Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 613/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 luty 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Ewa Rynczak (spr.) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2007 r. sprawy ze skargi K. D., M. D., G. D., S. D., G. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2004r. nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o konieczności wniesienia odrębnego podania do organu właściwego skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. postanowieniem

z dnia [...] 2004 r. na podstawie art. 80. ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w oparciu o art. 66 § 1 kpa zawiadomił K. D., że organem właściwym do rozpoznania sprawy dotyczącej prowadzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku wielofunkcyjnego jest Starosta Powiatu T. oraz że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, jako organ właściwy, uczynił przedmiotem rozpoznania sprawę w części dotyczącej wydania pozwolenia na użytkowanie budynku.

Organ administracji podał, że w dniu [...] 2004 r. K. D., S. D., G. D., G. D., M. D. złożyli wniosek w sprawie budowy i użytkowania budynku wielofunkcyjnego usługowo -mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 1305/6 i 1305/7 w T.

Przedmiotem postępowania administracyjnego jest między innymi badanie właściwości do rozpatrzenia wniosku wniesionego przez państwa D. Organ administracji, w tym organ nadzoru budowlanego, do którego wniesiono wniosek jest obowiązany do zbadania swojej właściwości rzeczowej, miejscowej i instancyjnej do jego rozpatrzenia. W przypadku stwierdzenia przez organ, że podanie dotyczy załatwienia kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości, zawiadamiając równocześnie wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść podanie do właściwego organu, co jest zgodne z art. 66 § 1 kpa.

Przepis art. 19 Kpa nakłada bowiem obowiązek na organ administracji obowiązek kontroli swojej właściwości, chroniąc w ten sposób stronę przed skutkami nieznajomości prawa w zakresie, między innymi formułowania żądań i kierowania ich do właściwych organów.

Złożony przez Państwa D. wniosek dotyczył dwóch spraw, a mianowicie wydania pozwolenia na budowę budynku wielofunkcyjnego oraz udzielenia pozwolenia na jego użytkowanie.

W części dotyczącej prowadzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku wielofunkcyjnego właściwy do rozpoznania sprawy jest Starosta Powiatu T. i w tej sprawie należy wnieść odrębny wniosek do Starostwa Powiatowego w T., który złożony zgodnie z niniejszym zawiadomieniem w terminie czternastu dni od daty doręczenia postanowienia, uważa się za złożony w dniu wniesienia pierwszego wniosku.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., zgodnie z posiadaną właściwością, poinformował, że: Starosta Powiatu T., jako organ wówczas właściwy, decyzją z dnia [...] 2003 roku znak: [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku wielofunkcyjnego usługowo - mieszkalnego, wybudowanego na działce nr 1305/6 i 1305/7 w T., która stała się ostateczna. Natomiast Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., jako organ właściwy nie znajduje podstaw do podjęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu, ponieważ nie zachodzą okoliczności określone w art. 145 kpa.

W dniu [...] 2004 r. K. D., G. D., M. D., S. D., G. D. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie. Żalący podali, że sprawa dotyczy lokalizacji wydania zezwolenia na budowę, zezwolenia na użytkowanie i użytkowania obiektu mieszkalnego z funkcją usługowo-handlową na działce nr 1305/6, 1305/7 w T., a nie jak określa to organ I instancji, budynku usługowo-mieszkalnego co ma zasadnicze znaczenie dla sprawy i powinno być rozróżniane przez organy nadzoru i administracji. Stwierdzenie swojej niewłaściwości przez organ I instancji jest sprzeczne z art. 81 pkt. 1 ustawy Prawo Budowlane, który to artykuł określa, że do podstawowych obowiązków Nadzoru Budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami oraz z wymaganiami ochrony środowiska. Nie może więc Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazywać na Starostę Powiatu T. o jako właściwego do załatwienia sprawy, kiedy to wszelkie naruszenia prawa związane z wydaniem dokumentu dla przedmiotowego budynku dokonane zostały w Urzędzie S.

