Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1422/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6334 Stypendia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 55, art. 108 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 8 ust. 1 pkt 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: art. 7
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stypendium uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b. w związku z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) Prezydent Miasta C. odmówił przyznania J.P. prawa do stypendium.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zgodnie z przywołanym art. 55 ust. 1 cytowanej ustawy, bezrobotnemu bez kwalifikacji zawodowych, który w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole ponadgimnazjalnej dla dorosłych będącej szkołą publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej, albo w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, starosta, na wniosek bezrobotnego, może przyznać stypendium w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez okres 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia nauki. Równocześnie podniesiono, że stosownie do treści ust. 3 tego unormowania, stypendium przysługuje pod warunkiem nieprzekroczenia wysokości dochodu na osobę w rodzinie, w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej, uprawniającego do świadczeń z pomocy społecznej.

W tym kontekście organ zatrudnienia wywiódł, że strona zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w dniu [...], zaś jak wynika z pisemnej informacji Zespołu Szkół im. [...] w C., od dnia [...] podjęła dalszą naukę w klasie III wchodzącego w skład tego Zespołu Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych. Przyznał przy tym, iż legitymuje się ona wykształceniem podstawowym i jak potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie posiada kwalifikacji do wykonywania jakiegokolwiek zawodu poświadczonych dyplomem, świadectwem bądź innym stosownym dokumentem.

Pomimo to wskazano, że brak jest podstaw do uwzględnienia jej wniosku, jako że w miesiącu poprzedzającym jego złożenie, dochód przypadający na członka rodziny strony wynosił [...] zł, a tym samym przekraczał kryterium dla osoby w rodzinie określone w ustawie o pomocy społecznej w wysokości 456 zł, obowiązujące od 1 października 2012 r.

Nadto organ pierwszej instancji uzasadnił odmowę przyznania spornego świadczenia faktem, iż Powiatowy Urząd Pracy w C. - kierując się racjonalnym gospodarowaniem środkami publicznymi przeznaczonymi na aktywizację osób bezrobotnych w roku 2013 oraz ograniczoną ilością tych środków, dokonał ich podziału nie przewidując wydatkowania kwot na stypendia z tytułu podjęcia nauki. Sporządzony w tym zakresie dokument pod nazwą "Proponowany podział środków Funduszu Pracy na poszczególne formy aktywne w 2013 r." został pozytywnie zaopiniowany przez Powiatową Radę Zatrudnienia, a następnie zatwierdzony przez Prezydenta Miasta. W tym miejscu dodano, że stypendium, o które ubiega się strona jest świadczeniem uznaniowym, co oznacza, że w razie spełnienia przez wnioskodawcę ustawowych warunków organ nie musi, a jedynie może rozstrzygnąć o jego przyznaniu.

W odwołaniu do Wojewody [...] J.P. dała wyraz swojemu niezadowoleniu z rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji. Podkreśliła bowiem, że wnioski o przyznanie stypendium składa się wyłącznie we wrześniu, tymczasem w decyzji tej wzięto pod uwagę dochód jej rodziny z sierpnia 2013 r., pomijając fakt, iż począwszy od [...] utraciła dochód uzyskiwany w formie wynagrodzenia z tytułu uczestnictwa w zajęciach Centrum Integracji Społecznej, które zakończyła [...]. Strona wywiodła, że wychowuje czworo uczących się dzieci i aktualnie źródłem utrzymania rodziny są jedynie alimenty, w kwocie [...] zł oraz świadczenia rodzinne. Podniosła również, że ze środków tych musiała pokryć koszty zakupu pomocy naukowych.

