Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 737/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1a ust.1
journal: Dz.U. 2004 nr 89 poz 849
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie procedury zawieszenia poboru akcyzy i jej dokumentowania.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Ziemowit Augustyniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi L.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], wydaną z powołaniem się na art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 201, ze zm., dalej: "O.p.") oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 i 3, art. 1a ust. 2 i 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016r., poz. 716, ze zm., dalej: "u.p.o.l."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 17 marca 2017r. znak: [...] ustalającej [...] zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2017 rok w kwocie [...] zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, co następuje.

W informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2007 r. małżonkowie [...] zadeklarowali w dniu 6 sierpnia 2007 r., wskazując na zakupioną aktem notarialnym z dnia 29 czerwca 2007 r. nieruchomość, budynek mieszkalny o powierzchni [...] m² oraz pozostałe grunty o powierzchni [...] m².

W złożonej informacji z dnia 4 maja 2015 r. (wpływ do organu w dniu 5 maja 2015 r.) w sprawie podatku od nieruchomości na 2015 rok, [...] (dalej: "podatnik", "skarżący") zadeklarował: "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków" o powierzchni [...] m² oraz "mieszkania związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej": [...] m². W załączniku do powyższego o nr [...] z tej samej daty, podatnik wyjaśnił, że na działkach [...] usytuowane są budynki: domki drewniane "[...]". Wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą pod firmą: "[...].

W aktach sprawy znajdują się:

- wypisy z rejestru gruntów z dnia 25 kwietnia 2017 r. dotyczące położonych w [....]

- akt notarialny rep. A nr [...] z dnia 4 sierpnia 2010 r. – "umowa o ustalenie sposobu użytkowania",

- decyzja Starosty Powiatowego w [....]. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca [...] pozwolenia na budowę,

- dokumenty związane z prowadzoną wobec [...] kontrolą podatkową w zakresie prawidłowości zgłoszenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2015 r.

- sporządzony w dniu 26 kwietnia 2017 r. wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczący przedsiębiorcy [...]

Wójt Gminy [...] wydał w dniu 17 marca 2017 r. decyzję ustalającą małżonkom [....] zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku od nieruchomości na 2017 r. w wysokości [...] zł, przyjmując jako podstawę opodatkowania:

- mieszkania o powierzchni [...] m²,

- budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m²,

- pozostałe budynki o powierzchni [...] m²,

- grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m²,

- grunty pozostałe o powierzchni [...] m².

Podatnik, reprezentowany przez adwokata, w odwołaniu od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie, zarzucił:

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że pięć budynków jest budynkami stałymi w rozumieniu przepisów u.p.o.l. oraz, że jest w nich prowadzona działalność gospodarcza przez cały rok, podczas gdy są to budynki letniskowe nieposiadające ogrzewania i niemożliwe jest prowadzenie w nich działalności gospodarczej,

- naruszenie przepisów procesowych, to jest art. 9, 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na uniemożliwieniu stronie zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, gdyż wydanie decyzji nie zostało poprzedzone zawiadomieniem stron o ustaleniach zgromadzonych w sprawie, przez co nie mogła się wypowiedzieć się na temat zgromadzonego materiału dowodowego,

- naruszenie art. 7, 77 §1 i art. 80 kpa oraz art. 14 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpoznaniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. od kiedy podatnik prowadzi działalność gospodarczą wyłącznie w [...], w ogóle czy nie prowadzi działalności gospodarczej w innym miejscu,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a i b u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że budynki mieszkalne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą.

W uzasadnieniu odwołania zwrócił uwagę, że w aktach powinien znajdować się aktualny na dzień 1 stycznia 2017 r. wypis z ewidencji gruntów i budynków, odpis numeru KW prowadzonej dla obu nieruchomości; w aktach brak jest informacji

o wprowadzeniu nieruchomości do ksiąg rachunkowych płatnika.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 17 marca 2017 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zwrócił na wstępie uwagę, że sprawa niniejsza dotyczy corocznego wymiaru podatku, co potwierdza wydana przez organ pierwszej instancji decyzja wymiarowa za 2016r. utrzymana w mocy decyzją SKO w [...] z dnia 24 kwietnia 2017r. numer [...].

