Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 339/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 1-8, art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 227
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2011 r. sprawy ze skargi R. W. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]’, Nr "[...]’ w przedmiocie rozpatrzenia skargi na czynności Kierownika Administracji Domów Mieszkalnych postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu 8 kwietnia 2011r. (data nadania pocztowego) R. W. wystąpił bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z "pozwem" przeciwko Gminie R., w którym wniósł o: uchylenie uchwały Rady Miejskiej Nr "[...]" z dnia "[...]" oddalającej jego skargę na czynności Kierownika Administracji Domów Mieszkalnych w R. i uznanie jej za poświadczenie nieprawdy, ukaranie winnych pomówienia i poświadczenia nieprawdy poprzez podanie niezaistniałych faktów oraz sprzecznych ze stanem faktycznym informacji, zobowiązanie administratora serwisu http://bip.warmia.mazury.pl/rbipg/ oraz Gminę do usunięcia ze stron internetowych i posiadanych archiwów treści wskazanej uchwały i zamieszczenia stosownych przeprosin, uchylenie decyzji ADM znak: AD/4/2009, w której administrator wyliczył zaległość czynszową, w sytuacji gdy to on uniemożliwia zamieszkiwanie w lokalu i uznanie jej za poświadczenie nieprawdy, uchylenie i uznanie za poświadczenie nieprawdy "Pozasądowej wyceny prac remontowych wykonanych przez R. W.", uznanie za poświadczenie nieprawdy pisma ADM z dnia 2 lipca 2010r. znak: AD/341/2010, w którym administrator podaje nieprawdziwe treści prawomocnych orzeczeń sądowych, zobowiązanie członków Komisji Rewizyjnej oraz radnych rozpatrujących wniesioną skargę do zwrotu pobranych diet, ukaranie grzywną w wysokości pięciokrotnej kwoty naliczonego czynszu i obciążenia ją solidarnie Kierownika ADM, jego bezpośredniego przełożonego, Przewodniczącego Rady Gminy oraz Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej, zasądzenie nawiązki w wysokości 6000 zł netto i zwolnienie z kosztów procesowych.

W odpowiedzi na skargę Pełnomocnik Gminy wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Radca prawny wyjaśnił, iż R. W. w 1991r. wynajął mieszkanie przy ul. "[...]" w R. W umowie najmu zobowiązał się do przeprowadzenia prac remontowych we własnym zakresie, po uzgodnieniu szczegółów z zarządcą budynku, tj. Zakładem Gospodarki Mieszkaniowej w R. W 1999 r. w mieszkaniu najętym przez Pana W. wybuchł pożar, który według oświadczenia innych współlokatorów budynku, został wzniecony przez bezdomnego. Z ustaleń ADM wynika, iż skarżący przeprowadził remont tylko jednego pomieszczenia kuchni. Inne pomieszczenia pozostały niewyremontowane. Ponadto Najemca nie zgłaszał zarządcy budynku zakresu wykonywanych prac, ani też potrzeby wykonania jakichkolwiek napraw przez administratora. Od czasu pożaru Pan R. W. nie zamieszkuje w spornym lokalu, a jego zaległości w opłacaniu czynszu sięgają 1991 r. Gmina wytoczyła przeciwko Skarżącemu trzy powództwa. Pierwsza sprawa zakończyła się ugodą, na mocy której Pan W. zobowiązał się należycie zadbać o najęty lokal. W kolejnej sprawie z wniosku Gminy o zapłatę zaległego czynszu, Sąd uwzględnił roszczenie powoda i nakazał zapłacić Skarżącemu żądaną kwotę. Orzeczenie to zostało skierowane do komornika, celem wyegzekwowania powyższych należności. Z kolei w procesie o eksmisję, Sąd I instancji nakazał opróżnienie Panu Witaszkowi mieszkania, jednakże Sąd II instancji zmienił ten wyrok i oddalił powództwo Gminy. W dniu 26 listopada 2008 r. w lokalu mieszkalnym przy ul. "[...]" w Ru odbyła się pozasądowa wycena wykonanych robót remontowych, dokonanych przez Najemcę, Pana R. W. Oględziny przeprowadził biegły sądowy z zakresu budownictwa i wyceny nieruchomości – S. H. Zdaniem organu, ekspertyza została przeprowadzona rzetelnie i rzeczowo. Kosztorys wykonanych prac remontowych udokumentowano fotografiami z wnętrza mieszkania oraz wzbogacono o szkic układu lokalu. W oparciu o powyższą wycenę ADM w R., pismem z dnia 5 stycznia 2009 r. dokonał rozliczenia z Najemcą. Pismem z dnia 5 lutego 2009 r. (wpływ organu - 9 lutego 2009 r.) Pan W. wniósł skargę na czynności ADM w R. Nie zgodził się również z powyższym oszacowaniem kosztów remontu i tym samym zakwestionował pozasądową wycenę biegłego. Jednakże na poparcie swoich wątpliwości nie przedłożył żadnych dokumentów (rachunków czy faktur za zakup materiałów lub wykonanie usług).Swoich twierdzeń o zaniżaniu wartości wykonanego remontu nie oparł również na innej ekspertyzie niezależnego biegłego.

Spór pomiędzy Panem R. W., a ADM w R. wielokrotnie był przedmiotem obrad Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej. Komisja Rewizyjna dążyła do ugodowego załatwienia sprawy i niejednokrotnie proponowała spotkania Skarżącego z Burmistrzem, celem znalezienia konsensusu. Ze strony Pana W. nie było jednak chęci spotkania z władzami Gminy i dojścia do kompromisu. Dlatego też pismem z dnia 28 kwietnia 2009 r. Przewodniczący Rady Miejskiej zwrócił do Skarżącego z prośbą o kontakt w sprawie ewentualnej ugody dotyczącej spornego mieszkania. Następnie do władz Gminy wpływały obraźliwe pisma pod adresem Kierownika ADM i innych urzędników skarżonego organu, zarzucające niekompetencję i poświadczanie nieprawdy.

W dniu 17 marca 2010 r. do Urzędu Gminy w R. wpłynęła propozycja ugody, sporządzona przez Pana R. W. Organ nie mógł przystać na wszystkie postulaty Skarżącego, zawarte w projekcie ugody i dlatego na kolejnych posiedzeniach Komisji Rewizyjnej próbowano wszechstronnie wyjaśnić sprawę i określić możliwe ustępstwa dla każdej ze stron. W wyniku dogłębnego przeanalizowania dokumentacji, po wysłuchaniu skarżącego i Kierownika ADM, Komisja Rewizyjna wskazała na możliwość zawarcia ugody po uprzednim złożeniu kosztorysu prac remontowych przez Pana W. Termin na zawarcie tejże ugody wyznaczono do końca września 2010 r. Jednakże Skarżący nie przedłożył w ustalonym terminie uzgodniony dokumentów, a także nie podjął próby skontaktowania się z Burmistrzem R czy Komisją Rewizyjną. Z uwagi na powyższe zaskarżoną uchwałą, skargę Pana W., która wpłynęła do Urzędu Gminy w dniu 9 lutego 2009 r., uznano za bezzasadną i w konsekwencji oddalono ją. O tym fakcie próbowano powiadomić skarżącego jednak uchwała wysłana na wskazany adres została zwrócona przez pocztę jako niedoręczona z powodu "drzwi zamkniętych"

Reasumując, pełnomocnik stwierdził, iż podnoszone w skardze zarzuty nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym i z tego tytułu wnosi o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

W związku z tym należy wskazać, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Oznacza to, że badaniu

w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o uprawnieniach, czy też obowiązkach, a jedynie może uchylić zaskarżony akt lub czynność lub stwierdzić ich nieważność w przypadkach wskazanych w ustawie. Wobec tego wskazać należy, iż w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny mógł jedynie rozważyć skargę na uchwałę Rady Miejskiej w R. Nr "[...]’ z dnia "[...]"., podjętą w trybie art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym zakresie zwrócić uwagę trzeba na treść art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) powoływanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie: p.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Ponadto zgodnie z art. 101 ut. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Przytoczone przepisy wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego oraz zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego.

Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, iż kwestionowana skargą uchwała nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej. W szczególności zaskarżona uchwała nie została podjęta "w sprawie z zakresu administracji publicznej". Dlatego też przedmiotowa skarga nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Jak wynika z treści zaskarżonej uchwały została ona podjęta po rozpoznaniu skargi R. W. w oparciu o regulacje zawarte w dziale VIII K.p.a., zatytułowanym "Skargi i wnioski" (art. 221- 240 K.p.a.). Stosownie do treści art. 227 K.p.a. przedmiotem tzw. skargi powszechnej może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga tego rodzaju jest zatem szczególnym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, zawierającym zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy, które może być kwestionowane nową skargą wniesioną w tym trybie.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych stronie niezadowolonej z załatwienia skargi opartej na podstawie art. 227 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania takich skarg, nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), albowiem sprawy te nie zostały poddane jego kontroli (por. postanowienia: NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 398/08; WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10 -opublikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując stwierdzić trzeba, iż zainicjowana skargą powszechną ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników, sprowadzająca się do ustalenia prawidłowości ich działania oraz zbadania potrzeby podjęcia określonych czynności stanowi wewnętrzną sprawę organów. Postępowanie skargowe nie kończy się zaś władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 534/08 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie od tego wskazać należy, iż przedmiot sporu pomiędzy skarżącym a stroną przeciwną dotyczy stosunków cywilnoprawnych, które nie podlegają kognicji sądów administracyjnych.

Przywołane okoliczności stanowią podstawę do uznania, że wniesienie skargi na kwestionowaną uchwałę jest niedopuszczalne, co obligowało Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a