Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 407/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1,2,4
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Protokolant specjalista Agnieszka Górecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stawki uposażenia zasadniczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K. (dalej: organ bądź organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] r. wydaną przez Komendanta Powiatowego Policji w B. (dalej: organ I instancji) w przedmiocie prawa R. T. (dalej: skarżący) do wyższego mnożnika kwoty bazowej.

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2020r., poz. 256 ze zm., dalej jako k.p.a.).

W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny i argumentację prawną. Wskazał, że raportem złożonym z [...] r. skarżący zwrócił się do organu I instancji o rozwiązanie z nim stosunku służbowego z dniem [...] r. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji (Dz.U. z 2020 r. poz. 360; dalej: u.p.) z powodu nabycia praw emerytalnych. Organ, realizując wyrażoną w raporcie wolę funkcjonariusza, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji w terminie przez niego wskazanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 u.p. Powyższy rozkaz personalny został doręczony skarżącemu [...] r. i nie wniósł on od niego odwołania. Tym samym decyzja stała się ostateczna i weszła do obrotu prawnego. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. organ odwoławczy, działając w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność ww. rozkazu personalnego, gdyż skarżący nie legitymował się [...]-letnim okresem wysługi emerytalnej. Skutkiem powyższego z chwilą uprawomocnienia się wspomnianej decyzji, tj. z dniem [...] r., stosunek służbowy skarżącego został reaktywowany i został on z mocy prawa przywrócony do służby. W dniu [...] r. skarżący złożył pisemne oświadczenie o gotowości podjęcia służby. Jednakże [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w K. orzeczeniem [...] z [...] r. uznała skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji i zaliczyła do III grupy inwalidzkiej. Tym samym, mimo zgłoszenia gotowości podjęcia służby, skarżący nie mógł zostać do niej dopuszczony. Okoliczność ta skutkowała rozwiązaniem z policjantem stosunku służbowego z dniem [...] r. Rozkazem Personalnym organu I instancji nr [...] z dnia [...] r.

Po ponownym zwolnieniu ze służby skarżący złożył do organu I instancji wniosek o ustalenie mu na ostatnio zajmowanym stanowisku wyższego mnożnika kwoty bazowej, wynoszącego [...] odpowiednio do "Tabeli grup szeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej" stanowiącej załącznik do rozporządzenia MSWiA z 30 marca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2020 r. poz. 599; dalej: rozporządzenie MSWiA). Pierwotnie organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. odmówił wszczęcia postępowania, uznając iż brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. W wyniku jednak postępowania odwoławczego postanowienie powyższe zostało uchylone, a sprawa przekazana w całości do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] r. organ I instancji odmówił ustalenia policjantowi nowego mnożnika kwoty bazowej dla ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący, choć formalnie został przywrócony do służby, nigdy jej faktycznie nie podjął. W rezultacie ww. jedynie pozostawał w stosunku służbowym, bez podejmowania służby, skutkiem czego nie uzyskał prawa do uposażenia po przywróceniu do służby. Zdaniem organu I instancji, skoro w okresie tym nie przysługiwało policjantowi uposażenie, to tym bardziej podwyżka uposażenia wynikająca ze wzrostu mnożnika kwoty bazowej nie mogła być stronie postępowania przyznana.

Kwestionując prawidłowość powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie. W uzasadnieniu wskazał, że stwierdzenie nieważności wcześniejszego rozkazu personalnego o wypowiedzeniu stosunku służbowego przywróciło stan sprzed wydania decyzji uznanej następnie za nieważną, wobec czego z dniem zgłoszenia gotowości do podjęcia służby na powrót stał się on funkcjonariuszem Policji zajmującym stanowisko sprzed zwolnienia i w związku z tym przysługiwały mu wszelkie wynikające z tego tytułu uprawnienia, w tym uposażenie według nowego mnożnika kwoty bazowej. Wskazał, że organ I instancji powinien był z urzędu podwyższyć mu mnożnik kwoty bazowej, służący do ustalenia miesięcznej stawki uposażenia policjanta, po tym jak został reaktywowany jego stosunek służbowy.