Powołując się dalej na przepis art. 165 § 5 pkt 1 O.p., zgodnie z którym nie jest wymagane wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie oraz przepis art. 200 § 2 pkt 1 O.p. stanowiący o braku wymogu zapewniania stronie prawa wypowiedzenia się w sytuacji z art. 165 § 5 pkt 1 O.p, organ odwoławczy stwierdził, że nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów dotyczących zapewnienia stronie prawo wypowiedzenia się w sprawie. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że niezależnie od tego, zawiadomił odwołującego reprezentowanego przez pełnomocnika przez pełnomocnika o uprawnieniu określonym w art. 200 O.p., z którego to podatnik nie skorzystał.

Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że sprawa dotyczy wymiaru podatku od nieruchomości w zakresie działek w [...] zgodnie z danymi z rejestru gruntów stanowi działkę nr [...] o powierzchni [...]m² i oznaczeniu symbolem Bi, a nieruchomość położona w [...] zgodnie z danymi z rejestru gruntów stanowi działkę nr [...] obr. [...] o powierzchni [...]m² i oznaczeniu symbolem [...]. Powierzchnia obu działek wynosi łącznie [...]².

Organ odwoławczy wskazał, że do materiału dowodowego sprawy organ włączył protokół z kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniu 27 kwietnia 2015r. u podatnika, w którym odnotowano, że udostępnił on decyzję nr [...] i akt notarialny [...] oraz że dokonano oględzin i pomiarów powierzchni użytkowej wszystkich pomieszczeń w budynkach, stanowiących 5 domków letniskowych o funkcji zakwaterowania turystycznego. Każdy domek posiada dwa segmenty z osobnym wejściem, parter – [...] m², piętro – [...]² poniżej [...]. Stwierdzono, że wszystkie są jednakowej wielkości o łącznej powierzchni użytkowej [...] m², w tym powierzchnia poniżej [...] m wysokości stanowi [...] m². Odnotowano także budynki mieszkalne w trakcie budowy i brak możliwości dokonania pomiarów. Grunty stanowią działki nr [...] o powierzchni [...]m²; działka nr [...] o powierzchni [...]m². Do protokołu załączono wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, wydruk z rejestru gruntów działka nr [...], wydruk z rejestru gruntów działka nr [...] w [...]. Organ odwoławczy wskazał dalej, że decyzja Starosty [...] z dnia 22 października 2007r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmuje pięć domków letniskowych o funkcji zakwaterowania turystycznego, kategoria obiektów budowlanych – [...] na działkach nr [...] obr. [...].

W ocenie organu odwoławczego, zgromadzone w sprawie dowody, tj. powołany powyżej protokół i decyzja, dowodzą tego, że obiekty posadowione na działkach nr [...] stanowią budynki oraz że są to budynki letniskowe, co potwierdził podatnik w odwołaniu; za uznaniem opodatkowanych budynków jako letniskowych przemawia ponadto posadowienie ich na działkach oznaczonych symbolem [...], który oznacza inne tereny zabudowane (art. 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia MRRiB z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków).

Organ drugiej instancji powołując się dalej na art. 1a ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz orzecznictwo sadów administracyjnych stwierdził, że bez znaczenia w sprawie pozostaje cel, dla którego wzniesione zostały budynki letniskowe, to jest wynajmowanie ich w sezonie letnim, i ich - jak to określił podatnik - niestały charakter. Przesądzające znaczenie ma okoliczność, iż powstały one jako budynki i posiadają cechy budynku, co potwierdza ww. decyzja starosty i protokół kontroli.

