Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1505/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie: WSA Jolanta Rosińska, Asesor Ewa Alberciak, Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1505/03

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia [...] Sąd Rejonowym w Z. w toku postępowania o zniesienie współwłasności budynku usytuowanego w O. przy ul. A 10 (sygn. akt I Ns 672/00) zezwolił L. P. na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną w postaci postawienia ściany działowej zgodnie z wnioskami zawartymi w opinii biegłego Z. C.

Od powyższego postanowienia apelacje do sądu okręgowego wniosły pozostałe współwłaścicielki przedmiotowego budynku E. P. i A. S.

Postanowieniem z dnia [...] Sąd Okręgowy w Ł., III Wydział Cywilny oddalił apelacje uczestniczek postępowania E. P. i A. S. na ww. postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] Na rysunkach załączonych do opinii biegłego sądowego z dziedziny budownictwa mgr inż. Z. H. wydanej w sprawie cywilnej o zniesienie współwłasności, znajdującej się w aktach sprawy, została zaznaczona linia podziału spornego budynku. Linia ta biegnie wzdłuż istniejącej ściany stanowiącej przepierzenie obustronne, usytuowanej prostopadle do osi podłużnej budynku , dzielącej budynek na część zachodnią i wschodnią.

W opinii biegłego sądowego zawarte zostały następujące wnioski:

,,Ściana pomiędzy obiema częściami – w linii podziału musi spełniać warunki jak dla ściany oddzielenia pożarowego tj. winna być murowana z cegły, posadowiona na własnym fundamencie i wyprowadzona na wysokość minimum 30 cm powyżej poziomu połaci dachowej. Nie istnieją inne sposoby podziału budynku."

W dniu 14 lutego 2003 r. L. P., wykonując postanowienie sądu cywilnego zezwalające na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną w postaci postawienia ściany działowej, złożyła wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę istniejącej ściany przepierzenia obustronnego i budowę ściany oddzielenia przeciwpożarowego

Do wniosku o wydanie pozwolenia wnioskodawczyni dołączyła następujące dokumenty:

– projekt budowlany wykonany przez osobę uprawnioną technika Z. T.,

– odpis z księgi wieczystej nr [..] z dnia 9 marca 2000 roku potwierdzający, że nieruchomość usytuowana w O. przy ul. A 10 stanowi współwłasność w ½ części L. P. ,

– postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2002 roku przyznające inwestorowi prawo do dysponowania nieruchomością wspólną na cel wskazany w tym postanowieniu tj. budowę ściany zgodnie z warunkami zawartymi w opinii biegłego sądowego.

W dniu 17 lutego 2003 roku współwłaścicieli nieruchomości A. S. i E. P. zostały zawiadomione o złożeniu przez L. P. wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie.

Po wszczęciu postępowania A. S. w piśmie z dnia 27 lutego 2003 roku zawarła stwierdzenie o niedopuszczalności wydania pozwolenia na budowę i wniosła jednocześnie o wstrzymanie wydania dla Lidii P. pozwolenia na budowę w zakresie wynikającym z wniosku. A. S. wskazała ponadto, iż wymieniona we wniosku istniejąca ściana działowa nie może być rozebrana. Ściana oddzielenia pożarowego winna być natomiast wykonana w całości na powierzchni lokalu zajmowanego przez L. P. Uczestniczka postępowania dodała, iż przedkładany przez L. P. projekt budowlany przedmiotowej ściany nie uwzględnia uwag znajdujących się w opinii biegłego, przedłożonej w sprawie cywilnej.

Przez cały okres prowadzonego przez organ postępowania trzecia ze współwłaścicielek –E. P. nie zgłaszała uwag i wniosków.

Poza postępowaniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji, przed tutejszym organem jak i przed organami nadzoru budowlanego toczyły się w ostatnich latach postępowania związane z zabudową i remontami prowadzonymi na nieruchomości przy ul. A 10 w O., ponieważ współwłaścicielki pozostają w stałym sporze co do sposobu gospodarowania nieruchomością wspólną.

W dniu 10 marca 2003 roku wezwano L. P. do złożenia wyjaśnień w zakresie ustaleń poczynionych przed sądem powszechnym co do lokalizacji spornej ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz wyjaśnień w związku z zaplanowaną rozbiórką ściany działowej drewnianej.

W dniu 19 marca 2003 roku L. P. wyjaśniła, że z jej wniosku toczy się przed Sądem Rejonowym w Z. postępowanie o zniesienie współwłasności (sygn. akt I Ns 674/00). Powyższe postępowanie nie zostało zawieszone, a dla dokonania zniesienia współwłasności niezbędne jest wybudowanie ściany oddzielenia pożarowego. Dla dokonania powyższej czynności zostało wydane w dniu 16 stycznia 2002 roku postanowienie częściowe, zezwalające L. P. na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną w postaci postawienia ściany działowej spełniającej wymogi określone w pkt. 1 wniosków zawartych w opinii biegłego Z. C. Jednocześnie L. P. przedłożyła kopie opinii, o której była mowa w postanowieniu sądowym. Z przedłożonych opinii biegłego sądowego wynika, iż istnieje konieczność wybudowania ściany oddzielenia pożarowego z cegły posadowionej na własnym fundamencie i wyprowadzonej na wysokość min 30 cm powyżej poziomu połaci dachowej.

W dniu 27 marca 2003 roku w trakcie wykonywania czynności obmiarowych spornej posesji niezbędnych do ustalenia wysokości podatku od użytkowanych obiektów budowlanych inspektor do spraw budownictwa L. C. dokonał sprawdzenia min. istniejącej ściany – przepierzenia w celu sprawdzenia czy na powyższej ścianie znajdują się jakiekolwiek instalacje elektryczne, wodno-kanalizacyjne lub gazowe z uwagi na to, że projektant ściany oddzielenia pożarowego nie miał dostępu do lokalu zajmowanego przez A. S. i swój projekt uzupełnił dopiskiem, że w przypadku natrafienia przy rozbiórce ściany drewnianej należy ewentualne instalacje zabezpieczyć i na nowo w wybudowanej ścianie zamontować.

Projekt budowlany przedłożony przez L. P., sporządzony przez Z. T. posiadającego stosowne uprawnienia, spełnia warunki określone w opinii biegłego Z. C.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Burmistrz Miasta O. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na rozbiórce istniejącej ściany oddzielenia przeciwpożarowego, rozdzielającej na połowy istniejący budynek mieszkalny usytuowany w O. przy ul. A 10. W uzasadnieniu decyzji własnej organ I instancji wskazał, iż nieruchomość będąca przedmiotem współwłasności może być podzielona także w przypadkach określonych w art. 199 kc stosownie do zapisów art. 97 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 46,poz. 543 ze zm.). i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 17 lutego 1998 roku w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzaju dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz.U. Nr 25, poz.130), który określa, że dla dokonania podziału niezbędne jest przedstawienie min. linii ścian oddzielenia pożarowych na całej wysokości budynku, jeżeli podział obejmuje oprócz gruntu budynek.

Burmistrz Miasta O. wskazał, iż na przedmiotowej nieruchomości znajduje się min. budynek mieszkalny, będący przedmiotem zniesienia współwłasności. Dokonanie podziału przedmiotowego budynku stosownie do opinii biegłego Z. C. wymaga wybudowania ściany murowanej dzielącej budynek na pół i spełniających wymagania przeciwpożarowe dla tego typu obiektów.

Ponadto art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz.1126 ze zm.) określa, że do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych wymagających wejścia do sąsiedniego lokalu niezbędna jest zgoda na wejście do lokalu przy czym zgoda ta powinna być uzyskana przed rozpoczęciem robót. Stąd w decyzji zawarto warunek uzyskania takiej zgody.

Od decyzji z dnia [...] odwołała się A. S., zarzucając organowi I instancji naruszenie szeregu artykułów prawa i wnosząc o odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę i rozbiórkę części obiektu.

Odwołująca się podniosła min., iż

– organ I instancji ,,zaskarżoną decyzją powołał się na nowe fakty, których wnioskodawczyni nie powoływała we wniosku o pozwolenie na budowę, a mianowicie potrzebę rozbiórki ściany działowej".

– organ wydający decyzję w szczególności nie uwzględnił uwag do opinii biegłego do spraw budownictwa zgłoszonych prze uczestniczki, a poddających w wątpliwość tę opinię;

– zezwolenie na wykonanie rozbiórki istniejącej ściany dokonane zostało w oparciu o postanowienie sądu, które nie zobowiązuje do takiej czynności, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa materialnego,

– istniejąca ściana, która znajduje się w całości w części nieruchomości skarżącej nie może zostać rozebrana bez jej zgody, a na rozbiórkę strona nie wyraża zgody;

– brak wymaganej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

– projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją nie posiada wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a w szczególności wykazu materiałów budowlanych i zestawienia kosztów budowy;

– wnioskodawczyni L. P. nie ma przymiotu strony, a tym samym legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że w sprawie spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust 1 i 2 oraz w art. 32 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, co skutkuje tym, iż nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Oceniając przesłanki niezbędne do udzielenia pozwolenia na budowę Wojewoda [...] w początkowej części uzasadnienia decyzji własnej wskazał, iż postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2002 roku zawierające zezwolenie L. P. na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną w postaci postawienia ściany działowej, jest wiążące dla organu administracji architektoniczno – budowlanej prowadzącego postępowanie z wniosku L. P. z dnia [...] o udzielenie pozwolenia na budowę.

Projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją obejmuje rozbiórkę istniejącej ściany drewnianej przepierzenia obustronnego, znajdującej się w osi podziału budynku na parterze i na piętrze oraz zaprojektowanie ściany murowanej z cegły pełnej o grubości 24 cm, o odporności ogniowej 60 min, posadowionej na własnym fundamencie, wystającej 60 cm ponad dach, a usytuowanej w linii podziału budynku określonej w opinii biegłego sądowego.

Opisany powyżej projekt ściany jak i jej usytuowanie w ocenie organu odwoławczego, zgodne są z wytycznymi zawartymi w opinii biegłego sadowego mgr inż. Z. C.

Wykonanie ściany murowanej z cegły w linii podziału budynku powoduje konieczność rozebrania istniejącej ściany drewnianej, która nie spełnia wymogów ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Tym samym konieczny był wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę istniejącej ściany drewnianej i zasadne, zgodnie z wnioskiem, udzielenie pozwolenia na rozbiórkę tej ściany zaskarżoną decyzją.

Ponadto Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym roboty budowlane polegające na modernizacji , remoncie lub montażu, przebudowie oraz zmianie przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Prace budowlane związane z projektowaną ścianą oddzielenia przeciwpożarowego wiążą się z przebudową istniejącego budynku mieszkalnego, która nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu, zatem inwestor nie był zobowiązany do uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy ściany oddzielenia przeciwpożarowego i rozebrania istniejącej ściany drewnianej.

W ocenie organu odwoławczego przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i wykonany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 140, poz.906) i został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Sporządzenie wykazu materiałów budowlanych i kosztorysu nie jest wymagane w świetle przepisów cytowanego rozporządzenia.

Wojewoda [...] nie będąc związany granicami odwołania, uwzględniają zakres prac budowlanych związanych ze sporną inwestycja uznał, że projekt budowlany winien być uzupełniony o szczegółowe określenie sposobu prowadzenia prac budowlanych i zabezpieczenia budowy ze szczególnym uwzględnieniem obowiązku ochrony praw osób trzecich w tym wypadku skarżącej. W trakcie postępowania odwoławczego projektant uzupełnił projekt budowlany o ww. zakres.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi A. S. wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła zarzuty tożsame z zawartymi w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta O. z dnia [...]

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumenty tożsame z zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...] wskazał ponadto, iż podnoszone przez skarżącą zarzuty zostały rozpatrzone w przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym zakończonym decyzją i uznane przez organ odwoławczy za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań u.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 u.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.s.a.).

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem oceny Sądu była decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę istniejącej ściany przepierzenia obustronnego i budowę ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Zgodnie z przepisem art. 32 ust. 4 ustawy – prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagalna zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Natomiast stosownie do treści art. 35 ust. 1 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,

a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,

b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

c) przepisami, w tym techniczno – budowlanymi

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie i posiadanie wymaganych opinii uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 także sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane.

Z treści art. 35 ust. 4 cytowanej powyżej ustawy prawo budowlane jednoznacznie wynika, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli zostały spełnione wymagania, o których mowa w tym ustępie. Omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby jego wydanie.

W niniejszej sprawie istota problemu sprowadzała się do ustalenia czy zostały spełnione wymagania konieczne do wydania przez organ administracji architektoniczno – budowlanej pozwolenia na budowę, a tym samym rozpatrzenia zarzutów podniesionych w toku postępowania administracyjnego i w skardze.

Z cała pewnością nie miało miejsca naruszenia prawa wskazane przez skarżącą z powołaniem się na art. 156 § 1 pkt. 1, 2, 7 k.p.a. przy wydaniu decyzji przez organ II instancji. Decyzja pierwszoinstancyjna została wydana na podstawie prawnej wskazanej w jej komparycji, przez organ właściwy do jej wydania.

Trudno też upatrywać naruszenia wobec skarżącej zasady wyrażonej w art. 131 k.p.a. skoro to A. S. wniosła odwołanie na niekorzystną jej zdaniem decyzję administracyjną, a wszystkie współwłaścicielki nieruchomości były uczestniczkami postępowania administracyjnego i adresatami decyzji pierwszoinstancyjnej.

W ocenie Sądu organy wydające decyzje w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły, iż projekt zagospodarowania działki jest zgodny z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami min. techniczno-budowlanymi. Ponadto przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzono kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń sprawdzeń oraz wykonanie projektu przez osobę posiadająca wymagane uprawnienia budowlane.

Oceniając spełnienie pierwszej z przesłanek z art. 32 ust. 4 prawa budowlanego koniecznych dla wydania pozwolenia na budowę prawidłowo ustalono, iż nie jest konieczne uzyskanie przez inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy ściany oddzielenia przeciwpożarowego i rozbiórki istniejącej ściany drewnianej. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacja w której niedysponowanie przez inwestora ważną i wymagana decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wyłącza możliwość wydania pozwolenia na budowę.

Zgodnie bowiem z art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (ówcześnie obowiązującej) roboty budowlane polegające na modernizacji, remoncie lub montażu, przebudowie oraz zmianie przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do obowiązku złożenia oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy podkreślić, iż stosownie do stanowiska utrwalonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę najczęściej występuje w sytuacji nie wykazania się inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. O odmowie wydania pozwolenia na budowę przesądzał również fakt planowanej budowy obiektu na nieruchomości będącej współwłasnością, gdy potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli (art. 199 kc), a brak takiej zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością. Wydanie zatem pozwolenia na budowę bez takiej zgody stanowiłoby rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa (wyrok z dnia 14 listopada 2003 r., sygn. akt IV SA 1346/02) Zatem budowa obiektu budowlanego na nieruchomości objętej współwłasnością w częściach ułamkowych wykracza poza zakres zwykłego zarządu i należy do kategorii rozporządzania rzeczą wspólną, a w takim wypadku potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Należy zatem uznać, że brak takiej zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością, które stanowi warunek pozwolenia na budowę.

Podobnie w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1990 roku (IV SA 33/90) wskazano, iż nadbudowa kondygnacji nad budynkiem stanowiącym współwłasność jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu i wymaga zgody współwłaściciela albo zastępującego te zgodę orzeczenia sądu. Brak zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością .

Niewątpliwym jest, iż Panie E. P. i A. S. nie wyraziłyby zgody na dokonanie przez Panią L. P. czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną w postaci postawienia ściany działowej, która w istocie będzie dzielić istniejący budynek na dwa bliźniacze. W sprawie sądowej o zniesienie współwłasności nieruchomości warunkiem koniecznym do jej zniesienia jest postawienie ściany oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy lokalami zajmowanymi przez współwłaścicielki pozostające w sporze. Postawienie powyższej ściany jest związane z uprzednim uzyskaniem pozwolenia na jej budowę. Jednym z warunków niezbędnych do uzyskania ww. pozwolenia jest wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wykazanie się powyższym prawem wiąże się z uzyskaniem zgody wszystkich współwłaścicieli spornego budynku. W przypadku braku zgody współwłaścicieli powyższa zgodę zastępuje orzeczenie sądu.

W niniejszej sprawie z uwagi na fakt, że od wielu lat współwłaścicielki nieruchomości położonej w O. przy ul. A 10 pozostają w sporze, zgoda została zastąpiona orzeczeniem sądu – postanowieniem częściowym upoważniającym jedną ze współwłaścicielek do dokonania czynności przekraczającej zwykły zarząd rzeczą wspólną.

Postanowienie Sądu jest prawomocne, a nadto potwierdza prawo współwłaściciela do rzeczy wspólnej – L. P., z czego A. S. doskonale zdaje sobie sprawę i mimo to skarżąca je kwestionuje, chyba tylko dla pozornego zwiększenia ilości stawianych zarzutów.

Wniosek inwestora, czyli L. P. zawierał zarówno wyrażenie zgody przez organ na rozbiórkę istniejącej ściany jak i postawienie nowej zgodnie z ustalonymi wymogami dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego, które mogą stworzyć nieruchomości bliźniacze w przypadku ich wybudowania. Wynika to wprost z treści wniosku znajdującego się w aktach administracyjnych.

Tym samym należy uznać za pobawione racji zarzuty odnoszące się do rzekomego orzekania przez organ w zakresie nie objętym wnioskiem.

Zarzuty, podjęta polemika co do naruszeń art. 342 i 347 k.c. zostaje po za kognicją Sądu orzekającego w tej sprawie. Przepisy te były z całą pewnością przedmiotem analizy myślowej Sądu Rejonowego w Z. w toku postępowania o zniesienie współwłasności, która doprowadziła do wydania postanowienia częściowego dającego uprawnienie L. P. do działań przekraczających zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy – w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a.), ani też kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.).

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika L. P. o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zgodnie z treścią art. 199 u.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie we własnym zakresie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Tymi przepisami szczególnymi są w art. 200 i 201 u.p.s.a., które przewidują jedynie możliwość zasądzenia kosztów w przypadku uwzględnienia skargi bądź w sytuacji zrównanej z nią i to jedynie od organu, który wydał zaskarżoną decyzję.

Przepis zaś art. 209 u.p.s.a. nakłada na Sąd obowiązek zawarcia orzeczenia w przedmiocie kosztów jedynie w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę, oraz w orzeczeniach o których mowa w art. 201 , 203 i 204 u.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku.