Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1748/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 87 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) del WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2855/12 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

3U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2855/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A.S. od decyzji Wojewody Opolskiego z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Opolskiego z dnia [...] września 2010 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], w skład której wchodzą: wieża kratowa, system anten nadawczo-odbiorczych wraz z okablowaniem, kontener techniczny, zjazd, przyłącze energetyczne i ogrodzenie w L. przy ul. [...], dz. nr ew. [...] i [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody Opolskiego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że projekt budowlany zatwierdzony ww. decyzją Starosty Opolskiego dotyczy budowy bazowej stacji nadawczo-odbiorczej. Na projektowanej wieży zostaną zainstalowane trzy anteny sektorowe Dual Band typu AS-5 pracujące w paśmie GSM/DCS, trzy anteny sektorowe typu AS-2 pracujące w paśmie DCS, cztery anteny radiolinii typu AM-1. Wyposażenie dodatkowe stanowią urządzenia zasilające, sterujące oraz aparatura nadawcza zainstalowane u podnóża wieży w specjalnym kontenerze.

W ocenie organu decyzja Starosty Opolskiego z dnia [...] września 2010 r. nie narusza w sposób rażący postanowień art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2010 r. złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Planowana inwestycja nie wymagała natomiast uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z akt sprawy wynika bowiem, że obszar na którym zaprojektowano sporny obiekt, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęty był postanowieniami uchwały Rady Gminy [...] z dnia 22 października 2001 r. Nr [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 3 grudnia 2001 r. Nr 115, poz. 993). Zdaniem organu inwestycja nie narusza ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z zapisami powyższej uchwały działki inwestycyjne położone są na obszarze oznaczonym symbolem P/U o podstawowym przeznaczeniu na działalność produkcyjną oraz składowanie i magazynowanie i usługi handlu o niskiej intensywności zagospodarowania. Na ww. terenie dopuszcza się również urządzenia infrastruktury technicznej jako uzupełniające przeznaczenie terenu (wypis z planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dotyczący terenu oznaczonego symbolem P/U).

Odnosząc się do argumentacji odwołania dotyczącej niezgodności przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy do dwóch kondygnacji naziemnych, organ wskazał, że pojęcie "kondygnacji" użyte w ww. przepisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zostało w tym akcie zdefiniowane, a definicja legalna pojęcia "kondygnacja" zawarta w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie stanowi, że przez pojęcie kondygnacji należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku (...). Stacja bazowa nie stanowi budynku w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i nie podlega ograniczeniom stanowionym ww. zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej organ wskazał, że w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę inwestor złożył dokument co do kwalifikacji spornego przedsięwzięcia i obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, z którego wynika, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przez co nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Projektowane anteny typu Kathrein AS-5 emitują pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 824 MHz do 960 MHz oraz od 1710 MHz do 1880 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi od 3732.53 W do 4467.02 W. Zaś projektowane anteny typu Kathrein AS-2 emitują pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 1920MHz do 2170MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 1066.48 W. Wzdłuż osi maksymalnego promieniowania anten typu Kathrein AS-5 nie ma miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego anteny, bowiem - jak wynika z rys. nr 2 ("Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania DUŚ") - wzdłuż osi maksymalnego promieniowania anten typu Kathrein AS-5 (na długości 200 m) znajdują się trzy budynki położone o 19,64 m, 19,67 m oraz 9,87 m poniżej głównej osi wiązki. Również wzdłuż osi maksymalnego promieniowania projektowanych anten typu Kathrein AS-2 nie ma miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 70 m.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, sporna inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bądź też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym nie wymagano uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponadto, jak wynika z kwalifikacji spornego przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia – "w otoczeniu stacji przebywanie ludzi będzie podlegało ograniczeniom, przyjmując odpowiednie marginesy bezpieczeństwa, w zasięgu dla anten rozsiewczych do maksymalnie ok. 85,9 m od anten nadawczych w szczególności w głównych kierunkach ich promieniowania, generalnie od wysokości 31,05 m n.p.t. do wysokości 57.45 m n.p.t. natomiast dla anteny radiolinii do maksymalnie ok. 83,25 m od anteny nadawczej, generalnie od wysokości 46.75 m n.p.t. do wysokości 48.95 m n.p.t. Zasięgi tych obszarów wyznaczają przestrzeń, w której obowiązuje pełne ograniczenie przebywania ludzi niezwiązanych z obsługą stacji. Nie mniej jednak ze względu na sposób zagospodarowania terenu lokalizacji i terenów sąsiednich oraz przeznaczenia tych terenów, realizacja przedsięwzięcia nie narusza interesów osób trzecich i nie zachodzi konieczność ustanawiania odrębną decyzją ograniczeń użytkowania terenów znajdujących się w zasięgu tych obszarów. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten można stwierdzić, że przewyższają one otaczającą zabudowę".

Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kwestionowana decyzja Starosty Opolskiego z dnia [...] września 2010 r. nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A.S. Decyzji tej zarzucono naruszenie szeregu przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: - art. 138 § 1 K.p.a.,

- art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w zw. z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 i § 12 uchwały nr [...]Rady Gminy w [...] z dnia 22 października 2001 r.,

- a także przepisów art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 § 1 K.p.a.,

- art. 156 ust. 2 in fine K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz "§ 3 ust. 1 pkt 8 i § 2 ust. 1 pkt 7",

- art. 156 ust. 2 in fine K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 4, 5, 6 ust. 3 pkt 1 uchwały Rady Gminy w [...] z dnia 22 października 2001 r. nr [...],

- art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a.,

- art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. w zw. z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w powiązaniu z uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia 22 października 2001 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że w pełni podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organ zasadnie stwierdził, że kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest obarczona żadną z wad o jakiej mowa w art. 156 § 1 K.p.a., a zarzuty skargi nie mają uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy.

Dalej Sąd wyjaśnił, że w sprawie pozwolenia na budowę udzielonego kontrolowaną decyzją mógł mieć zastosowanie plan zagospodarowania przestrzennego wskazany przez organ. Pomimo braku wyraźnej regulacji dotyczącej uchwał podjętych na podstawie przepisów ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139) w sprawie zmiany planów, uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., należałoby przyjąć, że zachowują one moc obowiązującą, o ile mają na tyle samodzielny charakter, iż w zakresie objętym nowelizacją mogą w sposób zupełny określać przeznaczenie i zagospodarowanie terenu. W postępowaniu nieważnościowym, gdzie o wadliwości decyzji może decydować tylko rażące, a więc kwalifikowane naruszenie prawa, ustalenie wady w oparciu o inną ocenę dopuszczalności zastosowania planu jest niedopuszczalne. Wada, wskazująca na potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego w postępowaniu nieważnościowym, musi bowiem mieć charakter oczywistego naruszenia prawa, a nie naruszenia ustalonego w wyniku interpretacji przepisu prawa.

Zdaniem Sądu, gdy zważyć na ww. wskazania, dopuszczalność inwestycji mogła zostać oceniana, w postępowaniu o pozwolenie na budowę, przez pryzmat ww. planu zagospodarowania przestrzennego, a w świetle tego dokumentu była dopuszczalna. Inwestycja stanowiła formę infrastruktury technicznej i tylko wyłączenie w planie takiej inwestycji mogłoby stanowić o zakazie jej sytuowania na danym terenie. W ocenie Sądu nie ma racji skarżąca, kiedy wiąże wysokość wieży objętej pozwoleniem z zapisem planu, co do ilości pięter budynków na tym terenie. Liczba pięter budynków w żaden sposób nie determinuje oceny dopuszczalności niniejszej inwestycji z punktu widzenia jej wysokości. Sąd w pełni podzielił wywody organu.

