Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 917/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: 156 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy z wniosku Dyrektora Izby Celnej w [...] o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2013 r.; sygn. akt I GSK 917/11 w sprawie ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2011 r.; sygn. akt I SA/Gd 1178/10 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2010 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2011 r.; sygn. akt I SA/Gd 1178/10, w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2010 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego, oddalił skargę kasacyjną i zasądził od [...] na rzecz Dyrektora Izby Celnej w [...] 3600 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Pismem z dnia 29 września 2014 r., Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego o sprostowanie powyższego wyroku w trybie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", w zakresie orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania, poprzez zmianę ich wysokości z kwoty 3600 zł na kwotę 5400 zł.

Podał, iż przedmiotem sporu była należność pieniężna w kwocie powyżej 200000 zł, zatem wynagrodzenie pełnomocnika organu (radcy prawnego) winno zostać obliczone, jako stosowny procent (75%) stawki minimalnej w wysokości 7200 zł, ponieważ pełnomocnik ten sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną oraz brał udział w rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazany jako podstawa prawna wniosku art. 156 § 1 p.p.s.a. (który z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) przewiduje możliwość rektyfikacji wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć, jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub

Sygn. akt I GSK917/11

więcej wyrazów. Błąd rachunkowy, to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 501/06; z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10; z 17 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 1008/09; z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 987/11, z 10 stycznia 2013 r" sygn. akt II GSK 1289/11).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszym postępowaniu wpadkowym, wnioskowane przez stronę sprostowanie nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób wskazywany we wniosku -niezależnie od kwestii podstawy prawnej - stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I GSK 610/11).

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.