Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono indywidualną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 3 b
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi E. F. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacją indywidualną z dnia 13 października 2017 r. stwierdził, że stanowisko E. F. przedstawione we wniosku z dnia 10 sierpnia 2017 r., uzupełnionym pismem z dnia 20 września 2017 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania zasądzonych odsetek od zadośćuczynienia i odszkodowania – jest nieprawidłowe.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

W dniu 16 sierpnia 2017 r. do organu wpłynął wniosek, uzupełniony w dniu 26 września 2017 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania zasądzonych odsetek od zadośćuczynienia i odszkodowania.

Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawczyni wskazała, że nie prowadzi działalności gospodarczej. W dniu 15 marca 2012 r. uczestniczyła w wypadku komunikacyjnym, w wyniku którego doznała uszczerbku na zdrowiu oraz szkody. W związku z tym, wniosła pozew przeciwko towarzystwu ubezpieczeń, u którego ubezpieczony był sprawca wypadku, o zapłatę kwot zadośćuczynienia za krzywdę oraz odszkodowania za poniesione szkody.

Wyrokiem z dnia 19 września 2016 r. Sąd Rejonowy w [...] zasądził od towarzystwa ubezpieczeń na rzecz wnioskodawczyni kwotę 39.254 zł (w tym tytułem zadośćuczynienia kwotę 35.000 zł oraz tytułem odszkodowania kwotę 4.254,93 zł) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, co do poszczególnych kwot składowych: (1) 35.000 zł od dnia 1 czerwca 2012 r. do dnia zapłaty; (2) 225,93 zł od dnia 3 czerwca 2012 r. do dnia zapłaty; (3) 1.020 zł od dnia 1 czerwca 2012 r. do dnia zapłaty; (4) 544 zł od dnia 3 sierpnia 2012 r. do dnia zapłaty; (5) 2.465 zł od dnia 31 maja 2012 r. do dnia zapłaty. Co do części roszczenia sąd oddalił żądania wnioskodawczyni. W związku z tym wniosła ona apelację od powyższego wyroku, domagając się zapłaty dalszych kwot zadośćuczynienia i odszkodowania. Sąd apelacyjny częściowo przychylił się do apelacji i wyrokiem z dnia 7 czerwca 2017 r. zasądził dodatkowo na rzecz wnioskodawczyni kwotę 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty 1.000 zł od dnia 1 czerwca 2012 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 9.000 zł od dnia 31 maja 2015 r. do dnia zapłaty.

Pozwana zapłaciła na rzecz wnioskodawczyni kwoty wynikające z powyższych orzeczeń sądowych wraz z odsetkami. Wnioskodawczyni zgodnie z informacją uzyskaną w urzędzie skarbowym uiściła podatek dochodowy obliczony od kwot zapłaconych na jej rzecz odsetek naliczonych od kwot odszkodowania i zadośćuczynienia zasądzonych wyrokami sądów.

W związku z powyższym opisem zadano pytanie czy odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia i odszkodowania zasądzone przez sąd rejonowy oraz przez sąd apelacyjny od pozwanej podlegają opodatkowaniu, czy też mieszczą się w normie prawnej zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2032, ze zm.) – w dalszej części uzasadnienia powoływana jako dalej u.p.d.o.f. i tym samym są zwolnione w całości z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem wnioskodawczyni, zgodnie z art. 9 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów określonych szczegółowo w przepisach ustawy m. in. art. 21 u.p.d.o.f.

Wnioskodawczyni powołując się na art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. wskazał, że co prawda, ww. przepis nie wymienia odsetek od zasądzonego odszkodowania, tym niemniej, w jej ocenie, należy je przyporządkować do tego samego źródła przychodu co należność główną, a co za tym idzie podlegają one opodatkowaniu w ten sam sposób. Odsetek nie można bowiem traktować jako przychodu z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Odsetki stanowią integralny element należności głównej w przewidzianym prawie terminie. Co więcej, odsetki jako świadczenie akcesoryjne, są bezpośrednio i ściśle związane ze świadczeniem głównym, w tym przypadku przychodem z tytułu wypłaconego odszkodowania. W przedstawionym stanie faktycznym, zasądzone odszkodowanie oraz zadośćuczynienie, jako niezwiązane z działalnością gospodarczą wnioskodawczyni oraz niebędące kwotą z tytułu utraconych korzyści, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W związku z tym, zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają również zasądzone odsetki od przedmiotowego odszkodowania. Wskazano, że powyższe stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej uznał, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ interpretacyjny przywołał przepisy art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Następnie wskazał, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459, ze zm.), zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Zdaniem organu, odsetki będące skutkiem niewykonania zobowiązań, są świadczeniem ubocznym, pozostającym w ścisłym związku z należnością główną, jednak źródło ich powstania różni się zasadniczo od źródła powstania długu głównego. Wierzyciel może ich żądać dopiero, jeżeli dłużnik opóźni się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Potwierdza to orzecznictwo sądów powszechnych, zgodnie z którym "roszczenie odsetkowe nie jest częścią składową roszczenia głównego, gdyż opiera się na odrębnym stanie faktycznym oraz odrębnej podstawie materialnoprawnej. Roszczenie o odsetki za opóźnienie (art. 481 Kodeksu cywilnego) jest więc roszczeniem innym niż roszczenie deliktowe" (por. uchwała SN z dnia 31 stycznia 1994 r., III CZP 184/93, publ. OSNC 1994/7-8/155).

Organ wskazał, że odsetki za opóźnienie są skonstruowane przez ustawodawcę niezależnie od faktu poniesienia szkody przez wierzyciela, są w pewnym sensie elementem waloryzacji, spełniają również rolę kompensacji tego, że wierzyciel nie mógł z pieniędzy skorzystać wcześniej. Organ powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2016 r. sygn. akt II FPS 2/16 wskazując, że wyłączenie z opodatkowania należności głównej nie oznacza, że wolne od podatku są także odsetki od niej naliczone. Zwolnienie od podatku dochodowego otrzymanych odsetek przysługuje tylko wówczas, gdy przepis ustawy zawiera w tym przedmiocie (konkretnie odnosi się do odsetek) – wyraźne postanowienie. I tak, wolne od podatku są odsetki wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 52, pkt 95, pkt 119, pkt 130, pkt 130a, pkt 130b u.p.d.o.f. W świetle powyższego organ przyjął, że ustawodawca nie pomija odsetek w zwolnieniach, jeżeli uznaje zasadność ich zwolnienia w odniesieniu do dóbr, które w jego ocenie zasługują na szczególną ochronę.

Organ stwierdził, że skoro otrzymanych przez wnioskodawczynię odsetek nie można utożsamiać ani z odszkodowaniem ani też z zadośćuczynieniem, to nie mogą być one objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. Zatem wypłacone wnioskodawczyni odsetki naliczone od zadośćuczynienia i odszkodowania, jako niewymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych stanowią przychód z innych źródeł określonych w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych (według skali podatkowej). Tym samym organ uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

Odnosząc się do powołanych przez wnioskodawczynię wyroków sądów administracyjnych organ stwierdził, że nie stanowią one wiążącej wykładni źródła prawa powszechnie obowiązującego, tym samym nie stanowią podstawy wydania interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego tj. art. 21 ust. 1 pkt 3b w zw. z art. 20 ust. 1 i art. 10. ust.1 pkt 9 u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że odsetek od kwoty odszkodowania, otrzymanego na podstawie wyroku sądowego, nie można przyporządkować do tego samego źródła przychodu, co należność główną, lecz stanowią one przychody z innych źródeł i podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, podczas gdy odsetki stanowią integralny element przychodu z tytułu odszkodowania, albowiem mają charakter akcesoryjny, a ich byt prawny zależy od należności, z którą są związane; nadto same odsetki, przyznane wyrokiem sądowym, stanowią odszkodowanie za korzystanie ze środków pieniężnych należnych od dłużnika, po uprzednim wezwaniu go do dobrowolnego spełnienia żądania, a zatem podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych;

II. naruszenia przepisów prawa procesowego tj.:

1) art. 120, art 121 w zw. z art 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), powoływanej dalej jako "o.p.", poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych i zasady materialnej prawdy obiektywnej;

2) art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. w zw. z art. 2a o.p. w zw. z art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP, poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść podatnika, w zakresie dotyczącym przepisu prawnego dotyczącego zwolnienia od opodatkowania odsetek wypłaconych wraz z odszkodowaniem przyznanym na mocy wyroku sądowego.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie odsetki zostały zasądzone wyrokami sądów, w oparciu o treść art. 481 § 1 k.c. Skoro w przedmiotowej sprawie odsetki pełnią funkcję odszkodowawczą a z okoliczności sprawy wynika, że zostały zasądzone na mocy wyroków sądów to należy uznać, że dzielą los świadczenia głównego i powinny zostać zwolnione na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f.

