Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 727/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art.44 k.p.a. , art.134 k.p.a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.106 par.3 ppsa,,art.145 par.1 pkt.1 lit.c , art.152, art.153 ppsa, art.190 ppsa.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), Protokolant Marlena Wiktor, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi L.K. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] wydanym na podstawie art.134 k.p.a. – D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania wniesionego przez L.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...]r. Nr [...], nakładającej na skarżącą obowiązek rozbiórki obiektu o funkcji garażowo-gospodarczej, zlokalizowanego na działce nr 320/4 przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu tegoż postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że korespondencja skierowana do L.K. nie została podjęta w terminie, pomimo powtórnego awizowania, o czym świadczy koperta w której przesłano decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. nr [...] z dnia [...]r., zawierająca adnotację, iż przesyłki nie podjęto w terminie - odpowiednio awiza z dnia 18.04.2008r. oraz 25.04.2008r. Zatem w ocenie organu - decyzję organu I instancji uważa się za doręczoną skarżącej w dniu 2.05.2008r.

Mając na uwadze powyższe organ podkreślił, że odwołanie od powyższej decyzji zostało złożone osobiście w siedzibie PINB w powiecie w. w dniu 4 lipca 2008r., o czym świadczy prezentata na odwołaniu. W tej sytuacji – w ocenie organu - skarżąca nie zachowała wynikającego z art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania. Tego stanu rzeczy nie zmienia fakt ponownej próby doręczenia decyzji za pomocą poczty (korespondencja ponownie nie została w terminie odebrana przez skarżącą) ani okoliczność późniejszego ewentualnego przekazania tej decyzji skarżącej, jako że doręczenie pisma do rąk własnych adresata po dokonaniu doręczenia zastępczego nie czyni nieskutecznym doręczenia zastępczego.

Biorąc pod uwagę wyżej powiedziane orzeczono jak w sentencji, pozostawiając odwołanie bez rozpoznania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie organu odwoławczego L.K. wyjaśniła, że w dniu 24 czerwca 2008r. po telefonicznej informacji od pracownika Urzędu Gminy W. odebrała decyzję nr [...] wydaną przez PINB w W., na którą zgodnie z pouczeniem w decyzji miała prawo do wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Skarżąca podkreśliła, że doręczyciel pocztowy nie pozostawił jakiejkolwiek informacji dotyczącej listów poleconych dla niej. W budynku mieszkalnym przy ul. [...] od miesiąca listopada 2007r. do dnia złożenia skargi trwa remont pokrycia dachowego. Z uwagi na trwający remont (hałas) i konflikty z sąsiadami przebywała z mężem u syna, a do lokalu mieszkalnego wracali tylko na noc. We wskazanym czasie do skarżącej nie docierała również inna korespondencja, tak z Zakładu Energetycznego, T.P., jak i listy prywatne. Nikt nie informował jej o pismach wysyłanych przez PINB, ani nie stwierdziła pozostawionego awiza wzywającego do odbioru pisma z placówki pocztowej. W tych okolicznościach uznanie korespondencji za doręczoną w dniu 2 maja 2008r. nie jest zdaniem skarżącej prawidłowe, jako, że o decyzji organu I instancji dowiedziała się w dniu 24 czerwca 2008r. i tego samego dnia ją odebrała. Powołując się na pouczenie zawarte w decyzji w/w decyzji organu I instancji, skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ jak podnosi "obywatel nie może odpowiadać za pracę poczty bądź złośliwych sąsiadów".

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wyrokiem z dnia 31 lipca 2009r., sygn. akt II S.A./Wr 528/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i stwierdził, że nie może być ono wykonane. W wyroku tym WSA wskazał, że przesłanką skuteczności dokonania doręczenia (tzw. fikcji doręczenia) w sposób określony w art. 44 k.p.a. jest wymóg odpowiedniego zawiadomienia adresata pisma. W rozpoznawanym przypadku zawiadomienie powinno było zawierać informację o miejscu złożenia pisma (podany adres właściwej placówki pocztowej), możliwości jego odbioru oraz termin,

