Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1116/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par 13, par 57; par 60
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko /spr./ Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 17 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.R., A.Ś. i M.Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1728/10 w sprawie ze skargi W.R., A.Ś. i M.Ś. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1728/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W.R., A.Ś. i M.Ś. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., Starosta W., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 19 Prawa budowlanego w związku z § 2 ust. 1 pkt 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz.U. Nr 138, poz. 1554), zatwierdził projekt budowlany i udzielił F. Sp. z o.o. i S. Sp.k. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem w kondygnacji podziemnej i w części parteru (kategoria obiektu budowlanego – XIII) wraz z zagospodarowaniem terenu (dojścia, dojazdy do budynku, naziemne miejsca parkingowe) na działce ew. nr 1 obr. [...] położonej w Ząbkach przy ul. S., o wskazanych w decyzji wskaźnikach technicznych.

Organ I instancji zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego określił szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy, prowadzenia robót budowlanych, nadzoru na budowie, obowiązków ciążących na kierowniku budowy, a także wskazał, że inwestor jest zobowiązany przed przystąpieniem do użytkowania uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Ząbki, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ząbkach z dnia 19 grudnia 2003 r. w zakresie dopuszczalnego rodzaju zabudowy na terenie MW/MN, wysokości i zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Podał, że w projekcie budowlanym problem zagwarantowania właścicielom sąsiedniej działki źródła zaopatrzenia w wodę ze studni, został uwzględniony poprzez zastosowanie stosownej techniki (zabijanie ścianek szczelnych). Ponadto organ I instancji wskazał, że w projekcie budowlanym zawarto "Analizę linijki słońca" i "Analizę przesłaniania", z których wynika, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania określone w § 13 ust. 1, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) między innymi dla budynków znajdujących się w sąsiedztwie.

Starosta W. wskazał, że strona wniosła także uwagi dotyczące uciążliwości rozbiórki obiektów kolidujących z planowaną inwestycją. W ocenie organu rozpatrywany wniosek o pozwolenie nie obejmuje rozbiórki tych obiektów. Rozbiórka tych obiektów będzie dokonana po przeprowadzeniu odrębnych procedur w Starostwie.

Organ I instancji powołał się na art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego i stwierdził, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec niestwierdzenia w niniejszej sprawie w/w naruszeń nie znalazł podstaw do wydania decyzji o odmowie pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...], Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania A.Ś., M.Ś. i W.R., utrzymał w mocy ww. decyzję o pozwoleniu na budowę.

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 671/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi W.R., A.Ś., M.Ś., uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego Nr [...], jako wydaną z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 i 138 k.p.a., albowiem zachodziła konieczność weryfikacji zgodności projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030), w tym uzyskanie ponownej opinii rzeczoznawcy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu odwołania A.Ś., M.Ś. i W.R., utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] listopada 2008 r., Nr [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stosując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 671/09, postanowieniem z dnia 23 czerwca 2010 r., wezwał inwestora do przedstawienia ponownej opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych pod kątem wymagań określonych w § 12 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030). F. Sp. z o.o. i S. Sp. k. złożyła żądaną opinię, z której wynika, że przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymogi § 12 pkt 12 ww. rozporządzenia, ponieważ rozporządzenie to nie zmienia tych zasad w stosunku do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. Nr 119, poz. 998), według którego projekt ten został uzgodniony. Wojewoda Mazowiecki wskazał ponadto, że inwestor spełnił warunki wymagane w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę określone w art. 32-34 Prawa budowlanego i inwestycja zgodna jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do zarzutów skarżących, organ odwoławczy poinformował, że organ architektoniczno-budowlany nie może podważać rzetelności wykonania "Analizy nasłonecznienia", opracowanej przez uprawnione osoby, z której wynika, że wszystkie projektowane lokale oraz wszystkie lokale mieszkalne i domy istniejące w sąsiedztwie mają zapewniony normatywny dostęp światła dziennego (słonecznego) w ilości co najmniej 3 godziny liczone pomiędzy godziną 700 a 1700 w dniach równonocy (21 marzec, 21 wrzesień). Natomiast odnośnie warunków gruntowo-wodnych występujących w obrębie projektowanego budynku organ wskazał, że zostały one opisane przez geologa A.Ż. w dokumentacji geotechnicznej gruntu do projektu i budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego Ząbki k/Warszawy ul. S. i zostały uwzględnione w projekcie budowlanym.

Organ podał, że w zakresie miejsc parkingowych projekt budowlany jest zgodny z § 45 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Ząbki.

W skardze do Sądu pierwszej instancji W.R., A.Ś. i M.Ś. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięciu Wojewody Mazowieckiego zarzucili naruszenie art. 7, 8 i 9 k.p.a. Wnieśli o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego architekta na okoliczność zgodnego z przepisami i rzetelności wykonania analizy linijki słońca, zobowiązanie Wojewody Mazowieckiego do przedstawienia dowodów potwierdzających, iż po wykonaniu wywłaszczenia, w związku z budową drogi publicznej na ul. S. w Ząbkach powierzchnia działki nr 1 z obrębu [...] pozostała bez zmian i nadal ma powierzchnię 1700 m2; oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podali, że Wojewoda Mazowiecki nie wyjaśnił wszystkich okoliczności podnoszonych w trakcie postępowania przez skarżących, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku sygn. akt VII SA/Wa 671/09 przykładowo wskazał, że wyjaśnienia wymaga, czy projekt spełnia wymagania z § 12 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. W tym zakresie organ ograniczył się wyłącznie do powołania na nowo sporządzoną opinię rzeczoznawcy – nie badając czy, droga pożarowa spełnia wymogi ww. rozporządzenia.

Skarżący zarzucili, że wyjaśnienia wymaga też zaopatrzenie w wodę ekip gaśniczych z uwagi na podnoszony już wcześniej brak sieci hydrantów w obrębie ul. S.

W ocenie skarżących doszło również do naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Załączona do projektu budowlanego "Analiza przesłaniania" i "Analiza linijki słońca" uwzględniają interesy tylko jednej ze stron – inwestora. Projektowany budynek spowoduje całkowicie zasłonięcie budynku skarżących i nie zapewni im żadnego światła słonecznego, co obniży wartości ich nieruchomości.

W ocenie skarżących szczegółowego wyjaśnienia wymaga zabezpieczenie możliwości zachwiania istniejącej równowagi wodnej pomiędzy sąsiadującymi gruntami.

Zdaniem skarżących kwestionowana działka w planie zagospodarowania przestrzennego jest wprawdzie przeznaczona pod budownictwo wielorodzinne. Jednak inwestycja przewidziana w pozwoleniu na budowę nie powinna być w ogóle na omawianej działce realizowana w takim kształcie i rozmiarze albowiem nie jest w stanie spełnić wymogów prawa budowlanego w zakresie m.in. oddziaływania na nieruchomości sąsiednie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu Sąd podał, iż organy architektoniczno-budowlane obu instancji prawidłowo orzekły o udzieleniu F. Sp. z o.o. i S. Sp. k. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. Sąd zaznaczył, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Z treści art. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4, tj. posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz złożenia wniosku o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także dokonaniu określonych w art. 35 ust. 1 sprawdzeń, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd podał, że inwestor spełnił wymogi jakie wynikają z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, inwestor wraz z projektem przedstawił wyrys i wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ząbki. Wobec treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) w niniejszej sprawie nie było wymagane złożenie wniosku o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na obowiązujący na terenie inwestycyjnym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ząbki.

Wobec powyższego – jak podkreślił Sąd – inwestor spełnił wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę, tj. do prawidłowo podpisanego wniosku o pozwolenie na budowę dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego).

Sąd zaznaczył, że zgodnie z postanowieniami art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego powyższe dokumenty winny zostać sprawdzone pod względem: zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ząbki (pkt 1); zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3); wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). Nadto, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany obowiązany był sprawdzić zgodność przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania miasta Ząbki.

Sąd podał, iż z wyrysu w/w planu działka nr 1, na której przewidziana jest przedmiotowa inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MW/MN, a zgodnie z § 6 pkt 2 tego aktu praw miejscowego, w planie tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub jednorodzinnej oznaczone są na rysunku planu symbolem MW/MN. Projekt budowlany przedstawiony przez inwestora przewiduje na działce nr 1 realizację budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Z tego względu, na podstawie § 8 ust. 2 ww. planu, dla terenu działki nr 1 obowiązują przepisy § 7.

