Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1883/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 123 par. 1, art. 181, art. 188, art. 191, art. 293
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sylwester Marciniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia del. WSA Maja Chodacka, , po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 173/16 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 11 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 7200 (słownie: siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji (k. 49 i 57-68v akt)

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 173/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: sąd pierwszej instancji) oddalił skargę K. G. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. (dalej: organ odwoławczy) z dnia 11 grudnia 2015 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2010 r.

1.2. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że organy zakwestionowały prawo skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych na jej rzecz w badanych okresach rozliczeniowych przez N. Sp. z o.o. w G. (dalej: N.) i K. Sp. z o.o. w W. (dalej: K.). W ocenie organów faktury te, mające dokumentować zakupy złomu stalowego i metali kolorowych, nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych, a prawo do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur nie przysługiwało skarżącej z uwagi na treść art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: u.p.t.u.).

1.3. Analizując art. 122, art. 187, art. 180 § 1, art. 181 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: o.p.) sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie przepisy procedury nie zostały naruszone, a ustalony w sprawie stan faktyczny jest prawidłowy. Sąd nie podzielił tym samym stanowiska skarżącej co do wadliwości postępowania dowodowego, stwierdzając brak podstaw do przyjęcia, że w sprawie pozostały niewyjaśnione okoliczności, a pojawiające się wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść skarżącej. Zdaniem sądu organy prawidłowo oceniły materiał dowodowy, który jest zupełny i wystarczający do przyjęcia stanowiska, że sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych.

1.4. Opisując dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, które zyskały jego aprobatę, sąd wskazał na następujące dowody i okoliczności potwierdzające stanowisko organów:

1) w odniesieniu do K.:

- wobec tego podmiotu wydana została decyzja określająca kwotę do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u., m.in. z tytułu wystawienia spornych faktur, z której wynika wprost, że faktury są fikcyjne, a K. nie dysponował towarem, który miał sprzedać skarżącej;

- wynikający z zeznań osób powiązanych z K. (pierwszy prezes spółki, jej pracownicy) sposób powstania i schemat funkcjonowania tego podmiotu, wynika, że sporne faktury nie są rzetelne i nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (świadkowie nie widzieli złomu wyszczególnionego w tych fakturach, brak było niezbędnego sprzętu do sortowania/cięcia/ważenia takiej ilości złomu, nie było możliwości magazynowania czy transportowania takiej ilości złomu, dokumenty były podpisywane przez osoby niewidzące towaru, "pod przymusem i groźbą");

2) w odniesieniu do N.:

- również wobec tego podmiotu wydana została decyzja określająca kwotę do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u., m.in. z tytułu wystawienia faktur dla skarżącej; z decyzji tej wynika, że spółka ta nie przedłożyła do kontroli żadnych dokumentów, nie zatrudniała pracowników, nie uprawdopodobniła zakupów złomu, według zeznań prezesa pełnił on funkcję "tytularnie", bez wglądu w dokumenty, sprzedawany złom był "wirtualny", tak jak księgowość spółki, a faktycznym jej zarządcą był P. L., prezes K.;

3) w odniesieniu do obu podmiotów:

- wobec P. L., prezesa K. i osoby faktycznie zarządzającej m.in. N., wydany został wyrok karny uznający go winnym wyłudzenia VAT na kwotę nie niższą niż 3,9 mln zł; w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, którą kierował, wystawiał on i podpisywał faktury zakupu i sprzedaży złomu wiedząc, że transakcje te nie miały miejsca; wyrok dotyczył co prawda lat 2006-2008, a więc nie okresów rozliczeniowych, których dotyczy sprawa, jednak wskazuje na tło i charakter działalności tej osoby, a z materiału dowodowego wynika, że P. L. w kolejnych latach proceder kontynuował, na co wskazują decyzje wydane wobec K. i N.;

- żadna ze spółek nie mogła dostarczyć zafakturowanego złomu, gdyż go nie posiadała, co zostało urzędowo stwierdzone w wydanych wobec nich decyzjach (dokumentach urzędowych nieobalonych przez skarżącą)

4) w odniesieniu do skarżącej:

- skarżąca zeznała, że nie uczestniczyła w dostawach złomu, nie zawierała umów z dostawcami złomu, nie sprawdziła ich w organach podatkowych, zapłaty dokonywała gotówką, nie potrafiła się wypowiedzieć na temat realizacji dostaw i okoliczności im towarzyszących, nie pamiętała, czy wystawiane były dokumenty KW, nie potrafiła przedstawić żadnego dowodu potwierdzającego zapłatę za rzekomo dostarczony złom,

- zajmujący się w imieniu skarżącej obrotem złomu jej mąż kontaktował się tylko z P. L., nie sprawdzał żadnej ze spornych spółek w urzędzie skarbowym czy KRS, umowy zawsze były ustne, zapłata następowała gotówką, nie posiada dokumentów WZ, nie pamiętał, czy wystawiane były dokumenty KW,

- przywożenia złomu nie potwierdził też zatrudniony u skarżącej kierowca.