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał na fakultatywny charakter stypendium przewidzianego w art. 55 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wywodząc, iż z treści tego przepisu wynika, że organ zatrudnienia w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę ustawowych wymogów może mu przyznać to świadczenie. Zgodził się przy tym, że strona dochowała wymogów wskazanych w ust. 1 tego przepisu, jednak zaakcentował, iż nie spełniała bezwzględnie obowiązującej przesłanki określonej w jego ust. 3, albowiem dochód przypadający na członka jej rodziny w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, to jest w sierpniu 2013 r., wyniósł [...] zł, a tym samym przekroczył stosowne kryterium określone w ustawie o pomocy społecznej. Równocześnie Wojewoda [...] podniósł, że decyzja orzekająca o odmowie przyznania stronie stypendium została poprzedzona odpowiednim postępowaniem wyjaśniającym. Odnosząc się natomiast do argumentacji strony dotyczącej utraty uzyskiwanego przez nią dochodu wywiódł, iż obowiązujące przepisy nie uzależniają tego rozstrzygnięcia od kryteriów słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Nadto zaznaczył, że organ pierwszej instancji działał w granicach uznania administracyjnego i dlatego zasadnie wskazał jako równoległy powód odmowy uwzględnienia wniosku strony fakt, iż w roku 2013 w ramach podziału środków z Funduszu Pracy przeznaczonych na realizację programów na rzecz przeciwdziałania bezrobociu w Powiecie [...] nie przewidziano wydatkowania kwot na stypendia z tytułu podjęcia dalszej nauki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.P. oświadczyła, iż nie zgadza się z decyzją Wojewody [...]. Skarżąca wskazała na wadliwość przepisów stanowiących podstawę prawną tego rozstrzygnięcia, które nakazują uwzględnienie wysokości dochodu osoby ubiegającej się o stypendium z sierpnia 2013 r. w związku z tym, że przewidują możliwość złożenia wniosku o przedmiotowe świadczenie tylko we wrześniu. W tym miejscu strona powtórnie wywiodła, iż dochód jej rodziny z sierpnia 2013 r. przekroczył ustawowe kryterium gdyż wtedy jeszcze pracowała w Centrum Integracji Społecznej w C., natomiast od [...] utraciła uzyskiwane z tego tytułu wynagrodzenie co spowodowało istotne pogorszenie sytuacji materialnej jej rodziny. W konsekwencji podkreśliła, że odmowa przyznania świadczenia jest wysoce krzywdząca, albowiem doprowadziła do tego, iż jest zmuszona finansować swoją edukację z alimentów i świadczeń rodzinnych, które przeznaczone są na utrzymanie jej dzieci.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i przywołując argumentację analogiczną do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, iż nie znajduje podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, iż zarówno zaskarżone rozstrzygnięcie jak i poprzedzająca je decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie mogą one pozostać w obrocie prawnym.

Zasady przyznawania świadczenia stanowiącego przedmiot wydanej w sprawie decyzji, uregulowane zostały w art. 55 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.). W ust. 1 tego przepisu określono mianowicie, że bezrobotnemu bez kwalifikacji zawodowych, który w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole ponadgimnazjalnej dla dorosłych, będącej szkołą publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej, albo w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, starosta, na wniosek bezrobotnego, może przyznać stypendium w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez okres 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia nauki. Stosownie natomiast do treści art. 55 ust. 3 przywołanej ustawy, stypendium przysługuje pod warunkiem nieprzekroczenia wysokości dochodu na osobę w rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej, uprawniającego do świadczeń z pomocy społecznej.

W sprawie jest poza sporem, że skarżąca spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 55 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to znaczy legitymuje się statusem osoby bezrobotnej, nie posiada kwalifikacji zawodowych, od 1 września 2013 r. podjęła dalszą naukę w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w C. zaś w dniu [...] złożyła stosowny wniosek o przyznanie stypendium.

Pomimo to, orzekające w sprawie organy odmówiły przyznania jej świadczenia uzasadniając swoje rozstrzygnięcia dwoma argumentami. Po pierwsze ustaliły, że strona nie zachowała wymogu wskazanego w art. 55 ust. 3 cytowanej ustawy, gdyż dochód jej rodziny przekraczał określone w tym przepisie ustawowe kryterium, zaś po drugie, powołały się na konieczność racjonalnego gospodarowania ograniczoną ilością środków przeznaczonych na aktywizację bezrobotnych, jakie pozostają w dyspozycji Powiatowego Urzędu Pracy w C., która spowodowała, iż w dokonanym podziale tych środków na rok 2013 w ogóle nie przewidziano przeznaczenia ich na wypłaty stypendiów.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, pierwszy z tych argumentów należy uznać za chybiony. Jak wspomniano wyżej, z brzmienia przywołanego art. 55 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że wymogiem warunkującym przyznanie spornego świadczenia jest nieprzekroczenie wysokości dochodu na osobę w rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej, uprawniającego do świadczeń z pomocy społecznej. Prawo do stypendium uzależnione jest więc od zachowania kryterium wskazanego w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), na mocy którego określone w tym akcie prawnym świadczenia pieniężne przysługują osobie w rodzinie, gdzie dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł. Nie budzi wątpliwości, że skoro ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie formułuje odrębnych definicji pojęć "dochód" ani "dochód na osobę w rodzinie", to należy przyjąć, że chodzi tu o dochód w rozumieniu art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, czyli o "sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej", pomniejszoną o: miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i na ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach oraz o kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Organy obydwu instancji zgodnie uznały, że dochód na osobę w rodzinie skarżącej w sierpniu 2013 r. wynosił [...] zł, a tym samym przekraczał wskazane wyżej kryterium. Z uzasadnień ich decyzji wynika, że uwzględniły w tym zakresie kwotę dochodu tej rodziny z sierpnia 2013 r., to jest z miesiąca poprzedzającego złożenie przez nią wniosku o stypendium. Dołączony do akt administracyjnych materiał dowodowy potwierdza, że na dochód ten składały się świadczenia rodzinne (zasiłki rodzinne na dzieci wraz z dodatkami), w kwocie [...] zł, świadczenia z funduszu alimentacyjnego, w wysokości [...] zł, a nadto świadczenia integracyjne z tytułu uczestnictwa w zajęciach Centrum Integracji Społecznej pobierane przez nią i jej małżonka, w wysokości po [...] zł. Wszystkie te dochody razem dały kwotę [...] zł, zaś po podzieleniu przez ilość członków tej rodziny - kwotę [...] zł.

Równocześnie zaznaczyć należy, że w pismach kierowanych do organów administracji J.P. podkreślała wyraźnie, iż w zajęciach Centrum Integracji Społecznej w C. brała udział jedynie do [...], w związku z czym we [...] utraciła uzyskiwany z tego tytułu dochód, który pobierała w formie świadczenia integracyjnego, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (Dz. U. z 2011 r., nr 43, poz. 225 ze zm.).

Pomimo, iż skarżąca powoływała się na tę okoliczność w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, Wojewoda [...] zasadniczo zignorował ten fakt ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia, że podnoszona w tym zakresie argumentacja nawiązuje do kryteriów słuszności oraz sprawiedliwości społecznej i jako taka pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Tymczasem kwestia ta w niniejszej sprawie ma kluczowe znaczenie. Przywołany art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej określa bowiem, że w przypadku gdy ma miejsce utrata dochodu, ustalając dochód na osobę w rodzinie należy brać pod uwagę nie dochód z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lecz z miesiąca, w którym wniosek został złożony. Innymi słowy, skoro skarżąca złożyła wniosek o stypendium [...], to w sytuacji, gdy utraciła dochód, który uzyskiwała w poprzednim miesiącu, organy zatrudnienia ustalając przysługujące jej prawo do tego świadczenia powinny były uwzględnić dochód jej rodziny z września 2013 r., a nie z sierpnia 2013 r.

Brak odniesienia się do powyższej kwestii niewątpliwie koliduje z zasadą prawdy obiektywnej sformułowaną w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., a nadto stanowi naruszenie wspomnianego art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, które rzutuje w sposób bezpośredni na wynik sprawy. W przypadku bowiem, gdyby twierdzenia skarżącej o wysokości dochodu jej rodziny we wrześniu odpowiadały prawdzie, to jest, gdyby na dochód ten składały się wyłącznie świadczenia rodzinne oraz świadczenia z funduszu alimentacyjnego, wówczas spełniałaby wymóg wskazany w art. 55 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. W konsekwencji uznać należy, że orzekające w sprawie organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi.

Zdaniem Sądu, za dostateczną podstawę odmowy przyznania stronie stypendium nie można uznać podnoszonych przez organy zatrudnienia wywodów o uznaniowym charakterze spornego stypendium.

W przeciwieństwie do ustawy o pomocy społecznej, która przewiduje to w art. 3 ust. 4, ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zawiera przepisu, który uzależniałby przyznanie stypendium od możliwości finansowych powiatowego urzędu pracy. Jakkolwiek przy tym trzeba przyznać, iż świadczenie to ma charakter fakultatywny, to jednak należy zaakcentować, że działanie organu w warunkach uznaniowości w żadnym wypadku nie jest równoznaczne z dowolnością, lecz przeciwnie - oznacza szczególny obowiązek uzasadnienia, na jakich konkretnych okolicznościach oparte zostało rozstrzygnięcie o odmowie uwzględnienia wniosku strony.

W ocenie składu orzekającego trudno przyjąć, aby obowiązek ten został w sprawie zachowany, skoro organy zatrudnienia umotywowały swoje stanowisko jedynie ogólnikowymi stwierdzeniami o konieczności racjonalnego gospodarowania ograniczoną ilością środków przeznaczonych na aktywizację bezrobotnych, jakie pozostają w dyspozycji Powiatowego Urzędu Pracy w C. i nie powołały się na żadne bliższe dane, analizy czy inne informacje mogące to twierdzenie doprecyzować, czy też zobrazować, dlaczego udzielenie świadczenia w tej formie i w tym konkretnym przypadku nie jest zasadne.

