Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 41/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 276, art. 49 par.1, art. 280 w zw. z art. 279
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 18 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2011 roku na posiedzeniu niejawnym skargi W. P. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2010 roku, sygn. akt III SA/Łd 120/10 wydanym w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu prawa jazdy p o s t a n a w i a : odrzucić skargę o wznowienie postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 roku, sygn. akt III SA/Łd 120/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu prawa jazdy.

Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 15 lipca 2010 roku.

W dniu 11 sierpnia 2010 roku W. P. wniósł osobiście do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi "pismo procesowe z prośbą o kasację" skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 9 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną W. P. wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2010 roku., sygn. akt III SA/Łd 120/10. Powyższe postanowienie wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o prawie, sposobie i terminie wniesienia zażalenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 września 2010 roku.

W dniu 21 września 2010 roku W. P. wniósł osobiście do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zatytułowane "zażalenie na postanowienie WSA w Łodzi z dnia 9 września 2010 roku, sygn. akt III SA/Łd 120/10".

Postanowieniem z dnia 8 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 września 2010 roku.

W dniu 25 października 2010 roku skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.

Postanowieniem z dnia 29 października 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi umorzył postępowanie sądowe w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.

W dniu 26 listopada 2010 roku ustanowiony z urzędu pełnomocnik złożył sporządzoną w dniu 25 listopada 2010 roku opinię o braku podstaw prawnych do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2010 roku i zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 października 2010 roku.

W dniu 7 grudnia 2010 roku skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo procesowe z dnia 4 grudnia 2010 roku, w którym powołując się na art. 145 k.p.a. wniósł o wznowienie postępowania. Do pisma skarżący załączył szereg dokumentów m.in. postanowienie Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł.i XVIII Wydział Grodzki z dnia 15 maja 2003 roku, postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. Wydział Karny Odwoławczy z dnia 10 września 2003 roku, postanowienie Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. XVIII Wydział Grodzki z dnia 27 kwietnia 2004 roku, kartę badania przeprowadzonego w dni 3 czerwca 2003 roku, opinię Komendy Miejskiej Policji w Ł. z dnia 24 października 2002 roku, orzeczenie lekarskie Nr [...] wystawione w dniu [...], kwestionariusz wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez zawodowego kuratora sądowego z dnia 4 marca 2003 roku oraz orzeczenia lekarskie o Nr [...] z dnia [...], Nr [...] z dnia [...] i Nr [...] z dnia [...].

Zarządzeniem z dnia 8 grudnia 2011 roku Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał skarżącego do wypowiedzenia się w terminie siedmiu dni, czy wnosi skargę o wznowienie postępowania przed tutejszym Sądem w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 120/10, czy też przed Sądem Okręgowym w Ł., bądź o wyjaśnienie czy pismo to złożone zostało w innym celu, a jeśli tak to w jakim, informując jednocześnie skarżącego, że w przypadku braku odpowiedzi, sąd potraktuje pismo skarżącego z dnia 4 grudnia 201 roku jako skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 120/10.

W piśmie z dnia 20 grudnia 2010 roku, stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu skarżący nie sprecyzował jednoznacznie treści swego żądania zawartego w piśmie z dnia 4 grudnia 2010 roku.

Zarządzeniem z dnia 31 grudnia 2010 roku sędzia sprawozdawca potraktował pismo procesowe skarżącego z dnia 4 grudnia 2010 roku jako skargę o wznowienie postępowania i wezwał ustanowionego z urzędu pełnomocnika do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez; oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie podstawy prawnej wznowienia i jej uzasadnienie, uprawdopodobnienie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi i wskazanie, czy wnosi o uchylenie zaskarżonego czy o zmianę zaskarżonego orzeczenia.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2011 roku pełnomocnik skarżącego wskazał, iż przedmiotem skargi o wznowienie postępowania jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2010 roku, jaki zapadł w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 120/10. Jako podstawę prawną skargi o wznowienie postępowania pełnomocnik wskazał art. 273 § 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wskazując jednocześnie, iż skarga o wznowienie postępowania została złożona przez skarżącego w dniu 7 grudnia 2010 roku, natomiast o podstawie do wniesienia skargi o wznowienie postępowania skarżący dowiedział się w dniu 25 listopada 2010 roku tj. w dniu, w którym został powiadomiony o sporządzeniu opinii o braku podstaw prawnych do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2010 roku, sygn. akt III SA/Łd 120/10. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu pełnomocnik stwierdził, że "podnoszone przez skarżącego w piśmie okoliczności, iż "obecnie powód w uporządkowanych dowodach załączonych do sprawy i pismach, ustalił istotne dla sprawy okoliczności, fałszywe przekłamania, które okazują się fałszywe" uzasadnia twierdzenie, że skarżący powołuje się na nowe okoliczności faktyczne, z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżący załączył nadto do skargi plik dokumentów. Stąd jako podstawę wznowienia wskazuję podstawę określoną w art. 273 § 2 ustawy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- [zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a.], skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.).

Oznacza to, że skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać warunkom formalnym przewidzianym dla pism w postępowaniu sądowym, określonym w art. 46 cytowanej ustawy, a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazywać podstawę wznowienia, a więc jedną z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271-273 powołanej ustawy, uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.

Powyższe elementy kształtują zatem szczególną, obligatoryjną treść skargi o wznowienie postępowania pozwalającą na określenie zakresu i podstaw oraz dopuszczalności wznowienia postępowania sądowego.

Wskazanie podstawy wznowienia podstawy powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, która z podstaw wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a., uzasadnia wznowienie postępowania w danej sprawie. Uzasadnienie zaś podstawy wznowienia powinno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, jaki wywiera istnienie tych okoliczności. Określenie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie wpływa zatem zarówno na dopuszczalność wznowienia, jak i na zakres rozpoznania sprawy.

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy w piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2011 roku pełnomocnik skarżącego jako podstawę prawną skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2010 roku, sygn. akt III SA/Łd 120/10 wskazał art. 273 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W przypadku powołanej przez pełnomocnika skarżącego w niniejszej sprawie przesłanki z art. 273 § 2 p.p.s.a. termin ten liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o istnieniu nowych okoliczności faktycznych i mogła ocenić ich prawdopodobny wpływ na wynik sprawy. Zachowanie powyższego terminu w kontekście wskazanej podstawy wznowienia nie zostało wyjaśnione przez pełnomocnika.

W świetle art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Z przepisu tego wynika zatem, iż podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane. Rozumieć przez to należy, iż niemożność skorzystania z określonych środków dowodowych zachodzi wtedy, kiedy brak jest obiektywnej możliwości powołania się na nie.

Przyjąć należy, że "nowymi" środkami dowodowymi (okolicznościami) w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu są tylko takie, które nie były znane rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania. Warto zwrócić uwagę na tę okoliczność, że z końcowej części przepisu art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że wykorzystany w tej regulacji zwrot "wykrycie" odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych, jak i wówczas nieujawnionych, bo nieznanych stronie. Nie odnosi się ono zatem do okoliczności i dowodów jawnych z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżonych w toku tego, zakończonego prawomocnym wyrokiem, postępowania (por wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. GSK 1242/04, opubl. pod nr Lex 176988). Inaczej bowiem skarga o wznowienie służyłaby korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu poprzedniej sprawy, co jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 5 maja 1967 r. I PZ 20/67 - nie należy do jej funkcji.

Istotą przesłanki określonej w art. 273 § 2 powołanej ustawy jest zatem wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych. Ponadto muszą to być okoliczności i dowody, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w poprzednim postępowaniu.

Samo jednak sformułowanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie bez wskazania w jakim zakresie nowe okoliczności lub środki dowodowe mogą zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia, nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Jak wyjaśniono powyżej uzasadnienie podstawy wznowienia powinno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, jaki wywiera istnienie tych okoliczności. Określenie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie warunkuje zatem zarówno dopuszczalność wznowienia, jak i zakres rozpoznania sprawy.

Ponadto należy wskazać, że załączona przez skarżącego do skargi o wznowienie postępowania z dnia 4 grudnia 2010 roku karta badania przeprowadzonego w dniu 3 czerwca 2003 roku stanowiła materiał dowodowy, znajdujący się w aktach poprzedniej sprawy o sygn. akt III SA/Łd 120/10. Również postanowienie Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. XVIII Wydział Grodzki z dnia 27 kwietnia 2004 roku oraz orzeczenia lekarskie o Nr [...] z dnia [...] i Nr [...] z dnia [...] były znane organom i Sądowi, który powołuje je w treści uzasadnienie wyroku w sprawie III SA/Łd 120/10 i dokonuje ich analizy w kontekście wpływu przedmiotowych dowodów na rozstrzygnięcie.

Wobec powyższego samo sformułowanie przez pełnomocnika skarżącego podstawy wznowienia ograniczające się jedynie do wskazania jednostki redakcyjnej przepisu na podstawie, którego wnosi o wznowienie postępowania oraz przytoczenie stanowiska skarżącego i powoływanie się na złożony przez niego plik dokumentów, bez ich analizy w kontekście wskazanej podstawy wznowienia - nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, bowiem nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści skargi oraz pisma ją uzupełniającego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stosownie do treści art. 276 i art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz art. 280 w zw. z art. 279 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

a.ł.