Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 72/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3,  art. 220 § 3 , art. 37 par. 1, art. 214 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący M. Ł. działając przez pełnomocnika doradcę podatkowego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...]., Nr [...]utrzymującą w swoją decyzję z [...]nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...]., nr [...]

Od wniesionej skargi skarżący nie uiścił wymaganego wpisu sądowego, do skargi nie było również dołączone pełnomocnictwo działającego w imieniu skarżącego pełnomocnika. W związku z powyższym zarządzeniem z 6 lutego 2012r. przewodniczący wydziału wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, oraz złożenia dokumentu pełnomocnictwa w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczony odpis zarządzenia zawierał podstawę prawną obliczenia wysokości wpisu. Przy doręczeniu podano tryb i sposób jego opłacenia. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 lutego 2012r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania znajdującego się w aktach sprawy ( k. 13).

W wymaganym siedmiodniowym terminie, który upłynął z dniem 17 lutego

2012 r., wpis nie został uiszczony co wynika z zapisku urzędowego pracownika sekretariatu tut. Wydziału sporządzonego w dniu 28 lutego 2012 r. W terminie tym skarżący nie złożył także wniosku o prawo pomocy o którym to prawie został prawidłowo pouczony w wezwaniu (k. 12) Pełnomocnik nie dołączył także wymaganego pełnomocnictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.], pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Natomiast z treści art. 214 § 1 p.p.s.a. wynika, że zasadą jest, (o ile ustawa nie stanowi inaczej) że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.

W związku z powyższym przewodniczący w przypadku stwierdzenia braków w tym zakresie wzywa do usunięcia braków formalnych pod rygorem odrzucenia skargi

( art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i 220 § 3 p.p.s.a.), w tym przypadku złożenia pełnomocnictw

i uiszczenia wpisu.

Jak wynika z akt sprawy, wezwanie doręczone pełnomocnikowi w dniu 10 lutego 2012 r., zawierało wszystkie niezbędne dane, a więc dokładne określenie braku formalnego skargi, terminu do jego uzupełniania, kwoty i sposobu uiszczenia opłaty, jak też zastrzegało rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek nieuzupełnienia braków w terminie.

Pomimo spełnienia tych wszystkich formalnych przesłanek skutecznego wezwania o uiszczenie wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków w postaci złożenia do akt sprawy pełnomocnictwa, pełnomocnik w wyznaczonym siedmiodniowym terminie wskazanych braków nie usunął, nie uiścił również wymaganego wpisu. Z uwagi na powyższe skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a.