Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 188/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję tego samego organu
Powołane przepisy: article: art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[....] " przy ul. [....] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 12 grudnia 2014 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz strony skarżącej - Wspólnoty Mieszkaniowej "[....] " przy ul. [....] w K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 12 grudnia 2014 r. na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 158 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.);

- po rozpatrzeniu wniosku S. S., oraz "Wspólnoty Mieszkaniowej [...]", o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia 29.07.2014r., znak: [...] orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 1.04.2011r., znak: [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie wsi [...], składającej się z działki ew. nr [...] o pow. 0,4605 ha, stanowiącej własność "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w T. na działki ozn. nr [...] i nr [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

decyzją z dnia 29.07.2014 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 1.04.2011 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie wsi [...], składającej się z działki ew. nr [...] o pow. 0,4605 ha, stanowiącej własność "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w T. na działki ozn. nr [...] i nr [...].

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że nie stwierdziło wystąpienia żadnej z przesłanek określonych w art. 156 k.p.a., które mogłyby skutkować koniecznością stwierdzenia nieważności ww. decyzji, a w szczególności powoływanej przez wnioskodawcę przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Ustalono, że postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją zostało wszczęte na wniosek uprzedniego właściciela dzielonych nieruchomości, tj., "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w T., a do wniosku o podział została dołączona mapa z projektem podziału oraz dokumenty potwierdzające tytuł prawny do nieruchomości.

Postanowieniem z dnia 28.02.2011r., znak: [...] zaproponowany podział dz. ew. nr [...] został zaopiniowany przez Wójta Gminy [...] jako zgodny z planem miejscowym. Zgodnie z postanowieniami planu działka ew. nr [...] leży w terenach oznaczonych symb. M12 w zespole [...] - przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo-pensjonatową oraz związaną z nieuciążliwą działalnością gospodarczą, w tym rolniczą oraz niezbędne wewnętrzne drogi dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną. Podział zatwierdzony zaskarżoną decyzją nie narusza wskazanych przepisów planu, nie można zatem podzielić zarzutu wnioskodawców, że podział zatwierdzony decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 1.04.2011r., znak: [...] rażąco narusza przepis art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z mapy z projektem podziału wynika ponadto, że każda z nowoutworzonych działek posiada dostęp do drogi publicznej. Zarówno działka ew. nr [...] jak i [...] sąsiadują z drogami. Obie działki przylegają bezpośrednio do drogi zlokalizowanej na dz., ew. nr [...], a działka nr [...] przylega dodatkowo do drogi zlokalizowanej na dz. ew. nr [...].

Pismem z dnia 20.08.2014 r. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" oraz S. S. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia 29.07.2014r., znak: [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Zarzucili, że decyzja ta narusza:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 1.04.2011r., znak: [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie wsi [...], składającej się z działki ew. nr [...];

- art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a w szczególności uznanie, że każda z nowoutworzonych działek posiada dostęp do drogi publicznej, brak wyjaśnienia zarzutu naruszenia prawa poprzez dokonanie podziału działki nr [...] w sposób sprzeczny z postanowieniami miejscowego planu w zakresie minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, brak uwzględnienia, że jedyny możliwy dostęp działki nr [...] do drogi publicznej przebiega przez dz. ew. nr [...];

- art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że każda z nowoutworzonych działek posiada dostęp do drogi publicznej odpowiadający wymogom prawa oraz art. 93 ust. 1 poprzez przyjęcie, że dokonany podział jest zgodny z zapisami planu;

- art. 93 ust. 4 w zw. z art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że organ wydający decyzję w toku postępowania podziałowego związany jest opinią o podziale.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zapoznało się z zebranym materiałem dowodowym i stwierdziło, że zarzuty wniosku nie mogą zostać uwzględnione, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.

Właściwy organ jest władny orzec o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji administracyjnej, tylko wtedy jeżeli równocześnie stwierdzi, iż wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności enumeratywnie wymienionych w art.156 § 1 k.p.a. oraz gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.

Kolegium wskazało, że nie każde naruszenie przepisów prawa może być uznane za rażące naruszenie prawa, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności. Ustalenia wymaga kwestia, czy i do jakich naruszeń prawa doszło w postępowaniu zwykłym, a następnie dopiero możliwe jest dokonanie oceny czy stwierdzone naruszenia prawa miały charakter rażący.

Kolegium podniosło, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane.

Nie można mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa.

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Co do zasady zatem spór co do wykładni przepisu prawa materialnego, nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ogranicza się tylko do przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a, a zatem koncentruje swoje zainteresowanie na poszukiwaniu wad materialnoprawnych, a nie proceduralnych.

Postępowanie prowadzone w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ma jedynie na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej tą decyzją. Nie jest przy tym dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa ( jeżeli by takie wystąpiły) pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji - gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło.

Oceniając decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 1.04.2011r., znak: [...] pod kątem jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, Kolegium nie stwierdziło, aby decyzja ta naruszyła w sposób rażący którykolwiek z przepisów stanowiących podstawę do jej wydania.

Oceny prawnej kontrolowanej decyzji dokonano w oparciu przepisy art. 93 ust. 1, 2 i 3 i nast. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t. j. Dz. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm. Art. 93 ust. 1 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji stanowił, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a w razie braku tego planu stosuje się przepis art. 94.

Punktem wyjścia do oceny zgodności wydanej decyzji z przepisami prawa jest zatem ustalenie jakie było przeznaczenie terenu ustalone w planie miejscowym, na którym położona była działka objęta podziałem.

Organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że działka podlegająca podziałowi zatwierdzonemu zaskarżoną decyzją jest położona w terenie, dla którego obowiązuje plan miejscowy zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Kościelisko nr DC/56/2013 z dnia 23.09.2003r., (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego nr 43, poz.4256, zmieniony uchwałą nr XIV/75/2007 z dnia 30.10.2007 r. Dz. Urz. Woj., Małopolskiego nr 95, poz. 7040.).

Zgodnie z postanowieniami tego planu działka ew. nr [...] leży w terenach oznaczonych symb. M12 w zespole [...] - przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo-pensjonatową oraz związaną z nieuciążliwą działalnością gospodarczą, w tym rolniczą oraz niezbędne wewnętrzne drogi dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną.

Ponadto działka ta, od strony północno-zachodniej przylega do terenów komunikacji drogowej ozn. symb. KL -ulice lokalne, jednojezdniowe z dwoma pasami ruchu, a od strony południowej przylega do terenów komunikacji drogowej oznaczonej symbolem KD - ulice dojazdowe, jednojezdniowe z dwoma lub jednym pasem ruchu.

Organ podkreślił, iż podział zatwierdzony zaskarżoną decyzją nie narusza wskazanych przepisów planu, nie można zatem, w ocenie organu, podzielić zarzutu wnioskodawców, że podział zatwierdzony decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 1.04.2011r., znak: [...] rażąco narusza przepis art. 93 ust.1l ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Kolegium nie stwierdziło również zarzucanego przez wnioskodawców naruszenia art. 93 ust. 3 cyt. ustawy.

Stosownie do treści art. 93 ust. 3 cyt. ustawy podział nieruchomości nie był dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie miały dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem.

Przepis art. 93 ust. 3 u.g.n. nie konkretyzuje wszystkich sposobów bezpośredniego i pośredniego dostępu do drogi publicznej, lecz formułując warunek ewidencyjnego podziału nieruchomości określa, że: "za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej (...) albo ustanowienie służebności drogowych (...)". Posłużenie się przez ustawodawcę słowem "również" oznacza, że zachodzi podobieństwo wskazanych przypadków dostępu do drogi publicznej z innymi sytuacjami, które też tak są traktowane.

Z akt sprawy wynika, że obie działki przylegają bezpośrednio do drogi zlokalizowanej na dz. ew. nr [...], a działka nr [...] przylega dodatkowo na całej długości do drogi zlokalizowanej na dz. ew. nr [...].

W ocenie organu, takie usytuowanie nowowydzielonych działek pozwala na uznanie, że obie działki, leżące w bezpośrednim sąsiedztwie z drogami publicznymi mają zapewniony bezpośredni dostęp do tych dróg.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w sprawie o podział nieruchomości jest dwuetapowe. Najpierw zgodność proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów o których mowa w art. 95 u.g.n., opiniuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta. W przypadku braku planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 u.g.n. Opiniując zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie miejscowym, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, czyli każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału.

Drugi etap to orzeczenie o podziale nieruchomości. Oznacza to, że postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n., ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o podział nieruchomości i jest wiążące. Pozytywna opinia stanowi bowiem podstawę do opracowania projektu podziału nieruchomości, negatywna natomiast przesądza o odmowie zatwierdzenia projektu.

Kolegium wyjaśniło, że nie każde uchybienie popełnione przez organ może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji, a zatem prowadzone postępowanie ogranicza się do ustalenia, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga zatem bezspornego ustalenia, że objęta żądaniem stwierdzenia nieważności decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie jest przy tym dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa (jeżeli by takie wystąpiły) pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji - gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniosła strona skarżąca "Wspólnoty Mieszkaniowej [...]" zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 77 § 1 w zw. z art 80 k.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy.

W jej ocenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie spełniło swoich obowiązków opierając się tylko na przesyłanych mu dokumentach i nie sprawdziło zgodności tych dokumentów ze stanem faktycznym. I tak:

Załączona do akt sprawy [...] mapa sytuacyjna wykonana na podstawie mapy zasadniczej działka ew. [...] pokazuje podział działki [...] na dwie działki [...] i [...]. Na działce [...] posadowiono trzy budynki oznaczone cyframi "b". Nie ma na tej mapie zaznaczonego ujęcia wody a powinno być ponieważ [...] posiadała "Dokumentację hydrogeologiczną ustalającą zasoby eksploatacyjne ujęcia wody z utworów trzeciorzędowych z otworu K-83 dla projektowanego zespołu domów mieszkalnych zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. K. w K.". Dokumentacja została wykonana w lipcu 2008 r.

Wniosek : [...] przedłożyła mapę z której można wnioskować, że działka [...] ma możliwość połączenia wyjazdów z garaży drogą wewnętrzną z drogą publiczną tj. posiada dostęp do drogi publicznej. W rzeczywistości dostęp ten jest "nieodpowiedni".

po sprawdzeniu w Referacie Dokumentacji Geodezyjnej i Ewidencji Gruntów w Starostwie Powiatowym w Z. ul. C. strona skarżąca ustaliła, że działka [...] jest prywatną działką z Księgą Wieczysta. Nigdy nie była i nie jest drogą publiczną. Ponadto w dokumentacji Decyzji [...] znajduje się "Protokół z czynności przyjęcia granic nieruchomości z dnia 3 marca 2011 r." gdzie działka [...] jest własnością prywatną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie sprawdziło czy przedłożony projekt podziału działki był zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru wsi Kościelisko - brak 50% powierzchni biologicznie czynnej (Uchwała nr XIV/56/2003 Rady Gminy Kościelisko z dnia 23 września 2003 r. ze zm.).

Podział działki [...] na dwie działki [...] i [...] nastąpił przed zakończeniem inwestycji na którą było wydane pozwolenie na budowę. Obecnie po podziale brak jest możliwości dokończenia planowanej inwestycji tj. wykonanie parkingów oraz dojazdu do mieszkań i garaży.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoje stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi oraz podniosło, iż jego ocenie zarzut naruszenia przez Kolegium art. 77 i art. 80 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia w niniejszej sprawie, gdyż Kolegium nie prowadziło postępowania zmierzającego do merytorycznego rozpatrzenia sprawy lecz dokonało kontroli decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 1.04.2011r., znak: [...] w trybie nadzwyczajnym, określonym w art. 156 i nast. kpa.

Kolegium podniosło, iż zarówno orzecznictwo, jak i doktryna jednolicie przyjmują, że w postępowaniu nadzorczym, którego celem jest poddanie ocenie decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru nie prowadzi postępowania mającego zastąpić działanie organu, którego decyzja jest badana. Nie wyklucza to oczywiście możliwości w ogóle prowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, organ nadzoru bowiem może gromadzić dowody, które będą pomocą w dokonaniu oceny. Istotą jednak tego postępowania jest czy decyzja podlegająca ocenie jest zgodna z prawem i nie zawiera wad powodujących jej nieważność, czy zatem przeprowadzone postępowanie i dowody w nim zgromadzone dawały podstawę do wydania takiego rozstrzygnięcia, jakie z decyzji badanej wynika.

Z tego też względu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji nie gromadziło nowych dowodów lecz dokonało oceny zaskarżonej decyzji oraz całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję.

Organ podkreślił, iż materialnoprawną dopuszczalności podziału jest zgodność tego podziału z ustaleniami planu miejscowego( art. 93 ust. 1ustawy ). Z akt sprawy wynika, że działka podlegająca podziałowi zatwierdzonemu zaskarżoną decyzją jest położona w terenie, dla którego obowiązuje plan miejscowy zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Kościelisko nr IX/56/2013 z dnia 23.09.2003r., (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego nr 43, poz.4256, zmieniony uchwałą nr XIV/75/2007 z dnia 30.10.2007r.9 Dz. Urz. Woj., Małopolskiego Nr 95, poz. 7040. Zgodnie z postanowieniami tego planu działka ew. nr [...] leży w terenach oznaczonych symb. Ml2 w zespole [...] - przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo - pensjonatową oraz związaną z nieuciążliwą działalnością gospodarczą, w tym rolniczą oraz niezbędne wewnętrzne drogi dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną.

Podział zatwierdzony zaskarżoną decyzją nie narusza wskazanych przepisów planu, nie można zatem podzielić zarzutu wnioskodawców, że podział zatwierdzony decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 1.04.2011r., znak: [...] rażąco narusza przepis art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium poinformowało, że z mapy z projektem podziału wynika wyraźnie, że każda z nowoutworzonych działek posiada dostęp do drogi publicznej. Zarówno działka ew. nr [...] jak i [...] sąsiadują z drogami. Obie działki przylegają bezpośrednio do drogi zlokalizowanej na dz., ew. nr [...], a działka nr [...] przylega dodatkowo na całej do drogi lokalizowanej na dz. ew. nr [...]. Nawet jeżeli dz. ew. nr [...] nie stanowi drogi publicznej, jak to zarzuca obecnie skarżący, to jednak wydzielone działki mają zapewniony dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem dz. ew. nr [...]. Skarżąca Wspólnota nie wyjaśniła dlaczego jej zdaniem zaproponowany dostęp do drogi publicznej jest "nieodpowiedni", a zatem trudno jest ustosunkować się do tego zarzutu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługiwała na uwzględnienie albowiem podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art 80 k.p.a. należało uznać za w pełni uzasadniony. Także i w ocenie Sądu organy administracyjne nie poczyniły w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, a tym samym nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego pozwalającego na ocenę legalności poddanych kontroli Sądu decyzji.

Podnieść należy, że w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Wspólnota Mieszkaniowa wskazała w pierwszej kolejności na uchybienia organu I instancji wynikające z braku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie ustalenia czy istotnie w dacie wydania decyzji o podziale przez Wójta Gminy z dnia 11 kwietnia 2011 r. każda z utworzonych przez podział działek posiadała dostęp do drogi publicznej, przy czym strona skarżąca już we wniosku inicjującym postępowanie podkreślała i twierdzenia te ponownie podniosła w środku zaskarżenia, że samo przyleganie do działki będącej drogą publiczną nie jest równoznaczne z posiadaniem dostępu do drogi publicznej działki powstałej z podziału o numerze [...], ani też nie przesądza o możliwości utworzenia zjazdu z działki nr [...] z drogi publicznej, a to z uwagi na posadowioną na niej studnię głębinową. Drugą okolicznością podnoszoną również od początku trwania postępowania, a wymagającą poczynienia ustaleń i zajęcia stanowiska była kwestia zgodności podziału działki [...] z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, zwłaszcza w kontekście nowopowstałej działki [...]. Lektura uzasadnień zaskarżonych decyzji nie zawiera w żadnej mierze oceny zasadności tak postawionych zarzutów. Brak jest bowiem jakichkolwiek ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracyjne w powyższym zakresie. Organ odwoławczy niemalże w całości przytoczył te same twierdzenia jakie w uzasadnieniu zawarł organ I instancji. Przede wszystkim zatem nie zostały poczynione niezbędne ustalenia w zakresie analizy dostępu do drogi publicznej działki nr [...] już w chwili projektowania podziału działki [...], zwłaszcza w kontekście istniejącego sposobu jej zagospodarowania, a wnikającego z uprzednio wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym bardziej, że twierdzenia o braku dostępu do drogi publicznej nie były takie gołosłowne skoro skarżąca powoływała się na pozwolenie wodnoprawne z daty 25 listopada 2008 r. nr [...] (vide k: 258 akt adm.), a w aktach sprawy zalega kopia aktu notarialnego z daty 31 października 2013 r. zawierającego oświadczenie [...] sp. zo.o. sp. komandytowej w K., z którego wynika, iż spółka jako obecny właściciel działki nr [...] potwierdza zobowiązanie do wybudowania po działce nr [...] drogi dojazdowej do działki nr [...] (vide: k: 221-220 akt adm.)

Wreszcie w sprawie nie poczyniono żadnych ustaleń w przedmiocie postanowień planu zagospodarowania przestrzennego i zachowania zgodności określonego w nim zakresu minimalnej powierzchni czynnej dla powstałej z podziału działki o nr [...]. Podkreślenia zaś wymaga, że zarzut w tym przedmiocie był sformułowany w sposób jednoznaczny, a od oceny jego zasadności uchyliły się organy obydwu instancji.

Z uwagi na powyższe istotne uchybienia w zakresie stosowania przepisów prawa procesowego zaskarżone decyzje podlegały wyeliminowaniu z obrotu prawnego bez konieczności odnoszenia się do oceny ewentualnego naruszenia prawa materialnego.

Przy ponownym więc rozpoznaniu sprawy organy wezmą pod uwagę powyższe wskazania i uzupełnią materiał dowodowy w niezbędnym zakresie, a następnie dokonując jego wszechstronnej oceny rozstrzygną czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 11 kwietnia 2011 r. określone w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Na marginesie wypada jedynie wskazać, że w przypadku ziszczenia się powyższych przesłanek z uwagi na aktualny stan prawny działek [...] i [...] zachodzi konieczność rozważenia zastosowania § 2 wyżej powołanego przepisu art. 156 kpa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 145 §1 pkt 1 c ppsa.

Natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.