Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1808/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. art. 8a ust. 1, 13b, 15c ust. 1, 22a ust. 1, 24a
journal: Dz.U. 2016 poz 708
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Protokolant referent stażysta Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2020 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, (zwany dalej organem/MSWiA) decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku H.W. (wnioskodawczyni/skarżącej) odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawczyni art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (ówczesny Dz. U. z 2016 r. poz. 708, z późn. zm.; ustawa zaopatrzeniowa).

Skarżąca wnioskiem z dnia [...] września 2017 r. wystąpiła do MSWiA

o zastosowanie wobec niej art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Wskazała, że służbę w Milicji Obywatelskiej rozpoczęła w dniu [...] lipca 1980 r., natomiast od dnia [...] grudnia 1981 r. pełniła służbę w Wydziale Ogólnym Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w O. Dodała, że od kwietnia 1987 r. pracowała w Wydziale Paszportów Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w O. Podniosła, że wykonywane obowiązki nie wiązały się z pracą prewencyjną, a swoje zadania realizowała zgodnie z prawem, etyką zawodową i powszechnie obowiązującymi zasadami moralnymi. Podniosła, że służbę pełniła ponad 30 lat i zakończyła w dniu [...] listopada 2010 r. a powierzone obowiązki wykonywała zawsze sumienie, rzetelnie i zgodnie z prawem. Oznajmiła, że była wielokrotnie nagradzana finansowo, awansowana w stopniu służbowym i na stanowisku służbowym, otrzymywała pozytywne opinie służbowe oraz podziękowania.

MSWiA, decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawczyni art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Wskazał, że wnioskodawczyni została zwolniona ze służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w O. w dniu [...] listopada 2010 r. i ma ustalone prawo

do emerytury oraz renty inwalidzkiej, których wysokość zweryfikowano

z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i 24a ustawy zaopatrzeniowej, przy czym nie wypłaca się renty inwalidzkiej z uwagi na posiadanie prawa do korzystniejszej emerytury. Wskazał, że zgodnie z pismem z dnia [...] maja 2017 r. Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - stanowiącym Informację o przebiegu służby Nr [...], wnioskodawczyni pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, od dnia [...] kwietnia 1987 r. do dnia [...] maja 1990 r., tj. 3 lata i 2 miesiące. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosi 30 lat, 4 miesiące i 15 dni, tj. od dnia [...] lipca 1980 r. do dnia [...] listopada 2010 r.

Z kopii akt osobowych o sygn. [...], przekazanych za pismem z dnia [...] lipca 2018 r. (znak: [...]) przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - nie wynika, aby skarżąca nierzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r.

Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] października 2018 r. (L.dz. [...]) przekazał informacje dotyczące przebiegu służby skarżącej, z których wynika, że były funkcjonariusz po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Z informacji dotyczącej przebiegu służby wnioskodawczym wynika, że w trakcie służby ww. miała podwyższane uposażenie, była awansowana w stopniu służbowym oraz na stanowisku służbowym, otrzymała nagrodę pieniężną i rzeczową. z dnia [...] września 2017 r. wyróżniono pochwałą. W materiałach odnotowano również pozytywne opinie służbowe wydawane wobec zainteresowanej. Prócz tego strona została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Srebrnym "Za Długoletnią Służbę". W materiałach Policji nie stwierdzono informacji

o wymierzonych wobec wnioskującej karach dyscyplinarnych.

Wskazał, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji,

w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c,

art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej w stosunku do osób pełniących służbę,

o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września

1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Wskazane w ww. artykule przesłanki muszą być spełnione łącznie. Zdaniem organu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej nakłada na organ obowiązek weryfikacji spełnienia przez stronę przesłanek formalnych określonych w ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu. Powyższe przesłanki są nieostre, oznacza to, że intencją ustawodawcy było zagwarantowanie uprawnionemu organowi możliwości indywidualnego podejścia do każdej sprawy poprzez wprowadzenie uznania administracyjnego.

