Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 934/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

"A" S.A. z siedzibą w G. - dalej jako "Spółka", wystąpiła do Prezydenta Miasta - dalej jako "Prezydent", o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od nieruchomości.

Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawczyni podała, że jest użytkownikiem wieczystym gruntu w Porcie [...]. Grunt ten stanowi przedmiot dzierżawy. Na gruncie tym dzierżawca w 2014 r. zakończył realizację inwestycji polegającej na budowie budynku chłodni składowej "[...]". Inwestycja ta została zrealizowana przy udziale funduszy unijnych, w ramach otrzymanego przez dzierżawcę dofinansowania. Spółka podała, że budynek jest jej własnością, natomiast na mocy zawartej umowy dzierżawy dzierżawcy przysługuje uprawnienie do korzystania z budynku na potrzeby prowadzonej działalności. Wskazano, że w budynku chłodni od 2014 r. prowadzona jest nieprzerwanie działalność w zakresie magazynowania (przechowywania) ryb, produktów rybnych, organizmów morskich, produktów rybołówstwa i akwakultury. Stosownie do umowy o dofinansowanie dzierżawca zobligowany jest do przechowywania w chłodni wyłącznie produktów rybnych poławianych w morzu. Towary składowane w budynku chłodni to głęboko mrożone ryby, czyli surowce do dalszej produkcji w przetwórstwie rybnym. Wnioskodawczyni wyjaśniła również, że z dokumentacji związanej z procesem budowlanym wynika, iż budynek chłodni został zakwalifikowany do XVIII kategorii obiektów budowlanych i oznaczony jako budynki przemysłowe, magazynowe i składowe. Spółka wskazała również, że budynek chłodni składa się z dwóch części, tj. magazynowej, stanowiącej większą część powierzchni oraz części biurowej, przy czym w ewidencji gruntów i budynków budynek ten został sklasyfikowany jako "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe".

W związku z przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawczyni zwróciła się

z pytaniem, czy budynek opisanej wyżej chłodni, jako budynek gospodarczy służący działalności rybackiej, korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) - dalej jako "u.p.o.l."?

Zdaniem Spółki, do budynku chłodni powinno mieć zastosowanie powyższe zwolnienie, albowiem budynek ten służy działalności rybackiej i stanowi budynek gospodarczy. Wskazano, że u.p.o.l. nie zawiera definicji legalnej budynku gospodarczego, a więc definicji tej należy poszukiwać w przepisach prawa budowlanego. Sama ustawa

z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) - dalej jako "Prawo budowlane", nie zwiera legalnej definicji "budynku gospodarczego", definicję taką zawiera jeden z aktów wykonawczych do ustawy, tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) - dalej jako "rozporządzenie

z 12 kwietnia 2002 r.". Zgodnie z § 3 pkt 8 tego rozporządzenia, budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Na podstawie powyższej definicji wnioskodawczyni wywiodła, że o gospodarczym charakterze budynku chłodni świadczy fakt przystosowania go do przechowywania w nim ryb i innych organizmów morskich pochodzących z działalności połowowej prowadzonej

w wodach morskich przez rybaków. O gospodarczym charakterze budynku chłodni świadczą również zapisy w ewidencji gruntów i budynków, gdzie sklasyfikowano go jako "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe".

W odniesieniu do drugiej przesłanki analizowanego zwolnienia Spółka podniosła,

że polski ustawodawca w przepisach u.p.o.l. nie zdefiniował pojęcia "działalności rybackiej". Również w języku polskim nie ma jednej, powszechnie uznanej definicji "rybactwa", co powoduje, że ustalenie znaczenia zwrotu "działalność rybacka" w oparciu

o same reguły gramatyczne, odwołujące się do użytego przez ustawodawcę słownictwa

i składni, nie daje zadawalających rezultatów. A zatem, definiując pojęcie rybactwa (działalności rybackiej) należy odwołać się do jego rozumienia w przepisach prawa polskiego i wspólnotowego.

Wnioskodawczyni podniosła, że działalność rybacka jest związana ze Wspólną Polityką Rybołówstwa Unii Europejskiej. Jest to zbiór zasad dotyczących zarządzania europejskimi flotami rybackimi i ochrony zasobów rybnych. W art. 5 pkt d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1379/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury (Dz. U. UE L z 2013 r. Nr 354, poz. 1) - dalej jako "rozporządzenie 1379/2013", sektor rybołówstwa i akwakultury zdefiniowano jako sektor gospodarki, który obejmuje wszelką działalność związaną

z produkcją i przetwarzaniem produktów rybołówstwa i akwakultury oraz obrotem nimi. Celem tych przepisów jest zagwarantowanie, że rybołówstwo i akwakultura będą ekologicznie, gospodarczo i społecznie zrównoważone i że będą źródłem zdrowej żywności dla obywateli Unii Europejskiej.

W ocenie wnioskodawczyni, do rybołówstwa odnosi się także art. 23 ustawy z dnia

4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 812 ze zm.),

w którym termin "rybołówstwo" został użyty na określenie całego działu gospodarki, obejmującego swym zakresem nie tylko sprawy rybactwa śródlądowego i rybactwa morskiego, ale również racjonalnego gospodarowania żywymi zasobami morza, gospodarki rybnej i organizacji rynku rybnego, organizacji producentów rybnych, związków organizacji producentów rybnych itp.

Spółka zaakcentowała, że dzierżawca jest zobligowany do przechowywania

w chłodni wyłącznie produktów rybnych poławianych w morzu. Oznacza to, że budynek ten w sposób bezpośredni służy rybakom w celu poprawy jakości i atrakcyjności pozyskiwanych przez nich produktów rybnych. Jednym ze środków służących do realizacji ww. celów są różnego rodzaju programy pomocowe, w tym również takie, których beneficjentem są podmioty inne niż prowadzące działalność stricte połowową. Podkreślono, że budynek chłodni powstał przy udziale funduszy unijnych w ramach programu operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nabrzeżnych obszarów rybnych 2007-2013". Dzierżawca otrzymał dofinansowanie w oparciu o § 20 pkt 3) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 3 - Środki służące wspólnemu interesowi, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa

i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. z 2013 r. poz. 1221) - dalej jako "rozporządzenie z 25 września 2009 r.". Przepis ten stanowi, że pomoc na realizację operacji w ramach środka inwestycje w portach rybackich, miejscach wyładunku

i przystaniach przyznaje się na poprawę jakości i atrakcyjności produktów rybnych pochodzących z połowów w wodach morskich. Z kolei w § 21 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia wskazano, że pomoc na realizację operacji w ramach środka inwestycje

w portach rybackich, miejscach wyładunku i przystaniach w zakresie poprawy bezpieczeństwa, warunków postoju lub obsługi statków rybackich w portach rybackich, miejscach wyładunku i przystaniach obejmuje w szczególności zakup, budowę, przebudowę lub remont budynków i budowli oraz naprawę urządzeń służących do wyładunku, sortowania, składowania, sprzedaży, zamrażania i przechowywania produktów rybnych pochodzących z połowów w wodach morskich, w tym przechowywanie

w warunkach chłodniczych i zamrażalniczych. Pomoc na realizację operacji przysługuje m.in. na budowę magazynów lub chłodni służących wyłącznie do przechowywania produktów rybnych pochodzących z połowów w wodach morskich (§ 23 pkt 1 lit. a) rozporządzenia).

Spółka wyjaśniła, że z uwagi na swoje przeznaczenie i znaczenie dla działalności rybackiej budynek chłodni został zlokalizowany na terenie portu rybackiego. Wskazano,

że port w [...] jest jednym z czterech portów w Polsce, które zostały zgłoszone przez rząd polski do Unii Europejskiej jako porty dopuszczone do obsługi produktów rybołówstwa morskiego. Wskazano także, że produkty rybne magazynowane w chłodni są do niej dostarczane na statkach rybackich. Wszystkie statki zawijające do nabrzeża użytkowanego przez dzierżawcę mają status statków rybackich.

W ocenie wnioskodawczyni, budynek chłodni umożliwia bezpośredni wyładunek

i przechowywanie ryb pochodzących z połowów w wodach morskich dostarczanych na statkach rybackich. Budynek ten stanowi zatem pierwsze i niezbędne ogniwo

w działalności rybackiej zaraz po połowach na wodach morskich.

Końcowo podniesiono, że zwrot "służący" należy odczytywać zgodnie z jego leksykalnym rozumieniem, oznaczającym "być przeznaczonym, używanym, przydatnym do czegoś, jako coś". A zatem, "służenie" budynku gospodarczego działalności rybackiej oznacza, że jest on faktycznie stale zajęty na prowadzenie tej działalności.

W interpretacji indywidualnej z dnia 28 kwietnia 2016 r. Prezydent uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ administracji wskazał, że ze zwolnienia przewidzianego

w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. korzystają budynki lub ich części po łącznym spełnieniu dwóch warunków: stanowią budynki gospodarcze i służą do prowadzenia określonej działalności (m.in. rybackiej), przy czym niespełnienie jednej z tych przesłanek uniemożliwia skorzystanie ze zwolnienia.

