Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 833/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2012 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej spółce C. Sp. z o.o. z siedzibą w N. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

C. Sp. z o.o. w N. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę nr [...] Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej też organ, KRRiT) z dnia [...] grudnia 2011 roku w sprawie pozostawienia bez rozpoznania wniosku nr [...] z dnia [...] marca 2011 roku o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...] " ze stacji nadawczej w [...].

Stan faktyczny przedstawiał się następująco:

Wnioskiem z dnia [...] marca 2011 r. spółka C. Sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej jako skarżący, strona, wnioskodawca) na podstawie Ogłoszenia Przewodniczącego KRRiT z dnia 28 stycznia 2011 r. (M.P. Nr 10, poz. 107), wystąpiła o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego. Organ stwierdził, ze złożony wniosek wykazuje braki, do uzupełnienia których wezwał stronę w trybie art. 64 § 2 k.p.a. pismem z dnia [...] czerwca 2011 r., doręczonym [...] lipca 2011 r.

Wnioskodawca został jednocześnie pouczony, że nieusunięcie braków wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W niniejszej sprawie 7-dniowy termin upływał w dniu [...] lipca 2011 r.

Wnioskodawca celem uzupełnienia braków wniosku, złożył dwa pisma:

Pierwsze z nich, oznaczone datą [...] lipca 2011 r. zostało doręczone do Biura KRRiT (za pomocą firmy kurierskiej [...]) w dniu [...] lipca 2011 r. Drugie pismo, oznaczone datą [...] lipca 2011 r. zostało doręczone do Biura KRRiT (za pomocą firmy kurierskiej [...]) w dniu [...] lipca 2011 r.

Organ powołał się na art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. wskazując, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Takim operatorem nie jest firma kurierska [...] (Poland) Sp. z o.o. ani firma [...] Sp. z.o.o. Oznacza to, że nadanie pisma w placówce pocztowej zagranicznego operatora lub w placówce pocztowej polskiego operatora, ale niemającego statusu operatora publicznego, przed dniem upływu terminu nie prowadzi do zachowania terminu (por. wyr. NSA z dnia 27 listopada 1997r., SA/Po 1273/96, niepubl.).

Pismem z dnia [...] lipca 2011 r., pełnomocnik strony wystąpił o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o udzielenie koncesji.

KRRiT oceniła, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 58 § 1 k.p.a. w związku z tym podjęła w dniu [...] października 2011 r. uchwałę Nr [...] w sprawie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku Nr [...]. Na tej podstawie Przewodniczący KRRiT wydał postanowienie Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., które ze szczegółowym uzasadnieniem zostało doręczone dnia [...] grudnia 2011 r.

W dniu [...] stycznia 2012 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik strony wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej wydaniem postanowienia Nr [...].

KRRiT podjęła w dniu [...] grudnia 2011 r. zaskarżoną obecnie uchwałę Nr [...] w sprawie pozostawienia wniosku spółki C. Sp. z o.o. bez rozpoznania, o czym pełnomocnik strony - zgodnie z twierdzeniem zawartym w wezwaniu - dowiedział się dnia [...] stycznia 2012 r. W tym dniu otrzymał bowiem powiadomienie z dnia [...] stycznia 2012 r. o podjęciu przez KRRiT uchwały Nr [...].

W dniu [...] stycznia 2012r. strona złożyła pismo: wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] stycznia 2012 r. sporządzone przez pełnomocnika. Zakwestionowała podjęcie uchwały Nr [...] w sprawie pozostawienia wniosku spółki C. Sp. z o.o. bez rozpoznania, tj. dalsze procedowanie, podczas gdy – jej zdaniem – "(...) do czasu merytorycznego rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie była uprawniona do podjęcia uchwały w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2011r."

W niepublikowanym wyroku NSA z dnia 6 listopada 1985 r. (I SA 1935/85), przyjęto, że: "Artykuł 64 § 2 k.p.a. upoważnia jedynie właściwy organ administracji państwowej do pozostawienia podania bez rozpoznania, jeżeli nie czyni ono zadość wymaganiom prawa, a wskazanych braków nie usunięto w wyznaczonym terminie."

