Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3061/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1, 3, 9, art. 35 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia del. WSA Tomasz Grossmann Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o. o. z siedzibą w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 394/15 w sprawie ze skargi [...] sp. z o. o. z siedzibą w Ś. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...]kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na realizację farmy wiatrowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 września 2015 r. sygn. II SA/Wr 394/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] sp. z o.o z siedzibą w Ś. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia 17 października 2014 r., uzupełnionym w dniu 12 grudnia 2014 r., [...] Sp. z o.o. wniosła o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na realizację inwestycji pn. "[...]", przewidzianej do realizacji na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb O., gmina G.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Starosta Bolesławiecki, działając na podstawie art. 33 ust. 2, art. 34 i art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji projektowej wynika, iż inwestor planuje budowę trzech elektrowni wiatrowych wraz z budową wewnętrznych dróg dojazdowych oraz placami manewrowymi na działkach nr: [..], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie O., gmina G. Elektrownie zlokalizowane są na działce nr [...] - turbina G2.8, nr [...] - turbina G2.9 i nr [...] - turbina G2.4. Część nadziemna każdej z elektrowni składa się z wieży hybrydowej, w dolnej części o konstrukcji żelbetowej, a w górnej stalowej. Wysokość wieży wynosi 123 m, średnica u podstawy 7,7 m. Na wieżach zamocowane zostaną obrotowe gondole o długości 13 m wraz z wirnikiem o trzech śmigłach, każde o długości 57 m. Z części konstrukcyjnej projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że wysokość całkowita elektrowni wynosi 180 m.

Starosta stwierdził, że inwestor uchybił realizacji nałożonych nań postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. obowiązków. Na projekcie zagospodarowania terenu, część z elementów inwestycji (takich jak drogi wewnętrzne oraz nawierzchnie tymczasowe) sporządzono poza zakresem opracowania map do celów projektowych, które powinny stanowić podstawę do sporządzenia projektu zagospodarowania terenu. Ponadto zakres omiatania wirnika elektrowni G2.9 (działka nr [...]) sięga poza przedłożony projekt zagospodarowania terenu, co pozostaje w sprzeczności z § 8 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.). Na stronie tytułowej projektu budowlanego nie wskazano jednoznacznie obrębu ewidencyjnego działek - wpisując trzy obręby. Ponadto na stronie tytułowej nie zamieszczono wszystkich imion i nazwisk projektantów opracowujących projekt budowlany, co jest niezgodne z § 3 ww. rozporządzenia. Organ zwrócił również uwagę na to, że na projekcie zagospodarowania terenu nie naniesiono linii rozgraniczających teren oraz nieprzekraczalnych linii zabudowy. Powoduje to brak możliwości sprawdzenia projektu zagospodarowania z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnie z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Zdaniem Starosty Bolesławieckiego, projekt budowlany nie został również sporządzony zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały Rady Gminy w Gromadce z dnia 31 marca 2005 r. Nr XXVIII/190/05 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (Dz. Woj. Dolnośl. Nr 120 poz. 2497). Zgodnie z przedłożonym przez inwestora wypisem z dnia 28 maja 2014 r. Urzędu Gminy Gromadka, działka nr [...] oznaczona jest symbolem [...], a działki nr [...] i nr [...] - symbolem PBS/5/6, ponadto w części działki nr [...] wyznaczono drogę o symbolu KDL. Zgodnie zaś z § 5 tej uchwały przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów, w części III dotyczącej obszaru zainwestowania LSSE - Obszar K., przeznaczenie podstawowe terenów o symbolu PBS/5/(1-6) to tereny obiektów produkcyjnych, baz, składów i magazynów. Lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i urządzania terenu wskazują, że dopuszcza się lokalizację hal, wiat i magazynów o wysokościach nie przekraczających 14 m, licząc od powierzchni terenu do okapu (§ 5, część III ust. 1 pkt 2 lit. a), przy czym dopuszcza się odstępstwa w wysokości obiektów technologicznych jak: kominy, wieże, maszty, silosy, gdzie wierzchołki nie powinny przekraczać rzędnej 168 m (§ 5, część III ust. 1 pkt 2 lit. b). Organ przyjął, że obiekt budowlany, jakim jest elektrownia wiatrowa, ze względu na jej konstrukcję oraz przeznaczenie jest obiektem produkcyjnym. W związku z powyższym trudno zgodzić się ze stanowiskiem inwestora co do tego, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Turbina wiatrowa stanowi bowiem całość techniczno-użytkową, a jej rzeczywista wysokość wynosi 180 m, a nie 123 m jak wskazano w opracowaniu projektowym (123 m to wysokość samej wieży, która jest jednym z elementów całego obiektu). Odstępstwo w wysokości obiektów zawarte w § 5 część III ust. 1 pkt 2 lit. b uchwały dotyczy jedynie obiektów technologicznych, którym elektrownia wiatrowa jako obiekt produkcyjny nie jest. Organ zauważył też, że miejscowy plan nie przewiduje na terenie oznaczonym symbolem PBS/5/4 i PBS/5/6 zagospodarowania terenu poprzez budowę elektrowni wiatrowych. Dopuszczalność sytuowania na danym terenie elektrowni wiatrowych została jednoznacznie wskazana w uchwale Rady Gminy Gromadka i dotyczyła terenów oznaczonych symbolem R/(1-94) - tereny rolnicze, odnośnie do których w planie wskazano, że dopuszcza się na nich prowadzenie sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, stacji transformatorowych, masztów telekomunikacyjnych i elektrowni wiatrowej, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła [...] Sp. z o.o., wnosząc o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji z odmiennym uzasadnieniem dotyczącym niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem.

Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. zaskarżoną decyzję Starosty Bolesławieckiego utrzymał w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Wojewoda Dolnośląski zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji w zakresie w jakim organ ten wskazał, że strona nie wykonała obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., w tym związanych z naruszeniami norm zawartych w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a także rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133 ze zm.). Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym względzie organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty, że siłownia wiatrowa jest obiektem budowlanym, a konkretnie budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego). Siłownia wiatrowa składa się z różnych elementów, które są pomiędzy sobą powiązane technicznie i użytkowo. Żaden z tych elementów nie mógłby funkcjonować samodzielnie. Stanowią więc całość techniczno-użytkową i jako takie mogą być wykorzystywane do wytworzenia energii elektrycznej. Jednocześnie organ zaznaczył, że na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych w sprawach dotyczących opodatkowania elektrowni wiatrowej podatkiem od nieruchomości jako budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej można się spotkać z odmiennym stanowiskiem, które zakłada, iż elektrownia wiatrowa jako całość nie jest budowlą, lecz tylko urządzeniem technicznym, a jako budowlę należy traktować jedynie jej części budowlane jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, tj. wyłącznie fundament i maszt. Powyższe stanowisko, oparte na zawężającym rozumieniu budowli jako obiektu budowlanego, nie może być jednak zastosowane w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej. Elektrownia wiatrowa jako budowla składa się z części budowlanej i niebudowlanej, jednakże w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do zbadania zgodności z przepisami inwestycji rozumianej jako całość. W przedmiotowym postępowaniu wnioskiem inwestora objęta została budowa farmy wiatrowej. Z projektu budowlanego wynika, że całkowita wysokość projektowanych siłowni wiatrowych wynosi 180 m. Ustalenia planu miejscowego gminy Gromadka na zasadzie odstępstwa dopuszczają na przedmiotowym terenie sytuowanie "obiektów technologicznych", tj.: kominów, wież, masztów, silosów, z zastrzeżeniem, że wierzchołki tych obiektów nie przekroczą rzędnej 168 m. Parametrem charakteryzującym wszystkie z wymienionych obiektów technologicznych jest ich wysokość. Wysokość elektrowni wiatrowej podlega powiększeniu o jej ruchome części, tj. łopaty rotora. Zatem najwyższą dopuszczalną rzędną wysokości będzie maksymalna wysokość skrajnego punktu łopaty rotora w pozycji pionowej ponad poziom terenu, na którym stoi elektrownia wiatrowa, tj. 180 m n.p.t. Jest to wysokość przekraczająca zatem maksymalną dopuszczalną wysokość przyjętą w treści planu miejscowego.

Oddalając skargę spółki na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że planowana inwestycja obejmuje budowę trzech elektrowni wiatrowych z drogami wewnętrznymi stanowiącymi dojazd do elektrowni wiatrowych wraz z placami manewrowymi. Przy czym, pojęciem "elektrownia wiatrowa" inwestor określił każdy z planowanych trzech "wiatraków". Nie wskazał on bowiem, że przedmiotem inwestycji jest budowa fundamentu, masztu i elektrowni wiatrowej wraz z drogami dojazdowymi, ale określił go jako budowa "trzech elektrowni wiatrowych typu RePower (Senvion) 3,2M114 każda, z drogami wewnętrznymi stanowiącymi dojazd do elektrowni wiatrowych wraz z placami manewrowymi". Ponadto wskazał, że część nadziemna każdej z projektowanych elektrowni jest taka sama i składa się z wieży hybrydowej, w dolnej części o konstrukcji żelbetonowej, a w górnej stalowej o wysokości Hw = 123 m oraz że na topie wieży umiejscowiona jest centralnie gondola z obrotową siłownią wiatrową wyposażoną w trójramienny rotor o średnicy Dr = 114 m. Jak wynika z projektu budowlanego, całkowita zaś wysokość elektrowni wiatrowej mierzona wraz z łopatami rotora wynosi 180 m. Trudno zatem, jak podał Sąd, uznać za prawidłowe stwierdzenie strony skarżącej zawarte w odwołaniu, że obiekt produkcyjny jakim jest elektrownia wiatrowa ma wysokość 123 m, skoro taką wysokość ma wyłącznie sama wieża, która już takim obiektem nie jest, albowiem samodzielnie nie służy – wbrew temu co wywodzi strona skarżąca w odwołaniu - do produkcji energii elektrycznej. Ona utrzymuje wyłącznie na odpowiedniej wysokości generator, który tę energię produkuje. Planowana inwestycja nie obejmuje budowy samej wieży. Jeśli by tak było, to posadowienie wieży o wysokości 123 m byłoby zgodne z zapisem § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b planu miejscowego. Słusznie zatem zauważył organ I instancji, że odstępstwo w wysokości obiektów zawarte w ww. zapisie planu dotyczy jedynie obiektów technologicznych, natomiast elektrownia wiatrowa jako całość nie jest obiektem technologicznym, lecz została zakwalifikowana jako obiekt produkcyjny. Wprawdzie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej zawartym w odwołaniu, że obiekt produkcyjny jest jednocześnie obiektem technologicznym, jednakże w planie miejscowym w niniejszej sprawie wskazano, że obiekt technologiczny to kominy, wieże, maszty, silosy, a nie elektrownie wiatrowe.

Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ilekroć w ustawie jest mowa o "budowli" należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń). Z przepisu powyższego wynika - zdaniem Sądu - że elektrownia wiatrowa rozumiana jako część umieszczona na wieży, ponieważ jest urządzeniem technicznym, nie jest budowlą. Jako budowlę należy natomiast traktować części budowlane elektrowni wiatrowej jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, tj. fundament i maszt (wieżę). Nie wyklucza to jednak traktowania elektrowni wiatrowej jako całości jak "budowli" w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, która jest obiektem budowlanym nie będącym budynkiem ani obiektem małej architektury, i stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie wyklucza tego również fakt, że w skład elektrowni wiatrowej jako całości wchodzi inna budowla, tj. wieża, fundament. Sąd w całości podzielił stanowisko organu odwoławczego co do tego, że elementy, z których składa się elektrownia wiatrowa, są pomiędzy sobą tak powiązane technicznie i użytkowo, że żaden z tych elementów nie mógłby – celem wytwarzania energii elektrycznej - funkcjonować samodzielnie. Stanowią więc one całość techniczno-użytkową i jako takie mogą być wykorzystywane do wytworzenia energii elektrycznej. Brak jest zatem podstaw do wyodrębnienia, jako budowli, poszczególnych części elektrowni wiatrowej, a tym samym - czynienia z nich przedmiotu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, postrzeganych w oderwaniu od przeznaczenia elektrowni wiatrowej jako całości. Powyższe stanowisko, zdaniem Sądu, nie pozostaje w sprzeczności z poglądem wyrażonym w wyroku z dnia 16 lipca 2010 r. sygn. II SA/Po 124/10, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że jako budowlę w świetle art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego należy traktować jedynie części budowlane elektrowni jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, czyli wyłącznie fundament i maszt. Zdaniem Sądu, fakt, że elektrownie wiatrowe nie zostały w sposób wyraźny wymienione w przywołanym art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, nie przemawia za tym, aby przyjąć, iż elektrownie wiatrowe jako całość nie są budowlami. Ustawodawca wymienia w art. 3 pkt 3 obiekty budowlane, które są budowlami, ale wskazuje jednocześnie, że budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Nie jest to zatem wyliczenie wyczerpujące. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził, że słusznie organy przyjęły, iż całkowita wysokość projektowanych siłowni wiatrowych wynosi 180 m, co przekracza maksymalną dopuszczalną wysokość przyjętą w treści § 5 część III ust. 1 pkt 2 lit. b planu miejscowego, tj. 168 m. Niezależnie od powyższego Sąd zauważył, że dopuszczalność usytuowania na danym terenie elektrowni wiatrowych została jednoznacznie wskazana w uchwale Rady Gminy Gromadka. Okoliczność, że wyrokiem z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. II SA/Wr 298/14 WSA we Wrocławiu stwierdził nieważność tych zapisów nie zmienia tego że miejscowy plan nie przewiduje na terenie oznaczonym symbolem PBS/5/4 i PBS/5/6 zagospodarowania terenu poprzez budowę elektrowni wiatrowych. Wynika z faktu, że Rada, nie wprowadzając podobnego zapisu na terenie o symbolach PBS/5/4 i PBS/5/6, nie przewidywała w tym miejscu budowy elektrowni wiatrowych.

