Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 120/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach Sędziowie: WSA Beata Cieloch (spr) Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz Protokolant: Bożena Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2007r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "O." Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 listopada 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej skargę oddala


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego wobec Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "O." sp. z o. o. z siedzibą w T., Urząd Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] maja 2000 r. Nr [...] określił w/w Spółce wysokość należnego podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. na kwotę [...] zł, zaległość podatkową z tytułu zaniżenia należnego podatku na kwotę [...] zł oraz odsetki naliczone na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł. W decyzji zwiększono spółce przychody o kwotę [...] zł oraz wyłączono z kosztów uzyskania przychodów kwotę [...].

Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej kwestionując jedynie zaliczenie w ciężar kosztów podatku VAT od nieodpłatnie przekazanych urządzeń energetycznych na rzecz Zakładu Energetycznego w T. w kwocie [...] zł. Ponadto podniósł,że zmiana wysokości tych kosztów będzie wynikała z uznania zarzutów wniesionych w odwołaniach od decyzji określających zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 1998 roku.

Organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w zakresie nie uznania za koszt uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych w kwocie [...] zł ustalił,że Spółka we własnym zakresie wytworzyła urządzenia energetyczne (odcinek sieci energetycznej oraz dobudowę opraw oświetlenia drogowego) o wartości łącznej [...] zł, które następnie z dniem [...] stycznia 1998 r. przekazała nieodpłatnie na rzecz Zakładu Energetycznego w T. Ponadto sprzedała wytworzoną przez siebie infrastrukturę telekomunikacyjną T. /O w T., co udokumentowano fakturą VAT Nr [...] z [...] maja 1998 r.

Z zebranego materiału dowodowego zdaniem organu jednoznacznie wynikało, iż Spółka dokonywała w 1998 roku odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem wartości w/w urządzeń energetycznych i telekomunikacyjnych, co stanowić miało naruszenie art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity, Dz. U. z 1993 r., Nr 106, poz. 482, z późn. zm. - dalej "p.d.o.p.") oraz obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. z 1997 r., Nr 6, poz. 35, z późn. zmianami), skoro przedmiotowe środki trwałe nie stanowiły ani własności ani współwłasności podatnika, ani też nie zostały oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze (§ 2 cyt. wyżej rozporządzenia). Nie spełniono więc podstawowego warunku umożliwiającego zakwalifikowanie ich do środków trwałych, a w konsekwencji dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Zdaniem organu odwoławczego należało zatem wyłączyć kwotę odpisów amortyzacyjnych dokonanych od przedmiotowych urządzeń w miesiącach od maja do grudnia 1998 r. Zgodnie z wówczas obowiązującą klasyfikacją rodzajową środków trwałych tego typu urządzenia zaliczano do budowli objętych stawką amortyzacji liniowej 4% rocznie. Odpisy amortyzacyjne obliczone na powyższych zasadach od urządzeń energetycznych o wartości [...] zł oraz urządzeń telekomunikacyjnych o wartości początkowej [...] zł wyniosły za w/w okres [...] zł - i nie mogły one w myśl powyższych rozważań stanowić kosztów uzyskania przychodów.

Organ odwoławczy nie miał też wątpliwości co do podniesionej w odwołaniu kwestii zaliczenia w ciężar kosztów podatku VAT od nieodpłatnie przekazanych urządzeń energetycznych. Podtrzymał stanowisko organu I instancji, iż nieodpłatne przekazanie urządzeń energetycznych jako darowizna nie było wówczas wymienione w art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 z 1993 r., poz. 50, z późn. zm. - "p.t.u.p.a"), a zatem nie było objęte zakresem przedmiotowym tej ustawy. Kwota [...] zł stanowiła zatem koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 p.d.o.p. w ówczesnym brzmieniu.

Powyższa decyzja stała się prawomocna, gdyż Spółka nie wniosła na nią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wyznaczonym prawem terminie.

Pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. Przedsiębiorstwo Usługowo - Handlowe "O." sp. z o. o., wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej o zmianę w/w decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż podstawą wniosku jest zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998rok co wynika bezpośrednio z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2006 r. (sygn. akt I SA/Kr 945/02), którym zostały uchylone odnośne decyzje dotyczące podatku VAT za miesiące od marca do maja 1998 roku. Wskazano ponadto, że urządzenia energetyczne o wartości [...] zł, które zastały przekazane od wykonawcy - P. sp. z o. o. z siedzibą w K.- dnia [...] grudnia 1997 r., zostały prawidłowo wprowadzone do majątku Spółki i były od stycznia 1998 r. amortyzowane. Spółka zażądała uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych od stycznia 1998 r., które jej zdaniem miały wynosić [...] zł.

