Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1104/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-03-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono wniosek

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.W. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012 w zakresie wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej postanawia: odrzucić wniosek


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę K. W. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...], w przedmiocie przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012, z uwagi na to, że skarga został wniesiona po upływie terminu.

Pismem z dnia 20 marca 2015 r. skarżący wniósł osobiście sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 28 stycznia 2015 r. Jednocześnie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sadowych i przyznanie adwokata z urzędu do podpisania skargi.

Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną skarżącego. Skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GZ 401/15 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie.

W międzyczasie postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r. referendarz sadowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata.

Pismem z dnia 27 stycznia 2016 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wystąpił o przywrócenie terminu do "złożenia skargi kasacyjnej bądź opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie o sygn. III SA/Lu 1103/14". W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, ze 6 lipca 2015 r. został wyznaczony do sporządzenia skargi kasacyjnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Podczas wizyty w sekretariacie Sadu został poinformowany, że akta sprawy zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na brak akt pełnomocnik nie mógł właściwie wykonać swoich obowiązków. Kilkukrotnie dowiadywał się w siedzibie sądu, czy akta zostały zwrócone, również po otrzymaniu pisma NSA z 29 września 2015 r. o odrzuceniu zażalenia skarżącego. Podczas kolejnej wizyty w sądzie w dniu 25 stycznia 2016 r. pełnomocnik został poinformowany o zwrocie akt, co umożliwiło mu zapoznanie się z ich treścią w dniu następnym. W ocenie pełnomocnika wniosek o przywrócenie terminu jest uzasadniony ponieważ brak wcześniejszych działań w przedmiocie sporządzenia skargi kasacyjnej lub opinii o braku podstaw do jej sporządzenia był spowodowany przyczynami niezależnymi do niego. Do wniosku pełnomocnik załączył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Z uwagi na treść wniosku i załączoną do niego opinię Sąd zakwalifikował pismo pełnomocnika jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Jednakże w przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wnosi się go za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

W badanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny.

Orzekanie o przywróceniu terminu jest możliwe tylko wówczas, gdy strona uchybiła terminowi. W analizowanej sprawie nie doszło do uchybienia terminu do złożenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, bowiem w stanie prawnym miarodajnym dla oceny zaistniałej sytuacji nie było podstaw prawnych, z których wynikałby określony termin do złożenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zmiany w tym zakresie zostały wprowadzone dopiero ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 roku, poz. 658), jednak zgodnie z regulacja intertemporalną znowelizowanych przepisów nie stosuje się do postępowań wszczętych przed 15 sierpnia 2015 r., tak jak w badanej sprawie.

Stanowisko powyższe jest już ugruntowane w orzecznictwie, o czym świadczą liczne postanowienia sądów administracyjnych wydane w analogicznych sprawach (por. przykładowo: postanowienie WSA w Lublinie z 22 lipca 2014 r., II SAB/Lu 668/13; postanowienie WSA w Łodzi z 27 sierpnia 2015 r., I SA/Łd 1212/14; postanowienie WSA w Kielcach z 31 sierpnia 2015 r., II SA/Ke 290/15; postanowienie WSA w Gdańsku z 10 września 2015 r., III SA/Gd 7/15; postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 14 października 2015 r., I SA/Go 195/15; postanowienie WSA w Warszawie z 2 marca 2016 r., I SA/Wa 940/15).

Skoro wniosek jest niedopuszczalny, gdyż pełnomocnik skarżącego nie uchybił terminowi, bowiem termin taki nie był wyznaczony, wniosek podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji.