktu widzenia ochrony interesu prawnego Strony, było należyte udowodnienie faktu pozostawienia przez listonosza awizo w skrzynce adresata i tym samym dokonanie prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii skutecznego doręczenia przesyłki poleconej, co zostało potwierdzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Bd 759/05 oddalającym skargę Strony.

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 669/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zawiesił postępowanie do czasu rozpatrzenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Bd 759/05 a następnie postanowieniem z dnia 28 września 2007 r. podjął zawieszone postępowanie sądowe.

Oddalając skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] października 2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. powołując art. 253 Ordynacji podatkowej wskazał, że przedmiotem prowadzonego postępowania w trybie tego przepisu jest weryfikacja przesłanek rzutujących na możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Podkreślił, że ustawodawca wyposażył organ administracji w uprawnienia polegające na przesądzeniu czy ostateczny akt administracyjny może być uchylony lub zmieniony, ale w przeciwieństwie do postępowania odwoławczego organ nie rozstrzyga ponownie sprawy co do istoty. Nie oznacza to, iż organ w dowolny sposób dokonuje oceny, bowiem związany jest zobiektywizowanymi kryteriami w swojej ocenności. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ podjął negatywne rozstrzygnięcie. Sądowa kontrola takiej decyzji o charakterze uznaniowym jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy w sprawie orzekał organ właściwy i zastosowano odpowiednie przepisy prawa oraz czy nie miały miejsca tego rodzaju naruszenia przepisów o postępowaniu, które mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożono wniosek o przeprowadzenie dowodu z "książki avis" i "karty doręczeń", na podstawie których możnaby ustalić gdzie pozostawiono informację dotyczącą aviza w zakresie przesyłki obejmującej wydaną w trybie zwykłym decyzję o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Odnosząc się do tego wniosku WSA stwierdził, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia się postępowania lecz, że w sprawie niniejszej ze względu na charakter zaskarżonej decyzji nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dowodu. Sąd zauważył, że zachodzi sprzeczność w postawie skarżącego, który zmierza do powołania się na określone dokumenty - "książkę avis" i "kartę doręczeń" a jednoczenie wskazuje na likwidowanie tego rodzaju dokumentów już po upływie "13 miesięcy od zakończenia procedury doręczenia".

W konkluzji Sąd, uznając za nieuzasadnione zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia przez organ zasad prowadzenia postępowania, skargę oddalił.

G. P. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. naruszenie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych:

- art. 1 § 2 wobec wadliwego wykonania ustrojowego obowiązku kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem;

II. naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi:

- art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a, pkt 1b poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ celny art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 23 §1, §7, art. 29 Kodeksu celnego w zw. z postanowieniami Studium 1.1 pkt 6 dot. postępowania wobec używanych pojazdów samochodowych, których import następuje bezpośrednio po sprzedaży, stanowiącego część wyjaśnień dotyczących wartości celnej (Dz. U. Nr 80 poz. 908); Opinii nr 2. 1 Komitetu Technicznego Ustalania wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. (Dz. U. Nr 80 poz. 908)

oraz w zw. z postanowieniami Instrukcji Techonologicznej dla Służb Doręczeń nr lI.P. 17 Centralnego Zarządu Poczty Polskiej z 2002 r.

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 3 § 1 w zw. z art. 135 polegające na przeprowadzeniu kontroli działalności administracji publicznej opartej na dowolnym wnioskowaniu, sprzecznym z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego a przez to niezastosowanie środków przewidzianych ustawą w celu usunięcia naruszeń prawa tj.:

• ustalenia wartości celnej importowanego pojazdu samochodowego używanego z pominięciem Wyjaśnień Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej do Porozumienia w sprawie stoswania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf i Handlu z 1994 r.;

• art. 3 § 1 i art. 106 § 3 w zw. z art. 141 § 4, polegające na przeprowadzeniu kontroli działalności administracji publicznej opartej na niezupełnym materiale dowodowym; nieprzeprowadzeniem dowodów wnioskowanych przez stronę, a przez to :

a) przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego, który organ celny ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny,

b) dokonanie niewystarczających ustaleń faktycznych naruszając przez to ustawę,

c) naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, w wyniku zaniechania przeprowadzenia czynności zmierzających do wyjaśnienia okoliczności związanych z wydaniem zaświadczenia PPUP zawartego w piśmie z dnia [...] września 2005 r., o pozostawieniu zawiadomienia o miejscu złożenia przesyłki poleconej w lokatorskiej skrzynce odbiorczej oraz wnioskowanego przez Skarżącego postępowania dowodowego na tezę odmienną od przyjętej przez organ celny;

