Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1598/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 art. 47 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 104 poz 709
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego
article: art. 35 ust. 1, art. 118
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 1 par. 1 i 2, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski Sławomir Antoniuk Protokolant Specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Z.B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2006 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 października 2006 r. przeniósł go do rezerwy kadrowej do dnia 31 stycznia 2007 r., który to okres przedłużono do dnia 30 września 2007 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Minister Obrony Narodowej z dniem 30 września 2007 r. zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] września 2007 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zarzuciła powyższej decyzji naruszenie art. 35 ust. 1, art. 46 ust. 2 pkt 1 i art. 118 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 47 ust. 1 ustawy o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego, a także art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2008 r. uchylił skarżoną decyzję, uznając, iż decyzja o zwolnieniu została wydana przedwcześnie. Powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2009 r. W wyroku tym Sąd II instancji przesądził, że organ prawidłowo zwolnił skarżącego z dniem 30 września 2007 r.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 października 2009 r. oddalił skargę. Wyrok ten został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2010 r. Sąd II instancji za podstawę swego rozstrzygnięcia wskazał uchybienia natury formalnej Sądu I instancji, jakich dopuścił się przy sporządzaniu uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ nie naruszył przepisów prawa zwalniając skarżącego z zawodowej służby wojskowej.

Ocena powyższej problematyki była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który rozpoznając sprawę o sygn. akt II SA/Wa 1971/07 uznał, iż organ w sposób uprawniony wydał skarżoną decyzję.

Tut. Sąd w pełni podziela argumentację wyrażoną w wyżej powołanym orzeczeniu. Za błędne uznać należy stanowisko wyrażone w skardze, że w odniesieniu do żołnierzy pełniących służbę w WSI istniały odrębne uregulowania dotyczące postępowania z osobami, które zostały przeniesione do rezerwy kadrowej. Artykuł 46 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 709 z późn. zm.) w zakresie zawodowej służby wojskowej pełnionej na stanowiskach służbowych w SKW i SWW odsyłał wprost do regulacji zawartych w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Powyższe wskazuje więc na to, iż wobec skarżącego należało stosować przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organ stosując więc regulacje zawarte w ww. ustawie nie dopuścił się naruszenia prawa.

Oceniając sposób zastosowania przez organ ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych podkreślić również należy, iż organ nie naruszył przepisu art. 118 tej ustawy. Z treści powołanej regulacji prawnej nie sposób bowiem skutecznie wywodzić istnienia po stronie organu obowiązku do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego o którym mowa w ustawie o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego. Przepis art. 118 wyżej powołanej ustawy przewiduje bowiem jedynie obowiązek jawności postępowania związanego ze zwolnieniem żołnierza ze służby.

Nadto, w realiach niniejszej sprawy organ nie był zobligowany do prowadzenia wobec skarżącego postępowania kwalifikacyjnego o jakim mowa w art. 47 ust. 1 ustawy o SKW oraz SWW. Postępowanie kwalifikacyjne toczy się bowiem w innym trybie niż postępowanie w sprawie zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

Uwypuklić także należy, iż stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, po stronie organu istnieje uprawnienie do oceny potrzeb Sił Zbrojnych pod kątem obsady kadrowej. To organ decyduje o tym, czy istnieje zapotrzebowanie na wykonywanie służby przez konkretnego żołnierza, a taka władcza rola organu w doborze kadr wynika z charakteru Sił Zbrojnych i obowiązujących w nich zasad podporządkowania oraz dyspozycyjności. Tym samym uznać należy, że po stronie organu nie istnieje obowiązek udowadniania, że nie zaistniała możliwość wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe.

Na podkreślenie zasługuje także okoliczność, iż przeniesienie żołnierza do rezerwy kadrowej w sytuacji, gdy przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe, nie oznacza, by po stronie organu pojawił się obowiązek wyznaczenia go na takie stanowisko. Ustawodawca używając zwrotu "przewiduje", zostawił organowi dowolność w podjęciu przedmiotowej decyzji. Istnienie więc zamiaru organu w momencie przenoszenia żołnierza do rezerwy kadrowej, wyznaczenia na inne stanowisko służbowe, nie oznacza, że takie wyznaczenie musi nastąpić.

Powyższe argumentacje, jak już zaznaczono na wstępie do niniejszego uzasadnienia, są zbieżne z poglądami zaprezentowanymi w uzasadnieniu wyroku zapadłego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1971/07. Tym samym argumenty te były już przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 9 lipca 2009 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1212/08, nie zakwestionował ich poprawności ani nie przedstawił odmiennego stanowiska. W ww. sprawie Naczelny Sąd Administracyjny przesądził zaś, iż: "zwolnienie skarżącego ze służby nie nastąpiło przedwcześnie". Sąd wskazał, że zwrot "z upływem", należy rozumieć jako – "z chwilą nadejścia określonego terminu trwania". Skoro więc ostatnim dniem pozostawania skarżącego w rezerwie kadrowej był 30 września 2007 r. to prawidłowo organ zwolnił żołnierza z dniem 30 września 2007 r. bo ten dzień był ostatnim dniem zawodowej służby wojskowej skarżącego i z jego upływem nastąpiło rozwiązanie tego stosunku, co oznacza, że od 1 października 2007 r. stron nie wiązał już stosunek zawodowej służby wojskowej.

Zgodnie z regulacją zawartą w przepisie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W świetle powyższego podnieść należy, iż Sąd II instancji przesądził, że wydając skarżoną decyzję, organ administracji nie naruszył przepisów prawa w zakresie ustalenia terminu zwolnienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także innych nieprawidłowości w skarżonej decyzji.

W związku z powyższym, oraz w świetle argumentacji przedstawionej na wstępie niniejszego uzasadnienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).