Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 353/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 7
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie WSA Dariusz Chaciński (spr.) WSA Bożena Marciniak Protokolant referent Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2017 r. sprawy ze skargi W. M. i J. N. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w części oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] grudnia 2016 r., nr [...] , utrzymał w mocy własną decyzję z [...] grudnia 2015 r., nr [...] , w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Decyzje te zostały wydane w następujących okolicznościach.

Nieruchomość położona w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. "[...]" stanowiąca w części dotyczącej działki o pow. [...] m2 własność K.M. została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] (Dz. U. Nr 50, poz. 279) – dalej: dekret [...].

W dniu 21 września 1949 r. właściciel nieruchomości wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa własności czasowej do wskazanej nieruchomości [...].

Prezydium Rady Narodowej w [...] orzeczeniem administracyjnym z [...] czerwca 1960 r. odmówiło przyznania prawa własności czasowej do gruntu tej nieruchomości wskazując w uzasadnieniu, że na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomość ta przeznaczona jest pod budownictwo mieszkaniowe wielokondygnacyjne.

Ministerstwo Gospodarki Komunalnej decyzją z [...] lipca 1960 r., nr [...], utrzymało w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium.

M.M.(następca prawny przeddekretowego właściciela nieruchomości) wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...].

Minister Infrastruktury decyzją z [...] czerwca 2009 r., wydaną po rozpatrzeniu wniosku M.M. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją częściową z [...] lutego 2009 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] lipca 1960 r. i utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] czerwca 1960 r. odmawiających przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr. hip. "[...]", w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecnie działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] – utrzymał w mocy swoją decyzję częściową z [...] lutego 2007 r.

Po rozpoznaniu skargi wniesionej przez M.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd ten wyrokiem z 12 stycznia 2010 r., I SA/Wa 1268/09, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury z [...] lutego 2009 r. Uzasadnił, że organ nadzoru w zaskarżonej decyzji i decyzji poprzedzającej błędnie ocenił, że wydane w postępowaniu zwykłym decyzje dają się pogodzić z porządkiem prawnym. Nie podzielił stanowiska organu nadzoru, że jedyną wadą decyzji, będącej przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, było wadliwe uzasadnienie. Zdaniem Sądu, wadliwe uzasadnienie decyzji organów dekretowych nie stanowi istoty sprawy. Jest nią przede wszystkim nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie koniecznym do prawidłowego rozpoznania wniosku dekretowego. Organy dekretowe nie tylko nie wskazały obowiązującego planu, lecz przede wszystkim błędnie założyły, iż zgodnie z obowiązującym planem nieruchomość położona jest na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe wielokondygnacyjne. Organy te w żaden sposób nie wykazały, że korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela nie da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Zgodnie z planem z 1931 r. obowiązującym w dacie wydania orzeczeń dekretowych teren, na którym położona była nieruchomość, przeznaczony był pod park publiczny. Jest to zasadniczo inne przeznaczenie terenu niż wskazane w aktach organów dekretowych, a więc organy w postępowaniu zwykłym, nie rozpatrzyły wniosku dekretowego pod kątem obowiązującego w dacie orzekania planu zabudowania, z czego organ nadzoru nie wyprowadził konsekwencji prawnych.

W sprawie nie zostało także wszechstronnie wyjaśnione przez organ nadzoru, czy cała nieruchomość przeznaczona była na cel określony w planie z 1931 r. oraz jak była usytuowana działka wg planu, tj. czy położona w jego planowanej centralnej części, czy na obrzeżach. Kwestia położenia może także mieć znaczenie dla oceny pogodzenia korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem w planie.

Ponownie rozpoznając sprawę Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] grudnia 2015 r. w punkcie 1 odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji dekretowych w zakresie dotyczącym nieruchomości objętej lokalizacjami:

- nr [...] w części dotyczącej dz. ew. nr [...], [...], [...],

- nr[...] w części dotyczącej dz. ew. nr [...], [...], [...],[...],[...], [...],

- nr [...] w części dotyczącej dz. ew. nr [...] i [...],

- nr [...] w części dotyczącej dz. ew. nr [...] i [...],

- nr [...] w części dotyczącej dz. ew. nr [...],

- nr [...] w części dotyczącej dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...] , [...], [...], [...], [...] , [...], [...], [...], [...] i [...] ,

- nr [...] w części dotyczącej dz. ew. nr [...] i [...],

- nr [...] w części dotyczącej dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],

- nr [...] w części dotyczącej dz. ew. nr [...] i [...],

- nr [...] w części dotyczącej dz. ew. nr [...],

- nr [...] w części dotyczącej dz. ew. nr [...].

W punkcie 2 stwierdził, że ww. decyzje dekretowe w części dotyczącej dz. ew. nr [...] z obrębu [...] wydane zostały z naruszeniem prawa, zaś w pkt 3 stwierdził nieważność ww. decyzji dekretowych w zakresie dotyczącym dz. ew. nr [...] , [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] .