Prezydent wskazał następnie, że u.p.o.l. zawiera definicję budynku, natomiast

w ustawie tej nie ma legalnej definicji "budynku gospodarczego". Definicji tej nie ma również w słownikach języka polskiego, natomiast w języku potocznym wyrażenie to używane jest do określenia małych, pomocniczych budynków, zwykle przy budynkach mieszkalnych, do przechowywania sprzętu, opału, zapasów i wykonywania prostych prac warsztatowych.

Organ interpretacyjny podał, że pojęcie "budynku gospodarczego" występuje obecnie również na gruncie Prawa budowlanego, gdzie odpowiada jego potocznemu rozumieniu. Podkreślono, że pojęcie "budynku gospodarczego" zostało wprowadzone do u.p.o.l. już w 1991 r., a obecna ustawa - Prawo budowlane weszła w życie od 1 stycznia 1995 r. Poprzednia ustawa - Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., definicji "budynku gospodarczego" nie zawierała. Tym samym, ustawodawca do u.p.o.l. wprowadził pojęcie funkcjonujące w języku powszechnym (potocznym). Prezydent zwrócił uwagę,

że od 1 stycznia 2003 r. ustawodawca przez treść art. 1a ust. 1 pkt 1) u.p.o.l. nakazał rozumienie pojęcia "budynek" z uwzględnieniem przepisów prawa budowalnego, przy czym odesłanie to ma charakter pełny, a nie wybiórczy (uchwała składu siedmiu sędziów NSA

z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09). A zatem, obecnie w wyjaśnieniu pojęcia "budynek gospodarczy" bardzo pomocne są kategorie budynków wynikające z przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Organ interpretacyjny podał następnie, że ustawodawca w załączniku do Prawa budowlanego, wskazując poszczególne kategorie obiektów budowlanych, podzielił budynki m.in. na: kategoria II - budynki służące gospodarce rolnej, jak: produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko-składowe; kategoria III - inne niewielkie budynki: jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk włącznie; kategoria XVIII - budynki przemysłowe, jak: budynki produkcyjne (...) oraz budynki magazynowe, jak: budynki składowe, chłodnie, hangary (...).

Zdaniem Prezydenta, o charakterze i funkcji "budynków gospodarczych" świadczy również treść art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, gdzie wymieniono obiekty, przy czym przez obiekt należy rozumieć również budynek, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę. Ustawodawca wskazał, że pozwolenia nie wymaga budowa m.in.: pkt 1) - obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej (...); pkt 3) - wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków

i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2 (...); pkt 4) - altan działkowych i obiektów gospodarczych, o których mowa w ustawie z dnia 13 grudnia

2013 r. o rodzinnych ogródkach działkowych (...); pkt 13) - gospodarczych obiektów budowlanych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki leśnej i położonych na gruntach leśnych Skarbu Państwa.

Organ interpretacyjny podał, że definicja "budynku gospodarczego" znajduje się

w § 3 pkt 8) rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., gdzie wskazano, iż przez "budynek gospodarczy" należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Analizując przytoczone powyżej przepisy Prezydent stanął na stanowisku, że przez "budynki gospodarcze" należy rozumieć budynki o niewielkich rozmiarach, pełniące funkcje pomocnicze. W samym Prawie budowlanym "budynki gospodarcze" zostały zaszeregowane bowiem wprost wraz z innymi małymi obiektami do odrębnej kategorii (III). Natomiast budynki składowe i chłodnie - zbiorczo nazwane budynkami przemysłowymi - należą do kategorii XVIII. Zaś budynki gospodarcze służące wraz z innymi rodzajami budynków gospodarce rolnej zostały ujęte w kategorii II. Ponadto brak konieczności uzyskania pozwolenia na ich budowę potwierdza niewielki rozmiar tych budynków i ich pomocniczy charakter (art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego).

Organ interpretacyjny podniósł, że z treści rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. wynika, iż ustawodawca zdefiniował pojęcie "budynki gospodarcze" poprzez wskazanie ich funkcji jako obiektów pomocniczych służących mieszkańcom budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego i w zabudowie zagrodowej. Prezydent przyznał, że co prawda "budynki gospodarcze" pełnią m.in. funkcję przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu, środków produkcji rolnej i płodów rolnych, jednakże ustawodawca szczegółowo określił komu (mieszkańcom budynku mieszkalnego itd.) i czemu (niezawodowemu wykonywaniu prac warsztatowych oraz przechowywaniu itd.) łącznie mają służyć. Podkreślono, że ustawodawca definiując pojęcie "budynku gospodarczego" w ww. rozporządzeniu nie wymienił wśród funkcji takiego budynku służenia przedsiębiorcy lub jego działalności gospodarczej. Przeciwnie, w § 3 pkt 8) tego rozporządzenia ustawodawca wskazał, że "budynek gospodarczy" powinien być przeznaczony wyłącznie "do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych (...) oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych mieszkańcom budynku mieszkalnego (...)". A zatem, funkcji przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu itd. przez mieszkańców

w budynkach gospodarczych nie można utożsamiać z prowadzeniem działalności magazynowej przez przedsiębiorcę.

Organ administracji podniósł, że normodawca definiując pojęcie "budynku gospodarczego" po słowach "budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do ..." nie użył sformułowań: "m.in."; "takich jak", "np.", "w szczególności", które pozwalałyby interpretatorowi tego przepisu sądzić, iż funkcje "budynku gospodarczego" wskazane

w tym przepisie mogą być szersze i stanowią jedynie przykłady. Z tego powodu definicja "budynku gospodarczego" z rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. nie może służyć wyjaśnieniu znaczenia "budynku gospodarczego" w każdej sytuacji. Definicja ma zastosowanie do budynków służących mieszkańcom budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego i w zabudowie zagrodowej. Tylko pomocniczo, na zasadzie analogii pełnionych funkcji przez budynki gospodarcze służące mieszkańcom budynków mieszkalnych i w zabudowie zagrodowej, można analizować przedmiotową definicję na potrzeby ich rozumienia w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. Analogia wynika z tego,

że zwolniony jest jeden rodzaj budynków - budynki gospodarcze, zatem dla każdego przypadku z art. 7 ust. 1 pkt 4) u.p.o.l powinny one charakteryzować się pewnymi wspólnymi cechami. Budynki gospodarcze, o których mowa w definicji ww. rozporządzenia, służące mieszkańcom charakteryzują się na pewno tym, że mają charakter pomocniczy

w stosunku do budynków głównych, w tym przypadku mieszkalnych. Mieszkańcom budynków głównych, czyli mieszkalnych, pozwalają na niezawodowe wykonywanie prac warsztatowych i przechowywanie różnych rzeczy.

Podsumowując Prezydent stanął na stanowisku, że ustawodawca wprowadzając zwolnienie "budynków gospodarczych" początkowo tylko dla działalności rolniczej i leśnej (art. 7 ust. 1 pkt 7 u.p.o.l.) posłużył się wyrażeniem języka powszechnego, które zgodne jest z jego rozumieniem na potrzeby prawa budowlanego. Obecnie w ustaleniu,

czy budynek jest budynkiem gospodarczym, pomocne jest Prawo budowlane, gdzie budynki zostały podzielone na różne rodzaje i przydzielone do określonych kategorii. Tym samym, budynek przemysłowy jak obiekt magazynowy, w tym budynek składowy, chłodnia, zaliczony do kategorii XVIII załącznika do Prawa budowlanego, nie może być uznany za budynek gospodarczy, bo ten znajduje się w odrębnej kategorii obiektów budowlanych, tj. kategorii III.

Odnosząc się do stwierdzenia Spółki, że potwierdzeniem gospodarczego charakteru chłodni ma być ewidencja gruntów i budynków, gdzie została ona sklasyfikowana jako budynek magazynowy, organ interpretacyjny wskazał, iż w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 r. zdefiniowano pojęcie "budynku gospodarczego" poprzez wskazanie jego funkcji, doprecyzowując, że jest to budynek przeznaczony do "niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz przechowywania materiałów i narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia". Natomiast w przypadku funkcji "przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych" wskazano,

że funkcja ta dotyczy budynków gospodarczych "w zabudowie zagrodowej".

Zdaniem Prezydenta, funkcje "budynków gospodarczych" wymienione w § 3 pkt 8 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. tworzą zamknięty katalog i nie mogą być rozumiane rozszerzająco. Jednocześnie żadna z powyższych funkcji "budynków gospodarczych" nie daje podstaw do uznania za taki budynek głównego budynku służącemu przedsiębiorcy do prowadzenia jego podstawowej działalności, w tym konkretnie przypadku polegającej na magazynowaniu ryb lub innych organizmów morskich.

Organ interpretacyjny zwrócił uwagę, że również ewidencja gruntów i budynków potwierdza, iż przedmiotowy budynek chłodni jest budynkiem magazynowym, a nie budynkiem gospodarczym.

W ocenie Prezydenta, wola ustawodawcy co do konieczności wąskiego rozumienia pojęcia "budynku gospodarczego" z art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. wynika również z treści

art. 1a ust. 1 pkt 6 i 7 tej ustawy, zawierającego definicje pojęć "działalność rolnicza"

i "działalność leśna", z których to definicji wynika, że zarówno "działalnością rolniczą",

jak i "działalnością leśną", nie jest działalność polegająca na skupie płodów rolnych, czy leśnych lub też ich magazynowanie. Z tego też powodu budynki takie jak magazyny

i chłodnie, wykorzystywane do skupu tego typu produktów, nie będą objęte zwolnieniem podatkowym.