1.5. Zdaniem sądu organ słusznie i bez naruszenia art. 188 o.p. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów – dowody te nie mogły nic wnieść do sprawy, gdyż organ wykazał ponad wszelką wątpliwość fikcyjność spornych faktur. Za odmową przeprowadzenia dowodów z zeznań G. P. dodatkowo przemawia to, że gdyby istotnie woził on złom w zafakturowanej ilości, pamiętałby nazwę miejscowości, do której miał mieć miejsce transport.

1.6. Sąd pierwszej instancji nie miał wątpliwości, że do zafakturowanych dostaw nie dochodziło, a zaniedbania skarżącej w zakresie rozpoznania rzetelności kontrahentów są ewidentne (brak jakiejkolwiek weryfikacji, gotówkowe rozliczenia i brak dowodów na nie, mimo znacznych kwot) i świadczą o niebywałej lekkomyślności, co pozwala zaakceptować pogląd organu, że skarżąca nie mogła nie wiedzieć o rzeczywistym charakterze współpracy ze spółkami. Ponadto trudno przyjąć, by firma skarżącej mogła jednego dnia przyjąć i wyekspediować kilka tysięcy kilogramów złomu, ważąc go uprzednio i segregując. Zdziwienie sądu obudziło też płacenie P. L. za dostawy z N., mimo braku więzi tej osoby ze wskazaną spółką.

Podsumowując swoje stanowisko sąd uznał, że usprawiedliwiona w świetle zgromadzonych dowodów jest ocena organów, że niewiarygodne są twierdzenia skarżącej o rzeczywistym obrocie złomem, a także to, że skarżąca musiała mieć świadomość nierzetelności spornych faktur. W konsekwencji prawidłowe i nienaruszające prawa materialnego było pozbawienie skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur.

2. Skarga kasacyjna (k. 73-74v)

2.1. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła wyrok sądu pierwszej instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że zrzeka się prawa do przeprowadzenia rozprawy w sprawie.

2.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów:

1) postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy wymogów procedury dowodowej, tj. naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 2 i art. 188 o.p., wskutek braku wszechstronnego rozważenia sprawy, prowadzącego do błędnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w sprawie,

2) prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy art. 293 § 2 pkt 3 o.p. wskutek jego niezastosowania.

3. Odpowiedź na skargę kasacyjną (k. 86-87v)

3.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Skarga kasacyjna skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

5. Należy przede wszystkim wyjaśnić, iż na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. (w mającym zastosowanie w tej sprawie brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2015 r., poz. 658) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 182 § 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można było rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów (art. 182 § 3 p.p.s.a.).

6. Przed zbadaniem zasadności rozpatrywanego środka odwoławczego konieczne jest też przypomnienie, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach (z niezachodzącym w przedmiotowej sprawie wyjątkiem zaistnienia przesłanek nieważności postępowania), nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Nadto, chcąc podnieść zarzuty uchybienia przepisom proceduralnym strona powinna uwzględnić przy konstruowaniu takich zarzutów, że w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawa kasacyjna obejmująca zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczna (tj. prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej) jedynie w przypadku, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazanie, że taki potencjalny istotny wpływ na rozstrzygnięcie zachodzi, należy również do strony, gdyż także w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do zastępowania jej w prawidłowym formułowaniu podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

Powyższe uwagi natury ogólnej mają istotne znaczenie przy rozpatrywaniu przedmiotowej skargi kasacyjnej, gdyż zaprezentowana w niej argumentacja pomija znaczną część wywodu sądu pierwszej instancji, tym samym go nie kwestionując. W takiej sytuacji, jak już zaznaczono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw do wyrażenia stanowiska odmiennego od tego zajętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ponadto przy stawianiu zarzutów naruszenia przepisów postępowania skarżąca zapomina również o wymogu wykazania, że zarzucane uchybienie procedurze mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

