Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1378/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a: ustanowić dla M. M. radcę prawnego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. M. (dalej też jako skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Następnie skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego.

Mając na uwadze, iż oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej wnioskodawcy, zarządzeniem referendarza sądowego wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie dokumentów potwierdzających podane we wniosku informacje.

Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz przesłanych dokumentów wynika, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zaświadczenia wynika, iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą, przy czym z tytułu tej działalności opłaca zryczałtowany podatek od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 5, 5 % przychodów. W 2009 r. wysokość przychodu stanowiącego podstawę dla wyliczenia należnego podatku wyniosła 48 350 zł, a w bieżącym roku do miesiąca września sięgnęła kwoty 18 785 zł. Żona skarżącego w 2009 r. uzyskała dochód z tytułu zatrudnienia wynoszący 19 390 zł., natomiast od dnia 5 marca 2010 r. jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna pozbawiona prawa do zasiłki. Na rachunku bankowym skarżącego saldo na koniec kolejnych trzech ostatnich miesięcy wynosiło 3 139 zł (czerwiec), 922 zł. (sierpień) i 1 967 zł. (wrzesień). Miesięczny czynsz za mieszkanie skarżącego wynosi 458 zł. Skarżący oświadczył także, iż nie posiada żadnych oszczędności, natomiast wśród przedmiotów wartościowych wymienił samochód ciężarowy wraz z naczepą.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Instytucja przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Poprzez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej do tego stopnia, iż ponosząc koszty postępowania nie byłaby ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych, nawet poczyniwszy stosowne oszczędności i ograniczywszy wszelkie zbędne wydatki. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 lipca 2006 r. (sygn. akt II FZ 401/2006, LexPolonica nr 418121) zasadność samego wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach, to jest z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu oraz z drugiej strony jej możliwości finansowych.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego zasługuje na uwzględnienie. Źródłem utrzymania skarżącego i jego żony jest bowiem wyłącznie dochód z prowadzonej przez skarżącego jednoosobowej działalności gospodarczej, przy czym uzyskiwany w bieżącym roku przychód z tej działalności będący podstawą dla wyliczenia należnego podatku zryczałtowanego wskazuje na jej niewielką skalę. Również wielkość środków finansowych, którymi skarżący dysponował na koniec września na rachunku bankowym, uwzględniając konieczność pokrycia niezbędnych kosztów utrzymania rodziny, nie pozwala na przeznaczenie jej części na pokrycie kosztów postępowania sądowego, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego żony.

W związku z powyższym, w myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.