W ocenie Sądu, zasadnie w sprawie oceniono brak obowiązku inwestora w zakresie raportów oddziaływania inwestycji na środowisko. Także w tym zakresie wywody organu Sąd uznał za w pełni wyczerpujące. Dalej Sąd podkreślił, że dokument złożony przez inwestora, został sporządzony przez osobę uprawnioną i mógł być dla organu wiążący. W zakresie powyższej analizy organ, wbrew wywodom skarżącej, nie dopuścił się w niniejszym postępowaniu naruszenia zasad wynikających z przepisów art. 7 i 77 K.p.a. Następnie Sąd podniósł, że podziela argumentację organu, iż kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa i - jak wskazał organ - nie obarcza jej także żadna inna przesłanka nieważnościowa w rozumieniu ww. przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270), Sąd oddalił wniesioną skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła A.S. zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości. Zakwestionowanemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której organ drugiej instancji uznał, iż nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Opolskiego z dnia [...] września 2010 r., podczas gdy w postępowaniu zakończonym tą decyzją Starosta Opolski pomimo braku wiadomości specjalnych uznał za wiadomości specjalne - niezbędne dla oceny konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, niepochodzącą od biegłego, a wykonaną na zlecenie strony i przez nią przedstawioną, analizę zawartą w dokumencie pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania DUŚ";

2. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 141 § 4 tej ustawy poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i wadliwe uzasadnienie wyroku polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącą w skardze zarzutu w zakresie oparcia się przez organy administracji publicznej pierwszego i drugiego stopnia, przy ocenie wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności, tj. rażącego naruszenia przez Starostę Opolskiego art. 7, 77 i 80 K.p.a. w prowadzonym przez niego postępowaniu, na dokumencie niestanowiącym akt tegoż postępowania - dołączonym po wydaniu decyzji, której nieważności dochodzi skarżąca, tj. "rys. nr 2 Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania DUŚ" oraz nieustosunkowanie się w uzasadnieniu tego wyroku do tego zarzutu, a także nieskonfrontowanie tego zarzutu ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym; a także całkowicie pozbawione własnych rozważań stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu tego wyroku;

3. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 151 tej ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 § 1 K.p.a. oraz art. 10 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której organ drugiej instancji uznał, iż nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Opolskiego z dnia [...] września 2010 r., gdyż prawidłowo doszło do przebadania przez Starostę Opolskiego przeznaczenia terenu wokół stacji bazowej zgodnie z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy Starosta Opolski nie dokonał w tym zakresie własnych ustaleń, natomiast oszczędna analiza w powyższym zakresie zawarta w dokumencie pochodzącym od strony pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania DUŚ" na której oparł się organ zawierała niezgodne z planem stwierdzenia oraz w zakresie kwestii związanych z rozkładaniem się fal elektromagnetycznych emitowanych przez poszczególne anteny, czym organ ten w konsekwencji rażąco naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, 77 i 80 § 1 K.p.a.;

4. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z "art. 156 ust. 2" in fine K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 4, 5, 6 ust. 3 pkt 1 uchwały Rady Gminy w [...] z dnia 22 października 2001 r. nr [...] poprzez uznanie, iż prawidłowo przyjęto w decyzji Starosty Opolskiego, że inwestycja w postaci stacji bazowej nie naruszała ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikającego z ww. uchwały z dnia 22 października 2001 r., gdyż obszar, na którym zaprojektowano przedmiotową inwestycję, oznaczony symbolem P/U - tereny budownictwa produkcyjno-usługowego przewidywał jako przeznaczenie uzupełniające m.in. urządzenia i sieci infrastruktury technicznej;

5. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 i § 12 uchwały nr [...] Rady Gminy w [...] poprzez przyjęcie, iż powołana w uzasadnieniu zmiana planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], uchwalonego uchwałą nr [...]mogła stanowić podstawę wydania decyzji przez Starostę Opolskiego, podczas gdy stanowiła ona jedynie zmianę dotychczasowego starego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego uchwałą nr [...] Rady Narodowej w [...] z dnia 27 lutego 1984 r., który zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przestał obowiązywać, co należy uznać za niewystarczającą przesłankę obowiązywania określonych w niej zapisów, a tym samym brak podstaw do uwzględnienia go przy wydawaniu decyzji przez Starostę Opolskiego;

6. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z "art. 156 ust. 2" in fine K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 3 ust. 1 pkt 8 i § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez oddalenie skargi w sytuacji w której organ drugiej instancji uznał, iż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności, gdyż w przypadku inwestycji objętej decyzją Starosty Opolskiego nie zachodziła konieczność uprzedniego uzyskania raportu oddziaływania na środowisko, podczas gdy inwestycja ta kwalifikowała się do jego uzyskania, a wydanie decyzji bez jej uzyskania stanowiło rażące naruszenie prawa;

7. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. w zw. z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie definicji legalnej pojęcia "kondygnacja" dla interpretacji zapisów zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wprowadzonej uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia 22 października 2001 r., a zatem na podstawie aktu, który nie istniał w chwili formułowania zapisów ww. zmiany planu;

8. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo oparcia się przy ocenie prawidłowości wydania decyzji przez Starostę Opolskiego - zaistnienia przesłanek uzasadniających stwierdzenie jej nieważności - na dokumencie, który nie stanowił akt postępowania, w oparciu o które wydano decyzję tego organu, gdyż został on przedstawiony przez wnioskodawcę już po wydaniu tej decyzji, tj. rys. nr 2 mającym, wg organu drugiej instancji, stanowić załącznik do przedstawionego przez wnioskodawcę w tamtejszym postępowaniu prywatnego dokumentu pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania DUŚ".

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie przytoczonych wyżej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna zawiera wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek powołany w każdym z tych zarzutów przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) ma charakter ustrojowy. Określa on jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany wyżej art. 1 § 1 i 2 wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli. W rozpoznawanej sprawie ww. przepisy powiązane zostały z innymi przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego, co umożliwiało rozpoznanie tak przedstawionych zarzutów.

Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, która wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji i w konsekwencji trafnie zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi o jakiej stanowi art. 151 P.p.s.a. albowiem decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Opolskiego z dnia [...] września 2010 r. Nr [...], znak: [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], w skład której wchodzą: wieża kratowa, system anten nadawczo - odbiorczych wraz z okablowaniem, kontener techniczny, zjazd, przyłącze energetyczne i ogrodzenie w L. przy ul. [...], dz. nr ew. [...] i [...], nie naruszała prawa w stopniu wymagającym jej eliminacji z obrotu prawnego na tej podstawie.

Natomiast odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazać należy, iż pierwszy z nich dotyczy oparcia stanowiska organu o braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na podstawie informacji przedstawionej przez inwestora, a niepochodzącej od osoby dysponującej wiadomościami specjalnymi (biegłego).

Co do zasady należy przyznać, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę, złożonego dnia 14 lipca 2010 r., dołączył własne opracowanie – Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia – wykonane przez inż. K.K. w czerwcu 2009 r.

Przedmiotowe dwudziestopięciostronicowe opracowanie wraz z załącznikami wskazywało na to, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do mogących oddziaływać na środowisko i nie wymaga sporządzenia raportu. Niemniej jednak opracowanie to poddane zostało ocenie przez organ orzekający w sprawie, bowiem pismem z dnia 18 sierpnia 2010 r. Starosta Opolski zwrócił się do Wydziału Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w O. o wyrażenie opinii dot. konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji.

Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] jednoznacznie oceniając przedstawiony projekt uznał, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na pismo to powołano się w motywach decyzji Starosty Opolskiego z dnia [...] września 2010 r. uznając te ustalenia za własne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ pierwszej instancji mógł powołać się na pismo – opinię Wydziału Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w O. Jeżeli bowiem Starosta Opolski zwraca się do określonego wydziału Starostwa Powiatowego o opinię i powołuje się na nią w uzasadnieniu decyzji, to takie działanie oznacza, że Starosta zgadza się z tym stanowiskiem i uważa je za własne - podobnie NSA w wyroku z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 419/13, publikowanym na stronie orzeczenia nsa.gov.pl.

