Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1293/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Wojciech Chróścielewski Sędziowie Andrzej Jurkiewicz Anna Łuczaj (spr.) Protokolant Maria Połowniak po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 2950/01 w sprawie ze skargi A. K. i F. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2950 - po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. K. i F. S. - uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą decyzję organu I instancji i zasądził od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżących kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podał, że decyzją z dnia [...] Burmistrz B., działając w oparciu o art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane oraz porozumienie z dnia 18 stycznia 2000 roku zawarte pomiędzy Starostą B. a Gminą B. w sprawie wykonywania niektórych spraw z zakresu prawa budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku Firmy "J." – J. A., udzielił pozwolenia na wybudowanie zadaszenia nad dystrybutorami istniejącej stacji paliw w B. przy ulicy [...] na działce nr 530 według załączonego projektu budowlanego stanowiącego jej integralną część. W decyzji określono również warunki realizacji inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia 26 marca 1992 roku. Teren działki nr 530, na którym projektowana jest inwestycja oznaczony jest w planie przestrzennym symbolem H 0105 P, podstawowy rodzaj użytkowania: tereny zabudowy zakładów przemysłowych (przemysłowych w tym energetyczne), tereny składów i magazynów związane z obsługą jednostek produkcyjnych, tereny budownictwa i baz oraz zaplecza techniczno - produkcyjnego innych przedsiębiorstw; rodzaj uzupełniający użytkowania: urządzenia towarzyszące o zasięgu lokalnym dostosowane wielkością do programu użytkowania podstawowego obejmujące: usługi handlu, gastronomii, rzemiosła, zieleń izolacyjną, urządzenia komunikacji i infrastruktury technicznej, rzemiosło produkcyjne, stacje paliw i usługi motoryzacyjne, inne rodzaje użytkowania działu: przemysł, budownictwo, składy. W dalszej części uzasadnienia organ podał, że działka nr 530 jest we władaniu Gminnej Spółdzielni w B., która pismem z dnia 6 czerwca 2001 roku wyraziła zgodę na wybudowanie zadaszenia na dzierżawionym

terenie. Działka jest wykorzystywana zgodnie z przeznaczeniem w planie miejscowym miasta B. Uwagi zgłoszone w trakcie postępowania przez skarżących nie znajdują, zdaniem organu, oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Organ dodał, ze w decyzji, która udzielono F. S. pozwolenia na budowę warsztatu rzemieślniczego z częścią mieszkalną Urząd nie złożył żadnego zobowiązania ani też przyrzeczenia dotyczącego likwidacji bazy WSTW. Natomiast oświadczenie, że do czasu likwidacji bazy nie będą użytkowane części mieszkalne budynków złożyli skarżący, co zostało odnotowane w decyzji.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. K. i F. S. zarzucili naruszenie prawa budowlanego, tj. art. 28 i błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Podnieśli, że organ I instancji pominął fakt braku decyzji na lokalizację stacji oraz okoliczność sporu co do statusu prawnego samej działki, bowiem poprzedni właściciele nieruchomości wystąpili o zwrot wywłaszczonej działki. W ocenie odwołujących się likwidacja WSTW powinna pociągnąć likwidację stacji, która miała charakter czasowy. Wnioskodawca pozwolenia na budowę zmierza do usankcjonowania statusu stacji paliw. Wskazali również na uciążliwość stacji dla okolicznych mieszkańców.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. Z ustaleń planu wynika, że teren, na którym przewiduje się realizację stacji jest terenem przemysłowym, na którym przewiduje się realizację m. in .stacji paliw. W związku z tym nie może być mowy o likwidacji obiektu stacji paliw z przyczyn wskazanych w odwołaniu. Teren realizacji inwestycji nie jest terenem budownictwa jednorodzinnego, co oznacza, ze roszczenia sąsiadów są nieuzasadnione. Pozwolenie dotyczy jedynie zadaszenia w związku z tym argument odwołujących się, że jest to rozbudowa nie jest zgodny z prawdą.

Skargę na powyższą decyzję złożyli A. K. i F. S. zarzucając naruszenie praw materialnego, tj. art. 28 prawa budowlanego oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi wskazali na pominięcie przez organy orzekające kwestii braku administracyjnej decyzji lokalizacyjnej stacji paliw tworzącej, zdaniem skarżących, postawę prawną dla podmiotu gospodarczego. Podnieśli, że na terenie działki nr 530 w B. znajdowała się baza transportowa Spółdzielni Transportu Wiejskiego w B. W skład bazy transportowej

wchodził budynek administracyjno - warsztatowy, budynek portierni oraz budynek stacji paliw. Ówczesna stacja paliw nie posiadała wymaganych zezwoleń administracyjnych i została stworzona tylko dla potrzeb bazy transportowej. Likwidator Spółdzielni Transportu Wiejskiego w B. w ogłoszonym zaproszeniu do przetargu w dniu 10 stycznia 2001 roku wymienił wszystkie trzy części bazy transportowej, a zatem w ocenie skarżących stacja paliw nie miała żadnych podstaw prawnych do dalszego samoistnego bytu prawnego. Urząd Miasta i Gminy w B. o tym fakcie wiedział, bowiem w decyzji z dnia 7 lipca 1983 roku udzielającej zgody F. S. na budowę warsztatu stwierdzono, ze tymczasowa baza transportowa WSTW jest przeznaczona do likwidacji i przeniesienia na tereny dzielnicy przemysłowo - składowej. Nadto skarżący podnieśli, że poprzez konstytutywną decyzję o rozbudowie stacji paliw dzierżawca uzyskuje dowód legalności swych poczynań. Wskazali, iż okoliczność wystąpienia przez poprzednich właścicieli działki nr 530 o jej zwrot świadczy o tym, że zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji wywłaszczeniowej. Skarżący podkreślili, że organ odwoławczy nie odniósł się do przedstawionych przez nich zarzutów braku statusu prawnego stacji paliw, a zaskarżona decyzja zmierza do ograniczenia prawa własności skarżących i do obejścia prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu skargi organ podał, ze likwidacja STW w B. jako podmiotu prawnego nie przesądza o jednoczesnej likwidacji stacji paliw jako obiektu wchodzącego w skład majątku tego podmiotu. Zdaniem organu zapis decyzji z dnia 7 lipca 1983 roku, na który wskazują skarżący oznacza, ze podmiot, którego własnością była baza, zamierzał ją przenieść na inny teren po odpowiedniej zmianie planu zagospodarowania przestrzennego i o którą to zmianę właściciel wystąpił do Urzędu Miasta. Wojewoda Małopolski wskazał, ze w stosunku do stacji paliw nie było prowadzone postępowanie o jej o rozbiórkę, a wprost przeciwnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał inwestorowi stacji doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Podkreślił jednocześnie, ze fakt wystąpienia przez byłego właściciela działki nr 530 o jej zwrot nie uprawnia organu do wydania decyzji odmownej, a fakt zadaszenia stacji nie wpłynie na zwiększenie uciążliwości samej stacji dla skarżących. Stacja paliw została wybudowana wcześniej, a zatem skarżący decydując się na usytuowanie w jej pobliżu budynku warsztatowo - mieszkalnego musieli liczyć się z jej sąsiedztwem.

