Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 586/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2 i 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Wojewody z dnia 24 marca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego R.W. kwotę 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia 5 stycznia 2015 r., [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia R. W. z dnia 23 grudnia 2014 r. wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy "tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie do 27 czerwca 2015 r. - na działce nr [...] w m. M.".

W uzasadnieniu organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednocześnie podkreślając, że to na inwestorze spoczywa obowiązek zebrania odpowiedniej spójnej dokumentacji zgłoszenia, natomiast organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonuje tylko czynności sprawdzających i jest związany terminem uprawniającym do wniesienia sprzeciwu.

W odwołaniu od ww. decyzji R. W. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego w tym m. in. Prawa budowlanego (dalej: Pb), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich zastosowanie do obiektów tymczasowych, podczas gdy przedmiotowe rozporządzenie ma zastosowanie tylko do budynków. Inwestor zarzucił także naruszenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. uregulowań zawartych w kpa oraz zastosowania błędnej numeracji i nazewnictwa przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zwrócił szczególną uwagę na niezastosowanie przez organ I instancji art. 30 ust. 2 Pb. Ponadto wskazał, że Starosta rażąco naruszył przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb., ponieważ w wyniku stwierdzenia braków zgłoszenia nie mógł ustalić, czy zamierzenie inwestycyjne narusza przepisy prawa miejscowego, co oznacza, że ww. przepis zastosował pochopnie i błędnie.

Wojewoda decyzją z dnia 24 marca 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ stwierdził, że kontener, będący przedmiotem zgłoszenia, niepołączony trwale z gruntem (obiekt nie posiada fundamentów, a jego realizacja ogranicza się do posadowienia go przez producenta w określonym miejscu), przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie do 27 czerwca 2015 r. spełnia uregulowania art. 29 ust. 1 pkt 12 Pb. i nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednak zwrócił uwagę, iż kontener projektowany jest w miejscu przekraczającym wyznaczoną nieprzekraczalną linię zabudowy od drogi krajowej Nr [...], a zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdzie dopuszczono indywidualne uzgodnienia z zarządcą drogi, Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad pismem z 11 kwietnia 2014 r. znak: [...] wyraziła zgodę na lokalizację kontenera biurowego i zamykanej wiaty na cele zaplecza administracyjno-technicznego w odległości co najmniej 21 m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Organ stwierdził, że inwestor zaplanował położenie kontenera i wiaty usytuowanych od krawędzi drogi o 21 m, co zostało pokazane i zwymiarowane na rysunku dołączonym do wniosku (str. 8 akt sprawy organu I instancji) ale ustalenia z zarządcą drogi dotyczące lokalizacji obiektów wraz z załączonym rysunkiem wybiegają poza zakres wniosku zgłoszenia obejmującego tylko i wyłącznie budowę tymczasowego kontenera.

Ponadto zdaniem organu, wnioskodawca nie określił przeznaczenia zgłaszanego obiektu, nie podał na etapie projektu budowlanego geotechnicznych warunków jego posadowienia, nie przedłożył uzgodnienia z [...] Sp. z o.o., które wiąże się z umiejscowieniem inwestycji w strefie wysokiego napięcia oraz nie przedłożył uzgodnienia z GDDKiA dotyczącego warunków podłączenia do drogi krajowej nr [...] wraz koncepcją obsługi komunalnej terenu, jak również nie udzielił informacji dotyczącej procentowego udziału obszaru przeznaczonego pod zabudowę kubaturową i wielkości powierzchni biologicznie czynnej. Organ stwierdził też, że brak opisu funkcji zamierzenia uniemożliwia określenie ewentualnych uciążliwości wynikających z jego realizacji. Organ odwoławczy nie znalazł w dokumentacji nawiązania do obowiązku lokalizacji miejsc parkingowych i stwierdził, że nie zaprojektowano ani nie wyjaśniono też kwestii odprowadzenia wód opadowych.