Zdaniem organu służba zainteresowanej pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 3 lat i 2 miesięcy. Całkowity okres służby strony wynosi 30 lat, 4 miesiące i 15 dni, zatem strona pełniła ponad 10 % całego okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Wskazał, że ponad 3 lata realizacji obowiązków służbowych nie ma charakteru tymczasowego, doraźnego, czy epizodycznego i z całą pewnością skarżąca przez ten okres dokładnie zaznajomiła się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem.

Organ nie kwestionuje rzetelnego wykonywania przez skarżącą zadań

i obowiązków w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r.

Wskazał, że brak dokumentów odnoszących się do czynności służbowych,

w trakcie których wystąpiło zagrożenie życia lub zdrowia byłego funkcjonariusza. Zadaniem organu świetle zgromadzonego materiału dowodowego uzasadnione jest twierdzenie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek.

W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a, art. 24a wskazane w art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8 a ust.1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, które miało wpływ na wynik sprawy.

Wskazała, że jej okres służby wynosi 30 lat 4 miesiące oraz 15 dni i obejmuje okres między [...] lipca 1980 r. a [...] listopadem 2010 r. Natomiast na rzecz tzw. "totalitarnego państwa" w Wydziale Paszportów WUSW w O. pracowała przez 3 lata i 2 miesiące, tj. od [...] kwietnia 1987 r. do [...] maja 1990 r. Podniosła, że zarówno przed przeniesieniem służbowym do Wydziału Paszportów, jak i po dniu [...] maja 1990 r., do zakończenia służby, realizowała czynności służbowe w pionie prewencji. Po prawie 7 latach służby w pionie prewencji w Wydziale Ogólnym WUSW

w O., przeniesienie służbowe do Wydziału Paszportów WUSW w O. na etat referenta działu realizacji paszportów, było nagrodą za nienaganną pracę.

Nie zgadza się z poglądem Ministra, iż nie spełnia przesłanki tzw. "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." na rzecz tzw. "totalitarnego państwa", gdyż okres służby na rzecz "totalitarnego państwa" zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Uważa, iż pojęcie - krótkotrwałość - można interpretować jako wyraźną przewagę czasową okresu służby po 31 lipca 1990 r. nad okresem służby przed tą datą. Wskazał, że w Wydziale Paszportów pracowała 37 miesięcy, co stanowiło 10%. służby a pozostały czas służby wynosił miejscu 327,5 miesiąca.

Nadmieniła, że jej służba na rzecz "totalitarnego państwa" polegała na wypisywaniu paszportów na ręcznej maszynie do pisania, na podstawie przygotowanych przez moją przełożoną akt osobowych obywateli z całego województwa warmińsko- mazurskiego, stemplowanie oraz prowadzenie ewidencji wypisanych dokumentów. Powyższe czynności nie były związane z żadną pracą operacyjną. Wskazała, że nie miał wpływu na decyzje podejmowane w stosunku do ludzi ubiegających się o wydanie paszportów i nie miał styczności z petentami, gdyż Wydział był zamknięty dla osób postronnych. Podniosła, że nigdy nie była weryfikowana ani w roku 1990 ani później w czasie dalszej służby, nikt nie kazał jej się zwalniać, odeszła na emeryturę z własnej woli.

Wskazała, że od 2001 r., Komendant Wojewódzki Policji upoważnił skarżącą, jako jedynego funkcjonariusza garnizonu [...] Policji, do prowadzenia postępowań administracyjnych w sprawach uzgadniania i odmowy uzgadniania planów ochrony obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie, czyli ważnych dla obronności, interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa. Uważa, że jest to wyróżnienie na tle pozostałych funkcjonariuszy Policji. Zauważa, że dopiero po 2005 r. zaczęła wdrażać w tę tematykę kolejnych policjantów. Wobec czego uznaje, że legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy.

W związku z powyższym wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji

i zobowiązanie organu do wydania, w terminie określonym przez Sąd, decyzji na podstawie art. 8 a ustawy emerytalnej, wyłączającej stosowanie wobec mnie art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] czerwca 2019 r. odmawiająca wyłączenia stosowania wobec wnioskodawczyni art. 15c, art. 22a

i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej ppsa), Sąd dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa.

