Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 248/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 września 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 89/15 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Spółki A na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 września 2015 r. (sygn. akt II SA/Sz 89/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA) oddalił skargę Spółki A (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie (dalej: Dyrektor IC) z [...] listopada 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

Pismem z [...] stycznia 2008 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Decyzją z [...] czerwca 2010 r. Dyrektor IC, powołując się m.in. na art. 118 i art. 129 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: ugh), umorzył postępowanie w sprawie o wydanie zezwolenia wskazanego we wspomnianym wniosku. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Dyrektor IC decyzją z [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Skarżąca wniosła do WSA skargę na decyzję Dyrektora IC z [...] grudnia 2010 r. Wyrokiem z 20 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Sz 180/11) WSA skargę tę oddalił. Skarżąca złożyła następnie skargę kasacyjną od wyroku WSA z 20 kwietnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 czerwca 2013 r. (sygn. akt II GSK 1585/11) uchylił wspomniany wyrok oraz decyzje Dyrektora IC z [...] grudnia 2010 r. i z [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zachodzi konieczność dokonania oceny art. 129 ust. 2 ugh z uwzględnieniem wykładni pojęcia "przepisu technicznego", dokonanej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217//11.

Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor IC włączył do postępowania materiał dowodowy na okoliczność: 1) wykazania, że automaty o niskich wygranych mogą być eksploatowane w kasynach gry, 2) ustalenia wpływu ugh na sprzedaż automatów do gry o niskich wygranych w kwestii dotyczącej obrotu automatami do gier hazardowych w latach 2009-2012, 3) czy istnieje możliwość zaprogramowania albo przeprogramowania automatów do gier o niskich wygranych w celu ich wykorzystania w kasynach gry jako automaty do gier hazardowych o wyższe stawki, jak również wskazania kosztów przeprogramowania takich urządzeń.

Decyzją z [...] lutego 2014 r. Dyrektor IC umorzył postępowanie w sprawie wydania skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa zachodniopomorskiego. Powołując się na art. 118 i art. 129 ust. 2 ugh organ wskazał, że w związku z tym, iż postępowanie w sprawie wydania przedmiotowego zezwolenia nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ugh, podlega ono umorzeniu. Zdaniem Dyrektora IC, art. 129 ust. 2 ugh nie wprowadza "innych wymagań" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 204 z 21 lipca 1998 r., s. 37 ze zm.; dalej: dyrektywa 98/34/WE), a przez to nie ma "charakteru technicznego" w rozumieniu art. 1 pkt 11 tej dyrektywy i jako taki przepis ten nie podlegał procedurze notyfikacji, o której mowa w art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE.

Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji z [...] lutego 2014 r.

Decyzją z [...] listopada 2014 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy swoją decyzję z 14 lutego 2014 r. Stwierdził, że art. 129 ust. 2 ugh ogranicza zakres możliwości udzielania zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, skoro w świetle tego przepisu udzielenie takiego zezwolenia jest niedopuszczalne. Dyrektor IC wskazał, że odnośnie do kwestii charakteru technicznego przepisów przejściowych ugh wypowiedział się TSUE w wyroku z 19 lipca 2012 r., stwierdzając że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ugh, które mogą powodować ograniczenia, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, jednakże dokonanie ustalenia w tym zakresie należy do sądu krajowego. Dyrektor IC stwierdził, że dokonał analizy rynku i danych dotyczących automatów do gier o niskich wygranych, wielkości obrotów automatami do gry jako towarem i doszedł do wniosku, iż kwestionowane przepisy nie będą w sposób istotny wpływały na właściwości lub sprzedaż produktów. Wprowadzona nowelizacja nie wyklucza dalszej eksploatacji automatów, będących obecnie automatami do gier o niskich wygranych, skoro można je użytkować do czasu wygaśnięcia zezwolenia lub certyfikatu, wstawiać do kasyna w dotychczasowej postaci lub przeprogramować do używania jako urządzenie do gier wysokohazardowych prowadzonych w kasynach, czy też wykorzystać za granicą, w innych państwach członkowskich lub w innych państwach spoza UE, w których dopuszczalne jest urządzanie gier na automatach poza kasynami.

Skarżąca złożyła do WSA skargę na decyzję Dyrektora IC z [...] listopada 2014 r.

WSA oddalił skargę.

WSA wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 129 ust. 2 ugh, który nakazuje umorzenie wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ugh postępowań w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Decyzja ta została wydana po wyroku NSA z 5 czerwca 2013 r. (uchylającym poprzedni wyrok WSA i poprzednio wydane w sprawie decyzje administracyjne), w którym nakazano organom administracji w ramach ponownego rozpoznania tej sprawy przeprowadzenie ustaleń faktycznych wskazanych w tezach 37-39 wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. i na ich podstawie dokonanie oceny art. 129 ust. 2 ugh z uwzględnieniem wykładni pojęcia "przepisu technicznego" dokonanej we wspomnianym wyroku TSUE.

Zdaniem WSA, Dyrektor IC rozpoznając ponownie sprawę uwzględnił wskazania zawarte w wyroku NSA i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w oparciu o wyrok TSUE, dokonał oceny charakteru art. 129 ust. 2 ugh. Rozważania te doprowadziły organ do wniosku, ze przepis ten nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, który wymaga uprzedniej notyfikacji. Teza ta została obszernie uzasadniona, a organ powoływał szereg okoliczności prawnych i faktycznych na jej poparcie.

WSA uznał, że stanowisko Dyrektora IC, iż art. 129 ust. 2 ugh nie wprowadza warunków mogących mieć wpływ na właściwość lub sprzedaż automatów o niskich wygranych jest zasadne, bowiem znajduje odzwierciedlenie w ocenie Komisji Europejskiej ujętej w powiadomieniu nr 2014/537/PL, w którym Komisja zajęła stanowisko co do charakteru zgłoszonego 5 listopada 2014 r. projektu ustawy nowelizującej ugh, uznając że przepisy tego projektu nie są przepisami technicznymi, ani procedurą zgodności. Wprawdzie nowelizacja ta dotyczyła również art. 129 ust. 2 ugh, ale w istocie nie doszło w tym przypadku do zmiany sensu normy prawnej objętej tym przepisem. W związku z tym WSA zgodził się z Dyrektorem IC, że brak jest podstaw do uznania art. 129 ust. 2 ugh za "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. W konsekwencji za niezasadny został uznany zarzut skarżącej, że art. 129 ust. 2 ugh został bezpodstawnie zastosowany w sprawie.

WSA dodał, że nieuprawnione jest także twierdzenie skarżącej, że brak notyfikacji wspomnianego przepisu ugh Komisji Europejskiej powoduje, iż przepis ten nie może być stosowany. W wyroku z 11 marca 2015 r. (sygn. akt P 4/14) Trybunał Konstytucyjny RP orzekł bowiem, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh są zgodne z art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: Konstytucja RP) oraz z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. WSA wskazał, że w wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że notyfikacja tzw. przepisów technicznych nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego. Zatem rację ma organ, że ugh jest aktem obowiązującym i nadal korzysta z domniemania konstytucyjności.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1) art. 129 ust. 2 ugh w zw. z art. 118 ugh przez ich zastosowanie mimo faktu, że przepis ten nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, co pozbawia go mocy wiążącej i powoduje jego bezskuteczność na gruncie niniejszej sprawy,

2) art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. Nr 239, poz. 2039), art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP w zw. z wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. przez zastosowanie przepisów ugh, w szczególności art. 129 ust. 2 ugh, jako przepisów bezskutecznych, które nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej w sytuacji, gdy brak notyfikacji ustawy pozbawia przepisy mocy wiążącej i w związku z czym nie mogą one stanowić podstawy rozstrzygnięć wobec jednostek,

3) art. 129 ust. 2 ugh w zw. z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: TfUE) przez dokonanie w sprawie ustaleń niezgodnie z sentencją wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. i w konsekwencji zastosowanie art. 129 ust. 2 ugh, pomimo braku rozważenia w niniejszej sprawie czy przepis ten ustanawia "warunki" determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu jakim pozostają automaty do gier o niskie wygrane,

II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: ppsa) przez dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji w oderwaniu od wiążących organy i WSA w niniejszej sprawie wytycznych zakreślonych w uzasadnieniu wyroku NSA z 5 czerwca 2013 r. wydanego uprzednio w niniejszej sprawie, to jest z pominięciem dokonanej zgodnie z wytycznymi wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 oceny technicznego charakteru art. 129 ust. 2 ugh,

2) art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 122, art. 187 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) stosowanej w zw. z art. 8 ugh przez ich niezastosowanie i niedokonanie kompleksowej i dogłębnej analizy stanu prawnego sprawy, a także materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, brak odniesienia do zarzutów skarżącej w zakresie dowodów, na których swoje rozstrzygnięcie oparły organy oraz brak odniesienia się do przedstawionych przez skarżącą dowodów;

3) art. 141 § 4 ppsa przez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie istotnych elementów będących podstawą wydanego w sprawie rozstrzygnięcia przez proste przełożenie skutków zgodności art. 129 ust. 2 z konstytucyjną procedurą legislacyjną – na jego automatyczną zgodność z unijną procedurą notyfikacyjną – a co za tym idzie - stwierdzenie, że powołana regulacja wobec jej konstytucyjności automatycznie posiada również walor skuteczności w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (radca prawny) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 ppsa, wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ppsa. Zauważyć należy, że jej zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążą się ściśle z naruszeniem prawa materialnego, toteż uzasadnione jest łączne odniesienie się do tych zarzutów.

W ramach podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego skarżąca zarzuca przede wszystkim, że WSA dokonał błędnej wykładni i niewłaściwie zastosował art. 129 ust. 2 w związku z art. 118 ugh oraz art. 8 i art. 9 w związku z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 dyrektywy 98/34/WE i w związku z wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. Ponadto, zdaniem skarżącej, wyrok WSA narusza zasady wyrażone w art. 2, art. 7 i art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP.

Przedstawiając tak skonstruowane zarzuty skargi kasacyjnej, skarżąca twierdzi, że błędna wykładnia wskazanych wyżej przepisów prawa polegała na nieuznaniu art. 129 ust. 2 ugh za przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, co w konsekwencji spowodowało zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepisu, który nie powinien być stosowany. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do oceny charakteru art. 129 ust. 2 ugh.

Oceniając z tego punktu widzenia stanowisko WSA należy uwzględnić, że zarówno kontrolowany obecnie wyrok oraz decyzje administracyjne zostały wydane na skutek uchylenia przez NSA poprzednio wydanego w sprawie wyroku WSA i poprzednio podjętych decyzji organów obu instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy administracji były zobowiązane do dokonania oceny art. 129 ust. 2 ugh z uwzględnieniem wykładni pojęcia "przepisu technicznego", dokonanej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217//11. Natomiast obowiązkiem WSA było skontrolowanie, czy ocena organów administracji w tym zakresie jest zgodna z prawem.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo stwierdził w zaskarżonym wyroku, że organy administracji wykonały wskazania zawarte w wyroku NSA z 5 czerwca 2013 r. (sygn. akt II GSK 1585/11) i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w oparciu o wyrok TSUE, dokonały oceny charakteru art. 129 ust. 2 ugh.

Z kolei odnosząc się do trafności wspomnianej oceny charakteru art. 129 ust. 2 ugh, WSA za trafne uznał stanowisko organów administracji, że art. 129 ust. 2 ugh nie ma charakteru "technicznego" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i jako taki nie podlegał procedurze uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej, a zatem brak notyfikacji tego przepisu nie ma wpływu na jego obowiązywanie i stosowanie. W konsekwencji WSA przyjął, że art. 129 ust. 2 ugh mógł stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Natomiast skarżąca, kwestionując tę ocenę WSA, twierdzi, że art. 129 ust. 2 ugh jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i jako taki podlegał obowiązkowi notyfikacji Komisji Europejskiej, zaś brak notyfikacji uniemożliwia jego stosowanie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko WSA jest prawidłowe.

W pierwszej kolejności wypada zasygnalizować, że Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już niejednokrotnie, co do tego, że przepisy przejściowe ugh, w tym art. 129 ust. 2 ugh, nie mają charakteru technicznego, nie wymagają notyfikacji i w związku z tym mogą być stosowane (np. wyroki NSA: z 21 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1629/15; z 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2250/15; z 4 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 58/14; z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2036/15; z 4 grudnia 2015 r. sygn. akt II GSK 2692/15; z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 3928/16). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie to stanowisko w pełni podziela.

W wyroku z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-231/11, C-214/11 i C-217/11 TSUE stwierdził, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych w odniesieniu do automatów do gier o niskich wygranych nie należą do kategorii "specyfikacji technicznych" ani "zakazów produkcji przywozu i wprowadzania do obrotu" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. W pkt 35 tego wyroku zakwalifikował przepisy przejściowe do kategorii tzw. "innych wymagań". "Inne wymagania", według art. 1 pkt 4 dyrektywy, to wymagania nałożone na produkt, m.in. dotyczące jego użytkowania, które mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót. W wyroku tym nie przesądzono, że przepisy przejściowe omawianej ustawy są "przepisami technicznymi", a jedynie wyjaśniono jak należy rozumieć techniczny charakter przepisów. Trybunał uznał, że mogą one mieć potencjalnie (hipotetycznie) taki walor, a ustalenie w tym zakresie powierzył sądowi krajowemu, zależnie od oceny istotnego wpływu warunków wynikających z tych przepisów na właściwości produktów (automatów do gier o niskich wygranych) lub na ich sprzedaż. Oznacza to przede wszystkim, że chodzi o ocenę stopnia wpływu, ma być on bowiem "istotny", a nie jakikolwiek. Zatem nie każdy wpływ, lecz jedynie znaczący w swym wymiarze będzie przesądzał o charakterze technicznym spornych przepisów ugh.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że roli przepisów przejściowych ugh nie można utożsamiać z rolą przepisów merytorycznych tej ustawy, które wprowadzają szereg istotnych ograniczeń w działalności urządzania gier w porównaniu z poprzednio obowiązującym stanem prawnym. Zauważyć również należy, że prowadzenie danego rodzaju działalności reglamentowanej nie kreuje i nie może kreować po stronie podmiotu dysponującego zezwoleniem w tym zakresie prawa do prowadzenia tej działalności bez żadnych ograniczeń w czasie. Nie istnieje bowiem swoista ekspektatywa przedłużenia nadanego uprawnienia o charakterze reglamentowanym. Prowadzący działalność musi się liczyć z tym, że ustawodawca, kierując się np. względami bezpieczeństwa, nie będzie bez żadnych ograniczeń w czasie pozwalał na prowadzenie działalności danego rodzaju w dotychczasowej postaci. Ewentualne ograniczenia muszą następować z poszanowaniem zasady praw słusznie nabytych, co zdaniem Sądu, w omawianym zakresie zostało przez ustawodawcę krajowego spełnione (por. wyrok NSA z 18 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1599/15). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 października 2015 r. (sygn. akt II GSK 1629/15), przepisy przejściowe są funkcją wyprowadzanej z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) zasady prawidłowej legislacji oraz zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez niego prawa. Przepisy przejściowe, co do zasady, pozwalają na pełną realizację dotychczasowych zezwoleń i chronią, do czasu ich wygaśnięcia, przed skutkami nowej ustawy o grach hazardowych. Nie ograniczają też dotychczasowych możliwości urządzania gier hazardowych na podstawie posiadanych zezwoleń. W wyroku z 11 czerwca 2015 r. (C-98/14) TSUE stwierdził, że podmiot gospodarczy nie może oczekiwać całkowitego braku zmian ustawodawczych, ale jedynie kwestionować sposób wprowadzenia takich zmian (pkt 78). Ponadto, zasada pewności prawa nie wymaga braku zmian ustawodawczych, ale wymaga aby ustawodawca wziął pod uwagę szczególną sytuację podmiotów i w razie potrzeby odpowiednie stosowanie nowych przepisów prawnych (pkt 79). Z powyższych względów, wbrew stanowisku skarżącej, brak jest podstaw do przypisania przepisowi przejściowemu, jakim jest art. 129 ust. 2 ugh, charakteru technicznego. Dlatego brak notyfikacji tego przepisu Komisji Europejskiej nie może prowadzić do odmowy jego zastosowania w odniesieniu skarżącej.

Na gruncie rozpatrywanej sprawy i ustalonego w niej niespornego stanu faktycznego, należy zaakcentować, że wyznaczone w przepisach przejściowych granice zachowania dotychczasowych uprawnień (do czasu wygaśnięcia udzielonych zezwoleń), związane z zastąpieniem zezwoleń koncesjami na prowadzenie kasyna gry, siłą rzeczy nie pozwalają na wydawanie po wejściu w życie nowej ustawy nowych zezwoleń na starych zasadach. Nie znaczy to jeszcze, że wprowadzają zakaz wydawania nowych zezwoleń, ponieważ taki zakaz wynika z przepisów merytorycznych, wprowadzających zmiany dotyczące działalności w zakresie gier hazardowych. Przedstawiony sposób widzenia przepisów przejściowych znajduje potwierdzenie w spostrzeżeniu, że ich brak (pominięcie przez ustawodawcę albo odmowa zastosowania) niczego nie zmieniłby w sytuacji podmiotów, które złożyły wniosek o zezwolenie pod rządami poprzedniej ustawy. Na gruncie nowej ustawy, ze względu na treść art. 118 ugh, podmioty te nie mogą uzyskać zezwolenia, nawet jeżeli wniosek o zezwolenie został złożony przed wejściem w życie tej ustawy, ponieważ ww. przepis nakazuje stosowanie ustawy nowej, zaś ta nie przewiduje w ogóle wydawania zezwoleń i nie dopuszcza możliwości prowadzenia takiej działalności na podstawie zezwolenia. Przewiduje natomiast w art. 6 ust. 1 ugh wymaganie posiadania koncesji na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Ponadto zauważyć należy, że skoro treść przepisu odnosi się do zezwoleń, to tym samym nie może być łączona z produktem. Zatem treść tego przepisu należy oceniać w powiązaniu z art. 6 ust. 1 ugh, a nie z ograniczeniami jakie wynikają na gruncie ugh w związku z miejscem i formą prowadzenia działalności, z czym mamy do czynienia w art. 14 ust. 1 ugh. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że wyrok TSUE z 19 lipca 2012 r. jednoznacznie na techniczny charakter wskazuje w odniesieniu do art. 14 ust. 1 ugh, a nie do art. 6 ust. 1 ugh. Rozciąganie tej właściwości przepisu na treść art. 129 ust. 2 ugh jest nieuprawnione. Dlatego należy podzielić stanowisko Dyrektora IC, zaaprobowane przez WSA, że ten przepis nie podlegał notyfikacji, tym samym poprawnie mógł być stosowany w sprawie.

Skarżąca wskazuje również na naruszenie art. 2, art. 7, art. 61 i art. 91 Konstytucji RP. W tym zakresie skarga kasacyjna - wbrew wymaganiom art. 176 § 1 pkt 2 ppsa - nie zawiera uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do domyślania się, jakie argumenty kierowały skarżącą przy formułowaniu zarzutu. W takiej sytuacji merytoryczne odniesienie się do tych zarzutów nie jest możliwe.

Jak wspomniano wyżej, zarzuty kasacyjne naruszenia prawa procesowego są ściśle związane z podnoszonymi zarzutami naruszenia prawa materialnego. Skoro zatem te ostatnie okazały się nieskuteczne, za niezasadne należy uznać zarzuty opisane w punkcie II lit. 1 - 3 petitum skargi kasacyjnej.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 180 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA.