Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 265/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 135 , art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 8, art. 9 , art. 43, art. 44 par. 1, 4, art. 58 par. 1, 2, art. 59 par. 1, 2, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 36 par. 5 pkt. 1, 2, art. 27 par. 1 pkt. 9, art. 36 par. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak /spr/. Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. [...] z dnia [...]r. Nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz A. W. kwotę złotych 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...], działając na podstawie art. 58 § 1 oraz art. 59 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił A. W. przywrócenia terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...], wystawione przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział Wojewódzki w Ł. w dniu [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, iż wyjaśnienie zobowiązanego, że mieszaka od lat za granicą i został powiadomiony przez syna o wszczętym postępowaniu egzekucyjny dopiero po dwóch dniach od odebrania tytułów wykonawczych, nie jest uprawdopodobnieniem okoliczności, że uchybienie terminu do złożenia zarzutów nastąpiło bez winy strony. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] podniósł również, iż z akt egzekucyjnych wynika, że A. W. w dniu [...] odebrał w mieszkaniu przy ul. A w Ł. upomnienie z ZUS [...], co potwierdza fakt przebywania w Polsce. Ponadto, zdaniem organu administracji, okoliczność, że strona nie zareagowała na doręczone w ten sposób upomnienie jest równoznaczne z uznaniem zaległości za okres [...].

Na powyższe postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] złożył zażalenie pełnomocnik A. W., wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia i przywrócenie terminu do złożenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 K.p.a. poprzez błędne uznanie, iż zobowiązany w sposób niedostateczny uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w nastąpiło bez jego winy. Uzasadniając powyższe argumenty pełnomocnik zobowiązanego podniósł, iż od wielu lat A. W. nie zamieszkuje w Polsce, co zdecydowanie utrudnia z nim kontakt oraz możliwość doręczania mu korespondencji. W związku z powyższym, niezwłocznie po zawiadomieniu go przez syna o przedmiotowych tytułach wykonawczych podjął działania w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji kontaktując z Kancelarią Prawną i zlecając prowadzenie sprawy profesjonalnemu pełnomocnikowi w osobie adwokata. Zadaniem pełnomocnika strony, powyższe okoliczności wskazują na brak winy zobowiązanego w uchybieniu 7 dniowego terminu do wniesienia zarzutów tym bardziej, że termin został przekroczony o jeden dzień, a zobowiązany zamieszkuje poza granicami Polski. W ocenie pełnomocnika strony, podnoszona przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] okoliczność, iż odebranie przez A. W. w dniu [...] upomnienia z ZUS [...] miałoby świadczyć o winie strony w uchybieniu terminu do wniesienia przedmiotowych zarzutów jest chybione, gdyż powyższy fakt potwierdza jedynie przebywanie zobowiązanego u rodziny w okresie wakacyjnym, a nie o jego stałym zamieszkiwaniu w kraju. Ponadto, możliwość wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zachodzi dopiero po jego wszczęciu tj. w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułów wykonawczych, a nie upomnienia. Natomiast fakt, że A. W. nie zareagował na doręczone mu upomnienia w ocenie pełnomocnika nie dowodzi w żaden sposób, iż uznał wskazane w nich zaległości za wymagalne.

W wyniku rozpoznania powyższego zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., postanowieniem z dnia [...] Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ stwierdził, iż w omawianym przypadku, zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne zostały wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazał, iż zawiadomienie o zajęciu wierzytelności na rachunku bankowym wraz z odpisami tytułów wykonawczych z dnia [...] o numerach od [...] do [...] zostały w dniu [...] skierowane do A. W. na adres: ul. A. Ze względu na niemożność doręczenia ww. pism adresatowi z powodu jego nieobecności, w dniu [...] przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, umieszczając zawiadomienie o tym fakcie w oddawczej skrzynce pocztowej zobowiązanego. Z uwagi na to, iż powyższe pisma nie zostały podjęte w terminie siedmiu dni, w dniu [...] pozostawiono powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Fakt niepodjęcia w terminie przez A. W. zawiadomienia o zajęciu świadczenia emerytalnego wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych spowodował, iż organ odwoławczy uznał je za doręczone w dniu [...], zgodnie z dyspozycją przepisu art. 44 § 4 K.p.a. Przedmiotowa przesyłka została zwrócona nadawcy w dniu [...].

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. z stwierdził, że koniec terminu do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przypadał na dzień [...], tymczasem pismo zawierające ww. środek zostało złożone przez pełnomocnika strony w dniu [...], a zatem z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W tym samym dniu wpłynął również wniosek pełnomocnika zobowiązanego o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W ocenie organu odwoławczego, pełnomocnik A. W. nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, nastąpiło bez winy zobowiązanego. W szczególności, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, nie zasługuje na uwzględnienie podnoszona we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów argumentacja, że tytuły wykonawcze zostały w dniu [...] odebrane przez syna zobowiązanego, a informacja o nich dotarła do strony dopiero dwa dni po tym fakcie. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że zawiadomienie o zajęciu świadczenia emerytalnego wraz z przedmiotowymi tytułami wykonawczymi należy uznać za doręczone w dniu [...] w trybie przewidzianym w art. 44 k.p.a.

Ponadto, w ocenie organu II instancji, warunek szczególnej staranności nie został zachowany w sytuacji, gdy A. W. stale przebywając poza granicami kraju nie ustanowił osoby upoważnionej do odbioru jego korespondencji. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, iż w dniu [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział Wojewódzki w Ł., upomnieniami z dnia [...], skierowanymi na adres ul. A, wezwał zobowiązanego do zapłaty zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za wskazane w nich okresy. Tego samego dnia A. W. odebrał przedmiotowe upomnienia osobiście pod wskazanym adresem, co zdaniem organu pozwala twierdzić, iż strona mogła spodziewać się wszczęcia wobec niej postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego spełnienia zobowiązań określonych w przedmiotowych upomnieniach. Powyższe świadczy zdaniem organu, iż uchybienie przez zobowiązanego terminowi do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej powinno być poczytane jako zawinione.

Organ dodał, iż podnoszone w piśmie zawierającym zarzuty okoliczności nieistnienia i przedawnienia obowiązku stanowią również podstawę obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego, stosownie do art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tym samym, odmowa przywrócenia terminu do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie odbiera stronie możliwości obrony jej praw.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] pełnomocnik A. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1/ art. 44 § 1 i 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że dnia 13 października 2007 roku doręczono stronie skarżącej zawiadomienie o zajęciu świadczenia emerytalnego wraz z odpisami tytułów wykonawczych z dnia [...], w sytuacji gdy skarżący od wielu lat przebywa na stałe poza granicami Polski, a adres na jaki wysyłano korespondencje jest jedynie adresem zamieszkania jego syna M., 2/ art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób należyty oraz 3/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przyczyn, dla których organ odmówił mocy dowodowej, dowodu z dokumentu – paszportu skarżacego, z którego wynika, iż w dniu [...] skarżący powrócił do U., gdzie stale zamieszkuje od kilku lat. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony powtarzając argumentację zażalenia, podniósł dodatkowo, iż powoływanie się Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na doręczenie zobowiązanemu w dniu [...] przez awizo na adres przy ul. A. zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego jest nieuzasadnione, gdyż skarżący od wielu lat pod tym adresem nie zamieszkuje. Podkreślił, iż A. W. dochował należytej staranności w swoim działaniu, gdyż osobą upoważnioną do odbioru korespondencji został jego syn M. W., natomiast to ZUS będąc w posiadaniu prawidłowego adresu skarżącego (B), kierował korespondencję na adres niewłaściwy.

Na powyższą okoliczność pełnomocnik strony skarżącej załączył do skargi kserokopie druków PIT [...] za rok od [...] do [...], z których wynika, że prawidłowy adres skarżacego był znany wierzycielowi przed datą wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Pismem procesowym z dnia 25 listopada 2008 r. pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, iż adres przy ul. B w Ł. ze wskazaniem M. W. jako osoby upoważnionej do odbioru korespondencji, podano we wniosku o emeryturę. Ponadto do pisma załączono decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] o wymeldowaniu A. W. z pobytu stałego w Ł. przy ul. A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (vide. T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135).

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, a powyższe uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego.

W świetle postanowień zawartych w art. 58 § 1 i 2 k.p.a., uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu i uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy (§ 1), wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu oraz jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (§ 2).

Jednakże, aby organ mógł w toku postępowania oceniać spełnienie przez stronę przesłanek, wynikających z powołanego wyżej przepisu, przede wszystkim z akt administracyjnych musi wynikać, iż faktycznie nastąpiło uchybienie terminu dla dokonania określonej czynności procesowej. W sytuacji zatem, gdy organy egzekucyjne rozpatrywały wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, w aktach administracyjnych winien znajdować się dokument, potwierdzający w sposób niebudzący wątpliwości, iż postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego zostało skutecznie wszczęte oraz że upłynął już ustawowy termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia tego postępowania.

W myśl art. 26 § 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Stosownie natomiast do art. 27 § 1 pkt 9 tej ustawy, zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia stronie odpisu tytułu wykonawczego.

Zdaniem Sądu, na podstawie akt administracyjnych zgromadzonych przez organy egzekucyjne w toku rozpatrywania niniejszej sprawy, jak również w oparciu o zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia, nie można bezspornie ustalić, czy nastąpiło w stosunku do skarżącego wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Organy egzekucyjne nie przeprowadziły bowiem jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego na okoliczność miejsca zamieszkania zobowiązanego. Należy zaznaczyć, iż art. 36 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakłada na zobowiązanego obowiązek powiadamiania organów egzekucyjnych o każdorazowej zmianie miejsca swego pobytu, jednak powinność ta powstaje dopiero z chwilą wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zatem, nie ulega wątpliwości, iż aby organ mógł skutecznie wszcząć egzekucję administracyjną, najpierw musi ustalić miejsce pobytu lub zamieszkania zobowiązanego.

W niniejszej sprawie organy obu instancji, rozpatrując wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, przyjęły dwie zupełnie różne daty doręczenia stronie odpisów tytułów wykonawczych. Z lakonicznego uzasadnienia postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] wynika, iż organ, zgodnie z wnioskiem strony uznał, że doręczenie skarżącemu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wraz z odpisami tytułów wykonawczych z dnia [...], nastąpiło w dniu [...] do rąk syna A. W. – M. Organ ten nie przeprowadził jednak żadnego postępowania wyjaśniającego na okoliczność, czy syn skarżącego został przez niego upoważniony do odbioru korespondencji. Ponadto, z powołanego wyżej art. 26 § 5 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika jasno, iż odpis tytułu wykonawczego doręcza się zobowiązanemu.

Organ odwoławczy uznał natomiast, iż zawiadomienie o zajęciu wierzytelności na rachunku bankowym wraz z odpisami tytułów wykonawczych z dnia [...] o numerach od [...] do [...] zostały doręczone skarżącemu na adres: ul. A, przez awizo w dniu [...].

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie podzielił jednak tezy Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., dotyczącej skutecznego doręczenia w trybie art. 44 § 4 k.p.a. A. W. zawiadomień o zajęciu świadczenia emerytalnego wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych z dniem [...] na adres w Ł. przy ul. A. Należy bowiem wskazać, iż treść przekazanych do Sądu przez pełnomocnika strony dokumentów potwierdza, że skarżący pod wyżej wymienionym adresem nie przebywa i został z niego wymeldowany w dniu [...] na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] (k. 32, 33 akt sądowych). Ponadto, ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] znak [...] skierowanego do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] (k. 46 akt administracyjnych), wynika, iż skarżący koresponduje pod adresem ul. B w Ł. za pośrednictwem syna M. W. (potwierdzenie odbioru k. 49 akt administracyjnych). Z wyjaśnień składanych w toku postępowania przez pełnomocnika skarżacego wynika, iż odebranie przez skarżącego korespondencji zawierającej upomnienie, pod adresem przy ul. A w Ł. miało charakter incydentalny i przypadkowy, związany z przyjazdem skarżącego do Polski w okresie wakacyjnym, natomiast już w dniu [...] A. W. powrócił do U., gdzie zamieszkuje od wielu lat.

Powyższe stwierdzenia wykluczają, w ocenie Sądu, możliwość przyjęcia skuteczności doręczania pism skarżącemu pod adresem w Ł. przy ul. A w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Należy bowiem podkreślić, iż zastępcza forma doręczania przesyłki (art. 43 i 44 k.p.a.) rodzi wprawdzie domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi, niemniej jednak możliwe jest skuteczne obalenie tego domniemania poprzez wskazanie, iż pismo do adresata nie dotarło. W razie więc wątpliwości, czy okoliczności zawarte w dowodzie doręczenia odpowiadają rzeczywistości, konieczne wydaje się podjęcie z urzędu właściwych czynności sprawdzających i przeprowadzenie wszelkich możliwych dowodów potwierdzających skuteczność dokonanego doręczenia.

W rozpatrywanej sprawie organy egzekucyjne nie wykazały, iż nastąpiło skuteczne doręczenie A. W. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności na rachunku bankowym wraz z odpisami tytułów wykonawczych, a zatem brak jest bezspornych dowodów, że postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego zostało wszczęte zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie można wobec tego uznać za uzasadnione prowadzenie postępowania administracyjnego i wydawanie rozstrzygnięć w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, bez uprzedniego ustalenia czy termin do wniesienia zarzutów w ogóle rozpoczął swój bieg.

Mając powyższe na uwadze oraz biorąc pod uwagę treści płynące z zasad zawartych w treści art. 7, 8, i 9 k.p.a., Sąd stanął na stanowisku, że poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co niewątpliwe mogło mieć istotny wpływ na jej wynik.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji przede wszystkim winny ustalić adres pobytu i zamieszkania skarżącego oraz wyjaśnić, czy A. W. ustanowił pełnomocnika do doręczeń. Dopiero w świetle tych ustaleń, które muszą znaleźć odbicie w zgromadzonych dokumentach i uzasadnieniach wydanych orzeczeń, organy dokonają oceny zasadności i prawidłowości złożonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W przypadku gdyby, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego okazało się, że termin do złożenia zarzutów został faktycznie przekroczony i wniosek o przywrócenie terminu jest uzasadniony, organy ponownie przystąpią do oceny tego wniosku pod względem uprawdopodobnienia okoliczności nim wskazanych.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.

J.S.