Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 242/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Syta, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2004 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uzupełnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], oznaczoną numerem [...]., Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] grudnia 2003 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] zmienionej decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], uznające za nieprawidłowe zgłoszenie celne nr [...] z dnia [...].06.2003 r. oraz odwołania z dnia [...].02.2004 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr j/w z dnia [...] zmieniającej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] 2003 r.; uchylił decyzję z dnia [...] 2004r. w części dotyczącej sentencji, ustalenia wartości celnej oraz określenia podatku akcyzowego oraz podatku VAT i w tym zakresie orzekł w ten sposób, że:

1. uznał zgłoszenie celne zawarte w dokumencie SAD, zarejestrowane w Urzędzie Celnym, pod pozycją ewidencji [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w zakresie określenia wartości celnej towaru, klasyfikacji taryfowej towaru, określenia podatku akcyzowego oraz podatku VAT,

2. ustalił wartość celną samochodu osobowego w wysokości 14.113,00 PLN;

3. określił podatek akcyzowy w kwocie 8.693,60 PLN;

4. określił podatek VAT w kwocie 5.017,50 PLN;

5. wezwał do uiszczenia kwoty 889,10 PLN jako różnicy pomiędzy kwotą podatku akcyzowego i podatku VAT należną, a uiszczoną, w terminie 10 dni.

Ponadto organ odwoławczy w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W dniu [...] 2004 r. Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie przepisu art. 213 § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z urzędu postanowił uzupełnić decyzję Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] w ten sposób, że określenie podstawy prawnej uzupełnił o przepisy art. 72 § 1 pkt 1 i art. 74a cyt. ustawy Ordynacja podatkowa; w części "sentencja" zmienił brzmienie punktu 5 sentencji i orzekł:

5/ stwierdzić nadpłatę podatku VAT w kwocie 96,50 PLN;

oraz uzupełnił sentencję poprzez dodanie punktu 6 w brzmieniu:

6/ wezwać do uiszczenia kwoty 985,60 PLN jako różnicy pomiędzy kwotą podatku akcyzowego należną a uiszczoną.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] organ odwoławczy stwierdził, że w dniu [...] czerwca 2003 r. Pan J. K., działający z upoważnienia M. K., dokonał zgłoszenia celnego, wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzonego z Niemiec samochodu określonego przez siebie jako "używany samochód ciężarowy do przewozu towarów marki Ford Transit 2,5 TDI, rok produkcji 1998r." W polu 33 SAD zgłaszający podał, jako pozycję taryfy celnej, oznaczenie 8704 – pojazdy samochodowe do transportu towarowego.

Naczelnik Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej nazwy towaru, pozycji Taryfy celnej oraz wartości celnej, taryfikując przedmiotowy samochód do pozycji celnej 870332909 i określając wartość towaru na kwotę 22.801, zł.

Na powyższą decyzje Strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe.

Dyrektor Izby Celnej, decyzją nr [...] uchylił wskazaną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne nr [...] za nieprawidłowe w zakresie ustalenia wartości celnej oraz klasyfikacji taryfowej i ustalił wartość celną na kwotę 15.540 zł oraz zaklasyfikował towar do pozycji taryfy celnej 8703 32 909- jako pojazdy przeznaczone zasadniczo do przewozu osób /inne niż objęte pozycją 8702/, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, a Dyrektor Izby Celnej, w trybie art. 230 § 1 Ordynacji podatkowej, zwrócił sprawę Naczelnikowi Urzędu Celnego celem zmiany wydanej decyzji.

Decyzją nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego zmienił zaskarżoną decyzję, od której strona ponownie odwołała się.

Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania stwierdził, że podstawę wydania decyzji stanowią uregulowania zawarte w ustawie z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny oraz przepisy zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz.U. Nr 119, poz. 1253 z dnia 20 grudnia 2000r.)

Obowiązująca taryfa celna, stanowiąca załącznik do powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. przyjęła nazewnictwo i pełne zasady Interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. A zatem dla każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy celnej (kod PCN). Ponadto dokonując klasyfikacji taryfowej każdego towaru, należy kierować się "Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej" zamieszczonymi na początku taryfy celnej oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, które decydują jak należy taryfikować towary.

Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, przy czym wiążący jest tu, wynikający z art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny, stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego.

W Taryfie celnej pojazdy samochodowe objęte są działem 87 od pozycji 8701 do 8705, do których klasyfikowane są następujące rodzaje pojazdów:

8701 – ciągniki ( w tym ciągniki drogowe, rolnicze),

8702 – pojazdy do przewozu dziesięciu lub więcej osób razem z kierowcą np. autobusy,

8703 – pojazdy przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi),

8704 – pojazdy do transportu towarowego,

8705 – pojazdy samochodowe specjalnego przeznaczenia.

O wyborze właściwej pozycji decyduje zatem główna funkcja pojazdu, pełnienie której wynika m.in. z jego budowy i wyposażenia.

Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem importu w niniejszej sprawie był używany samochód marki Fod Transit 2,5 TDI o numerze nadwozia [...], wyprodukowany w 1998r. Spór dotyczy klasyfikacji towaru do właściwego kodu PCN taryfy celnej. Do pozycji 8703 Taryfy Celnej – zgodnie z jej brzmieniem – kwalifikuje się samochody i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702) łącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Powyższe znajduje również potwierdzenie w "Wyjaśnieniach do Taryfy celnej- w tomie IV, na stronie 1980 znajduje się zapis, iż pozycja 8703 obejmuje również samochody osobowo-towarowe. W rozumieniu tej pozycji określenie "samochody osobowo-bagażowe" oznacza samochody przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów – jak w niniejszej sprawie.

W przedstawionej przez Stronę do postępowania celnego Ocenie technicznej Nr [...] z dnia [...].06.2003 r. rzeczoznawca stwierdza brak śladów montowania foteli oraz punktów mocowania pasów bezpieczeństwa, fabryczny montaż ścianki oddzielającej część ładunkową od kabiny pasażerskiej.

Pismem z dnia [...].06.2003 [...] Sp. z o.o. wyjaśniła, że samochód wyprodukowany został "... w karoserii kombi, kat. M1 (samochód osobowy). Płyta podłogowa i konstrukcja pojazdu przystosowana jest do adaptacji samochodu na samochód ciężarowy. W książce pojazdu nr [...] rodzaj pojazdu określono jako samochód ciężarowy". W sprawie zostało także przedłożony dowód przeprowadzonego badania technicznego w Niemczech. W dokumencie tym w/w pojazd określany jest jako samochód ciężarowy, w dokumencie identyfikacyjnym pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą oraz Zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, został on określony jako samochód ciężarowy.

Jak podaje organ celny, nazewnictwo stosowane w różnych obszarach branży motoryzacyjnej (wydawanie homologacji, dopuszczenie do ruchu drogowego, sporządzanie opinii technicznych) wynikające z ustanowionych w tym zakresie odrębnych regulacji może odbiegać od sformułowań użytych w nomenklaturze towarowej taryfy celnej i tym samym nie powinno mieć zastosowania w sprawach dotyczących wymiaru cła.

W wyniku przeprowadzonej rewizji celnej organ odwoławczy, stwierdził, że przedmiotowy pojazd jest cały oszklony /dwie tylne szyby uchylne/, z przegrodą oddzielającą przedział od kabiny kierowcy, z miejscami do montowania siedzeń, które są zaślepione a nakrętki śrub przyspawane. Miejsce po montowaniu pasów bezpieczeństwa zaślepione plastikową zatyczką. W tylnej części samochodu stwierdzono dwa miejsca po montowanych głośnikach. Zdaniem organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy, wskazuje jednoznacznie, że przedmiotem przywozu jest pojazd przeznaczony zarówno do przewozu osób jak i towarów, z nadwoziem typu kombi.

Dnia [...].10.2003 r. M. K. przedstawił dodatkową Ocenę techniczną Nr [...] z dnia [...].2003 r. Jak określił to słusznie rzeczoznawca, biegły sądowy zadanie oceny polega na ustaleniu modelu samochodu i danych identyfikacyjnych. Nazwanie go przez biegłego samochodem ciężarowym oznacza jedynie, iż zgodnie z powołanymi dokumentami i stwierdzonym stanem faktycznym "Wydział Komunikacji... zarejestruje go dopuszczając do ruchu jako samochód ciężarowy". W sporządzonej przez siebie opinii biegły ani razu nie dopuszcza się próby klasyfikacji taryfowej towaru, do czego nie byłby upoważniony. W opinii tej rzeczoznawca techniki samochodowej i ruchu drogowego pisze "...litery H (4 i 10-ta) wskazują typ karoserii i nadwozia, a jest to kombi (przystosowany do przewozu ładunków). Opinia ta potwierdza stanowisko przyjęte przez organ celny.

Organ odwoławczy podniósł, że nie kwestionuje faktu zarejestrowania przedmiotowego pojazdu w Republice Federalnej Niemiec jako pojazdu ciężarowego. Jednak prawo celne ma charakter autonomiczny, co oznacza, że z okoliczności zarejestrowania pojazdu jako ciężarowy nie można wyprowadzać wniosków, które determinowałyby klasyfikację towaru według kodu taryfy celnej, wręcz przeciwnie, to rejestracja pojazdu uzależniona jest od nadania statusu celnego towaru krajowego.

Odnosząc się do zarzutu dot. zakwestionowania wartości transakcyjnej samochodu stwierdzono, że w myśl art. 23 § 7 Kodeksu celnego wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną w wypadku, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. Wiarygodność faktury (rachunku) obejmuje nie tylko jej autentyczność, ale także wiarygodność podanej w tym dokumencie ceny transakcyjnej. Dokument taki nie będzie wiarygodny w sytuacji, gdy podana w nim cena transakcyjna budzi oczywiste wątpliwości tj. gdy w oczywisty sposób nie odzwierciedla ona rzeczywistej wartości towaru lub też jej wysokość budzi poważne wątpliwości co do tego, czy nie została zawyżona względnie zaniżona. Powszechnie bowiem przyjmuje się, że wartość transakcyjna towaru powinna odzwierciedlać rzeczywistą jego cenę. Wartość ta jest niezależna od tego czy importer otrzymał "za darmo" towar wprowadzony na polski obszar celny, czy też kupił go po wyjątkowo "okazyjnej", z różnych względów cenie.

O zakwestionowaniu wiarygodności ww. faktury zadecydowała przede wszystkim rażąco niska cena sprowadzonego pojazdu (812,00 EUR), w stosunku do jego rzeczywistej wartości, co zostało potwierdzone w wyniku analizy cen tego typu pojazdu na rynku niemieckim. Katalog Eurotax 2003 SPS-D 6/2003 zawiera cenę sprzedaży pojazdu tej marki, o takich samych parametrach, która wynosi 7.400,00 EUR. Wartości te ( z faktury i z katalogu) odbiegają od siebie w sposób istotny.

W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 29 Kodeksu celnego poprzez zastosowanie do określenia wartości celnej metody "ostatniej szansy" organ odwoławczy podniósł, że postępowanie w kwestii ustalania wartości używanych pojazdów samochodowych zostało opracowane w formie STUDIUM 1,1. przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO). Wyjaśnienia tego Komitetu do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. zostały opublikowane w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. – Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (Dz. U. Nr 80,. Poz. 908).

W przypadku zakwestionowania wiarygodności dokumentów na podstawie art. 23 § 7 kodeksu celnego, organ celny ustala wartość celną w sposób określony w art. 25-29 kodeksu celnego. Przepisy obowiązujące w Polsce, w przypadku zakwestionowania wiarygodności umowy kupna-sprzedaży, dają organom możliwość ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych sprzedawanych i wprowadzanych na polski obszar celny.

Wartość celna używanych pojazdów samochodowych jest ustalana według metody "ostatniej szansy" art. 29 Kodeksu celnego. Przepis ten przewiduje, że jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie art. 23, 25-28 kodeksu celnego, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnym przepisami. Zdaniem Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej można się przy stosowaniu tej metody oprzeć na katalogach lub wyspecjalizowanych czasopismach, podających bieżące ceny na rynku kraju importu dla używanych pojazdów samochodowych. Następnie biorąc za punkt wyjścia podaną w katalogu cenę samochodu tej samej marki, posiadającego te same parametry techniczne oraz wyprodukowanego w tym samym roku co pojazd będący przedmiotem importu, dokonuje się szczegółowej kalkulacji polegającej na odliczeniu procentowego udziału od wartości "czystej" (ustalonej w oparciu o ww. źródła) podatku VAT i akcyzowego. Z przyczyn wskazanych wyżej, w rozpatrywanej sprawie nie było możliwe ustalenie wartości celnej sprowadzonego pojazdu na podstawie art. 23-28 Kodeksu celnego, a zatem organ I instancji zasadnie zastosował art. 29 Kodeksu celnego.