Zdaniem skarżącej, zwolnienie to ma wymiar społeczny albowiem niesprawiedliwym byłoby pobieranie podatku od świadczenia będącego następstwem krzywdy ludzkiej, doświadczonego uszkodzenia ciała, związanego z nim cierpienia oraz utraty części zdrowia długotrwale lub trwale. Właśnie cywilnoprawny charakter odsetek wypłaconych na podstawie art. 481 § 1 k.c. jest argumentem przemawiającym za objęciem wypłaty takich odsetek zwolnieniem podatkowym, gdyż z istoty tego rodzaju odsetek wynika, że ich przyznanie nie wzbogaca beneficjenta w żaden sposób, lecz jedynie rekompensuje poniesioną stratę.

W ocenie skarżącej, w przedmiotowej sprawie związek odsetek z odszkodowaniem, a nawet z samym faktem prowadzenia postępowania sądowego, które doprowadziło do zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia, jest oczywisty.

Trudno w tej sytuacji podzielić pogląd organu podatkowego o tym, że na gruncie prawa podatkowego, istnieje konieczność odrębnego potraktowania obu świadczeń, tym bardziej, że szczególne okoliczności przedmiotowej sprawy wskazują, że takie działanie byłoby sprzeczne z zasadą sprawiedliwości społecznej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 1369 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozpoznanie sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym następuje zatem wyłącznie we wskazanym w skardze zakresie.

Norma art. 146 p.p.s.a. stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4a, uchyla interpretację stosując odpowiednio przepis art. 145 § 1 pkt 1, który stanowi m.in., że decyzja podlega uchyleniu jeżeli sad stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a).

Mając na względzie powołane powyżej kryteria, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kwestię sporną stanowiła odpowiedź na pytanie, czy zasądzone odsetki od kwoty odszkodowania, otrzymanego na podstawie wyroku sądu podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f.

Zdaniem skarżącej, odsetki dzielą los odszkodowania, łącznie z którym zostały wypłacone, i podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie ww. przepisu.

Natomiast w ocenie organu, odsetki te mają charakter uboczny względem świadczenia głównego i podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, jako przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.

Zdaniem Sądu, to stanowisko strony skarżącej zasługuje na aprobatę.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f., wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Odsetki zasądzone wyrokiem sądu od należności głównej nie zostały wymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. jako zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym.

Zasądzone wyrokiem odszkodowanie i odsetki są jednak ze sobą bezpośrednio związane i należy je traktować jako jedno źródło przychodu.

Organ wskazał, że odsetek za zwłokę nie można utożsamiać z odszkodowaniem czy zadośćuczynieniem, odsetki te wywodzą się bowiem z innego stanu faktycznego oraz odrębnej podstawy materialnoprawnej.

W ocenie Sądu, odsetki, jako świadczenie akcesoryjne, są bezpośrednio i ściśle związane ze świadczeniem głównym, w tym przypadku przychodem z tytułu wypłaconego odszkodowania. Źródło odsetek stanowi wprawdzie nieterminowe wywiązanie się dłużnika z obowiązku zapłaty świadczenia głównego, niemniej jednak odsetki nie mogłyby powstać, gdyby nie obowiązek jego wypłaty. Nie ma zatem uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że świadczenia te, ze względu na ich odrębny charakter, powinny być przypisane do dwóch niezależnych od siebie źródeł przychodów.

Dokonując oceny w tym zakresie, Sąd wziął pod uwagę cel jaki przyświecał ustawodawcy przy zwolnieniu odszkodowania z opodatkowania. Omawiane zwolnienie ma wymiar społeczny, albowiem dotyczy świadczenia powstałego w wyniku doznanej krzywdy - uszkodzenia ciała, utraty zdrowia, cierpienia. Oczywistym jest, że opóźnienie w wypłacie odszkodowania za straty materialne wiąże się z koniecznością angażowania przez uprawnionego do odszkodowania innych (własnych lub pożyczonych) środków pieniężnych na pokrycie ponoszonych kosztów, a późniejsza wypłata zadośćuczynienia za krzywdę skutkuje zmianą wartości uzyskanych środków i odroczeniem w czasie naprawienia skutków czynu niedozwolonego. Wypłacane odsetki stanowią odsetki za opóźnienie przewidziane w art. 481 § 1 k.c. W przeciwieństwie do odsetek kapitałowych, o których jest mowa w art. 359 k.c., ich celem nie jest uzyskanie dochodu z kapitału.

