Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 412/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-05-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 87 § 2 w związku z art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 23 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. z o.o. w Z. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. lf


UZASADNIENIE

II SA/Łd 412/14

Uzasadnienie

Spółka A Sp. z o.o. w Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2014 r. skarżąca spółka wezwania została do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.

Stosowne wezwanie skarżąca spółka odebrała w dniu 6 maja 2014 r., a w dniu 16 maja 2014 r. uiściła wpis sądowy w wymaganej wysokości. Jednocześnie pismem z dnia 16 maja 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, podnosząc, że wskutek błędu pracownika wezwanie Sądu trafiło do nieodpowiedniej komórki wewnętrznej firmy. Dopiero po wykryciu błędu spółka niezwłocznie dokonała przelewu na konto Sądu. W ocenie skarżącej spółki nie może ona ponosić odpowiedzialności za pomyłkę pracownika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 2 ww. ustawy w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W niniejszej sprawie niewątpliwie wpis sądowy uiszczony został po upływie 7 dni od doręczenia stronie skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu. Stosowne wezwanie odebrane zostało przez prezesa zarządu spółki w dniu 6 maja 2014 r. Ustawowy 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu mijał zatem w dniu 13 maja 2014 r., tymczasem wpis sądowy uiszczony został w dniu 16 maja 2014 r. Zwłokę skarżąca spółka uzasadniła błędem pracownika.

Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 149-150).

W rozpoznawanej sprawie strona nie uprawdopodobniła, że niezłożenie w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nastąpiło bez jej winy i przy zachowaniu najwyższej staranności.

Z przedstawionej we wniosku o przywrócenie terminu argumentacji wynika, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu było następstwem błędu popełnionego przez pracownika strony skarżącej, polegającego na tym, że omyłkowo przekazał pismo sądowe do innego działu firmy, niezajmującego się dokonywaniem płatności. Jednakże okoliczność ta nie ma w sprawie znaczenia. W sytuacji, gdy pismo sądowe zostało prawidłowo skierowane do strony skarżącej i odebrane przez jej pracownika (a w niniejszej sprawie wręcz przez prezesa zarządu spółki), omyłkę tę należy potraktować jako niedochowanie należytej staranności w odczytywaniu i przekazywaniu nadesłanych dokumentów. Okoliczności tej nie można zatem zaliczyć do kategorii przesłanek pozytywnych pozwalających na załatwienie jej wniosku zgodnie z żądaniem. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym zaniedbania osób, którymi posłużył się skarżący, obciążają jego samego, a tym samym nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. postanowienie SN z 15 marca 2000 r., II CKN554/00; postanowienie SN z 12 marca 1999 r., I PKN 76/99; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 25 lutego 1999 r., I ACa 17/99; wyrok NSA z 9 marca 2000 r., I SA/Gd 1288/99). Powołane przez skarżącą spółkę przyczyny uchybienia terminu są przejawem niestaranności, świadczą o zaniedbaniu pracownika, a pośrednio także i skarżącej. Są to przy tym przeszkody możliwe do przezwyciężenia, nie mogące więc uzasadniać przywrócenia terminu.

Okoliczności podane przez skarżącą nie są obiektywne, lecz uzależnione od strony, a więc subiektywne. Należy przy tym podkreślić, że subiektywność wynika zarówno z zaniedbania pracownika strony (względnie samej strony), jak i posłużenia się przez stronę inną osobą. Stąd też w niniejszej sprawie bez znaczenia pozostaje także, na ile zachowanie pracownika skarżącej spółki było świadome. O ile skarżąca spółka posługuje się osobą ze swojego personelu do wykonywania określonych zadań, to są to okoliczności od tej spółki uzależnione, ponieważ to ona zleca pracownikowi czynności wykonywane pod jej kierownictwem. Niewypełnienie obowiązku przez pracownika stanowi wówczas okoliczność obciążającą stronę jak jej własne zawinienie.

Wobec powyższego, na podstawie art. 87 § 2 w związku z art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

lf