§ 7 ustala istotne zasady zagospodarowania terenu, które winny zostać spełnione przez inwestora. W ustępie 2 tego paragrafu w pkt 4 została określona maksymalna wysokość zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zgodnie z ustaleniami planu nie może ona przekraczać 5 kondygnacji naziemnych, z dopuszczeniem wyższych dominant w eksponowanych miejscach.

Wobec powyższego Sąd uznał, że projektowana wysokość budynku o takiej bryle nie naruszała ustalenia planu.

Sąd zauważył, że w kontrolowanej sprawie z wyrysu miejscowego planu zagospodarowania terenu wynika, że teren na którym znajduje się działka nr 1 nie jest terenem o niekorzystnych warunkach gruntowo-wodnych, a zatem zgodnie z § 27 planu inwestor nie miał obowiązku wykonania badań geotechniczno-gruntowych w celu określenia szczegółowych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Pomimo tego na potrzeby przedmiotowej inwestycji została sporządzona opinia geotechniczna gruntu, z której wynika, że w badanym terenie występują proste warunki gruntowe, a być może konieczne będzie obniżenie zwierciadła wody gruntowej, która znajduje się na poziomie 1,5 m poniżej terenu (90,2 m.n.p.m.).

Sąd zauważył, że przedmiotowa inwestycja została uzgodniona pod względem zaopatrzenia w media, tj. gaz, wodę (w tym kanalizację ściekową), energię elektryczną. Uzgodniona została również lokalizacja zjazdu z przedmiotowej działki z Powiatowym Inspektorem Ruchu Drogowego w W. a decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] urmistrz Miasta Ząbki zezwolił na lokalizację zjazdu indywidualnego dla działki nr 1.

Wobec powyższego – zdaniem Sądu – przedmiotowa inwestycja uwzględniła postanowienia planu zawarte w § 34 pkt 1, § 35 ust. 1 pkt 1, § 36 ust. 1 pkt 1, § 37 ust. 1 pkt 1 i 2, § 38 pkt 1, § 39, a dotyczące warunków jej przyłączenia do infrastruktury technicznej (wody, ścieków sanitarnych, gazu, energii elektrycznej). Przedmiotowa inwestycja zgodna jest również z § 45 ust. 1 pkt 1 ww. planu, który ustala minimalne wskaźniki parkingowe dla obiektów nowo wznoszonych lub rozbudowywanych.

Ponadto, wbrew twierdzeniom skargi zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają § 13, 57, 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Z analizy nasłonecznienia znajdującej się w dokumentacji projektowej wynika, iż po godzinie 9:00 projektowany budynek nie będzie w ogóle przesłaniał pierwszego budynku mieszkalnego znajdującego się w głębi działki nr 2 natomiast pomiędzy godzinami 10:00 a 11:00 projektowany budynek mieszkalny nie będzie powodował w ogóle przesłaniania drugiego budynku mieszkalnego znajdującego na działce nr 2od ulicy S. w Ząbkach. Wszystkie zarówno projektowane lokale oraz istniejące, jak i istniejące domy w sąsiedztwie inwestycji będą miały zapewniony normatywny dostęp światła dziennego, o jakim mowa w § 57, 60 ww. rozporządzenia. Ponadto skarżący nie mogą skutecznie podnosić zarzutu przesłaniania ich okien znajdujących się w drugim budynku od strony granicy z działką nr 1. Ze złożonej do Sądu przez skarżących opinii technicznej oraz z projektowej analizy zacienienia wynika, że w budynku tym w ścianie posadowionej 3 m od granicy z działką nr 1 znajdują się dwa okna. Pomimo tej okoliczności analiza przesłaniania przedstawiająca wysokość przesłaniania uwzględnia te okna, co zdaniem Sądu nie miało wpływu na wynik postępowania w niniejsze sprawie.

W ocenie Sądu, bez wpływu na wynik niniejszego postępowania należy uznać sporządzoną przez dr. inż. P.S. opinię techniczną w zakresie analizy możliwości braku spełnienia dyspozycji § 13 i § 60 ww. rozporządzenia złożoną do niniejszej sprawy. Opinia ta stanowi wyłącznie polemikę ze znajdującą się w aktach sprawy analizą przesłaniania. Nie zawiera ona kategorycznych wniosków i została sporządzona w okresie sierpień–wrzesień 2010, a więc po wydaniu decyzji II instancji.

