Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 120/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f), art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka ( spr. ) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia NSA Marek Gorski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 8 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 15 grudnia 2010 r. Burmistrz Miasta wpisał E. R. posiadającą od dnia 11 października 2010 r. status osoby bezrobotnej do ewidencji działalności gospodarczej wskazując, iż przedmiotem działalności przedsiębiorcy rozpoczynającej się 1 lutego 2011 r. będzie praktyka pielęgniarska i położnicza.

Stosowne zaświadczenie dotyczące dokonanego wpisu wpłynęło do Powiatowego Urzędu Pracy w C. w dniu 21 stycznia 2011 r.

Decyzją z dnia 24 stycznia 2011 r. znak [...] Starosta działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f), art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.) orzekł o utracie przez E. R. z dniem 15 grudnia 2010 r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że z posiadanych przez Powiatowy Urząd Pracy w C. dokumentów wynika, że w/w posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej.

Zgodnie zaś z obowiązującymi przepisami stwierdzenie przedmiotowej okoliczności determinuje utratę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku.

W odwołaniu od w/w decyzji E. R. wskazując na ustawę z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy podniosła, że nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem. Rozpoczęcie działalności ma bowiem nastąpić dopiero 1 lutego 2011 r. a warunkiem podjęcia działalności gospodarczej jest podpisanie umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia, które jeszcze nie nastąpiło.

Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) i art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy decyzją z dnia 8 lutego 2011 r. utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję Starosty.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy "[...] osobą bezrobotną jest osoba [...] niezatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej [...], zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy [...] jeżeli nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników".

W związku z tym świadome uzyskanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej skutkować musiało utratą posiadanego statusu i prawa do zasiłku niezależnie od terminu faktycznego rozpoczęcia działalności gospodarczej. Co ważne, strona została pouczona podczas rejestracji, że posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stanowi negatywną przesłankę do uzyskania i posiadania statusu osoby bezrobotnej.

Nadto zmiana ustawy, na którą w odwołaniu powołała się strona nie może mieć zastosowania do rozpatrywanej sprawy. Ustawa ta obowiązuje dopiero od dnia 1 lutego 2011 r. a jej postanowieniami zostaną objęte stany faktyczne powstałe po tej dacie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E. R. kwestionując wydaną decyzję Wojewody wskazała, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej nie przekreśla możliwości podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy.

Nadto wpis ten był wymagany przez Narodowy Fundusz Zdrowia do złożenia oferty na usługi pielęgniarskie. Ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. ustawodawca doprecyzował zaś przepis, którego intencja jest jasna. Urzędnicy dokonali z kolei błędnej interpretacji ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust.1 pkt 2 lit. f oraz art.71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W myśl wskazanych przepisów starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust.1 pkt 2.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit.f w/w ustawy (w brzmieniu do 31.01.2011r.) ilekroć jest w ustawie mowa o bezrobotnym oznacza to osobę o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli:

f) nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Nie jest trafny zarzut skargi, iż urzędnicy dokonali błędnej interpretacji ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że strona została pouczona podczas rejestracji, że posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stanowi negatywną przesłankę do uzyskania i posiadania statusu osoby bezrobotnej. W omawianej sprawie rozstrzygające znaczenie ma uzyskanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej a nie rozpoczęcie tej działalności. Wynika to z brzmienia przepisu art. 2 ust.1 pkt 2 lit.f obowiązującego do dnia 31.01.2011r. Natomiast ustawa z dnia 16 grudnia 2010 roku o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257 poz. 1725), która temu przepisowi nadała inne brzmienie obowiązuje od dnia 1 lutego 2011 roku i ma zastosowanie do stanów faktycznych zaistniałych od dnia jej wejścia w życie.

Niespornym jest, że w przypadku skarżącej do wpisu do ewidencji działalności gospodarczej doszło przed wejściem w życie w/w ustawy zmieniającej a ponieważ brak w niej przepisów przejściowych odnoszących się do kwestii stosowania art. 2 ust.1 pkt 2 lit.f do sytuacji, które nastąpiły przed dniem jej wejścia w życie, nie ma możliwości stosowania jej, do stanów faktycznych zaistniałych przed dniem jej wejścia w życie. Wykładnia zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest prawidłowa co oznacza, że decyzja ta jest zgodna z prawem.

Sąd zwraca uwagę, że brzmienie omawianego przepisu ulegało zmianie pod rządami kolejnych ustaw jednakże orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazywało obowiązującą wykładnię, precyzując użyte w niej pojęcia (patrz wyrok NSA w sprawie o sygn. I OSK 674/10 z dnia 7.09.2010r.). Z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 2 ust.1 pkt2 lit. f obowiązujące do dnia 31 stycznia 2011 r. jak też od 1 lutego 2011 r. wystarczające jest zastosowanie wykładni językowej bowiem nie ma potrzeby doprecyzowania zawartych w tych przepisach jednoznacznych pojęć.

Jak wcześniej wskazano brak w nowym uregulowaniu przepisów przejściowych umożliwiających stosowanie go do sytuacji zaistniałych przed jego wejściem w życie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.