Sąd I instancji zauważył, że w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Wójt Gminy Gromadka ustalił środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą o łącznej maksymalnej mocy 22,4 MW w obrębie miejscowości O., gmina Gromadka ([...]), tj. 7 elektrowni. W decyzji tej organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu, niemniej art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi odrębną od art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) podstawę do samodzielnego badania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. Treść tego artykułu nie zwalnia zatem ww. organów od dokonywania oceny w tym zakresie i opierania się tylko i wyłącznie na ocenie, której dokonały organy przy podejmowaniu decyzji środowiskowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej dojdzie do odmiennej interpretacji zapisów planu niż zawarta w decyzji środowiskowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził jednocześnie, że inwestor nie doprowadził dokumentacji projektowej do zgodności z obowiązującymi przepisami, do czego został zobowiązany przez organ I instancji we właściwym trybie. Tym samym Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 8, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. za nieuzasadnione. Organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] listopada 2014 r. poprawnie wskazał przepisy, które powinien był wypełnić inwestor. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, postanowienie to zostało przy tym sformułowane w sposób szczegółowy i nie jest obarczone wadliwością powodującą jego niewykonalność.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] sp. z o.o., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca spółka zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że przedsięwzięcie planowane przez spółkę jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Gromadka z dnia 31 marca 2005 r., albowiem planowana inwestycja nie spełnia wymagań przewidzianych w § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b planu miejscowego, podczas gdy elektrownia wiatrowa jest urządzeniem technicznym, a do budowli należy zaliczyć tylko i wyłącznie części budowlane elektrowni, a mianowicie fundament i maszt, którego wysokość nie przekracza dozwolonej wysokości (wynosi 123 m), wobec czego spełnione zostały wytyczne zawarte w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego;

- art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że projekt budowlany złożony przez spółkę nie został sporządzony zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Gromadka z dnia 31 marca 2005 r., który - zdaniem Sądu I instancji - nie przewiduje na terenie oznaczonym symbolem PBS/6/2 zagospodarowania terenu poprzez budowę elektrowni wiatrowych w sytuacji, gdy ww. miejscowy plan zagospodarowania przewiduje zabudowę obiektów technologicznych takich jak wieże i maszty, co umożliwia realizację inwestycji polegającą na budowie masztu elektrowni wiatrowej;

- art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że spółka została prawidłowo wezwana do usunięcia naruszeń projektu budowlanego, podczas gdy wezwanie do usunięcia naruszeń projektu budowlanego było nieprecyzyjne, przez co skarżąca nie miała możliwości uzupełnienia ewentualnych nieprawidłowości dokumentacji projektowej zgodnie z wymogami nałożonymi przez organ, albowiem organ nałożył obowiązki w sposób budzący wątpliwości inwestora co do zakresu wymaganych czynności w szczególności, że wezwanie w przedmiocie zobowiązania do przedłożenia oświadczenia o zapewnieniu przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznej było obarczone wadliwością.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. wskazała, że elektrownia wiatrowa jest obiektem produkcyjnym. Powyższe potwierdził także Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzając jednocześnie, że zgadza się z opinia, iż obiekt produkcyjny tj. elektrownia wiatrowa jest jednocześnie obiektem technologicznym (s. 25 uzasadnienia wyroku). Niemniej jednak Sąd ten błędnie ustalił, że do obiektów technologicznych takich jak elektrownia wiatrowa nie ma zastosowania odstępstwo z § 5, część III, ust. 1 pkt 2 lit. b planu, gdyż w planie miejscowym wskazano, że obiekt technologiczny to kominy, wieże, maszty oraz silosy. Sąd stwierdził, że elektrownie wiatrowe nie mogą zostać uznane za obiekty technologiczne z powodu braku precyzyjnego wymienienia elektrowni wiatrowych w § 5 planu, podczas gdy budowa elektrowni wiatrowej polega na budowie masztu (wieży), do którego podłączone są urządzenia niestanowiące budowli. Z tego względu nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, który wykluczył budowę masztu elektrowni argumentując, iż § 5 planu nie odnosi wprost do elektrowni wiatrowych.

Skarżąca spółka podała, że postanowienia § 5 planu umożliwia na wskazanym terenie bez przeszkód zrealizować wnioskowaną inwestycję, ponieważ wysokość masztu elektrowni (123 m) nie przekracza dozwolonej wysokości. Nie ma bowiem podstaw, żeby wliczać do wysokości planowanej budowli łopat rotora, gdyż elektrownia wiatrowa jest urządzeniem technicznym, a do budowli należy zaliczyć tylko i wyłącznie części budowlane elektrowni, tj. fundament i maszt. Za przyjęciem, że elektrownie wiatrowe jako całość nie są budowlami przemawia treść art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ustawodawca rozróżnia bowiem części budowlane urządzeń technicznych od samych urządzeń (generator, rotor z gondolą, wirnik, generator, skrzynia biegów, komputer sterujący, transformator, rozdzielnia energetyczna, instalacja alarmowa zdalnego sterowania), uznając za budowlę jedynie pierwsze z nich. Zatem za niezasadne należy uznać twierdzenia Sądu w zaskarżonym wyroku, że planowana inwestycja wynosi 180 m, biorąc pod uwagę fakt, potwierdzony w orzecznictwie sądów, stanowiący, że budowlą są jedynie części budowlane elektrowni tj. fundament i maszt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu jako jedną z przesłanek skutkujących nieuwzględnieniem złożonej skargi w zakresie zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane uznał, że brak jest podstaw prawnych do udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych, zgodnie z wnioskiem Inwestora, na terenach oznaczonych symbolem PBS/6/2, albowiem z treści opisowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika wprost taka możliwość. Zdaniem Sądu możliwość budowy elektrowni wiatrowych powinna zostać przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do terenów o symbolu R/(1-94). Skarżąca spółka wskazała na sprzeczność w tym zakresie stanowiska Sądu I instancji, który stwierdził na stronie 25 uzasadnienia wyroku, że gdyby planowana inwestycja obejmowała budowę samej wieży, będącej częścią budowlaną elektrowni wiatrowej, to posadowienie wieży o wysokości 123 m byłoby zgodne z zapisem § 5 planu miejscowego na terenie oznaczonym symbolem PBS/6/2.

W ocenie strony, zestawienie rodzaju i charakteru zamierzenia inwestycyjnego ze sformułowaniem zawartym § 5 planu miejscowego wraz z wskazanym przeznaczeniem terenu nie pozostawia żadnych wątpliwości co do jego zgodności z przeznaczeniem terenu na budowę elektrowni wiatrowych. Wieża służy do produkcji energii elektrycznej, utrzymuje bowiem na odpowiedniej wysokości generator, który energię tą produkuje, a zatem stanowi również obiekt produkcyjny. Każdy obiekt produkcyjny jest jednocześnie obiektem technologicznym (chociaż nie każdy obiekt technologiczny jest obiektem produkcyjnym), albowiem technologia jest elementem procesu produkcyjnego. Stwierdzenie, że elektrownie wiatrowe stanowią obiekty produkcyjne, które jednocześnie są obiektami technologicznymi, jest wystarczające do tego aby uznać, iż mogą one być budowane na terenach oznaczonych symbolem PBS/6/2. Niewskazanie wprost, że elektrownie wiatrowe mogą być realizowane na terenach oznaczonych symbolami PBS/6/2, nie oznacza jednocześnie, że elektrownie wiatrowe nie mogą być wybudowane na tych terenach.

Zdaniem spółki, Starosta Bolesławiecki, stwierdzając niekompletność przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej, postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. nałożył obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, który uznać należy za nieprecyzyjny. Zakres wymagań przedstawionych przez organ powodował bowiem wątpliwości inwestora, w konsekwencji czego inwestor nie miał możliwości takiemu wezwaniu zadośćuczynić. Odnosząc się do kwestii uzupełnienia dokumentacji projektowej w zakresie przyłączenia farmy wiatrowej do sieci elektroenergetycznej zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego, skarżąca spółka podniosła, że brak jest w obowiązującym stanie prawnym takiego wymogu. Wskazany przez Sąd przepis utracił bowiem moc obowiązującą w dniu 28 listopada 2013 r., a w obecnym stanie prawnym ustawodawca nie przewiduje konieczności spełniania takiego warunku przez projekt budowlany, czego Sąd I instancji nie zauważył.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionej podstawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

W odniesieniu do zarzucanego Sądowi I instancji naruszenia prawa materialnego (art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane), zgodzić się należy ze stanowiskiem, że elektrownia wiatrowa może być uznana za przykład obiektu technologicznego, wobec czego brzmienie § 5 część III ust. 1 pkt 2 lit. b planu miejscowego nie mogło stanowić o niedopuszczalności lokalizacji elektrowni na terenie obszaru oznaczonego symbolem PBS/5/(1-6). W szczególności podstawą taką, wbrew odmiennej ocenie Sądu I instancji, nie było odwołanie się w treści przywołanego przepisu do kominów, wieży, masztów i silosów jako dozwolonych rodzajów obiektów technologicznych na analizowanym obszarze inwestycyjnym. Należy mieć bowiem na uwadze, że w ww. § 5 część III ust. 1 pkt 2 lit. b planu celem wyjaśnienia pojęcia "obiekty technologiczne" - pozostającego określeniem, które nie jest powszechnie zrozumiałe - posłużono się definicją zakresową przykładową. Kominy, wieże, maszty i silosy – wymienione w treści przepisu - zostały uznane za najbardziej reprezentatywne z racji powszechności występowania desygnaty pojęcia "obiekty technologiczne", niemniej nie jedyne. Obiekty technologiczne to obiekty niezbędne do przygotowania i prowadzenia w oparciu o określoną metodę procesu wytwarzania lub przetwarzania jakiegoś dobra. Wieża elektrowni wiatrowej wraz ze znajdującym się na niej urządzeniem (łopaty wirnika, gondola i in.) służy do wytwarzania energii elektrycznej w oparciu o metodę napędzania turbiny wiatrowej energią wiatru i z tego względu spełnia kryterium obiektu technologicznego w rozumieniu przyjętym w § 5 część III ust. 1 pkt 2 lit. b planu.

Wadliwe zawężenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pojęcia "obiektów technologicznych", użytego w uchwale Rady Gminy w Gromadce z dnia 31 marca 2005 r. Nr XXVIII/190/05, nie wpłynęło jednak na naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, albowiem – jak trafnie wskazał Sąd w zaskarżonym wyroku – w sprawie miała miejsce niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niewyeliminowana przez spółkę w trybie określonym w art. 35 ust. 3 cyt. ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym zakresie podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym objęty wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obiekt budowlany posiada wysokość 180 m, co oznacza przekroczenie przez inwestora maksymalnej dopuszczalnej wysokości projektowanego obiektu technologicznego, przyjętej w treści § 5 część III ust. 1 pkt 2 lit. b planu miejscowego, tj. 168 m. Należy przypomnieć, że planowana przez spółkę inwestycja obejmuje budowę elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, której elementem budowlanym jest wieżą, na której umieszczona ma być ruchoma gondola z wirnikiem. Wieża wraz z gondolą tworzą ze sobą funkcjonalną całość, gdyż wymagania technologiczne produkcji energii elektrycznej pochodzącej z energii wiatru uniemożliwiają traktowanie za samoistny obiekt produkcyjny jedynie wieży. Obiektem technologicznym jest w tym przypadku zatem wieża, której częścią składową pozostaje urządzenie techniczne w postaci gondoli wraz z generatorem, wirnika, skrzyni biegów i pozostałych elementów służących prawidłowemu funkcjonowaniu elektrowni wiatrowej.

Treść § 5 część III ust. 1 pkt 2 lit. b uchwały nakierowuje na uznanie, że ustalenie maksymalnej dopuszczalnej wysokości obiektów technologicznych w oparciu o metodę pomiaru odnoszoną do nieprzekraczania rzędnej 168 m przez ich "wierzchołki" stanowi nakaz uwzględnienia całkowitej wysokości określonego obiektu technologicznego. Wierzchołek to w powszechnym rozumieniu najwyżej położona część czegoś. Odniesienie znaczenia tego terminu do elektrowni wiatrowej oznacza, że za wysokość wierzchołka elektrowni uznać należało, jak poprawnie uznał Sąd, wysokość wyznaczoną maksymalnym pionowym zasięgiem łopaty wirnika, skoro ten element techniczny elektrowni wiatrowej bez wątpienia stanowi jego stałą (pomimo że wymienialną) część składową. Taki sposób pomiaru w pełni odpowiada zresztą przyjętej przez ustawodawcę na gruncie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961) metodologii pomiaru wysokości elektrowni nawiązującej do "najwyższego punktu budowli", do którego wliczyć należy elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (art. 4 ust. 1 cyt. ustawy). Nie ma zatem podstaw, by wysokość wierzchołków elektrowni wiatrowej w rozumieniu przyjętym w uchwale z dnia 31 marca 2005 r. Nr XXVIII/190/05, analogicznie jak ma to miejsce w przypadku "całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej" w rozumieniu przyjętym w przywołanej wyżej ustawie odnosić wyłącznie do wysokości samej wieży, gdyż stałoby to w sprzeczności nie tylko z charakterem elektrowni wiatrowej jako urządzenia składającego się wielu elementów składowych, ale i z funkcjami wyznaczenia w akcie prawnym dopuszczalnej wysokości tego rodzaju obiektu technologicznego.

Dla kierunku prowadzonych rozważań zorientowanych na wykazanie naruszenia przez Sąd I instancji art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej, nie ma kluczowego znaczenia przesądzenie, czy budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego stanowi wyłącznie część naziemna elektrowni wiatrowej, jak uważa skarżąca, czy też, jak uznał Sąd, za budowlę należy również traktować elektrownię wiatrową jako "całość". Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że podjętej przez stronę skarżącą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w tym zakresie polemice ze stanowiskiem Sądu nie została nadana właściwa jej forma prawna, tj. postawienie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez przyjęcie błędnej wykładni art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, skoro to ten przepis zawiera definicję budowli. Należy mieć na uwadze, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym, co przekłada się na to, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę w graniach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest przytoczenie postawy kasacyjnej i jej uzasadnienie. Swoje rozważania dotyczące pojęcia "budowla" skarżąca spółka prowadzi wyłącznie w kontekście zarzucenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W odniesieniu do tejże normy prawnej zaznaczona wyżej kwestia (wykładnia art. 3 pkt 3 ustawy) może być jednak rozważana tylko w takim zakresie, w jakim przesądzenia wymaga, czy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnosić należało w niniejszej sprawie do projektu budowlanego obejmującego nie tylko budowę wieży elektrowni, ale również umieszczone na niej właściwe urządzenia techniczne służące produkcji energii elektrycznej. Innymi słowy, ramy prowadzonego sporu mogą dotyczyć tylko tego, czy za poprawne można uznać stanowisko skarżącej spółki, że ocenianym w niniejszym postępowaniu zamierzeniem inwestora pozostaje wyłącznie budowa "części budowlanych" elektrowni wiatrowej i tylko w takim zakresie przedmiotowym art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane miał w sprawie zastosowanie.

Odnosząc się do zaznaczonej kwestii, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie przypomnieć, że w myśl art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Zasadę tę należy rozumieć w sposób, który zakłada, że w przypadku wniosku obejmującego obiekt budowlany pozwolenie musi obejmować całość zamierzenia budowlanego dotyczącego tego obiektu, w tym jego części składowe w takiej postaci, by mógł on być użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem. W relewantnym stanie prawnym art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane przyjmował, że przez "budowlę" należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak [...] "części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń)". Tego rodzaju definicja - mając na uwadze, że expressis verbis odnosi się do elektrowni wiatrowych - powoduje, że za "budowlę" rozumieć należy wyłącznie część budowlaną elektrowni wiatrowej. Z tego zatem powodu odrzucić należy pogląd Sądu I instancji kwalifikujący jako budowlę elektrownię wiatrową traktowaną "jako całość", gdyż stałoby to w sprzeczności z decyzją ustawodawcy, by z definicji budowli wyłączyć "część techniczną" elektrowni wiatrowej. Zmiana art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane dokonana przywołaną wcześniej ustawą z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, polegająca m.in. na wykreśleniu sława "wiatrowych", nie miała charakteru porządkującego, ale normatywny, w związku z czym w stanie prawnym poprzedzającym wejście w życie ww. ustawy nie można przyjąć, by elektrownie wiatrowe stanowiły budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy. Przyznanie racji stronie skarżącej w odniesieniu do konieczności respektowania decyzji ustawodawcy w tym zakresie nie może jednak powodować, że akceptować można wnioski, które wnosząca skargę kasacyjną wyprowadza z faktu, iż budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane jest wyłącznie "część budowlana" elektrowni wiatrowej. Strona skarżąca nie dostrzega bowiem tego, że pomimo iż "część techniczna" elektrowni wiatrowej nie jest budowlą, to elektrownia wiatrowa jako całość stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. W świetle tego przepisu obiektem budowlanym jest bowiem "budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami". To zastrzeżenie odnoszące się do urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową z budowlą ma istotne znaczenie dla kwalifikacji prawnej obiektu elektrowni wiatrowej i dopuszczalności zastosowania w sprawie normy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zakres pojęcia "urządzenie techniczne", o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (którego desygnatem jest elektrownia wiatrowa, w skład której nie wchodzą części budowlane) jest podrzędny względem zakresu ogólnego pojęcia "urządzenia" wymienionego w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Z tego względu przyjąć trzeba, że elektrownia wiatrowa jest obiektem budowlanym, w skład którego wchodzi jej część budowlana (stanowiąca budowlę) oraz powiązana z nią część techniczno-użytkowa w postaci właściwych urządzeń technicznych przechwytujących energię wiatru i zamieniających ją w energię elektryczną. W pełni akceptując stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 13 września 2011 r. sygn. P 33/09, OTK-A 2011/7/71 odnośnie do zakresu znaczeniowego pojęcia "budowla", "obiekt budowlany", "urządzenie (techniczne)", a także niekonsekwencji ustawodawcy przy posługiwaniu się tymi terminami w ustawie – Prawo budowlane, zgodzić się należy jednocześnie ze stanowiskiem, zgodnie z którym urządzenia budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 ustawy są szczególnym rodzajem urządzeń (technicznych) w znaczeniu przyjętym w art. 3 pkt 1 lit. a i b Prawa budowlanego. Mając na uwadze, że urządzeniami budowlanymi są "urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem [...]", nie może budzić wątpliwości, że – wbrew odmiennej ocenie strony skarżącej - elektrowni wiatrowej (bez jej części budowlanych) przypisać należy tenże właśnie status (urządzenia budowlanego). Wymieniona przez stronę część techniczna elektrowni, tj. gondola z obrotową siłownią wiatrową wyposażona w rotor jest elementem koniecznym do czerpania energii z siły wiatru, stąd będąc konieczną częścią składową budowli, zapewniającą jej funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem wchodzi w zakres nadrzędnego pojęcia "obiekt budowlany" (art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego). Powołana w skardze kasacyjnej argumentacja nakierowana na wykazanie nadrzędności urządzeń technicznych elektrowni wiatrowej względem jej konstrukcji budowlanej (wieży, słupa, masztu) jest nieuprawniona. Odpowiedź na pytanie, czy konstrukcja wieży (budowla) służy działaniu znajdujących się na niej urządzeń technicznych, czy też odwrotnie – to wymienione urządzenia zapewniają możliwość użytkowania budowli zgodnie z jej przeznaczeniem zależy od przyjętej perspektywy. W postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej zasadnicze znaczenie ma perspektywa wyznaczona przepisami ustawy – Prawo budowlane, która centralnym przedmiotem oceny czyni obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b ustawy. W niniejszej sprawie projektowaną inwestycją objęta była budowa elektrowni wiatrowej (obiektu budowlanego), składającego się z części budowlanych elektrowni (budowla) oraz urządzeń technicznych (budowlanych). Tenże status decydował o tym, że objęta wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę inwestycja na terenie gminy Gromadka podlegała ocenie pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.in. w aspekcie wysokości tak rozumianego obiektu budowlanego) i w związku z nieusuniętym przez inwestora naruszeniem § 5 część III ust. 1 pkt 2 lit. b planu miejscowego zasadnym było wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną za nietrafne uznaje stanowisko wyrażone w powołanym przez stronę wyroku WSA w Poznaniu z dnia 16 lipca 2010 r. sygn. II SA/Po 124/10, albowiem uznawanie elektrowni wiatrowej "jako całości" za urządzenie techniczne, w skład którego wchodzi inna budowla, nie znajduje uzasadnienia w treści ustawy – Prawo budowlane. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie jednocześnie zauważyć, że w przywołanym wyroku z dnia 13 września 2011 r. sygn. P 33/09 Trybunał Konstytucyjny w sposób wyczerpujący wskazał przyczyny, z powodu których kwalifikacja określonych obiektów jako spełniających zakres znaczeniowy pojęć zamieszczonych w art. 3 Prawa budowlanego, w szczególności pojęć "obiekt budowlany", "budowla", urządzenie techniczne" może się różnić w zależności od tego, czy jest ona dokonywana na użytek procesu inwestycyjno-budowlanego, czy też służy stosowaniu przepisów prawa daninowego. Z tego względu, mając na uwadze, że przedmiotem kontroli pozostawało w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie odmawiające zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ograniczone znaczenie przypisać należało wskazywanym przez stronę skarżącą judykatom, w których sądy administracyjne poddały rozważeniu działania organów podatkowych w odniesieniu do wymiaru podatku od nieruchomości.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczność, że na terenie o symbolu R/(1-94) została expressis verbis przewidziana możliwość budowy elektrowni wiatrowych nie oznacza, iż na pozostałych terenach objętych tymże planem możliwość taka w sposób samoistny została wykluczona. Zasadnicze znaczenie przypisać należało tu wyłącznie temu, że elektrownia wiatrowa stanowi przykład obiektu produkcyjnego, którego lokalizacja mieściła się w przeznaczeniu podstawowym terenu o symbolu PBS/5/(1-6). Tenże argument podniesiony przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie mógł mieć tym samym znaczenia decydującego w odniesieniu do zastosowania w sprawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, należy przypomnieć, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, zakres stwierdzonych nieprawidłowości, objętych obowiązkiem usunięcia, miał być "nieprecyzyjny oraz w części wadliwy". Niezależnie od faktu, że skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zawarła niezbędnego wyjaśnienia, która część wezwania zamieszczonego w postanowieniu z dnia [...] listopada 2014 r. budziła jej wątpliwości, zauważyć trzeba, iż zarzut braku konkretności wyjaśnienia przez organ na czym ma polegać obowiązek usunięcia wskazanych w dokumentacji projektowej nieprawidłowości ma charakter procesowy. Tak rozumianej wadliwości działania organu nie można zatem podnosić poprzez postawienie zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Czym innym jest bowiem rozważenie, czy organ miał materialnoprawne podstawy, by skorzystać z kompetencji wskazanej w przywołanym przepisie, a czym innym pozostaje procesowy sposób wywiązania się z tego obowiązku. Skoro organ administracji architektoniczno-budowlanej podejmuje swoje działanie poprzez wydanie postanowienia (art. 123 § 1-2 k.p.a.), to zastosowanie znajdują tu przepisy rozdziału 9 Działu II k.p.a. normujące m.in. elementy postanowienia administracyjnego. Art. 124 § 1 k.p.a. wymaga, by postanowienie, obok powołania podstawy prawnej, zawierało rozstrzygnięcie. Przyjmując, że wskazanie nieprawidłowości dokumentacji projektowej wraz z zobowiązaniem do ich usunięcia mieści się w pojęciu "rozstrzygnięcia", obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną było objęcie zarzutem skargi kasacyjnej tego przepisu, który normował sposób wywiązania się przez organ prowadzący postępowanie z tego zadania wraz ze szczegółowym uzasadnieniem, dlaczego w tym konkretnym przypadku można mówić o dopuszczeniu się przez organ naruszenia tego przepisu. Odstąpienie przez stronę od tego obowiązku czyniło omawiany zarzut skargi kasacyjnej wadliwym w stopniu uniemożliwiającym odniesienie się do niego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczność wskazania w treści decyzji organu, iż miejsce posadowienia elektrowni wiatrowej znajduje się poza obszarem opracowania nie wpływa w sposób istotny na jej wadliwość, uwzględniając, że strona skarżąca nie kwestionuje, że w pozostałym zakresie obowiązek zawarty w postanowieniu z dnia [...] listopada 2014 r. nie został przez nią spełniony. Wymóg, by projekt budowlany zawierał oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych, zamieszczony w art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy - Prawo budowlane, został zniesiony wskutek wejścia w życie (dnia 28 czerwca 2015 r.) art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443). W toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. podlegał zatem zastosowaniu, na co trafnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wskazywana w skardze kasacyjnej data (28 listopada 2013 r.) utraty mocy obowiązującej art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy- Prawo budowlane opiera się zatem, jak należy przyjąć, na błędnie ustalonym terminie derogacji wskazanej normy.

W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.