Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1085/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 oraz 117 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant starszy asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1091/15 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do uzupełnienia odprawy i świadczenia pieniężnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 stycznia 2016 r. w wyniku rozpoznania skargi K. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2015 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do uzupełniającej odprawy i świadczenia pieniężnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] stycznia 2007 r. zwolnił K. M. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2007 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, po odwołaniu ze stanowiska I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Rozkaz ten został utrzymany w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] kwietnia 2007 r. Z uwagi na powyższe funkcjonariusz otrzymał sześciomiesięczną odprawę za okres pełnienia służby w Policji od dnia 1 października 1978 r. do dnia 15 lutego 2007 r. oraz świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 117 ust. 1 ustawy o Policji, przez okres roku po zwolnieniu ze służby w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Decyzją z [...] maja 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 155 k.p.a., uchylił z dniem [...] maja 2008 r. w całości swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2007 r. i umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji.

W dniu [...] lutego 2014 r. funkcjonariusz zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z prośbą o rozwiązanie stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] lutego 2014r. zwolnił K. M. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji.

Podaniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. K. M. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji "(...) o ponowne przeliczenie i wypłacenie wyrównania (uzupełnienia) odprawy i świadczenia pieniężnego, o których mowa odpowiednio w art. 114 ust. 1 pkt 1 i w art. 117 ust. 1 ustawy o Policji, otrzymanych przy zwolnieniu ze służby w Policji w 2007 r. uwzględniając uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. I Zastępcy [...] Komendanta Policji - w związku z ponownym zwolnieniem ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2014 r. (...)".

Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. udzielił funkcjonariuszowi odpowiedzi na jego wniosek. Zainteresowany wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na odmowę dokonania czynności materialno-technicznej polegającej na ponownym przeliczeniu i wypłaceniu wyrównania (uzupełnienia) odprawy i świadczenia pieniężnego, o których mowa w ustawie o Policji (...)".

Podaniem z dnia [...] marca 2015 r. K. M. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji "o wydanie (...) decyzji administracyjnej w sprawie wyrównania (uzupełnienia) odprawy i świadczenia pieniężnego, o których mowa odpowiednio w art. 114 ust. 1 pkt i w art.117 ust. 1 ustawy o Policji".

Komendant Główny Policji decyzją z [...] kwietnia 2015 r. wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 oraz art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355, ze zm.) i art. 107 § 2 k.p.a. odmówił K.M. przyznania prawa do uzupełnienia (wyrównania) odprawy i świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 117 ust. 1 ustawy o Policji w związku z ponownym zwolnieniem ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2014 r. Zdaniem organu przepisy art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1, 2, 3 ustawy o Policji jednoznacznie wskazują, iż prawo do odprawy oraz jej wysokość uzależnione są jedynie od sytuacji, czy uprzednio policjantowi dane świadczenie pieniężne zostało już wypłacane, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości. Wskazano, iż odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter świadczenia jednorazowego jest ono bowiem co do zasady podobne do odprawy emerytalnej lub rentowej przysługującej pracownikowi w związku z przejściem na emeryturę lub rentę (art. 92 Kodeksu pracy).

Organ stwierdził, że skoro K. M. wypłacono już odprawę w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2007 r. w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia - czyli maksymalnym wymiarze przewidzianym w ustawie o Policji, to nie przysługuje mu uzupełnienie odprawy w związku z ponownym rozwiązaniem stosunku służbowego z dniem [...] lutego 2014 r. Uwzględnienie stanowiska strony doprowadziłoby do sytuacji, że otrzymałaby odprawę w wysokości nieprzewidzianej przepisami prawa i utraciłaby ona wówczas swój jednorazowy charakter.

Organ podkreślił, że również uprawnienie do skorzystania ze świadczenia określonego w art. 117 ust. 1 ustawy o Policji, ma charakter jednorazowy. Przyjęcie odmiennego stanowiska nadmiernie uprzywilejowałoby grupę policjantów zwalnianych ze służby i ponownie do niej przywracanych i byłoby sprzeczne z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

K. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Komendant Główny Policji decyzją z [...] maja 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu, z przepisów art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji jednoznacznie wynika, że prawo do odprawy oraz jej wysokość uzależnione są jedynie od sytuacji, czy uprzednio policjantowi dane świadczenie pieniężne zostało już wypłacane, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości. Organ wskazał, iż odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter świadczenia jednorazowego. Świadczenie to co do zasady jest podobne do odprawy emerytalnej lub rentowej przysługującej pracownikowi w związku z przejściem na emeryturę lub rentę (art. 92 Kodeksu pracy). W obu wymienionych reżimach prawnych, zarówno osobie, która ponownie podjęła służbę, jak i osobie, która ponownie podjęła pracę, może przysługiwać jedynie odprawa uzupełniająca, jeżeli w dacie kolejnego zwolnienia posiada ona staż uprawniający do odprawy w wyższej wysokości. Świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby mają charakter jednorazowy i nie mogą być kilkakrotnie wypłacane tej samej osobie. W sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby.

