Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 223/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości postanawia: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 lutego 2020 r. Z. S. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r.

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału I z dnia 17 marca i 22 lipca 2020 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru PESEL i uiszczenia wpisu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Odpis zarządzenia o wezwaniu do usunięcia braku formalnego skargi został skarżącej doręczony dnia 27 maja 2020 r., natomiast odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu dnia 25 lipca 2020 r. Każdorazowo przesyłki zawierały pouczenia, że nieusunięcie ww. braków w terminie 7 dni od dat ich doręczenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. W zakreślonych terminach wskazane w zarządzeniach braki skargi nie zostały uzupełnione, a ponadto skarżąca w piśmie z dnia 29 lipca 2020 r. oświadczyła "proszę nie prowadzić spraw gdyż ja już dawno to zaniechałam".

Na marginesie jedynie zaznaczyć należy, że zarządzeniem z dnia 29 czerwca 2020 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Zarządzenie to stało się prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 57 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma sądowego, a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wspomniane wyżej podstawowe wymagania przewidziane dla pisma zostały określone w art. 46 p.p.s.a., w którym wskazano m.in. że w przypadku gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku (art. 46 § 2 p.p.s.a., który stanowi, pkt 1 lit. b). Jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W stosunku do skargi skutkiem nieuzupełnienia w terminie braków formalnych jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Z kolei w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a).

Odnosząc przytoczone regulacje do stanu faktycznego sprawy niniejszej wskazać należy, że wezwania do uzupełnienia braków skargi wraz z przewidzianymi prawem pouczeniami, zostały skarżącej prawidłowo doręczone, jednak terminy do ich uzupełnienia upłynęły bezskutecznie.

Powyższe obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. o czym orzeczono w sentencji postanowienia.