Sąd odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych wskazał, iż ze złożonej w dniu 6 lipca 2010 r. nowej opinii rzeczoznawczy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, w której wnioskach wskazuje się, że do budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, który zlokalizowany będzie w Ząbkach przy ul. S. zapewniony będzie dojazd pożarowy o parametrach spełniających wymogi § 12 ww. rozporządzenia.

Konkludując Sąd podniósł, iż z powyższych ustaleń projektowana inwestycja nie narusza przepisów technicznych. Z uwagi na spełnienie tych wymogów nie dojdzie do naruszenia interesów osób trzecich, w tym skarżących. Realizacja inwestycji w żaden sposób nie pogorszy, ani nie utrudni warunków zabudowy i nie spowoduje jakichś ograniczeń w sposobie zabudowy skarżącym.

Z uwagi na w/w ustalenia – w ocenie Sądu – nie można skutecznie zarzucić decyzjom obu instancji, że zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 9 k.p.a. oraz przepisów prawa budowlanego, w tym techniczno-budowlanych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli W.R., A.Ś. i M.Ś., reprezentowani przez radcę prawnego Marcina Budziaka, zaskarżając wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.: art. 5 ust. 1 pkt 6, pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

2) przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym w zakresie prognozowanego nasłonecznienia budynków znajdujących na działce ew. nr 1 obręb [...] położonej w Ząbkach przy ulicy S. po dokonaniu inwestycji objętej Decyzją Starosty W. z dnia [...] listopada 2008 r. o pozwoleniu na budowę,

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi, pomimo naruszenia przez organy administracyjne w toku postępowania administracyjnego art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego prowadzące do błędnych ustaleń w zakresie prognozowanego nasłonecznienia budynków znajdujących na działce ew. nr 1 obręb [...] położonej w Ząbkach przy ulicy S. po dokonaniu inwestycji objętej Decyzją Starosty W. z dnia [...] listopada 2008 r. o pozwoleniu na budowę,

– art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez sąd I instancji, że organ administracji naruszył art. 5 ust. 1 pkt 6, pkt 8 i pkt 9 oraz art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, poprzez wydanie pozwolenia na budowę, pomimo niespełnienia przez inwestycję wymagań określonych w art. 35 ust. 1 w zakresie zgodności projektu z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a przez to naruszył też te przepisy ( 35 ust. l i 35 ust. 4 ) oraz art. 7, 77 § 1 i 138 k.p.a.

Ponadto, skarżący zarzucili naruszenie art. 32 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nierówne traktowanie obywateli w tożsamych stanach faktycznych i prawnych.

Według skarżących organ administracji, poprzez niedokonanie wszechstronnego rozważenia stanu faktycznego w zakresie analizy nasłonecznienia naruszył podstawowe przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 7 k.p.a. zobowiązujący organ administracji do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 77 k.p.a. zobowiązujący do wyczerpującego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego i art. 80 k.p.a. zobowiązujący do oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Strona skarżąca podniosła, iż z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, iż niezbędnym warunkiem prawidłowego ustalenia odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, jest precyzyjne, jednoznaczne wyznaczenie w płaszczyźnie poziomej kąta 60 stopni, z usytuowaniem jego wierzchołka w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, a następnie zbadanie, czy między ramionami tak wyznaczonego kąta, w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia, nie znajduje się obiekt przesłaniający. W ramach ustalania staną faktycznego organ był zobowiązany do dokonania takiego badania – do rzetelnego sprawdzenia, a w razie wątpliwości do zobowiązania inwestora do przedstawienia pełniejszej i bardziej rzetelnej analizy linijki słońca i analizy nasłonecznienia, uwzględniającej zarzuty skarżących, tak aby organ dysponował pełnym materiałem dowodowym niezbędnym do prawidłowej oceny spełniania przez inwestora wymagań niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę. Podnieśli, iż ocena spełniania tych wymagań nie ogranicza się do samego przedstawienia określonych tam analiz i uzgodnień, a polega także na dokonaniu niezbędnych sprawdzeń projektu pod względem jego poprawności (nie tylko kompletności), tym bardziej w sytuacji zgłoszenia zastrzeżeń przez inne podmioty. Błędne ustalenia organu w zakresie prognozowanego nasłonecznienia nieruchomości skarżących, zaakceptowane i powtórzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, doprowadziły do wydania wyroku oddalającego skargę, co tym samym miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie skarżących, naruszenie art. 35 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane jest konsekwencją naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Celem tego przepisu jest zapewnienie podstawowego warunku, umożliwiającego konieczne oświetlenie naturalne pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi dzięki dopływowi światła rozproszonego, odbitego od odpowiedniego wycinka nieboskłonu. Takie podstawowe warunki stwarza zachowanie określonej w ust. 1 odległości obiektu przesłaniającego od okna pomieszczenia wymagającego dopływu światła naturalnego (dziennego).