W. M. i J. N. wniosły o ponowne rozpatrzenie sprawy, w zakresie pkt 1 oraz pkt 3, w zakresie dotyczącym dz. ew. nr [...] , [...], [...] , [...] , [...] z obrębu [...].

Utrzymując w mocy decyzję z [...] grudnia 2015 r. (wskazana na wstępie decyzją z [...] grudnia 2016 r.) Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Wniosek dekretowy został złożony przez byłego właściciela w terminie określonym w art. 7 ust. 1 dekretu [...]. Stosownie do art. 7 ust. 2 dekretu gmina obowiązana była uwzględnić wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu określonego w art. 7 ust. 1, jeżeli korzystanie z tego gruntu dawało się pogodzić z jego przeznaczeniem według planu zabudowania. Stąd też, przed wydaniem orzeczenia rozstrzygającego wniosek, organ winien dokonać ustaleń, co do przeznaczenia nieruchomości według planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie wydania decyzji w tym przedmiocie, mając jednak na uwadze, iż w sprawach o oddanie gruntu nieruchomości [...] w użytkowanie wieczyste, wszczętych na wniosek dotychczasowego właściciela, organ obowiązany jest stosować przepisy prawa powszechnie obowiązującego w czasie rozstrzygania sprawy, a więc nie tylko przepisy dekretu [...].

Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że w dacie wydania ww. decyzji dekretowych dla przedmiotowej nieruchomości obowiązywał Plan Ogólny Zabudowania [...], zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 r. Na reprodukcji wykonanej z powyższego planu oznaczono położenie przedmiotowej nieruchomości przy ul. [...], która znajduje się na terenie przeznaczonym pod parki projektowane. Organy dekretowe za przeznaczenie w planie traktowały na równi przeznaczenie wynikające z zaświadczeń lokalizacyjnych, gdyż wynikało to z modyfikacji stosowania dekretu [...] przez ustawę z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

Organ podniósł, że w dacie wydania orzeczeń dekretowych na nieruchomości położonej przy ul. [...] znajdowało się gospodarstwo ogrodnicze prowadzone przez byłego właściciela, zaś odmawiając prawa własności czasowej do tego gruntu organy dekretowe powołały się na przeznaczenie terenu pod budownictwo mieszkaniowe wielokondygnacjowe.

Dokonując oceny legalności decyzji "dekretowych" Minister stwierdził, że konieczne jest powiązanie regulacji dekretowych z całym obowiązującym wówczas porządkiem prawnym, zwłaszcza z przepisami prawa dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego kraju. Tym samym, uzasadnionym jest uwzględnienie w niniejszym postępowaniu nadzorczym faktu objęcia terenu nieruchomości przy ul. [...] decyzjami lokalizacyjnymi. Organ nadzoru powinien – dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 k.p.a. – uwzględnić przepisy powołane w podstawie prawnej kontrolowanego orzeczenia, jak i przepisy obowiązujące w dacie jego wydania, tj. art. 51 ust. 1 (po nowelizacji art. 54 ust. 1) w związku z art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70) - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3.08.2011 r. I OSK 1383/10.

Takie stanowisko, wbrew twierdzeniom skarżących, nie stoi w sprzeczności z oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I SA/Wa 1268/09. Fakt, iż Sąd nie wypowiedział się na temat ustawy z dnia 12 marca 1958 r. nie przesądza automatycznie o tym, że nie znajduje ona zastosowania w niniejszej sprawie. Ustawa o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości powiększyła katalog przesłanek uzasadniających odmowę przyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa użytkowania wieczystego, ale nie zmieniła pierwotnych, dekretowych podstaw uzasadniających tę odmowę. Odmowa mogła bowiem nastąpić, oprócz podstawy dekretowej także wtedy, jeżeli grunt był niezbędny na cele użyteczności publicznej, na cele obrony państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych, a także do planowej realizacji budownictwa okołomiejskiego oraz zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego (art. 51 w zw. z art. 3 ustawy). Okoliczność, że w orzeczeniu organu dekretowego nie powołano wprost art. 51 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. nie zmienia faktu, że przepis ten obowiązywał w dniu wydania decyzji i był brany pod uwagę przez organy dekretowe, co wynika z uzasadnienia. Budownictwo mieszkaniowe wielokondygnacjowe nie wynikało bowiem z planu zagospodarowania, ale z wydawanych w tym okresie zaświadczeń lokalizacyjnych. Część terenu przedmiotowej nieruchomości objęta została decyzjami i zaświadczeniami lokalizacyjnymi wydanymi w latach 1951 - 1960 pod wielokondygnacyjne budynki mieszkalne oraz niezbędną dla funkcjonowania osiedla infrastrukturę. Oznacza to, że placówkę oświatową jak również stację benzynową planowane na tym obszarze należy uznać za nieodłączny element zabudowy większego kompleksu mieszkaniowego i niezbędną infrastrukturę.

Z opinii geodezyjnej uprawnionego geodety wynika, że:

- część działki nr [...] objęta była lokalizacjami nr [...] oraz nr[...];

- działki nr [...] i [...] objęte były lokalizacją nr [...];

- część działek nr [...] i [...] objęta jest lokalizacją nr [...];

- działka nr [...] objęta była lokalizacją nr [...];

- działka nr [...] objęta była lokalizacjami nr [...] oraz nr [...];

- działka nr [...] objęta była lokalizacjami nr [...] oraz nr [...]

- część działki [...] objęta była lokalizacjami nr [...]., nr [...] , nr [...] oraz nr [...];

- część działki [...] objęta była lokalizacjami [...] oraz nr[...] ;

- działki [...], [...], [...] , [...], [...] i [...] objęte były lokalizacją nr [...] .;

- działka [...] objęta była lokalizacjami nr [...] oraz [...] ;

- działki [...], [...], [...] , [...] objęte lokalizacją nr [...] .;

- działka nr [...] objęta była lokalizacją nr [...] .;

- działka nr [...] objęta była lokalizacją nr [...] ;

- działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] , i część działki nr [...] objęte były lokalizacją nr [...];

- część działki nr [...]objęta była lokalizacją nr [...] .

Dla oceny prawidłowości kwestionowanego orzeczenia administracyjnego i utrzymującej go w mocy decyzji istotne są jedynie lokalizacje wydane przed decyzją dekretową, tj. przed 10 czerwca 1960. Późniejsze objęcie nieruchomości takimi rozstrzygnięciami jest obojętne dla badania prawidłowości orzeczeń dekretowych. W tej sytuacji zasadnie organy dekretowe uznały, że dotychczasowy właściciel nie mógł w 1960 r. korzystać z nieruchomości położonej przy ul. [...], co najmniej w zakresie ww. działek objętych decyzjami lokalizacyjnymi, mimo że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego z 1931 r. była ona przeznaczona pod parki projektowane, dlatego Minister uznał, że przeznaczenie na podstawie tego planu zostało następnie zmienione i skonkretyzowane.

Nie ulega wątpliwości, że organy dekretowe swoje rozstrzygnięcie oparły na aktualnie obowiązujących założeniach planistycznych dla tego terenu w zakresie ww. działek. Wskazanie w decyzjach dekretowych celu, jako budownictwa mieszkaniowego wielokondygnacjowego potwierdza, że rozstrzygnięcia oparto, m.in. na ww. ustawie z dnia 12 marca 1958 r. Okoliczność, iż w orzeczeniach dekretowych nie powołano wprost art. 51 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. nie zmienia faktu, że przepis ten obowiązywał w dniu jego wydania i musi być brany pod uwagę w postępowaniu nadzorczym.

W świetle poczynionych ustaleń organ nadzoru uznał, że odmowa przyznania prawa własności czasowej w części nieruchomości stanowiącej obecnie działki ewidencyjne objęte decyzjami lokalizacyjnymi wydanymi przed rozstrzygnięciem dekretowym, tj. działki nr: [...] [...], [...], [...], [...]. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] , [...], [...], [...] , [...],[...] , [...], [...], [...], [..], [...] , [...] z obrębu [...] była uzasadniona, a zatem brak było podstaw dla uznania, że w tym zakresie decyzje dekretowe rażąco naruszają prawo.

Poza lokalizacjami osiedla mieszkaniowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą pozostała część nieruchomości hipotecznej "[...]" wchodząca obecnie w skład działek nr: [...], [...], [...], [...],[...] , [...] , [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz części działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]. Tym samym w postępowaniu dekretowym winnym mieć zastosowanie we wskazanej części założenia planu z 1931 r., który przeznaczał przedmiotową nieruchomość pod parki projektowane. W tej części organy dekretowe rozpatrując wniosek o przyznanie prawa własności czasowej nie przeprowadziły niezbędnego postępowania wyjaśniającego, nie ustaliły jakim planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją lokalizacyjną objęta była część nieruchomości oraz nie wyjaśniły, czy dotychczasowy właściciel może ją zgodnie z tym planem wykorzystywać. Prowadzi to do konstatacji, że organy dekretowe naruszyły w tym zakresie przepisy o postępowaniu administracyjnym nakazujące dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 44, art. 75 ust. 1 i 2 i 92 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22.03.1928 r. o postępowaniu administracyjnym - Dz. U. RP Nr 36, poz. 341). Powyższe naruszenia doprowadziły do rażącego naruszenia w tej części art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] w związku z art. 51 ust. 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

Tym samym zachodzą przesłanki wynikające z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności wskazanych w powyższej części. Przy czym, jak wynika z akt sprawy, jedynie w stosunku do działki nr [...] zaistniały nieodwracalne skutki prawne. Działka ta będąca obecnie własnością Towarzystwa [...] sp. z o. o. została wniesiona aportem do spółki przez Gminę [...] na podstawie umowy przeniesienia własności nieruchomości sporządzonej w dniu [...] sierpnia 2001 r., rep. [...]. Tym samym organ administracji nie jest władny swoim działaniem odwrócić skutków umowy cywilnoprawnej. W związku z czym organ nadzoru może jedynie stwierdzić wydanie w tej części kwestionowanych decyzji z naruszeniem prawa. Jednocześnie nieodwracalnych skutków prawnych nie stwierdzono w odniesieniu do działek nr: [...], [...], [...], [...], [...]. [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] bowiem nie były one przedmiotem obrotu cywilnoprawnego.

