Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 871/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 55 ust. 1, ust. 2, ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity
article: art. 7, 77 § 1 i 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi N. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na podstawie art 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133, dalej jako: "ustawa o zalegalizowaniu pobytu")oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania N. D.(dalej jako: "skarżący") od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i prawnych.

W dniu 20 stycznia 2012 r. N. D. wystąpił za pośrednictwem pełnomocnika P. S. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji. W uzasadnieniu wniosku cudzoziemiec wskazał, że wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w 2003 r. i od tego czasu nie wyjeżdżał z Polski.

Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012r, Nr [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że cudzoziemiec w dniu wejścia w życie ww. ustawy przebywał legalnie na terytorium Polski.

W ustawowym terminie pełnomocnik strony wniósł, za pośrednictwem Wojewody [...], odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zarzucając mu naruszenie:

- przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego;

- art. 3 ust. 4 w związku z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu;

- - art. 55 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wniósł o udzielenie wnioskowanego zezwolenia.

W odwołaniu pełnomocnik stwierdził, że nie zgadza się z zarzutem organu I instancji, iż cudzoziemiec nie spełnia wymogów do udzielenia wnioskowanego zezwolenia, w związku z tym, że wnioskodawca w dniu 1 stycznia 2012 r. legalnie przebywał na terytorium Polski. Pełnomocnik strony stwierdził, że przedmiotowa decyzja jest nieprawidłowa, gdyż organ I instancji nie dążył do ustalenia prawdy obiektywnej.

Rozpatrując powyższe odwołanie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że zgodnie że art. 1 art. 1 ww. ustawy o zalegalizowaniu pobytu, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 r., możliwość zalegalizowania pobytu na terytorium naszego kraju mają cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1) nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;

2) nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;

3) wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku.

Organ odwoławczy stwierdził, że wydając decyzję w przedmiotowej sprawie posiłkował się zapisami w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym [...].

W dniu 13 grudnia 2011 r. N. D. wystąpił za pośrednictwem [...] Oddziału Straży Granicznej do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpatrzył wniosek skarżącego jako bezzasadny i odmówił nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nie udzielił mu zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ odwoławczy podkreślił, że w dniu 1 stycznia 2012r. cudzoziemiec posiadał tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca w okresie od dnia 13 grudnia 2011 r. do 12 stycznia 2012r.

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny oraz przepisy ustawy o zalegalizowaniu pobytu organ odwoławczy podniósł, że Wojewoda [...] zasadnie wskazał, że z uwagi na toczące się wobec cudzoziemca w dniu 1 stycznia 2012 r. postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy (które to było pierwszym postępowaniem w sprawie o nadanie skarżącemu statusu uchodźcy, przez co w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 1 pkt 3 ww. ustawy z dnia 28 lipca 2011 r.), pobyt cudzoziemca na terytorium Polski należy uznać w tym dniu za legalny, zgodnie bowiem z art. 55 ust. 2 i 6 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po upływie okresu ważności pierwszego zaświadczenia tożsamości, wydaje kolejne zaświadczenia tożsamości, ważne przez okresy nie dłuższe niż 6 miesięcy, do czasu zakończenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy. Zaświadczenie tożsamości, w okresie swojej ważności, potwierdza tożsamość osoby, której zostało wydane i uprawnia tę osobę do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ ponadto przywołał art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz.U.UE.L.05.326.13), w stosunku do zapisów które obowiązujące w Polsce są korzystniejsze dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy: "Wnioskodawcy pozwala się pozostawać w Państwie Członkowskim, wyłącznie dla potrzeb procedury, do czasu podjęcia przez organ rozpatrujący decyzji zgodnie z procedurami w pierwszej instancji określonymi w rozdziale III. To prawo do pozostawania nie stanowi uprawnienia do otrzymania zezwolenia na pobyt". Tym samym w okresie ważności tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca, pobyt cudzoziemca i osób objętych tym zaświadczeniem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należy w ocenie organu odwoławczego uznać za legalny.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, organ I instancji prawidłowo merytorycznie ocenił zebrany materiał dowodowy. Za nieuzasadnione uznał zawarte w przedmiotowym odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewodę [...] art. 7 i 77 K.p.a. W ocenie organu odwoławczego organ l instancji prawidłowo rozważył stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy, a swoje rozstrzygnięcie oparł na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, wskazując fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł.

Ponadto organ podkreślił, że niezależnie od faktu, czy cudzoziemiec legitymował się w dniu 1 stycznia 2012 r. ważnym tymczasowym zaświadczeniem tożsamości cudzoziemca, istotny w sprawie jest fakt, że podstawą do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest toczące się postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, a jak wynika z systemu informatycznego "[...]" w dniu 1 stycznia 2012 r. wobec skarżącego toczyło się postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy.

Jednocześnie Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców odstąpił od badania, czy aplikujący spełnia pozostałe przesłanki określone w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu, gdyż wobec faktu, że w dniu 1 stycznia 2012 r. cudzoziemiec przebywał w Polsce legalnie, ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy i - zdaniem organu - prowadziłyby do bezzasadnego przedłużania postępowania.

Skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie N. D. zarzucając naruszenie:

- art. 7 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej na skutek niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

- art. 3 ust. 4 w związku z art. 1 pkt 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu, poprzez uznanie, że skarżący nie spełnia wymogów do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

- art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że otrzymanie przez skarżącego tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca jest równoznaczne z zalegalizowaniem jego pobytu.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu, tj. przebywa Polsce nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. i jego pobyt w dniu wejścia w życie ustawy był nielegalny.

Wskazał, że jednak mimo spełnienia wszystkich wymaganych warunków nie może otrzymać wnioskowanego zezwolenia, ponieważ organ uznał, że w dniu wejścia w życie ustawy przebywał w Polsce legalnie.

Zadaniem skarżącego tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca wydane na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dokumentem wydanym na potrzeby toczącego się postępowanie o nadanie statusu uchodźcy i jedynie potwierdza tożsamość osoby sprawdzanej w toku procedury. Zdaniem skarżącego uprawnia ono do pobytu na terytorium kraju, jednakże nie legalizuje pobytu.

Zdaniem skarżącego organy błędnie uznały, że posiadanie przez skarżącego dokumentu - tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca, prowadziło do wniosku, że pobyt cudzoziemca w dacie wejścia w życie ustawy o zalegalizowaniu pobytu, był legalny. Zdaniem skarżącego ten błąd organów wynikał z pomylenia przepisów prawa ze stosowanym w przypadku zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony art. 61 ust. 2a i ust. 3 ustawy o cudzoziemcach zgodnie z którym, jeżeli termin do złożenia wniosku w sprawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej uważa się za legalny do czasu wydania decyzji ostatecznej w sprawie.

Skarżący zarzucił, że organ administracji nie poczynił należycie ustaleń faktycznych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Poza ustaleniem momentu wjazdu skarżącego do Polski nie ustalono nic innego, organ jedynie "zaślepił się" incydentalną sprawą statusu uchodźcy, co stanowi istotny błąd który miał wpływ na rozstrzygnięcie.

W rozpatrywanej sprawie zdaniem skarżącego doszło również do naruszenia art. 7 K.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej na skutek braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Stwierdził także, że na organie spoczywał obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w taki sposób, by jego wyniki nie budziły wątpliwości i pozostawały w zgodzie ze stanem faktycznym.

W odpowiedzi na skargę, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U., nr 191, poz. 1133), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 r. Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawa określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007r., których pobyt na terytorium w dniu wejścia ustawy jest nielegalny;

2. nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu wejścia w życie ustawy był nielegalny;

3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku.

W rozpatrywanej sprawie należy mieć na uwadze, że w dniu 13 grudnia 2011 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. (nr [...]) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpatrzył jego wniosek jako bezzasadny i odmówił mu nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nie udzielił zgody na pobyt tolerowany na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Był to pierwszy wniosek skarżącego o nadanie statusu uchodźcy. Skarżący posiadał tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca w okresie od dnia 13 grudnia 2011 r. do 12 stycznia 2012 r.

Powyższe ustalenia nie są przez skarżącego kwestionowane. Z tych ustaleń ponadto wynika, że niewątpliwe w sprawie jest, że skarżący nie spełnia przesłanek z art. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu. Natomiast zdaniem skarżącego w jego przypadku powinien mieć zastosowanie art. 1 ust. 1 ustawy, ponieważ w Polsce przebywa nieprzerwanie od 2003 r. i jego zdaniem w dniu wejścia w życie ustawy o zalegalizowaniu pobytu, przebywał na terenie Polski nielegalnie. W ocenie skarżącego tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, które posiadał w okresie od dnia 13 grudnia 2011 r. do 12 stycznia 2012 r., potwierdza jedynie jego tożsamość, natomiast nie legalizuje pobytu. Odmiennej oceny charakteru pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu wejścia wżycie ustawy o legalizacji pobytu dokonały organy w niniejszej sprawie, uznając ten pobyt za legalny.

Zatem podstawową kwestią dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest ocena charakteru pobytu skarżącego w dniu 1 stycznia 2012 r. (tj. w dniu wejścia w życie ustawy o zalegalizowaniu pobytu) w związku z posiadaniem przez niego tymczasowego zaświadczenia tożsamości.

Zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) organ przyjmujący wniosek o nadanie statusu uchodźcy wydaje wnioskodawcy i małżonkowi, w imieniu którego wnioskodawca złożył wniosek, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, ważne przez okres 30 dni. Szef Urzędu, po upływie okresu ważności pierwszego zaświadczenia tożsamości, wydaje kolejne zaświadczenia tożsamości, ważne przez okresy nie dłuższe niż 6 miesięcy, do czasu zakończenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy (ust. 2 omawianego przepisu). Zaświadczenie tożsamości, w okresie swojej ważności, potwierdza tożsamość osoby, której zostało wydane, i uprawnia tę osobę oraz małoletnie dzieci, których dane zostały tam wpisane, do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 55 ust. 6 ustawy). Z kolei art. 59 ust. 1 i 2 omawianej ustawy przewiduje, że cudzoziemiec, który otrzymał decyzję ostateczną w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jest obowiązany zwrócić zaświadczenie tożsamości organowi, który je wydał. Jeżeli cudzoziemiec, który otrzymał decyzję ostateczną w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, opuszcza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwraca zaświadczenie tożsamości komendantowi placówki Straży Granicznej przy przekraczaniu granicy. Wypada także zauważyć, że również przepis § 4 pkt. 1) lit. j) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie sposobu przeprowadzania kontroli legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U., Nr 207, poz. 1600) zalicza tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, podlegające okazaniu w trakcie kontroli legalności pobytu cudzoziemca, do dokumentów uprawniających go do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W ocenie Sądu analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że jeżeli w przypadku cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy cudzoziemiec jest uprawniony do pobytu w Polsce ze wszystkimi tego konsekwencjami. Tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca ma funkcję nie tylko ewidencyjną, ale i gwarancyjną, zapewniającą legalny pobyt w Polsce do czasu rozpoznania wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Takie stanowisko zostało wyrażone również w publikacji "Prawo o cudzoziemcach. Komentarz C.H. Beck 2006r." pod red. Jacka Chlebnego, gdzie w komentarzu do art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (będącego odpowiednikiem obecnego art. 55 ust. 6) stwierdzono, że tymczasowe zaświadczenie potwierdza tożsamość cudzoziemca i jest także dowodem legalnego pobytu cudzoziemca. Zaświadczenie to bowiem uprawnia do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres ważności tego zaświadczenia (str. 471-472).

Wobec powyższego Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów orzekających w niniejszej sprawie, że pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z posiadaniem przez niego tymczasowego zaświadczenia tożsamości w dniu wejścia w życie ustawy o zalegalizowaniu pobytu, był legalny. Tym samym uzasadnione było stwierdzenie, że skarżący nie spełnia przesłanki z art. 1 pkt 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu. Bezsporne jest również, co już wyżej wskazano, że cudzoziemiec nie spełnia również wymogów określonych w art. 1 pkt 2 i pkt 3 powołanej ustawy, ponieważ ostateczna decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy została wydana po dniu 1 stycznia 2010 r., ponadto w dniu 1 stycznia 2010 r. wobec skarżącego nie toczyło się kolejne postępowanie o nadanie statusu uchodźcy.

Podsumowując tę część rozważań Sąd uznał za nieuzasadniony podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 55 ust. 1 o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem jak już wyżej wywiedziono, wykładnia dokonana przez organ, że w legitymowanie się przez cudzoziemca tymczasowym zaświadczeniem tożsamości nie świadczy o nielegalności pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest prawidłowa.

Całkowicie niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 ust. 4 ustawy o zalegalizowaniu pobytu. Zgodnie z tym przepisem pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Należy podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie organy nie stwierdziły, że skarżący nie spełnia przesłanki o nieprzerwanym pobycie w Polsce co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Już samo bowiem stwierdzenie niespełnienia przesłanki nielegalności pobytu w dniu wejścia w życie ustawy o zalegalizowaniu pobytu, uzasadniało odmowę zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, bowiem przesłanki z art. 1 pkt. 1 ustawy powinny być spełnione łącznie. Zatem niezależnie od tego, czy skarżący rzeczywiście przebywa w Polsce nieprzerwanie od co najmniej 20 grudnia 2007 r. i tak jego wniosek nie może być uwzględniony z uwagi na to, że w dniu 1 stycznia 2012 r. przebywał w Polsce legalnie.

Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi dotyczących istotnego naruszenia przepisów postępowania przez organ drugiej instancji, w ocenie Sądu, organ odwoławczy nie dopuścił się obrazy wskazanych w skardze przepisów art. 7, 77 §1 i art. 80 K.p.a. Sąd nie dopatrzył się w czynnościach organów obu instancji znamion uchybienia interesowi społecznemu, czy też słusznemu interesowi strony. Materiał dowodowy został zgromadzony w zakresie niezbędnym dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dla załatwienia sprawy. Wątpliwości Sądu nie budzi również ustalony w przebiegu postępowania stan faktyczny. Jak już wyżej wyjaśniono, wobec stwierdzenia legalności pobytu w dniu 1 stycznia 2012 r., nie było potrzeby kontynuowania postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia przesłanki nieprzerwanego pobytu od co najmniej 20 grudnia 2007 r. Ustalenie, że w dniu wejścia w życie ustawy o zalegalizowaniu pobytu, pobyt skarżącego był legalny wykluczało zastosowanie art. 1 pkt 1 tej ustawy i oznaczało obowiązek zastosowania art. 3 ust. 2 pkt omawianej ustawy, zgodnie z którym cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia. Nie można zgodzić się z zarzutami skarżącego, że organ nie wyjaśnił innych istotnych kwestii w sprawie (nie wskazując konkretnie zresztą jakich), gdyż "zaślepił się incydentalną sprawą statusu uchodźcy". Ustalona przez organy kwestia legalności pobytu w trakcie ubiegania się przez skarżącego o status uchodźcy miała fundamentalne znacznie w sprawie. Należy podkreślić, że kwestii podlegającej rozstrzygnięciu w niniejszej sprawie, nie pozostawiono swobodnemu uznaniu organu i jak to już zostało podniesione, po dokonaniu określonych ustaleń faktycznych i uznaniu pobytu skarżącego za legalny, organ pierwszej instancji był zobowiązany do odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w takiej sytuacji badanie przesłanki nieprzerwanego pobytu od co najmniej 20 grudnia 2007 r. nie miało by wpływu na rozstrzygnięcie, w związku z czym prowadziłoby do bezzasadnego przedłużenia postępowania.

Reasumując należy stwierdzić, że zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów okazały się nieuzasadnione. Również z urzędu Sąd nie dopatrzył się aby organy w rozpatrywanej sprawie naruszyły przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.