Odnosząc się do wynikającej z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. przesłanki "służenia budynków gospodarczych lub ich części działalności leśnej lub rybackiej", organ administracji wskazał, że "służenie" oznacza faktyczne wykorzystywanie budynku do działalności leśnej lub rybackiej. Zwolnienie dotyczy zatem tylko tych budynków bądź ich części, które są wykorzystywane przy rzeczywistym prowadzeniu działalności rybackiej lub leśnej, a nie tylko przystosowane do prowadzenia tej działalności.

Prezydent wskazał następnie, że pojęcie "działalność rybacka" nie zostało

w przepisach zdefiniowane. Opierając się na definicjach słownikowych organ podał,

że działalność rybacka to zespół czynności, działań, praca podejmowana przez rybaka, rybaków, czyli osób zajmujących się zawodowo łowieniem ryb.

Prezydent nie zgodził się z wnioskodawczynią, że pojęć "działalność rybacka", "rybactwo" i "rybołówstwo" można używać zamiennie. Zdaniem organu, pojęcie "rybołówstwo" jest pojęciem najszerszym, obejmującym całą gałąź gospodarki, a pojęcie "działalności rybackiej", użyte przez ustawodawcę w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., najwęższym, obejmującym tylko działalność rybaka/rybaków. Zaznaczono, że wskazane przez Spółkę programy pomocowe, z których korzystał dzierżawca realizując inwestycję

w postaci budowy chłodni, związane są z sektorem gospodarki zwanym "rybołówstwem", który nie jest pojęciem tożsamym z pojęciem "działalności rybackiej".

Akcentując zasadę ścisłej interpretacji przepisów wprowadzających przywileje podatkowe organ interpretacyjny stanął na stanowisku, że użyte przez ustawodawcę

w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. pojęcie "budynków gospodarczych lub ich części służących działalności rybackiej" nie obejmuje wszelkich budynków lub ich części służących szeroko rozumianemu "rybołówstwu"; budynek chłodni nie służy bowiem "działalności rybackiej", lecz służy "rybołówstwu", czyli gałęzi gospodarki obejmującej swym zakresem zarówno połów ryb i innych organizmów morskich, ich magazynowanie oraz dystrybucję. Zdaniem Prezydenta, gdyby wolą ustawodawcy było zwolnienie

z opodatkowania wszystkich budynków związanych z gałęzią gospodarki nazwaną "rybołówstwo" nie zawęziłby przedmiotu zwolnienia wyłącznie do budynków gospodarczych, lecz użyłby sformułowania "budynki lub ich części związane

z rybołówstwem" lub "budynki służące rybołówstwu".

Po bezskutecznym wezwaniu organu administracji do usunięcia naruszenia prawa Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego [...], wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji i zasądzenia na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono błędną wykładnię lub niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. poprzez uznanie, że budynek chłodni znajdujący się na gruncie użytkowanym wieczyście przez Spółkę nie jest "budynkiem gospodarczym"

w rozumieniu tego przepisu, a więc Spółce nie przysługuje zwolnienie z podatku od nieruchomości na jego podstawie;

2. art. 29 ust. 1, art. 59a ust. 2 i art. 59f Prawa budowlanego w zw. z załącznikiem do tej ustawy oraz § 3 pkt 8 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., a także art. 21 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2015 r. poz. 520) - dalej jako "Prawo geodezyjne i kartograficzne",

i związanego z tym przepisem § 63 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego

i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków

(Dz. U. z 2015 r. poz. 542) - dalej jako "rozporządzenie z 29 marca 2001 r.", oraz załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2010 r. Nr 242, poz. 1622) - dalej jako "rozporządzenie z 10 grudnia 2010 r.", poprzez uznanie, że z powyższych przepisów wynika bardzo wąska definicja "budynku gospodarczego", którą należy stosować

w niniejszej sprawie, a także, że budynek chłodni składowej - skoro sklasyfikowany zgodnie z ewidencją gruntów i budynków jako pomieszczenie magazynowe - nie jest "budynkiem gospodarczym" w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l.;

3. art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. poprzez uznanie, że budynek chłodni nie służy działalności rybackiej w rozumieniu tego przepisu, a więc Spółce nie przysługuje zwolnienie z podatku od nieruchomości na jego podstawie, a także poprzez błędną interpretację samego pojęcia "działalność rybacka";

4. Sekcji A Dział 03 Polskiej Klasyfikacji Działalności według załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 251, poz. 1885) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie błędnej definicji "działalności rybackiej";

5. art. 23 ustawy o działach administracji rządowej, poprzez jego niezastosowanie

i w konsekwencji przyjęcie błędnej definicji "działalności rybackiej";

6. art. 5 pkt d) rozporządzenia 1379/2013, a także § 20 pkt 3) i § 23 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z 25 września 2009 r., poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie szerszego kontekstu definicji "działalności rybackiej" wynikającego z powyższych przepisów unijnych, a w konsekwencji przyjęcie błędnej, zawężonej definicji "działalności rybackiej" na gruncie niniejszej sprawy.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono również naruszenie przepisów postępowania,

tj. art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) - dalej jako "Ordynacja podatkowa", nakazującego organowi sformułowanie prawidłowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska strony, art. 121

§ 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania oraz równego traktowania interesów budżetu państwa i podatnika, oraz art. 120

w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez zajęcie stanowiska pozostającego

w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa.

W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację zaprezentowaną we wniosku

o wydanie interpretacji indywidualnej.

Prezydent w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a".

W określonych przez ten artykuł przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a).

Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu

(np. interpretacji indywidualnej), ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę.

W ramach tak wyznaczonych kompetencji Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem stanowisko Prezydenta przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej jest prawidłowe.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do przesądzenia, czy znajdujący się na użytkowanym przez skarżącą gruncie budynek chłodni składowej może zostać uznany za budynek gospodarczy w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej.

Jak słusznie podkreślił organ interpretacyjny, ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w omawianej regulacji korzystają budynki lub ich części po łącznym spełnieniu dwóch warunków: stanowią budynki gospodarcze i służą do prowadzenia określonej działalności - w rozpoznawanej sprawie działalności rybackiej. Niespełnienie choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia skorzystanie ze zwolnienia.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części.

Omawiana ustawa nie zawiera definicji budynku gospodarczego, natomiast pojęcie budynku zostało zdefiniowane w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez wskazanie, że jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Należy podkreślić, że odsyłając do "przepisów prawa budowlanego" ustawodawca nie zawęził tego odesłania jedynie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca

1994 r. - Prawo budowlane.

Tutejszy Sąd co do zasady podziela stanowisko pełnomocnika strony skarżącej,

że na gruncie prawa podatkowego przyjmuje się dyrektywę pierwszeństwa wykładni językowej (por. uchwały NSA: z dnia 14 marca 2011 r. sygn. akt II FPS 8/10, ONSAiWSA 2011/3/47, i z dnia 22 czerwca 2011 r. sygn. akt I GPS 1/11, ONSAiWSA 2011/5/93). Przemawia za tym choćby wzgląd na ochronę podatnika przed wykorzystywaniem procesu interpretacji przepisów prawa do arbitralnego kształtowania jego sytuacji prawnej.

W świetle zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, będącej implikacją klauzuli demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), oraz zasady, zgodnie z którą obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych może być nałożony wyłącznie w drodze ustawy (art. 84 i art. 217 Konstytucji RP), nie jest dopuszczalne wymaganie od podatnika ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, które nie wynikają wprost z przepisów ustawowych, lecz które zostały ukształtowane przez organy stosujące prawo na skutek metod wykładni pozajęzykowej. Nie jest zatem dopuszczalne, aby przepisy określające ciężary lub świadczenia publiczne były w praktyce organów podatkowych czy sądów interpretowane w sposób rozszerzający przy wykorzystaniu pozajęzykowych metod wykładni prawa. Wykładnia językowa powinna uwzględniać reguły znaczeniowe języka powszechnego, języka prawnego i języka prawniczego (por. R. Mastalski, Wykładnia językowa w interpretacji prawa podatkowego, Przegląd Podatkowy 1999, nr 8, s. 3-9).

Jednakże, co podkreślono m.in. w uzasadnieniu ww. uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2011 r. sygn. akt II FPS 8/10,

w procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Nie jest bowiem wykluczone, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy po skonfrontowaniu go z innymi przepisami lub uwzględnieniu celu regulacji prawnej.

W doktrynie prezentowany jest pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że w procesie wykładni prawa należy przejść kolejno etap wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej w celu wzmocnienia uzyskanego wyniku interpretacyjnego lub skorygowania rozumienia, jakie wynika z literalnego brzmienia przepisu (zob. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 74-83; M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2010, s. 291). O poprawności interpretacji najlepiej świadczy okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i celowościowa dają zgodny wynik.

W każdej więc sytuacji, gdy nasuwa się podejrzenie, że wynik wykładni językowej może się okazać nieadekwatny, należy go skonfrontować z wykładnią systemową

i celowościową (por. także: postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt I KZP 6/07, OSNKW 2007/5/37; postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FSK 1885/07, LEX nr 531916; wyroki NSA: z dnia 19 listopada 2008 r. sygn. akt II FSK 976/08, LEX nr 550122, z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1319/08, LEX nr 595749, z dnia

2 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1553/08, LEX nr 595821).

Z przywołanych powyżej wypowiedzi doktryny i orzecznictwa sądowego można zatem wyprowadzić ogólny wniosek, że w prawie podatkowym odejście od językowego brzmienia przepisu możliwe jest wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne.

W przypadku braku wyraźnych wskazówek ustawodawcy w treści samego przepisu, należy określony problem prawnopodatkowy rozstrzygać na tle okoliczności faktycznych konkretnej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 973/12, LEX nr 1454875).

W ocenie tutejszego Sądu, rezultat przeprowadzonej wykładni językowej przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. nie daje w rozpoznawanej sprawie jasnej i jednoznacznej odpowiedzi, czy budynek chłodni składowej jest budynkiem gospodarczym,

co implikowałoby możliwość skorzystania przez skarżącą ze zwolnienia przewidzianego

w tym przepisie. Dyrektywy wykładni nakazują w takiej sytuacji wykroczenie poza czysto gramatyczne metody ustalania znaczenia tej normy prawnej i uwzględnienie w procesie interpretacji także argumentów o innym charakterze.

W zakresie poszukiwania znaczenia pojęć używanych w przepisach prawa

(w szczególności prawa podatkowego) należy w pierwszej kolejności posługiwać się definicjami już istniejącymi w prawie, które są zawsze bardziej precyzyjne i mogą podlegać obiektywnej ocenie - zarówno strony, jak i organu, niż definiowanie pojęć na potrzeby jednej sprawy lub posługiwanie się językiem potocznym, zwłaszcza, że w Słowniku języka polskiego nie zamieszczono definicji "budynku gospodarczego". Wyjaśniono natomiast,

że przez zwrot "gospodarczy" należy rozumieć: "odnoszący się do gospodarki - sposobu działania podmiotów gospodarczych", "ekonomiczny", "odnoszący się do gospodarstwa rolnego lub domowego, należący do takiego gospodarstwa", "gospodarski", "dotyczący spraw porządkowych i administracyjnych" (Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. S. Dubisza, Wydawnictwo PWN, Warszawa 2008, tom A-J, s. 1052).

Przytoczone powyżej definicje słownikowe przymiotnika "gospodarczy" - jako bardzo pojemne pojęciowo i nieprecyzyjne - nie dostarczają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy należący do skarżącej budynek chłodni składowej można zaliczyć do budynków gospodarczych.

Tym samym, skoro wykładnia językowa art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. nie dała zadowalającego rezultatu, należało przejść do interpretacji tej regulacji przy pomocy innych rodzajów wykładni.

Zdaniem Sądu, poszukując znaczenia pojęcia "budynek gospodarczy" Prezydent zasadnie odwołał się - w ramach wykładni systemowej - do jego definicji zawartej

w przepisach prawa budowlanego, nie ograniczając się przy tym tylko do ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Kwestię zakresu zastosowania w sprawach podatkowych (na podstawie art. 1a

ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) przepisów prawa budowlanego rozstrzygnięto w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09 (ONSAiWSA 2009/5/88), w której podkreślono, że skoro od 1 stycznia 2003 r. u.p.o.l. odwołuje się do pojęcia budynku ustalonego na gruncie prawa budowlanego, to odesłanie to ma charakter pełny, a nie wybiórczy. Dotyczy więc zarówno ogólnej definicji budynku, jak

i poszczególnych kategorii budynków.

W związku z powyższym, zasadnie organ interpretacyjny w niniejszej sprawie wskazał na możliwość zastosowania, na podstawie odesłania zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., przepisów prawa budowlanego definiujących pojęcie "budynku gospodarczego", w tym również przepisów rangi podustawowej.

W załączniku do Prawa budowlanego dokonano podziału budynków m.in. na:

– kategoria II - budynki służące gospodarce rolnej, jak: produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko-składowe,

– kategoria III - inne niewielkie budynki, jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk włącznie;

– kategoria XVIII - budynki przemysłowe, jak: budynki produkcyjne, służące energetyce, montownie, wytwórnie, rzeźnie oraz obiekty magazynowe, jak: budynki składowe, chłodnie, hangary, wiaty, a także budynki kolejowe, jak: nastawnie, podstacje trakcyjne, lokomotywownie, wagonownie, strażnice przejazdowe, myjnie taboru kolejowego.

Jak wynika z powyższego - ustawodawca uznał za celowe odróżnić budynek gospodarczy od obiektu magazynowego, jakim jest chłodnia, skoro zaszeregował je do innych kategorii.

