Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 159/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2022-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2021 poz 305
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2022 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 15 marca 2022 r., nr 1601-IEW.4268.103.2021 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatów karnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez B. M. (dalej Skarżąca), jako pełnomocnika syna – S. G., jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 15 marca 2022 r. nr 1601-IEW.4268.103.2021, którą organ ten (dalej też jako: Organ II instancji) utrzymał w mocy  decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z 19 listopada 2021 r. nr 1609- SCM-4.4268.2418.2021.15.DK o odmowie umorzenia w całości należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatów karnych kredytowanych:

- seria [...] z 4 października 2019 r. w kwocie 100 zł z kosztami upomnienia w kwocie 11,60 zł,

- seria [...] z 11 października 2019 r. w kwocie 100 zł z kosztami upomnienia w kwocie 11,60 zł,

- seria [...] z 12 października 2019 r. w kwocie 200 zł z kosztami upomnienia w kwocie 11,60 zł,

- seria [...] z 24 października 2019 r. w kwocie 200 zł z kosztami upomnienia w kwocie 11,60 zł,

- seria [...] z 25 października 2019 r. w kwocie 500 zł z kosztami upomnienia w kwocie 11,60 zł,

- seria [...] z 17 marca 2020 r. w kwocie 500 zł z kosztami upomnienia w kwocie 11,60 zł,

- seria [...] z 7 maja 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 8 lipca 2020 r. w kwocie 50 zł,

- seria [...] z 16 lipca 2020 r. w kwocie 100 zł,

- seria [...] z 13 sierpnia 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 13 sierpnia 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 13 sierpnia 2020 r. w kwocie 100 zł,

- seria [...] z 19 sierpnia 2020 r. w kwocie 100 zł,

- seria [...] z 25 sierpnia 2020 r. w kwocie 50 zł,

- seria [...] z 29 sierpnia 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 5 października 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 5 października 2020 r. w kwocie 100 zł,

- seria [...] z 5 października 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 24 października 2020 r. w kwocie 100 zł,

- seria [...] z 24 października 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria nr [...] z 24 października 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 28 października 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 28 października 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 29 października 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 29 października 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 29 października 2020 r. w kwocie 100 zł,

- seria [...] z 18 listopada 2020 r. w kwocie 100 zł,

- seria [...] z 18 listopada 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 19 listopada 2020 r. w kwocie 100 zł,

- seria [...] z 19 listopada 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 21 listopada 2020 r. w kwocie 20 zł,

- seria [...] z 27 listopada 2020 r. w kwocie 100 zł,

- seria [...] z 28 listopada 2020 r. w kwocie 20 zł,

- seria [...] z 28 listopada 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 28 listopada 2020 r. w kwocie 20 zł,

- seria [...] z 28 listopada 2020 r. w kwocie 300 zł,

- seria [...] z 28 listopada 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 30 listopada 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 25 grudnia 2020 r. w kwocie 20 zł,

- seria [...] z 25 grudnia 2020 r. w kwocie 20 zł,

- seria [...] z 26 grudnia 2020 r. w kwocie 100 zł,

- seria [...] z 26 grudnia 2020 r. w kwocie 100 zł,

- seria [...] z 26 grudnia 2020 r. w kwocie 500 zł,

- seria [...] z 16 kwietnia 2021 r. w kwocie 50 zł,

- seria [...] z 16 kwietnia 2021 r. w kwocie 20 zł,

- seria [...] z 13 maja 2021 r. w kwocie 100 zł.