Materiał dowodowy sprawy zgromadzony przez organy administracji wskazuje na to, że stanowisko Wydziału Ochrony Środowiska w formie opinii wyrażono oceniając przede wszystkim materiał przedstawiony przez inwestora, tym samym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, opracowanie to stanowi jednak element oceny złożonej kwalifikacji przedsięwzięcia. To zaś pozwala na przyjęcie stanowiska, iż złożona przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia, jak każdy inny dowód, podlegała ocenie organu, a dokonał tego wyspecjalizowany Wydział Ochrony Środowiska. Trudno więc, mając powyższe na uwadze, uznać że takie działanie w ramach przedmiotowego postępowania nadzwyczajnego – stwierdzenia nieważności decyzji może być uznawane za kwalifikowane naruszenie przepisów procedury administracyjnej art. 7, 77 i 80 K.p.a. jak wskazano w skardze kasacyjnej, gdyż ocena konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji nie pochodziła od osoby posiadającej wiadomości specjalne (biegłego). Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut kasacji z tym związany, a dotyczący braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie weryfikacji terenu wokół stacji bazowej objętej przedmiotowym postępowaniem, jak również niezweryfikowania kwestii związanych z rozkładaniem się fal elektromagnetycznych emitowanych przez poszczególne anteny, o czym stanowi zarzut nr 3 skargi kasacyjnej. Należy uznać w okolicznościach przedmiotowego postępowania nadzwyczajnego, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 K.p.a., wyraża się bowiem w tym, iż celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Organ badając, czy w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 K.p.a., nie gromadzi nowego materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Zatem zakres tego postępowania jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. W kontekście wyrażonej w art. 16 K.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek (podstaw) stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

Nie jest również uprawnione, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, przyjęcie tezy, iż ewentualne naruszenie wskazywanego w skardze przepisu art. 10 K.p.a. dotyczącego czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, może stanowić podstawę weryfikacji przedmiotowej decyzji w postępowaniu nieważnościowym z uwagi na jego naruszenie, skoro nie można mówić o rażącym naruszeniu ww. normy.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący.

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, (por. wyroki NSA: z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 96; z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23).

Z takim jednak naruszeniem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisami procedury administracyjnej nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku.

Niewątpliwie uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest, co należy przyznać, lakoniczne, jednak odnoszące się do większości zarzutów skargi. Z uzasadnienia tego wynika, że Sąd w całości podziela stanowisko organu administracji o braku zaistnienia przesłanek rażącego naruszenia prawa. Zatem, co do zasady, Sąd pierwszej instancji wypowiedział się co do podniesionych zarzutów skargi.

Przede wszystkim w skardze kasacyjnej wskazano, iż nie odniesiono się do jednego zarzutu, a to tego, że organy administracji w postępowaniu o odmowie stwierdzenia nieważności oparły się na dokumencie stanowiącym akta tego postępowania, dołączonym po wydaniu decyzji, stwierdzenia nieważności której się domagano, tj. rysunku nr 2 Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Nie oznacza to jednak, że wypełniając ten nakaz sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów mających, w ocenie strony, świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze - porównaj wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11, publikowany w zbiorze LEX nr 1351331.

W tej sprawie zwięzłe uzasadnienie Sądu pierwszej instancji wskazało na niezasadność skargi w całości, a przede wszystkim uznano, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Opolskiego z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Ten pogląd należy zaakceptować. Przedstawione w tej sprawie uzasadnienie zawiera wszystkie niezbędne rozważania, pozwalające jednocześnie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na ocenę prawidłowości przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Zwięzłość kwestionowanego uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie może być postrzegana, w okolicznościach tej sprawy, jako jego wada dyskwalifikująca to rozstrzygnięcie. Nie można tym samym uznać, że doszło w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji do naruszenia wskazanej wyżej normy art. 141 § 4 P.p.s.a.

Natomiast podkreślić należy, iż zarzut który w ocenie skarżącej kasacyjnie nie był rozpoznany przez Sąd pierwszej instancji jawi się jako całkowicie chybiony, co potwierdza analiza akt przedmiotowej sprawy. Rysunek nr 2 Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – stanowił, wbrew stanowisku skarżącej, materiał dowodowy w postępowaniu zwyczajnym, albowiem był integralną częścią przedstawione opracowania Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.- opracowanego w czerwca 2009 r. Natomiast załącznik ten wyjęty z przedstawionego wcześniej opracowania został dołączony do wyjaśnienia z dnia 4 stycznia 2011 r. nadesłanego przez pełnomocnika inwestora wobec zarzutów skarżącej kasacyjnie o braku przeprowadzenia prawidłowej analizy terenu wokół miejsca zlokalizowania stacji bazowej. Jednakże stanowił on jedynie element wyjaśnień inwestora oczekiwanych przez organ w związku z wnioskiem skarżącej kasacyjnie o uruchomienie postępowania nadzwyczajnego względem decyzji z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Nie jest tym samym usprawiedliwiony podniesiony w pkt 8 skargi kasacyjnej zarzut, iż w przedmiotowym postępowaniu oparto się, przy ocenie prawidłowości wydania decyzji przez Starostę Opolskiego, na dokumencie, który nie stanowił akt postępowania, w oparciu o które wydano decyzję tego organu, gdyż został on przedstawiony przez wnioskodawcę już po wydaniu tej decyzji, tj. rys. nr 2. Odmienne stanowisko skarżącej kasacyjnie w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie jest także usprawiedliwiony zarzut wadliwej oceny, w ramach prowadzonego postępowania nadzwyczajnego, art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 4, 5, 6 ust. 3 pkt 1 uchwały Rady Gminy w [...] z dnia 22 października 2001 r. nr [...], jak też § 3 ust. 1 pkt 8 i § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W tej sprawie, co już wyżej wykazano, z uwagi na charakter przedmiotowej inwestycji, a także powoływaną wyżej opinię Wydziału Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w O. nie było konieczne wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny na realizację inwestycji. Nie było tym samym potrzeby opracowywania raportu oddziaływania inwestycji na środowisko w oparciu o uregulowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, który to raport jest niewątpliwie elementem postępowania kończącego się wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W skardze kasacyjnej zauważa się konieczność opracowania takiego raportu, a jego brak wiąże się z rażącym naruszeniem prawa o jakim stanowi art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (w kasacji błędnie wskazano przepis art. 156 ust. 2 K.p.a.), a to § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Norma § 2 ust. 1 pkt 7 tego aktu dotyczy przedsięwzięcia, które wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zaś § 3 ust. 1 pkt 8 określa przedsięwzięcie, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a więc dotyczą te normy dwóch różnych sytuacji prawnych, a przedmiotowa inwestycja nie może jednocześnie wyczerpywać znamion powołanych wyżej dwóch rodzajów inwestycji. To zaś prowadzi do wniosku, iż nie można skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji w opisanym zakresie zarzutu przeprowadzenia wadliwej kontroli legalności tym bardziej, że w zaskarżonym wyroku uznano, iż zasadnie oceniono, w tym postępowaniu, brak obowiązku inwestora w zakresie opracowania raportu oddziaływania na środowisko.

Również niesporne pozostaje w tej sprawie to, iż nie było potrzeby wydawania dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy, albowiem na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jest to uchwała Rady Gminy [...] z dnia 22 października 2001 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 3 grudnia 2001 r. Nr 115, poz. 993).

Plan ten został uchwalony na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Niewątpliwie w § 1 tej uchwały wskazano, iż uchwala się zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w [...] z dnia 27 lutego 1984 r., zmienionego uchwałą Nr VII/35/95 Rady Gminy w [...] z dnia 23 czerwca 1995r. (ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 1995 r. Nr 9, poz. 43) oraz późniejszymi zmianami wprowadzonymi do tego planu.

Kontynuując rozważania w tej sprawie, w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej, należy zatem wyjaśnić czy wskazany wyżej przepis prawa miejscowego mógł stanowić podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przez Starostę Opolskiego.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc.

Natomiast w ust. 3 powołanej wyżej normy przyjęto, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.

Natomiast z przepisów przejściowych poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, w szczególności z art. 67 ust. 1, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy (nowej), tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2.

Z kolei ust. 2 art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż przepisu ust. 1 nie stosuje się do terenów objętych zmianami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dokonanymi na zasadach określonych w ustawie.

Niewątpliwie powołany wyżej artykuł 87 ust. 3 stanowi swoistą kontynuację przepisów utrzymujących w mocy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. Przepis art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w pierwotnym brzmieniu przewidywał utrzymanie w mocy powyższe plany przez okres 5 lat, licząc od dnia 1 stycznia 1995r. Termin ten był przedłużany w kolejnych nowelizacjach do 7, a następnie do 8 lat. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 67 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym utrata mocy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przed dniem 1 stycznia 1995 r. nie obejmowała zmian w planach po tej dacie, a więc dokonywanych na zasadach określonych w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym.

