Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SO/Lu 4/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Wymierzono organowi grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 55 § 1, art. 154 § 6
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. S. w przedmiocie wymierzenia grzywny Radzie Lubelskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej za przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie niekompletnych akt administracyjnych p o s t a n a w i a: I. wymierzyć Radzie Lubelskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych); II. zasądzić od Rady Lubelskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej na rzecz W. S. kwotę 100 zł (sto złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 kwietnia 2021 r. W. S. (dalej jako "skarżący" lub "wnioskodawca") złożył wniosek o wymierzenie organowi administracji – Radzie Lubelskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej grzywny za przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie niekompletnych akt administracyjnych w sprawie jego skargi z dnia 19 lipca 2021 r. dotyczącej bezczynności organu w przedmiocie jego wniosku o wykreślenie z rejestru członków samorządu zawodowego lekarzy weterynarii. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając powyższy wniosek skarżący wyjaśnił, że w dniu 7 stycznia 2020 r. zgłosił wniosek o wykreślenie go z rejestru członków samorządu zawodowego lekarzy weterynarii. W związku z niezałatwieniem tej sprawy przez organ wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność organu. Po zapoznaniu się z aktami sądowymi sprawy o sygn. akt III SAB/Lu 6/22 stwierdził, że organ nie przekazał sądowi administracyjnych akt sprawy w całości, a w szczególności jego korespondencji z organem z 2020 roku.

W odpowiedzi na wniosek organ wyjaśnił, że pismem z dnia 7 marca 2022 r. przekazał do sądu skargę strony z dnia 19 lipca 2021 r. wraz z aktami osobowymi i odpowiedzią na skargę. Złożył również odpowiedź na wniosek o ukaranie grzywną za nieprzekazanie kompletnych akt sprawy. Sąd natomiast wezwał organ do uzupełnienia braków formalnych skargi (złożenia jednego odpisu skargi wraz z załącznikami), co organ uczynił w zakreślonym terminie. Wskazał również, że dokumenty z dnia 16 lipca 2020 r. i 23 listopada 2020 r. stanowią jedynie wewnętrzne dokumenty działu księgowości, które dotyczą wezwań do uregulowania składek na poczet Izby i nie stanowią przedmiotu skargi. Natomiast pisma skarżącego z dnia 7 stycznia 2020 r., 10 stycznia 2020 r., 27 stycznia 2020 r. i z dnia 31 stycznia 2020 r., podczas przygotowania i kserowania zostały omyłkowo odłożone, o czym świadczy fakt, że są to pisma z tego samego okresu, ułożone chronologicznie. Zaniechanie to nie było celowe, nie miało bowiem na celu zatajenia dokumentów w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony, dlatego zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.).

Stosownie natomiast do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W orzecznictwie sądów administracyjny zwraca się uwagę, że grzywna wymierzana na podstawie powołanego przepisu ma charakter zarówno dyscyplinujący, jak i represyjny oraz prewencyjny, co oznacza, że jej celem jest zarówno ukaranie organu za brak aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków, jak i mobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy jeszcze tego nie uczynił. Grzywna może zatem zostać wymierzona także wówczas, gdy organ zrealizował obowiązki wynikające z art. 54 § 2 p.p.s.a., jednakże nie dochował przewidzianego w tym przepisie trzydziestodniowego terminu do przekazania sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Dla wymierzenia organowi grzywny nie mają natomiast znaczenia przyczyny nieprzekazania skargi sądowi. Okoliczności stanowiące podstawę naruszenia terminu mogą mieć jedynie wpływ na ustalenie wysokości grzywny (por. przykł. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 231/14; z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt III OZ 337/21 oraz z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt III OZ 21/22).

W niniejszej sprawie jest bezsporne, że skarżący wniósł za pośrednictwem organu skierowaną do sądu administracyjnego skargę datowaną na dzień 19 lipca 2021 r. w przedmiocie bezczynności organu w sprawie wniosku skarżącego o wykreślenie go z rejestru członków samorządu zawodowego lekarzy weterynarii. Skargę tę organ otrzymał w dniu 21 lipca 2021 r., co oznaczało, że przewidziane ustawą obowiązki organ winien wykonać w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a.

Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2021 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SO/Lu 1/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na wniosek skarżącego wymierzył Radzie Lubelskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej grzywnę w wysokości 500 zł za nieprzekazanie jego skargi sądowi w terminie. Postanowienie to uprawomocniło się bez wnoszenia środka zaskarżenia i w dniu 17 stycznia 2022 r. organ odebrał odpis prawomocnego postanowienia w przedmiocie wymierzenia grzywny wraz ze zwróconymi przez sąd aktami administracyjnymi przedstawionymi w tej sprawie przez organ.

Po upływie dalszego okresu, postanowieniem z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt III SO/Lu 1/21, po rozpoznaniu kolejnego wniosku skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ponownie wymierzył Radzie Lubelskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej grzywnę także w wysokości 500 zł za – nieprzekazanie skargi w terminie. Obowiązki przewidziane w art. 54 § 2 p.p.s.a. organ wykonał bowiem dopiero w dniu 9 marca 2022 r. po wezwaniu sądu do nadesłania odpowiedzi na ponowny wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny, co oznacza, że przez blisko dwa miesiące opóźniał się z ich realizacją. Postanowienie stało się prawomocne.

Pomimo tego Rada Lubelskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej nadal nie przekazała Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie kompletnych akt administracyjnych dotyczących skargi z dnia 19 lipca 2021 r. W aktach administracyjnych brak było bowiem korespondencji skarżącego z 2020 roku, w tym oryginałów pism z dnia 7 stycznia 2020 r., 10 stycznia 2020 r., 27 stycznia 2020 r. i z dnia 31 stycznia 2020 r. Pisma te zostały nadesłane przez organ dopiero w dniu 26 kwietnia 2022 r. wraz z odpowiedzią na kolejny wniosek skarżącego (z dnia 11 kwietnia 2021 r.). Tym samym nie można było uznać, że organ w pełni wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a., bowiem przesyłając skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę nie załączył kompletnych akt administracyjnych.

Powyższego wniosku nie zmienia okoliczność, że kopie tych pism znajdowały się w aktach sprawy sądowej przy kolejnych wnioskach skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Nie były to bowiem oryginały tych pism, bądź poświadczone za zgodność z oryginałem ich kopie, które znajdowały się w dyspozycji organu i które organ miał obowiązek przekazać wraz ze skargą, odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu administracyjnego w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a.

Nie zasługują również na uwzględnienie podnoszone przez organ okoliczności zaistnienia stwierdzonego zaniedbania. Na gruncie rozpoznawanej sprawy, biorąc pod uwagę uprzednie dwukrotne wymierzenie grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, przekazując je organ powinien dołożyć należytej staranności, aby akta te były kompletne.

W odniesieniu do wysokości orzeczonej w niniejszej sprawie grzywny wskazać należy, że kwota grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 154 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Określając jej wysokość sąd miał na uwadze przede wszystkim wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności fakt, że mimo dwukrotnego już wymierzenia grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę organ nie wypełnił w pełni swoich obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. Wprawdzie ostatecznie organ przekazał sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę, to jednak nie nadesłał kompletnych akt administracyjnych, w tym wniosku skarżącego o wykreślenie go z rejestru członków samorządu zawodowego lekarzy weterynarii, który w istocie inicjował przedmiotową sprawę. Powyższe prowadzi do wniosku, że uprzednio wymierzone organowi grzywny nie były wystarczające dla osiągnięcia zarówno jej dyscyplinującego, jak i prewencyjnego celu. Kierując się powyższymi względami sąd wymierzył organowi grzywnę w kwocie 500 zł, uznając ją za adekwatną do naruszenia prawa stwierdzonego na obecnym etapie postępowania.

Z przytoczonych względów – na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w pkt I postanowienia.

Rozstrzygnięcie o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania (pkt II postanowienia), obejmujących uiszczony wpis od wniosku w kwocie 100 zł, uzasadniają przepisy art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.