Odnosząc się natomiast do argumentów skarżących, iż decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2015 r. w zaskarżonym zakresie jest nieprecyzyjna, a jej osnowa zawiera niedookreślone zwroty w postaci "w części działki", "w części nieruchomości" wskazać należy, że z opinii geodezyjnej uprawnionego geodety z [...] listopada 2015 r. wynika jakich części nieruchomości dotyczy decyzja nadzorcza.

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2016 r. wniosły W. M. i K. N. . Zaskarżyły one powołaną decyzję w części utrzymującej w mocy pkt 1 decyzji częściowej Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2015 r. oraz w części utrzymującej w mocy pkt 3 decyzji częściowej Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r. zakresie dotyczącym nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr: [...],[...], [...] oraz [...] z obrębu [...].

Zaskarżonej decyzji zarzuciły:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w postaci:

1.1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak rzetelnego i wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału sprawy w zakresie wykonania równoważnika geodezyjnego między dawną nieruchomością [...] "[...]" a obecnymi działkami ewidencyjnymi oraz w zakresie wykonania równoważników geodezyjnych między oznaczeniami nieruchomości wskazanymi w tzw. zaświadczeniach lokalizacyjnych a obecnymi działkami ewidencyjnymi, które to dokumenty byłyby wprowadzone do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji niewykonalnej w zakresie nieruchomości stanowiących działki ew. nr: [...], [...], [...], [...] oraz [...] z obrębu [...];

1.2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją pierwszoinstancyjną, a w szczególności poprzez nieodniesienie się przez Ministra do zarzutów dotyczących kwestii możliwości pogodzenia korzystania przez dotychczasowego właściciela gruntu z jego przeznaczeniem wynikającym z zaświadczeń lokalizacyjnych, co w konsekwencji doprowadziło do braku ponownego, całościowego, merytorycznego rozpoznania sprawy;

1.3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez podzielenie stanowiska organu I instancji i w konsekwencji błędne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta w zaskarżonym zakresie została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego i prawa materialnego i jako taka pozostawała wadliwa w stopniu przesądzającym jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci:

2.1. art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez organ do wiążącej oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2010 r., I SA/Wa 1268/09, i prowadzenie przez organ postępowania nadzorczego w sposób niewynikający z wytycznych sądu administracyjnego i niezmierzający do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy;

2.2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 158 k.p.a. poprzez błędną ocenę, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] lipca 1960 r. i utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] czerwca 1960 r. – w zakresie orzeczonym w pkt. 1 decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2015 r. i utrzymującej ją w tym zakresie decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2016 r. – nie jest dotknięta wadą nieważności, a będące konsekwencją:

a) błędnego zastosowania art. 51 ust. 1 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70), dalej również jako "ustawa wywłaszczeniowa", polegającego na przyjęciu, że wzorcem kontroli dla oceny legalności ww. decyzji i orzeczenia z 1960 r. jest – poza art. 7 ust. 2 dekretu [...]– także art. 51 ust. 1 w zw. z art. 3 ustawy wywłaszczeniowej, w sytuacji, w której nie był on podstawą wydania ani decyzji ani orzeczenia, i jako taki nie znajduje zastosowania do oceny ich legalności;

b) błędnego uznania, iż zaświadczenie lokalizacyjne wydane na podstawie przepisów prawa niebędących prawem powszechnie obowiązującym, może wpływać na zakres uprawnień jednostki, w sytuacji, gdy decyzja dotycząca sfery praw i wolności obywatelskich mogła być oparta wyłącznie o przepis aktu ustawodawczego albo przepis aktu wykonawczego wydanego na podstawie wyraźnego upoważnienia zawartego w akcie ustawodawczym i mieszczący się w ramach tego upoważnienia;

c) błędnego niezastosowania art. 1, art. 38 i art. 39 ust. 1 dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 16, poz. 109) i bezpodstawnego przyjęcia, że zaświadczenie lokalizacyjne może samoistnie zmienić przeznaczenie planistyczne nieruchomości wynikające z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (substytut planu zagospodarowania), w sytuacji gdy zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego mogły być dokonywane jedynie w trybie adekwatnym do sporządzenia takiego planu;

d) błędnej wykładni art. 3 ustawy wywłaszczeniowej, polegającej na uznaniu, że istnienie zaświadczenia lokalizacyjnego, którego treść uwzględnia cele wymienione w tym przepisie, przy jednoczesnym braku uwzględnienia tego celu w obowiązującym dla danej nieruchomości planie zagospodarowania przestrzennego, jest wystarczającą podstawą do wywłaszczenia nieruchomości, w sytuacji gdy cele wywłaszczenia określone w ww. przepisie musiały być uwzględnione w planie zagospodarowania przestrzennego, zaś zaświadczenie lokalizacyjne, stanowiące wyraz polityki gospodarczo- społecznej kraju, było jedynie dokumentem, które należało dołączyć do wniosku o wywłaszczenie przez ubiegający się o to podmiot (art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy wywłaszczeniowej);

e) naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy w kontekście zbadania rozbieżności planistycznych dla części nieruchomości [...] "[...]", podanej w odmownych decyzjach dekretowych, a wynikających z zaświadczeń lokalizacyjnych oraz błędnego uznania, że zaświadczenia lokalizacyjne wydane w stosunku do tej nieruchomości i przewidujące na niej budownictwo mieszkaniowe, szkołę i stację benzynową stanowiły konkretyzację planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji, gdy plan ten przewidywał zupełnie odmienne przeznaczenie nieruchomości, tj. parki projektowane;

f) naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu [...] poprzez brak rozważenia przez organ – przy przyjęciu przeznaczenia planistycznego części nieruchomości [...] "[...]" pod budownictwo mieszkaniowe oraz oświatowe, wynikające z zaświadczeń lokalizacyjnych – możliwości pogodzenia takiego przeznaczenia gruntu z jej użytkowaniem przez dotychczasowego właściciela;

g) błędnej wykładni art. 7 ust. 2 dekretu [...]i przyjęcia, że przeznaczenie nieruchomości, wynikające z zaświadczenia lokalizacyjnego, na cele mieszkaniowe nie daje się pogodzić z przyznaniem dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku przeciwnego, tj. przyjęcia, że można było to pogodzić z uwagi na brak w polskim porządku prawnym – w dacie wydawania odmownych decyzji dekretowych (1960 r.) – przepisów, które ograniczałyby swobodę osób fizycznych w zakresie realizacji nowego budownictwa prywatnego zarówno pojedynczego, jak i grupowego, a więc automatyczne wydanie decyzji odmownej, bez wskazania w jaki sposób w konkretnych okolicznościach faktycznych przeznaczenie gruntu nie dało się pogodzić z ustanowieniem prawa własności czasowej, obarczone jest wadą rażącego naruszenia prawa;

h) błędnej wykładni art. 7 ust. 2 dekretu [...] w zw. z przepisami ustawy z dnia 11 marca 1932 r. o prywatnych szkołach oraz zakładach naukowych i wychowawczych (Dz. U. Nr 33, poz. 343) i przyjęcia, że przeznaczenie nieruchomości, wynikające z zaświadczenia lokalizacyjnego, na cele oświaty i szkolnictwa nie daje się pogodzić z przyznaniem dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku przeciwnego, tj. przyjęcia, że można było to pogodzić z uwagi na brak w polskim porządku prawnym – w dacie wydawania odmownych decyzji dekretowych (1960 r.) – przepisów, które ograniczałyby swobodę osób fizycznych w zakresie tworzenia placówek oświatowych, a więc automatyczne wydanie decyzji odmownej, bez wskazania w jaki sposób w konkretnych okolicznościach faktycznych przeznaczenie gruntu nie dało się pogodzić z ustanowieniem prawa własności czasowej, obarczone jest wadą rażącego naruszenia prawa;

i) błędnej wykładni art. 3 ustawy wywłaszczeniowej, polegającej na uznaniu, że budowa stacji benzynowej może być podstawą do wywłaszczenia z prawa własności nieruchomości.

Wobec powyższych zarzutów skarżące wniosły o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2016 r. w części utrzymującej pkt 1 decyzji częściowej Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2015 r. oraz

w części utrzymującej pkt 3 decyzji częściowej Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r. w zakresie dotyczącym nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...] oraz [...] z obrębu [...] oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji częściowej Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2015 r. w części dot. pkt. 1. oraz w części dot. pkt. 3 w zakresie nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [..] oraz [...]z obrębu [...].

W przypadku uznania przez Sąd niezasadności naruszenia przez organ przepisów postępowania – zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Budownictwa do wydania w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych do organu decyzji częściowej,

stwierdzającej nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] lipca 1960 r. i utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] czerwca 1960 r. – w zakresie dotyczącym nieruchomości [...] stanowiących działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz stwierdzającej, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] lipca 1960 r. i utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1960 r. - w zakresie dotyczącym nieruchomości [...] stanowiących działki ewidencyjne nr: [...], [...] i [...] , [...], [...] , [...], [...], [...] , [...], [...] , [...] i [...] z obrębu [...] – zostały wydane z naruszeniem prawa.

Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W ocenie sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W niniejszej sprawie organy dekretowe (Prezydium Rady Narodowej w [...] orzeczeniem z [...] czerwca 1960 r. oraz Ministerstwo Gospodarki Komunalnej decyzją z [...] lipca 1960 r.) odmówiły ustanowienia własności czasowej do gruntu nieruchomości "[...]" przy ul. [...] w W. z uwagi na przeznaczenie jej "pod budownictwo wielokondygnacjowe". Organ nadzoru ustalił natomiast, że przed wydaniem decyzji dekretowych (przed [...] czerwca 1960 r.) część dawnej nieruchomości "[...]" objęta była decyzjami (lub zaświadczeniami) o szczegółowej lokalizacji inwestycji przewidującymi na tym terenie budownictwo mieszkaniowe wielokondygnacyjne wraz z infrastrukturą towarzyszącą (szkoła, drogi, stacja benzynowa) i w tej części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji dekretowych (pkt 1 decyzji częściowej z [...] grudnia 2015 r.). Natomiast na tej części dawnej nieruchomości (objętej decyzją częściową), gdzie decyzje lokalizacyjne (zaświadczenia o szczegółowej lokalizacji inwestycji) zostały wydane po dniu wydania decyzji dekretowych, stwierdził nieważność tych decyzji (pkt 3 decyzji częściowej z [...] grudnia 2015 r.) uznając, że w tej części przeznaczenie nieruchomości określał Plan Ogólny Zabudowania [...], zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 r., przewidujący na tym terenie parki projektowane, a organy dekretowe źle określiły przeznaczenie nieruchomości, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) w kontekście art. 7 ust. 2 dekretu [...]. W odniesieniu do obecnej działki nr [...] z obrębu [...] organ nadzoru stwierdził, że decyzje dekretowe wywołały nieodwracalne skutki prawne i w związku z tym orzekł, że w tym zakresie wydane zostały z naruszeniem prawa (pkt 2 decyzji częściowej).

Skarżące twierdzą natomiast (nie kwestionując co do zasady podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji dekretowych – pkt 3 decyzji częściowej), że również w części objętej pkt 1 powinna zostać stwierdzona ich nieważność, z uwagi na to, że decyzje (zaświadczenia) o szczegółowej lokalizacji inwestycji nie stanowią prawa powszechnie obowiązującego i nie mogły zmienić przeznaczenia nieruchomości określonego w planie z [...] sierpnia 1931 r. Mimo dalszych, bardzo rozbudowanych zarzutów podniesionych w skardze, sprowadzają się one w sumie do rozstrzygnięcia kilku kwestii: 1. czy zaświadczenia i decyzje o szczegółowej lokalizacji inwestycji wydane w stosunku do dawnej nieruchomości "[...]" mogły określać jej przeznaczenie w chwili wydawania kontrolowanych w trybie nadzoru decyzji dekretowych; 2. czy zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., w kontekście oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Warszawie z 12 stycznia 2010 r., I SA/Wa 1268/09; 3. czy orzekając w trybie nadzorczym organ nadzoru miał obowiązek sporządzenia mapy, która mogłaby stanowić podstawę geodezyjnego oznaczenia nieruchomości objętych poszczególnymi zaświadczeniami lokalizacyjnymi; 4. czy przeznaczenie nieruchomości zgodne z wydanymi zaświadczeniami (decyzjami) lokalizacyjnymi dało się pogodzić z korzystaniem z niej przez dotychczasowego właściciela, w rozumieniu art. 7 ust. 2 dekretu [...], i czy ocena taka była konieczna, jeśli spełnione zostały przesłanki do wywłaszczenia na podstawie art. 3 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r.

Odnosząc się do tych zarzutów zauważyć należy w pierwszej kolejności, że art. 7 ust. 2 dekretu [...] zawiera normę, zgodnie z którą gmina obowiązana jest uwzględnić wniosek byłego właściciela nieruchomości [...] o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu określonego w art. 7 ust. 1, jeżeli korzystanie z tego gruntu dawało się pogodzić z jego przeznaczeniem według planu zabudowania. Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70) "Poprzedniemu właścicielowi gruntu, który na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] (Dz. U. Nr 50, poz. 279) przeszedł na własność Państwa, może być odmówione prawo własności czasowej tego gruntu, stosownie do przepisów tego dekretu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu na cele określone w art. 3 niniejszej ustawy." Z art. 3 ust. 2 (w pierwotnym brzmieniu) wynikało natomiast, że "Na obszarze miasta lub osiedla może być również wywłaszczona nieruchomość lub kompleks nieruchomości niezbędny dla planowej realizacji na ich terenie budownictwa ogólnomiejskiego i zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego. O wywłaszczenie dla tych celów może ubiegać się tylko prezydium rady narodowej danego miasta (osiedla)."

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] czerwca 1960 r. oraz decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] lipca1960 r., zostały wydane już po wejściu w życie obowiązującej od 5 kwietnia 1958 r. ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Jak przyjmuje się w orzecznictwie "Ustawa ta wprowadziła istotne zmiany w uprawnieniach byłych właścicieli nieruchomości [...] , rozszerzając miedzy innymi zakres podstaw do odmowy przyznania prawa do gruntu. Zgodnie z jej art. 54 ust. 1 [w pierwotnym tekście art. 51 ust. 1] odmowa taka – niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu z 1945 r. mogła nastąpić także wtedy, gdy zgodnie z art. 3 ustawy grunt mógł być wywłaszczony" (zob. wyrok NSA z 15.04.2009 r., I OSK 1427/08, LEX nr 535234). W tej sytuacji dla oceny legalności zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa w części odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczeń dekretowych niezbędne było rozważenie, czy odmowa przyznania byłemu właścicielowi omawianej nieruchomości prawa własności czasowej do gruntu rażąco naruszała także powołane przepisy ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r.

Ponieważ, w ocenie sądu, pod pojęciem "budownictwa ogólnomiejskiego i zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego", w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z 1958 r., mieści się budownictwo wielokondygnacyjne wraz z infrastrukturą towarzyszącą (a więc także szkoły, drogi, obiekty obsługi mieszkańców osiedla), to zaświadczenia (decyzje) o szczegółowej lokalizacji inwestycji, wymienione w kontrolowanych obecnie decyzjach nadzorczych, mogły stanowić podstawę do wywłaszczenia nieruchomości w oparciu o art. 3 ust. 2 ustawy z 1958 r., a zatem także podstawę do odmowy przyznania własności czasowej, w oparciu o art. 51 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. W odniesieniu do zarzutu, że zaświadczenia i decyzje o szczegółowej lokalizacji inwestycji nie stanowiły przepisów powszechnie obowiązujących i nie mogły zmienić ustaleń wynikających z Planu Ogólnego Zabudowania [...] z [...] sierpnia 1931 r. – wyjaśnić należy, że w ówczesnych realiach stanowiły one o rzeczywistym przeznaczeniu nieruchomości. Zauważyć przy tym należy, że ustawa z dnia [...] lipca1947 r. o odbudowie [...] na mocy art. 14 uchyliła dekret z dnia 24 maja 1945 r. o odbudowie [...], oraz w odniesieniu do obszaru [...] i [...] Zespołu Miejskiego przepisy art. 11 i 13 działu III, rozdział III, IV, V - i dział V dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju. Wśród uchylonych przepisów dekretu z 2 kwietnia 1946 r. znalazły się przepisy dotyczące planów regionalnych, planów miejscowych w tym przepisy dotyczące trybu sporządzania tych planów jak również ogłaszania o uchwalaniu planu. Tym samym z dniem wejścia w życie ustawy z dnia [...] lipca 1947 r., tj. z dniem 8 sierpnia 1947 r., plany zagospodarowania przestrzennego dla [...] i [...] Zespołu Miejskiego uchwalane były na podstawie tej ustawy i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 11 grudnia 1947 r.

W wyroku z 3 sierpnia 2011 r., I OSK 1383/10, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził – a pogląd ten podziela także sąd w niniejszej sprawie – że choć nie nastąpiło formalne uchylenie przepisów ustawy z dnia [...] lipca1947 r., to jednak – per desuetudinem – przepisy te przestały obowiązywać na skutek wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 30 grudnia 1950 r. o organizacji władz i instytucji w dziedzinie budownictwa. Odpadała w tym momencie bowiem podstawa do działania zarówno Naczelnej Rady Odbudowy [...], do obowiązków której należało uchwalanie planów zagospodarowania przestrzennego jak i – podległego najpierw Ministrowi Odbudowy a następnie Ministerstwu Budownictwa – Biura Odbudowy [...] , które wykonywało prace dotyczące sporządzania regionalnych i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na obszarze [...]. Powyższe – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – prowadziło do wniosku, że doszło do faktycznego zaprzestania działalności przez Radę na skutek formalnej oraz faktycznej likwidacji Biura. Miało ono bowiem rangę organu Ministerstwa, który nie mógł funkcjonować po jego likwidacji, bez wyraźnego unormowania, jako jednostka innego ministerstwa. Nie mógł mieć również samodzielnego bytu. Tym bardziej, że – jak zaakcentował NSA w powołanym wyżej wyroku – analiza treści Monitorów Polskich wykazała, iż od początku lat 50-tych brak było w nich jakichkolwiek planów, dotyczących [...] uchwalonych przez Radę (zob. też wyrok NSA z 6 lutego 2013 r., I OSK 1643/11, LEX nr 1284926).