Organ uznał, że w niniejszej sprawie strona nie uzupełniła braków wniosku Nr [...] w wyznaczonym terminie, nie uprawdopodobniła również w późniejszym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, że uchybienie terminu wskazanego w wezwaniu nastąpiło bez jej winy. Wniosek powinien czynić zadość o udzielenie koncesji; przepisom rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych ( Dz.U. Nr 5, poz. 41, z późn. zm.). Wobec istnienia braków, które nie zostały uzupełnione, KRRiT miała wręcz obowiązek podjęcia uchwały o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W tym duchu wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 26 marca 2008 r. ( VI SA/Wa 1966/07) stwierdzając, że "(...) pozostawienie podania bez rozpoznania "nie jest to odmowa wszczęcia postępowania ani także umorzenia postępowania(...) tylko właśnie pozostawienie podania bez (dalszego) rozpatrzenia wobec braku pewnych składników podania wymaganych przez prawo. (...) W rozumieniu procesowym "pozostawienie wniosku bez rozpoznania" następuje nie w formie decyzji ani też postanowienia. (...) Tylko żądanie strony niedotknięte brakami formalnymi jest zdolne do wywołania skutku prawnego wszczęcia postępowania w sprawie".

Powołała się także na pogląd doktryny wskazujący, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest czynnością procesową organu administracji polegającą na stwierdzeniu, że podanie zawiera wadę, która nie została usunięta w drodze czynności organu, określonej w art. 64 § 1 lub przez wnoszącego podanie w trybie i na zasadach określonych w art. 64 § 2 (Komentarz do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, M. Jaśkowska, A. Wróbel, LEX, 2009, wyd. III). Podobnie J. Zimmermann w Glosie do wyroku NSA z dnia 3 lutego 1992 r. (IV SA 1377/91, OSP 1993, z. 10, poz. 205): pozostawienie podania bez rozpoznania nie ma postaci decyzji czy postanowienia, lecz stanowi czynność materialno-techniczna, która nie należy jeszcze do postępowania "w sprawie". Nie każde bowiem podanie automatycznie uruchamia kompetencje do rozpatrzenia sprawy. "Tylko właściwy "impuls", a więc podanie spełniające określone przez prawo wymagania, jest w stanie doprowadzić do aktualizacji kompetencji do rozpatrzenia sprawy, czyli uruchomienia procesu stosowania prawa, a w konsekwencji spowodować wszczęcie postępowania administracyjnego. Wszelkie impulsy, czyli podania nie odpowiadające wymaganiom prawa, nie są w stanie zaktualizować i uruchomić kompetencji organu do rozpatrzenia sprawy, tj. uruchomienia procesu stosowania prawa, co oznacza równocześnie, że nie są w stanie doprowadzić do wszczęcia postępowania administracyjnego" (E. Bojanowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, OSP 1997, z. 7-8, poz. 136). Przepis nie stwarza zatem podstawy do wydania decyzji o pozostawieniu podania bez rozpoznania, a tym bardziej decyzji merytorycznej niekorzystnej dla wnoszącego podanie (wyr. NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r., I SA 1253/98, niepubl.).

Podkreśliła, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie należy kwalifikować jako decyzji administracyjnej - tak Naczelny Sąd Administracyjny w niepublikowanym wyroku z dnia 23 listopada 1993 r. (SA/Kr 664/93).

Ponadto stwierdziła, że uchwała KRRiT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. jest aktem wewnętrznym -skierowanym do podmiotu podporządkowanego organizacyjnie - Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji i jej komórek organizacyjnych. Uchwała ta zawiera polecenie do powiadomienia wnioskodawcy oraz pozostałych stron postępowania o pozostawieniu wniosku Nr [...] bez rozpoznania. Akt ten nie jest skierowany do indywidualnego podmiotu - spółki C. Sp. z o.o., ale jest aktem wewnętrznym KRRiT.

Takie stanowisko podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w cytowanym wcześniej postanowieniu z dnia 26 marca 2008 r. (VI SA/Wa 1966/07).

W skardze skierowanej do tut. Sądu zarzuciła naruszenie przepisów prawa postępowania administracyjnego, a to art. 130 § 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 16 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że organ uprawniony jest do dalszego procedowania i pojęcia uchwały nr [...] o pozostawieniu wniosku o udzielenie koncesji bez rozpoznania bez uprzedniego rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonego przez Skarżącego dnia [...] stycznia 2012 roku. Powołując się na powyższe zarzuty wniosła o: uchylenie zaskarżonej uchwały jako naruszającej prawo, zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Podnosiła, że naruszona została przez organ procedura administracyjna, wymagająca uprzedniego rozpoznania sprawy w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków wniosku o udzielenie koncesji, zanim w ogóle organ uprawniony był do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Okoliczność, że zobowiązanym do rozstrzygania prośby o przywrócenie terminu z dnia [...] lipca 2011 roku jak i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] stycznia 2012 roku jest ten sam organ, nie wyklucza sytuacji, że na skutek rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ "odwoławczy" wyda rozstrzygnięcie odmienne od tego pierwotnego.