Należy zwrócić uwagę, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka podała, iż sporny budynek chłodni składowej został sklasyfikowany w ewidencji gruntów

i budynków - ze względu na przeważającą funkcję magazynową - jako "zbiorniki, silosy

i magazyny".

Zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA

z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88). Oznacza to,

że - co do zasady - o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych

w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków.

Ja słusznie zwrócił uwagę Prezydent w zaskarżonej interpretacji, z § 63 ust. 1 pkt 4, 5 i 6 rozporządzenia z 29 marca 2001 r. wynika, że danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku jest m.in. rodzaj budynku według Klasyfikacji Środków Trwałych, klasa budynku wg Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych oraz główna funkcja budynku i inne funkcje budynku. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia z 10 grudnia 2010 r. "zbiorniki, silosy

i budynki magazynowe" znajdują się w Grupie 1, podgrupie 10 - budynki niemieszkalne, rodzaj KŚT - 104. W grupie tej sklasyfikowano m.in. budynki magazynowe, silosy, budynki chłodni i budynki składowe specjalizowane oraz powierzchnie magazynowe. W rodzaju KŚT - 108 wymieniono budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, wśród których wymieniono m.in. budynki w gospodarstwach rolnych, silosy zbożowe

w gospodarstwach rolnych, pozostałe budynki przeznaczone dla działalności rolniczej,

np. obory, stajnie, budynki inwentarskie dla trzody chlewnej, owczarnie, przemysłowe fermy drobiu, stodoły, pomieszczenia do przechowywania sprzętu, spichlerze, szopy rolnicze, spiżarnie, piwnice do przechowywania wina, szklarnie itp. W załączniku do

ww. rozporządzenia nie przewidziano odrębnej kategorii dla budynków gospodarczych zajętych na działalność rybacką.

A zatem, zapisy ewidencji gruntów i budynków potwierdzają, że budynek chłodni składowej jest innym budynkiem niż budynek gospodarczy, tj. budynkiem magazynowym.

Kolejno należy wskazać, że legalna definicja budynku gospodarczego została zamieszczona w wydanym na podstawie art. 7 Prawa budowlanego rozporządzeniu

z 12 kwietnia 2002 r., w którym w § 3 pkt 8 wskazano, że jest to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Rację ma pełnomocnik strony skarżącej, że powyższa definicja nie ma charakteru uniwersalnego, gdyż skonstruowano ją na potrzeby rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., jednakże zestawiając tę definicję z potocznym rozumieniem pojęcia budynek gospodarczy można przyjąć, że jest to budynek dodatkowy, pomocniczy, o niewielkich rozmiarach, użytkowany w celu magazynowania, przechowywania sprzętu, towaru, zapasów, wykonywania prostych prac warsztatowych.

W świetle poczynionych powyżej uwag za zasadne należy uznać stanowisko organu interpretacyjnego, że budynek chłodni składowej nie jest budynkiem gospodarczym.

Końcowo należy podkreślić, że ulgi i zwolnienia podatkowe nie stanowią standardu prawnego, lecz są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania. Zatem korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnień podatkowych, wymaga spełnienia warunków określonych w odpowiednich przepisach stanowiących ich podstawę prawną. Jak już wskazano na wstępnie niniejszych rozważań, skoro przepis art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. stanowiący podstawę analizowanego zwolnienia dotyczy budynków gospodarczych służących działalności rybackiej, to obie przesłanki zwolnienia muszą być spełnione łącznie. Dotyczy to zarówno rodzaju budynku (budynek gospodarczy),

jak i sposobu jego wykorzystania (ma służyć działalności rybackiej). Skoro przesądzono, że budynek chłodni nie może być uznany za budynek gospodarczy, to nie została spełniona jedna z przesłanek warunkujących zwolnienie (charakter budynku). Tym samym, kwestia spełnienia przez sporny budynek warunku "służenia działalności rybackiej", pozostaje w niniejszej sprawie bez znaczenia.

Zasadnie zatem organ interpretacyjny uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe, albowiem zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. nie ma w sprawie zastosowania.

Powyższe przesądza o bezzasadności sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Należy podkreślić, że organ dokonujący interpretacji w oparciu o konkretne przepisy prawa zawarł ocenę stanowiska skarżącej wraz

z obszernym uzasadnieniem. Prezydent dokonał także kompleksowej wykładni przepisów prawa w zakresie przedstawionego przez wnioskodawczynię stanu faktycznego. Tym samym, wypełnione zostały obowiązki, jakie nakładają na organ interpretacyjny art. 14b

i art. 14c Ordynacji podatkowej. Przepisy te stanowią realizację zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nie doszło więc - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - do naruszenia art. 121 § 1 oraz art. 14h Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151, oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.[pic]