Dodatkowo żalący podali, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana w Urzędzie Gminy w T. na teren oznaczony w planie jako [...]. Zapis planu dla tego terenu zarówno w części graficznej jak i tekstowej (zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w T. z dnia [...] 2000 r. wraz z załącznikiem) określa, że jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem funkcji handlu i usług nieuciążliwych. Oznacza to, że na tym terenie (jak dotychczas) mogły być lokalizowane budynki mieszkalne jednorodzinne, w których można było projektować pomieszczenia lub lokale przeznaczone dla usług nieuciążliwych lub handlu. Podstawową funkcją tych budynków miała być więc funkcja mieszkalna, a funkcje dodatkowe (usługi lub handel) nie mogły przekraczać 50 % powierzchni całkowitej budynku (według wówczas obowiązujących przepisów). Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 roku w sprawie polskiej klasyfikacji obiektów budowlanych (cyt.) "Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystana jest na cele mieszkalne budynek taki klasyfikowany jest jako budynek niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem." Tymczasem osoba opracowująca decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla tego obiektu określiła, że na terenie projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol [...]) dopuszcza się lokalizację budynków o funkcjach usług podstawowych. Takiego zapisu w planie ogólnym miasta nie ma i jest to niezgodne z prawdą, co umożliwiło inwestorowi lokalizację budynku wielofunkcyjnego bez funkcji mieszkalnej, a nie budynku jednorodzinnego mieszkalnego, co wynika z zapisu planu. Jest to pierwsze naruszenie prawa z wielu jakie nastąpiły w procesie projektowania i lokalizacji tego budynku.

Kolejnym naruszeniem prawa jest fakt, że ta sama osoba, która pisała decyzję zrobiła następnie projekt tego obiektu. Projekt ten ze względu na wielkość kubatury, nie mieszczący się oczywiście w pojęciu budynku mieszkalnego został przedstawiony do zatwierdzenia w Starostwie Powiatowym w T. Osoby wydające pozwolenie dla przedmiotowego obiektu w Starostwie T. nie dopatrzyły się nieprawidłowości mimo, że:

a) decyzja WZiZT została wydana niezgodnie z zapisem planu ogólnego miasta T.;

b) przedstawiono do zatwierdzenia budynek wielofunkcyjny, a nie jak tam wymaga zapis planu, budynek mieszkalny jednorodzinny z funkcją usługowo-handlową;

c) przy wydawaniu zezwolenia na budowę złamany został całkowicie art. 4 obowiązującego wówczas prawa budowlanego, który mówi, że obiekt budowlany należy projektować w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy. Otaczającą zabudową w tym wypadku jest osiedle domków jednorodzinnych o średnich kubaturach 800-1000 m3. W centrum tej zabudowy powstał obiekt nie mieszkalny z całą otaczającą uciążliwą infrastrukturą o kubaturze ok. 5000 m3. Ta jawna dysproporcja narusza w zasadniczy sposób art. 4 ustawy prawo budowlane, czego organ administracji architektonicznej Starostwa w T. w dziwny sposób nie dostrzegł. Po wybudowaniu budynku w procesie odbioru i wydawania zezwolenia na użytkowanie prowadzonym również przez organ administracji architektonicznej nie zostało wzięte pod uwagę, że:

a) zrealizowany został obiekt znacznie większy niż pierwotnie projektowany do tego stopnia, że część tego obiektu znalazła się w ogóle poza terenem budowlanym. Zrealizowano również znaczne powierzchnie parkingów i dojazdu, których pierwotnie nie było w planie, i które stanowią znaczną uciążliwość dla mieszkańców okolicznych domów jednorodzinnych;

b) zrealizowany obiekt nie jest w znaczeniu przepisów obiektem mieszkalno-usługowym, bo mieści w sobie supermarket, biura, magazyny, restaurację, centrum handlowe, gabinet odnowy biologicznej itd. i nie zawiera funkcji mieszkalnej.