7. Warto przede wszystkim zauważyć brak jest w rozpatrywanej skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niedostrzeżenie naruszenia przez organy art. 191 o.p., tj. zasady swobodnej oceny dowodów. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej uniemożliwia "uzupełnienie" skargi kasacyjnej o ten zarzut, nawet w sytuacji stwierdzenia, że – bez sformułowania takiego zarzutu – skarżąca próbuje kwestionować ocenę niektórych dowodów dokonaną przez organy i zaakceptowaną przez sąd pierwszej instancji. Powyższe dotyczy przede wszystkim oceny zeznań pracownika K., G. P. Skarżąca ignoruje fragment zaskarżonego orzeczenia dotyczący zeznań tego świadka, a przede wszystkim wymowy niepamięci świadka co do konkretnej nazwy miejscowości, do której woził złom, mimo tego, że przy zafakturowanych ilościach złomu transporty do miejsca, które wskazuje skarżąca (L.) musiałyby być częste. Skoro nie jest w sposób prawidłowy kwestionowana ocena zeznań G. P. (jej zgodność z art. 191 o.p.), to nie sposób uznać, by podważony został powód nieprzeprowadzenia dalszych czynności dowodowych z tą osobą (ponowne przesłuchanie, konfrontacja z innymi świadkami), a w konsekwencji by doszło do naruszenia prawa przez ich nieprzeprowadzenie (np. art. 188 o.p.).

8. Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że poza wskazaną wyżej kwestią przeprowadzenia dowodów z udziałem G. P., wywód skarżącej pozbawiony jest bezpośrednich odniesień do stanu faktycznego sprawy i ewentualnych naruszeń przepisów procedury w jego ustalaniu. Skarżąca przedstawiła swoje stanowisko co do bezzasadności oparcia się przez organy na dowodach przeprowadzanych w innych postępowaniach, jednak jej tok rozumowania w tym względzie jest teoretyczny, dokonany w oderwaniu od sprawy. Odwołując się do art. 123 § 1 o.p. i ogólnie wskazując, że nie zgadza się z ustaleniami poczynionymi na podstawie akt innych postępowań, skarżąca nie spróbowała nawet wskazać, w jaki sposób ustalenia te naruszają prawo – co pozostało wątpliwe, niewyjaśnione, lub wewnętrznie sprzeczne. Co więcej, skarżąca przywołała art. 181 o.p., nie zakwestionowała jednak stanowiska sądu, który z tego przepisu wywiódł o braku ograniczeń w korzystaniu z dowodów zgromadzonych w innych postępowaniach. Wskazanie na art. 123 § 1 o.p. i zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu również nie może być skuteczne w sytuacji, gdy skarżąca nawet nie próbowała wskazać, że nie mogła się co do dokonywanych ustaleń i gromadzonych dowodów wypowiadać. Nie zasługuje na aprobatę tok rozumowania, który zdaje się reprezentować skarżąca, tj. że art. 123 § 1 o.p. pozbawia znaczenia prawnego art. 181 o.p., który wprost dopuszcza korzystanie przy ustalaniu stanu faktycznego z materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach. Z art. 181 o.p. wynika, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego konieczne było np. powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu, a korzystanie przez organy z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie narusza jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej. Twierdzenie przeciwne jest wadliwe chociażby z punktu widzenia zasady racjonalności prawodawcy i wewnętrznej niesprzeczności prawa. Jeśli bowiem jeden przepis prawa dopuszcza możliwość określonego działania, to skorzystanie z tej możliwości nie może być jednocześnie uznane za naruszające inne normy prawne. W przypadku dowodów uzyskanych bez udziału strony (np. włączenie do akt sprawy protokołów przesłuchań świadków z innych postępowań) zasada czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 § 1 o.p.) realizowana jest poprzez zaznajomienie strony z tymi dowodami i umożliwienie jej wypowiedzenia się w ich zakresie. W okolicznościach sprawy podkreślenia wymaga, że skarżąca nie zarzuca, iż nie umożliwiono jej zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w sprawie, w szczególności przez złożenie wyjaśnień.

Na marginesie powyższego wskazać trzeba, że oczywiście nie można wykluczyć a priori konieczności ponownego przesłuchania danych świadków w toku postępowania w sprawie, jednakże w przedmiotowej skardze kasacyjnej, której granicami Naczelny Sąd Administracyjny jest w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. związany, konieczność taka nie została wykazana. Autor skargi kasacyjnej koncentruje się na kwestiach proceduralnych związanych z zeznaniami świadków, w żaden sposób nie podważając ich treści, ani oceny tych zeznań dokonanej przez organy i zaakceptowanej przez sąd pierwszej instancji. Dotyczy to również zeznań G. P., w odniesieniu do których skarżąca wybrała drogę całkowitego zignorowania stanowiska sądu w tym względzie, tym samym go nie kwestionując. Powoduje to, że nawet gdyby uznać potrzebę przesłuchania w toku postępowania dowodowego w sprawie jakichś świadków, np. G. P., nie zostało wykazane, by brak takiego przesłuchania mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy również zauważyć, że stanowisko o możliwości korzystania z zeznań złożonych w toku innych postępowań jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie - przykładowo można wskazać na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 września 2008 r., I FSK 1128/07; z dnia 29 stycznia 2009 r., I FSK 1916/07; z dnia 24 lutego 2009 r., I FSK 1975/07; z dnia 29 czerwca 2010 r., I FSK 586/09; z dnia 21 grudnia 2007 r. II FSK 176/07; z dnia 18 maja 2006 r., I FSK 831/05; z dnia 28 kwietnia 2010 r., I FSK 121/09; z dnia 29 października 2010 r., I FSK 2045/08, z dnia 7 grudnia 2010 r., I FSK 1652/09, z dnia 11 stycznia 2011 r., I FSK 323/10.

Ze wskazanych względów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 2 i art. 188 o.p., skarżąca nie wykazała bowiem, by oddalenie jej wniosków dowodowych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

9. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 293 § 2 pkt 3 o.p. przez jego niezastosowanie. Zgodnie ze wskazanym przepisem tajemnicą skarbową objęte są indywidualne dane zawarte w aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Zdaniem skarżącej do naruszenia tego przepisu doszło wskutek włączenia do akt postępowania kontrolnego szeregu dowodów z innych postępowań, jednak nie został w sposób wystarczający wyjaśniony powód zajęcia takiego stanowiska. Podobnie jak w przypadku art. 123 § 1 o.p. skarżąca zdaje się uważać, że art. 293 § 2 pkt 3 o.p. sam z siebie "blokuje" organom możliwość skorzystania z materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach. Z tego powodu wystarczy powielić powyżej wyrażone stanowisko, wskazując, że taka interpretacja art. 293 § 2 pkt 3 o.p. jest sprzeczna z zasadami racjonalnego ustawodawcy i wewnętrznej niesprzeczności prawa, pozbawiałaby bowiem w istocie znaczenia art. 181 o.p. Wbrew skarżącej należy uznać, że objęcie tajemnicą skarbową na podstawie art. 293 o.p. zgromadzonych w aktach postępowania podatkowego (kontroli podatkowej, sprawy o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe) danych dotyczących indywidualnych cech przedsiębiorców nie uniemożliwia wykorzystania materiałów w tych aktach zawartych w postępowaniu dowodowym w sprawie dotyczącej innego podmiotu. Czym innym jest ochrona wrażliwych informacji znajdujących się w aktach podatkowych przed nieupoważnionym udostępnieniem osobom trzecim, czym innym wykorzystanie przez organy podatkowe np. zeznań świadka złożonych w innym postępowaniu, jeśli zeznania te są materialnie istotne dla ustalania okoliczności faktycznych w prowadzonym przez nie postępowaniu.

10. Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że skarżąca nie zakwestionowała skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez organ i przyjętego za prawidłowy przez sąd pierwszej instancji, tj. ustalenia, że sporne faktury wystawione zostały przez podmioty, który nie wykonały na rzecz skarżącej opisanych w tych fakturach dostaw złomu i metali kolorowych, a skarżąca miała świadomość nierzetelności faktur. Z uwagi na brak zarzutów naruszenia przepisów regulujących prawo do odliczenia i wyjątki od niego (art. 86, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u.) należy stwierdzić, że przesądzenie zgodności z prawem ustaleń faktycznych skutkuje niemożnością podważenia stanowiska sądu pierwszej instancji co do słuszności odmowy skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur.

11. Skoro podniesione przez skarżącą zarzuty kasacyjne okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

12. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1667).

-----------------------

2