Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 461/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 54 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 461/15 | POSTANOWIENIE Dnia 20 maja 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Ewelina Knapczyk – Drabik, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2015 r., na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "Ś" w T., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 4 listopada 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zasądzić od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych).


UZASADNIENIE

W dniu 7 sierpnia 2014 r. do Dyrektora Izb Skarbowej wpłynął wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej Ś. wpłynął do tut. BKIP wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, odpisów na fundusz remontowy dotyczący lokali użytkowych.

We wniosku wyjaśniono, że w swoich zasobach Spółdzielnia posiada lokale użytkowe na zasadzie odrębnej własności, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz lokale w najmie.

Spółdzielnia, zgodnie z art. 78 § 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo Spółdzielcze (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1443 ze zm., powoływanej dalej jako: "u.p.s.") oraz art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1222, powoływanej dalej jako "u.s.m."), tworzy fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych. Fundusz ten powstaje z odpisów wnoszonych przez członków Spółdzielni i niebędących członkami właścicieli lokali oraz osoby niebędące członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali. Odpisy na ten fundusz obciążają koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi.

W ewidencji księgowej oraz sposobie podziału wyniku finansowego. Spółdzielnia stosuje interpretację pojęcia zasobów mieszkaniowych w rozumieniu ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych i do zasobów mieszkaniowych zalicza również lokale użytkowe. Dotychczas Spółdzielnia ustalając podstawę opodatkowania w zakresie przychodów z opłat za użytkowanie lokali użytkowych oraz kosztów ich eksploatacji, wyłączała z kosztów bilansowych odpisy na fundusz remontowy lokali użytkowych, traktując je jako koszt nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów.

W związku z powyższym wnioskodawca powziął wątpliwość, czy spółdzielnia postępuje prawidłowo, w rozumieniu art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt. 9 lit. a ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.d.o.p."), ujmując w kosztach uzyskania przychodów odpis na fundusz remontowy zasobów mieszkaniowych naliczony od lokali użytkowych?

Udzielając odpowiedzi na tak sformułowane pytanie wnioskodawca stwierdził, że skoro obowiązek świadczenia na fundusz remontowy zasobów mieszkaniowych obciąża również właścicieli lokali użytkowych, a zatem lokali o charakterze innym niż stricte mieszkaniowym), to należy przyjąć, że fundusz ten obejmuje również odpisy na lokale użytkowe.

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa z dnia 4 listopada 2014r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Organ wskazał, że nie sposób wyprowadzić jednoznacznych wniosków odnośnie zasad tworzenia i funkcjonowania funduszu remontowego zasobów mieszkaniowych, na podstawie wykładni systemowej przepisów u.s.m., w oderwaniu od innych uregulowań prawnych odnoszących się do pojęcia "zasobów mieszkaniowych", jak i wykładni literalnej tego pojęcia. Jego zdaniem nie sposób dokonać jednoznacznej oceny stanowiska wnioskodawcy odnośnie zakresu odpisów na fundusz remontowy zasobów mieszkaniowych, o którym mowa w art. 6 ust. 3 u.s.m., w kontekście kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych, opierając się jedynie na przepisach u.s.m.

Skoro zaś ustawa podatkowa (przede wszystkim w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p.) dokonała podziału na działalność w zakresie gospodarki zasobami mieszkaniowymi oraz działalność gospodarczą inną niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, niezbędne jest stwierdzenie co to są zasoby mieszkaniowe i gospodarka tymi zasobami.

Organ stwierdził, że z interpretacji językowej wynika, że przez pojęcie "zasób mieszkaniowy" należy rozumieć zgromadzone pomieszczenia mieszkalne, natomiast "gospodarka zasobami mieszkaniowymi" obejmuje całość mechanizmów związanych ze zgromadzonymi pomieszczeniami mieszkalnymi.

W związku z faktem, że ustawa podatkowa nie zawiera definicji wyżej przytoczonych pojęć, organ przyjął, że zasoby mieszkaniowe to nie tylko lokale mieszkalne, ale również pomieszczenia pozostałe i urządzenia wchodzące w skład budynku mieszkalnego, lub znajdujące się poza nim, których istnienie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z mieszkań przez mieszkańców, a także ułatwiające im dostęp do budynku mieszkalnego oraz zapewniające sprawne jego funkcjonowanie oraz administrowanie.

Organ podniósł, że lokale użytkowe (bez względu na strukturę własności) nie wchodzą w skład zasobów mieszkaniowych, ponieważ nie należą do żadnej ze grup pomieszczeń pozostałych i urządzeń wchodzących w skład budynku mieszkalnego lub znajdujących się poza nim, których istnienie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z mieszkań przez mieszkańców (ułatwiających im dostęp do budynku mieszkalnego, zapewniających sprawne jego funkcjonowanie oraz administrowanie). Ponadto istotą lokali użytkowych jest ich niemieszkalne przeznaczenie, co oznacza, że nie można ich zaliczyć do zasobów mieszkaniowych.

Z treści art. 6 ust. 3 u.s.m. wynika obowiązek tworzenia funduszu remontowego zasobów mieszkaniowych, a zgodnie z art. 16 ust. l pkt 9 lit. a u.p.d.o.p. odpisy na ten fundusz mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Skoro jednak lokale użytkowe nie stanowią zasobów mieszkaniowych to brak jest podstaw do uznania za koszt podatkowy odpisu na fundusz remontowy dotyczący takiego lokalu.

W świetle art. 16c pkt 2 u.p.d.o.p. amortyzacji nie podlegają budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe.

Gdyby więc uznać lokale użytkowe za zasoby mieszkaniowe, a w konsekwencji, że fundusz remontowy zasobów mieszkaniowych, o którym mowa w art. 6 ust. 3 u.s.m., dotyczy, oprócz lokali mieszkalnych również, lokali o innym przeznaczeniu - lokali, użytkowych (biorąc pod uwagę treść art. 2 ust. 1 tej ustawy), to sformułowanie "zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych" zawarte w art. 16c pkt 2 updop byłoby zbędne, a ustawodawca posłużyłby się innym sformułowaniem, jak np. "zaliczane do zasobów spółdzielni."

Uwzględniając zatem zakres pojęcia "zasoby mieszkaniowe" oraz "gospodarka zasobami mieszkaniowymi" organ doszedł do przekonania, że odpisy na fundusz remontowy dokonane od lokali użytkowych, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w oparciu o art. 16 ust. l pkt 9 lit. a u.p.d.o.p.

Wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa związanego z wydaną interpretacją przepisów prawa podatkowego Spółdzielnia wskazała na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 266/12, który potwierdzać ma wyrażone przez nią zapatrywanie.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółdzielnia zarzuciła organowi błędną wykładnię art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a u.p.d.o.f. w związku z art. 6 ust. 3 u.s.m., odwołując się raz jeszcze od orzecznictwa sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Niemniej jednak następnie organ skierował do Sądu pismo wraz z indywidualną interpretacją z dnia 8 maja 2015r. nr [...], mocą której działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżoną interpretację z dnia 4 listopada 2014r. nr [...], uznając stanowisko Spółdzielni przedstawione we wniosku za prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Wydanie przez organ kolejnej interpretacji w trybie tzw. autokontroli, czyli uwzględniającej w całości skargę wniesioną do Sądu, powoduje, że skarga ta traci pod względem merytorycznym swój byt. W konsekwencji, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.

Skoro w rozpoznawanej sprawie przedmiot zaskarżenia w wyniku wdrożenia uprawnień autokontrolnych organu wynikających z art. 54 § 3 p.p.s.a. przestał istnieć – albowiem w wyniku uwzględniania skargi wydana została interpretacja indywidualna z dnia 8 maja 2015r. nr [...], w której uznano w całości stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe – to zaistniała przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.