Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2467/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.2, art.7, art.11, art.18, art.21
journal: Dz.U. 2000 nr 88 poz 983
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw.
article: art.20 ust.1 oraz ust.2 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Sylwia Nerkowska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. P. R. "R." Spółki z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 615/14 w sprawie ze skargi G. P. R. "R." Spółki z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 615/14 oddalił skargę G. P. R. R. Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej dla grupy producentów rolnych.

W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny:

Skarżąca G. P. R. R. Sp. z o.o. z siedzibą w S. w dniu [...] lutego 2013 r. złożyła w Z. Oddziale Regionalnym ARiMR w S. wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych", za okres od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] stycznia 2013 r.

W dniu [...] lipca 2013 r. Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR w S. (dalej "Dyrektor Oddziału") wystąpił do Marszałka Województwa Z. z wnioskiem o zajęcie stanowiska w przedmiocie spełniania przez Grupę warunków określonych w art. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. Nr 88, poz. 983, ze zm.), w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 642).

Wobec konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. uzyskania oceny Marszałka Województwa Z. w przedmiocie spełniania przez Grupę warunków w oparciu, o które została wpisana do rejestru grup producentów rolnych województwa zachodniopomorskiego, organ zawiesił postępowanie administracyjne wydając postanowienie nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r., Zastępca Dyrektora Wydziału Rolnictwa i Rybactwa Urzędu Marszałkowskiego Województwa Z. poinformował Dyrektora Oddziału, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2013 r. i dokonanej weryfikacji stanu dokumentacji uprawniającej do uznania grupy za grupę producentów rolnych, brak jest podstaw aby kwestionować oświadczenia złożone przez członków Grupy Producentów Rolnych.

Dyrektor Oddziału decyzją z [...] września odmówił Grupie Producentów Rolnych przyznania środków finansowych w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w okresie od [...].01.2012 r. do [...].01.2013 r., tj. za 3 rok korzystania z pomocy na wspieranie grup producentów rolnych.

Prezes ARiMR zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy przedstawił ustalony stan faktyczny. Wskazał, że Grupa została zawiązana przez 5 wspólników (członków), tj.: M. S., J. S., E. S, P. S. oraz R. G. wraz ze szczegółowym przedstawieniem stanów faktycznych każdego ze członków.

Następnie organ przedstawił, że utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków, z których 3 członków posiada tylko i wyłącznie w dzierżawie grunty, należące do innych członków Grupy (za wyjątkiem umowy dzierżawy pomiędzy R.G., a P. K. na grunty: [...] K./C.), wskazuje, iż w przedmiotowej sprawie doszło do sztucznego podziału gospodarstwa, celem spełnienia wymogów odnoszących się do minimalnej liczby 5 członków, wynikających z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz.U. z 2013 poz. 642).

Przedstawiona powyższa sytuacja nie jest sprzeczna z obowiązującym prawem, jednak związek pomiędzy poszczególnymi członkami, a przez to i grupą producentów rolnych, pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie płatności.

Organ wskazał nadto, że w konsekwencji, mimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, w niniejszej sprawie w sposób sztuczny i pozorny Grupa stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez skarżącą w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.

Pomoc finansowa jest udzielana wówczas, gdy grupa nie tylko jest zarejestrowana, ale także funkcjonuje zgodnie z celami, dla których została utworzona.

W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie trudno doszukiwać się spełniania przez Grupę celów, dla których spółka powinna być powołana, z uwzględnieniem przywołanych uregulowań prawnych. Członkowie Grupy, wydzierżawiając ziemię innym członkom Grupy niejako rezygnują z częściowego prowadzenia własnej produkcji na rzecz wspomnianych członków. Taka metoda gospodarowania w żaden sposób nie wpływa na zwiększenie mocy produkcyjnej Grupy, gdyż z danego hektara możliwa jest do wyprodukowania określona ilość zboża, bez względu na to, kto w danym czasie je wytwarza. W związku z powyższym, nie można mówić o jakiejkolwiek koncentracji podaży oraz poprawie efektywności gospodarowania. Przepisy natomiast wskazują na cel, jakim jest ułatwienie organizowania się przez indywidualnych, samodzielnych producentów funkcjonujących na rynku (mimo braku określenia przez ustawodawcę minimalnego okresu prowadzenia działalności), w Grupy ułatwiające uzyskanie lepszej pozycji konkurencyjnej takich podmiotów.

G. P. R. "R." Sp. z o.o. w S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

Sąd I instancji w uzasadnieniu podał, że program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.2013.173) w tym w odniesieniu do grup producentów (art. 5 ust. 1 pkt 10).

Przepisy krajowe nie przewidują kontrolowania przez organy ARiMR założenia i funkcjonowania grupy producentów rolnych pod kątem spełnienia wymogów formalnych. W tym zakresie organy ARiMR są związane decyzją i wpisem do rejestru dokonanymi przez właściwego marszałka województwa.

Wobec uzyskania przez skarżącą wpisu do prowadzonego przez Marszałka Województwa Z. rejestru grup producentów rolnych, Prezes ARiMR zobowiązany był uznać, że grupa spełnia wymogi formalne bycia grupą producentów rolnych.

Organy ARiMR wydając decyzje o płatności są zobowiązane sprawdzić czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, ale także sprawdzić czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz czy nie zachodzą określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty.

Tak więc przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych organy orzekające sprawdzają, czy przyznanie pomocy wnioskodawcy wpisanemu do rejestru będzie zgodne z przepisami rozporządzenia (Rady) 1698/2005 i rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu.

W związku z tym, że istotą pomocy jest wsparcie wspólnego wprowadzania do obrotu danego produktu należy przyjąć, że chodzi o działania wspólne czyli dokonywane przez wszystkich członków grupy.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, podkreślając, że wbrew zarzutom skargi organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 21 ust. 1. i ust. 2 ustawy z 7 marca 2007 r., który stanowi, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej, nadto, że organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Obowiązkiem organu jest natomiast rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy, w tym organ II instancji odniósł się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonał oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podał również, że w rozpoznawanej sprawie w żadnym razie nie doszło do rozstrzygania poza zakresem kompetencji ARiMR jak sugeruje skarżąca, twierdząc, że organ oceniając działanie Grupy czynił to z naruszeniem przepisów ustawy z 15 września 2000 r. określających kompetencje Marszałka Województwa. Rację ma organ gdy wskazuje, ze takie rozumienie decyzji o spełnieniu przez Grupę warunków prowadzenia działalności (ocenianej przez pryzmat spełnienia warunków art. 3 ustawy) prowadziłby do braku możliwości oceny działalności Grupy pod kątem praktycznego (nie zaś formalnego) spełnienia celu dla jakiego Grupa się zawiązała i została zarejestrowana, a zatem sam fakt rejestracji Grupy a następne wydanie decyzji o przyznaniu pomocy, pozbawiałby ARiMR możliwości badania zasadności wniosku o płatność w sposób merytoryczny, ograniczając wspomniane badanie do badania wyłącznie formalnego, a w konsekwencji do braku możliwości badania, czy nie doszło do sztucznego stworzenia przez beneficjenta warunków wymaganych do otrzymania płatności.

Z powyższych względów zdaniem Sądu I instancji nie można uznać, że do wydania decyzji doszło z naruszeniem art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym należało uznać, że mimo formalnego spełnienia warunków uzyskania płatności, nie jest ona należna ze względu na to, że stoi temu na przeszkodzie treść art. 4 pkt 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011.

W tym stanie rzeczy nie doszło do naruszenia treści żadnego ze wskazywanych przez skarżącą Grupę przepisów prawa materialnego w postaci wymienionych w skardze art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011, art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, art. 2 i 3 ustawy o grupach producentów i ich związkach, § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych. Wbrew stanowisku skarżącej organ jednoznacznie wyjaśnił przesłanki, z powodu których odmówił przyznania płatności za kolejny rok działania Grupy, zaś punktem spornym sprawy, była jedynie ocena zgromadzonego materiału dowodowego co do spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie wnioskowanej przez Grupę płatności.

G. P. R. "R." Sp. z o.o. w S. złożyła skargę kasacyjna na orzeczenie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skargą kasacyjną skarżąca spółka zarzuciła:

I. Naruszenie prawa materialnego:

1). art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów Wiejskich Dz. U z 2007 nr 64 poz. 427, § 6 ust 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania G.P..R objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 Dz.U. z 2007 Nr .81 poz. 550 po przez ich niewłaściwe zastosowanie.

2). Rozporządzenie (WE) Rady Nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFFROW).

3). art. 4 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr. 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającej szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności ze środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich po przez niewłaściwe zastosowanie.

II. Naruszenie prawa procesowego.

Naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 2 , art. 7 , art. 11, art. 18, art. 21 ustawy z dnia 15 wrzesień 2000 r. o grupach producentów i ich związkach oraz zmianie innych ustaw przez dokonanie ustaleń kompetencji Marszałka i Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz wymagań z zakresu kto może być członkiem G. P. R..

2) art. 100, art. 106 Kodeksu Postępowania administracyjnego w związku z ustawą z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych art. 2, art. 7, art. 11, art. 18, art. 21 nieuwzględnienie zagadnienia wstępnego przez sąd.

III) Sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego materiału w sprawie.

IV) Niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację wniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy podkreślić, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.)

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, ponadto jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (vide postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, ale i na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygniecie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację, w której wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykaże, że wpływ ten mógł być istotny dla zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Przy czym podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia.

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej konstrukcja zarzutów nie odpowiada wyżej zakreślonym wymogom. W tym miejscu podkreślić także należy, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że NSA nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane (vide wyrok NSA z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 97/13). Jest to zgodne z poglądem, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które zostały naruszone przez Sąd I instancji nakłada na NSA, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (vide uchwała Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publik. ONSAiWSA z 2010 r. Nr 1, poz. 1).

W związku z powyższym stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej opisane w punktach III, IV petitum skargi kasacyjnej nie poddają się kontroli NSA bowiem wskazują na sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, bez odniesienia tych zarzutów do konkretnych przepisów postępowania sadowadministracyjnego. Natomiast zarzuty skargi kasacyjnej opisane w punkcie II podpunkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej wskazują na naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 100 i art. 106 k.p.a.) oraz na naruszenie przepisów art. 2, art. 7, art. 11, art. 18, art. 21 ustawy z dnia 15 września 2000 roku o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw. W zakresie odnoszącym się do przedstawionych zarzutów brak jest wskazania jakie przepisy procedury sadowadministracyjnej zdaniem kasatora naruszył Sąd I instancji, a także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest jakiegokolwiek argumentacji uzasadniającej postawienie takich zarzutów. W szczególności strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała jaki wpływ na wynik sprawy miałyby przedstawione uchybienia procesowe. Przy czym przez "wpływ" rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu środka prawnego, a wydanym w sprawie orzeczeniem Sądu I instancji. Tak więc autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny (vide wyrok NSA z dnia 9.09.2015 sygn. akt I GSK 63/14). Skarga kasacyjna nie zawiera takiej argumentacji.

W zakresie odnoszącym się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego, odwołując się do przedstawionych wyżej zasad konstruowania takich zarzutów, stwierdzić należy, że powołany w punkcie I podpunkt 1 petitum skargi kasacyjnej przepis art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich jest przepisem procesowym, kompetencyjnym, określającym sposób rozstrzygania i wskazującym organ upoważniony do wydawania decyzji administracyjnej. Oznacza to, że nie jest to przepis prawa materialnego, a tym samym nie mógł być przywołany w ramach zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej wskazane w punkcie I podpunkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej nie odpowiadają określonym na wstępie wymogom bowiem wskazują na naruszenie całego aktu prawnego jakim jest Rozporządzenie (WE) Rady Nr 1698/2005 z 20 września 2005 roku, bez wskazania konkretnego przepisu bądź przepisów, które w ocenie kasatora zostały naruszone przez Sąd I instancji w sposób opisany w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oraz wskazują na naruszenie art. 4 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 roku, który to przepis posiada dziewięć jednostek redakcyjnych (art. 4 ust. 1-9). W orzecznictwie NSA wielokrotnie podnoszono, że warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna nie zawiera wskazania, który przepis prawa oznaczony numerem artykułu, ustępu czy paragrafu został zdaniem kasatora naruszony przez sąd administracyjny (vide wyrok NSA z dnia 8.05.2014 r sygn. akt I GSK 1005/12, wyrok NSA z dnia 15.04.2015 r sygn. akt I GSK 823/13).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.