w którym odbiór jest możliwy (por. wyrok Sądu Najwyższego /dalej jako: SN/ z 22 lutego 2001 r., III RN 70/00, OSNP z 2001 r., nr 19. poz. 574). Artykuł 44 § 2 k.p.a. nakłada na osobę dokonującą zawiadomienia umieszczenia go w określonych miejscach. Przepis art. 44 § 2 kpa zawiera przy tym zamknięty katalog miejsc umieszczenia zawiadomienia, ale także wiążącą ich kolejność. Dalej wskazano, że w orzecznictwie przyjmuje się, że brak w aktach sprawy potwierdzenia, że doręczyciel pocztowy pozostawił na drzwiach mieszkania adresata lub w skrzynce pocztowej informację o złożeniu decyzji w urzędzie pocztowym na okres 7 dni, a następnie w przypadku jego nieodebrania na dalszy okres 7 dni (łącznie 14 dni) nie pozwala uznać, że decyzja została doręczona w trybie art. 44 k.p.a.. Przekładając powyższe rozważania na okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd I instancji wskazał, że w tej sprawie załączone do akt administracyjnych zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu I instancji z 15 kwietnia 2008 r. zawiera jedynie informację doręczającego, że adresata nie zastano i wpisana jest data 18 kwietnia 2008 r. Podobny zapis widnieje na kopercie adresowanej do skarżącej, a ponadto zamieszczona została na tej kopercie również dalsza informacja, że awizowano powtórnie 25 kwietnia i widnieje podpis doręczyciela. Na wymienionej korespondencji, tj. kopercie i potwierdzeniu odbioru nie zamieszczono żadnych innych obowiązkowych informacji dla skarżącej wymaganych przepisem art. 44 § 2 kpa. Podobne niepełne informacje znajdują się na kolejnej korespondencji wysłanej

do skarżącej przez organ I instancji, przy powtórnej próbie doręczenia decyzji. Również na drugiej kopercie skierowanej do skarżącej widnieją napisy "adresat nieobecny" oraz data 26 maja 2008 r. wraz z podpisem doręczającego, a także zamieszczona została informacja "awizowano powtórnie dnia 2.06.08" i podpis nieczytelny doręczającego. WSA podkreślił więc, że wyraz "awizo", jakkolwiek oznacza zawiadomienie odbiorcy, nie można jednak z niego wywieść sposobu zawiadomienia takiego, aby mieścił się on w wymogach art. 44 kpa. Koniecznym jest zatem zaznaczenie przez doręczyciela, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki, gdzie i w jakim terminie może ją odebrać. Uwzględniając powyższe WSA stwierdził, że organ odwoławczy błędnie uznał, iż decyzja z [...]r., Nr [...] została skutecznie doręczona jej adresatowi w trybie, o którym mowa w art. 44 kpa, a w konsekwencji, jeżeli nie nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji organu I instancji, nie można stwierdzić, że doszło do upływu terminu do wniesienia odwołania.

Wnosząc skargę kasacyjną WINB zaskarżył w całości powołany wyrok WSA, zarzucając mu naruszenie:

I) prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 44 kpa poprzez przyjęcie, iż przepis ten nakazuje, aby doręczający korespondencję na kopercie oraz potwierdzeniu odbioru umieszczał inne obowiązkowe przewidziane w art. 44 § 2 kpa informacje, takie jak termin i miejsce odbioru korespondencji

II) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie przewidzianego w art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzenia z urzędu postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie przeprowadzenie dowodu na okoliczność zamieszczenia na "awizo" informacji obowiązkowych przewidzianych przez art. 44 § 2 kpa. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2010r., sygn. akt II OSK 1754/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, stwierdzając, że skarga kasacyjna jest zasadna. W ocenie NSA w wyroku WSA nie wskazano w przekonujący sposób, że w świetle zebranego w sprawie materiału istnieją podstawy do zakwestionowania prawidłowego dokonania zawiadomienie adresata o tym, że przesyłka została złożona w urzędzie pocztowym.

NSA za zasadny uznał także drugi zarzut skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 106 § 3 ppsa przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: 1) jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, 2) nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd II instancji podkreślił przy tym, że jak trafnie wskazuje B. Dauter "przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości." (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński. A. Kabat. M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2006r., s.244). Biorąc powyższe pod uwagę, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy skoro Sąd I instancji, wbrew obowiązującym regulacjom prawnym tworzącym fikcję doręczenia, miał jednak wątpliwości co do sposobu poinformowania strony skarżącej o kierowanej do niej przesyłki PINB, powinien skorzystać z ustawowej możliwości, jaką daje art. 106 § 3 p.p.s.a. i przeprowadzić dowody uzupełniający z dokumentów - np. wezwać naczelnika urzędu pocztowego o przedstawienie dodatkowych dokumentów potwierdzających fakt doręczenia decyzji PINB. Rozpoznając sprawę ponownie WSA powinien w ocenie NSA zastosować się do wskazań dokonanych wyżej i prawidłowo ustalić, czy w sprawie doszło do skutecznego doręczenia skarżącej pism organu administracji publicznej w szczególności też ustalić przedmiot sprawy administracyjnej i sądowoadministracyjnej (czy w sprawie chodzi o stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jak to zostało przyjęte, czy też o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co mogłoby także wynikać z pism skarżącej).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; przywoływanej dalej jako ,,p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszym rzędzie wskazać należy, że na tak dokonaną ocenę w istotny sposób rzutuje fakt, iż sprawa niniejsza była - na skutek skargi kasacyjnej - przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który prawomocnym wyrokiem z dnia 16 listopada 2010r., sygn. akt II OSK 1754/09 uchylił wcześniejszy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2009r., sygn. akt II S.A./Wr 528/08 i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