Lukę tę wypełniły regulacje zawarte w powołanej wyżej ustawie z dnia 30 grudnia 1950 r. o organizacji władz i instytucji w dziedzinie budownictwa (Dz. U. Nr 58, poz. 523). Z art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy (w brzmieniu nadanym w 1952 r.) wynika, że tworzy się przy Prezesie Rady Ministrów Komitet do Spraw Urbanistyki i Architektury, do zakresu działania którego należą m.in. sprawy "planowania zabudowy miast i osiedli, ośrodków przemysłowych oraz nadzoru nad ich planową zabudową" (pkt 4 ust. 2). Z rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów z 5 stycznia 1957 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Komitetu do Spraw Urbanistyki i Architektury (Dz. U. Nr 4 poz. 16), wydanego na podstawie art. 5 ust. 3 powołanej ustawy wynika, że zakres działania Komitetu obejmuje m.in. instruowanie właściwych komórek prezydiów rad narodowych i nadzór nad ich działalnością w sprawach lokalizacji szczegółowej inwestycji (§ 1 ust. 1 pkt 3 lit. b). Dalsze przepisy dotyczące lokalizacji inwestycji zawarte są w uchwale Rady Ministrów z dnia 29 lipca 1957 r. w sprawie lokalizacji inwestycji (MP Nr 67, poz. 407) i zarządzeniu Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i Prezesa Komitetu do Spraw Urbanistyki i Architektury z dnia [...] lipca 1957 r. Przepisy o lokalizacji inwestycji (MP Nr 67, poz. 408). Wydane w niniejszej sprawie decyzje (zaświadczenia) o szczegółowej lokalizacji inwestycji mają oparcie w tych przepisach, które w sposób realny – jeszcze raz sąd to podkreśla – kształtowały sposób zagospodarowania nieruchomości [...] . Ponadto, jak podniesiono w wyroku NSA z 13 sierpnia 2015 r., I OSK 2689/13, "Także nie można uznać trafności zarzutu naruszenia art. 3 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, ponieważ przedmiotowa nieruchomość - jak to wynika z zaświadczenia lokalizacji szczegółowej nr (...) - była niezbędna dla planowej inwestycji budownictwa ogólnomiejskiego" (LEX nr 1794878).

Nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. z uwagi na to, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 12 stycznia 2010 r., I SA/Wa 1268/09, straciły swoją aktualność wobec wyjścia na jaw okoliczności nieznanych temu sądowi w chwili orzekania. Informacje o zaświadczeniach (decyzjach) lokalizacyjnych dla nieruchomości "[...]" znalazły się w aktach sprawy po wskazanym wyroku, a opinia geodety określająca położenie dawnej nieruchomości względem wydanych lokalizacji szczegółowych została sporządzona dopiero [...] listopada 2015 r.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak wykonania równoważnika geodezyjnego między dawną nieruchomością [...] "[...]" a obecnymi działkami ewidencyjnymi oraz w zakresie wykonania równoważników geodezyjnych między oznaczeniami nieruchomości wskazanymi w tzw. zaświadczeniach lokalizacyjnych a obecnymi działkami ewidencyjnymi, które to dokumenty byłyby wprowadzone do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co miałoby czynić zaskarżoną decyzję niewykonalną w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w pkt 3 decyzji częściowej w zakresie działek nr: [...], [...], [...], [...] oraz [...] z obrębu [...]. Stwierdzenie nieważności decyzji dekretowych w odniesieniu do tych działek ma taki skutek, że wniosek dekretowy musi być w tym zakresie ponownie rozpoznany i w trakcie tego postępowania, jeśli zaistnieją przesłanki z art. 7 ust. 2 dekretu [...], nastąpić powinno geodezyjne oznaczenie (podział) tych działek w takiej części, która nie została objęta lokalizacją szczegółową, aby można było ustanowić użytkowanie wieczyste do określonej już geodezyjnie działki. Stanowisko takie ma oparcie w art. 96 ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami, a wydzielenie, o jakim mowa w tym przepisie, nie jest możliwe w postępowaniu nadzorczym, gdyż nie jest to postępowanie prowadzące do nabycia lub zwrotu nieruchomości.

Stwierdzenie natomiast, że dawna nieruchomość [...] podlegałaby wywłaszczeniu w oparciu o art. 3 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. (w tym wypadku w określonej części), stanowiło przesłankę do odmowy ustanowienia prawa własności czasowej do tej części nieruchomości, na podstawie art. 51 ust. 1 (później art. 54 ust. 1) ustawy z 1958 r., bez względu na to, czy cel wywłaszczenia był do pogodzenia z korzystaniem z nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela. Przepis art. 51 ust. 1 ustawy z 1958 r. stanowił samodzielną przesłankę odmowy, niezależną od przesłanek z art. 7 ust. 2 dekretu [...], co było uwarunkowane tym, że dekret [...] już spowodował wywłaszczenie z mocy prawa, a późniejsze zaistnienie podstaw do wywłaszczenia uniemożliwiało jedynie "odzyskanie" praw do nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela.

Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł o oddaleniu skargi.