W ocenie tego organu należało przyjąć, że opodatkowane w sprawie obiekty stanowią budynki i podlegają jako takie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Wyjaśnił dalej organ, że fakt posiadania gruntów i budynków przez przedsiębiorcę oznacza, że ma do nich zastosowanie najwyższa stawka, to jest dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co potwierdza dołączony do akt sprawy wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z dnia 26 kwietnia 2017r., z którego wynika, że od 15 marca 1990 r. podatnik prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania pod nazwą [...]. Powyższe wskazuje na zasadność zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W odniesieniu do opodatkowania lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w gruncie położonego w [...], powołując się min. na art. 3 pkt 5 u.p.o.l. oraz postanowienia umowy o sposobie użytkowania dla nieruchomości – akt notarialny Rep. [...] stwierdził, że [...] są właścicielami nieruchomości położonej w [...]przy ul. [...] stanowiącej lokal mieszkalny oznaczony nr [...] o powierzchni [...] m kw. mają prawo korzystać z części działki o pow. [...] m kw.; do wspólnego użytkowania właścicieli w/w lokali pozostaje część działki o pow. [...] m kw., stwierdził, że opodatkowaniu podlega również wyodrębniony lokal.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ odwoławczy uznał, że nie sposób stwierdzić naruszenia przywołanych przez stronę w odwołaniu przepisów kpa (kodeksu postępowania administracyjnego), gdyż nie mają one zastosowania w sprawie podatkowej. Kolegium z urzędu badając kwestię naruszenia znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów O.p., nie dostrzegło ich naruszenia.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie organ podatkowy organ I instancji ustalił podatek za wskazany okres od gruntów stanowiących działki nr [...] jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od gruntu pozostałego w udziale przypadającym lokalowi mieszkalnemu, budynków letniskowych oraz lokalu mieszkalnego.

W skierowanej do sądu skardze na opisaną wyżej decyzję, skarżący, reprezentowany przez adwokata, zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 121 O.p. polegające na niewyczerpującym rozpoznaniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w przyjęciu, że pięć budynków jest "budynkami stałymi" w rozumieniu u.p.o.l.,

- art. 121 O.p. polegające na niezrealizowaniu w ramach ponownego postępowania podatkowego wytycznych zawartych w decyzji SKO w [...] z dnia 9 maja 2016 r. [...], tj. "uzyskanie informacji o wprowadzeniu nieruchomości do ksiąg rachunkowych prowadzonej działalności gospodarczej czy też odpisu z ksiąg wieczystych czy też aktualnego wypisu z ewidencji gruntów czy budynków, co prowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i było podstawą wydania wadliwej decyzji",

- art. 120 O.p. poprzez wydanie decyzji, która nie zawiera prawidłowego uzasadnienia, tj. nie ma wskazania faktów które zostały udowodnione, dowodów, którym organ dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a i b u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą gdy tak nie jest,

3) naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiekty są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej gdy tak nie jest, "choćby dlatego ze drugi nie prowadzący działalności gospodarczej właściciel [...] zamieszkuje w ww. nieruchomości".

Mając na uwadze powyższe, zawnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...].

W uzasadnieniu skargi przedstawił dodatkową argumentację zarzutów naruszenia prawa materialnego popartą wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zwrócił dodatkowo uwagę, że w prawie nie występuje kategoria budynków stałych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Będąc powołanym do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualne w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawa wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej zwanej "p.p.s.a.".

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a tym skargę należało oddalić jako niezasadną.

Stosownie do art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) – zwanej "u.p.o.l." (w stanie prawnym obowiązującym w 2017 r.), użyte w ustawie określenia oznaczają (...):

3) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a;

4) działalność gospodarcza - działalność, o której mowa w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.), z zastrzeżeniem ust. 2;

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3.

W myśl zaś art. 3 ust.4 u.p.o.l., Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5.

Stosownie do art. 3 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r.

Nr 141, poz. 1492) ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi

w nieruchomości wspólnej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa.

Stosownie zaś do art. 5 ust.1 u.p.o.l., Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie:

1) od gruntów:

a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków – [...] zł od 1 m2 powierzchni,

b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych

[...] zł od 1 ha powierzchni,

c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego [...] zł od 1 m2 powierzchni;

2) od budynków lub ich części:

a) mieszkalnych – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej

– [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.

Stawki podatku wynikały z obwieszczenia Ministra Finansów z dnia

28 lipca 2016 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2017 r. ([...]).

Rada Gminy [...] wydała w dniu 18.11.2016 r. uchwałę

nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2016 r. poz. 716 ze zm.), w której w § 1 ustalono m. in. następujące wysokości stawek podatku od nieruchomości:

1. od gruntów:

1) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,89 zł od 1 m2 powierzchni,

2) pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych – [...] zł od 1 ha powierzchni,

3) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – [...] zł od 1 m2 powierzchni,

4) niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o których mowa w ustawie z dnia 9 października 2015r.o rewitalizacji ( Dz. U. poz. 1777), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego – [...] zł od 1 m2 powierzchni.

2. od budynków lub ich części:

1) mieszkalnych – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

2) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej

- [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

3) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

4) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej, zajęte przez podmioty udzielające tych świadczeń – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

5) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, zaś stosownie do ust. 3 tego przepisu, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący posiada status "przedsiębiorcy" i prowadzi działalność gospodarczą, a potwierdza załączony do akt administracyjnych sprawy wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z dnia 26.04.2017 r., z którego wprost wynika, że od 15.03.1990 r. Skarżący [...] [...] prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" [...] [...] w zakresie - obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, zaś jako główny adres prowadzonej działalności gospodarczej i adres dla doręczeń wskazano: [...] natomiast jako adresy dodatkowe wskazano: [...]

Poza sporem pozostaje także okoliczność, że skarżący [...] [...] wraz z [...] są współwłaścicielami nieruchomości położonych w [...] o numerach geodezyjnych [...] (położona przy ulicy [....]) i [...] (położona przy ulicy [...]), o łącznej powierzchni [...] m², w konsekwencji czego, obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, w myśl przytoczonego wyżej przepisu art. 3 ust. 4 u.p.o.l.

Nadto, nie jest sporne, że małżonkowie, [...] [...] z [...] wraz z [...] - są współwłaścicielami działki o nr [...] o powierzchni [...] m², położonej w [..] przy ulicy [...] (w ewidencji gruntów o symbolu "B"- tereny mieszkaniowe), na której posadowiony jest budynek, w którym znajduje się lokal mieszkalny [...], stanowiący własność Skarżącego i jego małżonki [...] [...]ej oraz lokal 1, stanowiący własność [...] przy czym z własnością lokalu [...] związany jest udział wspólny w wysokości [...] do budynku i gruntu, 1/1 do lokalu 2 o powierzchni [...] m²), zaś z własnością lokalu [...] związany jest udział wspólny w wysokości [....] do budynku i gruntu, [...] do lokalu [...] o powierzchni [...] m²), a więc znajduje tu zastosowanie przytoczony wyżej przepis art. 3 ust. 5 u.p.o.l.

Na wskazanych wyżej działkach o nr [...] - posadowionych jest pięć domków o funkcji zakwaterowania turystycznego, co wynika wprost z załączonego do akt protokołu kontroli z dnia 27.04.2015 r., podpisanego osobiście przez skarżącego [...] [...]ego oraz decyzji Nr [...] z dnia 22.10.2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę. Przedmiotem tej kontroli, jak i powołanej decyzji, były wskazane wyżej działki o nr [...], i jak wynika z treści tego protokołu kontrola ta miała na celu ustalenie prawidłowości przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości za 2015 r. W postępowaniu dotyczącym podatku za 2017 r. skarżący nie powoływał się na wystąpienie zmian w tym przedmiocie.

Nadto, z załączonych do akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wypisów z rejestru gruntów i kartoteki budynków według stanu na dzień 23.10.2015 r. wynika, że budynki te wpisano jako "pozostałe budynki niemieszkalne".

Poza sporem jest również, że skarżący złożył oświadczenie zawarte w "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2015" z dnia 04.05.2015 r., w której zgłosił do opodatkowania działki o nr [...] wskazując, że ich powierzchnia wynosi [...] m², a powierzchnia budynków (domków) – [...] m², przy czym w pkt E.2. tej Informacji Skarżący także oświadczył, że podstawą opodatkowania jest powierzchnia budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, która ogółem wynosi [...] m² .

