Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 225/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 76a § 2, art. 145 § 1 pkt 4 i 6, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Stanisław Śliwa Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi T. R. i B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 225/14

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego o pow. sprzedaży do 2000 m2, stacji transformatorowej prefabrykowanej małogabarytowej, parkingu oraz zjazdu z gminnej drogi publicznej, na działkach nr ewid. 2394/17, 2397, 2398/5 i 398/6 obręb [...] w [...]. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 23 września 2011 r.

W dalszej kolejności toczyło się postępowanie wznowieniowe z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., - dalej w skrócie: "k.p.a.), na wniosek D. R., zakończone decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2012 r., utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], odmawiającą uchylenia decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2011 r. ustalającej warunki zabudowy.

Następnie wnioskiem z dnia 20 sierpnia 2013 r. B. R. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] w dniu [...] sierpnia 2011 r. o warunkach zabudowy, z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja ta wydana została bowiem bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a stanowisko to miałoby wpływ na jej treść. Teren objęty decyzją o ustaleniu warunków zabudowy położony jest na obrzeżu terenu Parku Kulturowego [...] oraz Zespołu Klasztornego [...], a w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji zlokalizowane są dwa obiekty wpisane do rejestru zabytków: gmach [...] ([...]) oraz dawny hotel [...] ([...]) objęte ścisłą ochroną konserwatorską wraz z otoczeniem, a więc z terenem Placu [...], co wymaga uzgodnienia decyzji z konserwatorem zabytków.

W dniu 16 października 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, a następnie decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., powołując w podstawie prawnej przepisy art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm. – powoływanej dalej również w skrócie u.p.z.p.)

Zdaniem Kolegium przesłanka rażącego naruszenia prawa zachodzi w sytuacji, gdy decyzja w sposób nie budzący wątpliwości jest sprzeczna z wyraźnym przepisem prawa, zaś wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczna do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych lub postanowień. Przedmiotem oceny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie mogą być wady o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. Oznacza to, że źródłem wadliwości obligującej do stwierdzenia nieważności decyzji pozostają jedynie merytoryczne treści, a w rozpatrywanej sprawie takie przesłanki nie zachodzą. Wadliwość decyzji polegająca na wydaniu jej bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu jest w myśl art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. przesłanką uzasadniająca ewentualne wznowienie postępowania, a zatem stwierdzenie nieważności decyzji w przypadku wystąpienia takiej przesłanki jest niedopuszczalne.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy B. R. zakwestionował stanowisko organu o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Burmistrza. Zdaniem odwołującego brak uzgodnienia przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków mógł mieć wpływ na samą treść decyzji, a zatem wskazane przez niego wady dotyczą materii sprawy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła również T. R. wskazując jako przesłankę uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji wydanie jej na podstawie kserokopii dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a zatem z naruszeniem art. 76a § 2 Kpa.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2013 r.

Zdaniem Kolegium, ponowne rozpatrzenie sprawy nie wykazało aby w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a., obligujące do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...]. Wobec powyższego za uzasadnione i zgodne z prawem uznać należało utrzymanie w mocy własnej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności żądanej decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Wskazano, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), a zatem może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niebudzący wątpliwości dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie jest dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to o tyle istotne, gdyż podnoszona przez stronę wada polegająca na nieuzgodnieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy z właściwym Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków jest właśnie okolicznością uzasadniająca wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Brak uzgodnienia rozstrzygnięcia z innym organem jest wadą postępowanie, jednakże nie jest wiadome jaki wpływ na uchybienie to wywarło na treść decyzji. Dlatego też wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy celu sprawdzenia, czy jakaś z wad postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Kontrolowana decyzja Burmistrza nie zawiera zaś żadnych wad enumeratywnie wyszczególnionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Odnosząc się zaś do zarzutów sformułowanych we wniosku T. R. o ponowne rozpatrzenie spraw, Kolegium wskazało, że mogły być one podnoszone w postępowaniu odwoławczym. Nawet jeżeli przyjąć, że organ w toku postępowania pierwszoinstancyjnego korzystał z kopii dokumentów, uchybienia te nie mają wagi rażącego naruszenia prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie T. R. i B. R. wnieśli o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]: z dnia [...] października 2013 r. i z dnia [...] listopada 2013 r. oraz o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza Miasta [...] w dniu [...] sierpnia 2011 r.. Zarzuty dotyczą naruszenia:

1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez uzyskania wymaganego stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, w sytuacji gdy to stanowisko miałoby wpływ na treść decyzji,

2) art. 76a § 2 k.p.a. poprzez wydanie przez Burmistrza Miasta [...] decyzji w oparciu o kopie dokumentów,

3) szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego - art. 6, art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, a także przekroczenie swobodnej oceny dowodów poprzez przyznanie mocy dowodowej kserokopiom dokumentów, na podstawie których ustalono warunki zabudowy

W motywach skargi T. R. i B. R. wskazali, że art. 76a § 2 k.p.a. uprawnia stronę do złożenia odpisu dokumentu, jednakże wprowadza również obowiązek potwierdzenia zgodności takiego odpisu z oryginałem przez notariusza, adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub doradcę podatkowego. Obowiązek ten ma zastosowanie do wszelkich dokumentów, w tym prywatnych dokumentów składanych do akt sprawy, bowiem niepoświadczona kserokopia dokumentu nie może być uznana za dowód w sprawie.

Niezależnie od powyższego rozpatrując wniosek inwestorów Burmistrz nie dostrzegł, że część tych dokumentów na dzień wydania decyzji utraciła ważność (warunki podłączenia inwestycji do sieci gazowej utraciły ważność w dniu 29 marca 2011 r.), a część z nich była w ogóle niepodpisana (pismo Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji [...] sp. z o.o.). Nie bez znaczenia jest fakt, że z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wystąpili M. C. i P. C. jako osoby fizyczne, zaś warunki przyłączenia planowanego przedsięwzięcia do sieci infrastruktury technicznej wydane zostały przez dysponentów tych sieci na FUH M. C., P. C. s.c. Tym samym uznać należało, że inwestor w ogóle nie dysponował zapewnieniami o możliwości przyłączenia inwestycji do niezbędnych sieci infrastruktury.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sprawowana przez Sąd, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola działalności administracji obejmuje badanie legalności, czyli zgodności z prawem zaskarżonych aktów, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza natomiast nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że postępowanie, w którym zapadły kwestionowane w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcia toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego - stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Jest to postępowanie odrębne od tego, w którym podjęto źródłową decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Jego celem nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej takim rozstrzygnięciem, lecz ustalenie czy nie jest ono dotknięte jedną z wad enumeratywnie określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego, B. R. wskazał na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa – bez uzgodnienia jej z wojewódzkim konserwatorem zabytków, wymaganego przepisem art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przepis ten nakłada obowiązek uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Zgodnie z art. 7 ostatnio cytowanej ustawy jedną z form ochrony zabytków jest utworzenie parku kulturowego, a jak wynika z akt sprawy (w tym z pisma [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 5.03.2013 r.), działki objęte inwestycją położone są na obrzeżu Parku Kulturowego [...], w bezpośrednim sąsiedztwie obiektów wpisanych do rejestru zabytków i objętych ścisłą ochroną konserwatorską wraz z otoczeniem – terenem Placu [...], przy którym ma być zlokalizowany budynek handlowo-usługowy, którego dotyczy kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy. Sama potrzeba uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy nie jest zresztą sporna w rozpoznawanej sprawie, a wymóg taki potwierdzają także postanowienia uzgadniające wydane w innym postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla zjazdu z drogi publicznej – Pl. [...] dla tych samych działek (ich kserokopie dołączono do akt administracyjnych sprawy).

Niewątpliwie zatem brak obligatoryjnego uzgodnienia wskazanego w art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. stanowi wadę postępowania i przesłankę jednego z trybów nadzwyczajnych – jest to jednak przewidziana w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. przesłanka wznowienia postępowania, nie zaś przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji.

W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że tryby nadzwyczajne – wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji nie są wobec siebie konkurencyjne i nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ uruchomienie każdego z nich oparte jest na innych przesłankach, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 i art. 156 § 1 k.p.a. i dotyczy innego rodzaju uchybień i wad – zaistniałych w toku postępowania lub zawartych w samej decyzji. Tryby te mogą być natomiast uruchomione nawet w jednej sprawie, jeśli występują w niej przesłanki zarówno wznowienia, jak i stwierdzenia nieważności (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa. 2011, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28.05.2007 r., III SA/Wa 614/07, Lex Nr 347793).

Kwestia braku uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z konserwatorem zabytków, jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy, była nawet przedmiotem orzeczenia NSA. Sąd ten w wyroku z dnia 29.06.2009 r., II OSK 843/05, Lex Nr 266905, stwierdził, że brak wymaganego przepisem art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków, wymagany z uwagi na położenie działki inwestora w strefie ochrony konserwatorskiej stanowi podstawę wznowienia postępowania przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., natomiast nie skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. (jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa).

Takie też stanowisko zajęło w rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], a Sąd uznaje je za prawidłowe.

Słusznie też Kolegium odpiera zarzuty zawarte we wniosku skarżącej T. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczące rażącego naruszenia art. 76a § 2 k.p.a., wskazując, że uchybienia w tym zakresie nie mają wagi rażącego naruszenia prawa i mogły być podnoszone w toku instancji – w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta [...].

Zgodnie z art. 76a § 2 k.p.a. strona może zamiast oryginału dokumentu złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.

Skarżący wskazują, że decyzja o warunkach zabudowy, wydana na wniosek M. C. i P. C., zapadła w oparciu o niepoświadczone kopie dokumentów dołączone do akt sprawy, co winno stanowić podstawę stwierdzenia jej nieważności.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Teza ta stanowi podstawowe kryterium oceny, czy w konkretnej sprawie miało miejsce zwykłe naruszenie prawa, czy też naruszenie to ma charakter kwalifikowany, z którym przepisy wiążą skutek w postaci nieważności decyzji. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który jest stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa.

Ponadto w przypadku naruszenia przepisów procedury, a takim przepisem jest art. 76a § 2 k.p.a., tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane jako rażące, tzn. takie, które przekładają się na wady materialnoprawne decyzji. Zalicza się do nich oczywiste naruszenie zasad ogólnych k.p.a. w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania, jak np. naruszenie zasady dwuinstancyjności, udziału stron w postępowaniu, trwałości decyzji ostatecznych (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 958-959 i powołane tam orzecznictwo).

Art. 76 § 2 k.p.a. dotyczy postępowania dowodowego, a ewentualne jego naruszenie może mieć wpływ na ocenę materiału dowodowego, stanowi zatem uchybienie przepisom postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a więc uchybienie nie mające charakteru rażącego, skutkującego uznaniem decyzji za nieważną.

Prawidłowa jest zatem konkluzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, także z uwagi na brak zaistnienia innych przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a.

Legalności zaskarżonej decyzji nie podważają także podniesione w toku rozprawy zarzuty wystąpienia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. – poprzez skierowanie decyzji o warunkach zabudowy do wszystkich osób zamieszkałych przy ul. [...] i Plac [...], podczas gdy zdaniem strony skarżącej przymiot strony w tym postępowaniu miały wyłącznie Spółdzielnia Mieszkaniowa i Wspólnota Mieszkaniowa.

Należy zwrócić uwagę, że przesłanka stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. zachodzi w sytuacji skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, co oznacza nałożenie na adresata decyzji określonych praw lub obowiązków. W przypadku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy sytuacja taka miałaby miejsce, gdyby podmiot, na rzecz którego ustalono warunki zabudowy i do którego skierowano decyzję, nie miał przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu. Należy od tego wyraźnie odróżnić kwestię udziału stron w postępowaniu, która jest jedną z przesłanek wznowienia postępowania – określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i której mogą ewentualnie dotyczyć przedstawione powyżej zarzuty skargi. Na marginesie jednak zaznaczyć wypada, że sytuacja dopuszczenia do udziału w postępowaniu obok podmiotów, którym przysługuje przymiot strony, także innych, którym taki przymiot nie przysługuje, nie stanowi wady w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., może natomiast rzutować na prawidłowość wydanych rozstrzygnięć w przypadku, gdyby te podmioty korzystały z nieprzysługującego im w istocie prawa strony i składały np. środki odwoławcze.

Nie może też być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy fakt, iż wnioskodawcy występujący jako osoby fizyczne w toku postępowania przedkładali dokumenty adresowane do nich jako do wspólników spółki cywilnej, w szczególności gdy chodzi o uzgodnienie dotyczące uzbrojenia terenu. Istotne jest, by uzgodnienia te dotyczyły zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją o warunkach zabudowy.

Nie stanowi również podstawy stwierdzenia nieważności decyzji fakt, że przed jej wydaniem upłynął okres, na jaki zawarta była umowa dot. przyłączenia do sieci infrastruktury.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. (który stanowi, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego), nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Takie zagwarantowanie może stanowić każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę świadczącą usługi komunalne, w którym uzgadnia się zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 15.04.2008 r., IV SA/Wa 2480/07, Lex Nr 519041, z dnia 4.12.2008 r., IV SA/Wa 1361/08, Lex Nr 533147, wyrok WSA w Krakowie z dnia 15.05.2009 r., II SA/Kr 431/09, Lex Nr 562862, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4.12.2012 r., II SA/Po 255/12, Lex Nr 1235229). Sąd podziela też wyrażone w orzecznictwie stanowisko, że przepisy u.p.z.p. nie uzależniają wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy od posiadania przez wnioskodawcę aktualnych warunków przyłączenia nieruchomości do sieci infrastruktury, a do wydania decyzji pozytywnej wystarczające jest, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu pozwala na wykonanie przyłącza do sieci (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19.09.2013 r., II SA/Sz 555/13, Lex Nr 1395570, wyrok NSA z dnia 25.06.2013 r., II OSK 428/13, Lex Nr 1378944).

Analiza znajdujących się w aktach postępowania źródłowego, tj. dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy, dowodów, nie prowadzi zatem do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie został spełniony, a tym samym decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Z wszystkich tych przyczyn, uznając, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.