Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 118/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Dopuszczenie do udziału w postępowaniu
Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych: N Sp. z o.o. w Warszawie, F S.P.A. w R (Włochy) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2120/17 w sprawie ze skarg: N Sp. z o.o. w Warszawie, F S.P.A. w R (Włochy) na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [..] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wycofania z obrotu i powiadomienia konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach wyrobów w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim oraz na stronie internetowej 1. oddala skargi kasacyjne; 2. zasądza od N Sp. z o.o. w Warszawie na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego oraz zasądza od F S.P.A. w R (Włochy) na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie lub Sąd I instancji) oddalił skargę N A P Sp. z o.o. w W oraz skargę F N S.P.A. w R na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes) z dnia [...] lipca 2017 r. nakazującą wycofanie z obrotu i powiadomienie konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach wyrobów w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim oraz na stronie internetowej.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w toku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w sklepie w Białymstoku, stwierdzono w ofercie sprzedaży agregaty sprężarkowe: S, S, oznaczone na opakowaniu: producent N A (S) C a T Co., Ltd, importer N A P Sp. z o.o. siedzibą w W, kraj pochodzenia: CHRL.

Wyroby zostały zakupione przez skontrolowaną sieć sklepów od N A P Sp. z o.o. z siedzibą w W .

Badania laboratoryjne przeprowadzone w Centralnym Laboratorium Dozoru Technicznego Urzędu Dozoru Technicznego w Poznaniu wykazały, że:

– zbiornik agregatu sprężarkowego S nie spełnia wymagań pkt 10.2.3.3, normy PN-EN 286-1:2001 Proste, nieogrzewane płomieniem zbiorniki ciśnieniowe na powietrze lub azot – Część 1: Zbiorniki ciśnieniowe ogólnego przeznaczenia - w wyniku badań radiograficznych zbiornika stwierdzono pęknięcie w spoinie wzdłużnej, przyklejenia w obu spoinach obwodowych oraz brak przetopu;

– zbiornik agregatu sprężarkowego S nie spełnia wymagań pkt 10.2.4.1. normy PN-EN 286-1:2001 Proste, nieogrzewane płomieniem zbiorniki ciśnieniowe na powietrze lub azot – Część 1: Zbiorniki ciśnieniowe ogólnego przeznaczenia – w wyniku badania niszczącego spoiny wzdłużnej zbiornika (próba zginania poprzecznego z rozciąganiem grani) uzyskano wynik negatywny.

N A P poinformowała, że jest importerem i dystrybutorem na terenie Polski agregatów sprężarkowych, a producentem wyrobów jest F N S.p.A. – [...], Włochy.

Prezes pismem z dnia 13 kwietnia 2017 r. poinformował spółkę N A P , że w postępowaniu administracyjnym w sprawie wprowadzonych do obrotu wyrobów niezgodnych z wymaganiami, o którym mowa w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz.U. z 2016 r. poz. 542; dalej: u.s.o.z.), stroną postępowania jest wyłącznie podmiot gospodarczy, wobec którego postępowanie zostało wszczęte (art. 79 ust. 1 u.s.o.z.). Stroną wszczętego z urzędu przez Prezesa UOKiK postępowania jest dystrybutor N A P Sp. z o.o. z siedzibą w W , który udostępnił wyroby na rynku w ramach działalności handlowej (po wprowadzeniu ich do obrotu). Postępowanie to nie dotyczy bezpośrednio praw i obowiązków producenta z Włoch.

Decyzją z dnia [...]czerwca 2017 r. Prezes UOKiK:

1. na podstawie art. 84 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 84 ust. 5 u.s.o.z. nakazał spółce wycofanie z obrotu ww. wyrobów niezgodnych z wymaganiami określonymi w przepisach;

2. na podstawie art. 84 ust 2 pkt 6 u.s.o.z. nakazał spółce powiadomienie konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach wyrobów w jednym dzienniku (gazecie) o zasięgu ogólnopolskim oraz na stronie internetowej spółki poprzez zamieszczenie ogłoszenia o określonej wielkości i treści;

3. na podstawie art. 84 ust. 6 u.s.o.z. zobowiązał spółkę do przedstawienia dowodów wykonania decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji;

4. na podstawie art. 84 ust. 7 u.s.o.z. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Prezes UOKiK utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

Skargi na powyższą decyzję złożyły dwie spółki: N A P Sp. z o.o. w W oraz F N S.P.A. w R, Włochy. WSA w Warszawie w dniu 14 września 2018 r. połączył sprawy ze skarg obu spółek do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

WSA w Warszawie oddalił skargi spółek. Sąd uznał, że organ prawidłowo wykazał, że wady w spoinach zbiorników agregatów sprężarkowych obniżają wytrzymałość złącza spawanego, co w trakcie eksploatacji zbiorników poddanych obciążeniom cyklicznym może doprowadzić do utraty wytrzymałości złącza i w konsekwencji do zniszczenia zbiorników, a to stwarza niebezpieczeństwo dla osób znajdujących się w ich bezpośrednim sąsiedztwie. W tych okolicznościach niezbędne było nakazanie stronie postępowania wycofania udostępnionych przez spółkę wyrobów z obrotu.

W ocenie Sądu I instancji organ kierował się bezpieczeństwem użytkowników. Zasadnie uznał, że zachodziła konieczność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Mając na celu usunięcie istniejącego zagrożenia dla zdrowia i życia użytkowników wyrobu, zastosowane środki były adekwatne i proporcjonalne do stopnia zagrożenia powodowanego przez badane wyroby.

Sąd przypomniał treść art. 79 ust. 1, art. 4 pkt 19 oraz art. 4 pkt 8 i 23 u.s.o.z. i wskazał, że zgodnie z przepisami tej ustawy postępowanie zostało wszczęte wobec strony postępowania jako dystrybutora przedmiotowych wyrobów. Nie można zatem dopatrzyć się uchybień proceduralnych organu w kwestii określenia strony postępowania. Oceny tej nie zmienia fakt, że również producent urządzeń może mieć interes prawny w zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego.

Zdaniem Sądu I instancji, wbrew temu co twierdzi strona, spółka N A P jako dystrybutor wyrobu zobowiązana była podjąć działania zmierzające do wycofania z obrotu skontrolowanych wyrobów. Strona w toku prowadzonego postępowania nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów wycofania wyrobów z obrotu lub wstrzymania ich dalszej dystrybucji, na co miała określony czas. Strona nie powiadomiła konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach wyrobów.

WSA przypomniał, że badania laboratoryjne przeprowadzone w Centralnym Laboratorium Dozoru Technicznego Urzędu Dozoru Technicznego w Poznaniu wykazały, że zbiornik agregatu sprężarkowego S nie spełnia wymagań pkt 10.2.3.3. normy PN-EN 286-1:2001. W wyniku badań radiograficznych zbiornika stwierdzono pęknięcie w spoinie wzdłużnej, przyklejenia w obu spoinach obwodowych oraz brak przetopu. W opinii laboratorium dotyczącej badań laboratoryjnych [...]z dnia 2 grudnia 2016 r., wskazano na niezgodności spawalnicze: pęknięcia, przyklejenia brzegowe, braki przetopu są niedopuszczalne w spoinach zbiorników ciśnieniowych.

Odnośnie do zbiornika agregatu sprężarkowego S badania laboratoryjne przeprowadzone w powołanym Laboratorium wykazały, że nie spełnia on wymagań pkt 10.2.4.1. normy PN-EN 286-1:2001. W wyniku badania niszczącego spoiny wzdłużnej zbiornika (próba zginania poprzecznego z rozciąganiem grani) uzyskano wynik negatywny. W opinii laboratorium dotyczącej badań [...] z 2 grudnia 2016 r., wskazano na niezgodności spawalnicze: pęknięcia, przyklejenia brzegowe, braki przetopu są niedopuszczalne w spoinach zbiorników ciśnieniowych.

WSA zgodził się ze stanowiskiem organu, że z uwagi na charakter i rodzaj niezgodności wyrobów konieczne było wycofanie ich z obrotu.

Sąd I instancji podał, że strona w toku postępowania przedstawiła m.in. świadectwa badania obu wyrobów, deklaracje zgodności dla wyrobów z certyfikacjami kwalifikacji technologii spawania, rysunkami modelu zbiornika i raporty z obserwacji wyrobów wystawione przez Organ Notyfikacyjny [...]. Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia 765/2008, w przypadku gdy podmioty gospodarcze przedstawiają sprawozdanie z badań lub certyfikaty poświadczające zgodność, wydaną przez akredytowaną jednostkę oceniającą zgodność, organy nadzoru rynku należycie uwzględniają te sprawozdania lub certyfikaty. "Należyte uwzględnienie" takich sprawozdań lub certyfikatów nie może być jednak uznane za tożsame z akceptacją wniosków w nich zawartych. Podlegają one jak wszystkie inne dowody ocenie organu. W niniejszej sprawie organ dokonał takiej oceny i uznał, że przedstawione przez stronę wyniki badań wykonanych przez T S I S GmbH, nie podważają wniosków wynikających z badań laboratoryjnych przeprowadzonych w Centralnym Laboratorium Dozoru Technicznego Urzędu Dozoru Technicznego w Poznaniu, które wykazały wady w urządzeniach mogące stanowić niebezpieczeństwo dla użytkowników.

Sąd I instancji podał, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w toku postępowania w I instancji nie składała ona wniosku o badanie próbki kontrolnej, o którym mowa w art. 72 ust. 6 u.s.o.z. W piśmie z dnia 8 marca 2017 r. strona postępowania poinformowała jedynie, że producent "wyznaczył inną jednostkę notyfikowaną, aby przeprowadzić kolejne badania laboratoryjne w celu weryfikacji i potwierdzenia certyfikatów" oraz "braku zagrożenia dla użytkowników końcowych produktów".

Zdaniem Sądu Prezes UOKiK zasadnie uznał za wiarygodne badania obu wyrobów przeprowadzone przez Centralne Laboratorium Dozoru Technicznego Urzędu Dozoru Technicznego w Poznaniu. Sprawozdania z tych badań wraz z załączonymi do nich opiniami dowodzą, że wyroby stwarzają zagrożenie i powinny zostać wycofane z obrotu. Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu dowodowym organu administracji naruszenia norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych.

W ocenie Sądu uzasadnione było nakazanie wycofania wyrobów z obrotu, powiadomienie konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach wyrobu. W trosce o bezpieczeństwo potencjalnych użytkowników kwestionowanych wyrobów, zasadne było również nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

WSA uznał, że organy administracji, w kontrolowanym postępowaniu, nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Od powyższego wyroku złożone zostały dwie skargi kasacyjne.

F N S.P.A. w R zaskarżyła wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku, rozpoznania skargi i stwierdzenia nieważności decyzji a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto spółka wniosła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pięciu pytań prejudycjalnych w zakresie prawidłowej wykładni definicji "zainteresowanego podmiotu gospodarczego" oraz trzech pytań prejudycjalnych w zakresie wykładni obowiązku "należytego uwzględnienia" sprawozdań z badań i certyfikatów poświadczających zgodność, wydanych przez akredytowaną jednostkę oceniającą zgodność. Ponadto spółka wniosła o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego następującego pytania prawnego dotyczącego zgodności art. 79 u.s.o.z. z art. 2 i art. 45 w zw. z 77 Konstytucji RP.

Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie:

Na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.):

I. naruszenie przepisów postępowania polegające na niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję w sytuacji, w której decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 28 k.p.a. i art. 10 k.p.a. albowiem Organ zaniechał wezwania do udziału w postępowaniu w charakterze strony postępowania skarżącej, będącej producentem kontrolowanych wyrobów (agregatów sprężarkowych) konsekwentnie uniemożliwiając skarżącej wzięcie aktywnego udziału w toku postępowania administracyjnego (skierowanego początkowo wobec sprzedawcy, a następnie dystrybutora wyrobów), w tym na etapie badania zgodności wyrobów z wymaganiami, pomimo że skarżącą, jako producenta kontrolowanych wyrobów, uznać należało za podmiot kontrolowany, tj. za stronę postępowania kontrolnego, a następnie za stronę postępowania w przedmiocie wycofania towarów z obrotu, sprawa w oczywisty sposób dotyczyła interesu prawnego i obowiązków prawnych producenta (co potwierdził NSA przyznając jej legitymację do wniesienia skargi), jest on jedynym podmiotem odpowiedzialnym za zapewnienie zgodności zaprojektowanych i wytworzonych produktów z zasadniczymi wymaganiami, co doprowadziło do braku udziału strony w postępowaniu, bez jej winy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a jego uwzględnienie skutkowałoby uwzględnieniem skargi;

II. naruszenie przepisów postępowania polegające na niezastosowaniu przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. i nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której decyzja wydana została z naruszeniem licznych przepisów postępowania tzn. przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 rozporządzenia 765/2008 oraz art. 7 ust. 6 u.s.d.g., polegającym na oparciu rozstrzygnięcia wyłączenie o wyniki badań przeprowadzone z naruszeniem prawa na zlecenie organu przez Centralne Laboratorium Dozoru Technicznego, tj. przez podmiot nieuprawniony do badania zgodności wyrobu z kontrolowaną normą, bez udziału stron i jednocześnie brak należytego uwzględnienia przedstawionych w toku postępowania dokumentów potwierdzających zgodność kontrolowanych wyrobów z wszelkimi wymogami wynikającymi z przepisów prawa, w tym:

̶ certyfikatów TÜV z dnia 16 września 2014 r. oraz z dnia 16 września 2015 r. wydanych przez niemiecką jednostkę certyfikującą T S I S GmbH Z f e D,

̶ rysunku modelu zbiornika CE24 zatwierdzony przez organ notyfikowany 0036 T S I S GmbH,

̶ deklaracji zgodności modelu zbiornika CE24, numer partii 9101510005, zgodnie z Dyrektywą 2009/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do prostych zbiorników ciśnieniowych,

̶ świadectwa badania typu WE dla modelu zbiornika CE50B (dotyczący agregatu sprężarkowego S) zgodnie z Dyrektywą odnoszącą się do prostych zbiorników ciśnieniowych,

̶ rysunku modelu zbiornika CE50B zatwierdzonego przez organ notyfikowany 0036 T S I S GmbH,

̶ deklaracji zgodności modelu zbiornika CE50B, numer partii 9121603004, zgodnie z Dyrektywą 2009/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do prostych zbiorników ciśnieniowych,

̶ raportu z obserwacji wystawionego przez organ notyfikowany 0036 T S I S GmbH w roku produkcji zbiorników, które w sprawozdaniu określono jako niezgodne,

̶ certyfikatu kwalifikacji technologii spawania,

̶ certyfikatów kwalifikacyjnych spawaczy,

̶ raportu z obserwacji przeprowadzonej podczas niezapowiedzianej wizyty organu notyfikowanego 0036 T S I S GmbH, odbytej po poinformowaniu o możliwych wadach spawalniczych,

̶ sprawozdania z cyklicznego badania zmęczeniowego oraz badania ciśnienia rozrywającego, wykonanego przez XS.r.l.,

̶ sprawozdań technicznych dotyczących podjęcia niezbędnych działań,

̶ raportu z niezapowiedzianej kontroli przeprowadzonej w siedzibie producenta wyrobów w Szanghaju przez przedstawiciela T S I S GmbH w dniu 13 kwietnia 2016 r.

co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia, że kontrolowane wyroby nie spełniają wymagań i stwarzają zagrożenie dla użytkowników, a w konsekwencji do uznania, że należało nakazać ich wycofanie z obrotu, pomimo że te dowody potwierdzają spełnienie przez kontrolowane wyroby wszelkich wymogów wynikających z przepisów prawa i podważają wnioski wynikające z badań wykonanych na zlecenie organu; wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a jego uwzględnienie skutkowałoby uwzględnieniem skargi;

III. naruszenie przepisów postępowania polegające na niezastosowaniu przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli oraz wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez Skarżącą zarzutów, a także nieskonfrontowanie zarzutów ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym:

a. naruszenia przepisu art. 19 ust. 3 w zw. z art. 21 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/39 (dalej: rozporządzenie 765/2008) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż "zainteresowanym podmiotem gospodarczym" jest podmiot, w stosunku do którego wszczęte zostało postępowanie administracyjne mające na celu wycofanie wyrobów z obrotu, czyli strona postępowania (w niniejszej sprawie -- dystrybutor, N A), podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu, dokonana w świetle pozostałych przepisów rozporządzenia 765/2008 przemawia za uznaniem, iż za "zainteresowany podmiot gospodarczf uznać należy producenta wyrobu i to wobec niego należy wszcząć postępowanie administracyjne mające na celu wycofanie wyrobów z obrotu, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia Skarżącej przymiotu strony postępowania administracyjnego,

b. naruszenia przepisu art. 132 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 133 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (dalej: u.s.o.z.) poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że do kontroli prostych zbiorników ciśnieniowych wprowadzonych do obrotu przed dniem 20 kwietnia 2016 r. stosuje się przepisy u.s.o.z., w tym art. 5 i art. 12 pkt 1 oraz wydane na podstawie tej ustawy przepisy wykonawcze (pkt 3 CZĘŚĆ III Procesy produkcji Załącznik nr 1 Wymagania dotyczące projektowania i wytwarzania zbiorników) rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie prostych zbiorników ciśnieniowych (dalej: rozporządzenie MR) , podczas gdy zgodnie z przepisem art. 132 u.s.o.z. w zw. z art. 41 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/29/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku prostych zbiorników ciśnieniowych (dalej: dyrektywa 2014/29) przepisów u.s.o.z. nie stosuje się do wyrobów wprowadzonych do obrotu przed dniem 20 kwietnia 2016 r., co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji na podstawie przepisów, które nie mają zastosowania do kontrolowanych wyrobów, gdyż zostały one wprowadzone do obrotu przed wejściem w życie u.s.o.z.;

c. naruszenia § 6 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (dalej: rozporządzenie Prezesa RM) poprzez jego niezastosowanie i niesporządzenie protokołu przyjęcia próbki do badań przez osobę kierującą Centralnym Laboratorium Dozoru Technicznego Urzędu Dozoru Technicznego w Poznaniu, co uniemożliwia zweryfikowanie, czy poddane badaniom wyroby odpowiadają tym zabezpieczonym w toku postępowania,

co w konsekwencji doprowadziło do powielenia ww. błędów przez WSA i nieuwzględnienia skargi, a zatem wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

IV. naruszenia przepisu postępowania, tj. przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu -- raportu z badań przeprowadzonych przez DNV GL Business Assurance Italia s.r.l., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, dowód ten potwierdzał bowiem bezzasadność decyzji podjętych przez organ, w tym zgodność wyrobu z wymaganiami, jego przeprowadzenie przez WSA mogłoby więc doprowadzić do uchylenia decyzji i uwzględnienia skargi;

V. naruszenie przepisów postępowania polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów art. 28 k.p.a. i art. 10 k.p.a. oraz przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 rozporządzenia 765/2008 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. z art. 141 § 4 p.p.s.a.; wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych błędów w decyzji skutkowałoby uwzględnieniem skargi.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:

VI. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 28 k.p.a. w zw. z art. art. 19 ust. 3 w zw. z art. 21 ust. 3 rozporządzenia 765/2008, przez jego błędne niezastosowanie i w konsekwencji nieuznanie Skarżącej za stronę postępowania, podczas gdy przepis ten znajdował w sprawie zastosowanie, co doprowadziło do uniemożliwienia skarżącej przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w odpowiednim terminie oraz bycia wysłuchanym, jak również udziału w badaniach kontrolowanych wyrobów, a zatem do wyeliminowania producenta z udziału w postępowaniu mającym na celu wycofanie wyrobów z obrotu, jak również do zaniechania wysłania producentowi na adres wskazany na produkcie obligatoryjnego powiadomienia o podjęciu decyzji w przedmiocie wycofania produktu wytworzonego w innym państwie członkowskim pomimo, że N A (dystrybutor – adresat decyzji) wielokrotnie wskazywał w toku postępowania na konieczność dopuszczenia producenta do udziału w sprawie; wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyby WSA zastosował zarzucany przepis, uznałby skarżącą za stronę postępowania administracyjnego, w którym producent bez swojej winy nie uczestniczył i uwzględniłby skargę.

Druga skarga kasacyjna została wniesiona przez N A P Sp. z o.o. z siedzibą w W. Spółka zaskarżyła wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku, rozpoznania skargi i stwierdzenia nieważności decyzji a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto spółka wniosła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pięciu pytań prejudycjalnych w zakresie prawidłowej wykładni definicji "zainteresowanego podmiotu gospodarczego" oraz trzech pytań prejudycjalnych w zakresie wykładni obowiązku "należytego uwzględnienia" sprawozdań z badań i certyfikatów poświadczających zgodność, wydanych przez akredytowaną jednostkę oceniającą zgodność. Ponadto spółka wniosła o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego następującego pytania prawnego dotyczącego zgodności art. 79 u.s.o.z. z art. 2 i art. 45 w zw. z 77 Konstytucji RP. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie:

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.:

I. wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem prawa materialnego tj.

1. art. 84 ust. 2 w zw. z art. 82 ust. 1 u.s.o.z. poprzez ich błędne zastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na skarżącą obowiązki w postaci wycofania wyrobów z obrotu oraz powiadomienia konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach wyrobów w postaci opublikowania ogłoszenia w ogólnopolskim dzienniku oraz zamieszczenia ogłoszenia na stronie internetowej skarżącej, mimo że kwestionowane wyroby spełniają wymagania i nie stwarzają żadnego zagrożenia dla otoczenia;

2. art. 79 ust. 1 u.s.o.z. w zw. z art. 17 u.s.o.z. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Sąd, że organ słusznie uznał, że postępowanie dotyczy obowiązków skarżącej jako dystrybutora i uznanie jej za stronę podstępowania, podczas gdy wyprodukowanie wyrobów, które nie spełniają wymagań rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie prostych zbiorników ciśnieniowych (dalej: rozporządzenie MR) dotyczy wyłącznie obowiązków producenta, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji skierowanej do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, mimo że takie naruszenie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności postępowania zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

II. wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. przepisów postępowania polegające na niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na Decyzję w sytuacji, w której decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 28 k.p.a. i art. 10 k.p.a. albowiem organ zaniechał wezwania do udziału w postępowaniu w charakterze strony postępowania F N S.P.A. (dalej: Producent), będącej producentem kontrolowanych wyrobów (agregatów sprężarkowych) konsekwentnie uniemożliwiając Producentowi wzięcie aktywnego udziału w toku postępowania administracyjnego (skierowanego początkowo wobec sprzedawcy, a następnie dystrybutora wyrobów), w tym na etapie badania zgodności wyrobów z wymaganiami, pomimo że Producent kontrolowanych wyrobów, uznać należało za podmiot kontrolowany, tj. za stronę postępowania kontrolnego, a następnie za stronę postępowania w przedmiocie wycofania towarów z obrotu, sprawa w oczywisty sposób dotyczyła interesu prawnego i obowiązków prawnych Producenta (co potwierdził WSA przyznając mu legitymację do wniesienia skargi), jest on jedynym podmiotem odpowiedzialnym za zapewnienie zgodności zaprojektowanych i wytworzonych produktów z zasadniczymi wymaganiami, co doprowadziło do braku udziału strony w postępowaniu, bez jej winy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a jego uwzględnienie skutkowałoby uwzględnieniem skargi;

2. przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji, pomimo że decyzja nakazująca wycofanie wyrobów z obrotu jako rzekomo niebezpiecznych wydana została z naruszeniem prawa oraz przepisów postępowania, wyłącznie w oparciu o wyniki jednego badania przeprowadzonego bez udziału stron przez podmiot nieuprawniony do badania zgodności wyrobu z kontrolowaną normą, przy braku pobrania obowiązkowej próbki kontrolnej i braku i sporządzenia obowiązkowego protokołu przyjęcia próbki do badań, co poddaje w wątpliwość wyniki badań, w oparciu o które wydana została decyzja, a nadto wobec braku przeprowadzenia przez organ jakichkolwiek dodatkowych badań zakwestionowanych wyrobów i braku uwzględniania przedstawionych przez skarżącą dowodów potwierdzających zgodność kontrolowanych wyrobów z wszelkimi wymogami wynikającymi z przepisów prawa co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia, że kontrolowane wyroby nie spełniają wymagań i stwarzają zagrożenie dla użytkowników, a w konsekwencji do uznania, że należało nakazać ich wycofanie z obrotu, pomimo że przedstawione w toku postępowania dowody potwierdzają spełnienie przez kontrolowane wyroby wszelkich wymogów wynikających z przepisów prawa i podważają wnioski wynikające z badań wykonanych na zlecenie organu.

3. przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez Skarżącą zarzutów oraz nieskonfrontowanie ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym zarzutów:

a) niewłaściwego zastosowania przepisu art. 132 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 133 u.s.o.z. i uznania, że do kontroli prostych zbiorników ciśnieniowych wprowadzonych do obrotu przed dniem 20 kwietnia 2016 r. stosuje się przepisy u.s.o.z., w tym art. 5 i art. 12 pkt 1 oraz wydane na podstawie tej ustawy przepisy wykonawcze (pkt 3 CZĘŚĆ III Procesy produkcji Załącznik nr 1 Wymagania dotyczące projektowania i wytwarzania zbiorników) rozporządzenia MR, podczas gdy zgodnie z przepisem art. 132 u.s.o.z. w zw. z art. 41 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/29/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku prostych zbiorników ciśnieniowych (dalej: dyrektywa 2014/29/UE) przepisów u.s.o.z. nie stosuje się do wyrobów wprowadzonych do obrotu przed dniem 20 kwietnia 2016 r., co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy Zaskarżonej Decyzji, pomimo iż wydana ona została na podstawie przepisów, które nie mają zastosowania do kontrolowanych wyrobów jako wprowadzonych do obrotu przed wejściem w życie u.s.o.z., co stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, gdyż zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., WSA był zobowiązany do stwierdzenia nieważności Decyzji;

b) niezastosowania § 6 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (dalej: rozporządzenie Prezesa RM) poprzez jego niezastosowanie i niesporządzenie protokołu przyjęcia próbki do badań przez osobę kierującą Centralnym Laboratorium Dozoru Technicznego Urzędu Dozoru Technicznego w Poznaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Skarżąca nie miała możliwości zweryfikowania, czy poddane badaniom wyroby odpowiadają tym zabezpieczonym w toku postępowania kontrolnego;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu wniosków dowodowych skarżącej zawartych w skardze, pomimo, iż dowody te świadczyły o spełnianiu przez wyroby wszelkich norm i wymogów przewidzianych prawem, dotyczyły okoliczności faktycznych z chwili wydawania Decyzji, a ich uwzględnienie skutkować powinno uwzględnieniem Skargi wobec wykazania braku podstaw do wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zaszły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem zostały spełnione warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na rozstrzygnięcie.

Skargi kasacyjne spółek oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w nich zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej zarzuty materialne. Konieczność zachowania takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena sposobu stosowania prawa materialnego może być dokonana tylko wtedy, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny, albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.

Skargi kasacyjne obu spółek nie mają usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogły skutkować uchyleniem skarżonego wyroku.

W ocenie NSA nietrafne są podniesione w skardze N A P zarzuty wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania. W tym zakresie spółka twierdzi, że uzasadnienie skarżonego wyroku narusza treść art. 141 § 4 p.p.s.a. w połączeniu z przepisami szczególnymi, przy czym naruszenie tych przepisów ma polegać na braku rozpoznania i niedokonaniu oceny prawnej podnoszonych w skardze zarzutów. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje obligatoryjne elementy uzasadnienia poprawnie zbudowanego od strony formalnej. Przepis ten dla oceny prawidłowości wyroku ma podstawowe znaczenie, bo od zgodności wyroku z tym przepisem zależy możliwość jego oceny z punktu widzenia naruszeń prawa materialnego i procesowego w postępowaniu przed organami. Zatem rozpoznawany zarzut jest najdalej idącym zarzutem sformułowanym w rozpoznawanej skardze.

Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji nie naruszył treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Podkreślić należy, że przepis wskazuje elementy formalne poprawnie zbudowanego uzasadnienia, co oznacza, że każde prawidłowo zbudowane uzasadnienie ma je posiadać. Z treści przepisu nie wynika, jak chce tego strona skarżąca kasacyjnie, że Sąd I instancji ma się odnosić do każdego zarzutu sformułowanego w skardze w oddzielnych rozważaniach. Sąd ma rozpoznać istotę sprawy i z tej perspektywy należy ujmować poprawność prowadzonych wywodów. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji ustalił podstawę faktyczną rozstrzygania i dokonał analizy przepisów prawa stosowanych przez organy. Zatem wypełnił treść art. 141 § 4 p.p.s.a. Co więcej, w uzasadnieniu należy zwięźle przedstawić stan sprawy oraz wskazać zarzuty podniesione w skardze, a nie odnosić się do nich. Bez wątpienia, Sąd I instancji ma także wskazać podstawę rozstrzygania i wyjaśnić jej zastosowanie, nie ma natomiast obowiązku odnoszenia się do poszczególnych zarzutów. Uzasadnienie wyroku ma być jasne, komunikatywne. Ma analitycznie ujmować przedmiot postępowania, tym samym nie powinno być zbyt obszerne. Wszystkie te cechy spełnia kontrolowane uzasadnienie, dlatego zarzut naruszenia przez Sąd I instancji treści art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny.

Nietrafny jest także zarzut N A P podnoszący naruszenie przez WSA w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w połączeniu z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu II instancji wyrok poprawnie przyjmuje, że organy właściwie ustaliły okoliczności istotne dla sprawy. Z faktu, że tylko jeden środek dowodowy (badanie produktu) wskazywało na konieczność wycofania wyrobów z obrotu nie wynika, że ustalenie tej okoliczności jest wadliwe, skoro spółka nie zakwestionowała formalnej prawidłowości tego badania, bo nie wnioskowała o badanie próbki kontrolnej.

Z kolei zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 28 i art. 10 k.p.a. jest o tyle nietrafny, że na gruncie przepisów u.s.o.z. nie daje się przyjąć, że stroną postępowania w sprawie wprowadzenia do obrotu lub użytku wyrobów niezgodnych z wymaganiami jest także inny podmiot niż ten, w stosunku do którego wszczęto postępowanie. Należy zauważyć, że treść art. 79 ust. 1 u.s.o.z. wskazuje jednoznacznie, że podmiotem takim jest wyłącznie ten podmiot gospodarczy, wobec którego wszczęto postępowanie. W rozpoznawanej sprawie tym podmiotem jest spółka N A P , która przecież jest dystrybutorem wyrobu, co sama przyznaje w treści skargi kasacyjnej. To, że jednocześnie pozostaje ona w relacjach organizacyjno-gospodarczych z producentem wyrobu, nie ma prawnego znaczenia dla określenia statusu podmiotowego kontrolowanego postępowania. W konsekwencji należy przyjąć, że organy poprawnie określiły stronę prowadzonego postępowania administracyjnego, a Sąd I instancji akceptując te ustalenia nie naruszył prawa. Skutkiem takiego stanowiska musi być uznanie za nietrafny nie tylko rozpoznawanego zarzutu procesowego, ale także zarzutu materialnego, który odsyła do treści art. 79 ust. 1 u.s.o.z.

NSA zauważa i podkreśla, że ukształtowanie zasięgu podmiotowego postępowania administracyjnego, zatem modyfikacja ogólnej reguły z art. 28 k.p.a. należy do ustawy. W tym zakresie treść art. 79 ust. 1 u.s.o.z. nie budzi wątpliwości, że w postępowaniach w sprawie nadzoru rynku prowadzonych przez organy nadzoru aspekt podmiotowy został ukształtowany w ten sposób, że podmiotem postępowania administracyjnego może być tylko ten podmiot, wobec którego wszczęto postępowanie. Pozostałe podmioty, więc producent, czy importer w takim postępowaniu nie mają interesu prawnego, chociaż posiadają interes faktyczny jako producenci lub importerzy określonych wyrobów wprowadzonych lub oddawanych do obrotu. Jest tak dlatego, że interes prawny musi mieć oparcie w prawie materialnym, ale jednocześnie ma być możliwy do ochrony w ramach przewidzianych środków procesowych. Dlatego w sytuacji, gdy norma procesowa nie daje podmiotowi uprawnienia do wystąpienia o ochronę własnego interesu, nie można przyjmować, że taki interes jest interesem prawnym.

Inną sprawą jest ocena interesu prawnego podmiotu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Różnica w ujmowaniu tego interesu na gruncie regulacji odnoszących się do obu postępowań wynika z ustawowego ujęcia treści art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 p.p.s.a. W przypadku postępowania sądowoadministracyjnego zakres kognicji sądów wykracza poza kontrolę rozstrzygnięć administracji publicznej mających formę decyzji lub postanowienia, a więc rozstrzygnięć, które mogą zapadać w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Sądy administracyjne stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrolują działalność administracji w szerokim zakresie, także tę której nie wiąże się z wydawaniem rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym. Z tego powodu konstrukcja pojęcia interesu prawnego musi być szersza niż na gruncie k.p.a. Nie zmienia to faktu, że w przypadku postępowań administracyjnych interesy te powinny być zasadniczo tożsame. Jednak w rozpoznawanej sprawie ustawowe ukształtowanie postępowania w art. 79 ust. 1 u.s.o.z. oraz prawomocne postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2018 r., II GSK 32/18 ma ten skutek, że interes prawny z postępowania administracyjnego nie jest kontynuacją w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tego więc powodu spółka F N nie będąc stroną postępowania administracyjnego jest skarżącą w postępowaniu przed Sądem I instancji i postępowaniu kasacyjnym. To jednak nie oznacza, że decyzja będąca przedmiotem kontroli przed Sądem I instancji została wydana z naruszeniem art. 28 k.p.a., a przez to może być traktowana jako wadliwa. Z tego więc powodu rozpoznawany zarzut procesowy N A P odnoszący się do naruszenia treści art. 28 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. należało uznać za chybiony.

W ten sam sposób i z identyczną argumentacją należy odnieść się do takiego zarzutu skargi kasacyjnej wniesionej przez spółkę F N, uznając jej zarzut również za niezasadny.

Zdaniem Sądu II instancji nietrafny jest również zarzut materialny podnoszący naruszenie art. 84 ust. 2 w związku z art. 82 ust. 1 u.s.o.z. W jego ramach Spółka twierdzi, że wycofanie wyrobów z obrotu oraz powiadomienie konsumentów o niezgodnościach nie znajdowało usprawiedliwienia, skoro wyroby spełniają wymagania. Stanowisko takie jest błędne, gdyż prowadzone postępowanie wykazało, że wyroby nie spełniały stawianych przez prawo wymagań, tym samym nie można uznać, że takie wymagania wypełniły. Poza tym należy zauważyć, że rozpoznawany zarzut odnosi się do ustaleń faktycznych, spełnienia wymogów, a te nie mogą być kwestionowane w podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

W zakresie skargi kasacyjnej spółki F N stwierdzić należy, że niezasadność zarzutu podnoszącego naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. ma tożsame uzasadnienie jak w przypadku skargi N A P, co zostało już wcześniej podkreślone. Dla oceny tego zarzutu nie ma znaczenia powiązanie treści art. 141 § 4 p.p.s.a. z innymi przepisami niż ma to miejsce w skardze N A P. W obu przypadkach, co podkreślił już NSA dokonując oceny zarzutu ze skargi N A P przesądzające znaczenie na rzecz uznania zarzutu za chybiony ma łączenie treści art. 141 § 4 z merytorycznymi kwestiami materialnymi i procesowymi. W taki sposób ten przepis nie może być naruszony, bo błędny pogląd Sądu I instancji w tych kwestiach może być tylko kwestionowany poprzez poprawnie stawiane zarzuty naruszenia prawa procesowego lub materialnego, a nie wykazywanie niezgodności wyroku z art. 141 § 4 p.p.s.a. W obu skargach również nietrafne jest łączenie tego przepisu z art. 3 § 1 p.p.s.a. Ten ostatni przepis mógłby zostać naruszony tylko wtedy, gdy Sąd I instancji nie rozpoznałby skargi, co przecież nie miało miejsca. Z tych powodów rozpoznawany zarzut podobnie jak w przypadku N A P należało uznać za zasadny.

W zakresie zarzutu odnoszącego się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 28 k.p.a. aktualność znajdują poglądy przedstawione dla tego zarzutu przy skardze N A P . Z kolei zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. z odesłaniem do art. 19 ust. 1 rozporządzenia 765/2008 i art. 7 ust. 6 u.s.g.d. należy uzupełnić w stosunku do podobnego zarzutu skargi kasacyjnej N A P stwierdzeniem, że dokumenty potwierdzające zgodność kontrolowanego wyrobu z wymogami nie rozstrzygają o zgodności konkretnych wyrobów, które zostały poddane kontroli zgodnie z u.s.o.z. z warunkami określonymi przez przepisy prawa. Dokumenty te uprawniają do wprowadzenia produktów na dany rynek, ale przecież nie zamykają drogi do ich kontroli i podejmowania działań stosownie do wyników takiej kontroli. Gdyby miało być inaczej, to wówczas postępowanie kontrolne regulowane u.s.o.z. traciłoby sens, gdyż ze względu na treść tych dokumentów nie można by wykazać żadnej niezgodności produktu wprowadzanego na rynek lub do obrotu.

Natomiast w zakresie zarzutu podnoszącego naruszenie art. 106 p.p.s.a. stwierdzić należy, że przepis ten ma zupełnie wyjątkowy charakter, gdyż w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co do zasady nie prowadzi się postępowania dowodowego. Sąd I instancji kontroluje działalność administracji, a nie orzeka w jej miejsce o prawach i obowiązkach. Zatem brak tych ustaleń w postępowaniu administracyjnym wyłącza możliwość ich dokonywania przed sądem. Jeżeli na etapie postępowania przed sądem pojawiają się nowe dowody, to zasadniczo mogą być one uwzględniane w postępowaniu przed organem poprzez stosowanie prawem określonych środków przewidzianych dla weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych.

Skoro więc nie było podstaw do uwzględnienia skargi, to Sąd I instancji nie naruszył art. 151 p.p.s.a. orzekając o jej oddaleniu.

Z tych wszystkich powodów oraz ze względu na treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.