W świetle ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, grunt działki nr [...] (położonej w [...] przy ulicy [...]) oraz części wspólne budynku posadowionego na tej działce stanowią udział w nieruchomości wspólnej, który jest prawem związanym z własnością skarżącego i jego współmałżonki [...] [...]ej do lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem [...] (tutaj udział we wspólnych częściach budynku i działki gruntu nr [...] wynosi [....]), zaś odnośnie [...] - jej udział związany z własnością do lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem [...] we wspólnych częściach budynku i działki gruntu nr [...], który wynosi [...], co potwierdza wprost załączony do akt sprawy akt notarialny z dnia 04.08.2010 r., Rep. A Nr [....] - "umowa o ustalenie sposobu użytkowania".

Jak wynika z powołanej wyżej Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej według stanu na dzień 19.01.2017 r., skarżący prowadzi działalność gospodarczą w [...] zarówno przy ulicy [...] (jest to adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej - działka nr [...]) jak i przy ulicy [...] (adresy dodatkowych miejsc wykonywania działalności gospodarczej – działka nr [...]).

Z zarzutów skargi wynika, że w ocenie skarżącego decyzja prowadzi do ustalenia zawyżonej stawki podatku od nieruchomości, przy czym tezy tej skarżący w ogóle nie uzasadnia. Zatem odwołać się należy do istoty zarzutów odwołania, która sprowadza się do kwestionowania, że pięć wskazanych wyżej budynków są budynkami letniskowymi, nie są cały rok wykorzystywane do działalności gospodarczej, nie są ogrzewane.

W stanie faktycznym organ podatkowy przyjął do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2017 r., tj. :

- dla budynków - według stawki podatku właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...] zł od [...] m2 powierzchni użytkowej), gdzie za podstawę opodatkowania przyjęto [...] m², według oświadczenia skarżącego zawartego w Informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2015 r. z dnia 04.05.2015 r.;

- budynków pozostałych – według stawki podatku właściwej dla budynków pozostałych ([...] zł od 1 m2 gdzie za podstawę opodatkowania przyjęto [...] m2;

- dla gruntów - według stawki podatku właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...] zł od [...] m2 powierzchni), gdzie za podstawę opodatkowani przyjęto powierzchnię [...] m², według oświadczenia Skarżącego zawartego w Informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2015 r. z dnia 04.05.2015 r.;

- mieszkania - według stawki właściwej dla budynków lub ich części mieszkalnych ([...]zł od [...] m2 powierzchni użytkowej), gdzie za podstawę opodatkowania przyjęto powierzchnię [...] m², według wypisu z rejestru gruntów.

- grunty pozostałe – według stawki jak dla gruntów pozostałych ([...] powierzchni), gdzie za podstawę opodatkowania przyjęto powierzchnię [...] m², według sposobu użytkowania części wspólnych budynku i działki gruntu nr [...] o powierzchni [...]m², związanych z własnością lokalu, ustalonego aktem notarialnym z dnia 04.08.2010 r., Rep. A Nr [...].

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanął na stanowisku,

że w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - w brzmieniu obowiązującym od dnia 01.01.2016 r., który znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie - nie wprowadzono warunku faktycznego wykorzystywania budynku lub jego części czy też gruntu na cele związane z działalnością gospodarczą, czy też niemożności wykorzystywania budynków lub ich części ze względów technicznych.

W myśl bowiem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć na gruncie tej ustawy (u.p.o.l.) grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a (art. 2a nie znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie).

Oznacza to, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynków lub gruntów już skutkuje uznaniem tego rodzaju nieruchomości za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zasada ta nie dotyczy jedynie budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (art. 1a ust. 2a u.p.o.l.), chyba że przedmiot opodatkowania (budynek lub jego część lub grunt) jest związany z działalnością gospodarczą lub zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej (stosownie do art. 5 ust.1 pkt 1 lit. a) i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b) u.p.o.l.)

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznać należy, że sporne budynki, stanowiące współwłasność skarżącego i jego małżonki, posadowione na działkach nr [...], położonych w [...] przy ulicy [...] i [...], są w posiadaniu skarżącego będącego przedsiębiorcą i są wskazywane jako adresy dodatkowych miejsc wykonywania działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego od dnia 15.03.1990 r. pod nazwą "[...]" [...] [...]. Tym samy zgodnie z obowiązującymi przepisami organ podatkowy określił zobowiązanie podatkowe dla spornych pięciu budynków i gruntów z nimi związanych według stawki właściwej dla nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą.

Zauważyć także należy, że adresem głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej przez Skarżącego jest lokal [...] położony w budynku w [...] (stanowiący własność skarżącego i jego małżonki), dla którego na rzecz Skarżącego i jego małżonki ustalono sposób użytkowania (wyżej powołany akt notarialny z dnia 04.08.2010 r.).

Skoro jednak lokal 2 położony w budynku w [...] przy ulicy [...] stanowi główne miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez Skarżącego i adres dla doręczeń (CEiIDG), a więc pozostaje w związku z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, to zaistniała również podstawa do ustalenia stawki podatku od nieruchomości właściwej dla budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10.09.2017 r., I SA/Kr 614/17), a także do podjęcia działań, czy lokal 2 jest wykorzystywany do tej działalności (np. podatkowo przez zaliczanie wydatków na tę nieruchomość do kosztów związanych z uzyskiwaniem przychodów, czy jest wpisana do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa Skarżącego, czy są dokonywane odpisy amortyzacyjne itp.).

Przy czym, jak wynika z decyzji organu podatkowego I instancji, którą Kolegium zaakceptowało, lokal ten (lokal 2 położony w budynku w [...] przy ulicy [...]) nie został opodatkowany według stawki właściwej dla nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą ([...] zł od [...] m² powierzchni użytkowej), lecz według stawki niższej, bowiem właściwej dla budynków lub ich części mieszkalnych, tj. [...] zł od [...] m ² powierzchni użytkowej (art. 5 ust.1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., zgodnie z którym Również powierzchnia gruntów pozostałych, jako związana z lokalem mieszkalnym nr [...] należącego do Skarżącego, przyjęta przez organ podatkowy jako podstawa opodatkowania w wymiarze [...] m² jest błędnie wskazana (zamiast prawidłowo 263 m², powiększoną odpowiednio o powierzchnię wspólnego użytkowania, o jakiej mowa w pkt 3 § 4 aktu notarialnego z dnia 04.08.2010 r., Rep. A Nr [...]). Jednakże mając na uwadze zasadę przewidzianą w art. 134 § 2 p.p.s.a., w myśl której sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności, co nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie – sąd uznał, że ocena i zalecenia co do lokalu 1 mogłyby w ponownym postępowaniu administracyjnym prowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności pogarszającej sytuację skarżącego w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości za 2017 r. w stosunku do tej, która wynika z zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji uzasadniało przyjęcie, że wydanie tej treści wyroku naruszałoby zakaz reformationis in peius, o jakim mowa w art. 134 § 2 p.p.s.a. Stąd te uchybienia organu podatkowego co do ustalenia stawki w stosunku do mieszkania i gruntów pozostałych (poz. 3 i 4 decyzji organu podatkowego I instancji) nie mogły stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż w konsekwencji skutkowałoby to pogorszeniem sytuacji skarżącego w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2017.

Dalej wskazać także należy na przepis art. 21 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w myśl którego podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji budynku (gruntu) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Do czasu, gdy w ewidencji gruntów i budynków sporne budynki będą miały przypisaną funkcję niemieszkalną, a więc i grunty z nimi związane (tak też oświadczył skarżący w Informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2015 r. z dnia 04.05.2015 r.), dane te będą wiązać organy podatkowe przy ustalaniu stawki podatku od nieruchomości właściwej dla wymiaru podatku. Istotą regulacji przyjętej w art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest ustanowienie stałego punktu odniesienia w postaci danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w okresie, którego dotyczy podatek, tak aby umożliwić organowi podatkowemu wymiar podatku, bez konieczności prowadzenia odrębnego postępowania w spornej kwestii. Skoro w rozpoznawanej sprawie do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy nie dokonano zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie przeznaczenia spornego lokalu, to organy podatkowe nie miały podstaw i nie były uprawnione do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r.

Prawidłowo zatem organy podatkowe uznały, że sporne budynki o charakterze niemieszkalnym opodatkować należało w roku 2017 stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.). Podkreślić przy tym ponownie należy, że decydujące znaczenie dla takiej klasyfikacji ma fakt, że sporne budynki stanowią współwłasność skarżącego posiadającego status przedsiębiorcy. Jest to okoliczność wystarczająca, wyczerpuje ona bowiem ustawowe znamiona definicji określenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" przewidzianej w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. (w stanie prawnym obowiązującym od dnia 01.01.2016 r.), które oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

W ocenie sądu, bez znaczenia w sprawie są okoliczności wskazywane przez skarżącego, a mianowicie, że do działalności gospodarczej sporne budynki nie są wykorzystywane przez cały rok, a jednie przez 3 miesiące w roku, a także, że organ podatkowy nie ustalił, czy zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa skarżącego. Ponadto wskazać należy, że twierdzenia skarżącego o jedynie czasowym wykorzystywaniu spornych budynków do prowadzenia działalności gospodarczej pozostają w sprzeczności z jego twierdzeniami, że jego małżonka w tych budynkach zamieszkuje.

Skarżący jest przedsiębiorcą i sporne budynki stanowią adresy miejsc wykonywania działalności gospodarczej prowadzonej przez niego z czego wynika, że nawet niewykorzystywane faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się - w świetle obowiązującej od dnia 01.010.2016 r. legalnej definicji określenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" przewidzianej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - już za związane z działalnością gospodarczą, bowiem przytoczona wyżej definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki faktycznego wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Na tej podstawie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką najwyższą podlega cała powierzchnia użytkowa spornych budynków oraz gruntów, na których są one posadowione.

Wobec tego sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 1a ust.1 pkt 3, art. 5 ust.1 pkt 2 lit. a) i b) u.p.o.l.) za bezpodstawne.

Sąd nie uwzględnił także pozostałych zarzutów skargi co do naruszenia przepisów postępowania, uznając je również za niezasadne.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi co do naruszenia przepisu postępowania (art. 121 O.p.), zdaniem sądu są one również niezasadne.

Wbrew temu, co twierdzi skarżący, postępowanie podatkowe w sprawie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został poddany wszechstronnej ocenie, okoliczności przesądzające o istocie sprawy - w kontekście mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepisów prawa materialnego - zostały dostatecznie wyjaśnione i mają oparcie w zebranym materiale dowodowym sprawy. Jak wynika z akt, skarżącemu udostępniono wszystkie dowody oraz zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania. Odmienna zatem ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie zadowala skarżącego, nie może prowadzić do postawienia skutecznego zarzutu naruszenia art. 121 O.p.

Końcowo zwrócić jednak należy uwagę, że sentencja decyzji organów podatkowych obu instancji w rozpoznawanej sprawie nie zawiera odniesienia do solidarnej odpowiedzialności Podatników za ustalone zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2017 r. Pominięcie w sentencji decyzji sformułowania odnoszącego się do solidarności podatników nie ma wprawdzie wpływu na jej realizację, jednakże jak podkreślił m.in. WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 2 grudnia 2011 r. (I SA/Wr 1360/11, "pominięcie w sentencji decyzji zastrzeżenia o solidarnej odpowiedzialności podatników za zobowiązanie podatkowe stanowi niewątpliwie uchybienie organu, jednakże uchybienie to nie ma jednak znaczenia dla finalnego rozstrzygnięcia, gdy w sprawie zrealizowano faktycznie dyspozycję art. 3 ust. 4 u.p.o.l.". Zatem organ, wydając decyzje podatkowe w sytuacji, gdy obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na kilku podmiotach, powinien takich uchybień unikać, tutaj w kolejnych latach podatkowych.

Mając jednak na uwadze całokształt okoliczności faktycznych i prawnych występujących w niniejszej sprawie Sąd - uwzględniając również zasadę zakazu pogarszania sytuacji skarżącego przewidzianą w art. 134 § 2 p.p.s.a , o czym wyżej mowa - uznał, że skargę należało oddalić jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.