Pomimo braku wyraźnej regulacji w stosunku do uchwał podjętych na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawie zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należałoby przyjąć, że zachowują one moc obowiązującą, jeśli mają na tyle samodzielny charakter, iż mogą w zakresie objętym nowelizacją w sposób zupełny określać przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu.

Uchwalona w 2001 r. w tej sprawie zmiana planu Gminy [...] z 1984 r. zmienionego w 1995 r. zawierała, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, całkowicie nowe rozwiązania a więc zamiana uchwały dotyczyła odmiennego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, w odniesieniu do pierwotnego tekstu i zmian dokonanych w 1995 r. Taki miejscowy plan niewątpliwie, jak trafnie uznał to Sąd pierwszej instancji, ma moc wiążącą i jest obowiązującym prawem miejscowym.

Zatem nie można, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, uznać, że wskazana uchwała Rady Gminy [...] z dnia 22 października 2001 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 3 grudnia 2001 r. Nr 115, poz. 993) nie mogła stanowić podstawy wydania decyzji Starosty Opolskiego.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej prawidłowo również przyjęto, że decyzja Starosty Opolskiego z dnia [...] września 2010 r. nie naruszała postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy [...] z dnia 22 października 2001 r. Nr [...]) w zakresie uregulowań § 4, 5, 6 ust. 3 pkt 1 tejże uchwały Rady Gminy w [...].

Stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi niewątpliwie infrastrukturę techniczną, albowiem nie jest to budynek.

Obiekt tej stacji posadowiony został na terenie oznaczonym na rysunku planu literą P/U (§ 5) - tereny budownictwa produkcyjno-usługowego. Warunki zabudowy dla tak oznaczonej jednostki terenu w tym planie określone zostały w § 6 ust. 3 pkt 1 - przeznaczenie podstawowe – tereny działalności produkcyjnej oraz składowania i magazynowania oraz usługi handlu – o niskiej intensywności zagospodarowania. Niedozwolone jest lokalizowanie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany oraz wymagających sporządzenia raportu.

Jako przeznaczenie uzupełniające wskazano: parkingi, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, zieleń urządzona izolacyjnie.

Tym samym nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w ramach ww. przeznaczenia jako przeznaczenia uzupełniającego dopuszczono realizację infrastruktury – a tą jest niewątpliwie stacja bazowa telefonii komórkowej. Jest to budowla techniczna (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane).

W § 6 ust. 3 pkt 2 lit. b przedmiotowego prawa miejscowego wskazano, na zasady zabudowy działek, a jedną z nich jest dopuszczalna wysokość zabudowy wynosząca do dwóch kondygnacji. Nie można podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie, że naruszono ten przepis z uwagi na wysokość wieży wynoszącą 52,5 m n.p.t., a więc jest to wysokość w sposób niewątpliwy przekraczająca dwie kondygnacje wskazane w tym przepisie prawa miejscowego.

Pojęcie kondygnacji należy ocenić w kontekście szeroko rozumianych przepisów Prawa budowlanego. Trafnie przyjęto w tej sprawie, że definicji "kondygnacji" należy poszukiwać w rozwiązaniach prawnych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdzie w § 3 pkt 16, 17 i 18 wyjaśniono pojęcie kondygnacji, kondygnacji podziemnej i naziemnej. Przede wszystkim poprzez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie, a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia.

Z treści powołanego wyżej przepisu w sposób jednoznaczny wynika, że pojęcie kondygnacji należy odnieść do budynków, w tym produkcyjnych, magazynowych czy też usług handlu, lecz nie wobec realizowanej infrastruktury technicznej, która w tym wypadku jest nie budynkiem, lecz budowlą (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane).

Dotychczasowe rozważania przedstawione w tym uzasadnieniu pozwalają na zaaprobowanie stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Opolskiego z dnia [...] września 2010 r. Nr [...], znak: [...], nie naruszała prawa w stopniu wymagającym jej eliminacji z obrotu prawnego, a więc zaskarżony wyrok oddalający wniesioną w tej sprawie skargę odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., przedmiotową skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić.