Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2660/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 5 ust 1 , art 151 ppsa
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędzia WSA Piotr Przybysz Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.


UZASADNIENIE

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania M. B. (dalej: "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], odmawiającą skarżącej prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. B. – matkę skarżącej nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w P., powiat [...], województwo [...].

Decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2014 r. została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

M. S. (obecnie B.), wnioskami z dnia 14 i 19 listopada 2008r., wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. B., poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, nieruchomości położonych w: P., gm. M., pow. [...], woj. [...]. W piśmie z dnia 26 stycznia 2010 r. skarżąca oświadczyła, że precyzuje swój wniosek i zwróciła się o potwierdzenie prawa do rekompensaty za pozostawioną przez matkę nieruchomości w P., pow. [...], woj. [...] (obecnie tereny [...]). Z postanowienia Sądu Rejonowego w P. Wydział I Cywilny z dnia [...] lipca 2009 r., sygn. akt [...] wynika, że spadek po M. B. z d. Z., zmarłej dnia [...] kwietnia 1987 r. w P., ostatnio stale zamieszkałej w N. nabyły: córka M. S. oraz wnuczka L. R. po 1/2 części każda nich. L. R. zamieszkała na [...] nie złożyła wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP przez M. B.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada, nr [...] odmówił M. S. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia w 1957 r. przez M. B. nieruchomości w miejscowości P. i P. Organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w chwili repatriacji M. B. nie była już właścicielką nieruchomości opisanych w powołanych wyżej oświadczeniach, bowiem utraciła swój majątek w wyniku upaństwowienia. Wobec czego, zdaniem organu pierwszej instancji, brak jest podstaw do potwierdzenia M. S. prawa do rekompensaty z ww. tytułu. Jednocześnie, opisując materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, organ pierwszej instancji wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się decyzja Naczelnika Miasta i Gminy N. z dnia [...] listopada 1989 r., znak: [...], wydana na wniosek M. S., w sprawie zaliczenia na pokrycie ceny sprzedaży działek nr: [...] oraz 1/2 części działki nr [...], położonych w [...]" w N. o łącznej powierzchni [...] ha w zamian za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP.

Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. wniosła M. S.

W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...].

W wyniku wniesionej przez skarżącą skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt 1 SA/Wa 1358/11, uchylił decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...].05.2011 r., oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...].11.2010 r., Nr [...]. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organ pierwszej instancji rozpatrując sprawę oraz organ odwoławczy nie ocenił materiału dowodowego w sprawie pod kątem ewentualnego zrealizowania przez M. S. prawa do rekompensaty. Sąd stwierdził również, że w terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2008 r. został złożony wniosek M. B. córki M. z dnia 14 listopada 2008 r., który miał ściśle określony zakres przedmiotowy, tj. dotyczył nieruchomości położonych w miejscowości P. Wniosek ten nie dotyczył nieruchomości położonych koło P. Wniosek z dnia 19 listopada 2008 r. dotyczył także jedynie nieruchomości położonych w miejscowości P. Organy obu instancji nie wyjaśniły, w jakich pismach złożonych w terminie do dnia 31 grudnia 2008 r. M. B. córka M. zwracała się o potwierdzenie prawa do rekompensaty za inne mienie pozostawione, tj. położone koło P. Jeśli wniosek odnośnie tych nieruchomości został zgłoszony w terminie późniejszym, organy administracji powinny były ocenić czy jest dopuszczalna modyfikacja wniosku z dnia 14.11.2008 r. co do jego zakresu przedmiotowego po dniu 31.12.2008 r. Zdaniem Sądu dokonanie oceny decyzji Naczelnika Miasta i Gminy N. z dnia [...].11.1989 r., oraz zakresu przedmiotowego wniosku z dnia 14.11.2008 r. jest niezbędne dla oceny prawidłowości wszczęcia postępowania oraz oceny prawidłowości jego elementu przedmiotowego.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 750/12, oddalił skargę kasacyjną Ministra Skarbu Państwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 09.12.2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1358/11.

Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] odmówił M. B. córce M. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. B. córkę F. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej położonej w P., powiat [...], województwo [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, że wnioski M. B. z lat 80-tych do Naczelnika Miasta i Gminy N. o przydzielenie działki w zamian za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz dołączone do nich dowody dotyczyły nieruchomości pozostawionej przez jej matkę M. B. w miejscowości P., gmina M., powiat [...], województwo [...]. Wniosek M. B. córki M. z dnia 14 listopada 2008 r. złożony w [...] Urzędzie Wojewódzkim, dotyczył rekompensaty uzupełniającej z tytułu pozostawienia przez M. B. nieruchomości w miejscowości P. Wnioskiem z dnia 26 stycznia 2010 r. M. B. rozszerzyła zakres wniosku z dnia 14 listopada 2008 r. o nieruchomość pozostawioną w P. Wobec powyższego wniosek dotyczący potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomość położonej w P. został złożony po terminie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. (31.12.2008 r.).

Organ wskazał, że w stosunku do nieruchomości pozostawionej przez M. B. we wsi P. organ prowadzi postępowanie i wyda odrębną decyzję.

Skarżąca pismem z dnia 3 czerwca 2014 r. wniosła odwołanie od w/w decyzji do Ministra Skarbu Państwa. W uzasadnieniu odwołania stwierdziła, że wszystkie nieruchomości pozostawione przez jej matkę poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wskazała w piśmie skierowanym do Sądu Rejonowego w P. Skarżąca stwierdziła, że nie mogła dotrzymać ustawowych terminów ponieważ pracowała za granicą.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] lipca 2014 r. Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentacje prezentowaną przez organ I instancji. Ponadto wskazał, że przyznanie rekompensaty także za nieruchomości, co do których wnioski zostały zgłoszone po dniu 31 grudnia 2008 r., prowadziłoby do obejścia ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. i ponownego nabycia prawa przez stronę, której uprawnienie po upływie zakreślonego terminu wygasło. Zgłoszone przez uprawnionego żądania mogły być modyfikowane, ale skuteczność zmian zakresu wniosku zależy od dokonania takich czynności do dnia 31 grudnia 2008 r. Żądania dotyczące przyznania prawa do rekompensaty za kolejne nieruchomości, nieujawnione przed dniem 31.12.2008 r. należy traktować zatem jako nowe wnioski zgłoszone po upływie wyznaczonego przez ustawodawcę materialnego terminu o charakterze prekluzyjnym. Oznacza to, że rekompensata przysługuje tylko za te nieruchomości, w sprawie których wnioski o potwierdzenie prawa do rekompensaty zostały złożone nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Skarbu Państwa wniosła, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. B. (wcześniej S.).

W piśmie z 31 października 2014 precyzującym skargę pełnomocnik skarżącej zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

prawa materialnego tj. art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wskazanie przez Skarżącą nieruchomości położonych w P. stanowiło przedmiotowe rozszerzenie wniosku z 14.11.2008 r. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez jej matkę M. B. c. F. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej;

przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 9, 77, 104 § 1 i 2 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej okoliczności oraz rozstrzygnięcie sprawy w części, w sytuacji braku podstaw do takiego zakończenia sprawy.