Organy obydwu instancji powołały się na dokument pod nazwą "Proponowany podział środków Funduszu Pracy na poszczególne formy aktywne w 2013 r.", sporządzony przez Dyrektora PUP w C., a następnie zatwierdzony przez Prezydenta tego Miasta, w którym w ogóle nie przewidziano finansowania stypendiów z tytułu podjęcia nauki. Z uzasadnień obu decyzji, jak również z akt sprawy nie wynika jednak, jaki jest charakter tego dokumentu, w jakim trybie i na podstawie jakich przepisów został opracowany a następnie zatwierdzony. Brak jest informacji, czy jest to dokument wiążący czy jedynie określający pewne założenia, a także czy jego sporządzenie zostało poprzedzone przeprowadzeniem stosownych analiz bądź czy sporządzono do niego uzasadnienie lub inny dokument, w którym podano by przyczyny rezygnacji z wypłacania stypendiów.

W świetle powyższych uwag przyjdzie przypomnieć organom administracji, że stosownie do postanowień art. 7 Konstytucji RP organy państwa działają na podstawie i w granicach prawa, a decyzje administracyjne po myśli art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego wydawane są na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Zatem jedynie przepisy prawa powszechnie obowiązującego mogą kształtować sytuację prawną obywatela. Możliwości takiej nie posiadają akty podejmowane przez organy administracji publicznej, które nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W niniejszej sprawie organy orzekające odwołały się do aktów podejmowanych przez organy miasta C. w zakresie rozdziału środków na poszczególne formy świadczeń przewidzianych ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jednakże akty te nie stanowią przepisów prawa powszechnie obowiązującego, ponieważ nie posiadają takiego charakteru i nie zostały opublikowane w prawem przewidziany sposób. Oznacza to, że unormowania zamieszczone w tego typu aktach nie mogą kształtować praw i obowiązków obywateli, a tym samym stanowić podstawy prawnej wydawanych decyzji. Dodatkowo przyjdzie zaznaczyć, że tego typu akty nie mogą ograniczać praw przewidzianych treścią ustawy.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że środki przeznaczone na stypendia, o których mowa w art. 55 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pochodzą z Funduszu Pracy, co wynika z art. 2 ust. 1 pkt 35 oraz z art. 108 ust. 1 pkt 17 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a. wskazanej ustawy określa, że dysponentem Funduszu Pracy jest minister właściwy do spraw pracy, który nie tylko może dokonywać przesunięć w planie Funduszu Pracy (art. 108 ust. 2), ale w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określa w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady gospodarki finansowej Funduszu Pracy (art. 108 ust. 3).

Na podstawie przywołanego art. 108 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał rozporządzenie z dnia 7 października 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej Funduszu Pracy (Dz. U. nr 221, poz. 1317). W § 5 ust. 1 tego aktu wykonawczego określono, że dysponent Funduszu może upoważnić marszałków województw, starostów (prezydentów miast), komendanta Ochotniczych Hufców Pracy oraz wojewodów do dokonywania przeniesień planowanych wydatków pomiędzy poszczególnymi paragrafami klasyfikacji budżetowej, stosownie do uzasadnionych potrzeb.

W uzasadnieniach obu decyzji ani w pozostałych dołączonych do akt sprawy dokumentach nie wyjaśniono, czy Starosta [...] otrzymał w powyższym trybie upoważnienie, ani też nie podano, czy sporządzenie dokumentu pod nazwą "Proponowany podział środków (...) w 2013 r." stanowiło realizację takiego upoważnienia. Tymczasem brak informacji w niniejszym zakresie przy równoczesnym braku jakichkolwiek innych danych pozwalających na ocenę charakteru rzeczonego dokumentu nie pozwala zgodzić się, aby zawarte w nim ustalenia co do podziału środków z Funduszu Pracy mogły stanowić samoistny i dostateczny powód do rozstrzygania w indywidualnych sprawach o odmowie przyznania świadczeń osobom wnioskującym o ich przyznanie.

Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji raz jeszcze dokona analizy okoliczności sprawy i powtórnie przeprowadzi ocenę zasadności przyznania skarżącej spornego stypendium uwzględniając wskazania wynikające wprost z niniejszego wyroku i usuwając wytknięte w jego treści braki, a następnie wyda decyzję, którą uzasadni stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zważywszy wszystkie przywołane wyżej okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i c. oraz art. 135 p.p.s.a.

Sąd nie orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a., albowiem utrzymuje ona w mocy rozstrzygnięcie o odmowie przyznania prawa do świadczenia, a tym samym nie podlega wykonaniu.