W tym stanie rzeczy, uznała, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji naruszyła przepisy prawa bezzasadnie przyjmując, że rozstrzygnięcie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (mimo, że w chwili wydawania uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 roku wniosek jeszcze nie wpłynął do organu) będzie tożsame z uchwałą z dnia [...] października 2011 roku i wydanym na jego podstawie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 roku. Tym bardziej, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "w przypadku złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu, organ administracyjny obowiązany jest rozpoznać zgłoszony wniosek, a postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu nie może być wydane przed ostatecznym rozstrzygnięciem wniosku o przywrócenie terminu. (...) Wydanie postanowienia stwierdzeniu uchybienia terminu przed rozpatrzeniem prośby o przywrócenie terminu jest niezgodne z prawem" (vide wyrok WSA z dnia 20 stycznia 2010 roku, II SA/Gd 608/09, Legali).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie ewentualnie o oddalenie w/w skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna.

Stosownie do wymogów rozporządzenia KRRiT z dnia [...] stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 5 poz.41) - dalej rozporządzenie KRRiT z dnia [...] stycznia 2007 r. - w § 17 stanowi, że wnioski w postępowaniach o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych lub telewizyjnych drogą rozsiewczą naziemną w sposób analogowy pozostawia się bez rozpoznania w przypadkach:

1) złożenia wniosku po terminie określonym w ogłoszeniu;

2) niezgodności wniosku z warunkami określonymi w ogłoszeniu w zakresie przedmiotu postępowania, określenia charakteru programu lub warunków technicznych.

Zgodnie z art. 58 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z dnia 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm) - dalej k.p.a. - w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Zgodnie z § 2 art. 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż wyżej określone a podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Przytoczony przepis zawiera katalog zamknięty aktów, które podlegają kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010 r. wydane w sprawie o sygn. akt: I OZ 953/10).

W ocenie Sądu, ma rację organ, że uchwała KRRiT nr [...] z dnia [...] grudnia 2011r nie mieści się w żadnej z wymienionych powyżej kategorii aktów prawnych. Potwierdził to również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 26 marca 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: VI SA/Wa 1966/07, w którym stwierdzono, że "uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o pozostawieniu na podstawie § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r. wniosku strony bez rozpoznania ma charakter aktu prawa wewnętrznego i nie jest kierowana do konkretnego adresata.

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne nic obejmuje tego typu aktów (art. 3 § 2 p.p.s.a.), a co za tym idzie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd powinien taką skargę odrzucić." Należy stwierdzić, iż wyżej przestawione wnioski będą miały zastosowanie również do uchwał Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o pozostawieniu wniosku strony bez rozpoznania wydanej na podstawie § 17 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r.

Zgodnie z ogłoszeniem Przewodniczącego KRRiT z dnia 28 stycznia 2011 r. (M.P. Nr 10, poz. 107) termin do składania wniosku minął 25 marca 2011 r. W niniejszej sprawie dnia [...] marca 2011 r. strona złożyła niekompletny wniosek. Jego braki nie zostały uzupełnione w zakreślonym przez organ terminie.

Oznacza to, że strona nie złożyła kompletnego wniosku w terminie wskazanym w ogłoszeniu.

W postanowieniu z dnia 2 marca 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt: II FSK 2624/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2) mieści się w grupie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (innych niż decyzje i postanowienia), dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - tj. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: I SA/Bk 180/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, iż zgodnie z art. 52 § 3 u.p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika miała możliwość zaskarżenia pisma Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] stycznia 2012 r., a nie uchwały KRRiT z dnia [...] grudnia 2011 r. - o czym organ prawidłowo pouczył.

Natomiast uchwała KRRiT nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. jest aktem wewnętrznym -skierowanym do podmiotu podporządkowanego organizacyjnie - Biura KRRiT i jej komórek organizacyjnych. Zawiera ona polecenie do powiadomienia strony o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Dopiero pismo z dnia [...] stycznia 2012 r. informujące o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania jest skierowane do skarżącego i wywołuje skutki w sferze jego praw i obowiązków.

W przedmiotowym piśmie w powiadomieniu organ prawidłowo pouczył, iż można przedmiotowy akt zaskarżyć do WSA za pośrednictwem Przewodniczącego KRRiT, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu.

Ponieważ [...] (Poland) Sp. z o.o. nie jest placówką pocztową operatora publicznego i organ wielokrotnie wskazywał skarżącemu, że nadanie przesyłki w [...] i jego "nieterminowe" wywiązanie się z umowy nie stanowi podstawy do przywrócenia terminu.

W związku z tym, zgodnie z § 17 rozporządzenia KRRiT z dnia [...] stycznia 2007 r. nie został złożony w terminie określonym w ogłoszeniu Przewodniczącego KRRiT z dnia 28 stycznia 2011 r. (M.P. Nr 10, poz. 107) kompletny wniosek strony o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...] " ze stacji nadawczej w [...] ([...] MHz) i z tegoż względu należało pozostawić go bez rozpoznania.

W tej sytuacji skarżący był uprawniony do zaskarżenia powiadomienia z dnia [...] stycznia 2011 r. Nie miał jednak prawnych możliwości kwestionowania bezpośrednio legalności uchwały KRRiT nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r.

Niezależnie od powyższego postanowieniem Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] grudnia 2012 r., w którym odmówiono stronie przywrócenia terminu zostało utrzymane w mocy postanowieniem Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] marca 2012 r. W związku z tym, nawet jeżeli uznać, że KRRiT podjęła przedwcześnie uchwałę o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2011 r. o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...], to tak i tak tożsama uchwała musiałaby zapaść po wydaniu postanowienia z dnia [...] marca 2012 r. O nowej uchwale Przewodniczący KRRiT poinformowałby stronę, pouczając ją o możliwości złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w identyczny sposób jak to poczyniono w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r.

Należy więc uznać, że sytuacja prawna strony nie uległaby zmianie.

Podkreślenia jednak wymaga, iż art. 126 k.p.a. nie zawiera odesłania do art. 130 § 2 kpa, zatem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem postanowienia nie jest środkiem prawnym wywołującym skutek suspensywny. W takim przypadku, stosownie do treści art. 143 kpa wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydal postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za stosowne. (Co w niniejszej sprawie nie nastąpiło). Treść art. 143 kpa oznacza, że do postanowień nie ma odpowiedniego zastosowania art. 130 kpa; odmiennie niż w przypadku odwołania, wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, a zatem przed upływem terminu do wniesienia zażalenia postanowienie podlega wykonaniu (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, C.H. Beck, s. 802). W związku z powyższym brak było przeszkód do wydania przez KRRiT uchwały [...] w dniu [...] grudnia 20lir., a w konsekwencji skierowania do Strony na jej podstawie stosownego powiadomienia.

Należy stwierdzić, że nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego że KRRiT nie była uprawniona do podjęcia uchwały o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W zaistniałym stanie faktycznym sprawy, wobec nieuzupełnienia braków wniosku o udzielenie koncesji, KRRiT miała uzasadnione podstawy do podjęcia uchwały Nr [...] mimo, że w dacie podjęcia tej uchwały wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wpłynął do KRRiT. Art. 64 § 2 k.p.a. był samoistną podstawą do podjęcia uchwały, niezależną od realizowania przez stronę prawa do zaskarżenia postanowienia.

Ponadto, w art. 126 k.p.a., regulującym stosowanie do postanowień przepisów o decyzjach, nie ma odesłania do art. 130 § 2 k.p.a., zatem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem postanowienia nie jest środkiem prawnym wywołującym skutek suspensywny. W takim przypadku, stosownie do treści art.143k.p.a.,wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione. Treść art. 143 k.p.a. oznacza, że do postanowień nie ma odpowiedniego zastosowania art. 130 k.p.a.; odmiennie niż w przypadku odwołania, wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, a zatem przed upływem terminu do wniesienia zażalenia postanowienie podlega wykonaniu (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, C.H. Beck, s. 802).

W niniejszej skardze strona wyraźnie zaskarżyła uchwałę KRRiT z [...] grudnia 2011r. Pełnomocnik skarżącej powiadomieniem z [...] stycznia 2012 r. [...] został poinformowany przez Przewodniczącego KRRiT o podjętej uchwale KRRiT Nr [...] z [...] grudnia 2011 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony z [...] marca 2011 r.

Strona jednocześnie została zawiadomiona ze wskazaniem podstawy prawnej: art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 53 § 2 i art. 54 § 1 p.p.s.a. że na pozostawienie sprawy bez rozpoznania przysługuje prawo do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – po uprzednim wezwaniu na piśmie organu w terminie 14 dni od dnia kiedy strona dowiedziała się o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania do usunięcia naruszenia prawa. (doręczone [...] stycznia 2012 r.)

Strona zatem skorzystała z dwóch "trybów".

Pierwszy: zaskarżyła do WSA uchwałę z [...] grudnia 2011 r. nr [...] – bez wyczerpania trybu w niniejszej sprawie.

Drugi – skorzystała z pomocnika i pismem z [...] stycznia 2012 r. skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uzyskując odpowiedź organu z [...] marca 2012 r.

Wobec powyższego w niniejszej skardze nie został wyczerpany tryb określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. co uzasadnia jej odrzucenie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i zwrócenie wpisu sądowego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.