Zaskarżoną obecnie decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Podkreślił, że mnożnik kwoty bazowej służy ustaleniu miesięcznej stawki kwotowej uposażenia zasadniczego policjanta. W świetle przepisów u.p. oraz zgodnie z poglądami orzecznictwa, zarówno przywrócenie policjanta z mocy prawa do służby na stanowisko równorzędne (art. 42 ust. 1), jak i zgłoszenie przez niego gotowości niezwłocznego podjęcia służby (art. 42 ust. 2) nie skutkuje powstaniem prawa policjanta do uposażenia. Prawo do uposażenia policjanta przywróconego do służby powstaje bowiem z dniem podjęcia służby, chyba, że po zgłoszeniu się do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające jej niepodjęcie. Wyeliminowanie z obrotu decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby z powodu jej wadliwości stanowi podstawę do przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne z mocy prawa i nie wymaga wydania odrębnego rozkazu personalnego, nie oznacza to jednak automatycznego dopuszczenia policjanta do wykonywania konkretnych obowiązków służbowych. Przywrócenie do służby i dopuszczenie do służby są rożnymi instytucjami prawnymi, których nie sposób utożsamiać. Dla określenia, czy policjant nadal spełnia warunki do pełnienia służby w tej formacji, niezbędne jest m.in. uzyskanie aktualnego orzeczenia lekarskiego w przedmiocie zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Stan zdrowia policjanta oraz jego przydatność do służby w Policji ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Organ dopiero po stwierdzeniu, że policjant może być dopuszczony do służby, wydaje rozkaz personalny, w którym określa stanowisko, na jakim przywrócony policjant ma pełnić służbę oraz składniki uposażenia przysługujące na tym stanowisku.

Dalej organ wskazał, iż bezspornym jest, że skarżący nie został dopuszczony do pełnienia służby przez wzgląd na trwałą niezdolność do służby. Stąd od dnia przywrócenia do służby do dnia definitywnego ustania stosunku służbowego skarżącemu nie przysługiwało uposażenie, gdyż ustawa łączy prawo do uposażenie z podjęciem służby. Na tej podstawie organ uznał, że w sprawie nie było podstaw do określenia na nowo składników uposażenia. Skarżący bowiem – zdaniem organu - nie nabył w ogóle prawa do uposażenia.

Kwestionując powyższą decyzję skarżący wniósł skargę, żądając uchylenia decyzji organu II instancji i uwzględnienia od dnia [...] r. wzrostu kwoty bazowej o wartości [...] zgodnie z tabelą grup zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego na podstawie Rozporządzenia MSWiA. W uzasadnieniu wskazał, że stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego organu I instancji z dnia [...] r. o zwolnieniu ze służby decyzją nr [...] z dnia [...] r. wywołało skutek wsteczny co oznacza, że skarżący od tej daty znalazł się w stanie prawnym z dnia nieważnego zwolnienia ze służby. W związku z powyższym – zdaniem skarżącego - przysługiwały mu wówczas wszystkie uprawnienia do świadczeń, a także obowiązki policjanta wynikające z obowiązujących przepisów. Podkreślił, że organ nie uwzględnia chronologii zdarzeń, gdyż w dniu [...] r. zgłosił on gotowość podjęcia służby z dniem [...] r., a przedmiotowe orzeczenie lekarskie wydane zostało [...] r. i stwierdzało niezdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym od dnia [...] r. Skarżący podkreślił, że nie neguje orzeczenia dotyczącego niezdolności do służby. Problem jego zdaniem powstał w momencie pominięcia przez organy faktu wcześniejszego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] r. i zaniechania organu w zakresie wydania decyzji administracyjnej w formie rozkazu personalnego od [...] r. Skarżący wskazał, że organ nie rozróżnia przeciwwskazań do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym z niezdolnością do służby. Realizując badania okresowe na podstawie przepisów ustawy o Policji oznacza, że skarżący pozostawał w stosunku służbowym. Ustawodawca nie uzależnia podwyżki mnożnika kwoty bazowej od podjęcia czynności służbowych czy też pobierania uposażenia jak wskazuje organ I instancji. Nie ulega wątpliwości, że po wycofaniu z obrotu prawnego rozkazu nr [...] z [...] r. został on przywrócony do służby na ostatnio zajmowane stanowisko z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, który przestał obowiązywać od [...] r. i został podwyższony do wysokości [...]. Zaakcentował, że po przywróceniu do służby pozostawał w niej do dnia wystąpienia tj. [...] r. i obligatoryjna podwyżka uposażenia obejmowała wszystkich funkcjonariuszy pozostających w stosunku służbowym.

W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał swoje wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając i wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że w świetle art. 42 ust. 4 ustawy o Policji prawo do uposażenia policjanta przywróconego do służby powstaje z dniem podjęcia służby, chyba, że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Powołany przepis uzależnia zatem prawo do uposażenia funkcjonariusza, który - tak jak skarżący - w trybie art. 42 ust. 1 cyt. ustawy został przywrócony do służby nie od samego faktu reaktywowania stosunku służbowego, ale od dopuszczenia go do służby i podjęcia tej służby przez funkcjonariusza. Oznacza to, że policjantowi, który pozostawał w stosunku służbowym w wyniku reaktywacji tegoż stosunku, lecz nie został mianowany na stanowisko służbowe, dopuszczony do służby i faktycznie służby nie pełnił, nie przysługuje prawo do uposażenia, ani zmiany tego uposażenia (mnożnika kwoty bazowej). Zdaniem organu nie mogła mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy w przeprowadzonym postępowaniu okoliczność, iż skarżący po przywróceniu do służby w Policji odbył w dniu [...] r. zlecone przez przełożonego badania lekarskie. W świetle bowiem art. 28 ust. 1 i 2 w zw. z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji "powrót" do służby następuje w drodze mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przy czym początek faktycznej służby liczy się od dnia określonego w rozkazie personalnym o mianowaniu na konkretne stanowisko. Wykonanie zleconych badań (profilaktycznego, jak i komisyjnego), wbrew twierdzeniom do takich czynności nie należą, tj. nie świadczą o podjęciu służby, mają one bowiem na celu jedynie ustalenie, czy w okresie po zwolnieniu ze służby w Policji nie zaistniały okoliczności powodujące niemożność dalszego jej pełnienia przez funkcjonariusza. Dopiero stwierdzenie, że policjant nadal spełnia warunki do pełnienia służby w tej formacji (m.in. wykazuje konieczną zdolność fizyczną i psychiczną) skutkuje dopuszczeniem go do wykonywania obowiązków na stanowisku służbowym i nabyciem prawa do uposażenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadza się do oceny zasadności odmowy ustalenia wobec skarżącego mnożnika kwoty bazowej o wartości [...] zgodnie z tabelą grup zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej, stanowiącą załącznik do Rozporządzenia MSWiA zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od którego uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 u.p. uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W świetle art. 42 ust. 3 u.p. jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia.

Ustawodawca zatem w art. 42 u.p. rozróżnia kwestie przywrócenia do służby w Policji, zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby, dopuszczenia do służby oraz podjęcia służby, łącząc z nimi określone konsekwencje prawne. Słusznie wskazuje więc organ II instancji, że na gruncie rozpatrywanej ustawy są to różne instytucje prawne, których nie należy utożsamiać. Wykładnia językowa i systemowa art. 42 u.p. prowadzi bowiem do wniosku, że samo zgłoszenie gotowości podjęcia służby, a nawet dopuszczenie do służby, nie może być utożsamiane z jej podjęciem. Podjęcie służby należy rozumieć jako faktyczne przystąpienie do wykonywania obowiązków na stanowisku służbowym. W przypadku przywrócenia policjanta do służby z mocy prawa i zgłoszenia przez niego gotowości niezwłocznego jej podjęcia, organ jest zobowiązany do przeprowadzenia procedury zmierzającej do ustalenia, czy może być on do niej dopuszczony, a następnie mianowany na stanowisko równorzędne. Dla określenia, czy policjant nadal spełnia warunki do pełnienia służby w tej formacji niezbędne jest m.in. skierowanie go na badania lekarskie w celu oceny zdolności fizycznych i psychicznych, a także przeprowadzenie postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o ochronie informacji niejawnych (art. 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy).

Jednocześnie, art. 42 ust. 3 u.p. reguluje sytuację, w której policjant po przywróceniu do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego jej podjęcia, nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. W takim przypadku, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Słusznie podkreślił zatem organ – powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych - iż oznacza to, że ustawodawca przewiduje upływ czasu między przywróceniem policjanta do służby z mocy prawa i zgłoszeniem przez niego gotowości niezwłocznego podjęcia służby a dniem podjęcia służby. Organ po stwierdzeniu, że policjant może być dopuszczony do służby, wydaje rozkaz personalny, w którym określa m.in. stanowisko służbowe, na którym przywrócony policjant ma pełnić służbę. Jak wyżej wskazano, prawo policjanta do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby (art. 42 ust. 4 u.p.).

Na gruncie przedmiotowej sprawy bezspornym pozostaje, że skarżący został przywrócony do służby, zgłosił w wymaganym terminie gotowość niezwłocznego podjęcia służby, ale nie został do służy dopuszczony z powodów zdrowotnych i w konsekwencji jej nie podjął. Od strony formalnej, aby dopuścić do wykonywania czynności służbowych funkcjonariusza, który został przywrócony do służby, niezbędne jest wydanie rozkazu personalnego o mianowaniu go na równorzędne, ale określone i konkretne stanowisko służbowe. Tymczasem na gruncie wspomnianego art. 42 ust. 4 u.p. nabycie przez policjanta prawa do uposażenia jest normatywną konsekwencją podjęcia służby. Prawo do uposażenia winno wiązać się bowiem z pozostawaniem w gotowości do pełnienia służby, przy czym chodzi o gotowość rozumianą jako nie tylko subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywna możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 5 grudnia 1991 r. (sygn. akt I PZP 60/91) uposażenie nie jest, co do zasady, świadczeniem wynikającym z samego tylko pozostawania przez policjanta w stosunku prawnym, lecz zostało powiązane z realnym wykonywaniem przez niego zadań służbowych.

Zgodnie z art. 100 u.p. uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Natomiast w świetle art. 101 ust. 1 u.p. wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Norma § 1 ust. 1 rozporządzenia MSWiA określa, że stawki uposażenia zasadniczego wyrażone są w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do tego rozporządzenia. Tym samym, by organ mógł uznać prawo skarżącego do ustalenia mnożnika kwoty bazowej [...] - zgodnie z "Tabelą grup zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej", stanowiącą załącznik do rozporządzenia MSWiA z dnia 30 marca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego – musi on uprzednio nabyć prawo do uposażenia. Mnożnik stanowi bowiem jedynie narzędzie wyrażania stawki tego uposażenia. Moment nabycia prawa do uposażenia precyzyjnie wskazują przepisy ustawy o Policji – w przedmiotowej sprawie art. 42 ust. 4 u.p. Nie sposób więc przychylić się do twierdzenia skarżącego, zgodnie z którym "ustawodawca nie uzależnia podwyżki mnożnika kwoty bazowej od podjęcia czynności służbowych czy też pobierania uposażenia". Wszak ażeby mnożnik mógł być zastosowany, to musi wystąpić fundamentalna podstawa jego zastosowania, tj. samo prawo do uposażenia. Przyjęta przez organy interpretacja jest więc logiczną konsekwencją treści art. 42 ust. 4 u.p.

Ów fakt skarżący pomija również wskazując, że "rozporządzenie rozróżnia jedynie wysokość mnożnika kwoty bazowej w zależności od grupy zaszeregowania". W istocie tak jest na gruncie samego rozporządzenia. Rozporządzenie to reguluje jednak jedynie zasady otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia policjantów. Zastosowanie jego treści jest więc następstwem wcześniejszego ustalenia prawa do uposażenia. To właśnie na poziomie ustalenia istnienia bądź nieistnienia tego prawa – a więc na poziomie ustawy – doszło do wyznaczenia stanu prawnego skarżącego w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do treści skargi wskazać ponadto należy, że skutkiem stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] nie jest skutek wsteczny w rozumieniu przedstawionym przez skarżącego, a więc powrót w całości do stanu prawnego z dnia nieważnego zwolnienia ze służby. Z art. 42 ust. 1 u.p. wynika, że wskutek stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby przywrócony do służby policjant nabywa prawo do mianowania na stanowisko równorzędne do stanowiska zajmowanego przed zwolnieniem go ze służby. Zatem jeżeli spełnione zostaną pozostałe warunki przewidziane w ustawie (złożenie oświadczenia, o jakim mowa w art. 42 ust. 2, zdolność do służby), to organy Policji zobowiązane są ustalić policjantowi nowe stanowisko służbowe i określić należne na tym stanowisku uposażenie. Tylko w tym zakresie wymagana jest autorytatywna konkretyzacja przez organ praw i obowiązków przywróconego do służby policjanta, a tym samym tylko takie czynności prawne wymagają dokonania ich przez organ administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej.

Organ nie mógł więc wydać decyzji administracyjnej o zastosowaniu wobec skarżącego mnożnika kwoty bazowej w znowelizowanej wysokości, gdyż nie zostały spełnione wyżej wskazane warunki przewidziane w ustawie. Nie mógł również wydać decyzji odbierającej skarżącemu prawa do uwzględnienia owej wysokości mnożnika kwoty bazowej, skoro skarżący nie nabył nawet prawa do uposażenia.

W konkluzji należy więc podkreślić, że wbrew zarzutom skargi organ prawidłowo zastosował w sprawie przepisy. Konieczność odmowy ustalenia wobec skarżącego mnożnika kwoty bazowej o wartości [...] zgodnie z tabelą grup zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej, stanowiącą załącznik do Rozporządzenia MSWiA wynikała wprost z przepisów ustawy o Policji. Z racji bowiem orzeczenia wobec skarżącego trwałej niezdolności do służby w Policji, a więc niespełnienia warunku zdolności fizycznej i psychicznej do służby, nie został on dopuszczony do pełnienia służby. Tymczasem na gruncie art. 42 ust. 4 u.p. warunkiem uzyskania prawa do uposażenia jest podjęcie służby. Samo stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] skutkowało przywróceniem skarżącego do służby, które nie jest stanem prawnym tożsamym z podjęciem służby i tym samym nie uprawnia do uposażenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.