W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do odrębnego rozpatrywania spraw dotyczących potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione w miejscowości P. i P. Zauważył, że art. 104 § 2 Kpa dopuszcza wydanie decyzji częściowej. Jednak należy mieć na względzie, że "celem postępowania administracyjnego i kończącej je decyzji ma być załatwienie sprawy, powinna ona co do zasady być kompletna i rozstrzygać w przedmiocie całego żądania strony. Pełnomocnik wskazał, że w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z 9.12.2011 r. (sygn. akt: I SA/Wa 1358/11) wyrażono pogląd, że organy administracji rozpatrujące sprawę niniejszą powinny ocenić, czy dopuszczalna jest modyfikacja wniosku Skarżącej dokonana pismem z 26.01.2010 r. Stanowisko to nie zostało zakwestionowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tymczasem w sprawie niniejszej Wojewoda [...] jak też Minister Skarbu ograniczyli się do wskazania, że wniosek Skarżącej w części dotyczącej potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione w P. został złożony po terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z 5.07.2005 r., co miałoby uzasadniać wydanie negatywnej decyzji. W ocenie strony skarżącej, rozpatrzenie przedmiotowej sprawy wymaga uwzględnienia charakteru mienia pozostawionego przez matkę Skarżącej na obecnym terytorium [...]. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że wniosek Skarżącej z 2008 r. wskazywał nieruchomości wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, którego siedlisko znajdowało się w miejscowości P. Majątek rodziców Skarżącej składał się z siedliska, budynków gospodarczych i gruntów rolnych położonych w miejscowości P. oraz nieruchomości zabudowanej dwoma domami letniskowymi w miejscowości P. Posiadłość rodziców skarżącej wypełniała przesłanki ww. przepisu Kc i uznania jej za gospodarstwo rolne - nieruchomości znajdowały się w innych miejscowościach, ale w tym samym powiecie [...] i stanowiły zorganizowaną całość gospodarczą pozwalającą na uzyskiwanie dochodów zaspokajających potrzeby rodziny. Okoliczność ta nie została uwzględniona przez organy obu instancji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, są zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.; dalej: "ustawa"), potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. Do wniosku należało dołączyć dokumenty wymienione w art. 6 przedmiotowej ustawy. W przypadku niespełnienia wymogów zawartych w ust. 1-3 w/w artykułu wojewoda zobowiązany był wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania (art. 6 ust. 6).

Należy zdaniem Sądu zaaprobować stanowisko organów, że ostateczną granicą czasową, do której wnioski o potwierdzenie prawa do rekompensaty mogły być skutecznie modyfikowane – także przez wskazywanie kolejnych nieruchomości, za które strona domagała się świadczenia, jest data 31 grudnia 2008 r. ustalona przez ustawodawcę.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że taka modyfikacja poprzez rozszerzenie zakresu nieruchomości objętych żądaniem jest dopuszczalna, o ile nastąpi właśnie w terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. (v. wyrok NSA z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2600/12, wyrok NSA z dnia 24 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 594/12, wyrok NSA z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2216/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym wniosek złożony w dniu 26 stycznia 2010 r., jest odrębnym, nowym wnioskiem, wszczynającym postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP, bowiem dotyczy innych nieruchomości niż wskazane we wcześniejszych pismach, tj. dotyczy nieruchomości położonej w P., pow. [...], woj. [...].

Podkreślić należy, że skoro przepis prawa materialnego zakreśla wprost termin do dokonania danej czynności, to termin ten nie może zostać przedłużony ani skrócony przez organ administracji publicznej z urzędu ani na wniosek strony. Tym samym nie mają tu zastosowania zasady wyprowadzone z doktryny i orzecznictwa, że sprawa do chwili rozstrzygnięcia może być modyfikowana w ten sposób, że zmienia się jej zakres przedmiotowy. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że przyrzeczona kompensacja dla tzw. "zabużan" miała przede wszystkim cechy świadczenia "pomocowego" o charakterze w pierwszej kolejności socjalnym (a nie tylko odszkodowawczym), umożliwiającego obywatelom Rzeczypospolitej Polskiej ponowny start życiowy po utracie mienia pozostawionego poza nowymi granicami państwa polskiego. Była, zgodnie z postanowieniami umów republikańskich, przeznaczona wyłącznie dla obywateli RP (wg stanu prawnego z dnia 1 września 1939 r.) narodowości polskiej i żydowskiej, którzy - decydując się na przesiedlenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w jej granicach po II wojnie światowej - manifestowali tym postępowaniem swą więź z państwem i narodem polskim. W odniesieniu do tych osób (inaczej niż w przypadku nacjonalizacji mienia) nie nastąpiło przymusowe przejęcie ich praw majątkowych lub zarządu mieniem przez państwo polskie czy jego instytucje. Państwo polskie, a z instytucjonalnego punktu widzenia - Skarb Państwa Rzeczypospolitej Polskiej - nie stało się bowiem beneficjentem przejęcia czy też tylko użytkownikiem mienia (ruchomego oraz nieruchomego) pozostawionego poza wschodnimi granicami państwa polskiego a zmiana granic nie została spowodowana przez państwo polskie ani nie przyczyniło się ono do tej zmiany. Zatem kompensacja wartości pozostawionego mienia przez państwo polskie nie miała i nadal nie ma natury i cech odszkodowania (w znaczeniu cywilnoprawnym) za mienie wywłaszczone de facto (lub bez podstawy prawnej), ale charakter sui generis publiczno-prawnej pomocy majątkowej dla obywateli polskich, którzy objęci zostali przemieszczeniem na terytorium państwa polskiego w jego powojennych granicach (v. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r. sygn. akt K 2/045)

