Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1492/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 121, art. 187 par. 1, art. 122, art. 191, art. 207 par. 2, art. 210 par. 1 pkt 6, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Protokolant: st.sekr.sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., nr [...]


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. J. I. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z [...] r. nr [...], określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r.

Wójt Gminy K. ww. decyzją, działając m. in. na podstawie art. 2, 3, 4 5, 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") oraz uchwały Rady Gminy K. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2012 r. (dalej: "uchwała [...]") ustalił skarżącej wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wysokość podatku ustalił na podstawie informacji w sprawie podatku od nieruchomości i ewidencji gruntu. Wyszczególnił w decyzji, że skarżąca jest najemcą budynku na działalność gospodarczą o powierzchni 40 m2 oraz gruntu na działalność gospodarczą o powierzchni 50 m2. W aktach administracyjnych przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji znajduje się "Umowa najmu lokalu nr [...]" zawarta [...] r. we W. pomiędzy Sołtysem wsi W. A. B. (zwanym wynajmującym) a J. I. (zwaną najemcą). Z § 1 tej umowy wynika, że wynajmujący oddaje najemcy lokal przeznaczony na sklep spożywczo – przemysłowy położony we W. 70a (świetlica) o powierzchni 40 m2. W § 2 umowy strony zaznaczyły, że przedmiot najmu najemca wykorzystywać będzie wyłącznie na prowadzenie działalności handlowej. W § 3 strony uzgodniły, że z tytułu najmu najemca będzie płacił czynsz w wysokości [...] zł brutto/miesiąc z podatkiem za cały przedmiot najmu. Z § 10 wynika, że umowa została zawarta na okres 3 lat i obowiązuje od [...] r. oraz, że może zostać wypowiedziana przez każdą ze stron z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia.

W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca, odmawiając zapłaty podatku, stwierdziła że jeśli podpisała umowę najmu z właścicielem nieruchomości, zarządzającym lub władającym, którym nie jest Skarb Państwa lub jednostka terytorialna, to podatnikiem podatku od nieruchomości będzie jej właściciel, zarządzający lub władający. Podkreśliła, że z umowy jasno i wyraźnie wynika, że nie podpisywała jej z jednostką terytorialną ani z Gminą K. , ale z A. B., która jest obecnie właścicielem, zarządzającym lub władającym nieruchomością. Skarżąca zaznaczyła również, że stosowna umowa cywilnoprawna pomiędzy wynajmującym a najemcą nie przeniesie obowiązku płacenia podatku od nieruchomości z właściciela na najemcę, gdyż będzie bezskuteczna w zakresie obowiązków cywilnoprawnych. Przed przekazaniem akt Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu organ pierwszej instancji dołączył do akt administracyjnych uchwałę nr [...] i poinformował SKO, że lokal znajduje się w świetlicy, która jest własnością Gminy K..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po dołączeniu do akt administracyjnych uchwały [...] Rady Gminy K. z dnia [...] r. w sprawie nadania Statutu Samorządom Mieszkańców Sołectw (dalej: uchwała nr [...]) oraz załącznika nr [...] do tej uchwały zawierającego Statut Sołectwa B. , decyzją z [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo. Przytaczając brzmienie art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podkreśliło generalną zasadę obciążenia podatkiem od nieruchomości jej właściciela, zaznaczając że nie ma ona zastosowania do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Kolegium wyjaśniło, że podatnikiem podatku od nieruchomości, stanowiących własność Skarbu Państwa lub gminy jest zarządca (trwały) jedynie w przypadku ustanowienia trwałego zarządu opartego na przepisach ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1777 ze zm.), które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania.

Dalej SKO podkreśliło, że skarżąca zawarła umowę najmu lokalu z Sołtysem wsi W. – organem jednostki pomocniczej. Zauważyło, że ustawodawca dopuścił możliwość upoważnienia organu jednostki pomocniczej do występowania w obrocie prawnym w imieniu gminy i na jej rzecz. Katalog otwarty jednostek pomocniczych został wprowadzony na mocy ustawy z dnia 29 września 1995 r. o zmianie ustawy o samorządzie terytorialnym i innych ustaw (Dz. U. nr 124, poz. 601), której art. 5 wskazuje, że w gminie mogą być tworzone jednostki pomocnicze sołectwa. Organ odwoławczy dodał, że prawo własności mienia należącego do sołectwa oraz innych praw dotyczących składników majątkowych, z których sołectwa korzystały do 29 maja 1990 r. wraz z tą datą przeszło na własność gminy. Zaznaczył, że jednostka pomocnicza w obrocie prawnym występuje w imieniu gminy, w zakresie jej zdolności prawnej, opierając się na regulacjach statutowych określających zakres czynności dokonywanych samodzielnie przez jednostkę pomocniczą w zakresie przysługującego jej mienia. Podkreślił, że art. 18 ust. 2 pkt 7 ww. ustawy do wyłącznej właściwości rady gminy oddaje ustalanie zakresu działania jednostek pomocniczych, zasad przekazywania im składników mienia do korzystania oraz zasad przekazywania środków budżetowych na realizację zadań przez te jednostki.

Powołując się na uchwałę [...] SKO wyjaśniło, że nadano nią sołectwom położonym na terenie Gminy K., w tym Sołectwu W. Statut Samorządu Mieszkańców Sołectw, a zgodnie z § 5 ust. 2 tego Statutu Sołtys jest organem wykonawczym oraz § 30 Sołectwo zarządza i korzysta z mienia komunalnego przekazanego przez Gminę i rozporządza dochodami z tego źródła. Kolegium zaznaczyło, że umowa została przez skarżącą zawarta z organem wykonawczym jednostki pomocniczej – Sołtysem – występującym w imieniu gminy, zatem w oparciu o przepis art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.o.l. skarżąca stała się podatnikiem podatku od nieruchomości i to od [...] r.

W skardze na powyższą decyzję, J. I. stwierdziła, że wymagana do zapłacenia należność za podatek od nieruchomości została zawarta w sumie wynoszącej [...] zł, ujętej w umowie za cały przedmiot najmu łącznie z podatkiem "co było ustalone przez obie strony ww. umowy". Powołała się również na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r. nr [...], z którego – zdaniem skarżącej – wynika, że egzekucja została wszczęta w stosunku do niewymagalnego zobowiązania, ponieważ podatek został zapłacony w łącznej kwocie czynszu zawartej w umowie najmu.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i podkreślając, że w umowie najmu w zapisie "za cały przedmiot najmu" strony nie wskazały o jaki podatek chodzi (może VAT). Wyjaśniło też, że w postanowieniu wymienionym w skardze organ wskazał, że egzekucja wszczęta została w stosunku do zobowiązania ustalonego decyzją, która nie podlega wykonaniu, bowiem zostało wniesione od niej odwołanie, a jego wniesienie wstrzymuje wykonanie decyzji.

W złożonym w lutym 2012 r. piśmie uzupełniającym skargę J. I.

zarzuciła decyzji SKO naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. przez błędną wykładnię, która doprowadziła do uznania, że decyzja Wójta nie została wydana z naruszeniem tego przepisu, pomimo że skarżąca zawarła umowę najmu z posiadaczem nieruchomości należącej do jednostki samorządu terytorialnego, który w takim przypadku jest podatnikiem podatku od nieruchomości,

2. art. 6 ust. 8 w zw. z art. 6 ust. 4 u.p.o.l. przez niezastosowanie, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji Wójta, pomimo że istniała podstawa do jej uchylenia z uwagi na to, że w trakcie roku 2012 doszło do wygaśnięcia obowiązku podatkowego;

II. przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") przez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Wójta, pomimo zaistnienia przesłanki do jej zmiany przez Wójta, a w szczególności z uwagi na wygaśnięcie obowiązku podatkowego,

2. art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie, że skarżąca zawarła umowę najmu z Gminą, zaś z materiału dowodowego wynika, że zawarła ją z Sołtysem, a jej przedmiotem była nieruchomość przekazana w zarząd Sołectwu przez Gminę.

Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy SKO do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych ewentualnie ustalenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadniając skargę J. I. wskazała, że organ odwoławczy błędnie określił podmiot opodatkowania, strony umowy najmu oraz wysokość podatku. Odnośnie określenia podmiotu opodatkowania, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie II FSK 1090/06 oraz uchwałę VII/40/2003, stwierdziła że Sołectwo sprawowało ustanowiony przez właściciela (Gminę) w Statucie Sołectwa zarząd nad nieruchomością będącą przedmiotem umowy najmu i to Sołectwo obciąża obowiązek podatkowy. Podkreśliła, że SKO błędnie uznało, iż Sołtys zawierając umowę najmu występował w imieniu Gminy, a tymczasem występował on w imieniu własnym, gdyż nie poinformował jej, że działa w imieniu Gminy. Z zapisów w statucie Sołectwa wynika, że podejmuje ono czynności samodzielnie. Skarżąca zaznaczyła też, że nawet gdyby przyjąć, iż jest podatnikiem spornego podatku, to i tak jego wysokość była zawyżona w momencie wydawania zaskarżonej decyzji, gdyż Wójt wymierzył podatek za cały rok, a umowa najmu uległa rozwiązaniu z dniem [...] r. W tym dniu został sporządzony protokół zdawczo – odbiorczy podpisany przez strony umowy. Skarżąca podkreśliła, że okoliczność ta była znana organowi odwoławczemu w momencie wydawania zaskarżonej decyzji, co wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Już chociażby z tego powodu istniały podstawy do uchylenia decyzji Wójta i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu określenia wymiaru podatku za okres od stycznia do lipca 2012 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazując do Sądu powyższą skargę dołączyło do niej akta administracyjne organów obu instancji oraz akta prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego celem wyegzekwowania należności objętej wydanymi w kontrolowanej sprawie decyzjami organów obu instancji. W aktach tych znajduje się m. in. ww. protokół zdawczo – odbiorczy z [...] r.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna i to nie tylko z powodów w niej podniesionych, albowiem w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a w konsekwencji przepisów prawa materialnego. Kwestią sporną w kontrolowanej sprawie jest zasadność wymierzenia skarżącej podatku od nieruchomości za 2012 r. od wynajmowanego przez nią lokalu (świetlicy) we wsi W..

Rozważania należy rozpocząć od przypomnienia, że art. 121 Ordynacji podatkowej reguluje jedną z ogólnych zasad postępowania podatkowego, jaką jest zasada prowadzenia tego postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Z zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organów podatkowych podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta została skonkretyzowana w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, który zobowiązuje organ podatkowy do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ prowadzący postępowanie dowodowe jest gospodarzem tego postępowania i do niego należy decydowanie jaki materiał dowodowy powinien zebrać, aby wypełnić wynikające z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązki. Natomiast art. 191 Ordynacji podatkowej obliguje organ podatkowy do oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przeprowadzone przez organ podatkowy postępowanie powinno znaleźć odzwierciedlenie w decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończącej postępowanie w danej instancji. (art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej). Niezbędnym elementem tej decyzji jest – co wynika z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej - jej uzasadnienie faktyczne, zawierające w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz prawne, zawierające wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Należy podkreślić, że dopiero prawidłowe, respektujące ww. zasady postepowania podatkowego, ustalenie stanu faktycznego umożliwia organowi podatkowemu zastosowanie norm prawa materialnego. Takich ustaleń, zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie zabrakło, zaś organy obu instancji naruszyły wszystkie z przytoczonych wyżej przepisów, co doprowadziło w dalszej kolejności do naruszenia wymienionych poniżej przepisów prawa materialnego.