d) naruszenie zasady słusznego i interesu strony i interesu społecznego wobec przyjęcia, iż organ celny zastosował odpowiednie przepisy prawa oraz nie naruszył przepisów o postępowaniu na gruncie art. 253 Ordynacji podatkowej, pomimo okoliczności wskazanych w pkt. "a" - "b".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że zaskarżona do Sądu I instancji decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] października 2006 r. wydana została na podstawie art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej, który znajdował w sprawach celnych zastosowanie odpowiednie z mocy art. 262 Kodeksu celnego. Przepis art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że decyzja ostateczna na mocy której strona nie nabyła prawa, może być uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy (w tym przypadku organ celny), który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony.

Wszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie cytowanego przepisu wymagało, by będąca jego przedmiotem decyzja była decyzją ostateczną, na podstawie której strona nie nabyła prawa. Przesłanki te zostały spełnione. Będąca przedmiotem kontroli Sądu I instancji decyzja organu celnego z dnia [...] października 2006 r. dotyczy odmowy uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] października 2005 r. wydanej w trybie art. 2651 Kodeksu celnego.

Należy zauważyć, że skoro decyzja z dnia [...] października 2005 r. rozstrzyga o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe to należy do kategorii decyzji, na podstawie których strona nie nabyła prawa.

Dodać należy, że okoliczność, że decyzja z dnia [...] października 2005 r., względem której uruchomiono na wniosek strony tryb z art. 253 Ordynacji podatkowej nie jest decyzją wydaną w trybie zwykłym nie stanowi przeszkody do zastosowania tego przepisu. Także okoliczność, że decyzja z dnia [...] października 2005 r. była poddana kontroli sądowej nie stanowi formalnej przeszkody do uruchomienia postępowania w trybie art. 253 Ordynacji podatkowej.

Podzielić należy argumentację Sądu I instancji, który stwierdził, że postępowanie oparte na art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz weryfikacja z punktu widzenia interesu publicznego lub ważnego interesu strony decyzji ostatecznej, na podstawie której strona nie nabyła prawa.

Przedmiotem oceny organów prowadzących takie postępowanie jest zatem wyłącznie występowanie przesłanek dotyczących tych dwu okoliczności i nie mogą być w nim badane zarzuty właściwe dla postępowania odwoławczego, wznowieniowego czy nieważnościowego. W doktrynie przyjęty jest pogląd, że na podstawie omawianego przepisu dopuszczalne jest uchylenie lub zmiana decyzji niewadliwych względnie dotkniętych wadami niekwalifikowanymi. Okoliczność, czy dana decyzja jest prawidłowa czy też dotknięta wadą niekwalifikowaną jest pozbawiona znaczenia prawnego w stosowaniu tego przepisu. Niezależnie bowiem od tego, czy dana decyzja jest prawidłowa czy też wadliwa w stopniu uniemożliwiającym zastosowanie jednego z postępowań nadzwyczajnych, organ może zmienić lub uchylić decyzję ostateczną, na mocy której strona nie nabyła prawa, tylko wówczas, gdy spełnione zostały wymienione w tym przepisie przesłanki, tj. występują takie okoliczności, które powodują, że za uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub ważny interes strony.

Przedstawiony wyżej zakres rozstrzygania na drodze administracyjnej sprawy w trybie art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej obrazuje granice sprawy sądowoadministracyjnej rozstrzyganej przez Sąd I instancji, a tym samym zakreśla granice sprawy, do której mogą się odnosić zarzuty skargi kasacyjnej.

Przechodząc do rozpoznania skargi kasacyjnej należy podnieść, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Stwierdzić należy, że nieważność postępowania w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi a to oznacza, że sprawa rozpoznana być może wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do poszczególnych grup zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie są uprawnione zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit a) oraz lit. b) p.p.s.a., a także art. 3 §1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. upatrywane przez autora skargi kasacyjnej w tym, że Sąd I instancji oddalił skargę mimo tego, że organy celne wydały decyzję z naruszeniem wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej, Kodeksu celnego, Wyjaśnień Dotyczących Wartości Celnej w zakresie w kasacji wymienionym, w odniesieniu do ustalenia wartości celnej importowanego samochodu. Zdaniem autora skargi kasacyjnej organy celne dokonały błędnych ustaleń w zakresie wartości celnej samochodu a ponadto przeprowadziły wadliwie postępowanie dowodowe w zakresie dotyczącym doręczenia zastępczego stronie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] kwietnia 2003 r. o uznaniu zgłoszenia celnego samochodu za nieprawidłowe oraz określenia wartości celnej i długu celnego.