K. M. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za uzasadnioną i uchylił obie wydane w sprawie decyzje działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.).

Sąd podkreślił, że w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji posłużono się zwrotem "otrzymuje", który wskazuje na powstanie uprawnień bezpośrednio z mocy ustawy. Nie zachodzi zatem konieczność konkretyzacji normy prawnej przez organ administracji publicznej, poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Realizacja obowiązku wypłaty odprawy przez właściwego Komendanta Policji, będącego organem administracji publicznej, następuje w drodze czynności materialno - technicznej. Stosownie do treści art. 117 ust. 1 ww. ustawy, Policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4 ustawy, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok (art. 115 ust. 1 ustawy).

Zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, że odprawa przysługująca policjantowi z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy (por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA 634/98, Lex nr 47384, wyrok NSA z 1 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1714/04, Lex 171706, W. Kotowski, Ustawa o Policji, Komentarz, Warszawa 2008). W orzecznictwie podkreśla się, że świadczenie to, co do zasady, jest podobne do odprawy emerytalnej lub rentowej przysługującej pracownikom w związku z przejściem na emeryturę lub rentę (art. 92 § 1 ustawy ( Kodeks pracy). Sąd Najwyższy wielokrotnie prezentował stanowisko, że pracownik, który otrzymał odprawę w związku z przejściem na rentę (emeryturę), a następnie podjął zatrudnienie, które ustało w związku z "ponownym" przejściem na emeryturę (rentę), kolejnej odprawy nie otrzyma (por. wyrok SN z 25 czerwca 1993 r., sygn. akt I PR 5/93, niepubl., uchwała SN z 2 marca 1994 r. I PZP 4/94, OSNAPiUS 1994, nr 2 poz. 2). Sąd Najwyższy wskazał jednoznacznie, że pracownikowi, który pobrał odprawę emerytalną, a następnie, w związku z ponownym zatrudnieniem i ponownym przejściem na emeryturę, uzyskał prawo do odprawy emerytalnej od ostatniego zakładu pracy, odprawa ta przysługuje w ograniczonym zakresie (wyrok z 2 października 1990 r., sygn. akt I PR 285/90, Lex nr 14666). Jeżeli np. pracownikowi w chwili przechodzenia na emeryturę przysługiwała jednorazowa odprawa w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia odpowiadająca piętnastoletniemu okresowi pracy oraz jeżeli ten sam pracownik w chwili "ponownego przejścia na emeryturę" wykazał się już dwudziestoletnim okresem pracy, za który odprawa przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia, to przyznanie mu odprawy odpowiadającej różnicy między sześciomiesięcznym a trzymiesięcznym wynagrodzeniem stanowi uzupełnienie tylko odprawy poprzedniej, ze względu na spełnienie warunku wymaganego dla otrzymania odprawy w wyższej wysokości. Jednocześnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że brak jest odrębnych przepisów, które pozwalałyby aby inaczej niż odprawę emerytalną traktować odprawę przyznawaną funkcjonariuszom zwalnianym ze służby.

W świetle powyższego Sąd wskazał, że przyjęta w orzecznictwie wykładnia ma zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego samego świadczenia, co spowodowałoby uprzywilejowanie policjantów w stosunku do innych osób zatrudnionych w oparciu o przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy regulujące stosunki służbowe i stanowiłoby naruszenie wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości wobec prawa. W obu zatem omawianych reżimach prawnych, zarówno osobie, która ponownie podjęła służbę, jak i osobie, która ponownie podjęła pracę, może przysługiwać jedynie odprawa uzupełniająca, jeżeli w dacie kolejnego zwolnienia posiada ona staż uprawniający do odprawy w wyższej wysokości.

Do funkcjonariuszy przywracanych do służby uwzględnia się analogiczne konstrukcje prawne wynikające z Kodeksu pracy wraz z ich interpretacją dokonaną przez Sąd Najwyższy. W orzeczeniach Sądu Najwyższego analizowana jest sytuacja pracowników podejmujących ponownie pracę, co należy traktować analogicznie jak ponowne podjęcie służby.

W związku z powyższym Sąd uznał, że skoro skarżącemu wypłacono już odprawę i świadczenie pieniężne (art. 117 ust. 1 ustawy o Policji) w związku ze zwolnieniem ze służby, to organ winien zbadać czy przysługuje funkcjonariuszowi uzupełnienie (wyrównanie) odprawy i wskazanego świadczenia pieniężnego. Treść normy prawnej art. 115 ust. 1 ustawy o Policji wskazuje, w sposób oczywisty, iż ustawodawca odnosił się w niej do dwóch elementów rzutujących na wysokość odprawy tj.: długości pełnienia służby i wysokości uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Natomiast przy wypłacie świadczenia pieniężnego (art. 117 ust. 1 ustawy) organ ma obowiązek wziąć pod uwagę: wysokość odpowiadającą uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Organ rozpoznając wniosek strony, powinien zatem zbadać, czy w stosunku do wcześniej przyznanej odprawy uległ zmianie któryś z dwóch wskaźników, o jakich mowa w art. 115 ust. 1 ustawy o Policji. W przypadku zaś wypłaconego świadczenia pieniężnego - czy zmieniło się uposażenie zasadnicze skarżącego wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (art. 117 ust. 1 ustawy). Analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do wniosku, że organ uchybił powyższemu obowiązkowi. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji odniósł się jedynie do elementu długości pełnienia służby. Funkcjonariuszowi w 2007 r. wypłacono bowiem odprawę, w wysokości 6 miesięcznego uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku. Organ nie zbadał jednak, czy na dzień złożenia wniosku inicjującego niniejsze postępowanie, uległ zmianie drugi wskaźnik, o jakim mowa w art. 115 ust. 1 omawianej ustawy, tj. czy zmieniła się wysokość uposażenia otrzymywanego przez stronę na ostatnio zajmowanym stanowisku (w roku 2014) w stosunku do wysokości uposażenia przysługującego stronie w roku 2007. Takie same rozważania dotyczą też wypłaty świadczenia pieniężnego (art. 117 ust. 1).

W sytuacji, gdy ustawodawca w przepisach art. 115 ust. 1 i art. 117 ust. 1 ustawy o Policji odniósł się do elementu wysokości uposażenia otrzymywanego na "ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym", to oczywiste zdaniem Sądu jest, że badaniu podlega wysokość uposażenia na dzień aktualnego (w 2014 r.) zwolnienia ze służby, a nie tego, jakie miało miejsce wcześniej (w 2007 r.). W rozumieniu przepisu art. 115 ust. 1 oraz art. 117 ustawy o Policji, określenie "ostatnio zajmowane stanowisko" odnosi się do stanowiska piastowanego bezpośrednio przed złożeniem wniosku o wypłatę odprawy uzupełniającej. W świetle powyższego Sąd uznał, że organ nie ustalił wyczerpująco całego stanu faktycznego i nie dokonał jego prawidłowej oceny. Zaniedbanie to spowodowało, że samo rozstrzygnięcie jest wadliwe i nie może pozostać w obrocie prawnym. Organ biorąc pod uwagę powyższe wskazania powinien zbadać, jakie skarżący w pobierał roku 2007 i 2014 uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Następnie porównując wysokość uposażenia rozważyć, czy skarżący uzyskał prawo do części odprawy przysługującej za drugi (kolejny) okres służby. Dokonując prawidłowej interpretacji przepisów art. 114 ust. 1 pkt 1 i art. 115 ust. 1, art. 117 ust. 1 ustawy o Policji, organ zobowiązany będzie na poczet ewentualnej należnej odprawy, jak również świadczenia pieniężnego, zaliczyć odprawę i świadczenie już wcześniej skarżącemu przyznane.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4, art. 134 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez:

1) sporządzenie w sposób nieprawidłowy uzasadnienia wyroku i:

- niewskazanie w nim jakie konkretnie inne przepisy postępowania naruszył Komendant Główny Policji, co czyni wyrok niejasnym i nieprecyzyjnym, uniemożliwiając jego kontrolę oraz wykonanie, pozostawiając tę kwestię do uznania organu;

- niewykazanie, iż stwierdzone naruszenia innym przepisom postępowania miały rzeczywisty wpływ na wynik sprawy, w przypadku gdy to wykładnia przepisów prawa materialnego przyjęta przez Sąd i organy Policji była odmienna i miała decydujący wpływ na wynik sprawy;

- przedwczesne dokonanie wywodów prawnych w zakresie prawa materialnego stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia organu Policji, tj. art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1 i art. 117 ust. 1 ustawy o Policji, w sytuacji gdy podstawą uchylenia były wyłącznie bliżej niesprecyzowane naruszenia przepisom postępowania;

- sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wewnętrznie sprzeczny, posługując się argumentację wskazującą na brak dopuszczalności prawnej ponownej wypłaty odprawy i świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 117 ustawy o Policji, a następnie wykazywanie, iż jest ona dopuszczalna z uwagi na zmianę wysokości składników uposażenia w chwili ponownego odejścia ze służby w 2014 r.;

- posłużenie się jako synonimami pojęcia "wyrównanie" i "uzupełnienie" bez próby ich zdefiniowania w uzasadnieniu oraz bez względu na to, że mają one odmienny zakres pojęciowy na gruncie przepisów prawa;

2) dokonanie błędnej kontroli zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2015 r. oraz decyzji z [...] kwietnia 2015 r. z pominięciem rozważań nad treścią art. 33a, art. 33b i art. 33c ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin i w konsekwencji dojście do błędnych przekonań, iż istnieje możliwość wypłaty odprawy i świadczenia pieniężnego po ustaleniu na nowo ich wysokości w związku ze zmianą podstawy ich wymiaru.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty koncentrują się na wykazaniu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania. Zaznaczyć zatem należy, że stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Można zatem zarzucić sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy sąd ten stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a pomimo to sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej zaś sprawie Sąd I instancji dostrzegając istotne wadliwości postępowania prowadzonego na skutek zgłoszonego przez ponownie zwolnionego ze służby funkcjonariusza żądania o dokonanie wyrównania odprawy, świadczenia pieniężnego przyznanego mu w wyniku pierwszego zwolnienia ze służby, uchylił zaskarżoną decyzję wraz z decyzją ją poprzedzającą, które odmawiały przyznania wnioskowanego uprawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji dokonał wnikliwej, merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i zasadnie uznał, iż prawidłowo prowadzone postępowanie przed Komendantem Głównym Policji na skutek zgłoszenia o ponowne przeliczenie i wypłacenie wyrównania (uzupełnienia) odprawy i świadczenia pieniężnego wymagało przeprowadzenia czynności procesowych mających na celu ustalenie, czy, a jeśli tak, to w jakiej wysokości sporne świadczenie przysługuje zwolnionemu ponownie funkcjonariuszowi. Należy podzielić zapatrywanie Sądu I instancji na kwestię konieczności dokonania czynności zmierzających do ustalenia i wypłaty świadczenia wyrównawczego w sytuacji ponownego podjęcia zatrudnienia i następnie zwolnienia ze służby. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że świadczenia związane z odejściem ze służby w pełnej wysokości powinny być wypłacone tylko raz. Natomiast, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 224/13 (CBOSA), w sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby. Podkreślić zatem należy, że uzyskanie świadczenia wyrównawczego nie przeczy prawidłowości tezy o jednorazowym uprawnieniu do odprawy i świadczeń związanych z odejściem ze służby. Stanowi bowiem realizację prawa do kompensacji świadczenia związanego ze zmianą warunków, na jakich zostało ono pierwotnie przyznane.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyżej wskazane argumenty znalazły swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, czyniąc nieuzasadnionym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Zaznaczyć trzeba, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa warunki, jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wbrew zarzutom postawionym w skardze kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny jednoznacznie wyjaśnił w uzasadnieniu wydanego wyroku motywy i przesłanki, dla których uznał, że wydane w sprawie decyzje obarczone były istotną wadliwością. Treść wydanego wyroku i jego uzasadnienie pozwala też na pełną kontrolę kasacyjną tego orzeczenia. Sprawa zaś została przez Sąd I instancji rozpoznana z uwzględnieniem norm wynikających z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a.

Prawidłowości zaskarżonego wyroku nie sposób skutecznie podważyć formułując zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 33a, art. 33b i art. 33c ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Konieczność ponownego ustalenia wysokości emerytury, o jakiej mowa w tych przepisach, pozostaje bez wpływu na interpretację przepisów określających uprawnienia zwalnianego ponownie funkcjonariusza do uzyskania tej części odprawy oraz świadczenia pieniężnego, jaka przewyższa uprzednio już ustaloną i wypłaconą. Są to świadczenia względem siebie niezależne, choć wykazują pewne podobieństwa pozwalając na wzajemne posiłkowanie się przy dokonywaniu ich interpretacji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.