Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1570/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), , art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego W.K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W. K. wystąpił wnioskiem z dnia [...] stycznia 2007 r. o wydanie zezwolenia na zakup i posiadanie broni sportowej centralnego zapłonu (pistoletu i rewolweru) oraz broni gładkolufowej śrutowej. Wnioskodawca nadmienił, iż od lutego 2001 r. był członkiem Uniwersyteckiego Wojskowego Klubu Sportowego WAT w sekcji strzelectwa sportowego w Warszawie, a od 2006 r. jest czynnym członkiem podobnej sekcji Centralnego Wojskowego Klubu Sportowego "Legia" w Warszawie. Posiadanie sportowej broni indywidualnej uzasadniał koniecznością doskonalenia umiejętności strzeleckich, na co nie pozwala mu mało precyzyjna broń klubowa. Legitymował się zaświadczeniem Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, licencją PZSS oraz patentem we wszystkich grupach strzelań nadmieniając, że posiada również pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej.

W załączeniu do wniosku przedłożył zaświadczenie PZSS z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] stwierdzające przynależność do Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i do klubu CWKS "Legia" Sekcja Strzelecka, potwierdzające posiadanie patentu strzeleckiego i licencji. Przedłożył również decyzję Prezydium Zarządu PZSS z dnia [...] o przyznaniu licencji B uprawniającej do strzelectwa sportowego z broni pneumatycznej, kulowej i śrutowej, zaświadczenie o przynależności do klubu CWSK "Legia" od dnia [...] stycznia 2006 r., którym klub, z uwagi na brak możliwości zapewnienia wnioskodawcy dostępu do broni sportowej o profesjonalnych parametrach technicznych, stwierdza konieczność posiadania przez W. K. indywidualnej broni sportowej. Przedłożył także zaświadczenie o osiągniętych wynikach w strzelaniu oraz wyciąg z protokółu z udziału w zawodach strzeleckich stwierdzający osiągnięcie wyników kwalifikujących na srebrną odznakę.

Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] maja 2007 r. odmówił W. K. wydania wnioskowanego pozwolenia.

Zdaniem organu administracji członkostwo w klubie sportowym sekcji strzeleckiej, uczestnictwo w zawodach strzeleckich oraz chęć podnoszenia umiejętności strzeleckich, nie jest wystarczającą przesłanką, w świetle art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), do wydania wnioskowanego pozwolenia. Wydanie pozwolenia każdej osobie powołującej się na uprawianie strzelectwa sportowego, stałoby w sprzeczności z zasadą o reglamentacji takich pozwoleń, wyrażoną w ustawie o broni i amunicji.

Organ podkreślał, że do osób wykazujących oczywistą potrzebę posiadania sportowej broni indywidualnej można zaliczyć takie osoby, które wyróżniają się od ogółu obywateli jako wybitni zawodnicy lub aktywni instruktorzy strzelectwa sportowego. Organ Policji uznał, że wykazane treningi i wyniki w strzelectwie sportowym W. K. świadczą o jego osiągnięciach na poziomie dobrym. Jednakże nie wykazał się on szczególnymi (ponadprzeciętnymi) sukcesami sportowymi, a sam fakt uprawiania strzelectwa sportowego nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń indywidualną, której to posiadanie jest uprawnieniem wyjątkowym.

Zdaniem Policji to klub powinien zaspokoić potrzebę członka w zakresie odpowiedniej broni do uprawiania rekreacyjnego strzelectwa amatorskiego. Organ stanowczo podnosił, że musi brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także musi mieć na uwadze interes bezpieczeństwa i porządku publicznego co dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń przez wydawanie ich tylko w sytuacjach wyjątkowych.

Od decyzji tej W. K. złożył odwołanie stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Powołując się na orzeczenie NSA z dnia 12 czerwca 1981 r. (sygn. akt 820/81) stwierdził, że organ administracji, odnosząc się do interesu społecznego, nie wyjaśnił i nie udowodnił na czym miałoby polegać jego naruszenie skutkiem wydania przedmiotowego pozwolenia.

Skarżący, powołując się na rozmowy prowadzone z organem administracji stwierdził, że został wprowadzony w błąd. Zapewniano go bowiem, iż przedłożone dokumenty są wystarczające i żadne inne nie będą brane pod uwagę. Z tych powodów nie przedłożył dowodów na potwierdzenie tego, że klub nie jest w stanie zapewnić skarżącemu właściwej pod względem technicznym broni, umożliwiającej dalsze rozwijanie umiejętności strzeleckich. Źródłem pewnej informacji w tym zakresie mogłaby być opinia trenera klubowego, jednakże skarżący także jej nie przedłożył ze względu na otrzymane informacje.

