Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 302/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134; art. 43; art. 129
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kowalczyk, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca),, Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po rozpatrzeniu odwołania P. P. od decyzji z dnia [...] maja 2017 r. ([...]) wydanej z up. Starosty [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za uniemożliwienie organowi, który udzielił licencji, przeprowadzenia kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów wykonywania zawodu przewoźnika drogowego rzeczy – stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że decyzją z dnia [...] maja 2017 r. organ I instancji nałożył na P. P. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli przedsiębiorcy w całości w zakresie spełniania wymogów wykonywania zawodu przewoźnika drogowego rzeczy. Od decyzji tej strona wniosła odwołanie, kwestionując ustalenia organu I instancji i wskazując, że faktycznie żadna kontrola nie miała miejsca oraz, że jako strona nie miał możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Według zaś art. 129 § 2 i 3 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, jeżeli przepisy szczególne nie przewidują innego terminu do wniesienia odwołania. Decyzja organu I instancji została wysłana do strony postępowania listem poleconym, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Została ona doręczona dorosłemu domownikowi w dniu 23 maja 2017 r., który podjął się oddania przesyłki adresatowi (dowód – zwrotne potwierdzenie odbioru), a skuteczności tego doręczenia (samego faktu doręczenia, jak i jego daty) – skarżący nie kwestionował. W tej sytuacji termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 6 czerwca 2017 r. Dlatego też – w ocenie Kolegium – termin do wniesienia odwołania nie został przez stronę zachowany, gdyż wniesione w dniu 9 czerwca 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie nadawczej) odwołanie uznać należało za bezskuteczne. Stosowane pouczenie o trybie i terminie wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji zostało zamieszczone na końcu jej treści.

Organ zauważył, że przepis art. 58 § 1 k.p.a. daje możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, stanowi bowiem, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z kolei przepis art. 58 § 2 k.p.a. stwierdza, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Skarżący nie wniósł jednak takiej prośby, a brak wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania uniemożliwiał organowi odwoławczemu rozpoznanie tego zagadnienia. Z konstrukcji art. 58 k.p.a. wynika jednoznacznie, że przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić wyłącznie na prośbę strony i w tym zakresie została wyłączona możliwość wszczęcia przez organ postępowania z urzędu.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący P. P. podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 w zw. z art. 40, art. 44, art. 57 § 2, art. 58 i art. 129 k.p.a. Wskazując na te zarzuty wniósł "o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji".

W uzasadnieniu skargi skarżący przywołał okoliczności związane z przeprowadzoną rzekomo w jego przedsiębiorstwie kontrolą, wyjaśniając, że ze względu na brak wiedzy prawniczej nie wiedział jak ma skutecznie reagować oraz wskazał na nieprawidłową jego zdaniem postawę urzędników.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna – podlegała oddaleniu.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego natury proceduralnej, stwierdzające uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2017 r., nakładającej na stronę karę pieniężną za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów wykonywania zawodu przewoźnika drogowego rzeczy. Tym samym, zarzuty skargi odnoszące się do "decyzji" organu odwoławczego, która w ogóle w sprawie tej nie została wydana, stanowią oczywistą omyłkę skargi.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.).

Badając legalność zaskarżonego postanowienia zauważyć przede wszystkim trzeba, że przepis art. 134 k.p.a. w swoim brzmieniu jest jednoznaczny, przez co obliguje organ wyższego stopnia do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w każdym przypadku, gdy spełnione zostaną przesłanki do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że jego zastosowanie nie jest w żadnym zakresie uzależnione od uznania organu administracyjnego.

W ocenie Sądu, organ II instancji trafnie i prawidłowo zastosował przepis art. 134 k.p.a., jako konsekwencję uchybienia ustawowego terminu do złożenia odwołania przez stronę od decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. Zgodnie z dyspozycją art. 129 § 1 k.p.a., odwołanie należało wnieść do właściwego organu odwoławczego (w tym wypadku do SKO w L.) za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, to jest Starosty [...]. Termin do złożenia odwołania wynosił czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). W świetle załączonych do akt administracyjnych dokumentów żadnych wątpliwości nie budził fakt, że decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 23 maja 2017 r., w trybie doręczenia zastępczego. Zgodnie bowiem z art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Adnotacja zaś na zwrotnym poświadczeniu odbioru w niniejszej sprawie, jednoznacznie wskazuje na prawidłowość doręczenia decyzji z dnia [...] maja 2017 r., w trybie określonym w art. 43 k.p.a.

W takiej sytuacji organ prawidłowo zatem przyjął, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój biegł w dniu 24 maja 2017 r., a zakończył się z dniem 6 czerwca 2017 r. Termin ten upłynął jednak bezskutecznie, gdyż odwołanie od decyzji organu I instancji zostało nadane w placówce pocztowej dopiero w dniu 9 czerwca 2017 r., a zatem trzeciego dnia po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania.

Uchybienie terminu, o którym mowa w art. 129 k.p.a., było w tej sytuacji oczywiste. Zauważyć przy tym wypada, że skarżący składając odwołanie kierowane do organu odwoławczego po terminie, w żaden sposób nie wyjaśnił przyczyn tego spóźnienia, a w szczególności nie podnosił, aby nastąpiło ono bez jego winy, nie zgłosił też wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W takiej sytuacji zagadnienie dotyczące ewentualnego braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania pozostawało poza przedmiotem tej sprawy. Podobnie poza zakresem rozważań Sądu pozostawała zgodność z prawem (legalność) decyzji organu I instancji, skoro przedmiotem sądowej kontroli w tym postępowaniu było wyłącznie zagadnienie proceduralne zawarte w postanowieniu organu odwoławczego, który obiektywnie prawidłowo stwierdził, że doszło do uchybienia przez skarżącego ustawowego terminu do wniesienia odwołania.

Mając powyższe rozważania na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – obowiązany był oddalić skargę jako bezzasadną, o czym orzekł w sentencji wyroku.