Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 831/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym
Powołane przepisy: article: art. 60
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o. o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 433/13 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o. o. w L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, 2. zwrócić [...] Sp. z o. o. – ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (sto) złotych.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 433/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalił skargę [...] Sp. z o. o. w L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

Od powyższego wyroku [...] Sp. z o. o. (następca prawny [...] Sp. z o. o. w L.), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) tej ustawy oraz w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonego orzeczenia bez zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego; 2) art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) tej ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonego orzeczenia na podstawie wybiórczo wybranych zarzutów podniesionych przez skarżącą, nieprzedstawienie w uzasadnieniu całości stanowiska skarżącej, a w konsekwencji niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny sytuacji prawnej i fatycznej sprawy; 3) art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 141 § 4 tej ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi oraz wobec całkowicie dowolnego ustalenia, że nasadzenia na nieruchomości pochodzą z okresu dwóch ostatnich lat, a pozostałe drzewa pochodzą z samosiewu, podczas gdy takie twierdzenia pozostają ze sobą w logicznej sprzeczności oraz nie współgrają z podniesioną przez WSA w Lublinie tezą o jednym nasadzonym drzewie oraz pozostają w konflikcie z zebranym materiałem dowodowym; 4) art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) tej ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że organ II instancji nie naruszył art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., oraz na niepełnym przedstawieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu faktycznego i prawnego, a w konsekwencji przedstawieniu niespójnej i nielogicznej oceny prawnej sprawy. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 136 ust. 3 w związku z art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wnioskodawcy mieli prawo do złożenia wniosku o zwrot nieruchomości po upływie 3 miesięcy od dnia zawiadomienia o możliwości zwrotu, podczas gdy uprawnienie do zwrotu nieruchomości zgodnie z wykładnią językową art. 136 ust. 5 ww. ustawy wygasa z upływem 3 miesięcy od dnia otrzymania stosownego zawiadomienia.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz decyzji, tj. Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. i Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r. a ponadto o orzeczenie o braku podstaw do zwrotu nieruchomości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji i przyznanie kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

Pismem procesowym z dnia 6 sierpnia 2014 r. [...] Sp. z o. o., cofnęła wniesioną skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 P.p.s.a.

Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 P.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 575/07 – Lex nr 479000; z 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 573/07 – Lex 475575; z 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1517/10 – Lex 741557).

W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak również że cofnięcie zmierza do obejścia prawa. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.

O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.