Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1126/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf – Mendecka po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "I. S." Sp. z o.o. w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Po 15/10 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "I. S." Sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 5 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawiał się następująco:

1. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę I. S. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej P. w przedmiocie uznania wniesionego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione. Sąd wskazał, że skarga jest niedopuszczalna gdyż na postanowienie wydane w trybie art. 37 Kpa nie służą żadne środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, zatem nie przysługuje także skarga na postanowienie uznające zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione.

2. Skargą kasacyjną spółka zaskarżyła powyższe postanowienie w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie:

- przepisów postępowania tj. art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej Kpa) i art. 58 § 1 pkt 6 ppsa – polegające na bezzasadnym odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej, podczas gdy skarga dotyczyła odpowiedzi organu na wezwanie do zaprzestania naruszenia prawa,

- prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.:

a) art. 95 § 2 Kc poprzez brak uznania czynności prawnej dokonanej przez przedstawiciela w granicach umocowania, za pociągające skutki bezpośrednio dla reprezentowanego,

b) art. 60 Kc poprzez brak przyjęcia, że złożone przez prezesa spółki oświadczenie woli jest pełnomocnictwem do działania w jego imieniu i na rzecz spółki, zaś prezes zarządu udzielił pełnomocnictwa za spółkę,

c) art. 65 § 1 Kc poprzez brak uwzględnienia okoliczności i zasad współżycia społecznego przy składaniu przez prezesa zarządu umocowania, zasadzający się na bezzasadnym przyjęciu, że Prezes zarządu nie działa za spółkę i to pomimo spełnienia wszystkich warunków wymaganych przepisami prawa,

d) art. 136 i art. 137 Ordynacji podatkowej w związku z art. 98 Kc poprzez nieuwzględnienie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa zarządu i to pomimo spełnienia wszystkich warunków wymaganych przepisami prawa,

e) art. 201 § 1 Ksh poprzez nieuznanie prezesa zarządu za upoważnionego do prowadzenia spraw spółki, który składa oświadczenia woli za spółkę.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

1. Odnosząc się pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że stosownie do treści art. 37 § 1 Kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 Kpa ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym.

Przepis art. 37 Kpa nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 Kpa przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 Kpa). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

Słusznie zatem sąd pierwszej instancji uznał, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna, gdyż na postanowienie wydane w trybie art. 37 Kpa nie służą żadne środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, zatem nie przysługuje także skarga do sądu administracyjnego.

2. Zarzuty naruszenia prawa materialnego są dla sądu rozpoznającego skargę kasacyjna absolutnie niezrozumiałe. Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie odnosił się do kwestii podnoszonych w skardze kasacyjnej, a dotyczących pełnomocnictwa Prezesa Zarządu spółki. Żaden ze wskazanych w zarzutach przepisów nie był przedmiotem rozważań sądu. Sąd nie stosował ich ani nie dokonywał ich wykładni.

Na marginesie należy także zauważyć, że sam sposób sformułowania zarzutów naruszenia prawa materialnego jest niepoprawny. Zarzut naruszenia prawa materialnego może mieć dwojaką postać:

- błędnej wykładni, czyli wadliwego odczytania treści normy prawnej,

- niewłaściwego zastosowania czyli nieadekwatności przepisu do niewadliwie ustalonych okoliczności faktycznych sprawy.

Są to zatem dwie odrębne sytuacje prawne co wielokrotnie już wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny, a wcześniej Sąd Najwyższy.

3. Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.