Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 433/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-06-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1, art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem postanawia: I. zawiesić postępowanie sądowe, II. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...], Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez K. C. na podstawie art. 220 § 2, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 2 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego

z dnia [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości łącznej 24.000 zł za urządzenie gier poza kasynem na automatach do gier o nazwie BLACK HORSE b/n i HOT SPOT b/n.

Od decyzji organu I instancji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry strona wniosła odwołanie.

Rozpatrując je organ odwoławczy, podsumowując obszerne rozważania, stwierdził, w toku postępowania prowadzonego w I instancji zasadnie stwierdzono, że K. C. urządzał gry na ww. automatach do gier niezgodnie z przepisami ustawy o grach hazardowych, a zatem zasadnym było wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r.

o grach hazardowych.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze K. C. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z 7 kwietnia 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z powodu rażącego naruszenia prawa lub ewentualnie o uchylenie w całości ww. decyzji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że w latach 2012 – 2013 w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej poniósł straty w wysokości odpowiednio 47.792,61 zł oraz 32.058,24 zł, a w roku 2014 osiągnął dochód w kwocie 64.521,56 zł. Wskazał, że posiada zaciągnięte kredyty na łączną kwotę 180.000 zł (na samochody i nieruchomości), w związku z czym co miesiąc jest zobowiązany uiszczać kwotę 6.000 zł. Zauważył, że brak wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, że będzie zmuszony zamknąć działalność, co wiązać się będzie z koniecznością rozwiązania umów z pracownikiem i współpracownikiem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za szerokim jego rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia uchwały przez NSA lub wystąpienia do TK z pytaniem prawnym (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 200/08, LEX nr 505445; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006).

W sprawie niniejszej Sąd wziął pod uwagę okoliczność przedstawienia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego następującej treści: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Sprawa ta została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14. W dniu 11 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie P 4/14 (Dz.U. z 2015 r., poz. 369).

Sąd orzekający uznał, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawy o sygn. akt. II GSK 686/13. W sprawie tej bowiem NSA winien przesądzić kwestię dotyczącą stosowania przez sądy administracyjne przepisów technicznych, które nie zostały notyfikowane mimo takiego obowiązku, a mają zastosowanie także w niniejszym przypadku. Tak więc mając na względzie jednolitość orzecznictwa w tym zakresie, w ocenie Sądu sprawa powinna zostać zawieszona do czasu wydania przez NSA wyroku

w powyższej sprawie.

Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak

w sentencji postanowienia – na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Orzeczenie z pkt II zostało oparte na art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).

Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia tych przesłanek, sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

W ocenie Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.

Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki

o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy

w sądzie administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 2434/11, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Rozpatrując wniosek skarżącego, Sąd nie badał skargi co do jej istoty, natomiast oceniał jedynie ryzyko wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Sądu skarżący przytoczył szereg argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku, między innymi: złą sytuację finansową prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, zaciągnięte kredyty, czy też wysokość kary bliską połowie osiągniętego w całym 2014 r. dochodu, a także ryzyko ewentualnego zamknięcia prowadzonej działalności skutkującego zwolnieniem pracowników.

W tej sytuacji - w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy oraz przedstawionych przez skarżącego argumentów, Sąd uznał, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, sytuacja strony uległaby poważnej komplikacji wobec problemów z dalszym prowadzeniem działalności gospodarczej.

Skoro skarżący uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to istniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji,

o czym orzeczono jak w pkt II sentencji.