Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 133/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 923/21 w sprawie ze skargi S. [...]sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r. oddala skargę kasacyjną. Maja Chodacka Zbigniew Łoboda Ryszard Pęk


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 923/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej "skarżąca", "spółka"), uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 lutego 2021 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 23 października 2019 r. skarżąca złożyła deklarację VAT-7 za wrzesień 2019 r. z wykazaną do zwrotu na rachunek bankowy kwotą w wysokości 82.101 zł w terminie 60 dni, tj. do 22 grudnia 2019 r.

Postanowieniem z 2 grudnia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: NUS) na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej – "u.p.t.u."), przedłużył termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej w ww. deklaracji do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia skarżącej, tj. do 30 czerwca 2020 r. Postanowienie zostało doręczone 3 grudnia 2019 r.

Następnie postanowieniem z 4 czerwca 2020 r. NUS po raz kolejny przedłużył termin dokonania przedmiotowego zwrotu do 31 grudnia 2020 r. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 9 czerwca 2020 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie NUS wskazał m.in., że w toku prowadzonych czynności sprawdzających stwierdzono, że skarżąca w okresie objętym kontrolą realizowała projekt współfinansowany przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (dalej: NCBiR) dotyczący termicznego przetwarzania komunalnych osadów ściekowych 25-30% suchej masy do 2.0 Mg/h oraz rozdrobnionej biomasy powyżej 80% do 0.2 Mg/h.

Przypomniał dalej, że postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2020 r. wszczęto wobec skarżącej postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za okres od lipca do października 2019 r. i w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, pismem z 20 maja 2020 r., wezwano skarżącą do przedstawienia dokumentów dotyczących prowadzonej działalności w tym, m.in.: faktur zakupu i sprzedaży, wyciągów bankowych i umów zawartych z kontrahentami. W dniu 27 maja 2020 r. strona przesłała dokumenty spółki.

Organ podkreślił, że z informacji otrzymanych od NCBiR wynika, że instytucja ta prowadzi kontrolę na projekcie realizowanym przez skarżącą. W związku z koniecznością zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego w sprawie, zdaniem NUS, zasadne było przedłużenie terminu zwrotu VAT.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia, wniesionego od powyższego postanowienia NUS z dnia 4 czerwca 2020 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (DIAS), postanowieniem z dnia 2 października 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Następnie spółka złożyła skargę na powyższe postanowienie DIAS z dnia 2 października 2020 r., zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po jej rozpoznaniu, wyrokiem z dnia 11 maja 2021 r. (sygn. akt III SA/Wa 2218/21) skargę tę oddalił.

Z kolei postanowieniem z dnia 2 grudnia 2020 r. NUS ponownie przedłużył termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej w ww. deklaracji VAT-7 za wrzesień 2019 r. - do 30 kwietnia 2021 r.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ podatkowy wskazał, że do dnia wydania ww. postanowienia nie otrzymał informacji o wykonaniu zleconej czynności przesłuchania świadka Z. W. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.1, a ponadto brak jest informacji z NCBiR, czy instytucja ta podtrzymuje stanowisko zawarte w informacji pokontrolnej oraz czy podjęła ostateczną decyzję dotyczącą finansowania ww. projektu, co w przekonaniu organu, jest istotne w prowadzonym wobec spółki postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy I instancji wskazał także, że w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego zobligowany jest do zebrania całokształtu materiału dowodowego w sprawie. Przedmiotowe postanowienie doręczono pełnomocnikowi Strony w dniu 11 grudnia 2020 r.

Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zaś po jego rozpatrzeniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie postanowieniem z dnia 26 lutego 2021 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W ocenie DIAS, wobec niewskazania w przepisach ustawowych konkretnych przesłanek nakazujących weryfikację zasadności zwrotu, wystarczy chociażby powzięta przez organ podatkowy wątpliwość co do zasadności zwrotu.

Organ omówił czynności procesowe podejmowane w postępowaniu podatkowym, w tym włączenie poszczególnych dowodów, a w ich ramach protokołu przesłuchania świadka Z. W. Stwierdził, że cały omówiony materiał dowodowy stanowił podstawę do dokładnego zbadania stanu faktycznego sprawy, w celu podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, a więc zaskarżone postanowienie zawiera powody zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług oraz celu weryfikacji, tzn. konieczności ustalenia, czy dane zawarte w deklaracji odzwierciedlają rzeczywisty stan faktyczny uzasadniający przedmiotowy zwrot.