Charakter odsetek wypłaconych skarżącej przemawia za objęciem wypłaty tych odsetek zwolnieniem podatkowym przewidzianym w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. Odsetki te mają bowiem charakter rekompensaty za brak możliwości korzystania z należnych stronie tytułem odszkodowania środków pieniężnych. Związek odsetek z odszkodowaniem i czasem prowadzenia postępowania sądowego, które doprowadziło do zasądzenia odszkodowania, jest oczywisty. Trudno w tej sytuacji podzielić pogląd organu interpretującego o tym, że na gruncie prawa podatkowego, istnieje konieczność odrębnego potraktowania obu świadczeń. Przeciwne rozumienie omawianego przepisu byłoby sprzeczne z zasadą sprawiedliwości społecznej.

Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r. w sprawie sygn. II FSK 289/12, zgodnie z którym odsetki należy przypisać do tego samego źródła przychodów co należność główną, a co za tym idzie, podlegają one opodatkowaniu w ten sam sposób, odsetki mają bowiem charakter akcesoryjny, a ich byt prawny zależy od należności, z którą są związane. Stanowisko, zgodnie z którym odsetki powinny być przypisane do tego samego źródła co należność główna, jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym szeroko reprezentowane (por. m.in. wyroki NSA z dnia 25 lutego 2014 r. II FSK 702/12; z dnia 29 stycznia 2014 r. II FSK 333/12; z dnia 17 stycznia 2014 r. II FSK 289/12, z dnia 20 grudnia 2013 r. II FSK 115/12, wyroki WSA w Łodzi z dnia 25 marca 2015 r. I SA/Łd 1414/14, WSA we Wrocławiu z 21 marca 2017 r. I SA/Wr 1100/16, WSA w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2016 r. I SA/Gd 250/16).

Sądowi wiadomo, że w orzecznictwie tym wyrażano także pogląd przeciwny (m.in. w wyroku NSA z dnia 9 stycznia 2007 r. II FSK 36/06).

Za przyjęciem prezentowanego w niniejszej sprawie stanowiska przemawiają, zdaniem Sądu, nie tylko podniesione wyżej argumenty, ale także przewidziana w art. 2a o.p. zasada, zgodnie z którą niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika.

Mimo, że omawiane zagadnienie było przedmiotem wielu orzeczeń, nadal jest ono kontrowersyjne i jest niejednolicie rozstrzygane przez sądy administracyjne. Co więcej, orzeczenia z obu przeciwnych linii orzecznictwa opierają się na tych samych rodzajach wykładni (literalnej, systemowej wewnętrznej i zewnętrznej oraz funkcjonalnej) i podobnej argumentacji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 listopada 2017 r. I SA/Łd 812/17). W sprawie istnieją wątpliwości dotyczące treści przepisów prawa podatkowego, wątpliwości tych nie da się rozstrzygnąć jednoznacznie w procesie wykładni, a rozstrzygnięcie kwestii opodatkowania odsetek ma dla skarżącej istotne znaczenie, albowiem jest związane z korzyścią w postaci zwolnienia z opodatkowania.

W takim przypadku uznać należało, że w sprawie zachodzą wątpliwości, o jakich jest mowa w art. 2a o.p. Wątpliwości te należało rozstrzygnąć na korzyść podatniczki. Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia art. 2a o.p. jest uzasadniony.

Przychód z tytułu odszkodowania podlegał zwolnieniu z opodatkowania i odsetki z tym przychodem związane również powinny z przedmiotowego zwolnienia korzystać.

Odsetki od zasądzonego odszkodowania nie są przychodem samodzielnym i nie można przyporządkować ich do innego źródła przychodu niż należność główną. Odsetek tych nie można zatem traktować jako przychodu z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.

Organ w wydanej interpretacji dokonał błędnej wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f.

Biorąc pod uwagę z powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie do uwzględnienia wyrażonej przez Sąd w niniejszym wyroku oceny prawnej.

W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie ze złożonym wnioskiem, zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 697 zł, w tym kwotę 200 zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego, kwotę 17 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 480 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, którego wysokość ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2015 poz. 1804 ze zm.).

Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.