Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 122/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 7 ust. 1, par. 8 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: par. 7 ust. 1, par. 8 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R., działając na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz w oparciu o art. 104 §1 i §2 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził u W.P. chorobę zawodową - zespół wibracyjny w postaci kostno-stawowej, wymienioną w poz. 22/2 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

W uzasadnieniu wskazano na fakt zatrudnienia wyżej wymienionego pracownika w Kopalni Węgla Kamiennego "A" w Ż. od 26 listopada 1981 r. do 31 października 1996 r., na stanowiskach pomocy górnika i górnika pod ziemią oraz od 1 listopada 1996 r. do 8 sierpnia 2005 r. w Kompanii Węglowej S.A. - Oddział Kopalnia Węgla Kamiennego "B" w R., na stanowisku górnika pod ziemią, gdzie w okresie do 31 maja 2004 r. pracował w ekspozycji na czynnik patogenny w formie drgań mechanicznych. Równocześnie organ administracyjny podniósł, że za przyjęciem zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia przemawia całość dokonanych w sprawie ustaleń, a w szczególności rozpoznanie choroby zawodowej przez Poradnię Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny w K. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., nr [...]), jak również ocena narażenia zawodowego, potwierdzająca przeszło dwudziestoletnią pracę w ekspozycji na drgania mechaniczne, okresowo przekraczające normatywy higieniczne.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Kompania Węglowa S.A. - Oddział KWK "B" w R. wnosząc o uchylenie tego rozstrzygnięcia, względnie jego zmianę i orzeczenie co do istoty sprawy albo przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia lub też "oddalenie wniosku" W. P. w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Zdaniem odwołującej się, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był niepełny i nie dawał podstaw do uznania choroby zawodowej, zaś stwierdzenie organu sanitarnego o wysokim prawdopodobieństwie istnienia związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy a stanem zdrowia pracownika jest bezzasadne. Jakkolwiek bowiem pracował on w warunkach stwarzających możliwość powstania spornej choroby, to jednak wyniki pomiarów narażenia na czynniki szkodliwe nie wykazywały przekroczenia dopuszczalnych norm. Nadto Kompania Węglowa S.A. - Oddział KWK "B" w R. podniosła zarzut naruszenia zasady wynikającej z art. 10 K.p.a. w związku z art. 77-81 tego Kodeksu wywodząc, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nie umożliwił jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji. Mając na uwadze powyższe odwołująca się Kopalnia złożyła wniosek o przeprowadzenie badań W.P. "na okoliczność, iż brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej".

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 K.p.a., art. 2351 Kodeksu pracy oraz §8 i §11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r., stwierdzającą chorobę zawodową u W. P. i rozstrzygnął o odmowie stwierdzenia tej choroby.

Na wstępie organ odwoławczy podniósł, że w toku postępowania nastąpiła zmiana mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Z dniem 3 lipca 2009 r. weszło bowiem w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie zaś z brzmieniem §11 ust. 1 omawianego aktu, do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne.

W dalszej części uzasadnienia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. opisał cały przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie i podzielił ustalenia organu pierwszej instancji co do okresu pracy W. P. w narażeniu na czynnik szkodliwy. Podkreślił jednak, że w postępowaniu odwoławczym wspomnianego pracownika poddano badaniom w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (obserwacja kliniczna w dniach [...] r.), gdzie wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...], w którym nie rozpoznano choroby zawodowej wymienionej w poz. 22/2 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu omawianego orzeczenia podniesiono bowiem, że konkluzja taka wynika z analizy dostępnej dokumentacji medycznej, danych dotyczących narażenia zawodowego, wyników badań rtg układu kostno-stawowego kończyn górnych z [...] r. i [...] r., nie wykazujących obecności zmian radiologicznych odpowiadających skutkom klinicznym działania wibracji miejscowej oraz wyników konsultacji ortopedycznej.

W tym miejscu organ drugiej instancji odnotował, że Kierownik Działu Konsultacyjno-Diagnostycznego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., w odpowiedzi na wezwanie o ustosunkowanie się do wspomnianego orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., przełożył pismo datowane na [...] r., w którym podtrzymał wprawdzie stanowisko wyrażone w treści swojego orzeczenia z dnia [...] r. stwierdzając jednak, iż orzeczenie jednostki medycznej drugiego stopnia powinno być wiążące.

Nadto organ odwoławczy zaakcentował, że W. P. został poinformowany pismem z dnia [...] r. o prawie zapoznania się z całością dokumentacji przed wydaniem decyzji, lecz nie zgłosił żadnych uwag do toczącego się postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisów §7 ust. 1 i §8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że pracodawca jest podmiotem upoważnionym do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania pracownika przez jednostkę orzeczniczą drugiego a także §8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., poprzez zaniechanie wszechstronnego i szczegółowego wyjaśnienia przez organ sprzeczności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w przez obie placówki medyczne. Nadto podniósł zarzut naruszenia art. 2351 Kodeksu pracy, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że jego schorzenie nie ma charakteru choroby zawodowej. Wskazał również na naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 77 §1 i §2 oraz art. 80 K.p.a.

Zdaniem skarżącego, zgodnie z §7 ust. 1 przywołanego rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., tylko pracownik jest upoważniony do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia i zarówno ten przepis jak i §8 tego aktu wykonawczego nie przyznają takiego uprawnienia pracodawcy. Nadto W.P. podniósł, że jednostka orzecznicza pierwszego stopnia przeprowadziła szczegółowe i wieloetapowe badanie schorzenia pod kątem jego kwalifikacji zawodowej, z kolei badanie przez placówkę drugiego szczebla ograniczone było do przeanalizowania dokumentacji medycznej i konsultacji ortopedycznej, zaś jedynym wykonanym przez nią badaniem była próba oziębłościowa. Przeczy to twierdzeniu organu o wszechstronnej diagnostyce, zwłaszcza że rozbieżności pomiędzy diagnozami obydwu placówek nie zostały wyjaśnione. Skarżący dodał, że w toku postępowania Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. nie znalazła podstaw do zmiany swojego orzeczenia lekarskiego nr [...]. Zaakcentował również, iż w ramach odwołania pracodawcy od decyzji organu pierwszej instancji kwestionowane było istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy warunkami pracy a rozpoznanym schorzeniem, nie zaś prawidłowość ustaleń co do kwalifikacji i rodzaju rozpoznanych u niego chorób.

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy ponownie podkreślił, że w jego ocenie brak rozpoznania u W.P. choroby zawodowej przez jednostkę orzeczniczą drugiego szczebla, pomimo wykonywania przezeń pracy w narażeniu na drgania mechaniczne, uniemożliwia wydanie decyzji administracyjnej stwierdzającej istnienie tej choroby, z uwagi na to, iż nie zachodzą przesłanki, od wystąpienia których uzależnia to rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r.

Następnie, to jest w dniu [...] r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika Kompanii Węglowej S.A. - Oddział KWK "B" datowane na [...] r., w którym wniósł on o oddalenie skargi wywodząc, iż decyzja organu drugiej instancji nie narusza, w jego ocenie, obowiązującego prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że wydając tę decyzję naruszono prawo materialne oraz przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w rezultacie rozstrzygnięcie to nie może pozostać w obrocie prawnym.

W pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, że z dniem 3 lipca 2009 r., czyli w toku postępowania, lecz przed wydaniem decyzji stanowiącej przedmiot skargi, nastąpiła zmiana stanu prawnego w zakresie przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Mianowicie, weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869).

Z kolei poprzednie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), podobnie jak przepisy, w oparciu o które zostało wydane (to jest art. 237 §1 pkt 2 i 3 Kodeksu Pracy) uznano za niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Orzeczenie w tym przedmiocie wydał Trybunał Konstytucyjny w dniu 19 czerwca 2008 r. (sygn. akt P 23/07 - Dz. U. Nr 116, poz. 740).

W świetle powyższego należy stwierdzić, że w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia prawidłowo powołano przepisy nowego rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. Jak przy tym trafnie zwrócił uwagę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., stosownie do treści normy intertemporalnej zawartej w §11 ust. 1 cytowanego aktu wykonawczego, do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne.

W tym miejscu trzeba podnieść, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, obowiązujące zarówno obecnie jak i w dacie orzekania przez organ odwoławczy wyznacza definicja sformułowana w art. 2351 Kodeksu pracy, zgodnie z którą za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zatem zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do przywołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz ustalenie związku przyczynowego pomiędzy jego wystąpieniem a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Należy zaakcentować, że istnienie tych przesłanek lub ich brak organ sanitarny obowiązany jest ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosownie zaś do §8 ust. 1 przywołanego rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., podstawą wydania decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w §5 omawianego aktu.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ drugiej instancji powołał się na wnioski płynące z orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r., [...].

Jak jednak trafnie zwrócono uwagę w skardze - orzeczenie to uzyskane zostało w następstwie działań pozostających w sprzeczności zarówno z uregulowaniami przywołanego aktu wykonawczego z dnia 30 czerwca 2009 r. jak i z odpowiednimi przepisami wcześniejszego rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., w okresie obowiązywania którego orzeczenie to wydano.

Trzeba bowiem zaznaczyć, że skarżący był najpierw badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., która w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] r. rozpoznała u niego sporną chorobę zawodową. Z kolei wspomniane orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wydane zostało na skutek żądania zgłoszonego przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., który wystąpił do rzeczonej placówki drugiego szczebla (vide: pismo stanowiące kartę nr 68 akt administracyjnych) o przeprowadzenie ponownych badań uwzględniając wniosek sformułowany przez pracodawcę w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej.

Tymczasem należy podkreślić, że postępowanie w sprawie ustalenia choroby zawodowej przed właściwymi jednostkami orzeczniczymi toczy się, w myśl przepisów obydwu rozporządzeń, bez udziału pracodawcy, któremu nawet nie przesyła się w toku tego postępowania orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Nie można bowiem utożsamiać procedury orzekania o chorobie zawodowej przez właściwe jednostki medyczne z postępowaniem administracyjnym w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, toczącym się przed właściwym państwowym inspektorem sanitarnym.

Zarówno przy tym §7 ust. 1 pierwszego z wyżej wymienionych aktów wykonawczych, jak i §7 ust. 1 drugiego z nich stanowią wyraźnie, że podmiotem upoważnionym do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie u pracownika ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia jest wyłącznie pracownik (były pracownik).

Przepisy obu cytowanych rozporządzeń określają wprawdzie, że jeśli właściwy organ sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia (w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. - dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia) lub wystąpić do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. W żadnym razie nie oznacza to jednak, aby był on w tym zakresie uprawniony do skorzystania (na wniosek pracodawcy czy też z urzędu) ze środka prawnego przewidzianego w §7 ust. 1 rozporządzenia, skoro możliwość ta zastrzeżona została wyłącznie dla pracownika. Podobny pogląd znalazł wyraz w orzecznictwie sądowym (por.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2007, sygn. akt II OSK756/06, publ.: LEX Nr 369067, z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 332/07, publ.: LEX Nr 344519 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 555/08, publ.: LEX Nr 536498).

W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych Sąd uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do kierowania skarżącego na ponowne badania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Pomimo to organ odwoławczy odmawiając stwierdzenia choroby zawodowej oparł swoje rozstrzygnięcie na diagnozie tej placówki medycznej wywodząc, iż to ona jest wiążąca.

Tymczasem, w ocenie Sądu nie sposób uznać za prawidłową decyzję opartą na bezkrytycznej akceptacji wniosków płynących z orzeczenia, którego wydanie w świetle obowiązujących przepisów w ogóle nie powinno mieć miejsca. Omawiane uchybienie jest tym bardziej istotne, że diagnoza ujęta w tym orzeczeniu jest całkowicie sprzeczna z rozpoznaniem zawartym w orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K.

W toku ponownego rozpoznania sprawy [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. uwzględni wskazania płynące z niniejszego wyroku i powtórnie oceni zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenie Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] r. Jeżeli natomiast poweźmie wątpliwości co do jego treści, rozważy potrzebę skorzystania ze środków prawnych, przewidzianych w §8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., które z mocy tego przepisu mogą zostać zastosowane przez właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Należy jednak raz jeszcze podkreślić, że omawiane środki nie mogą być utożsamiane ze skierowaniem pracownika na ponowne badania lekarskie, jako że wniosek o ich przeprowadzenie może zostać złożony jedynie w trybie §7 ust. 1 tego aktu wykonawczego, wyłącznie przez pracownika.

Niezbędne będzie przy tym dokładne wyjaśnienie kwestii związanych z pojawieniem się pierwszych udokumentowanych objawów spornej choroby u W.P. Dane wynikające z akt sprawy nie są w omawianym zakresie jednoznaczne. Jakkolwiek bowiem jest poza sporem, że skierowanie wyżej wymienionego na badania w związku z podejrzeniem tej choroby nastąpiło w dniu [...]r. (vide: karta nr 14 akt administracyjnych), to jednak w postępowaniu ocenie podlegały również zdjęcia rtg wykonane w [...] r., co może wskazywać, że rozpoczął on leczenie już wcześniej. Należy zatem zwrócić się do skarżącego o złożenie w tym zakresie stosownych wyjaśnień oraz o przedstawienie ewwentualnej posiadanej przezeń dokumentacji medycznej mogącej potwierdzać, kiedy wystąpiły u niego pierwsze symptomy spornej dolegliwości.

Wyjaśnienie tego zagadnienia ma zasadniczy wpływ na wynik sprawy. Skarżący pracował bowiem w narażeniu na czynnik szkodliwy do 31 maja 2004 r., zaś z brzmienia §2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. wynika, że organ sanitarny jest upoważniony do stwierdzenia choroby zawodowej jedynie w przypadku, gdy wystąpienie pierwszych udokumentowanych objawów tej choroby nastąpi nie później niż we wskazanym w tym akcie prawnym okresie rozpoczynającym swój bieg od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, który w przypadku choroby wskazanej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych wynosi - w zależności od stwierdzonej postaci 1 rok lub 3 lata.

Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji wyroku działając na podstawie art. 132 i art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.