Na powyższe postanowienie DIAS z dnia 26 lutego 2021 r., spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej – "O.p."). przez nieuzasadnione przekroczenie terminu przedłużenia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym i w konsekwencji ustalenie stanu faktycznego, w którym podatek VAT przestaje być neutralny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżone postanowienie uznał, ze skarga była zasadna.

Według Sądu, organy nie uprawdopodobniły konieczności dalszej weryfikacji zasadności zwrotu różnicy podatku za okres objęty zaskarżonym postanowieniem, w kontekście zasad wynikających z istoty i charakteru podatku VAT, co stanowi naruszenie art. 87 ust. 2 u.p.t.u., a także art. 120, art. 121 § 1, art. 124, art. 217 § 2 i art. 274b § 1 O.p.

Sąd podkreślił, że pomimo, iż art. 87 ust. 2 u.p.t.u. daje możliwość prolongowania zwrotu podatku, to pamiętać należy, że rozwiązanie takie stanowi istotną ingerencję w prawo do zwrotu nadwyżki VAT, a więc w prawo będące fundamentalnym czynnikiem gwarantującym realizację podstawowych cech konstrukcyjnych tego podatku, to jest zasady neutralności i proporcjonalności. Korzystanie z możliwości przedłużenia terminu zwrotu podatku, jako odstępstwo od zasady zwrotu w terminie określonym ustawowo, powinno być zatem zastrzeżone dla sytuacji wyjątkowych, w których prawo podatnika musi ustąpić potrzebie ochrony interesów budżetowych państwa.

Dalej Sąd podniósł, że skoro w sprawie objętej sporem, między instancjami zaszły zmiany w stanie faktycznym sprawy, tj. doszło do przesłuchania Z. W. i dołączono dokument to potwierdzający, to uznać należało, że odpadła podstawa przedłużenia terminu wskazana przez NUS z postanowieniu z dnia 2 grudnia 2020 r. DIAS pomimo, iż odnotował w zaskarżonym postanowieniu ww. okoliczność, to lakonicznie stwierdził, że pozostał istotny "cel weryfikacji", tzn. konieczność ustalenia, czy dane zawarte w deklaracji odzwierciedlają rzeczywisty stan faktyczny. W sumie nie wskazano okoliczności, które przesądziły o konieczności przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku VAT.

Ponadto Sąd podniósł, że DIAS z jednej strony wskazuje na konieczność wykazania w postanowieniu przedłużającym termin zwrotu VAT okoliczności świadczących o potrzebie dalszej weryfikacji rozliczenia podatnika oraz wątpliwości co do zasadności zwrotu, z drugiej sam strony, sam okoliczności tych i wątpliwości nie wskazuje. W sumie więc zaskarżone postanowienie nie zawiera wystarczającego uzasadnienia ze wskazaniem okoliczności, które przesądziły o konieczności przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku VAT.

Od powyższego wyroku, zrzekając się rozprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej – "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 124, art 217 § 2, art. 274b § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., polegające na niezasadnym stwierdzeniu przez Sąd, że skarżone postanowienie DIAS nie zawiera wystarczającego uzasadnienia ze wskazaniem okoliczności, które przesądziły o konieczności przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku VAT, w sytuacji gdy wbrew ocenie Sądu uchylone postanowienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy i pozwala na odtworzenie motywów oraz przyczyn dodatkowej weryfikacji przez organ podatkowy zasadności wykazanego przez Spółkę zwrotu. Opisane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sytuacji gdyby Sąd prawidłowo ocenił argumentację organu przedstawioną w uzasadnieniu uchylonego postanowienia oraz wynikającą ze zgromadzonych akt sprawy, to potwierdziłby zasadność przedłużenia terminu zwrotu podatku a w konsekwencji oddaliłby skargę.

Z kolei wskazując na podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. organ zarzucił naruszenie prawa materialnego:

2) art. 87 ust. 2 u.p.t.u., poprzez jego wadliwe niezastosowanie, w sytuacji gdy powołany przez organ fakt niezakończenia podjętych czynności weryfikacyjnych, wystarcza do stwierdzenia, że zasadność zwrotu VAT wymagała dodatkowej weryfikacji.

Spółka S. nie skorzystała z możliwości udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznając sprawę w granicach, które zostały wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 176 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podniesione przez organ zarzuty nie dawały uzasadnionych podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast, w myśl art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zaskarżonym wyroku zajęto zasadne stanowisko, że dokonując przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r., nie uprawdopodobniono, że konieczna jest dalsza weryfikacja.

Powyżej już zaznaczono, że przepis art. 87 ust. 2 u.p.t.u. daje możliwość prolongowania zwrotu podatku, jednakże rozwiązanie takie stanowi istotną ingerencję w prawo do zwrotu nadwyżki VAT, a więc w prawo będące fundamentalnym czynnikiem gwarantującym realizację podstawowych cech konstrukcyjnych tego podatku, to jest zasady neutralności i proporcjonalności (zob. przykładowo: wyrok ETS z 25 października 2001 r., C-78/00 Komisja v. Republika Włoska; wyrok TSUE z 18 października 2012 r., C-525/11 Mednis SIA v. Valst sieņēmumu dienests). Korzystanie z możliwości przedłużenia terminu zwrotu podatku, jako odstępstwo od zasady zwrotu w terminie określonym ustawowo, powinno być zatem zastrzeżone dla sytuacji wyjątkowych, w których prawo podatnika musi ustąpić potrzebie ochrony interesów budżetowych państwa. Ten szczególny charakter analizowanej instytucji, niewątpliwie dolegliwej dla podatnika, pociąga za sobą określone obowiązki po stronie organu podatkowego. W konsekwencji odroczenie zwrotu VAT powinno być należycie i wyczerpująco uzasadnione, tak by nie było wątpliwości, że w danej sprawie rzeczywiście istnieje konieczność dokonania dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu różnicy podatku zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu podatku nie może być odczytywana jako blankietowe, prewencyjne upoważnienie do opóźniania realizacji praw podatnika. Tym samym organy podatkowe, wykazując przesłanki zastosowania powołanego wyżej przepisu, powinny nie tylko wskazać na potrzebę zbadania określonych okoliczności (określając jakie czynności w tym celu zostaną lub zostały podjęte), ale także wyjaśnić źródło zaistniałych wątpliwości. Innymi słowy, powinny w szczególności wykazać, co wzbudziło ich wątpliwość (np. wskazać na istniejące rozbieżności, czy nieścisłości lub braki w materiale dowodowym) i wytłumaczyć dlaczego uznały, że istnieje potrzeba dalszej weryfikacji (por. wyroki NSA: z 20 marca 2019 r., I FSK 97/19, z 2 września 2021 r., I FSK 1147/21). Tylko takie uzasadnienie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT może sprostać wymogom procesowym przewidzianym w Ordynacji podatkowej, w tym zasadzie przekonywania (art. 124 O.p.) i zasadzie budowania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), a w konsekwencji uchronić organ przed zarzutem nadużywania konstrukcji przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie DIAS oraz poprzedzające je postanowienie NUS nie spełnia ww. warunków. DIAS w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia przytoczył i dokonał wykładni regulacji prawnych, które mają w sprawie zastosowanie (w szczególności art. 87 ust. 2 u.p.t.u.), następnie opisał dokonywane kolejno przez NUS czynności procesowe (żądanie dokumentacji od skarżącej spółki, uzyskanie od spółki wymaganych dokumentów, przesłuchanie strony, występowanie do NCBiR o nadesłanie wyników kontroli z realizacji kontraktu przez skarżącą, włączenie do materiału dowodowego przesłanego przez NCBiR protokołu kontroli merytorycznej projektu realizowanego przez skarżącą z informacją pokontrolną, przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków: M. C. i Z. W.). Następnie DIAS stwierdził, że: "Cały ww. materiał dowodowy oraz pozyskane informacje, w ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego W., stanowią podstawę do dokładnego zbadania stanu faktycznego sprawy, w celu podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, w ocenie organu zażaleniowego, zaskarżone postanowienie zawiera powody zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług oraz celu weryfikacji, tzn. konieczności ustalenia, czy dane zawarte w deklaracji odzwierciedlają rzeczywisty stan faktyczny uzasadniający przedmiotowy zwrot.".

