Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SO/Lu 62/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. o wymierzenie grzywny K Ł Nr [..] "A" w B. P. za nieprzekazanie do sądu skargi z dnia 15 lipca 2014r. dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w sprawie wniosku z dnia 5 czerwca 2014r. - w zakresie sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 września 2014r., sygn. akt II SO/Lu 62/14 p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

S. P. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Z formularza wniosku PPF oraz przedłożonych przez niego w innych sprawach toczących się przed tut. Sądem (m.in. [..],[..],[..],[..],[..]) dokumentów wynika, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, podkreślił przy tym, że mają oni ustanowioną rozłączność majątkową. Na dochód rodziny składają się emerytura żony – 808,93 zł netto oraz renta inwalidzka skarżącego w wysokości 1819,80 zł brutto, z czego kwota 1091,88 zł przekazywana jest bezpośrednio żonie tytułem ustalonych wyrokiem sądowym na kwotę 1500 zł alimentów. Skarżący otrzymuje zatem faktycznie kwotę 424,14 zł, uzyskuje również wynagrodzenie za pracę w wysokości 200,37 zł netto, które również przekazuje żonie tytułem alimentów. Poza tym skarżący nie posiada żadnego majątku. Zamieszkuje on wraz z rodziną w mieszkaniu należącym do spółki "A" Sp. z o.o. na zasadzie prawa dożywocia i nie ponosi żadnych kosztów związanych z jego utrzymaniem. Z zeznań podatkowych PIT – 37 za rok 2013 jego i żony wynika, że w roku tym osiągnął on dochód w kwocie 22.678,77 zł, a żona w kwocie 14.676,78 zł. Z przedstawionych faktur VAT wynika, że w lipcu 2014 r. żona wnioskodawcy dokonała zakupu leków na łączną kwotę 486,02 zł, zaś on na kwotę 634,80 zł. W piśmie z dnia 26 czerwca 2014r. skarżący wskazał, że jego aktualne koszty utrzymania wynoszą minimum 800 zł miesięcznie, z czego kwota 300 złotych to koszty leczenia, a w piśmie z dnia 11 sierpnia 2014 r. wyjaśnił, że korzysta on sporadycznie z pomocy rodziny i że sporadycznie podejmuje się dodatkowych zajęć celem uzupełnienia dochodów. Środki uzupełniające budżet pochodzą również z debetu na karcie kredytowej, który obecnie wynosi 5.000,00 zł. Skarżący wskazał również (pismo z dnia 16 kwietnia 2014 r.), że nie posiada on żadnego wartościowego sprzętu myśliwskiego, bowiem śrutówki z 1951 r. i z roku 1989 warte są około 300 zł za sztukę, roczny koszt przynależności do Koła Łowieckiego wynosi 300 zł - składka do Koła oraz 325 zł składka do PZŁ, od roku 2007 nie ponosi kosztów polowań i amunicji, gdyż od tego roku nie bierze czynnego udziału w polowaniach, poprzestając jedynie na towarzyszeniu osobom zaprzyjaźnionym, wyjaśnił, że koszty jego utrzymania koniecznego i leczenia wynoszą 600 zł miesięcznie.

Postanowieniem z dnia 18 września 2014r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz stwierdził, że choć skarżący i jego żona mają ustanowioną rozdzielność majątkową, to jednak nie zwalnia to małżonków z obowiązku udzielania osobie pomocy finansowej, dlatego – mając na uwadze wysokość emerytury żony skarżącego, a także możliwość podjęcia przez skarżącego dodatkowego zatrudnienia, referendarz uznał, że skarżący ma możliwość poniesienia kosztów sądowych bez narażania siebie i żony na uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego, zwłaszcza, że koszty te nie przekroczą jednorazowo kwoty 100 zł.

W sprzeciwie od tego postanowienia S. P. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy podnosząc, że nastąpiło pogorszenie jego możliwości finansowych w związku z zakupem leków; poza tym odmowne postanowienie referendarza sądowego jest rażąco odmienne od orzeczeń innych Sądów, które wielokrotnie pozytywnie rozpatrywały wniosek skarżącego o udzielenie pomocy prawnej.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz.270), zwanej dalej P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu (...) postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd.

Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 246 P.p.s.a. przewiduje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na jej wniosek, w zakresie całkowitym w sytuacji, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).

Skarżący domagał się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych.

W ocenie Sądu, sytuacja skarżącego nie uzasadnia uwzględnienia wniosku, gdyż koszty sądowe w niniejszym postępowaniu każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 zł.

Skarżący uzyskuje wprawdzie miesięcznie kwotę 424,14 zł (200,37 zł wynagrodzenia za pracę przekazuje żonie tytułem alimentów), ale pomimo rozdzielności majątkowej – jak sam wskazuje – prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, która otrzymuje emeryturę w kwocie przeszło 800 zł i alimenty od skarżącego wynoszące ponad 1300 zł. Prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego oznacza wspólne partycypowanie w kosztach jego utrzymania i nie można w tej sytuacji przyjąć, że koszty te ponosi wyłącznie skarżący ze względu na istniejącą pomiędzy małżonkami rozdzielność majątkową. Rodzina nie ponosi przy tym żadnych kosztów związanych z eksploatacją mieszkania, z którego korzysta na zasadzie prawa dożywocia; niezbędne koszty utrzymania to zatem koszty wyżywienia i koniecznych leków, na których zakup - jak wskazał skarżący w pismach złożonych w innych sprawach toczących się przed tut. Sądem – zarówno on, jak i jego żona uzyskują pomoc od syna.

Z tych względów uznać należy, że sytuacja materialna skarżącego umożliwia mu poniesienie kosztów sądowych, które jednorazowo nie przekroczą 100 zł.

Wobec powyższego, Sąd orzekł, jak w sentencji.