Obiekt ze względu na swoją wielkość i wielofunkcyjność stwarza ciągłą uciążliwość dla okolicznych mieszkańców.

Z przytoczonych powyżej względów, ponieważ w procesie inwestycyjnym złamane zostały wszelkie obowiązujące przepisy dotyczące lokalizacji, zatwierdzenia i użytkowania obiektu żalący uważają, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku jest właśnie w pierwszej instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, a nie organ, który dopuścił i usankcjonował dokonane naruszenia, jakim jest Starostwo w T. Sprawa dotyczy kilku zagadnień jak słusznie podnosi organ I instancji, ale wszystkie one dotyczą naruszenia przepisów prawa budowlanego i zasad użytkowania obiektów, dla których właściwe są organy nadzoru budowlanego.

Żalący jako mieszkańcy budynku jednorodzinnego bezpośrednio sąsiadującego z obiektem wzniesionym z naruszeniem prawa i uciążliwym ze względu na charakter użytkowania, są stroną w sprawie, ponieważ ich interes prawny polegający, na prawie do zamieszkania w rejonie zabudowy jednorodzinnej, a nie w rejonie supermarketu z jego uciążliwościami został złamany.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 17 marca 2004 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 123 w związku z art. 144 kpa oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) uchylił skarżone postanowienie w części dotyczącej wyrzeczenia i w tym zakresie orzekł, co następuje:

1. organ uczynił przedmiotem rozpoznania sprawę w części dotyczącej wydania pozwolenia na użytkowanie budynku;

2. zawiadomiono wnoszących podanie, że w sprawie dotyczącej zbadania zgodności z przepisami prawa postępowania dotyczącego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku wielofunkcyjnego położonego na działkach nr 1305/6 i 1305/7 w T. właściwym do rozpoznania tej sprawy jest Starosta Powiatu T. W sprawie tej wnioskodawcy winni wnieść odrębne podanie do Starostwa Powiatowego w T. Równocześnie poinformowano, iż zgodnie z art. 66 § 2 Kpa. podanie to złożone w terminie 14 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania;

w pozostałej części utrzymano skarżone postanowienie w mocy.

W wyniku analizy wniosku organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji właściwie ocenił i zakwalifikował treść wyżej wymienionego wniosku i wydał postanowienie zgodnie z przepisami prawa. Jednakże należy dodać, że część uzasadnienia dotycząca stwierdzenia organu I instancji, iż "... nie znajduje podstaw do podjęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu..." nie może być rozstrzygana w postanowieniu wydanym na podstawie art. 66 § 1 kpa. Norma prawna zawarta w tym artykule obliguje organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie, dotyczące kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, wydać postanowienie jedynie informujące wnoszącego, która część wniosku organ ten uczyni przedmiotem rozpoznania należącym do jego właściwości, jak również wskazuje organy administracji publicznej, kompetentne do załatwienia pozostałych spraw zawartych w podaniu. W postanowieniu tym nie można zatem rozstrzygać innych zagadnień, w tym badać przesłanek zawartych we wniosku bowiem kwestie te winny stanowić przedmiot odrębnego postępowania.

W sprawie uwag zawartych w zażaleniu organ odwoławczy podał, iż nie podziela stanowiska skarżących, iż właściwym do rozpatrzenia wszystkich podnoszonych przez nich kwestii jest organ nadzoru budowlanego. Zgodnie z powołanym w zażaleniu art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, artykuł ten stanowi, iż nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego należy do podstawowych obowiązków organów zarówno administracji architektoniczno-budowlanej jak i nadzoru budowlanego.

Chybionym jest więc zarzut strony, że jedynie organ nadzoru budowlanego jest kompetentnym w rozpoznaniu sprawy dotyczącej prawidłowości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Bowiem do właściwości organów powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, w myśl dyspozycji art. 83 ust. 1 w/w ustawy, należą zadania i kompetencje, o których mowa w art. 36a ust.4, art.40 ust.2, art.41 ust.4, art. 44 ust., art. 48, art. 49, art. 49a i 49b, art. 50 i 50a, art. 51, art. 54, art. 55, art. 57 ust. 4, art. 59, art. 59a do 59g, art. 62 ust. 3, art. 65, art.66, art. 67 ust.1, art. 68, art.69, art. 70 ust. 2, art. 71 ust. 3, art. 74, art. 75 ust.1 pkt 3 lit.a, art. 76, art. 78 oraz art. 97 ust.1 ustawy Prawo budowlane. Natomiast do zadań organów administracji archchitektoniczno -budowlanej , zgodnie z treścią art. 82 ust. 1 tej ustawy, należą sprawy określone w ustawie i nie zastrzeżone do właściwości innych organów, w tym nadzoru budowlanego. Żaden z wymienionych powyżej przepisów , nie pozwala organom nadzoru budowlanego do działania w zakresie badania poprawności postępowania związanego z wydaniem pozwolenia na budowę.

Z uwagi na nieprecyzyjne pouczenie wnioskodawców w wyrzeczeniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy w myśl art. 138 § 1 pkt 2 uchylił skarżone postanowienie w części dotyczącej wyrzeczenia i w tym zakresie orzekł na nowo uwzględniając pełny zakres art. 66 § 1 kpa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na powyższe postanowienie w dniu [...] 2004 r., wnieśli K. D., S. D., G. D., G. D., M. D. Skarżący zarzucili organom administracji naruszenie prawa materialnego, które miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 84. ust.1 pkt. 1, 2 prawa budowlanego polegające na uczynieniu przedmiotem rozpoznania, sprawy w części dotyczącej jedynie wydania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku w sytuacji, gdy powołany przepis wyraźnie wskazuje, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jest właściwy w sprawie, gdyż do zadań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego oraz kontrola działania organów administracji architektoniczno-budowlanej (starostwa), art.84a ust.2 pkt 1, 2. Naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 124 par. 1 kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dowolnym i wybiórczym rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy o niektórych tylko zarzutach podniesionych w zażaleniu oraz o całkowitym pominięciu, podniesionego przez skarżącego w zażaleniu z dnia [...] 2004 r., jak i we wniosku (doręczonym PINB w dn.[...]2004), zarzutu niezgodności wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego budynku, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (rys. planu nr 3 do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w T. z dn. [...] 2000r).

Skarżący wnieśli więc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W ich uzupełnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Jedną z konsekwencji powyższej zasady jest obowiązek organów administracji publicznej, wyrażony w art. 19 kpa, przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. W myśl art. 66 § 1 kpa w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271) wniesienie przez stronę podania dotyczącego kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, zobowiązuje organ administracji publicznej do którego podanie wniesiono, uczynienia przedmiotem rozpoznania spraw należących, do jego właściwości, z równoczesnym zawiadomieniem wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść podanie odrębne do właściwego organu.

W zakresie właściwości organów nadzoru budowlanego mieszczą się przy tym sprawy wyczerpująco wymienione w art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, póz. 1126 z późn. zm.), który odsyłając do konkretnych przepisów, określa działania władcze, które należą do właściwości wzmiankowanych organów i które ma on prawo i obowiązek dokonywać. Żaden z przepisów do których odsyła art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie upoważnia organów nadzoru budowlanego do działania w zakresie badania poprawności postępowania związanego z wydaniem pozwolenia na budowę. Wobec powyższego trafnym działaniem organów było, stosownie do treści wzmiankowanego art. 66 § 1 kpa ,zawiadomienie wnoszących podanie, iż organem właściwym w sprawie dotyczącej zbadania zgodności z przepisami prawa postępowania dotyczącego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku wielofunkcyjnego położonego na działkach nr 1305/6 i 1305/7 w T., jest Starosta Powiatu T.

