Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 631/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec del. WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centrum Usług Wspólnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 413/13 w sprawie ze skargi D. P. na bezczynność Centrum Usług Wspólnych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od D. P. na rzecz Centrum Usług Wspólnych kwotę [...]złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt: II SAB/Wa 413/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Centrum Usług Wspólnych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w punkcie 1 zobowiązał Centrum Usług Wspólnych do rozpoznania wniosku skarżącego D. P. z dnia [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania, w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a w punkcie 3 zasądził od Centrum Usług Wspólnych na rzecz skarżącego D. P. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. D. P., na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. zwrócił się z prośbą o udostępnienie informacji publicznej dotyczących:

1. wysokości wynagrodzenia Dyrektora Centrum Usług Wspólnych za rok 2012, w tym wszelkich premii, nagród i jakichkolwiek innych składników wynagrodzenia oraz dokumentów regulujących wysokość wynagrodzenia w roku 2012, w tym przyznanych premii czy nagród,

2. umowy (umów) pomiędzy Dyrektorem Centrum Usług Wspólnych a Centrum Usług Wspólnych (lub jego poprzednikiem prawnym) na wynajem lokalu przy ulicy G., w tym wszelkich aneksów do umowy (umów),

3. informacji, czy Dyrektor Usług Wspólnych korzysta z auta służbowego dla celów wykonywania obowiązków służbowych, a jeżeli tak, to o udostępnienie wszelkich umów czy regulaminów w tym zakresie oraz informacji czy Dyrektor Usług Wspólnych jest uprawniony do korzystania z przedmiotowego auta służbowego do celów prywatnych (zwrócono się o wszystkie umowy i regulacje wewnętrzne w tym zakresie obowiązujące w latach 2012-2013),

4. umów zawartych z KPRM na rok budżetowy 2012 i 2013, o którym mowa w § 7 Statutu Centrum Usług Wspólnych (wszelkie umowy zawarte od powstania Centrum Usług Wspólnych do dnia złożenia wniosku),

5. zgód otrzymanych w trybie § 16 ust. 1 Statutu Centrum Usług Wspólnych (za okres od wpisu do KRS do dnia złożenia wniosku) a także wniosków Centrum Usług Wspólnych o udzielenie takich zgód (wszelkie dokumenty od dnia powstania Centrum Usług Wspólnych do dnia złożenia wniosku),

6. półrocznych informacji z działalności instytucji gospodarki budżetowej składanych osobie nadzorującej za I i II półrocze 2012 r. (o których mowa w § 22 ust. 2 Statutu Centrum Usług Wspólnych) oraz wszelkich korekt tych informacji,

7. umów zawartych z KPRM w trybie § 26 Statutu Centrum Usług Wspólnych (wszelkie umowy zawarte od powstania Centrum Usług Wspólnych do dnia złożenia wniosku),

8. ewidencji środków trwałych Centrum Usług Wspólnych według jej stanu na dzień złożenia wniosku lub według stanu na inny dowolny dzień po złożeniu wniosku,

9. umów zawartych z KPRM w trybie § 34 Statutu Centrum Usług Wspólnych (wszelkie umowy zawarte od powstania Centrum Usług Wspólnych do dnia złożenia wniosku).

W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. organ udzielił D. P. wyjaśnienia, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji.

Pismem z dnia 17 lipca 2013 r. D. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Centrum Usług Wspólnych i wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia mu wnioskowanej informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że nie jest organem zobowiązanym. Wskazał, że zakres pojęcia "zadań publicznych", które Centrum Usług Wspólnych wykonuje odpłatnie na mocy umów cywilnoprawnych nie jest tożsamy z pojęciem "zadań publicznych", którym operuje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Podkreślił również, że należy rozróżnić pojęcie zadań publicznych użyte w ustawie o finansach publicznych od tego użytego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Ustawa o finansach publicznych nie jest adresowana do obywateli, a do szeroko rozumianych jednostek sektora finansów publicznych, dlatego użyte tam sformułowanie zadań publicznych ma szersze znaczenie wynikające z administracyjnoprawnego kontekstu, a obejmujące poza zadaniami publicznymi w ich klasycznym rozumieniu, także zadania mające na celu wspomaganie działania władz publicznych i wykonywane na rzecz tych władz, natomiast w ustawie o dostępie do informacji publicznej nacisk położony jest na informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych przez władze publiczne. Centrum Usług Wspólnych nie zostały przekazane do wykonania żadne zadania Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, rolą Centrum jest wspieranie KPRM w wykonywaniu jej zadań publicznych i dlatego zadania te różnią się od tych realizowanych przez organy władzy publicznej.

Dalej podkreślono, że Kancelaria Prezesa Rady Ministrów także nie jest organem w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowi ona strukturę powołaną do obsługi organu, jakim jest Prezes Rady Ministrów.

Centrum Usług Wspólnych, jako instytucja gospodarki budżetowej, powstało z przekształcenia gospodarstwa pomocniczego. Zgodnie ze Statutem Centrum Usług Wspólnych przedmiotem jego działalności podstawowej są usługi dostawy, roboty budowlane na rzecz Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w celu zapewnienia realizacji zadań publicznych przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt: II SAB/Wa 413/13 przytoczył mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) i wskazał, że rozważenia wymaga w pierwszej kolejności status podmiotu, od którego skarżący żądał udostępnienia informacji publicznej, tj. Centrum Usług Wspólnych.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że zarządzeniem nr 16 Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 października 2010 r. w sprawie utworzenia instytucji gospodarki budżetowej Centrum Usług Wspólnych przez przekształcenie gospodarstwa pomocniczego oraz nadania statutu, na podstawie art. 23 ust. 2 pkt 1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1241 z późn. zm.), § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2010 r. w sprawie sposobu i trybu przekształcenia gospodarstw pomocniczych państwowych jednostek budżetowych w instytucje gospodarki budżetowej (Dz.U. Nr 181, poz. 1217), utworzono instytucję gospodarki budżetowej pod nazwą "Centrum Usług Wspólnych" przez przekształcenie gospodarstwa pomocniczego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (§ 1). Instytucja gospodarki budżetowej przejęła zadania publiczne przekształcanego gospodarstwa pomocniczego w zakresie usług, dostaw oraz robót budowlanych na rzecz Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w celu zapewnienia realizacji zadań publicznych przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów, finansowania lub dofinansowania środków trwałych w budowie, zakupu środków trwałych oraz remontów, a także prowadzenia wspólnych lub centralnych zamówień publicznych zgodnie z ustawą z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 i Nr 161, poz. 1078), jak również świadczenie usług wspólnych wynikających z tych zamówień (§ 2). Nadano statut instytucji gospodarki budżetowej Centrum Usług Wspólnych, stanowiący załącznik do zarządzenia.

W myśl § 38 ust. 1 statutu, przeznaczono na wyposażenie instytucji gospodarki budżetowej m.in. nieruchomości przy ul. G., zaś zgodnie z jego § 13, instytucja gospodarki budżetowej prowadzi gospodarkę finansową zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o finansach publicznych.

Już z powyższego wynika zdaniem WSA w Warszawie, że Centrum Usług Wspólnych jest jednostką organizacyjną wykonującą zadania publiczne oraz dysponującą majątkiem publicznym (art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej), co kwalifikuje je do podmiotów obowiązujących do udostępnienia informacji publicznej. To z kolei powoduje, że żądane informacje, mieszczące się w zakresie wymienionym w art. 6 ust. 1 i 2 ustawy (za wyjątkiem żądania określonego w pkt c wniosku), stanowią informację publiczną.

Skoro zatem Centrum Usług Wspólnych nie rozpoznało wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w sposób prawem przewidziany, tj. w formie czynności materialno-technicznej udostępnienia informacji bądź odmowy jej udostępnienia lub ewentualnie umorzenia postępowania w drodze decyzji, w terminie w ustawie o dostępie do informacji publicznej przewidzianym, to pozostaje w bezczynności. Jeśli jest dysponentem informacji dotyczących swojego poprzednika, to ciąży na nim obowiązek rozpoznania wniosku dotyczącego ich udostępnienia.

W ocenie Sądu pierwszej instancji bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ jego zachowanie nie polegało na milczeniu, lecz na błędnym przekonaniu, że żądane informacje nie są informacjami publicznymi. Organ prowadził z wnioskodawcą korespondencję w formie elektronicznej, ustosunkowując się do sygnalizowanych kwestii. Sąd stwierdził, że stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, jako środek represji, winien być stosowany w sposób ostrożny i tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt: II SAB/Wa 413/13 wywiodło Centrum Usług Wspólnych zaskarżając ten wyrok w części punktu 1 i 3.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Centrum Usług Wspólnych stanowi jeden z podmiotów wymienionych w tymże przepisie, w sytuacji, gdy charakter Centrum Usług Wspólnych i wykonywane przez instytucję gospodarki budżetowej czynności nie mają znamion zadań publicznych.

W sytuacji nie podzielenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej:

- naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zawnioskowane przez D. P. informacje posiadają cechy informacji publicznej, w sytuacji, gdy zakres pytań określonych wskazuje, że dotyczą one grupy spraw nie mających takiego charakteru,

- art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji z pominięciem oraz naruszeniem innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, w szczególności nie uwzględniając w tym zakresie ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2013 r. poz. 330 ze zm.);

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez sporządzenie uzasadnienia z naruszeniem norm opisanych w tymże przepisie, w części niejasnego, niewskazującego jaki charakter miały zawnioskowane przez D. P. informacje w kontekście ustawy o dostępie do informacji publicznej, co w ostateczności nie pozwala na kontrolę kasacyjną skarżonego orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części, tj. punktu 1 i punktu 3 zaskarżonego orzeczenia i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera enumeratywny katalog podmiotów zobowiązanych do udzielania takiej informacji. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej dotyczy podmiotów realizujących zadania publiczne, natomiast zgodnie z § 2 Zarządzenia Nr 16 z dnia 22 października 2010 r. Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w sprawie utworzenia instytucji gospodarki budżetowej Centrum Usług Wspólnych przez przekształcenie gospodarstwa pomocniczego oraz nadania statutu: instytucja gospodarki budżetowej przejmuje zadania publiczne przekształconego gospodarstwa pomocniczego w zakresie usług, dostaw oraz robót budowlanych na rzecz Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w celu zapewnienia realizacji zadań publicznych przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów.

W ocenie strony skarżącej kasacyjnie już z samego brzmienia takiego zapisu w Statucie Centrum Usług Wspólnych wynika, że "zadania publiczne" przejęte po poprzedniku prawnym mają inny, wyraźnie sprecyzowany charakter w porównaniu do zadań publicznych, których wykonywanie wspierają, a których wykonawcą w ich typowym znaczeniu jest Kancelaria Prezesa Rady Ministrów. Działalność Centrum Usług Wspólnych odbywa się w pełni odpłatnie, na mocy umów cywilnoprawnych, tylko i wyłącznie na rzecz jednego zdefiniowanego odbiorcy, którym jest KPRM - nie ma ona na celu realizacji zbiorowych potrzeb, nie jest adresowana do obywateli, a więc nie jest realizowana w interesie podmiotu lub podmiotów zewnętrznych, znajdujących się poza strukturą podmiotu publicznego. Nadto "zadania publiczne", które Centrum Usług Wspólnych wykonuje na rzecz Kancelarii Prezesa Rady Ministrów świadczone są dla zysku, odpłatnie, na mocy umów cywilnoprawnych co stoi w sprzeczności z pojęciem zadań publicznych, którym operuje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Z powyższych powodów Centrum Usług Wspólnych nie ma podstawy do udzielania zawnioskowanych informacji, dlatego też w ocenie strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Z ostrożności procesowej, na wypadek nie podzielenia przez skład orzekający powyższej argumentacji, zauważono, że zawnioskowana informacja nie posiada cech informacji publicznej. Gdyby nawet przyjąć, że Centrum Usług Wspólnych zobowiązane jest udzielać informacji publicznej, to pamiętać należy, że nie jest ono organem publicznym, a co za tym idzie nie każda informacja dotycząca CUW stanowiłaby informację publiczną. Centrum Usług Wspólnych podziela powyższy pogląd - CUW jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, a pracownicy CUW, w tym także Dyrektor Centrum, nie są urzędnikami ani osobami publicznymi, dlatego też sposób wykonywania przez nich pracy nie jest sprawą publiczną. W tym kontekście trudno zrozumieć dlaczego za informację publiczną Sąd pierwszej instancji uznał wysokość wynagrodzenia Dyrektora CUW, nie będącego osobą publiczną.

Podobnie należy ocenić wniosek w punkcie dotyczącym umów z Dyrektorem Centrum Usług Wspólnych w zakresie najmu lokalu przy ul. G. Nieruchomość przy ul. G. służy przede wszystkim do zapewnienia zakwaterowania osób sprawujących kierownicze stanowiska w państwie oraz, o ile nie koliduje to z powyższym, do działalności CUW innej niż podstawowa - czyli do wykonywania typowej działalności gospodarczej. Ewentualne wynajęcie lokalu Dyrektorowi Centrum Usług Wspólnych odbyłoby się więc na takich samych zasadach, jak wynajęcie go dowolnemu innemu podmiotowi i stanowi element działalności gospodarczej CUW nie związanej w żaden sposób ze sfera publiczną, dlatego nie ma możliwości, by informację taką zakwalifikować jako informację publiczną.

Podobne argumenty przemawiają za nieuznaniem informacji o korzystaniu przez Dyrektora Centrum Usług Wspólnych z samochodu służbowego za informację publiczną, gdyż nawet uznając, iż CUW realizuje zadania publiczne w pewnym zakresie, zadania te nie dotyczyłyby zapewniania samochodu służbowego Dyrektorowi CUW. Nadto flota samochodowa Centrum Usług Wspólnych jest jego wyłączną własnością, nie stanowi więc mienia publicznego i dysponowanie nią przez CUW tym bardziej nie powinno być obejmowane kategorią informacji publicznej.

Te same zastrzeżenia strona skarżąca kasacyjnie podniosła w odniesieniu do innych zawnioskowanych umów i innych dokumentów wewnętrznych CUW. Nawet gdyby uznać, że CUW realizuje zadania publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, to nie cała działalność CUW polega na realizacji takich zadań. Prowadząc działalność dodatkową, nakierowaną na uzyskanie zysku, na wolnym rynku, CUW z całą pewnością nie realizuje zadań publicznych. Dlatego też, nawet gdyby uznać, że Centrum Usług Wspólnych jest zobowiązane do udostępnienia treści części zawnioskowanych dokumentów, należy takie zobowiązanie ograniczyć do tych dokumentów, które pozostają w związku z ewentualną działalnością publiczną CUW. W swoim orzeczeniu Sąd pierwszej instancji oceniając czy zawnioskowane informacje mają przymiot informacji publicznych winien precyzyjnie wskazać, w jakim zakresie dana kategoria informacji jest informacją publiczną, do której udzielania CUW jest zobowiązane.

Strona skarżąca kasacyjnie podniosła także, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Dlatego też przedmiot wniosków opartych na ustawie o dostępie do informacji publicznej mogą stanowić informacje publiczne niedostępne w innym trybie. Centrum Usług Wspólnych zarejestrowane jest w Krajowym Rejestrze Sądowym i zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2013 r. poz. 330 ze zm.) zobowiązane jest przekazywać do sądu rejestrowego roczne sprawozdania finansowe, z którego to obowiązku się wywiązuje. Sprawozdania te są dostępne publicznie zgodnie z przepisami regulującymi dostęp do danych zawartych w KRS. Zgodnie z powyższym ustawodawca wskazał zakres publicznej informacji o sytuacji finansowej instytucji gospodarki budżetowej, a także uregulował tryb dostępu do tejże informacji, dlatego też domaganie się dostępu do niej w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej czy też próba poszerzenia zakresu, w jakim CUW winno informować o swojej sytuacji finansowej są niedopuszczalne. W związku z tym półroczne informacje o działalności Centrum Usług Wspólnych oraz ewidencja środków trwałych CUW nie są informacjami publicznymi, gdyż przekazują informację o sytuacji finansowej jednostki, co jest zadaniem sprawozdań finansowych składanych przez CUW do KRS.

Uzasadniając ostatni zarzut skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła, że zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie poglądem przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może stanowić podstawę skargi kasacyjnej jeśli uzasadnienie wyroku jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku nie wskazuje bowiem, na jakiej podstawie żądane informacje miałyby być informacją publiczną ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, iż mieszczą się w zakresie art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie dom informacji publicznej. Tak sformułowane uzasadnienie uniemożliwia polemikę z ustaleniami w tym zakresie. Nadto z uzasadnienia wynika, że informacje objęte punktem c. wniosku nie są informacjami publicznymi. Nie sposób jednak dociec, do których informacji odnosi się to zastrzeżenie, gdyż przedmiotowy wniosek nie posiadał punktu c. Co więcej, skoro Sąd pierwszej instancji uznaje pewne informacje objęte wnioskiem za informacje nie będące informacją publiczną winien w sentencji wyroku oddalić skargę w tej części, bowiem skarga na bezczynność jest bezzasadna, jeśli wniosek nie dotyczy informacji publicznej.

Jedną z kluczowych kwestii podlegających ocenie Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie był właśnie charakter zawnioskowanych informacji w kontekście ustawy o dostępie do informacji publicznej, dlatego też w opinii strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji winien w sposób wyraźny i precyzyjny przyznać im status informacji publicznej lub go odmówić, a także uzasadnić swoje rozstrzygnięcie względem każdego z punktów wniosku w przejrzysty i poddający się kontroli instancyjnej sposób.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są uzasadnione.

Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni pojęcia "innych podmiotów wykonujących zadania publiczne", w tym "podmiotów reprezentujących inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym" obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej i opartego na jej podstawie wniosku, że Centrum Usług Wspólnych jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia tego rodzaju informacji.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego termin "zadania publiczne", jakim posługuje się ustawodawca w treści art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej w odróżnieniu od pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513). Powyższa wykładnia pojęcia "zadanie publiczne" jest szczególnie istotna w sytuacjach, gdy ustawodawca nie dokonuje wprost w języku prawnym kwalifikacji działalności danego podmiotu poprzez objęcie jej zakresem pojęcia "zadanie publiczne". Nie powinno tym bardziej budzić wątpliwości, że określona działalność spełnia powyższe cechy realizacji zadań publicznych wtedy, gdy jest przez ustawodawcę wprost w ten sposób kwalifikowana. W stosunku do instytucji gospodarki budżetowej ustawodawca dokonał takiej właśnie kwalifikacji.

Zgodnie z art. 9 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.), sektor finansów publicznych tworzą m.in. instytucje gospodarki budżetowej, które stosują zasady gospodarki finansowej określone w ustawie o finansach publicznych (art. 10 ust. 1 ustawy). Z treści art. 23 ust. 1 tej ustawy wynika, że instytucja gospodarki budżetowej jest jednostką sektora finansów publicznych tworzoną w celu realizacji zadań publicznych, która: 1) odpłatnie wykonuje wyodrębnione zadania; 2) pokrywa koszty swojej działalności oraz zobowiązania z uzyskiwanych przychodów. Instytucja gospodarki budżetowej może otrzymywać dotacje z budżetu państwa na realizację zadań publicznych, jeżeli odrębne ustawy tak stanowią (art. 24 ust. 1 ustawy).

Powyższe regulacje ustawowe wskazują w sposób czytelny i jednoznaczny, że celem powołania instytucji gospodarki budżetowej jest realizacja zadań publicznych. Ustawodawca wskazuje również, że wyodrębnione zadania wykonywane są przez instytucję gospodarki budżetowej odpłatnie. Odpłatność wykonywania wyodrębnionych zadań nie pozbawia zatem tych zadań charakteru zadań publicznych.

Skoro zatem Centrum Usług Wspólnych jest instytucją gospodarki budżetowej to już z ustawowego unormowania tego rodzaju instytucji należy wyprowadzić wniosek, że jest ono podmiotem wykonującym zadania publiczne, a tym samym zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych.

Również z treści § 2 Zarządzenia nr 16 Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 października 2010 r. w sprawie utworzenia - na podstawie art. 23 ust. 2 pkt 1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1241 z późn. zm.), § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2010 r. w sprawie sposobu i trybu przekształcenia gospodarstw pomocniczych państwowych jednostek budżetowych w instytucje gospodarki budżetowej (Dz.U. Nr 181, poz. 1217) - instytucji gospodarki budżetowej Centrum Usług Wspólnych przez przekształcenie gospodarstwa pomocniczego oraz nadania statutu, wynika, że instytucja gospodarki budżetowej, jaką jest Centrum Usług Wspólnych przejmuje zadania publiczne przekształconego gospodarstwa pomocniczego. Okoliczność, że są to zadania w zakresie usług, dostaw oraz robót budowlanych na rzecz Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w celu zapewnienia realizacji zadań publicznych przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów, nie pozbawia – wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej – powyższych zadań realizowanych przez Centrum Usług Wspólnych charakteru zadań publicznych, o jakim mowa w art. 4 ust. ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wyżej wskazano, dla wykładni pojęcia "zadań publicznych" użytego w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma rozstrzygającego znaczenia element podmiotowy, a zatem nie może przy wykładni tego pojęcia odnieść skutku argumentacja strony skarżącej kasacyjnie wykazująca, że zadania publiczne Centrum nie są "typowe", ponieważ mają "inny, wyraźnie sprecyzowany charakter w porównaniu do zadań publicznych, których wykonywanie wspierają, a których wykonawcą w ich typowym znaczeniu jest Kancelaria Prezesa Rady Ministrów", jako jedyny adresat działalności Centrum Usług Wspólnych i to działalności w pełni odpłatnej. Regulacje ustawy o finansach publicznych – jak wyżej wskazano – nie dają podstaw do twierdzenia, że odpłatność wykonywania wyodrębnionych zadań pozbawia te zadania charakteru zadań publicznych. Działalność Centrum Usług Wspólnych jako działalność instytucji gospodarki budżetowej nie może być traktowana jako działalność, która "nie jest adresowana do obywateli, a więc nie jest realizowana w interesie podmiotu lub podmiotów zewnętrznych, znajdujących się poza strukturą podmiotu publicznego". Każda działalność w ramach administracji publicznej ukierunkowana na zorganizowanie sprawnego jej funkcjonowania jest realizowana dla dobra ogółu, zwłaszcza w sytuacji, gdy ustawodawca wprost kwalifikuje tę działalność jako zadanie publiczne.

W konsekwencji należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo wyłożył i zastosował w realiach niniejszej sprawy art. 4 ust. ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem zarzut naruszenia tego przepisu podniesiony w skardze kasacyjnej jest nieuzasadniony.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej "poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji z pominięciem oraz naruszeniem innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, w szczególności nie uwzględniając w tym zakresie ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2013 r. poz. 330 ze zm.)". Zarzut ten został sformułowany wadliwie i nie mógł być uwzględniony. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że naruszenia art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej strona skarżąca kasacyjnie upatruje w "wydaniu decyzji". Jest rzeczą oczywistą, że Sąd pierwszej instancji nie wydaje decyzji administracyjnych. Decyzji takiej nie wydał również podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, sprawa dotyczy bowiem bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a z akt sprawy wynika, że Centrum Usług Wspólnych rozpoznając wniosek z dnia [...] czerwca 2013 r. poprzestało wyłącznie na pisemnej odpowiedzi skierowanej do D. P. pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Oznacza to, że ani Sąd pierwszej instancji, ani Centrum Usług Wspólnych nie mogły naruszyć art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji z pominięciem oraz naruszeniem innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, w szczególności nie uwzględniając w tym zakresie ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Po drugie, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji nie analizował i nie stosował art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie mógł zatem naruszyć tego przepisu poprzez niewłaściwe zastosowanie, a z kolei braku zastosowania tego przepisu strona skarżąca kasacyjnie nie zarzuciła. Zgodnie z dominującym poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że Sąd rozpoznający sprawę zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., OSK 121/04, Lex 120212; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05, LEX nr 190971; wyrok NSA z dnia 15 marca 2011 r., II OSK 323/10, LEX nr 1080252). Nawet zatem gdyby przyjąć, że strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła niezastosowanie art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to stwierdzić należy, że jednocześnie nie wskazała konkretnego przepisu, który powinien być w sprawie zastosowany. Wymogu wskazania konkretnego przepisu nie spełnia ogólne powołanie się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2013 r. poz. 330 ze zm.). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w konstruowaniu danego zarzutu kasacyjnego w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2013 r., II FSK 1020/12, LEX nr 1382183).

Trafny jest natomiast zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca, że Sąd pierwszej instancji nietrafnie przyjął, że zawnioskowane przez D. P. informacje posiadają cechy informacji publicznej, w sytuacji, gdy zakres pytań określonych wskazuje, że dotyczą one grupy spraw nie mających takiego charakteru.

Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wykazuje, że Sąd pierwszej instancji przyjął, że skoro Centrum Usług Wspólnych jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, to informacje, których udostępnienia D. P. żądał wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. mieszczą się w zakresie wymienionym w art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i stanowią informację publiczną. Sąd pierwszej instancji przyjął zatem, że o charakterze informacji jako informacji publicznej decyduje wyłącznie charakter podmiotu będącego dysponentem informacji. Takie stanowisko nie odpowiada treści art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Analiza tego przepisu, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 cytowanej ustawy nie daje podstaw do twierdzenia, że sam fakt, że informacja jest w posiadaniu podmiotu wykonującego zadania publiczne, a więc zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, oznacza, że jest to informacja publiczna w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczna jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, a które na podstawie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają charakter informacji publicznej. Przy tym należy podkreślić, że przymiot informacji publicznej posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Natomiast przymiotu informacji publicznej nie posiadają dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. W rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r. II OSK 812/05, Lex nr 236465; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2011 r., I OSK 431/11, LEX nr 990250; wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2014 r., I OSK 3070/13, LEX nr 1521345). W orzecznictwie podkreśla się również, że np. informacje techniczne, dotyczące sposobu funkcjonowania danego narzędzia użytkowanego przez organ, nie stanowią informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., I OSK 2254/13, LEX nr 1456983). Oznacza to, że nie można utożsamiać wszelkich informacji znajdujących się w posiadaniu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych z informacjami publicznymi. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Konsekwencją błędnej wykładni ustawowego pojęcia informacji publicznej zdefiniowanego w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest również niewłaściwe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji tego przepisu w realiach niniejszej sprawy. Sąd bowiem bez szczegółowej analizy treści i zakresu wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. przyjął automatycznie ze względu na charakter Centrum Usług Wspólnych, że wniosek ten dotyczył udostępnienia informacji publicznej, a w konsekwencji uznał bezczynność Centrum w rozpoznaniu tego wniosku w formach właściwych dla załatwienia sprawy udostępniania informacji publicznej. Stanowisko takie bez szczegółowej analizy treści i zakresu wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. jest przedwczesne. W toku ponownego rozpoznawania sprawy konieczne będzie dokonanie takiej analizy przez Sąd pierwszej instancji.

Zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie pozostaje w związku z podniesionym w ramach drugiej podstawy kasacyjnej zarzutem naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie tego przepisu poprzez sporządzenie uzasadnienia z naruszeniem norm opisanych w tym przepisie, w części niejasnego, niewskazującego jaki charakter miały zawnioskowane przez D. P. informacje w kontekście ustawy o dostępie do informacji publicznej, co w ostateczności nie pozwala na kontrolę kasacyjną skarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd pierwszej instancji odwołał się do punktu "c" wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r., podczas gdy wniosek ten takiego punktu nie zawierał.

Należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może być zasadniczo skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Za jego pomocą nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Podnieść też trzeba, że przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, stanowiska skarżącego wyrażonego w skardze (skarga nie zawiera sprecyzowanych czytelnie zarzutów), stanowiska strony przeciwnej oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia. Przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakłada jednak również obowiązek wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Należy przez to rozumieć nie tylko wskazanie przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny, ale także wyjaśnienie, dlaczego w konkretnej sytuacji mają zastosowanie przywołane przepisy (zob. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2006 r., sygn. akt: II OSK 970/05). Sąd pierwszej instancji poprzestając na błędnym stwierdzeniu, że skoro Centrum Usług Wspólnych jest podmiotom zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, to informacje, których udostępnienia D. P. żądał wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. mieszczą się w zakresie wymienionym w art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i stanowią informację publiczną, nie odniósł się do treści tego wniosku i nie wyjaśnił swojego twierdzenia, że "żądane informacje, mieszczące się w zakresie wymienionym w art. 6 ust. 1 i 2 ustawy (za wyjątkiem żądania określonego w punkcie c wniosku), stanowią informację publiczną" niezależnie od tego, że – jak zasadnie twierdzi strona skarżąca – wniosek nie zawierał punktu c.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna ma częściowo usprawiedliwione podstawy. Wprawdzie w wyrok Sądu pierwszej instancji został zaskarżony w zakresie punktu 1 i 3 i skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie tego wyroku w tej właśnie części, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego specyfika spraw z zakresu skarg na bezczynność przejawia się w tym, że wprawdzie ze względu na treść art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi treść wyroku w tych sprawach jest wyrażana w odrębnych punktach, jednakże nie są to rozstrzygnięcia odrębne co do istoty, lecz ściśle ze sobą powiązane i oparte na zasadniczym stwierdzeniu bezczynności Centrum Usług Wspólnych. W konsekwencji związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie wykluczało uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt: II SAB/Wa 413/13 w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji uwzględni zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnię powołanych w uzasadnieniu przepisów prawa oraz dokona szczegółowej analizy treści i zakresu wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. z punktu widzenia zakwalifikowania wskazanych w tym wniosku żądań jako żądań udostępnienia informacji publicznych.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.