We wskazanym terminie osoby uprawnione muszą uzewnętrznić nie tylko wolę skorzystania z przywilejów przyznanych im ustawą, lecz najpóźniej do dnia 31 grudnia 2008 r. zobowiązani są wskazać, za jakie konkretnie nieruchomości żądają przyznania im rekompensaty. Trzeba przy tym podkreślić, tak jak wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja 2013 r. (sygn.. akt I OSK 594/12), że celem ustawy było przyznanie określonej grupie uprawnionych, rekompensaty za konkretne nieruchomości pozostawione przez Zabużan na Kresach Wschodnich, nie zaś zniwelowanie wszelkich strat materialnych poniesionych przez obywateli polskich w związku ze zmianą granic Polski. Jednocześnie wolą ustawodawcy (po upływie kilkudziesięciu lat nieskutecznych działań) było ostateczne rozwiązanie problemów związanych z mieniem zabużańskim. Należy więc przyjąć, że świadomie zdecydował się na zakreślenie ram czasowych na zgłoszenie i pełne ukształtowanie roszczeń związanych z takim mieniem. Gdyby jego intencją było dopuszczenie by żądania co do przysługującej rekompensaty mogły być kształtowane w każdym czasie to dałby temu wyraz w jednoznacznym przepisie prawa. W ustawie brak jest jakichkolwiek zapisów, które pozwalałyby przyjąć, że wnioski, które należało złożyć w nieprzekraczalnym terminie, mogły być uzupełniane w dowolnym czasie , w tym po dniu 31 grudnia 2008r. Omawiana ustawa wprowadza rozwiązania o charakterze szczególnym. Jej przepisy muszą być więc interpretowane i stosowane w sposób ścisły.

Stosownie do przepisu art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W przypadku wszczęcia postępowania przez stronę, to tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot tego żądania. W zależności więc od wniosku strony postępowanie może być prowadzone w odniesieniu do różnych nieruchomości, strona ma prawo również nie składać wniosku o rekompensatę. W przedmiotowej sprawie, w aktach sprawy brak było jakichkolwiek dokumentów które mogłyby uzasadniać wątpliwości co do zakresu pierwotnego wniosku skarżącej z dnia 14 listopada 2008 r.

Reasumując słusznie organy uznały, iż pismo z dnia 26 stycznia 2010 r., należało uznać za odrębny wniosek wszczynający postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, innej aniżeli wcześniej wskazana. Tym samym organy nie naruszyły art. 104 K.p.a., zgodnie z którym decyzja administracyjna rozstrzyga sprawę, co do jej istoty w granicach żądania określonego przez strony. Skoro celem postępowania administracyjnego i kończącej je decyzji ma być załatwienie sprawy, winna ona, co do zasady być kompletna i rozstrzygać w przedmiocie całego wniosku strony. Takie są zaskarżone decyzje. Rozstrzygają o całości nowego wniosku skarżącej z 26 stycznia 2010 r. dotyczącego innej nieruchomości, położonej koło P., powiat [...], woj. [...].

Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący nie wzięcia pod uwagę, że nieruchomości w miejscowości P. i w P. stanowiły gospodarstwo rolne w świetle przepisów kodeksu cywilnego mimo, że nieruchomości te znajdowały się w innych miejscowościach, ale w tym samym powiecie [...] i stanowiły zorganizowaną całość gospodarczą pozwalającą na uzyskiwanie dochodów zaspokajających potrzeby rodziny. Argument ten pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanych decyzji, bowiem ustawodawca w cyt. ustawie nie odwołuje się do definicji gospodarstwa rolnego.

Stwierdzić zatem należy, że organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a oraz przepisów prawa materialnego. Organy obu instancji przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz poszanowaniem przepisów procedury, w tym zasady ochrony interesu społecznego i interesu obywatela, wyjaśnił jasno przesłanki decyzji wydanej po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania i rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.