Pismem z dnia [...] lipca 2006 roku Dyrektor Izby Skarbowej wezwał Spółkę o sprecyzowanie żądania powyższego wniosku, to jest o podanie, czy wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].03.2002 roku znak: [...], czy też o wznowienie postępowania zobowiązując do wskazania przesłanek uzasadniających zastosowanie żądanego trybu.

W odpowiedzi na powyższe podatnik wskazał,że decyzja Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2000 r. o Nr [...] jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2002 roku znak [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa,które jest jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności obu decyzji co zostało potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2006 roku sygn. akt I SA/Kr 915/02.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją Nr [...] z dnia 11 września 2006 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przede wszystkim uznano, iż podatnik wnioskował o stwierdzenie nieważności decyzji, które może mieć miejsce np. w przypadku rażącego naruszenia prawa. uzasadnieniu powołano się na orzecznictwo, zgodnie z którym rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią normy prawa materialnego bądź procesowego. Takiego naruszenia prawa organ podatkowy nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie. Wskazano, iż powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2006 r. (sygn. akt I SA/Kr 945/02) nie odniósł się do kwestii merytorycznych dotyczących prawa Spółki do odliczenia podatku VAT, a decyzje zostały uchylone w związku z wadami procesowymi dotyczącymi postępowania dowodowego, a mianowicie niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, które z faktur przedsiębiorstwa P. sp. z o. o. z siedzibą w K. z lat 1997-1998 mogły obejmować tą część urządzeń elektrycznych, które następnie Spółka przekazała nieodpłatnie Zakładowi Energetycznemu w T. W świetle powyższego uznano, iż wydany wyrok WSA w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące marzec, kwiecień i maj 1998 roku nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji ostatecznej.

Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie, w którym wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie dobra spółki, przepisów działu IV rozdziału I ( zasady ogólne) oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu ponownie powołano się na w/w wyrok WSA w Krakowie i treść uzasadnienia dotyczącą niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organy podatkowe oraz na protokół kontroli skarbowej z dnia [...].04.2000r., zgodnie z którym wartość początkową środka trwałego ustalono prawidłowo, a na późniejszym etapie postępowania organy podatkowe tych ustaleń nie zmodyfikowały, ani nie podważyły, co miałoby naruszać powołane przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące oceny materiału dowodowego ( art. 210 &1 pkt.6 i & 4 Ordynacji podatkowej). Podniesiono ponadto, iż nie wskazano również innego terminu przyjęcia do ewidencji środka trwałego jak [...].12.1997 r., a ponadto wskazano, że żadne sformułowanie treści w/w protokołu kontroli nie wskazuje, iż wartość początkowa urządzeń energetycznych w wysokości [...] zł została ustalona bez wskazania źródła w postaci dokumentów zakupu.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją Nr [...] z dnia 22 listopada 2006 r. po rozpatrzeniu powyższego odwołania utrzymał w mocy własną decyzję Nr [...] z dnia [...] września 2006 r. W uzasadnieniu wskazano decyzję wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2006 r. o Nr [...], w której uznano prawo Spółki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z następujących faktur VAT: nr [...] z [...].02.1998 r., nr [...] z [...].03.1998 r. oraz nr [...] z [...].03.1998 r. w kwocie [...] zł. W kwestii odpisów amortyzacyjnych organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, wg którego kwota [...] zł nie mogła w świetle prawa zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w 1998 roku. W związku z powyższym stwierdzono, iż brak jest podstaw do uwzględnienia żądań Spółki w zakresie zaliczenia odpisów amortyzacyjnych od przekazanych w dniu [...].01.1998 r. urządzeń energetycznych. Co do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej stwierdzono, iż zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne. Nadto przedstawiony w niej stan faktyczny był bezsporny i nie budził zastrzeżeń Spółki. W decyzji tej zostały także powołane przepisy prawne uzasadniające zajęte stanowisko.