Odnosząc się do powyższego skarżący podnieśli, iż w analizie nasłonecznienia dołączonej do projektu i uznanej za prawidłową przez organ administracji, a następnie Sąd, płaszczyzna, o której mowa w rozporządzeniu skierowana została w stronę północną po jednej ze ścian istniejącego budynku, co stanowi uwzględnienie interesów tylko jednej ze stron, a mianowicie inwestora projektowanego budynku. Na nieprawidłowość analizy dołączonej przez inwestora wskazuje opinia techniczna przygotowana przez dr. inż. P.S., przedstawiona Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W opinii tej zostało wskazane, iż analiza nasłonecznienia przedstawiona przez inwestora została sporządzona w oparciu o dane ( w szczególności odległości ) zawarte w projekcie, podczas gdy rzeczywiste odległości w terenie są inne. Okoliczność ta podniesiona została przez skarżący na rozprawie. Pomimo zgłoszenia o prawdopodobnej wadliwości analizy nasłonecznienia Sąd oddalił skargę nie widząc, konieczności ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z szeregu podnoszonych w toku postępowania zarzutów ostatecznie, w skardze kasacyjnej, skarżący pozostawili tylko zarzut naruszenia ich uzasadnionych interesów, jako właścicieli nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, przez nadmierne zaciemnienie należących do nich budynków mieszkalnych w wyniku budowy obiektu będącego przedmiotem postępowania. Zarzucili przy tym nierozważenie istotnych dla tej kwestii okoliczności sprawy i niewyjaśnienie jej stanu faktycznego. Zarzuty te są jednak gołosłowne i wynikają z jednostronnej i dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału. Organy prowadzące postępowanie, a za nimi Sąd I instancji, oparły się na dołączonej do akt sprawy analizie nasłonecznienia sąsiednich budynków stanowiącej załącznik do dokumentacji projektowej. Wynika z niej, że w sprawie zostały prawidłowo zastosowane przepisy § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a okoliczne budynki i znajdujące się w nich pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi nie będą pozbawione dostępu światła dziennego w ilościach wymaganych obowiązującymi przepisami. Autor tej analizy szczegółowo uzasadnił jej wyniki a Wojewódzki Sąd Administracyjny w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku przeprowadził obszerną i wnikliwą analizę tego dowodu, stwierdzając poprawność jego przeprowadzenia i trafność wyprowadzonych z niego wniosków. Należy przy tym stwierdzić, iż przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena tego dowodu służyła wyłącznie sprawdzeniu, czy sporna kwestia została należycie wyjaśniona i czy organ doszedł do wniosków zgodnych z prawem. Sąd I instancji uznał też, że organy administracyjne w ramach przysługującego im prawa do swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) trafnie uznały za pozbawioną wartości dowodowej opinię rzeczoznawcy P.S., która nie zawierała stanowczych i prawidłowo uzasadnionych wniosków a także nie podważała dokonanych w tej kwestii ustaleń w postępowaniu administracyjnym. Nadto opinia ta została wykonana już po wydaniu decyzji przez organ II instancji i dopuszczenie jej w postępowaniu sądowoadministracyjnym byłoby sprzeczne z art. 106 § 3 p.p.s.a.

Należy więc uznać, że wszystkie zarzuty podniesione w treści skargi kasacyjnej są nieuzasadnione. Dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.