Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 973/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz / spr. / Sędziowie WSA Aldona Gąsecka- Duda WSA Mariusz Kotulski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2012 r. sprawy ze skargi J.S. na uchwałę Rady Gminy Krościenko n/ Dunajcem z dnia 29 marca 2011 r. nr VI/48/2011 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko -Toporzysko I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej oznaczonej symbolem KDD, KDW 2, R/US 3 w zakresie, w jakim zaskarżona uchwała dotyczy terenów nieobjętych uchwałą z dnia 20 lutego 2008 r. nr XIII/92/2008 w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko -Toporzysko II. w pozostałym zakresie skargę oddala III. zasądza od Rady Gminy Krościenko n/Dunajcem na rzecz skarżącego J.S. kwotę 240 / dwieście czterdzieści / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt: II SA/Kr 1185/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.S. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 29 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego:

- w punkcie I stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej działki nr nr [...], , a także w części graficznej obejmującej obszar R/US 3 (0,07),

- w punkcie II stwierdził nieważność paragrafu 19 punkt 6 zaskarżonej uchwały,

- w punkcie III oddalił skargę w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżoną uchwałą Rada Gminy K. dokonała zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] . Za zasadny Sąd uznał zarzut niezgodności - co do większości działek skarżącego – pomiędzy treścią studium a treścią planu miejscowego. Porównując rysunek studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] nad Dunajcem Sąd doszedł do wniosku, że w studium obszar jednoznacznie przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jest znacznie większy niż przeznaczony w planie miejscowym w obszarze, w którym znajdują się działki skarżącego. Różnicę tę określił na ponad 70% obszaru. Z tego obszaru opisanego jako MN1 wyłączono działki skarżącego nr nr [...], i częściowo [...] . Obszar MN1 położony w strefie I Osadniczej [...] , został ukierunkowany jako obszar zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, rekreacyjnej, usług i rzemiosła nieuciążliwego. Jedynie działka nr [...] w studium nie znajdowała się w obszarze o "mieszkaniowym" kierunku zagospodarowania, wobec czego w odniesieniu do tej działki Sąd stwierdził, że między przeznaczeniem kierunku zagospodarowania w studium i przeznaczeniem sposobu zagospodarowania w planie miejscowym różnic nie ma. Brak zgodności ustaleń planu miejscowego w zakresie działek skarżącego o numerach nr nr [...], i częściowo [...] z treścią studium, Sąd uznał za naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, które stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powoduje nieważność takiego planu w powyższej części.

Sąd uznał również za zasadny zarzut niezgodności pomiędzy obszarem określonym w uchwale z dnia 20 lutego 2008 r. o przystąpieniu do sporządzania zmiany planu miejscowego dla obszaru [...] a obszarem objętym planem miejscowym. O ile w kilku miejscach można uznać, że różnice między tymi obszarami mogą być wynikiem różnej skali map użytych w obu tych uchwałach (skala mapy w uchwale o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego to 1: 3500, a skala mapy zaskarżonego planu miejscowego to 1:1000), to nie ulega wątpliwości, że obszar oznaczony na rysunku planu miejscowego jako teren R/US3 (0,07) nie był objęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego.

Sąd unieważnił również § 19 pkt 6 planu miejscowego o następującej treści: "na obszarze otuliny [...] Parku Narodowego zakazuje się lokalizacji wież i masztów radiokomunikacyjnych". Jak wskazał Sąd, przepis ten pozostaje w sprzeczności z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepisy odrębne nie wprowadzają zakazów dla obszarów otulin parków narodowych co do lokalizowania wież i masztów radiokomunikacji. W szczególności zakaz taki nie wynika z art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.), a ewentualne zakazy dotyczące obszaru parku narodowego nie dotyczą jego otuliny. Również treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 maja 1996 r. w sprawie [...] Parku Narodowego (Dz.U. Nr 64, poz. 307), a w szczególności jego § 6 nie wprowadza żadnych ograniczeń w zakresie korzystania z otuliny Parku Narodowego. Zwracał na to uwagę na etapie opiniowania Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (opinia z dnia 4 listopada 2010 r.), sygnalizując w tym zakresie niezgodność planu miejscowego z obowiązującymi przepisami. Sama zaś okoliczność, że otuliny są wyznaczane na obszarach graniczących z parkami narodowymi nie uzasadnia wprowadzania w nich dowolnych ograniczeń. Skoro art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody w otulinie może być utworzona strefa ochronna zwierząt łownych ze względu na potrzebę ochrony zwierząt w parku narodowym (ochrona gatunków zwierząt łownych w parkach narodowych; utworzenie strefy bezpieczeństwa dla gatunków zwierząt łownych wychodzących na żerowiska poza obszar parku narodowego oraz utrzymywanie właściwej liczebności i struktury populacji poszczególnych gatunków zwierząt łownych na obszarze parku narodowego w celu zachowania równowagi przyrodniczej- art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody), to jakiekolwiek ograniczenia w sposobie zagospodarowania strefy ochronnej powinny mieć związek z ochroną zwierząt łownych. Takim ograniczeniem nie jest wprowadzenie w treści zaskarżonego planu miejscowego bezwzględnego zakazu lokalizacji masztów i wież radiokomunikacyjnych.

Oddalając skargę w pozostałym zakresie Sąd wskazał w szczególności, że nie stwierdził nieważności całego planu miejscowego. Studium przewiduje bowiem dla większości obszaru objętego planem miejscowym (w tym również działki skarżącego nr....) kierunek zagospodarowania jako obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej o wysokich walorach przyrodniczych z proponowanym zespołem całorocznych usług turystycznych i odpowiadające mu obszary planu miejscowego stanowiące tereny R/US (tereny rolne i urządzeń sportowych - § 34-36 planu miejscowego) są z takim kierunkiem zawartym w studium zgodne.

Następnie Sąd uznał, że analiza studium prowadzi do wniosku, że istotnie nie zawiera ona przebiegu części drogi KDD w środkowej części obszaru objętego planem miejscowym. Studium jednak nie musiało określać przebiegu każdej drogi lokalnej, nawet mogącej mieć status w przyszłości drogi publicznej. Gdyby natomiast studium taką drogę przewidywało jako kierunek zagospodarowania danego terenu, wówczas uchwalając plan miejscowy rada gminy byłaby taką treścią studium związana.

Jako niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia prawa w zakresie ustalenia przebiegu ul. [...] jako projektowanej drogi o symbolu KDW2. W ocenie Sądu działki skarżącego nie tracą dostępu do tak projektowanej drogi publicznej, a ocena, czy wobec innych właścicieli nieruchomości Rada Gminy uchwalając plan miejscowy naruszyła bądź nie naruszyła ich uprawnienia, a nawet czy przekroczyła lub nie przekroczyła granic władztwa planistycznego nie jest przedmiotem rozważań Sądu w tej sprawie. Jak zaznaczył Sąd, Rada Gminy ma prawo ustalać przebieg dróg i nawet ustalanie nowego ich przebiegu nie jest, a priori, naruszeniem granic władztwa planistycznego. Samo zaś oznaczenie w planie miejscowym projektowanego przebiegu drogi nie oznacza, że taka droga już istnieje, albo że musi być zrealizowana. Każdy inwestor takiej drogi musi bowiem spełnić wszystkie wymagania, jakie przed nim stawia Prawo budowane i inne przepisy w zakresie realizacji dróg.

Również podnoszone w skardze zarzuty dotyczące niezgodnego przeznaczenia terenu w zaskarżonym planie miejscowym w stosunku do poprzednio obowiązującego (plan miejscowy z 28 grudnia 2000 r. uchwałą Nr XXX/217/2000), który przewidywał obszar II. 1 i częściowo III.7 na obszarze działek skarżącego – w ocenie Sądu - nie mają w tej sprawie znaczenia. Uchwalając plan miejscowy Rada Gminy [...] miała bowiem obowiązek ustalenia jego zgodności z obowiązującym studium, a nie z poprzednio obowiązującym planem miejscowym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J.S. reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżając ten wyrok w części oddalającej skargę w pozostałym zakresie, podniesiono następujące zarzuty:

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 1 i 2 w zw. z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię, albowiem Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności, że granice obszaru objętego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] wykraczają poza granice obszaru objętego uchwałą Nr XII/92/2008 Rady Gminy [...] z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] ,

- art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie, albowiem Sąd I instancji nie stwierdził nieważności uchwały w zakresie terenu, na którym jest zlokalizowana obecnie ul. [...] , mimo że zaskarżoną uchwałą o zmianie planu miejscowego objęto obszar pozostający poza granicami obszaru zdefiniowanego w uchwale o przystąpieniu do zmiany planu miejscowego jako obszar objęty projektem zmiany planu,

- art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię, albowiem Sąd I instancji nie stwierdził nieważności uchwały w zakresie terenu, na którym zlokalizowana jest obecnie ul. [...] , mimo że zachodzi sprzeczność z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego,

- art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również w związku z art. 7 i 21 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię, albowiem Sąd I instancji pominął fakt, że Rada Gminy [...] nadużyła przyznane jej ustawą władztwo planistyczne poprzez ustalenie nowego przebiegu ul. [...] poza obszarem granic zmiany miejscowego planu przyjętych uchwałą, w sposób pozbawiający nieruchomość skarżącego dostępu do drogi publicznej powodującym naruszenie gwarantowanego konstytucyjnie prawa własności skarżącego,

- art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędną wykładnię, albowiem Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarżący nie posiada interesu prawnego w zakresie terenu na którym zlokalizowana jest obecnie ul. [...] ,

- naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe uzasadnienie, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby Sąd I instancji należycie uzasadnił stanowisko, to rozstrzygnięcie Sądu musiałoby być zgoła inne, tzn. Sąd I instancji stwierdziłby nieważność uchwały również w zakresie terenu, na którym jest zlokalizowana ul. [...] .

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie terenu, na którym zlokalizowana jest obecnie ul. [...] (w zaskarżonym planie teren ten oznaczony symbolem KDD, KDW2 i R/US3), ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt: II OSK 301/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok WSA w Krakowie w zakresie określonym w punkcie trzecim i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy. Stwierdzono, że zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się w istocie do kwestii nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny podnoszonego przez skarżącego zarzutu objęcia zaskarżoną uchwałą o zmianie planu miejscowego terenu nowego przebiegu ul. [...] KDW2, pozostającego poza granicami obszaru określonego w uchwale o przystąpieniu do zmiany planu miejscowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wprawdzie odniósł się do tej kwestii uznając zasadność zarzutu niezgodności pomiędzy obszarem wymienionym w uchwale z 20 lutego 2008 r. o przystąpieniu do sporządzania zmiany planu miejscowego dla obszaru [...] a obszarem objętym planem i nawet stwierdził, że jakiekolwiek odstępstwo w tym zakresie skutkuje unieważnieniem planu miejscowego co do obszaru, który został pominięty w uchwale o przystąpieniu do sporządzania planu a został objęty uchwałą o planie miejscowym. Niemniej jednak przebieg ulicy [...] był przez Sąd I instancji rozważany, ale tylko w kontekście dostępu do drogi publicznej. Rozważając tę kwestię Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ustalanie przebiegu dróg i dokonywanie jego zmian nie jest, a priori, naruszeniem granic władztwa planistycznego a ponadto samo ustalenie nowego przebiegu drogi nie oznacza, że taka droga już istnieje albo że musi być zrealizowana. W ocenie NSA takie stwierdzenia są co do zasady słuszne.