Skoro zostały spełnione przez inwestora przesłanki z art. 32 prawa budowlanego brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji uznając, iż zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Naruszenie prawa materialnego wyraża się w błędnym przyjęciu przez organy, że pozwolenie dotyczy budowy, a nie rozbudowy obiektu budowlanego. Stosownie do przepisów § 111 i § 114 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 98, poz. 1067) stacje paliw winny posiadać m. in. zadaszenie, instalację deszczową i przemysłową. Zatem zadaszenie i instalacja deszczowa są koniecznym elementem obiektu w postaci stacji paliw. Okoliczność ta wskazuje na konieczność konkretyzacji zamierzenia inwestycyjnego w postaci rozbudowy stacji paliw. Oczywistym jest, ze wydanie stosownej decyzji może nastąpić tylko w przypadku zbadania legalności rozbudowywanego obiektu. Nie znajduje żadnego uzasadnienia w obowiązującym porządku prawnym hipotetyczna sytuacja, w której poprzez uzyskanie pozwolenia na rozbudowę obiektu, wybudowanego bez stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę, dochodziłoby do legalizacji obiektu. Zbadanie legalności obiektu, który inwestor zamierza rozbudować, determinuje wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę. W niniejszej sprawie organy administracji nie podjęły żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia powyższych okoliczności poprzez przeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego, czym naruszyły przepisy postępowania administracyjnego określone w art. 7 k. p. a. i art. 77 k. p. a. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, iż nie może brać pod uwagę zmian stanu faktycznego i prawnego, które miały miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji, w tym dokumentów, które powstały po jej wydaniu. Nadto Sąd podkreślił, że na inwestorze ciąży obowiązek przechowywania przez cały okres istnienia obiektu dokumentacji budowlanej. Dokumentacja podlegająca przechowywaniu to dokumentacja powykonawcza oraz inne dokumenty i decyzje dotyczące obiektu, a także instrukcje obsługi i eksploatacji obiektu, instalacji i urządzeń związanych z tym obiektem. Stosownie do art. 63 Prawa budowlanego - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany przechowywać przez okres istnienia obiektu dokumenty, o których mowa w art. 60 oraz opracowania i dokumenty techniczne robót budowlanych wykonywanych w obiekcie w toku jego użytkowania. Organy orzekające nie zbadały, czy dokumentacja taka jest w posiadaniu inwestora, jak również nie poczyniły ustaleń w zakresie zbadania rejestrów wydawanych pozwoleń na budowę, których prowadzenie należy do organu architektoniczno - budowlanego. Dokonanie zatem ustaleń w powyższym zakresie jest konieczne dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym organy orzekające obowiązane są do przeprowadzenia w tej mierze postępowania dowodowego, przy wykorzystaniu wszystkich przewidzianych przez kodeks postępowania administracyjnego instrumentów prawnych (dowodów w postaci rejestrów, dokumentacji obiektu, zeznań świadków, itp.).W aktach postępowania brak również dokumentów, w oparciu o które organy orzekające ustaliły krąg podmiotów będących stronami w sprawie w rozumieniu art. 28 k. p. a. Brak w aktach chociażby wypisu z rejestru ewidencji gruntów pozwalającego na dokonanie ustaleń w tym zakresie. Inwestor jako tytuł dysponowania nieruchomością na cele budowlane przedłożył umowę dzierżawy, podczas gdy w aktach postępowania brak jest dokumentu pozwalającego na ustalenie, czy podmiot oddający w dzierżawę nieruchomość zabudowaną stacją paliw, posiadał do tego stosowny tytuł prawny. W aktach przewija się tylko wzmianka o tym, ze tytułem tym jest prawo użytkowania wieczystego Gminnej Spółdzielni S. w B. Sąd pierwszej instancji zwrócił też uwagę, iż sentencja decyzji nie zawiera orzeczenia w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego. Warunku zatwierdzenia w decyzji o pozwoleniu na budowę nie spełnia stwierdzenie w decyzji, iż stanowi on jej integralną część. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie w sprawie nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego (art. 28, art. 35 i art. 63 Prawa budowlanego), które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k. p. a.), które mogło mieś istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza że zarówno decyzja organu I jak i II instancji obarczone są wadą skutkującą koniecznością ich uchylenia. Organy administracji publicznej obu instancji dokonały błędnej wykładni prawa oraz nie wyjaśniły wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Decyzje zapadły, pomimo braku należycie przeprowadzonego postępowania, a zatem uchybienie tego rodzaju nie może być konwalidowane w

postępowaniu przed organem II instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Podstawę rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 145 § 1 pkt 1 a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. A., zaskarżając wyrok w całości. Skarżący, reprezentowany przez adwokata M. M., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego - § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 98, poz. 1067) poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że decyzja Burmistrza B. z dnia [...] oraz utrzymująca powyższą decyzję w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] dotyczą rozbudowy istniejącej stacji paliw położonej przy ulicy L. [...] na działce nr 530 jako jednego obiektu podczas, gdy decyzje te dotyczą pozwolenia na budowę całkowicie nowego, osobnego obiektu zadaszenia wchodzącego w skład zespołu obiektów stacji paliw. W oparciu o powyższy zarzut kasacyjny J. A. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że J. A. stację paliw na działce nr 530 przy ul. [...] w B. dzierżawi od Gminnej Spółdzielni "S." w B. Działka ta znajduje się w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni. Decyzją z dnia 25 maja 2001 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał skarżącemu doprowadzić obiekt o stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie zadaszenia stacji paliw oraz wyposażenie jej w instalację deszczowo - przemysłową oraz urządzenia oczyszczające. Wykonanie tych urządzeń miało na celu doprowadzenie stacji do stanu odpowiadającego wymogom określonym w rozporządzeniu Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 122, poz. 576).

Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem Sądu pierwszej instancji, iż zadaszenie i instalacja deszczowa są koniecznym elementem obiektu w postaci stacji paliw i dlatego w/konanie tego zadaszenia i instalacji jest konieczną rozbudową stacji. Taka interpretacja charakteru zadaszenia i instalacji deszczowej, zdaniem strony, jest całkowicie dowolną wykładnią definicji stacji paliw ujętej w § 2 ust. 2 rozporządzenia. Nieuzasadnione jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż stacja paliw stanowi jeden obiekt budowlany, a zadaszenie wraz z instalacją deszczową jest jego koniecznym elementem. Zadaszenie stacji paliw jest obiektem wolnostojącym, połączonym trwale jedynie z gruntem. Nie jest połączone w żaden sposób z budynkami istniejącej stacji paliw. Takie ujęcie koresponduje z definicją stacji paliw jako zespołu obiektów budowlanych - § 2 ust. 2 rozporządzenia.

Nie znajduje uzasadnienia konkluzja Sądu, iż zbadanie legalności obiektu, który inwestor zamierza rozbudować determinuje wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ma też znaczenia wystąpienie przez dawnych właścicieli działki nr 530 o zwrot wywłaszczonego gruntu, gdyż nie zmienia to stanu prawnego nieruchomości; skutki takie może wywołać dopiero konstytutywne i prawomocne orzeczenie wydane w takiej sprawie.

J. A. nie zgodził się ze stwierdzeniem Sądu, iż poprzez decyzję udzielającą zgody na budowę zadaszenia dzierżawca uzyska dowód legalności swoich działań. Decyzja udzielająca zgody na budowę zadaszenia nie konwaliduje budowy obiektów istniejącej stacji paliw, ponieważ się do nich nie odnosi. Chodzi bowiem o budowę nowego obiektu, a nie rozbudowę istniejącego. Poprzez uzyskanie zgody na budowę zadaszenia skarżący czyni jedynie zadość nowo wchodzącym w życie regulacjom, które coraz bardziej rygorystycznie normują kwestię bezpieczeństwa stacji paliw oraz związanej z ich działalnością problematyki ochrony środowiska. Organy administracji nie popadły w stan bezczynności odnośnie zbadania legalności stacji paliw. Z pisma Urzędu Miejskiego w B. wynika, że wszelka dokumentacja dotycząca pozwolenia na budowę stacji paliw została zniszczona w czasie powodzi. Nie dotyczy to dokumentacji wyłącznie przedmiotowej stacji, ale też dokumentacji wszystkich pozwoleń na budowę wydanych do 1993 roku. Postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę stacji toczyło się w latach 1980 - 1983. Mimo, że powyższe pismo zostało Sądowi doręczone, to treść tego dokumentu nie została przez Sąd uwzględniona. Reguły, iż Sąd nie może brać po uwagę zmian stanu faktycznego i prawnego, które miały miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji, nie można stosować do niniejszego przypadku. Dokument z Urzędu Miejskiego w B. ma charakter deklaratoryjny, służący wyłącznie Sądowi. Okoliczności w nim naprowadzone nie zaistniały po wydaniu decyzji, były organowi administracji wiadome notoryjnie z racji działalności urzędowej i jako takie brane pod uwagę już przy wydawaniu decyzji. Ratio legis powyższej zasady ma na celu zapobieżenie rozważaniu "nowości", a więc nic nie stało na przeszkodzie uwzględnieniu przez Sąd okoliczności przedstawionych w tym piśmie.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu pełnomocnik A. K. i F. S. apl. adw. M. J. z substytucji adwokata J. K. /ustanowionego w sprawie/ wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego tj. § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 98, poz. 1067) poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że wydane w niniejszej sprawie decyzje organów administracji publicznej dotyczą rozbudowy istniejącej stacji paliw jako jednego obiektu. Wskazać należy, iż wprawdzie strona w petitum skargi kasacyjnej wskazała § 2 ust. 2 rozporządzenia w sytuacji, gdy § 2 nie posiada ustępu 2 lecz pkt 2, to niemniej jednak w uzasadnieniu środka odwoławczego prawidłowo określono przepis i przytoczono jego treść.

Powyższy zarzut naruszenia prawa materialnego nie jest usprawiedliwiony, a to z następujących względów.

We wniosku z dnia 24 kwietnia 2001 roku inwestor J. A., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "J.", wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę zadaszenia nad podjazdem do dystrybutorów istniejącej stacji paliw w B. na działce nr 530.

Powyższe czynności zostały podjęte przez inwestora na skutek wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. decyzji z dnia 25 maja 2001 roku nakazującej J. A. doprowadzić obiekt stacji paliw płynnych "J." do stanu zgodnego z przepisami prawa poprzez wykonanie zadaszenia stacji paliw z elementów nie rozprzestrzeniających ognia oraz wyposażenie stacji w instalację deszczowo - przemysłową oraz urządzenia oczyszczające - terminie do dnia 30 grudnia 2001 roku. W tejże decyzji organ nadzoru budowlanego zaznaczył, iż na wykonanie w./w. robót budowlanych inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nałożenie powyższych obowiązków uzasadnił tym, że przeprowadzone na wniosek Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej postępowanie w sprawie użytkowania stacji paliw wykazało, iż stacja ta nie odpowiada w pełni wymogom przepisów rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 122, poz. 576). Stacja paliw nie spełniająca tych warunków narusza art. 66 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, gdyż jej użytkowanie zagraża życiu i zdrowiu ludzi, środowisku i bezpieczeństwu mienia. W tej sytuacji, oceniając charakter przedmiotowego zadaszenia, nie można abstrahować od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Celem realizacji zadaszenia jest bowiem wykonanie obowiązków nałożonych decyzją organu nadzoru budowlanego, a tym samym usunięcie stanu, o jakim mowa w art. 66 ust. 3 Prawa budowlanego i spełnienie wymogów określonych w rozporządzeniu wykonawczym dotyczącym stacji paliw płynnych. Nie ulega zatem najmniejszej wątpliwości, iż budowa zadaszenia - objętego przedmiotowym pozwoleniem na budowę

- jest warunkiem bezpiecznego użytkowania stacji paliw.

W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał, iż stosownie do przepisów § 111 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 98, poz. 1067) stacja paliw winna posiadać zadaszenie, a tym samym zadaszenie jest koniecznym elementem obiektu jaki stanowi stacja paliw.

A zatem podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z rozbudową stacji paliw. Przedmiotowe zadaszenie nie jest bowiem samodzielnym obiektem budowlanym, niezależnym od stacji paliw, lecz jej konieczną częścią składową. Na taki charakter spornego zadaszenia wskazuje także treść decyzji organu I instancji - udzielono pozwolenia na budowę zadaszenia nad dystrybutorami istniejącej stacji paliw jak również decyzji organu odwoławczego, w której organ powołał się na wskazaną wyżej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.

W myśl § 2 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 roku ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o stacji paliw płynnych, -rozumie się przez to zespół obiektów budowlanych stałych lub tymczasowych, przeznaczonych do magazynowania i dystrybucji silnikowych paliw płynnych, olejów i smarów oraz gazu płynnego.

W kolejnym rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063) stację paliw płynnych zdefiniowano jako obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych /.../ instalacje technologiczne /.../ instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze. W tej definicji ustawodawca dodatkowo podkreślił niesamodzielny charakter poszczególnych elementów stacji paliw.

Niemniej jednak już na gruncie definicji stacji paliw zawartej w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu należy uznać, iż przedmiotowe zadaszenie jest częścią składową stacji paliw a zatem wykonanie zadaszenia nad dystrybutorami istniejącej stacji paliw stanowi rozbudowę tej stacji i to niezależnie od tego, czy mówimy o obiekcie budowlanym czy zespole obiektów budowlanych. Z tych przyczyn nie sposób podzielić poglądu wyrażonego w skardze kasacyjnej, iż decyzje wydane w niniejszej sprawie dotyczą pozwolenia na budowę całkowicie nowego, osobnego obiektu. Z tych względów należało uznać, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.