Wskazując na fakt posiadania pozwolenia na broń palną bojową dla ochrony osobistej skarżący wywodził, iż podnoszenie umiejętności strzeleckich skutkiem posiadania indywidualnej broni sportowej będzie przekładało się na umiejętność posługiwania się bronią bojową. Zaznaczył również, iż czynnie uprawia strzelectwo sportowe od sześciu lat.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powołując się na art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji organ odwoławczy stwierdził, że ustawodawca nie wskazał kryteriów jakimi Policja powinna się kierować przy wydawaniu pozwoleń na broń (w tym również na broń dla celów sportowych). Z tego względu organ stanął na stanowisku, że wydawanie przedmiotowych pozwoleń pozostawiono do swobodnego uznania organowi. Wskazując na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nr II OSK 587/05 (przytoczone przez organ pierwszej instancji) podnosił, iż co do reglamentacji pozwoleń na broń orzecznictwo sądów jest ugruntowane. Przyjęto zatem, że wydanie pozwolenia może nastąpić w następujących okolicznościach: osiąganie wybitnych wyników w strzelectwie sportowym, duże zaangażowanie w sport strzelecki oceniane m. in. częstotliwością udziału w treningach i zawodach o odpowiedniej randze, a także posiadanie uprawnień instruktora strzelectwa sportowego.

Spełnienie samych wymogów formalnych dla posiadania broni, jak również posiadanie pozwolenia na broń palną bojową dla ochrony osobistej, nie uzasadnia, zdaniem organu, wydania pozwolenia na indywidualną broń sportową.

Okoliczności podnoszone przez stronę nie przekonały organu administracji do wydania wnioskowanego pozwolenia. Zauważono fakt uczestnictwa skarżącego w zawodach sportowych i osiąganie na nich wyników uprawniających do otrzymania srebrnej odznaki strzeleckiej, jednakże w ocenie organu nie były to zawody o wyższej randze, na których dla osiągnięcia znaczących wyników konieczne jest lepsze wyszkolenie strzeleckie.

Organ administracji stwierdził, iż skarżący aktualnie nie posiada wymaganych uprawnień do uczestnictwa we współzawodnictwie w uprawianym sporcie. Stosownie bowiem do art. 78 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.), art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (j. t. Dz. U. z 2001 r. Nr 89, poz. 889 ze zm.), na podstawie którego wydano licencję "B" w dniu [...], stracił ważność z dniem 31 grudnia 2006 r. W związku z tym skarżący może obecnie uprawiać strzelectwo jedynie w ramach klubu na poziomie rekreacyjnym, tj. na dotychczasowych zasadach, przy wykorzystaniu broni klubowej.

Na powyższą decyzję została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Decyzji zarzucono naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że brak było przesłanek do wydania pozwolenia na broń dla celów sportowych oraz naruszenie przepisów postępowania (art. 80, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a.).

Wskazując na przynależność do klubu sportowego i czynny udział w jego działalności skarżący podnosił, że argument braku uczestnictwa w zawodach wyższej rangi np. krajowej nie jest trafny. Uczestniczenie w takich zawodach wymaga bowiem odpowiedniej broni, której klub skarżącego nie jest w stanie zapewnić. Skarżący od ponad sześciu lat uprawia strzelectwo sportowe i osiągane przez niego wyniki są niejednokrotnie lepsze od osiąganych przez osoby posiadające broń indywidualną. Nie jest więc on osobą przeciętną w uprawianym sporcie lecz kwalifikuje się do czołówki zawodników klubowych i jest jednym z lepszych zawodników w strzelectwie sportowym, na dowód czego przedłożył dyplom za zajęcie drugiego miejsca w zawodach otwartych oraz wykaz strzelań za okres od dnia 11 stycznia 2007 r. do dnia 7 lipca 2007 r. Dodatkowo przedłożył opinię klubu wskazującą na jego ponadprzeciętne umiejętności, reglamentowane wyłącznie brakiem broni o wyższych parametrach technicznych, której klub nie jest w stanie zapewnić.

Powołując się na przytoczone w skardze orzeczenia sądów administracyjnych skarżący uznał, że decyzja ma charakter dowolny przez nieuwzględnienie wszystkich zebranych w sprawie dowodów. Jednocześnie zauważył, iż przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie daje podstawy do wydania decyzji uznaniowej.

Odwołując się do art. 9 k.p.a. argumentował, iż nie był informowany, pomimo wielokrotnych kontaktów z organem, o tym jakie dodatkowe dokumenty można złożyć, które mogłyby przekonać organ administracji o uzasadnionej potrzebie wydania pozwolenia na wnioskowaną broń i w tym zakresie naruszono również art. 8 k.p.a. Naruszony został więc również art. 10 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie.

Na rozprawie W. K. przedłożył orzeczenie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w Warszawie z dnia [...], wydanego na podstawie art. 29 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.) oraz § 27 pkt 18 Statutu PZSS i § 5 Regulaminu przyznawania i pozbawiania licencji na uprawianie dyscyplin sportu wchodzących w skład dziedziny strzelectwa sportowego, o przyznaniu bezterminowo W. K. licencji na uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych, kulowych i śrutowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych (art. 10 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy). Przepis ten określa potrzebę wykazania okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia, przy jednoczesnym braku przeciwwskazań wymienionych w art. 15 ustawy, które to przeciwwskazania nie występują chociażby z uwagi na fakt udzielenia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni bojowej dla ochrony osobistej.

