Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 130/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6048 Status zakładu pracy chronionej
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Osoby niepełnosprawne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1 pkt 1-3 ust. 2 art. 29 art. 30 ust. 2b ust. 3 ust. 3a ust. 4 pkt 1 art. 33 ust. 1 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 2046
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jedn.
article: art. 135 art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a lit. c art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi E. E. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2018r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty statusu zakładu pracy chronionej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych


UZASADNIENIE

W dniu 17 lipca 2017 r Wojewoda zwrócił się do spółki E.-M. z siedzibą w G. o złożenie wyjaśnień i wyliczanie spełnienia wymogów określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r – O rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych tj. użytkowania pomieszczeń i obiektów nie zgłoszonych Wojewodzie.

Spółka odpowiedziała, że działalność prowadzona jest pod tym samym adresem, powierzchnia na której jest prowadzona działalność obejmuje 2633, 7 m2, a w umowie dzierżawy błędnie wpisano powierzchnię 1226 m2. Wszystkie obiekty i pomieszczenia znajdują się pod w/w adresem i w pełni zaspokajają wymogi formalne dla obiektów i pomieszczeń , zgodnie z art. 28 ust.1 pkt 2 w/w ustawy .

Na polecenie Wojewody Państwowa Inspekcja Pracy przekazała protokół kontroli przeprowadzonej w siedzibie spółki oraz kopię decyzji z dnia 10 lipca 2017 r o stwierdzeniu przez ten organ, że obiekty i pomieszczenia zakładu pracy E.-M. sp z o.o. odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy oraz uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy i pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich.

W toku postępowania strona skorzystała z prawa do zaznajomienia się z materiałami sprawy i oświadczyła, że zakład nigdy nie zaniedbał obowiązków wynikających z ustawy – O rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, co potwierdziły liczne kontrole Państwowej Inspekcji Pracy.

Decyzją z dnia 8 listopada 2017 r., o nr [...] Wojewoda stwierdził utratę z dniem 1 listopada 2012 r statusu zakładu pracy chronionej przez spółkę z o.o E.-M.. Jako podstawę materialnoprawną wskazał art. 30 ust. 3, art. 28 ust. 1 pkt 2 i art. 28 ust. 2 w/w ustawy. W uzasadnieniu wskazano, że w protokole Państwowej Inspekcji Pracy z roku 2008 r. stwierdzono, iż pracodawca E.-M. prowadzi działalność gospodarczą w G. przy ul. [...] w obiekcie Nr [...] na parterze o pow. 931,96 m2, a na piętrze o pow. 792,15 m2, łącznie 1723,11 m2. Obiekty te są zlokalizowane na terenie F. A. sp z o.o w upadłości i są one dzierżawione. Natomiast podczas kontroli przeprowadzonej w podmiocie w dniach 19,24,25,29 maja oraz 8 czerwca i 3 lipca 2017 r. stwierdzono, iż do miesiąca listopada 2012 r. zakład funkcjonował w obiekcie opisanym wyżej, a dzierżawionym w obiektach należących od F. A.. Natomiast w dacie przeprowadzenia kontroli w roku 2017 stwierdzono, że E.-M. nie prowadziła już działalności w tym miejscu, ale w nowo dzierżawionych obiektach i pomieszczeniach znajdujących się też wprawdzie pod adresem G., ul. [...], ale są to obiekty o dzierżawione od spółki V.-C. B..V..o powierzchni 1226m2 na mocy umowy dzierżawy z dnia 20 września 2012 r. Na tę powierzchnię składają się: hala produkcyjna o pow. 824,90 m2, malarnia proszkowa o pow. 720,10 m2, hala magazynowo – produkcyjna o pow. 643,7 m2, budynek administracyjno-socjalny o pow. 445m2. Łącznie 2633, 70 m2. Organ uznał, że w związku ze zmianą użytkowanych obiektów i pomieszczeń spółka nie wystąpiła do PIP OIP z wnioskiem o stwierdzenie spełniania przez nowe miejsce prowadzenia działalności statusu zakładu pracy chronionej. Zdaniem organu naruszony został art. 30 ust. 4 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...), zgodnie z którym prowadzący zakład pracy chronionej jest obowiązany poinformować wojewodę o każdej zmianie dotyczącej spełniania warunków i realizacji obowiązków, o których mowa w art. 28 i 33 ust. 1 i 3 w terminie 14 dni od daty tej zmiany .Obowiązek ten dotyczy również miejsc prowadzenia działalności. Podkreślono w uzasadnieniu, że podmiot uzyskuje status zakładu pracy chronionej w odniesieniu do wszystkich obiektów i pomieszczeń użytkowanych przez ubiegającego się o taki status, bowiem w nich świadczą pracę pracownicy tego podmiotu.

Strona złożyła odwołanie od decyzji. Wskazano w nim, że zmiana pomieszczeń nie miała znaczenia dla wypełnienia obowiązków wynikających z ustawy o rehabilitacji(....), a produkcja od listopada 2012 r. odbywa się w tych samych pomieszczeniach i warunkach. Kontrole przeprowadzone po roku 2012 nie stwierdziły żadnych nieprawidłowości. Utrata statusu zakładu pracy chronionej pociągnie za sobą określone wymagania finansowe, niemożliwe do zrealizowania bez szkody dla zatrudnionych osób.

Decyzją z dnia 5 października 2018 r., o nr [...] Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W decyzji kasatoryjnej organ nakazał organowi I instancji dokładną, wnikliwą analizę przesłanek warunkujących utratę statusu zakładu pracy chronionej. Rozstrzygnięcie oparto m.in. na orzeczeniach NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., o sygn. III GSK 605/13 i II GSK 164/06.

14 listopada 2019r. Wojewoda ponownie wydał decyzję stwierdzającą utratę z dniem 1 listopada 2012r. statusu zakładu pracy chronionej przez pracodawcę E.- M. z siedzibą w G., przy ul. [...]. Organ przywoławszy treść art. 28 ust. 1 -3 i art. 33 ust. 1- lub 3 pkt oraz art. 30 ust. 3 - O rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych uznał, iż brak decyzji stwierdzającej spełnianie przez nowe obiekty wymogów ustawowych od listopada 2012 roku nie może stanowić o domniemaniu spełniania takich wymogów. Zdaniem organu, nie można dopuścić do sytuacji, gdy pracodawcy prowadzący zakłady pracy chronionej zaprzestaną informowania organów administracji o prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w tym o zmianie miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, w których to miejscach pracują osoby niepełnosprawne, wymagające odpowiednich warunków pracy.

Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy o treści analogicznej jak w poprzednim środku odwoławczym.

Decyzją z dnia 28 grudnia 2018 r. o nr [...] Wojewoda wydał rozstrzygnięcie jak w decyzji z dnia 14 listopada 2018 roku wskazując w uzasadnieniu, że w listopadzie 2012 r. pracodawca miał obowiązek ustawowy wystąpienia do Państwowej Inspekcji Pracy OIP w P. z wnioskiem o dokonanie kontroli nowych pomieszczeń, w których rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej. Nie sposób uznać, że skoro w listopadzie 2012 r organ ten nie wydał decyzji o spełnieniu przez nowe obiekty i pomieszczenia użytkowane przez spółkę wymogów ustawowych, to spełniały one te wymogi. Powyższe bowiem może być stwierdzone jedynie na wniosek pracodawcy, którego spółka jednak nie złożyła, mimo nałożonego na nią obowiązku. Brak tej decyzji nie może stanowić domniemania spełniania warunków określonych przepisami ustawy. Zdaniem organu, przyjęcie wykładni zaprezentowanej przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w decyzji z dnia 5 października 2018 r. spowodowałoby, iż pracodawcy legitymujący się statusem zakładu pracy chronionej w momencie zmiany miejsca siedziby firmy czy uruchomieniu nowych miejsc prowadzenia działalności nie byliby zobowiązani do wystąpienia z wnioskiem do państwowej Inspekcji Pracy i nie informowaliby wojewodów o fakcie tych zmian i bez jakiejkolwiek sankcji posiadaliby wciąż status zakładu pracy chronionej , nie spełniając wymogu zawartego w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (...).

Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze podtrzymała twierdzenia i wnioski zawarte w odwołaniu i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreślając, iż od listopada 2012 r. do chwili obecnej produkcja odbywa się w tych samych pomieszczeniach i w tych samych warunkach. Wprawdzie miał miejsce częściowy remont pomieszczeń i została zwiększona ich powierzchnia poprzez zmianę struktury zabudowy, jednak nie miało to żadnego wpływu na warunki i wymogi ustawy o rehabilitacji.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem Sądu, skarga Sp. z o.o. E.-M. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2046 ze zm),zwaną dalej "ustawą o rehabilitacji".

Pracodawca prowadzący działalność gospodarczą przez okres co najmniej 12 miesięcy, zatrudniający nie mniej niż 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i osiągający wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o których mowa w pkt 1, przez okres co najmniej 6 miesięcy, uzyskuje status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej, jeżeli:

1) (...)

2) obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy:

a) odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy,

b) uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich,

a także 3) (...)

2. Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, stwierdza na wniosek pracodawcy Państwowa Inspekcja Pracy, z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b w stosunku do osób zatrudnionych w dozorze i ochronie mienia."

Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika więc, że pracodawca, chcący uzyskać status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej zwraca się z wnioskiem o wydanie decyzji przez Państwową Inspekcję Pracy celem stwierdzenia, że obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy i uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. O wydanie takiej decyzji ma obowiązek zwrócić się także pracodawca mający status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej, o ile chce rozszerzyć działalność na kolejne pomieszczenia bez utraty statusu pracy chronionej i tak jak w tym wypadku - chce rozszerzyć produkcyjną czy magazynową na inne pomieszczenia , nawet jeśli znajdują się pod tym samym adresem.

Mając na względzie przytoczoną powyżej treść przepisu art. 28 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 omawianej ustawy, Sąd stwierdza na gruncie powyższych przepisów, że pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej, mający przywileje finansowe wynikające z ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2046 z późn. zm.) nie może prowadzić działalności handlowej w obiektach i pomieszczeniach nie odpowiadających warunkom art. 28 ust. 1 pkt 2 (litera a i litera b) tej ustawy, choćby w takich pomieszczeniach wykonywały pracę osoby wyłącznie pełnosprawne, albowiem na tym m.in. polegają ograniczenia dla takiego pracodawcy rekompensowane tymi przywilejami finansowymi.

Prowadzenie więc działalności w obiektach i pomieszczeniach nie odpowiadających tym warunkom powoduje utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 3 tej ustawy Wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej w razie niespełniania warunków lub obowiązków, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1-3 lub art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 lub odpowiednio art. 28 ust. 1 pkt 1-3, art. 29 lub art. 30 ust. 2b, z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków lub obowiązków." Powyższe stanowisko znajduje oparcie w stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 113/14 (opubl. LEX nr 1774794), dotyczącym utraty statusu zakładu pracy chronionej, stwierdzającym, że przepis art. 28 ust. ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych "wskazuje, że dla uzyskania statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej konieczne jest także zapewnienie obiektów i pomieszczeń, które odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. (...) Przedstawiona powyżej regulacja prawna wskazuje, iż niespełnienie któregokolwiek z warunków lub obowiązków skutkować musi utratą statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej oraz obligatoryjnym wydaniem decyzji administracyjnej w tym zakresie". Niewątpliwie zakład spełniał wymogi zakładu pracy chronionej w roku 2006, gdy uzyskał z dniem 6 kwietnia 2006 r. (nr decyzji [...]) taki status. Jednakże na skutek dzierżawy nowych pomieszczeń, w odniesieniu do nich utracił go, bowiem nie objęto ich zezwoleniem z 2006 roku, pomimo, że znajdowały się pod tym samym adresem. Co więcej zmiany takiej nie zgłosił, do czego był zobowiązany z uwagi na zawartą w dniu 20 września 2012 r. - umowę dzierżawy pomieszczeń. Rację należy przyznać organowi, że na mocy art. 30 ust.4 pkt 1 zmianę tę winien zgłosić, niemniej nie spełnienie tego obowiązku nie stanowi automatycznie o wyczerpaniu znamion art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Wśród podstaw wydania decyzji stwierdzającej utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej ustawodawca nie przewidział uchybienia w postaci samego nie poinformowania o zmianach, a jedynie nie spełnianie warunków lub obowiązków, o których mowa w art. 28 ust. 1 - 3 ustawy. Na tle wskazanych wyżej regulacji należy zatem przyjąć, że utrata takiego charakteru powinna być poprzedzona oceną prawną i faktyczną zakładu, a nie wyłącznie stwierdzeniem braku decyzji Państwowej Inspekcji Pracy jako skutku nie zgłoszenia zmiany. Organ nie wykazał, że z datą rozpoczęcia działalności w nowo powstałych pomieszczeniach straciła moc decyzja z 6 kwietnia 2006 r. przyznająca status, bowiem tylko na gruncie nie zgłoszenia zmian jest to twierdzenie nieuprawnione. Przepis art. 30 ust. 3 nie zezwala wojewodzie na automatyzm przyjęcia braku spełniania warunków w oparciu o niezgłoszenie zmian, skoro jednocześnie w dyspozycji przepisu nakazano organowi ustalenie daty zaprzestania ich spełnienia. W zaskarżonych decyzjach nie wskazano też przyczyny stwierdzenia tej utraty właśnie z dniem 1 listopada 2012 r., skoro umowę zawarto 20 września 2012 r., a zgodnie z jej § 8 pkt 1 obowiązywać miała od 1 października 2012 r. Brak jakiegokolwiek odniesienia organu w decyzjach co do terminu zaprzestania spełniania warunków. Treść tego przepisu nakazuje więc organowi badanie i stosowanie sankcji utraty z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności, co zresztą wskazano w wytycznych Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zawartych w decyzji z dnia 5 października 2018 r., a których przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie zrealizowano. Organ zobowiązany był więc wykazać, że przedsiębiorca nie spełnia wymogów, o których mowa w art.28 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy o rehabilitacji w razie braku decyzji negatywnej, bowiem z żadnego przepisu nie wynika, że dla przyjęcia niespełniania wymagań wymagana jest wyłącznie taka decyzja. Z treści przepis art. 30 ust.3 wynika jedynie, że przesłanką konieczną utraty jest niespełnianie warunków, a nie negatywna decyzja Państwowej Inspekcji Pracy. Sąd w tym zakresie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II GSK 825/09, w którym sąd stwierdził, że "niewątpliwie jest to jeden z warunków, którego wypełnienie jest wymagane przy ubieganiu się o przyznanie takiego statusu. W sytuacji jednak, gdy status taki został już nadany, a pomimo braku decyzji Państwowej Inspekcji Pracy, wszystkie określone w powołanym przepisie art. 28 ust. 1 pkt 2 są spełnione, to stwierdzenie utraty statusu pracy chronionej tylko z uwagi na brak takiej decyzji obejmującej cały okres działalności, byłoby nieproporcjonalne do wagi stwierdzonego braku formalnego. Celem omawianego przepisu jest niewątpliwie zapewnienie niepełnosprawnym pracownikom godziwych i bezpiecznych warunków pracy. Zatem osiągniecie przez pracodawcę tego celu może być stwierdzone nie tylko poprzez uzyskanie stosownej decyzji Państwowej Inspekcji Pracy. Sąd podziela także stanowisko zawarte w orzeczeniu NSA z dnia 12 października 2006 r., sygn. Akt II GSK 164/06, a które to orzeczenie przywołano w uzasadnieniu decyzji z dnia 5 października 2018 r. uchylającej rozstrzygnięcie Wojewoda. Także to stanowisko, w ocenie składu orzekającego obliguje organ do ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, że kontrolowane obiekty nie spełniały na dzień 1 listopada 2012 roku warunków, o których mowa w art. 28 ust.1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Ustalenia takie nakładają na organ obowiązki wnikliwego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego według procedury przewidzianej dla tego rodzaju spraw, zwłaszcza, że w aktach sprawy znajduje się materiał dowodowy, który winien podlegać ocenie, a pozostał całkowicie poza uwagą organu. Z zebranych dokumentów wynika bowiem, że spółka w roku 2017 r. wystąpiła do Państwowej Inspekcji Pracy z wnioskiem o stwierdzenie spełnienia przez nowe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wymagań wynikających z art. 28 ust 1 pkt 2 ustawy w obiektach o pow. 2 633,7 m2 powierzchni, a z zawartej w roku 2013 umowy dzierżawy wynika, że zakład dzierżawi hale i biurowiec o łącznej powierzchni 1226m2. Sam pracodawca w odwołaniu podnosi, że zmieniono miejsce prowadzenia działalności, a w skardze, że po remoncie obiektów zwiększona została ich powierzchnia poprzez zmianę struktury zabudowy. Same załączone do akt kontrole również nie wyjaśniają powstałych rozbieżności i nie dają jednoznacznego pojęcia odnośnie "użytkowanej" powierzchni, a tym bardziej spełniania warunków określonych ustawą. W trakcie kontroli w 2013 roku sprawdzono realizacje nakazu z roku 2010 i stwierdzono, że nie wykonano jednego z nich. W treści protokołu zawarto stwierdzenie, że firma w okresie października 2012 r. – styczeń 2013 r. przeniosła produkcję do nowej hali. W kolejnej kontroli z tego roku stwierdzono, że nie wykonano nakazów objętych poprzednimi kontrolami. Kontrolą objęto jedynie halę obróbki mechanicznej. W trakcie kontroli w roku 2014 roku wydano decyzje ustne odnośnie wskazań z zakresu bezpieczeństwa. Celem kontroli w roku 2015 było ustalenie okoliczności i przyczyn wypadku, któremu uległ pracownik w dniu 7 września 2015 roku. W protokole kontroli z roku 2016, w punkcie "obiekty i pomieszczenia pracy" wpisano, że firma prowadzi działalność w hali produkcyjnej mieszczącej się w G. przy ul. [...]. Hala podzielona została na 3 części, w której mieści się hala obróbki mechanicznej i plastycznej, malarnia proszkowa oraz magazyn. Tymczasem z decyzji z 10 lipca 2017 r wynika, że spółka dzierżawi halę produkcyjną, malarnię proszkową, halę magazynowo - produkcyjną i budynek administracyjno-socjalny o łącznej powierzchni 2 633, 7 m2. Kontrole w zakładzie przeprowadzone zostały w oparciu o rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie trybu i sposobu przeprowadzania kontroli przez organy upoważnione do kontroli na podstawie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Wyniki tych kontroli winny być podstawą analizy podmiotu kontrolowanego i uwzględnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Organy uwzględnią także pozostałe rozważania sądu zawarte w uzasadnieniu. Sąd zwraca uwagę, że z uwagi na brzmienie art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej nakazujące podjęcie decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej w razie niespełnienia warunków, o których mowa w art. 28 ust. 1-3, z dniem zaprzestania spełnienia jakiegokolwiek warunku, nie ma znaczenia, że w dacie wydania przez organ II instancji decyzji, funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja Państwowej Inspekcji Pracy z października 2017 r. stwierdzająca spełnienie tych warunków.

Zaskarżona decyzja z dnia 20 grudnia 2018 roku pomimo, iż wydana w następstwie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na skutek nowelizacji przepisu art. 30 ust. 3a ustawy o rehabilitacji z dniem 6 czerwca 2018 r. ( (Dz.U.2018.1076) w sentencji zawiera rozstrzygnięcie identyczne jak przed złożeniem wniosku, zamiast rozstrzygnięcia wydanego na skutek złożenia środka zaskarżenia jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd wskazuje, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie i wydanie rozstrzygnięcia na skutek złożonego środka zaskarżenia, bowiem brak cechy dewolutywności powoduje określone konsekwencje w zakresie rezultatów odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań od decyzji.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję, a na podstawie art. 135 tej ustawy, również decyzję poprzedzającą (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.