Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 135/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

A. C., pismem z dnia [...] grudnia 2014 r., działając przez pełnomocnika adw. J. B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Jednocześnie skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zaskarżona decyzja z dnia [...] maja 2014 r. przesłana została do pełnomocnika strony adw. M. N., który otrzymał ją w dniu [...] czerwca 2014 r. Skarżący tymczasem w dniu [...] czerwca 2014 r. wypowiedział udzielone adwokatowi pełnomocnictwo, zobowiązując go jednocześnie do informowania o ewentualnej korespondencji, która mogłaby wpływać z SKO w związku z toczącym się postępowaniem. Wbrew ustaleniom, pełnomocnik nie poinformował strony o otrzymanej decyzji z dnia [...] maja 2014 r., jak również nie poinformował SKO o wygaśnięciu umocowania. W dniu [...] grudnia 2014 r. A. C. ustanowił nowego pełnomocnika w osobie adw. J. B., który w dniu [...] grudnia 2014 r. zapoznając się z aktami sprawy uzyskał informację o wydaniu w dniu [...] maja 2014 r. merytorycznej decyzji w sprawie i o fakcie doręczenia jej osobie, której pełnomocnictwo do działania zostało wypowiedziane.

Jako dowód na uprawdopodobnienie dokonania czynności wypowiedzenia pełnomocnictwa przedstawiono biling rozmów z telefonu używanego przez skarżącego, zawierający między innymi rozmowę wychodząca do numeru adw. M. N. w dniu [...] czerwca 2014 r. wskazując, że w tym dniu zostało ustnie wypowiedziane mu pełnomocnictwo. Tym samym niedochowanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy strony i w ocenie skarżącego istnieją uzasadnione podstawy do przywrócenia terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.

Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy uwzględnieniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wówczas, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.

W rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu – nie wykazano braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Nie można bowiem uznać, że powołane we wniosku okoliczności, tj. niedbalstwo i brak należytej staranności profesjonalnego pełnomocnika, któremu skarżący wypowiedział (w formie ustanej) pełnomocnictwo, polegające na niepoinformowaniu skarżącego o skierowanej do niego korespondencji oraz niepoinformowaniu organu o fakcie wypowiedzenia pełnomocnictwa, stanowią wystarczającą przesłankę uprawdopodobniającą brak winy w uchybieniu terminu. Faktem jest, że w sprawach, w których strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika od pełnomocnika wymaga się maksimum staranności i to brak winy pełnomocnika jest warunkiem przywrócenia terminu przez sąd, bowiem to na pełnomocniku spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Jednakże zauważyć trzeba, że – jak wskazano w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu – skarżący w trakcie postępowania administracyjnego, jeszcze przed otrzymaniem zaskarżonej decyzji, wypowiedział udzielone wcześniej pełnomocnictwo. Jak bowiem wskazano decyzja doręczona została pełnomocnikowi w dniu [...] czerwca 2014 r., wypowiedzenie pełnomocnictwa nastąpiło zaś w dniu [...] czerwca 2014 r.

Zdaniem Sądu, w zaistniałej sytuacji skarżący, dbając należycie o swoje interesy, powinien wykazać staranność i podjąć stosowne działania celem ochrony własnego interesu. Zwalniając pełnomocnika z obowiązku prowadzenia jego sprawy powinien on liczyć się z faktem otrzymywania korespondencji od organu. Powinien też zainteresować się, czy korespondencja jest nadal doręczana na adres dotychczasowego pełnomocnika, zwłaszcza nie mając pewności, czy pełnomocnik poinformował organ o fakcie wypowiedzenia mu pełnomocnictwa, a dodatkowo w sytuacji, gdy sam również nie zawiadomił o tym organu. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika tymczasem, że A. C. od wypowiedzenia pełnomocnictwa nie kontaktował się z byłym pełnomocnikiem, co w ocenie Sądu świadczy o braku należytej staranności i niedbalstwie skarżącego. Jak wyżej wskazano strona składając wniosek o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej powinna uprawdopodobnić brak swojej winy. Innymi słowy powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest zaś dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W rozpoznawanej sprawie – jak wskazano wyżej - skarżący nie podjął jakichkolwiek działań celem upewnienia się, czy dotychczasowy pełnomocnik otrzymał korespondencję w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym oraz czy zawiadomił organ o fakcie wypowiedzenia pełnomocnictwa. Zdaniem Sądu, świadczy to o braku należytej staranności skarżącego w dbaniu o swój interes, co wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Zauważyć przy tym trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada pisemności – art. 14 § 1 kpa. Skoro w myśl art. 33 § 2 kpa pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, to zgodnie z tą zasadą, także cofnięcie pełnomocnictwa powinno przyjąć formę pisemną. Przy czym skuteczność cofnięcia pełnomocnictwa będzie uzależniona, gdy chodzi o skutki prawne, dopiero od dnia powiadomienia o tym fakcie w formie pisemnej organu prowadzącego postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1739/10).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 86 § 1 i 3 Ppsa postanowił, jak w sentencji.