W skardze na powyższą decyzję do WSA w Krakowie R. W. zarzucił naruszenie przepisów, mających wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

1. art. 30 ust. 2 Pb. poprzez błąd w subsumpcji i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ drugiej instancji, że mimo stwierdzonych braków zgłoszenia, zaniechanie zastosowania przez organ pierwszej instancji ww. przepisu i zaniechanie nałożenia w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązku uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów jest prawidłowe i zgodne z prawem, gdyż w ocenie organu rzekoma sprzeczność wniosku zgłoszenia z dokumentacją dowodową, jak również rzekoma sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie braku rozwiązania dotyczącego odwodnienia oraz braku przewidzianych miejsc parkingowych, usprawiedliwia zaniechanie zastosowania ww. przepisu;

2. art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb. poprzez błąd w subsumpcji i niewłaściwe zastosowanie i wydanie przez organ administracji sprzeciwu w drodze decyzji, z uwagi na rzekomą sprzeczność wniosku zgłoszenia z dokumentacją dowodową, jak również rzekomą sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie braku rozwiązania dotyczącego odwodnienia oraz braku przewidzianych miejsc parkingowych, co w ocenie organu administracji uzasadniało wydanie przez organ administracji sprzeciwu w drodze decyzji, podczas gdy z zaskarżonej decyzji wynika, że organ administracji stwierdził braki zgłoszenia niepozwalające ustalić, czy zamierzona budowa narusza przepisy miejscowego planu;

3. § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zastosowanie do obiektów tymczasowych, podczas gdy ww. rozporządzenie ma zastosowanie tylko do budynków, a więc tych obiektów budowlanych, które zgodnie z art. 3 pkt 2 Pb. są trwale związane z gruntem wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadają fundamenty i dach;

4. § 1 ust. 4 pkt 3 lit. b uchwały Nr XXVIII/247/2005 Rady Gminy Mogilany z dnia 2 grudnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych wzdłuż drogi krajowej nr [...] w miejscowościach L., G., M., W. ([...],) poprzez jego zastosowanie, podczas gdy ww. przepis ma zastosowanie tylko do budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi;

5. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności przez nieuwzględnienie słusznego interesu zgłaszającego oraz poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i w konsekwencji:

a) zaniechanie ustalenia, jaki jest zakres inwestycyjny objęty przedmiotowym zgłoszeniem w stosunku do zakresu inwestycyjnego wynikającego z uzgodnienia z GDDKiA wydanego 11 kwietnia 2014 r.,

b) zaniechanie ustalenia, czy projektowany tymczasowy obiekt budowlany przeznaczony jest na stały pobyt ludzi;

c) zaniechanie ustalenia, że istnieje uzgodnienie z GDDKiA warunków podłączenia do drogi krajowej nr [...] wraz z koncepcją obsługi terenu, mimo że informację o uzgodnieniu przez skarżącego R. W. z GDDKiA warunków podłączenia do drogi krajowej nr [...] wraz z koncepcją obsługi terenu organ drugiej instancji posiadał z urzędu, albowiem przed Wojewodą [...] toczy się postępowanie o udzielenie zgody na budowę zjazdów z drogi krajowej nr [...] do przedmiotowej nieruchomości, znak sprawy: [...], gdzie takie uzgodnienie zostało przedłożone;

d) błędne ustalenie, że budowa tymczasowego obiektu budowlanego na działce nr [...] położonej w m. M. planowana jest w strefie technicznej linii wysokiego napięcia 400 kV o szerokości 100,0 (po 50,0 m każdej strony osi);

e) zaniechanie ustalenia, jaką powierzchnię działki nr [...] położonej w m. M. stanowić będzie planowana zabudowa kubaturowa oraz jaka pozostanie powierzchnia biologicznie czynna;

f) zaniechanie ustalenia czy uciążliwość planowanego tymczasowego obiektu budowlanego wykraczać będzie poza teren, do którego użytkownik posiada tytuł prawny;

g) zaniechanie ustalenia czy zamierzona budowa tymczasowego obiektu budowlanego nie realizuje obowiązku realizacji miejsc parkingowych;

h) zaniechanie ustalenia czy zamierzona budowa tymczasowego obiektu budowlanego czy realizuje kanalizacji deszczowej;

6. art. 8 k.p.a. i 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania jego uczestników do władzy publicznej;

7. art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego informowania zgłaszającego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

8. art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i zaniechanie ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, w tym zaniechanie ponownego ustalenia stanu faktycznego;

9. art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ odwoławczy z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie lub zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, jak również o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna, doszło bowiem do naruszenia prawa dającego podstawę do jej uchylenia – art. 30 ust. 6 w związku z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 30 Pb., w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. W myśl art. 28 ust. 1 Pb. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Prowadzenie robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę jest zatem zasadą, natomiast wyjątki od niej zostały określone m.in. w art. 29 P.b. W art. 30 P.b. określono, w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi zamiast uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 30 ust. 2 P.b. w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Niewątpliwie zgłoszenie skarżącego miało braki. Pomimo to, organ I instancji przed wniesieniem sprzeciwu, nie wezwał o uzupełnienie zgłoszenia. Organ odwoławczy uznał, że "Mpzp jednoznacznie wymienia wymagane dokumenty i uzgodnienia, zatem nieprzedłożenie ich oznacza niezgodność inwestycji z przepisami prawa miejscowego. Niedopuszczalna jest sytuacja w której organ miałby się domyślać czy inwestor posiada nieprzedłożone dokumenty, gdyż zadaniem organu jest weryfikacja zgłoszenia pod katem jego zgodności z przepisami."

Odnosząc się do stanowiska organ I instancji, zaakceptowanego bez zastrzeżeń przez organ odwoławczy, podnieść należy, że owszem - organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania czynności sprawdzających zgłoszenie i jest związany terminem uprawniającym do wniesienia sprzeciwu, ale zgodnie z art. 30 ust. 2 Pb. - ma też obowiązek wezwania do wyjaśnienia zauważonych w zgłoszeniu niejasności, a przede wszystkim – wydania postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów. Brak zatem wymaganych dokumentów nie zmusza organu do "domyślania się czy inwestor posiada nieprzedłożone dokumenty", ale do wezwania o nie. Dopiero ich przedłożenie, bądź brak przedłożenia, pozwala na "weryfikację zgłoszenia pod katem jego zgodności z przepisami". Bez możliwości wyjaśnienia przez zgłaszającego braków dostrzeżonych przez organ, stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest przedwczesna. Nie wiadomo bowiem, czy rzeczywiście inwestor nie dysponuje odpowiednią dokumentacją konieczną do zgłoszenia, czy też ją posiada, ale nie dołączył, czy istnieją inne względy, ze względu na które uważa, że jest zwolniony z jej przedłożenia (np. jak w nin. sprawie powołał się na dokumenty znajdujące się w innym postępowaniu przed tym samym organem). Organ może wyjątkowo nie wzywać o uzupełnienie braków zgłoszenia jedynie wówczas, gdy z jego treści, czy dołączonych do niego dokumentów niewątpliwie wynika, że zgłoszenie nie może być uzupełnione w trybie ww. przepisu (np. gdy już ze zgłoszenia wynika np. że inwestor nie posiada koniecznego uzgodnienia).

Gdyby w przedmiotowej sprawie organ I instancji lub organ odwoławczy wezwali zgłaszającego o uzupełnienie zgłoszenia miałby on nie tylko możliwość ustosunkowania się do niego, ale przede wszystkim pozyskano by materiał dowodowy, na podstawie którego można by ocenić zgodność dokonanego zgłoszenia z prawem, szczególnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak takiego wezwania nie pozwolił natomiast na ustalenie, jaka jest planowana funkcja przedmiotowego obiektu oraz:

- czy istnieje uzgodnienie z GDDKiA warunków podłączenia do drogi krajowej nr [...] wraz z koncepcją obsługi terenu (wg skarżącego informację o uzgodnieniu przez niego z GDDKiA warunków podłączenia do drogi krajowej nr [...] wraz z koncepcją obsługi terenu organ drugiej instancji posiada z urzędu; do twierdzenia tego organ się nie ustosunkował);

- jaka będzie planowana zabudowa kubaturowa oraz jaka pozostanie powierzchnia biologicznie czynna;

- czy nie uciążliwość planowanego tymczasowego obiektu budowlanego wykraczać będzie poza teren, do którego użytkownik posiada tytuł prawny;

- czy inwestor zrealizował, bądź zamierza zrealizować miejsca parkingowe;

- w jaki sposób zostanie rozwiązana kwestia wód opadowych.

Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu błędnego ustalenia, że budowa tymczasowego obiektu budowlanego na działce nr [...] położonej w m. M. planowana jest w strefie technicznej linii wysokiego napięcia 400 kV o szerokości 100,0 (po 50,0 m każdej strony osi). Na mapie dołączonej do zgłoszenia trudno odczytać przebieg takiej linii.

Ponadto w niezrozumiały sposób organy administracji stwierdziły, że "ustalenia z zarządcą drogi dotyczące lokalizacji obiektów wraz z załączonym rysunkiem wybiegają poza zakres wniosku zgłoszenia obejmującego tylko i wyłącznie budowę tymczasowego kontenera" (tak organ I instancji), czy też " wniosek zgłoszenia jest niezgodny z dokumentacja dowodową (która została rozszerzona w stosunku do wniosku o obecność wiaty)" (tak organ II instancji). Niewątpliwe przecież jest, że wcześniejsze uzgodnienie bo z dnia 11 kwietnia 2014 r. nie mogło zostać "rozszerzone" w stosunku do późniejszego zgłoszenia z 23 grudnia 2014 r., a nadto zgłoszenie dotyczyło jedynie obiektu kontenerowego, objętego uzgodnieniem, a zatem jako późniejsze w stosunku do uzgodnienia (obejmującego i kontener i wiatę) mogło zostać ograniczone do jednego obiektu. Inna, oczywiście, byłaby sytuacja odwrotna, tj. gdyby uzgodnienie z GDDKiA dotyczące usytuowania dotyczyło jednego obiektu, a zgłoszeniem objęte zostałyby dwa obiekty. Organy nie wyjaśniły zatem, na czym polega, w tym zakresie niezgodność zgłoszenia z prawem. W konsekwencji organ II instancji niezasadnie przyjął, że m.in. ze względu na niezgodność zgłoszenia z uzgodnieniem (obok braku, zdaniem organu, rozwiązania dotyczącego odwodnienia oraz miejsc parkingowych, o które również nie wezwał) niecelowe jest wzywanie do żądania pozostałych dokumentów wskazanych planem, gdyż "ich skompletowanie nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie niniejszej decyzji".

Wobec powyższego za zasadny uznano zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 Pb. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wskutek którego organ drugiej instancji ocenił, że mimo stwierdzonych braków zgłoszenia, zaniechanie zastosowania przez organ pierwszej instancji ww. przepisu i zaniechanie nałożenia w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązku uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów jest prawidłowe i zgodne z prawem. Podkreślić należy, że możliwość przedłożenia wraz z odwołaniem brakujących dokumentów nie usprawiedliwia zaniechania zastosowania ww. przepisu. Sąd podziela w tym względzie pogląd co do wykładni art. 30 ust. 2 Pb. wyrażony w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 64/13.

W konsekwencji naruszenia art. 30 ust. 2 Pb. organ I instancji niewłaściwie zastosował art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb. zgłaszając, na jego podstawie, sprzeciw, a organ odwoławczy utrzymał tą decyzję w mocy.

Zasadny jest też zarzut naruszenia § 1 ust. 4 pkt 3 lit. b uchwały nr XXVIII/247/2005 Rady Gminy Mogilany z dnia 2 grudnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych wzdłuż drogi krajowej nr [...] w miejscowościach L., G., M., W. ([...], dalej m.p.z.p.) poprzez jego zastosowanie, podczas gdy ww. przepis ma zastosowanie tylko do budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Na stronie 5 uzasadnienia stwierdził to również organ odwoławczy, ale wcześniej (na str. 4) wskazał, że "nie ma możliwości określenia, czy planowana inwestycja przeznaczona jest na stały pobyt ludzi i czy zastosowanie w niniejszym przypadku ma § 1 ust. 4 pkt 3 lit. b mpzp".

Z kolei organ odwoławczy, pomimo wskazania w odwołaniu naruszeń organu pierwszej instancji, nie usunął istniejących nieprawidłowości, czym naruszył art. 136 kpa i art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 30 ust. 2 Pb.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewoda winien wezwać skarżącego o uzupełnienie braków zgłoszenia, biorąc pod uwagę ww. stanowisko sądu, i dopiero po wyjaśnieniu wszelkich wątpliwości – podjąć decyzję co do zgłoszonego sprzeciwu.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.