Zarzuty te nie są trafne z tego względu, że w świetle art. 253 §1 Ordynacji podatkowej stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji kwestia prawidłowości decyzji, której wzruszenia w tym trybie domagał się kasator, była pozbawiona prawnego znaczenia, stąd też sprawa od strony merytorycznej dotyczącej zgłoszenia celnego samochodu, jego wartości celnej i wysokości długu celnego nie mogła być i nie była przedmiotem rozstrzygnięcia administracyjnego a następnie kontroli sądowej.

Także sprawa prawidłowości doręczenia zastępczego wydanej w trybie zwykłym decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe przesądzona została w innym postępowaniu, zakończonym decyzją Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] października 2006 r. a skarga kasacyjna od wyroku oddalającego skargę na tę decyzję została wyrokiem NSA z dnia 29 maja 2007 r., sygn. akt. I GSK 1511/06 także oddalona.

Tak więc omawiane zarzuty jako wykraczające poza granice sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a., którymi przy rozstrzyganiu związany był Sąd I instancji okazały się całkowicie chybione. Co do zarzutu naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. należałoby dodać jedynie to, że Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych art. 134 § 1 p.p.s.a., tj. odnosząc kontrolę do decyzji zaskarżonej i poprzedzającej, zaś art. 135 p.p.s.a. nie mógł znaleźć zastosowania, gdyż dotyczy jedynie orzeczeń uwzględniających skargę.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. powiązany przez kasatora z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu tego zarzutu autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd I instancji przyjął ustalony przez organ celny stan faktyczny bez wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, jego oceny, nie przeprowadził oferowanych przez skarżącego dowodów na okoliczności związane z prawidłowością doręczenia zastępczego decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe a ponadto nie dostrzegł, że wskazane niedostatki dowodowego postępowania administracyjnego spowodowały naruszenie słusznego interesu strony i interesu społecznego.

Jak wskazano wyżej sprawa prawidłowości doręczenia zastępczego, została prawomocnie przesądzona w innym postępowaniu i nie stanowiła okoliczności wymagającej wyjaśnienia w rozpoznawanej sprawie. Nadto, w sytuacji gdy chodzi o okoliczności, które nie są w sprawie relewantne prawnie, jedynie ubocznie można zauważyć, że treść zarzutu jak i jego uzasadnienia zdają się wskazywać, że zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną obowiązkiem sądu administracyjnego jest zebranie z urzędu i ocena materiału dowodowego w postaci dokumentów oraz dokonanie na tej podstawie istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Tak jednak nie jest.

Przedstawiony sposób rozumienia obowiązków sądów administracyjnych pozostaje w sprzeczności z samą istotą sądowej kontroli aktów i czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 3 p.p.s.a. wynika, że kontrola pod względem zgodności z prawem obejmuje rozpatrywanie skarg na akty i czynności wymienione w tym przepisie. Sądy administracyjne dokonując kontroli działalności administracji publicznej co do zasady nie prowadzą więc postępowania dowodowego i nie dokonują własnych ustaleń. Badają, czy organy administracji publiczne gromadząc i oceniając dowody oraz dokonując na ich podstawie ustaleń działają w zgodzie z przepisami postępowania. Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje wymieniony w zarzucie art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może wyjątkowo przeprowadzić uzupełniające dowody z dokumentów i to pod określonymi w przepisie warunkami, które w tej sprawie nie zachodziły.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wymaga odniesienia, gdyż autor skargi kasacyjnej nie wskazał na czym polega jego naruszenie ani nie określił czy naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarówno uzasadnienie podstawy kasacyjnej jak i - w przypadku zarzutu procesowego – wskazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy są elementami koniecznymi skargi kasacyjnej (art. 174 i 176 p.p.s.a) a ich brak uniemożliwia Sądowi rozpoznanie zarzutu. W konkluzji stwierdzić należy, ze Sąd I instancji nie naruszył wymienionych wyżej przepisów ustawy ustrojowej i procesowej.

Skarga kasacyjna, choć może niezbyt klarownie zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego dotyczących ustalania wartości celnej towaru, wymienionych w kasacji w powiązaniu z zarzucanymi naruszeniami przepisów procesowych (pkt II skargi kasacyjnej). Zarzuty te nie wymagają odniesienia, bowiem powołane w kasacji przepisy prawa materialnego nie znajdowały w rozpatrywanej sprawie zastosowania, zatem nie mogły zostać naruszone.

Biorąc powyższe pod uwagę należało na mocy 184 p.p.s.a oddalić skargę kasacyjną jako pozbawiona uzasadnionych podstaw. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.