NSA podkreślił też, że z akt sprawy i porównania zakresu obszaru określonego w uchwale o przystąpieniu do sporządzania zmiany planu miejscowego i obszaru objętego uchwaloną zmianą planu wyraźnie wynika różnica dotycząca obszaru, po którym ma przebiegać projektowana ulica o symbolu KDW2 i terenu po którym obecnie przebiega ulica [...] . Nie da się jej przy tym uznać, z uwagi na jej charakter, za różnicę wynikającą z różnej skali map użytych w obu uchwałach. NSA podkreślił, że w pewnym zakresie Sąd pierwszej instancji uznał zasadność zarzutu niezgodności między obszarem objętym uchwałą o przystąpieniu do sporządzania planu a uchwałą zmieniającą plan miejscowy a to oznacza, że Rada w toku prac planistycznych i uchwalając zmiany planu wykraczała poza obszar, który miał być objęty zmianami planu. Szerszy niż określony w uchwale o przystąpieniu do sporządzania zmian planu obszar zmiany planu oznacza naruszenie zasad sporządzania planu. Projektowany nowy przebieg obecnej ul. [...] może, zwłaszcza w kontekście już uzyskanych przez skarżącego uprawnień, prowadzić do pozbawienia skarżącego bezpośredniego dojazdu do drogi publicznej, której funkcje pełni obecna ul. [...] (o nieuregulowanym stanie prawnym). Takie niekorzystne zmiany, choć w określonych sytuacjach możliwe z uwagi na zakres władztwa planistycznego gminy, muszą być dokonywane w sposób zgodny z prawem, po rozważeniu wszelkich uwarunkowań i wartości, które mają być uwzględniane w procesie planistycznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Sąd zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy tym, jak stanowi art. 190 cytowanej ustawy Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny, związanie to nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego (por. Komentarz do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. wraz z cytowaną tam literaturą). W orzecznictwie podkreśla się z kolei, że "pojęcie "wykładni prawa" użyte w art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozumieć wąsko jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Związanie sądu pierwszej instancji wykładnią dokonaną przez NSA nie obejmuje zatem kwestii będących jej przedmiotem, lecz wykraczających poza przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do podstaw kasacyjnych, poglądów prawnych wypowiedzianych na marginesie orzeczenia, a także ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy. Sąd pierwszej instancji jest związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw, co nie odnosi się jednak do oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego" (wyrok NSA z dnia 4 września 2004 r., I FSK 1130/06, LEX nr 384165).

Na gruncie przedmiotowej sprawy należy zatem stwierdzić, że wiążąca jest dokonana przez NSA w wyroku z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt: II OSK 301/12 w stanie faktycznym niniejszej sprawy wykładnia art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 647) w zakresie rozumienia przesłanki naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, zgodnie z którą szerszy niż określony w uchwale o przystąpieniu do sporządzania zmian planu obszar zmiany planu oznacza naruszenie zasad sporządzania planu.

W tym stanie rzeczy Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podzielając w oparciu o analizę akt sprawy ustalenia faktyczne NSA, zgodnie z którymi z porównania zakresu obszaru określonego w uchwale o przystąpieniu do sporządzania zmiany planu miejscowego i obszaru objętego uchwaloną zmianą planu wyraźnie wynika różnica dotycząca obszaru, po którym ma przebiegać projektowana ulica o symbolu KDW2 i terenu po którym obecnie przebiega ulica [...] , co oznacza, że Rada Gminy [...] w toku prac planistycznych i uchwalając zmiany planu wykroczyła poza obszar, który miał być objęty zmianami planu, zobowiązany jest do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części graficznej oznaczonej symbolem KDD, KDW2 i R/US3 w takim zakresie, w jakim zaskarżona uchwała dotyczy terenów nie objętych uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia zmian tego planu.

Mając na uwadze, że wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt: II SA/Kr 1185/11 w zakresie punktu I i II stał się – wobec niezaskarżenia go w tym zakresie – wyrokiem prawomocnym, oraz nie dopatrując się w wyniku przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu w pozostałej części na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w pozostałym zakresie skargę należało oddalić. Sąd przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie stwierdził, aby uchwała w pozostałym zakresie została sporządzony z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu. Sąd nie stwierdził również w pozostałym zakresie naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego oraz naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej.

W konsekwencji mając na uwadze przedmiot zaskarżenia, którym jest cała uchwała Rady Gminy [...] z dnia 29 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało na podstawie na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej oznaczonej symbolem KDD, KDW2 i R/US3 w takim zakresie, w jakim zaskarżona uchwała dotyczy terenów nie objętych uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 20 lutego 2008 r., nr XIII/92/2008 w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] , a w pozostałym zakresie – przy uwzględnieniu stanu sprawy po wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt: II SA/Kr 1185/11, który w punkcie I i II stał się wyrokiem prawomocnym - skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego, a zatem dla dopuszczalności stwierdzenia jej nieważności nie ma znaczenia upływ czasu zgodnie z regulacją art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy uwzględnieniu kosztów postępowania zasądzonych wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt: II SA/Kr 1185/1.