Naczelnik Urzędu Celnego rozpatrując przedmiotowa sprawę, przy ustalaniu wartości celnej samochodu zastosował tzw. metodę "ostatniej szansy". Organ celny do ustalenia wartości celnej przyjął za podstawę wyliczeń wartość pojazdu tej samej marki, tego samego modelu, określoną w katalogu Eurotax 2003 NFZS/PL 6/2003, str. 576 tj. kwotę 31.200 PLN. Tak ustalona wartość bazową pomniejszono następnie o zwyczajową marżę /10%/, stawkę podatku VAT/22%/ oraz stawkę podatku akcyzowego /49,6%/. Mając na uwadze fakt zastosowania przez organ I instancji niewłaściwej stawki podatku akcyzowego oraz nie zastosowanie korekty na nadprzebieg, właściwa kalkulacja winna wyglądać w sposób następujący:

– wartość po uwzględnieniu korekty na nadprzebieg 1,9% - 31.200 – 1,9% = 30.607,20 PLN;

– wartość po uwzględnieniu zwyczajowej marży 10% - 30.607,20 : 1,10 = 27.824,73 PLN;

– wartość po uwzględnieniu stawki podatku VAT 22% - 27.824,73 : 1,22 = 22.807,16 PLN;

– wartość po uwzględnieniu stawki podatku akcyzowego 61,6% - 22.807,16: 1.616 = 14.113,34 PLN.

Odnośnie naruszenia zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowe, zdaniem organu odwoławczego organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z ustawą Ordynacja podatkowa, organ ustala stan faktyczny według własnego przekonania, z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia. Dopóki organ nie przekroczy granic swobodnej oceny dowodów, nie można w tą ocenę ingerować, ingerencja bowiem jest możliwa dopiero wtedy, gdy dokonana ocena dowodów jest dowolna.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów art. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie strony w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej,

2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię jak też niewłaściwe zastosowanie a mianowicie:

a/ art. 23 § 1 i § 7, art. 25 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie przez organy celne innej wartości celnej sprowadzonego samochodu oraz innego przeznaczenia tegoż samochodu, niż ceny transakcyjnej pomimo braku podstaw faktycznych i prawnych do takiej oceny,

b/ art. 122, 124, 180 § 1, 187 oraz 191 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie błędnego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie,

3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny ze wskazaniami określonymi w tym przepisie.

Mając na uwadze te zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub zmianę decyzji poprzez uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu decyzji z dnia 5 marca 2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć należy, że skarżący przytoczył w niej liczne przepisy prawa, które jego zdaniem zostały naruszone przez organy obu instancji, jednakże wymienienie tych przepisów w zasadzie nie poparte zostało istotną argumentacją. Skarżący w pierwszej kolejności stwierdził, że decyzja organu drugiej instancji jest niesłuszna, a wszystkie argumenty zawarte w odwołaniu z dnia [...].12.2003r. uznać należy za aktualne i w pełni zasadne. Przyjęta przez skarżącego formuła skargi pozostaje w sprzeczności z wymogami przepisu art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Zgodnie z tym przepisem skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Przez określenie naruszenia prawa (art. 57 § 1 pkt 3) należy rozumieć przedstawienie zarzutów odnoszących się do zaskarżonej decyzji, gdy tymczasem przywołane przez skarżącego odwołanie było środkiem odwoławczym od decyzji organu pierwszej instancji i z tej racji nie zawierało żadnych zarzutów odnoszących się do zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy zbędne jest analizowanie zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia [...].12.2003r.

Jeśli zaś chodzi o pozostałe zarzuty podniesione w skardze, to w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego są one chybione.

W szczególności na nieporozumieniu polega zarzut naruszenie przepisów art. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, co miało polegać na nierównym traktowaniu strony w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej. Przepis ten stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi oraz wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Ustrojodawca uregulował w tym przepisie zasadę równości wobec prawa.

Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, zasada równości wobec prawa nakazuje identyczne traktowanie wszystkich adresatów norm prawnych znajdujących się w takiej samej lub podobnej sytuacji prawnie relewantnej. Inaczej rzecz ujmując, z zasady równości wynika nakaz równego, czyli jednakowego traktowania wszystkich adresatów norm prawnych charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą, relewantną cechą, co oznacza zarówno zakaz dyskryminowania, jak i faworyzowania takich osób. Takie ujęcie zasady równości nakazuje jednocześnie odmienne traktowanie osób, które takiej cechy nie posiadają. Ustalenie, czy zasada równości rzeczywiście została w konkretnym przypadku naruszona wymaga zatem określenia kręgu adresatów, do których odnosi się budząca wątpliwości norma prawna, oraz wskazania tych elementów określających ich sytuację, które są prawnie relewantne (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 lipca 2004r., SK 8/03; opub. w OTK-A 2004/7/65).

Analiza zarzutu skarżącego, który odwołuje się do odmiennych rozstrzygnięć w innych sprawach dotyczących sprowadzanych przez niego pojazdów, pozwala na stwierdzenie, że zasada równości prawa nie mogła być naruszona, bowiem przedmiotem kontrowersji nie jest zagadnienie równego, czyli jednakowego traktowania wszystkich adresatów norm prawnych, lecz rozbieżność w orzecznictwie organów administracji w indywidualnych sprawach skarżącego. To zaś wykracza poza kognicję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który jest uprawniony do badania zgodności z prawem jedynie zaskarżonej decyzji, nie zaś innych decyzji, na co powołuje się skarżący.

Także zarzut naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię jak też niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie: art. 23 § 1 i § 7, art. 25 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego; art. 122, 124, 180 § 1, 187 oraz 191 Ordynacji podatkowej, uznać należy za bezpodstawny.

Zdaniem skarżącego skutkiem naruszenia tych przepisów było wydanie błędnego rozstrzygnięcia w sprawie, poprzez przyjęcie przez organy celne innej wartości celnej sprowadzonego samochodu oraz innego przeznaczenia tegoż samochodu, niż ceny transakcyjnej, pomimo braku podstaw faktycznych i prawnych do takiej oceny.

Odnośnie klasyfikacji towarowej przyjętej przez organy celne, zauważyć trzeba, że rozważane zagadnienie nie odnosi się jedynie do zagadnienia różnorodnego nazewnictwo, stosowanego w różnych obszarach branży motoryzacyjnej (wydawanie homologacji, dopuszczenie do ruchu drogowego, sporządzanie opinii technicznych). W szczególności nie można podzielić poglądu organu odwoławczego, że to nazewnictwo może odbiegać od sformułowań użytych w nomenklaturze towarowej taryfy celnej i tym samym nie powinno mieć zastosowania w sprawach dotyczących wymiaru cła.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie chodzi tu o kwestię "nazewnictwa" ale o wykładnię przepisów prawa. W zakresie stosowania przez organy administracji klasyfikacji towarowej, podzielić należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 lipca 2004r. (sygn. akt GSK 339/04), że przepisy prawa celnego nie ustalają żadnych kryteriów (czy środków dowodowych) pozwalających ustalić przeznaczenie pojazdu na użytek klasyfikacji celnej. W konsekwencji nie można zaaprobować tezy, iż dla potrzeb klasyfikacji towarowej towaru wiążące i wystarczające są postanowienia dotyczące nomenklatury taryfowej Taryfy celnej. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że jakkolwiek organ odwoławczy wydał zaskarżona decyzję opierając się na analizie Taryfy celnej, to w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało to znaczenia dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Trzeba bowiem podkreślić, że skarżący w toku postępowania nie przedstawił dokumentu homologacji z którego wynikałoby, że sprowadzony samochód marki Ford Transie 2,5 TDI jest samochodem ciężarowym, a dla oceny prawnej, czy sprowadził on samochód ciężarowy, rozstrzygające znaczenie miała właśnie treść "świadectwa homologacyjnego" (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 9 listopada 2001r., III RN 194/01; opub. w OSNP 2002/5/103). Co więcej, świadectwo homologacji jest dokumentem urzędowym, stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i gdyby skarżący złożył stosowne świadectwo homologacji, to organy celne byłyby nim związane i zobowiązane do uznania za udowodnione tego, co wynikało z jego treści (zob. cyt. wyrok NSA z 22 lipca 2004r. – GSK 339/04). W braku tego świadectwa organy celne były zobowiązane do dopuszczenia jako dowód wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem – art. 181 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997r., nr 137, poz. 926 ze zm.).

Organ odwoławczy ustalając klasyfikacje towarową towaru przeprowadził liczne dowody, które w sposób wyczerpujący ocenił, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, że skoro pojazd skarżącego jest pojazdem przeznaczonym zarówno do przewozu osób, jak i towarów, z nadwoziem typu kombi, to winien być on zakwalifikowany do pozycji 8703 Taryfy celnej, nie zaś pozycji 8704 21 99 9.

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy był uprawniony do weryfikacji dokonanego zgłoszenia celnego, jak i uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie określenia wartości celnej towaru, klasyfikacji taryfowej towaru, określenia podatku akcyzowego oraz podatku VAT.

Odnosząc się do kwestii określenia przez organy celne wartości celnej towaru, w sposób przyjęty w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, stwierdzić należy, że również w tej części decyzje te są zgodne z prawem.

Zgodnie z przepisami obowiązującego w dacie wydania decyzji Kodeksu celnego (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), zasadniczo wartość celną towaru zgłoszonego do odprawy celnej ustala się na podstawie jego wartości transakcyjnej – czyli ceny faktycznie zapłaconej za ten towar (art. 23 § 1). Jeżeli jednak organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego (art. 23 § 7) – co miało miejsce w rozpatrywanym przypadku – wówczas powinien w pierwszej kolejności dokonać ustalenia wartości celnej towaru przy wykorzystaniu metod, które zostały określone kolejno w art. 25 – 28 Kodeksu celnego, a w sytuacji, gdy wartość celna nie może być określona w sposób przewidziany wymienionymi wcześniej przepisami, zgodnie z art. 29 cyt. ustawy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w okolicznościach niniejszej sprawy niniejszej nie przyjęcie za wartość celną wartości transakcyjnej było uzasadnione, gdyż istniały podstawy do przyjęcia, że nastąpiło jej zaniżenie, które wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie wartości transakcyjnej, wybór innej metody ustalenia wartości celnej nie jest dowolny. Uzasadnienie przez organy celne zastosowania tzw. metody ostatniej szansy (art. 29 kodeksu celnego) nie ograniczyło się do ogólnikowego stwierdzenia o "braku możliwości" ustalenia wartości celnej na podstawie art. 25-28 kodeksu celnego, lecz wskazywało precyzyjnie i według kolejności metod przyjętej przez ustawodawcę, dlaczego, zdaniem organu celnego, pozostałe metody nie mogą znaleźć zastosowania. Trafność tej decyzji nie budzi wątpliwości, bowiem oparta została ona na stanowisku Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO), zawartym w studium opublikowanym w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. – Wyjaśnienia dotyczące wartość celnej (Dz. U. nr 80 poz. 908) Zgodnie z tą metodą, jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 23 i art. 25-28, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:

1) artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,

2) Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,

3) przepisów tytułu II działu III kodeksu celnego.

Oceniając prawidłowość zastosowania w sprawie metody ostatniej szansy, należy zwrócić uwagę, że z uwag interpretacyjnych do artykułu 7 cytowanego Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 wynika, iż wartość celna określona powyższą metodą powinna być w możliwie największym stopniu oparta na pozostałych metodach ustalania wartości celnej, które powinny być stosowane z "rozsądną elastycznością". Organ celny porównał wartość transakcyjną wskazaną w niezależnych katalogach eksperckich (Info-Expert, Eurotax) i przyjął za podstawę cenę niższą. Tego rodzaju działanie, prowadzące do przyjęcia ceny, prawidłowo zakłada porównywalność wartości transakcji podobnych samochodów. Cena z katalogu "Eurotax" odzwierciedla ceny samochodów na rynku niemieckim, a więc kraju eksportera i może stanowić podstawę dla ustalenia wartości celnej.

Zauważyć należy, że pełnomocnik skarżącego w skardze wskazał jako zaskarżoną decyzję tę, która została wydana w dniu [...] nr [...]. Decyzja ta została wydana w trybie właściwym dla uzupełnienia decyzji z dnia [...] 2004 r., o tym samym numerze. Stwierdzić należy, że także decyzja z dnia [...] 2004 r. nie narusza obowiązujących przepisów prawa.

Ubocznie należy podnieść, że pomimo tego, iż skarżący jako decyzję, która jest przedmiotem zaskarżania, wskazał decyzję z dnia [...] 2004 r., a zarzuty i argumenty podniesione przez skarżącego w skardze odnoszą się do decyzji z dnia [...] 2003 r., to mając na uwadze słuszny interes skarżącego oraz przepis art. 213 § 4 cyt. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Wojewódzki Sąd Administracyjny objął kontrolą obie decyzje organu odwoławczego.

Z tych też względów oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.