W takiej sytuacji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny zastosowanie znajduje art. 190 p.p.s.a. stanowiący, że wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawę przekazano, pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązek przyjęcia wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wprawdzie charakteru bezwzględnego, gdyż orzecznictwo i doktryna dopuszczają od niego odstępstwa, ale w bardzo ograniczonym zakresie. Omawiane wyjątki mogą występować wówczas, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym zmieni się stan prawny (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Praw., Warszawa 2005, str. 577; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005 r., VI SA/Wa 2065/04, LEX nr 167124; wyrok NSA z dnia 28 listopada 2005 r. I FSK 294/05 LEX nr 187537).

W kontekście przywołanych unormowań, orzekający ponownie w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zwrócił się do Naczelnika Poczty Głównej w W. o nadesłanie dowodu - dokumentu potwierdzającego pozostawienie zawiadomień /ze wskazaniem miejsca ich pozostawienia/ do odbioru - awiza z dnia 18 kwietnia 2008 r. i z dnia 25 kwietnia 2008r. przez L.K. zam. [...] W., ul. [...] przesyłki o numerze 00/45900773/42880207 3 i awiza z dnia 26 maja 2008 r. oraz z dnia 2 czerwca 2008 r. dot. przesyłki o nr 00/45900773/44742207 8 - wysłanych w 2008r. L.K. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W..

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu, Zastępca Dyrektora Oddziału Rejonowego w W. C. Poczty [...] w piśmie z dnia 17 lutego 2011r. wyjaśnił, cyt.: " ... W wyniku wdrożonych czynności wyjaśniających ustalono, iż przesyłka polecona o numerze (00)45900773428802073 nadana pod adresem: L.K. ul. [...], [...] W. została zaawizowana w dniu 18.04.2008 r. w związku z nieobecnością adresata. Powyższy fakt został udokumentowany przez listonosza w karcie doręczeń nr 10 poz. 28 /zał. nr 1/. W odniesieniu do przesyłki o numerze (00) 45900773447422078 nadanej pod tym samym adresem ustalono, że została zaawizowana w dniu 26.05.2008 r. z wymienionych wyżej przyczyn. Fakt ten został odnotowany przez listonosza w karcie doręczeń nr 16 poz. 30 /zał. nr 2/. Na potwierdzenie dokonania powtórnej awizacji obu przesyłek Urząd Pocztowy w Jedlinie Zdroju przedłożył kserokopie "dowodów odbioru" na których odnotowano fakt sporządzenia zawiadomień powtórnych. Jednakże w związku ze zmianą siedziby wymienionej placówki pocztowej część dokumentacji z tego okresu uległa zagubieniu. Z uwagi na powyższe, przekazanie dokumentów potwierdzających doręczenie zawiadomień powtórnych przedmiotowych przesyłek, nie jest możliwe. Ponadto zainteresowany w sprawie listonosz nie jest już pracownikiem Poczty [...], w związku z czym nie było również możliwe uzyskanie wyjaśnień listonosza co do miejsca pozostawienia zawiadomień...".

Niesporne jest w sprawie, że w/w decyzją z dnia [...]r. Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie w. powołując się na przepis art.48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1974r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz.1118 ze zm./ nakazał skarżącej L.K. rozbiórkę obiektu o funkcji garażowo-gospodarczej, zlokalizowanego na działce nr 320/4 przy ul. [...] w W..

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy miało miejsce skuteczne doręczenie skarżącej opisanej wyżej decyzji organu I instancji z dnia [...]r. Nr [...], jeżeli tak to w jakiej dacie.

Podkreślić należy, że doręczenie stanowi czynność materialno-techniczną administracji o ogromnej doniosłości, tak z uwagi na obowiązywanie zasady pisemności w postępowaniu / art.14 § 1 k.p.a./, jak i skutki prawne jakie z doręczeniem wiążą przepisy prawa procesowego oraz prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe, istotne jest zatem w każdej sprawie prawidłowe ustalenie, czy doręczenie miało miejsce i czy było ono skuteczne.