Na powyższą decyzję została złożona skarga, w której strona skarżącą domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Zarzuciła w szczególności naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności sprzeczność ustaleń Dyrektora Izby Skarbowej z zebranym materiałem dowodowym:

poprzez stwierdzenie, że urządzenia energetyczne "nie były już w 1998 r. własnością Spółki", co przeczy zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, zgodnie z którym przedmiotowe urządzenia zostały przekazane protokołem z dnia [...] stycznia 1998 r.

poprzez uznanie, iż żadna z faktur VAT otrzymywanych przez Spółkę w 1997 roku, w tym faktura VAT [...] z dnia [...] grudnia 1997 r., nie obejmuje przedmiotowych urządzeń, co stoi w jawnej sprzeczności z ustaleniami Dyrektora Izby Skarbowej zawartymi w decyzji z dnia [...] października 2006 r. o Nr [...].

Spółka ponownie zażądała uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych za styczeń 1998 roku, które jej zdaniem miały wynosić [...] zł. Miałoby to spowodować zmniejszenie podatku dochodowego za rok 1998 o kwotę [...] zł. Stwierdzenie, że urządzenia energetyczne "nie były już w 1998 r. własnością Spółki", uzasadnia zdaniem strony skarżącej kwalifikację zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i jest przesłanką wystarczającą do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 247 § 1 pkt 3 o.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni swoje dotychczasowe stanowisko. Ponadto wyjaśniono, iż pozostaje poza sporem fakt nieodpłatnego przekazania urządzeń elektrycznych Zakładowi Energetycznemu z siedzibą w T. protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia [...] stycznia 1998 r. oraz sprzedaży urządzeń telekomunikacyjnych T. /O T., co udokumentowano fakturą z dnia [...] maja 1998 r. Spółka przyjęła stację do użytkowania w maju 1998 r. i dopiero wówczas zaczęła dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Przyjmując jako wartość początkową wartość całej stacji paliw przy ul. [...] w T. nie uwzględniono faktu, iż przedmiotowe urządzenia nie znajdowały się już wówczas w posiadaniu Spółki ani nie stanowiły jej własności. Przedstawiono raz jeszcze dokładne wyliczenie odpisów za określone urządzenia za miesiące od maja do grudnia 1998 r. Podano, iż nawet gdyby Spółka miała prawo do amortyzacji za styczeń 1998 roku, tj. za okres wymieniony w skardze, samych urządzeń energetycznych, to odpisy wyniosłyby wówczas [...] zł ([...] x 4% : 12 miesięcy).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm. - dalej "p.u.s.a") oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. zgodności aktów administracyjnych w tym decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Kontrola ta ogranicza się więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena skutków wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2006r. sygn. I SA/Kr 945/02 uchylającego decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 1998r. dla wydanych decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998r., które to decyzje, po wyczerpaniu toku postępowania administracyjnego, pierwotnie nie były zaskarżane do sądu administracyjnego.

Zdaniem strony skarżącej powyższy wyrok przesądzał o przyjęciu, że decyzja w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, przedmiotowy wyrok uchylił decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług z uwagi jedynie na naruszenie przepisów procesowych, co przesądzało o braku rażącego naruszenia prawa w decyzji dotyczącej podatku dochodowego.

Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych został złożony [...] czerwca 2006r., w sytuacji gdy znana jedynie była treść uzasadnienia wyroku z dnia 25 maja 2006r. uchylająca zaskarżone decyzje z powodów niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przy czym zakwestionowane przez Sąd ustalenia dotyczyły bezpośrednio marca 1998r. i kwoty [...] zł. podatku naliczonego, który w decyzji za marzec 1998r. uznany został za bezzasadnie odliczony, a w decyzji w przedmiocie podatku dochodowego za 1998r. został doliczony do kosztów uzyskania przychodu, jako nie podlegający odliczeniu od podatku należnego. Natomiast argumentacja obecnie rozpatrywanej przez Sąd skargi na decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności, w rzeczywistości dotyczy zarzutów merytorycznych związanych z zawyżonymi rozliczeniami odpisów amortyzacyjnych (zakwestionowanymi w decyzji za okres maj - grudzień 1998r.), podczas gdy ww. decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług (w tym przede wszystkim decyzja za marzec 1998r.) oraz w konsekwencji ww. wyrok z dnia 25 maja 2006r. wiąże się przede wszystkim z kosztami uzyskania przychodu, zwiększonymi o wartość naliczonego podatku od towarów i usług, którego odliczenie organy podatkowe uznały za niedopuszczalne w związku z nieodpłatnym (nie opodatkowanym podatkiem od towarów i usług) przekazaniem urządzeń energetycznych na rzecz Zakładu Energetycznego..

W tym miejscu należy przede wszystkim podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy, co do jej istoty, tylko sprawdzenie, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z najpoważniejszych wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie to nie może się, więc przerodzić w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy (por. np. wyroki NSA: z dnia 21 września 2001 r., III SA 1430/00 i z dnia 18 października 2001 r., III SA 1685/00). Dotyczy to każdego postępowania w tym przedmiocie bez względu na to, czy zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu. Uwaga ta jest o tyle istotna, że strona skarżąca w odwołaniu i skardze koncentrowała się na merytorycznych rozważaniach dotyczących kwestii zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od urządzeń energetycznych przekazanych Zakładowi energetycznemu w dniu [...].01.1998 roku, a stwierdzenie nieważności decyzji wiązała ze stwierdzeniem uzasadnienia, że " urządzenia energetyczne przekazane Zakładowi energetycznemu nie były już w roku 1998 własnością Spółki " pozostawiając na uboczu problem wystąpienia przesłanki określonej w art. 247 § 1 pkt.3 Ordynacji podatkowej.

W postępowaniu dotyczącym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji badane są więc jedynie kwestie "rażącego naruszenia prawa" tj. dające się łatwo stwierdzić, wyraźne, oczywiste, niewątpliwe, i bezsporne. Takie znaczenie pojęcia "rażące naruszenie prawa" powoduje, że stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może nastąpić w wypadku zastosowania w kwestionowanym rozstrzygnięciu normy prawnej, której znaczenie można ustalić w sposób niewątpliwy, bezsporny. Dalej należałoby wskazać, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być co prawda rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2005r., sygn. akt II FSK 27/05, publ. POP 2007/2/33). Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, a istnienie tej sprzeczności da się wykazać przez proste ich zestawienie. Wykazanie oczywistego naruszenia prawa jest warunkiem koniecznym do uznania, że ma ono charakter rażący.

Utrwalony także jest w orzecznictwie pogląd, że za rażące naruszenie prawa nie można uznać błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie przepisu w sposób jasny i jednoznaczny. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy istnieje możliwość rozbieżnych interpretacji. Wybór jednej z nich nie może być uznany za rażące naruszenie prawa nawet, jeżeli zostanie ona uznana za nieprawidłową. Uchybienie takie będzie miało miejsce, gdy w nie budzącym wątpliwości stanie prawnym zostanie wydana decyzja, która swoją treścią stanowi zaprzeczenie obowiązujących przepisów.

Tak więc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie może zastępować zwykłego toku zaskarżania decyzji, czego domagała się skarżąca Spółka.

Strona skarżąca nie wykazała w jakim zakresie stwierdzone przez Sąd w ww. wyroku z dnia 25 maja 2006r. błędy w należytym przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do "daty zafakturowania wykonania urządzeń energetycznych" (str. 9, 3-5 wiersz od dołu), a nawet ustalenia Dyrektora Izby Skarbowej zawarte w ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2006r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 1998r. (uznające - poprzednio zakwestionowane- prawo do odliczenia podatku naliczonego w kwocie [...] zł.) wpływają na istotę rozstrzygnięcia decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998r. w taki sposób, iż ta decyzja rażąco narusza prawo. Sąd rozpatrując skargę i badając sprawę zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) tj. w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie dopatrzył się również w sprawie błędów prawa materialnego i procesowego świadczących o rażącym naruszeniu prawa.

Zdaniem Sądu, ewentualne błędy w postępowaniu dowodowym co do ustalenia początkowego terminu naliczania amortyzacji mogły być co najwyżej podnoszone w zwykłym trybie zaskarżania decyzji wymiarowych do sądu administracyjnego. Na etapie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności przedmiotem badania jest jedynie kwalifikowana, rażąca wada prawna wydanej poprzednio decyzji, a nie każdy błąd organu, nawet jeżeli miał on wpływ na wyliczenie w decyzji wysokości zobowiązania podatkowego.

Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.