Wydanie pozwolenia na broń nie jest decyzją uznaniową, jak stwierdził to organ Policji. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności wymienione w przepisie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, organ administracji ma obowiązek wydania wnioskowanego pozwolenia. Takie rozumienie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji jest ugruntowane w orzecznictwie sądowym, by przykładowo wskazać tylko na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2520/05) lub na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2007 r. (sygn. akt II OSK 1082/06).

Okolicznościami uzasadniającymi, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, wydanie pozwolenia na broń (w tym także na broń sportową) jest czynne uprawianie sportu strzeleckiego, wyrażające się między innymi w udziale w dostępnych zawodach sportowych. Jest natomiast poza sporem, że osiąganie coraz lepszych wyników w tym sporcie jest uzależnione od technicznych właściwości dostępnej broni.

Z materiału zgromadzonego w sprawie można wyprowadzić stwierdzenie, że skarżący przejawia duże zaangażowanie uprawianiem sportu strzelectwa sportowego. W ocenie W. K. osiągane przez niego wyniki kwalifikują go do czołówki zawodników klubowych oraz jako ponadprzeciętnego zawodnika w kraju. Nie jest rzeczą Sądu lub organu administracji dokonywanie oceny, jakie to wyniki w uprawianej dyscyplinie sportu powinny uzasadniać potrzebę udzielenia pozwolenia na sportową broń indywidualną. Natomiast niewątpliwie potrzebę taką może uzasadniać intensywność zaangażowania się strony w uprawianie tego sportu. Trafne jest spostrzeżenie, iż prawo do legalnego posiadania broni jest ściśle reglamentowane i tylko wykazanie istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnych okoliczności, odróżniających go od ogółu, uzasadnia wydanie pozwolenia. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie takimi szczególnymi okolicznościami jest uprawianie przez W. K. od ponad sześciu lat strzelectwa sportowego w ramach Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i CWKS "Legia" przy dużym zaangażowaniu w tą dyscyplinę sportu. Faktem jest również, iż barierą dla osiągania lepszych wyników stała się broń dostępna dla skarżącego w ramach posiadanej przez klub. Klub ten wykazał, że nie jest w stanie zapewnić W. K. broni o lepszych parametrach technicznych, które pozwalałyby na skuteczną rywalizację w zawodach krajowych.

Wskazywanie przez organ administracji, jako na kwantyfikatory dające podstawę do udzielenia pozwolenia na broń sportową, wynikające z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji - uzyskiwanie wybitnych, ponadprzeciętnych wyników sportowych, lub wykonywanie uprawnień instruktora strzelectwa sportowego - nie znajdują uzasadnienia w wymienionym przepisie, jako warunki i kryteria pozaustawowe. Oparcie zatem rozstrzygnięcia na powołanych kryteriach stanowiło naruszenie art. 10 ust. 1 wymienionej ustawy. Jak stwierdził bowiem NSA w powołanym wyżej wyroku z dnia 26 lipca 2007 r., które to stanowisko Sąd orzekający w sprawie podziela, prawo do posiadania indywidualnej broni sportowej nie jest nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe. Natomiast, przyznanie prawa do posiadania broni indywidualnej może właśnie służyć podniesieniu kwalifikacji sportowych.

Organ administracji zakwalifikował skarżącego do osób, które w zasadzie mogą jedynie uprawiać strzelectwo sportowe na poziomie rekreacyjnym. Nie odniósł się przy tym w sposób wyczerpujący, wskazany w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., do argumentacji W. K. i dowodów przedłożonych w sprawie dotyczących intensywności i zaangażowania skarżącego w uprawianą dyscyplinę sportu, zauważając jednocześnie fakt, że osiąga on w tej dyscyplinie sportu wyniki dobre, a więc nie przeciętne lub słabe.

Nadto, wobec przełożenia na rozprawie przez skarżącego aktualnej licencji na uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych, kulowych i śrutowych, odpadł argument organu administracji o braku po stronie skarżącego uprawnienia do współzawodnictwa sportowego. Przedłożona licencja jest także dokumentem, w rozumieniu art. 53b ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (j. t. Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889 ze zm.), potwierdzającym kwalifikacje sportowe, jakie powinien spełniać W. K. ubiegając się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji.

Rozpoznając zatem ponownie sprawę organ administracji powinien również mieć na uwadze fakt posiadania przez skarżącego tego uprawnienia.

W tych warunkach stwierdzając, iż doszło do naruszenia zarówno przepisu prawa materialnego (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), jak i przepisów postępowania wskazanych wyżej, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, postanawiając o kosztach postępowania na zasadzie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.