Skoro sprawa dotyczy podatku od nieruchomości za 2012 r., znajdują w niej zastosowanie przepisy u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2012 r., tzn. w roku którego dotyczy analizowane postępowanie podatkowe. Z treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m. in. osoby fizyczne, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych nie stanowiących odrębnych nieruchomości. Podstawę opodatkowania stanowi, zgodnie z art. 4 ust. 1, dla gruntów – powierzchnia (pkt 1), a dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa (pkt 2). Nadto, w myśl art. 6 ust. 4 u.p.o.l. obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek.

Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej przepisy postępowania oraz normy prawa materialnego należy podkreślić, że w kontrolowanej sprawie organy podatkowe powinny dokonać ustaleń, z których wynikałby przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podmiot obciążony tym podatkiem oraz wysokość ustalonego podatku. Sąd zauważa, że zebrany przez organy obu instancji materiał dowodowy nie dał podstawy do uznania J. I. za podatnika podatku od nieruchomości za 2012 r. w ustalonej decyzjami wysokości. W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 127 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne, co oznacza, że organ drugiej instancji nie ogranicza się jedynie do kontroli zaskarżonej odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji lecz po raz drugi rozpatruje sprawę, czyli przeprowadza ponownie postępowanie wyjaśniające, ustala stan faktyczny i dokonuje wykładni przepisów prawa. Wadliwą, nie zawierającą niezbędnych ustaleń faktycznych, jak i prawidłowego uzasadnienia decyzję Wójta Gminy K., SKO w P. utrzymało w mocy, nie uzupełniając w niezbędnym zakresie materiału dowodowego i dokonując jedynie szczątkowych ustaleń, naruszając tym samym przepis art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Z decyzji organów obu instancji wynika, że przedmiotem opodatkowania jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej nieruchomość, w skład której wchodzi budynek o powierzchni 40 m2 oraz grunt o powierzchni 50 m2. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji powołał się przy ustalaniu wysokości podatku na informację w sprawie podatku od nieruchomości, jak i ewidencję gruntów. Tymczasem w aktach administracyjnych brak obu tych dokumentów. Znajduje się w nich natomiast umowa najmu lokalu nr [...] z [...] r. Z niej wynika, że J. I. jedynie wynajęła lokal przeznaczony na sklep spożywczo – przemysłowy, położony we W. (świetlica) o powierzchni 40 m2. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji nie wynika na jakiej podstawie za przedmiot opodatkowania uznały nieruchomość składającą się z gruntu, jak i budynku. Przepis art. 2 ust. 1 u.p.o.l. odrębnie mówi o opodatkowaniu gruntów, budynków lub ich części i budowli lub ich części, ale żaden z organów nie wyjaśnił w oparciu o który przepis art. 2 u.p.o.l. opodatkowano i grunt i budynek, bowiem w decyzjach powołały się jedynie ogólnie na art. 2 u.p.o.l. Organy nawet nie ustaliły jaki przedmiot zadeklarowała do opodatkowania skarżąca, ponieważ mimo, że Wójt w swojej decyzji wspomniał o "informacji w sprawie podatku od nieruchomości", to jednak dokumentu tego do akt nie dołączył. Materiału dowodowego w tym zakresie nie uzupełnił także organ odwoławczy.

Należy również przypomnieć, że myśl art. 21 ust. 1 art. ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej: "P.g.k.") podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że zapisy uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków stanowią również podstawę wymiaru podatku od nieruchomości. Dokumentu takiego także brak w aktach administracyjnych, choć wspomina o nim w swojej decyzji organ pierwszej instancji. Z umowy najmu wynika, że skarżąca wynajęła lokal - świetlicę, nie wynika natomiast, czy lokal ten stanowi jednocześnie całość budynku, którego powierzchnia wynosi 40 m2, czy może jest on częścią budynku i wynosi 40 m2.

Przechodząc do zakresu podmiotowego opodatkowania, należy zaznaczyć, że kwestię tę próbował wyjaśnić organ odwoławczy, ponieważ z decyzji organu pierwszej instancji wynika jedynie, że podatnikiem jest J. I. jako najemca, a jako podstawę wskazano ogólnie art. 3 u.p.o.l. SKO uznało, że za podatnika skarżącą, która – zdaniem organu – zawarła umowę najmu z organem wykonawczym jednostki pomocniczej (Sołtysem) występującym w imieniu gminy. Dokonując tego ustalenia organ odwoławczy powołał się na uchwałę [...] oraz statut mieszkańców sołectw, przy czym dokonał analizy załączonego do akt administracyjnych Statutu Sołectwa B. . Statut ten stanowi załącznik nr [...] do ww. uchwały, którą – jak wynika z jej § 1 ust. 1 pkt 9 – nadano również Statut Sołectwu W. Jednakże załącznika, w którym Statut ten określono ani nie dołączono do akt, ani nie poddano analizie. Zatem również w części dotyczącej opodatkowanego podmiotu organy nie dokonały pełnych ustaleń, nie wyjaśniając wyczerpująco tej kwestii.

Ostatnią kwestią, którą powinny wyjaśnić organy podatkowe w kontrolowanej sprawie jest wysokość wymierzonego podatku. Podatek od nieruchomości jest podatkiem rocznym i za cały rok 2012 skarżącej podatek ten został wymierzony przez Wójta Gminy K., którego decyzję utrzymało w mocy SKO w P.. Jednakże należy zauważyć, że do akt administracyjnych dołączono akta postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej celem wyegzekwowania należności z tytułu ww. podatku. Z akt tych, dostępnych organowi odwoławczemu przynajmniej od czerwca 2016 r., wynika że skarżąca [...] r. przekazała jako najemca sklepu sołtysowi wsi W. sklep, ponieważ z dniem [...] r. zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej. O faktach tych pismem z [...] r. poinformowała organ egzekucyjny, dołączając na tę okoliczność dokumenty. Biorąc pod uwagę uregulowanie zawarte w przytoczonym wyżej art. 6 ust. 4 u.p.o.l., organ odwoławczy obowiązany był wyjaśnić, czy ustała okoliczność uzasadniająca wygaśnięcie obowiązku podatkowego skarżącej, o ile wcześniej wykazałby, że taki obowiązek skarżącej w stosunku do ściśle określonego przedmiotu opodatkowania istniał od początku 2012 r. W tej kwestii nie mógł się wypowiedzieć organ pierwszej instancji, albowiem swoją decyzję wydał [...] r. Natomiast dokonując własnych ustaleń i to po ponad czterech latach od wydania zaskarżonej odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy zobowiązany był kwestię tę wziąć pod uwagę i wyjaśnić, dokonując ewentualnej zmiany wysokości zobowiązania podatkowego należnego za 2012 r.

Z organem odwoławczym należy zgodzić się jedynie w kwestii znaczenia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym postanowienia z [...] r. W odpowiedzi na skargę SKO wyjaśniło, że w ww. postanowieniu stwierdziło jedynie, iż egzekucja została wszczęta w stosunku do zobowiązania ustalonego decyzją, która nie podlega wykonaniu z uwagi na złożenie od niej odwołania. Zatem skarżąca błędnie wnioskuje, że powodem stwierdzenia przez SKO, że wszczęto egzekucję w stosunku do niewymagalnego zobowiązania jest zapłacenie tego podatku w łącznej kwocie czynszu zawartej w umowie najmu.

Sumując dotychczasowe rozważania Sąd stwierdza, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze, a w szczególności w piśmie ją uzupełniającym, zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają omówione wyżej przepisy postępowania, a co za tym idzie również przepisy prawa materialnego. Z tych też względów Sąd, uznając że naruszenia te nie tylko mogły mieć, ale i miały istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r, poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozpatrując ponownie sprawę organ podatkowy będzie związany wyrażoną wyżej oceną prawną, jak i wskazaniami dotyczącymi dalszego postępowania.