Lektura akt sprawy wskazuje, że organ odwoławczy przyjmuje, iż doręczenie skarżącej opisanej wyżej decyzji organu I instancji miało miejsce w dniu 2 maja 2008r., w trybie art.44 k.p.a.

Zważyć należy, że zasadą jest w myśl art.42 § 1 k.p.a., że osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy.

Istotne jest przy tym, że przepisy art.42 § 2 i 3, art.43 oraz art.44 k.p.a. przewidują dopuszczalne odstępstwa tak co do zasady osobistego doręczania pisma adresatowi, jak i zasady miejsca doręczania. Jednakże aby można było przyjąć, że miało miejsce skuteczne doręczenie pisma adresatowi, muszą zostać spełnione wymogi określone w/wyżej przepisami.

I tak zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.: 1/ poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2/pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.).

W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.).

Doręczenie - w myśl art. 44 § 4 k.p.a. - uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy

Z regulacji cyt. wyżej art.44 k.p.a. wynika, że skuteczność tego sposobu doręczania pism uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w tym przepisie.

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...]r. Nr [...], jako przesyłka polecona /nr 42880207/ została wysłana L.K. pocztą 16 kwietnia 2008r. na adres przez skarżącą wskazany. Z adnotacji zamieszczonych na tejże przesyłce z dopiskiem "zwrot" wynika, że przesyłka ta była awizowana dwukrotnie, a to 18 kwietnia 2008r. oraz 25 kwietnia 2008r.. Przy adnotacjach tych zamieszczony jest nieczytelny podpis. Analogiczne adnotacje zamieszczone zostały na kolejnej poleconej przesyłce /nr 44742207/ przy próbie ponownego doręczenia skarżącej przedmiotowej decyzji, tj. zapis: "26.05.2008" i "2.06.08".

Z uwagi na fakt, że w aktach administracyjnych brak jest potwierdzenia, iż doręczyciel pocztowy pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania skarżącej zawiadomienia o złożeniu w urzędzie pocztowym powyższej przesyłki, a w której znajdowała się opisana wyżej decyzja organu I instancji, gdy skarżąca L.K. zarzucała, że nie otrzymała zawiadomień o nadejściu do niej przedmiotowej przesyłki i jej odbioru w urzędzie pocztowym, Sąd zwrócił się do doręczającej placówki pocztowej o przedstawienie dokumentów potwierdzających prawidłowe dokonanie zawiadomienia skarżącej o pozostawieniu owej przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1 art.44 k.p.a.

W wyniku przeprowadzonego przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego, a w konsekwencji dokonane przez Sąd ustalenia z udziałem właściwej placówki pocztowej, nie pozwalają na przyjęcie, że skarżąca L.K. w świetle cyt. wyżej art.44 § 3 k.p.a. została zawiadomiony w sposób niebudzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu przedmiotowej przesyłki, miejscu gdzie może ją było odebrać, jak i terminie jej odbioru. Wątpliwości czy owe zawiadomienie zostało dokonane, jak i czy było ono prawidłowe, powodują, że nie można przyjąć by doręczenie opisanej wyżej przesyłki - decyzji organu I instancji z dnia [...]r. Nr [...], było skuteczne i miało miejsce jak przyjmuje organ odwoławczy 2 maja 2008r.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że jeżeli nie wiadomo jak działał doręczający, a jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, gdy nadto nie doszło do faktycznego doręczenia skarżącej przedmiotowej przesyłki w opisanym wyżej trybie, to niemożliwym jest przyjęcie fikcji prawnej doręczenia ustanowionej w omawianym art.44 k.p.a. Oznacza to, że owego doręczenia nie można uważać za dokonane i nie można tym samym uznać, że skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia odwołania. W tym stanie faktycznym i prawnym bezprzedmiotowy był zatem wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od opisanej wyżej decyzji organu I instancji..

Powyższe ustalenia wskazują zatem, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, jak i pominięciem zasady " in dubio pro adione ", wynikającej m.innymi tak z przepisu art.45 ust.1 Konstytucji R.P., jak i z przepisu art.6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności /Dz.U. z 1993r, Nr 61, poz.284 ze zm./ - w myśl której, w wypadkach wątpliwych należy wypowiadać się na rzecz otwarcia drogi do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez niezawisły Sąd, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.c i art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

H.B.19.05.2011r.