Sąd w składzie orzekającym z urzędu posiada wiedzę o tym, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. (sygn. akt [...]) Sąd Okręgowy w W. Sekcja XIII Wydziału Ubezpieczeń Społecznych zwrócił się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 15c, art. 22a, art. 13 ust. 1 lit. 1c, w związku z art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), w brzmieniu nadanym jej przez art. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt P 4/18).

Sąd nie stwierdził jednak podstaw do zawieszenia z urzędu przedmiotowego postępowania w świetle powyższych okoliczności. Przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Należy podkreślić, że związek tych postępowań musi być bezpośredni, a rozstrzygnięcie spraw w innych postępowaniach mieć charakter zagadnienia wstępnego. Takiego charakteru nie można przypisać rozstrzygnięciu zagadnienia prawnego przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt P 4/18.

Zaznaczyć jednocześnie należy, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej. Sensem fakultatywnego zawieszenia procesu sądowoadministracyjnego jest wskazanie racjonalnej podstawy dla przerwania jego biegu, gdyż tylko w takich okolicznościach może być zrealizowana jedna z podstawowych wartości, jaką jest rzetelne rozpoznanie sprawy. Zdaniem Sądu, dla realizacji tej wartości w przedmiotowej sprawie nie jest celowe ani usprawiedliwione wprowadzenie elementu zwłoki w jej rozpatrzeniu poprzez zawieszenie postępowania.

Przechodząc do merytorycznej oceny sprawy stwierdzić należy, że ustawa

z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) przewiduje obniżenie emerytur i rent inwalidzkich wszystkim funkcjonariuszom, którzy pozostawali w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r.

i którzy w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. pełnili służbę

w wymienionych w ustawie instytucjach i formacjach (tzw. służba na rzecz państwa totalitarnego). Obniżeniu podlegają także renty rodzinne, pobierane

po funkcjonariuszach, którzy taką służbę pełnili.

Zgodnie z art. 15c ust. 1 powołanej ustawy, w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i która pozostawała w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., emerytura wynosi: (1) 0% podstawy wymiaru - za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b; (2) 2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz 2-4.

Przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1-3a, 5 i 6 stosuje się odpowiednio. Emerytury nie podwyższa się zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3, jeżeli okoliczności uzasadniające podwyższenie wystąpiły w związku z pełnieniem służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b (ust. 2). Wysokość emerytury ustalonej zgodnie

z ust. 1 i 2 nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej emerytury wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości emerytury, zgodnie z ust. 1-3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa

w art. 13a ust. 1 (ust. 4). Przepisów ust. 1 - 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5).

Zgodnie natomiast z art. 22a ust. 1 omawianej ustawy w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, rentę inwalidzką ustaloną zgodnie z art. 22 zmniejsza się o 10% podstawy wymiaru za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b. Przy zmniejszaniu renty inwalidzkiej okresy służby, o której mowa w art. 13b, ustala się

z uwzględnieniem pełnych miesięcy.

W przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa,

o której mowa w art. 13b, i została zwolniona ze służby przed dniem 1 sierpnia

1990 r. rentę inwalidzką wypłaca się w kwocie minimalnej według orzeczonej grupy inwalidzkiej (ust. 2). Wysokość renty inwalidzkiej, ustalonej zgodnie z ust. 1, nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej renty z tytułu niezdolności

do pracy wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości renty inwalidzkiej, zgodnie z ust. 1

i 3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji,

o której mowa w art. 13a ust. 1. Przepisy art. 13a stosuje się odpowiednio (ust. 4).

Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5).

Stosownie zaś do treści art. 8a ust. 1 powołanej ustawy, minister właściwy

do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku

do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań

i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia

i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Decyzje wydawane przez organ na podstawie ww. przepisu mają charakter decyzji uznaniowych, gdyż określone w nim przesłanki nie są jednoznaczne

i pozostawiają organowi swobodę dokonania ich oceny, oczywiście na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy znajdującego potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Wybór natomiast rozstrzygnięcia

w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną (v. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1488/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się zatem do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

W sprawie niniejszej organ dokonał istotnych ustaleń stanu faktycznego, co do okresów pełnienia służby oraz rzetelności wykonywania zadań i obowiązków, a także braku informacji o narażeniu zdrowia i życia, które to ustalenia nie są kwestionowane przez stronę.

Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym

z przekazanej przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Informacji o przebiegu służby przekazanego za pismem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] wynika, że wnioskodawczyni pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie, od dnia 1 kwietnia 1987 r. do dnia 31 maja 1990 r.,

tj. 3 lata i 2 miesiące. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosi 30 lat, 4 miesiące i 15 dni, tj. od dnia 1 lipca 1980 r. do dnia 15 listopada 2010 r.

Z kopii akt osobowych nie wynika, aby skarżąca nierzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r.

Komendant Główny Policji w piśmie z dnia 1 października 2018 r. (L.dz. Kk - 24257/18) przekazał informacje dotyczące przebiegu służby skarżącej, z których wynika, że były funkcjonariusz po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Z informacji dotyczącej przebiegu służby wnioskodawczyni wynika, że w trakcie służby ww. miała podwyższane uposażenie, była awansowana w stopniu służbowym oraz na stanowisku służbowym, otrzymała nagrodę pieniężną

i rzeczową oraz wyróżniono ją pochwałą. W materiałach odnotowano również pozytywne opinie służbowe wydawane wobec wnioskodawczyni. Prócz tego strona została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Srebrnym

"Za Długoletnią Służbę". W materiałach Policji nie stwierdzono informacji

o wymierzonych wobec wnioskującej karach dyscyplinarnych.

Skarżąca przez około 10 % całego okresu służby pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, która, w ocenie Sądu, zarówno w ujęciu bezwzględnym – długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, może być oceniony jako krótkotrwały. Trafnie organ wskazał w decyzji, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie. Zgadzając się z organem, co do tego, że każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, stwierdzić należało, że jako krótkotrwała może być też rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby nie był długi, trwał w porównaniu do tego okresu krótko. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Nie można w przypadku skarżącej stwierdzić, że jego służba na rzecz totalitarnego państwa była służbą wieloletnią i charakteryzowała się trwałością. W stanie faktycznym tej sprawy przyjąć należy, że okres 3 lat i 2 miesięcy był okresem krótkotrwałym (ok.10%). Zasadny tym samym okazał się zarzut naruszenia art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy. W każdym z tych przypadków zarówno w ujęciu bezwzględnym – długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby okres trwający blisko 3 lata i 2 miesiące może być uznany za krótkotrwały, w pojęciu semantycznym.

Ustawodawca wymaga też, aby osoba, w odniesieniu do której organ może zastosować art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r., wskazuje przy tym, że to rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków ma miejsce w szczególności wówczas, gdy służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia.

Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] października 2018 r. (L.dz. [...]) przekazał informacje dotyczące przebiegu służby skarżącej, z których wynika, że były funkcjonariusz po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Z informacji dotyczącej przebiegu służby wnioskodawczyni wynika, że w trakcie służby ww. miała podwyższane uposażenie, była awansowana w stopniu służbowym oraz na stanowisku służbowym, otrzymała nagrodę pieniężną i rzeczową oraz wyróżniono ją pochwałą.

W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o wymierzonych wobec wnioskującego karach dyscyplinarnych.

W ocenie Sądu, zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. W istotę pracy w służbach mundurowych wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia i jeżeli do niego dojdzie to wszelkie rozważania dotyczące rzetelności bądź jej braku nie mają znaczenia.

W tym stanie rzeczy ponownie rozpoznają sprawę organ weźmie pod uwagę stanowisko sądu uznającego, że w tym indywidualnym przypadku nie da się wykazać, że była to służba długotrwała. W zakresie przesłanki rzetelności rozważy pracę skarżącej prowadzącej postępowania administracyjne w sprawach uzgadniania i odmowy uzgadniania planów ochrony obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie, czyli ważnych dla obronności, interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa. W ocenie Sądu skarżąca zasadnie uważa, że jest tego rodzaju praca wyróżnia ją na tle pozostałych funkcjonariuszy Policji. Zasadne jest zwrócenie uwagi na fakt podnoszony przez skarżącą, że dopiero po 2005 r. zaczęła wdrażać w tę tematykę kolejnych policjantów.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.