Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 808/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt III SA/Kr 808 /04 POSTANOWIENIE Dnia 27 październik 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 27.10. 2004 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17.08.2004 Nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego S. T. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Decyzją ostateczną z dnia 17.08.2004r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] .06.2004r. znak: [...] w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego S. T. - w części dotyczącej kwoty przyznanego dodatku mieszkaniowego w wysokości [...] zł i w to miejsce orzekło o przyznaniu dodatku mieszkaniowego w wysokości [...] zł, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Na decyzję tę skargę wniósł Prezydent Miasta K. wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji i podał, że w jego imieniu Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie, który winien być uznany za stronę postępowania przyznając dodatki mieszkaniowe dysponuje i rozdziela pieniądze publiczne i nie mając wpływu na wysokość przyznanych dodatków byłby zmuszony ograniczać świadczenia osobom mającym uprawnienia do otrzymania takich dodatków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie z uwagi na okoliczność, że skarżącemu jako organowi administracyjnemu I instancji nie przysługuje legitymacja strony postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawę prawną wydanych przez organy obu instancji decyzji stanowiła; ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz.734 z późn. zm.) wraz z przepisami wykonawczymi. Zgodnie z art. 7 ust. 1 zd.1 cyt. ustawy "dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta w drodze decyzji administracyjnej".

Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz.1270) -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, a art. 50 p.p.s.a. wymienia uprawnionych do wniesienia skargi. Zarówno te przepisy p.p.s.a. jak i art. 28 i 29 kpa definiujące pojęcie strony nie wskazują, by uprawnionym do wniesienia skargi był organ administracyjny prowadzący postępowanie - w tym wypadku prezydent. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.07.2001r. I SA398/00 (LEX nr 54728) "na podstawie określonych kompetencji, gmina realizuje władztwo administracyjne i działa jako organ administracji publicznej, a w postępowaniu administracyjnym zajmuje pozycję organu prowadzącego postępowanie. Natomiast jako osoba prawna jest władna do wykonywania przysługujących jej praw i obowiązków i wtedy może występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Jednakże, gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla tej jednostki samorządu terytorialnego."

Z powyższego wynika - zdaniem Sądu - że skoro cyt. ustawa o dodatkach mieszkaniowych w art.7 ust. 1 powierzyła m.in. prezydentowi miasta kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej o prawie osoby fizycznej do otrzymania dodatku mieszkaniowego (w takiej czy innej wysokości), to prezydent nie może być stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja (organu I czy II instancji) ogranicza jego środki i możliwości przyznania takich świadczeń większej ilości uprawnionych.

Szczególnie dobitnie pogląd ten został zaakcentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.10.1990r., SA/Wr 990/90 (ONSA 1990/4/7). Stwierdzono w nim, że bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt tej gminy; ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji.

Ponadto przyznanie organowi orzekającemu status strony uprawnionej do złożenia odwołania od własnej decyzji czy złożenia skargi godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu , skoro organ administracji publicznej " sędzią we własnej sprawie".

Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest - zdaniem Sądu - stwierdzenie w skardze jakoby Prezydent Miasta K. upoważnił do działania w tej sprawie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. skoro skargę na decyzję organu odwoławczego zmieniającą decyzję Prezydenta Miasta K. podpisał tenże Prezydent (i on musiałby j ą popierać i występować przed sądem).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę Prezydenta Miasta K. na decyzję organu odwoławczego - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , którą to decyzją zmieniono decyzję wydaną wcześniej w I instancji przez tegoż Prezydenta Miasta K. za oczywiście niedopuszczalną i na mocy art. 58 par. 1 pkt.6 p.p.s.a. w związku z art. 58 par.3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.