Uzasadnienie postanowienia DIAS nie zawiera natomiast jakiejkolwiek wzmianki o konkretnych wątpliwościach determinujących przedłużenie terminu zwrotu podatku. O ile organ przybliżył przebieg kolejnych czynności procesowych przeprowadzonych w sprawie i cel dla realizacji którego są podejmowane (kontrola prawidłowości rozliczeń i ustalenie, czy dane zawarte w deklaracji odzwierciedlają rzeczywisty stan faktyczny), to w wypowiedzi organu brak jest wyjaśnienia, co w istocie wzbudziło podejrzenia NUS i z jakich względów konieczne jest dalsze badanie prawidłowości transakcji, z którymi związany jest zwrot VAT, a także jakie konkretnie okoliczności faktyczne wymagają sprawdzenia. Taki sposób sformułowania uzasadnienia postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT nie może być uznany za wystarczający. Może ono bowiem sugerować, że działania organu mają w tym przypadku jedynie charakter prewencyjny, a odroczenie realizacji praw podatnika nie było konieczne.

Należy w tym miejscu odnotować, że analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2021 r. w sprawie I FSK 328/21, w której przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było poprzednie postanowienie DIAS wydane wobec spółki S. w przedmiocie przedłużenia zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za październik 2019 r. (postanowienie z dnia 4 sierpnia 2020 r.). Treść obydwóch postanowień DIAS, to jest z dnia 4 sierpnia 2020 r., którego kontrola była przedmiotem wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1885/20, oddalającym skargę, a który uchylił NSA wskazanym wyrokiem I FSK 328/21, a także postanowienia z dnia 26 lutego 2021 r., kontrolowanego przez WSA w Warszawie w niniejszej sprawie – jest zasadniczo zbieżna, z tym, że w obecnym postanowieniu wskazane zostały dodatkowe czynności procesowe podjęte przez organ podatkowy.

Tak więc w zaskarżonym do Sądu pierwszej instancji postanowieniu nie wskazano na jakiekolwiek okoliczności faktyczne, które spowodowały po stronie NUS wątpliwości co do rzeczywistego charakteru danych wykazanych w złożonej przez skarżącą deklaracji VAT-7 za październik 2019 r. Ogólne stwierdzenie w tym zakresie bez odniesienia się do konkretnych okoliczności faktycznych sprawy (brak wskazania co dokładnie wzbudziło podejrzenia organu odnośnie rzeczywistego charakteru zadeklarowanych danych oraz jakie jeszcze konkretne okoliczności faktyczne wymagają w związku z tym zbadania, czy jakie kolejne czynności należałoby przeprowadzić) nie może być uznane za wystarczające do zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Bez wątpienia uzasadnieniem dla przedłużenia terminu zwrotu VAT w niniejszej sprawie nie mógł być sam fakt przeprowadzenia przez NCBiR kontroli merytorycznej realizowanego przez skarżącą projektu, jak również przywołane przez Sąd pierwszej instancji fragmenty treści protokołu z tej kontroli, w sytuacji gdy w skarżonym postanowieniu DIAS nie precyzuje powodów powstałych wątpliwości wskazujących na konieczność dodatkowej weryfikacji zwrotu VAT.

Nie był zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano przede wszystkim, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji nie dokonał prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, co nie może być podnoszone w ramach zarzutu naruszenia art. 133 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi.

Z kolei w obliczu nieujawnienia w treści postanowienia konkretnych wątpliwości co do zasadności zwrotu, twierdzenie kasatora, że Sąd powinien uwzględnić zawartość akt sprawy, czy też wskazywanie nawet na konkretne dowody, nie pozwala na ocenę zaniechania Sądu w tym zakresie.

Nie dawał także podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego organ w istocie nie umotywował.

W podsumowaniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wyjaśniono, na jakich przesłankach faktycznych oparto się przedłużając po raz kolejny termin zwrotu różnicy podatku i że wydano je z naruszeniem art. art. 87 ust. 2 u.p.t.u., a także art. art. 120, art. 121 § 1, art. 124, art 217 § 2, art. 274b § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Maja Chodacka Zbigniew Łoboda Ryszard Pęk

sędzia del. WSA sędzia NSA sędzia NSA