Organ ten winien być również adresatem zarzutów podnoszonych w skardze, a dotyczących niezgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wyjaśnić przy tym należy, iż określona w art. 84 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane kontrola działań organów administracji architektoniczno - budowlanej przez organy nadzoru budowlanego w żadnym zakresie nie może oznaczać rozszerzenia kompetencji orzeczniczych organów nadzoru budowlanego, ponad te wyraźnie określone przez ustawodawcę w treści art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego.

Orzekanie przez organ administracji publicznej z naruszeniem przepisów o właściwości skutkowałoby tym, iż decyzja wydana w takim postępowaniu dotknięta byłaby wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą o p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawą do wydania zaskarżonego postanowienia jest przepis art. 66 § 1 kpa, który stanowi, że jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu i poinformuje go o treści §2.

§ 2 stanowi, że odrębne postanowienie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w §1, w terminie czternastu dni od daty doręczenia postanowienia uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania.

Organy administracji publicznej zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, w myśl art.19 kpa , a decyzja wydana z naruszeniem przepisów o właściwości jest nieważna, stosownie do art. 156 §1 pkt 1 kpa.

Sąd dokonując oceny prawidłowości wydanego postanowienia stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego, obowiązującego w chwili wydania zaskarżonego postanowienia. Dlatego też uznał skargę za bezzasadną.

Trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że zarówno organ administracji architektoniczno- budowlanej jak i organ nadzoru budowlanego sprawują nadzór i kontrolę nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, co wynika z art.81 ust. 1 Prawo budowlane z 1994r.

Do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej należą sprawy określone w ustawie i nie zastrzeżone do właściwości innych organów, a organem pierwszej instancji jest starosta, w myśl art.82 ust.1 i ust.2.

Zadania administracji architektoniczno - budowlanej , zgodnie z art. 80 ust.1 Prawo budowlane 1994r. wykonują, z zastrzeżeniem ust.3 i 4, następujące organy : 1) starosta, 2) wojewoda, 3) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego . Ustęp 2: zadania nadzoru budowlanego wykonują , z zastrzeżeniem ust.3 i 4 , następujące organy: 1) powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, 2) wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora budowlanego jako kierownika wojewódzkiego nadzoru budowlanego , wchodzącego w skład zespolonej administracji wojewódzkiej, 3) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego

Zadania i kompetencje powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu pierwszej instancji, są tak taksatywnie wyliczone w art.83 ust.1 Prawo budowlane 1994r.

Decyzja WZiZT z dnia [...] 2001r. znak: [...] została wydana przez Wójta Urzędu Gminy w T. i podstawą prawną tej decyzji był art. 39 ust.1 i art.40 ust.3 Ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz 415 ze zm.), a więc wydanie tego typu decyzji nie należy do katalogu spraw wymienionych w art. 83 ust.1 Prawo budowlane z 1994r., należących do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego.

Z kolei decyzja o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku wielofunkcyjnego usługowo-mieszkalnego ([...]), wybudowanego na działce 1305/6 i 1305/7 w T., została również wydana przez Starostę Powiatu w T. dnia [...] 2003r. znak:[...], który wykonywał zadania organu architektoniczno budowlanego i był wtedy organem właściwym do rozpoznania sprawy, na podstawie art.82 ust.2 i art.59 ust.1 i ust.2 Prawo budowlane z 1994r. Obecnie, w związku ze zmianą przepisów ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane, wprowadzonych ustawą z dnia 27.03.2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. 2003r.,Nr 80,poz. 718), która weszła w życie 11.07.2003r., tego rodzaju decyzje należą do kompetencji powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, stosownie do art. 83 ust.1.

W związku z tym, słusznie postąpiły organy administracji publicznej obu instancji, że na podstawie art. 66 § 1 kpa uczyniły przedmiotem swojego postępowania sprawę skarżących, w części dotyczącej wydania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, a w pozostałym zakresie zawiadomiły skarżących, że właściwym do rozpatrzenia ich podania jest Starosta Powiatu T.

Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził żadnej z tych przesłanek.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a.