Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 505/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 28 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie R.M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wymieniony w art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest co do zasady stanem niepożądanym, zaś przysługujące adresatowi takiego aktu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego. Wskazując na ukształtowane na gruncie ww. przepisu orzecznictwo sądów administracyjnych, podnieść należy, że "szkoda", o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego (vide: postanowienie NSA z 20.12.2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika również, iż to wnioskodawca powinien wykazać istnienie przesłanek określonych w tym przepisie.

W świetle powyższych uwag Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że wykonanie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji niesie ze sobą realne i obiektywne niebezpieczeństwo wywołania negatywnych skutków, o jakich mowa w przytoczonej powyżej regulacji prawnej. Sąd miał z jednej strony na uwadze, że skarżący nie przedstawił we wniosku żadnych okoliczności, które by uprawdopodabniały istnienie określonych powyżej przesłanek wstrzymania wykonania decyzji; z drugiej zaś – uwzględnił, że łączna kwota dochodzonych przez organy podatkowe kwot zaległości podatkowych w dwóch sprawach zawisłych aktualnie przed Sądem jest relatywnie nieznaczna i wynosi 1.507 zł (tj. w niniejszej sprawie 491 zł oraz w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 504/15 – 1.016 zł). Przy czym orzekając w przedmiocie zgłoszonego aktualnie wniosku, Sąd miał również na względzie materiał dowodowy zebrany w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, w świetle którego skarżący jest osobą bezrobotną i uzyskuje dochód w wysokości 350 zł z prac dorywczych, który wystarcza na pokrycie kosztów wyżywienia oraz najpotrzebniejszych środków higienicznych. Na jego miesięczne koszty utrzymania składają się też czynsz w wysokości 250 zł oraz energia elektryczna w wysokości 35 zł. Zamieszkuje w lokalu, który należał do zmarłej matki. Jest w niewielkiej części współwłaścicielem nieruchomości (ok. 5/100) powierzchni 2 ha i drugiej mniejszej, które nie przynoszą dochodów. Nie obciążają go kredyty, pożyczki, ubezpieczenia.

Zdaniem Sądu, sam fakt obowiązku uiszczenia wskazanej wyżej kwoty nie może stanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji, gdyż konieczność zapłaty zaległości podatkowych i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem wydanych wobec niego decyzji. W takiej sytuacji jego obowiązkiem było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości podatkowych grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał. Natomiast wynikająca z materiału zebranego w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy okoliczność, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej nie mieści się wśród przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 13.05.2015 r., sygn. akt II FSK 1274/15 i powołane w nim postanowienie NSA z dnia 6.05.2013 r., sygn. akt I FZ 159/13, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są bowiem tożsame z przesłankami przyznania prawa pomocy. W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) wprowadzono natomiast ograniczenia w prowadzeniu egzekucji, gwarantujące zachowanie zobowiązanemu warunków wystarczających do humanitarnej egzystencji. Zatem w sytuacji egzekucji administracyjnej zobowiązań podatkowych, przy założeniu, że będzie ona w ogóle skuteczna skoro, jak wynika z oświadczeń skarżącego, poza nieruchomościami nie posiada on majątku, przysługują mu instrumenty ochrony przewidziane w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.