Z akt spawy wynika, iż wnioskiem z 14 maja 2021 r., uzupełnionym 12 lipca 2021 r. oraz 30 września 2021 r., Skarżąca, jako pełnomocnik syna - S. G., zwróciła się o umorzenie w całości mandatów karnych kredytowanych, nałożonych na jej syna. Wniosek uzasadniła brakiem możliwości ich zapłaty. Podniosła, że wymienione mandaty karne w takiej liczbie, w tak krótkim odstępie czasu, wskazują ewidentnie, że jej syn jest osobą chorą, która nie zdaje sobie sprawy z tego, co robi, a zatem nie widzi niewłaściwego zachowania, które w obliczu prawa jest negatywne i karalne. Poinformowała, że toczy się postępowanie cywilne o ubezwłasnowolnienie całkowite syna, który nie jest w stanie sam o sobie decydować i podejmować w stosunku do siebie decyzji, a zatem, w ocenie Skarżącej, nie powinien także ponosić odpowiedzialności za swoje zachowanie. Skarżąca podała, że w ciągu najbliższych tygodni Sąd Okręgowy w N. wyda orzeczenie w przedmiotowym zakresie. Wskazała, że z opinii biegłych sądowych wynika jednoznacznie, że jej syn jest osobą chorą, która winna być pod stałym nadzorem i opieką innej osoby (opiekuna prawnego). Zaznaczyła, że mandaty karne były nałożone w okresie, kiedy jej syn nie przyjmował leków, odmawiał leczenia i jego zachowanie nie było w żaden sposób kontrolowane. W przekonaniu Skarżącej niewątpliwie zatem nie zdawał sobie sprawy z tego, co robi i nie powinien za to ponosić także odpowiedzialności finansowej. Skarżąca poinformowała również, że jej syn, jako osoba niezdolna do pracy, otrzymał rentę, która pozwala mu na zakup lekarstw i zaspokojenie niezbędnych potrzeb, np. zakup żywności, środków higienicznych, lekarstw, wizyt prywatnych u [...], itp. Oczywiście wszystkie te czynności wykonuje za syna Skarżąca. Podała, że jej syn nie posiada żadnego majątku nieruchomego czy ruchomego, oszczędności, wartościowych przedmiotów, samochodu, roweru, motocykla. Posiada zadłużenie z tytułu mandatów karnych. Innych zobowiązań nie zaciągnął. Skarżąca wskazała, że jej syn mieszka z nią. Skarżąca natomiast nie pracuje, z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad synem. Podkreśliła, że ponosi wszystkie opłaty związane z utrzymaniem domu (opłata energii elektrycznej, woda, ścieki, odpady komunalne, podatki, opał, telefony, TV, itp.). Do wniosku Skarżąca dołączyła:

• pełnomocnictwo z 14 maja 2021 r. ,

• kserokopię zaświadczenia Sądu Okręgowego w N. [...] Wydział Cywilny z 20 kwietnia 2021 r.,

• kserokopię decyzji Wójta Gminy Ł. z 30 kwietnia 2021 r. nr [...],

• kserokopię decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. z 1 kwietnia 2021 r. nr [...],

• kserokopię orzeczenia komisji lekarskiej ZUS Oddział w K. z 19 marca 2021 r. nr [...],

• kserokopię decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. z 31 marca 2021 r. nr [...],

• kserokopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego dla syna Skarżącej z 1 kwietnia 2021 r. nr [...],

• kserokopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego dla Skarżącej z 11 marca 2020 r. nr [...],

• kserokopię zaświadczenia lekarskiego z 9 kwietnia 2021 r.,

• kserokopie postanowień Sądu Rejonowego w N. [...] Wydział Karny z 5 maja 2021 r. sygn. akt: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

W dniu 12 lipca 2021 r. Skarżąca przedłożyła pismo z 8 lipca 2021 r., a także oświadczenie o stanie majątkowym syna z 8 lipca 2021 r., jak również potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej z 8 lipca 2021 r.

W oświadczeniu o stanie majątkowym, jako uzyskiwane dochody, Skarżąca podała rentę w wysokości 1.250 zł netto miesięcznie oraz zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności w wysokości 1.971 zł miesięcznie. Wyszczególniła następujące miesięczne wydatki ponoszone na bieżące utrzymanie: czynsz/podatek od nieruchomości (40 zł na rok = ok. 3,33 zł miesięcznie), energia elektryczna (200 zł), gaz (55 zł), ogrzewanie (5.000 zł na rok = ok. 416,66 zł miesięcznie), dojazd do miejsca leczenia (80 zł), woda i kanalizacja (200 zł), wywóz nieczystości (35 zł co dwa miesiące = 17,50 zł miesięcznie), Internet (50 zł), telefon (50 zł), ubezpieczenie (110 zł), wydatki na lekarstwa i leczenie (350 zł), wydatki na wyżywienie (1.000 zł), inne wydatki (300 zł); łącznie ok. 2.832,49 zł. W rubryce D.6. INNE SKŁADNIKI MAJĄTKU wskazała wartościowy sprzęt RTV i gospodarstwa domowego o wartości 2.000 zł. W pozycji D.7. INNE INFORMAGE O SYTUACJI WNIOSKODAWCY poinformowała, że jej syn leczy się [...] i pobiera rentę z tytułu niepełnosprawności od 19 stycznia 2021 r. do 30 czerwca 2021 r. Skarżąca natomiast pobiera zasiłek pielęgnacyjny od 1 marca 2021 r. do 30 czerwca 2022 r., z tym że zasiłek ten zostanie zawieszony od lipca 2021 r.

Dnia 30 września 2021 r. Skarżąca przedłożyła również kserokopię opinii sądowej [...] z 7 września 2021 r. sygn. akt [...] oraz wezwanie Sądu Okręgowego w N. [...] Wydział Cywilny z 17 września 2021 r. sygn. akt [...].

Decyzją z 19 listopada 2021 r. nr 1609-SCM-4.4268.2418.2021.15.DK Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu odmówił udzielenia ulgi we wnioskowanym zakresie. Decyzja została doręczona Skarżącej 29 listopada 2021 r.

W dniu 24 listopada 2021 r. Skarżąca przedłożyła kserokopię:

• orzeczenia z 8 października 2021 r. nr [...], w którym Państwowa Komisja Lekarska uznała jej syna za niezdolnego do odbywania czynnej służby wojskowej,

• postanowienia Sądu Okręgowego w N. [...] Wydział Cywilny z 6 października 2021 r. sygn. akt [...] o ubezwłasnowolnieniu całkowitym jej syna.

Z kolei 30 listopada 2021 r. Skarżąca przedłożyła pismo z 29 listopada 2021 r. oraz:

• kserokopie postanowień Sądu Rejonowego w N. [...] Wydział Karny z 11 sierpnia 2021 r. sygn. akt: [...],

• kserokopie postanowień Sądu Rejonowego w N. [...] Wydział Karny z 27 lipca 2021 r. sygn. akt: [...],

• kserokopie postanowień Sądu Rejonowego w N. [...] Wydział Karny z 5 maja 2021 r. sygn. akt: [...].

Dnia 13 grudnia 2021 r. Skarżąca wniosła odwołanie z 10 grudnia 2021 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305 ze zm. - dalej jako: u.f.p.), poprzez nieuwzględnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w N. Wydział [...] Cywilny o ubezwłasnowolnieniu całkowitym jej syna, dlatego wniosła o jej uchylenie i uwzględnienie wniosku. Skarżąca podniosła, że organ I instancji nie uwzględnił sytuacji materialnej, osobistej i rodzinnej jej syna. W ocenie Skarżącej jego trudna sytuacja zdrowotna przemawia za umorzeniem należności. Skarżąca podała, że jej syn leczy się [...] od 2011 r. i wszystkie czyny za które wymierzono mu kary grzywny były popełnione w stanie choroby [...].

W dniu 19 stycznia 2022 r. Skarżąca przedłożyła pismo z 13 stycznia 2022 r. do którego dołączyła:

• oświadczenie z 13 stycznia 2022 r.,

• kserokopię wezwania Sądu Rejonowego w N. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z 20 grudnia 2021 r. sygn. akt [...],

• kserokopię zaświadczenia lekarskiego z 13 stycznia 2021 r.,

• kserokopię decyzji Wójta Gminy Ł. z 30 kwietnia 2021 r. nr [...] (k. 101) oraz z 22 grudnia 2021 r. nr [...] ,

• kserokopię zaświadczenia lekarskiego.

Z kolei w dniu 8 lutego 2022 r. Skarżąca przedłożyła pismo z 1 lutego 2022 r., do którego dołączyła kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w N. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z 13 stycznia 2022 r. sygn. akt [...] o ustanowieniu jej opiekunem prawnym dla S. G.

Decyzją z 15 marca 2022 r. nr 1601-IEW.4268.103.2021 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z 19 listopada 2021 r. nr 1609-SCM-4.4268.2418.2021.15.DK o odmowie umorzenia w całości należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatów karnych kredytowanych.

W skardze z 7 kwietnia 2022 r. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 15 marca 2022 r. nr 1601-IEW.4268.103.2021 ( i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z 19 listopada 2021 r. nr 1609-SCM-4.4268.2418.2021.15.DK i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. - dalej jako: Kpa), przez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji błędne ustalenie, że sytuacja finansowa syna Skarżącej umożliwia mu uregulowanie choćby częściowo ciążących na nim należności. W ocenie Skarżącej z art. 64 ust. 1 pkt 1 lit. a u.f.p. wynika, że zaistnienie ważnego interesu zobowiązanego lub interesu publicznego uzasadnia umorzenie należności. Skarżąca przytaczając fragmenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji podniosła, że organ II instancji wyliczając otrzymywane przez syna Skarżącej kwoty zapomina o tym, że otrzymywane środki były mu wypłacane w okresie, kiedy jeszcze nie był ubezwłasnowolniony całkowicie, a Skarżąca nie była jego opiekunem prawnym, zatem nie była umocowana do dysponowania jego pieniędzmi. Zdaniem Skarżącej nie można zatem przyjąć, że jej syn mógł wpłacać pieniądze na poczet należności z mandatów karnych, skoro jako osoba chora nie był w stanie racjonalnie myśleć i podejmować decyzji, Skarżąca zaznaczyła, że temu, iż jej syn jest poważnie chory dowodzi postanowienie Sądu Okręgowego w N. z 6 października 2021 r. sygn. akt [...] o jego ubezwłasnowolnieniu całkowitym. W opinii Skarżącej oznacza to, że jej syn był już chory w czasie, kiedy w ocenie tutejszego organu mógł wpłacać otrzymywane środki na należne mandaty karne. Skarżąca podkreśliła, że choroba jej syna nie pojawiła się tylko w momencie trwania postępowania przed sądem. Zaznaczyła, że poważny stan zdrowia jej syna trwa od lat i właśnie skutkiem tej choroby są przedmiotowe mandaty karne. Skarżąca wskazała, że jej syn nie rozpoznaje właściwie tego co robi i dla niego drobne wykroczenia nie są czynem karalnym, tylko czymś normalnym ¡właściwym. Nie był zatem w stanie zrozumieć, że dodatkowe środki otrzymane z ZUS-u winien wpłacić na poczet obciążających go mandatów karnych. W ocenie Skarżącej przyjęcie takiego rozumowania przez organ prowadzi do wniosku, że osoba chora, która nie ocenia spraw racjonalnie ma przeznaczyć swoje świadczenia rentowe na spłatę długu, a jednocześnie - zdaniem Skarżącej - organ sugeruje, że Skarżąca powinna podjąć działania w celu uregulowania zadłużenia przynajmniej w części, bo umorzenie mandatów byłoby nieuzasadnionym wyróżnieniem jej syna na tle innych obywateli znajdujących się w różnych sytuacjach życiowych, których pomimo trudności podejmują działania celem pozyskania środków finansowych i wywiązania się z ciążących na nich zobowiązań wobec Budżetu Państwa. Skarżąca podniosła, że organ nie powinien porównywać jej syna do innych obywateli zdolnych do podejmowania zatrudnienia i regulowania należności. Skarżąca zaznaczyła, że jej syn jest osobą chorą [...] od 2011 r., obecnie ubezwłasnowolnioną całkowicie i nie może podejmować zatrudnienia, ponieważ stan zdrowia mu na to nie pozwala. Podkreśliła, że otrzymywana przez jej syna renta jest właśnie z powodu niezdolności do podejmowania zatrudnienia. Wskazała, że świadczenie to w wysokości 1.250 zł jest bardzo niskim dochodem, z którego jej syn musi mieć zapewniony byt materialny. W przekonaniu Skarżącej, biorąc pod uwagę obecną wysokość kosztów utrzymania, to jej syn, który prowadzi ze Skarżącą wspólne gospodarstwo domowe, nie ma wolnych środków, które mógłby przeznaczyć na spłatę zadłużenia. Skarżąca zaznaczyła, że powszechną wiedzą jest, iż koszty utrzymania wzrosły i przedstawiona trudna sytuacja finansowo-materialna jest prawdziwa. Zdaniem Skarżącej, podjęcie przez jej syna spłaty zagrozi egzystencji jego i Skarżącej. Skarżąca podniosła, że ogólna kwota 2.832,49 zł nie wystarcza na utrzymanie i leczenie jej syna. Wskazała, że syn musi codziennie zażywać leki, które są drogie, jak również musi co najmniej raz w miesiącu być na wizycie lekarskiej. Skarżąca podała, że koszty dojazdu do lekarza też wzrosły. W ocenie Skarżącej, organ oceniając zdolność jej syna do regulowania należności, nie wziął pod uwagę wszystkich tych okoliczności. Skarżąca uważa, że brak jest ze strony organu wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a podjęta decyzja ponad interes zobowiązanego przedkłada interes publiczny, a w szczególności Budżet Państwa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, iż w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ podniesione zarzuty i powołane okoliczności pozostają bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).

Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia.

Wyjaśnić tu również trzeba, że przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a więc bez udziału stron postępowania, w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), w zw. z § 1 pkt 1 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 października 2020 r. nr 17/20 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu w czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii. Wskazane zarządzenie Prezesa WSA w Opolu zostało wydane w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta Opole, będącego siedzibą tut. Sądu, obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zm.). Na mocy ww. przepisów zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dniem 30 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. W związku z tym sprawy przeznaczone do rozpatrzenia na rozprawie skierowano do załatwienia na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Z uwagi na powyższe, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 15 marca 2022 r. nr 1601-IEW.4268.103.2021, którą organ ten (dalej też jako: Organ II instancji) utrzymał w mocy  decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z 19 listopada 2021 r. nr 1609- SCM-4.4268.2418.2021.15.DK o odmowie umorzenia w całości należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatów karnych kredytowanych.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogłyby skutkować koniecznością uchylenia jej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, Sąd uznał, że jest on bezpodstawny. Organ odwoławczy - wbrew twierdzeniu Skarżącej - dokonał bowiem pełnej, wszechstronnej i wyczerpującej analizy materiału dowodowego, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 77 § 1 Kpa, celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, kierując się zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 Kpa. W ocenie Sądu organ ten ocenił także na podstawie całego materiału dowodowego, czy podnoszone przez Skarżącą okoliczności zostały udowodnione, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 Kpa, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, którą oparł na zgromadzonych w sprawie dowodach. Odmienna od Skarżącej ocena sytuacji finansowej jej syna nie oznacza, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia wymienionych przepisów prawa.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu słusznie, w ocenie Sądu, stwierdził, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uchylenia decyzji organu I instancji i załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem Skarżącej. W uzasadnieniu powołano art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p., zgodnie z którym organ administracyjny, na wniosek zobowiązanego może umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym, należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe. Wyjaśniono, że ustawodawca w tym przepisie upoważnił organy administracji publicznej orzekające w ramach tzw. uznania administracyjnego do dokonania oceny czy w konkretnej sprawie - ze względu na ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny - występują szczególne, wyjątkowe okoliczności uzasadniające udzielenie ulgi. Oznacza to, że do organu administracji publicznej rozpatrującego wniosek o umorzenie niepodatkowych należności budżetowych należy ocena argumentów i okoliczności powołanych przez zobowiązanego, mogących stanowić ewentualną podstawę do przyznania ulgi we wnioskowanym zakresie.

Należy podkreślić, iż zasadą jest rozliczanie się obywateli z zobowiązań wobec Państwa poprzez ich zapłatę w nałożonej wysokości i w wyznaczonym terminie. Sama ulga, jako odstępstwo od tych zasad, stanowi rozwiązanie nadzwyczajne, dlatego może mieć zastosowanie incydentalnie. Powołany powyżej przepis jednoznacznie wskazuje na to, że wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. nie nakłada na organ obowiązku zastosowania ulgi. Pomimo bowiem istnienia, w ocenie zobowiązanego, jego ważnego interesu oraz interesu publicznego, organ administracyjny jest uprawniony do odmowy udzielenia ulgi, w tym także w zakresie umorzenia należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatów karnych, jeżeli ocena sytuacji zobowiązanego i okoliczności powołanych w sprawie nie uzasadnia, w ocenie organu, zastosowania ulgi.

Przepis art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. daje organowi administracyjnemu, na wniosek zobowiązanego, możliwość umorzenia należności w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. Przesłanki umorzenia niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym wynikających z grzywien nałożonych w drodze mandatów karnych, zostały zatem sformułowane poprzez odwołanie się do klauzul generalnych, odsyłających do ocen pozaprawnych, umożliwiających odwołanie się do wartości wspólnych dla całego społeczeństwa (klauzula interesu publicznego) oraz uwzględnienie w każdym przypadku indywidualnej sytuacji konkretnego zobowiązanego ubiegającego się o umorzenie powyższych niepodatkowych należności budżetowych (klauzula ważnego interesu zobowiązanego). Z przepisu tego wynika, że decyzje wydane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Organ administracyjny może, lecz nie musi wydać decyzji pozytywnej, nawet gdy stwierdzi wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. Zatem zastosowanie ustanowionej w nim ulgi jest prawem, a nie obowiązkiem organów administracyjnych. Skarżąca podniosła, że zaistnienie ważnego interesu zobowiązanego lub interesu publicznego uzasadnia umorzenie należności. Jednak, w ocenie Sądu, nawet zaistnienie w sprawie jednej z tych przesłanek nie obliguje organu do udzielenia ulgi. Zaistnienie w sprawie ważnego interesu zobowiązanego lub interesu publicznego może uzasadniać umorzenie należności. Jednak to organowi administracji publicznej ustawodawca pozostawił wybór, czy skorzysta z przysługującego mu uprawnienia do udzielenia ulgi, czy też, nawet jeśli stwierdzi istnienie przesłanki ważnego interesu zobowiązanego lub interesu publicznego, jednak odmówi jej udzielenia. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż rozstrzygnięcie organu w tym zakresie nie może być dowolne i pozbawione wyczerpującego uzasadnienia. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, motywy rozstrzygnięcia zostały jednak należycie przedstawione.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż kryteria udzielenia ulgi, tj. "ważny interes zobowiązanego" lub "interes publiczny", są pojęciami nieostrymi, co oznacza, że ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu administracyjnego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. Kryterium "ważnego interesu zobowiązanego" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania zobowiązanego (np. klęski żywiołowe, zdarzenia losowe) i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa i które to w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów administracyjnych. Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata należności spowoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego do środków pomocy Państwa.

Zaznaczyć przy tym należy, iż sama zasadność ukarania syna Skarżącej grzywnami za popełnione wykroczenia, jak również wysokość zastosowanych kar, nie są kwestiami podlegającymi ocenie organów rozstrzygających w przedmiocie wniosku o ulgę. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ jedynie na marginesie zauważył, że nałożenie grzywien było konsekwencją określonych zachowań syna Skarżącej - traktowanych, w myśl przepisów karnych, jako podlegające karze wykroczenia, zaś celem wystawienia mandatów karnych było obciążenie syna Skarżącej obowiązkiem poniesienia konkretnych wydatków, tak by nastąpiło po jego stronie odczucie straty materialnej. Z uwagi bowiem na wynikającą z art. 42 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej {Dz. U. z 1997 roku, nr 78, poz. 483 ze zm.) zasadę nieuchronności odpowiedzialności karnej, w przypadku nałożenia na konkretną osobę grzywny, powinno dojść do rzeczywistego poniesienia przez nią wydatku. Zastosowanie instytucji umorzenia należności z tytułu mandatów prowadzi natomiast do sytuacji przeczącej założeniom i istocie kary grzywny. Stwierdzono, że umorzenie grzywien byłoby zatem w pewien sposób poparciem dla dążenia przez syna Skarżącej do uniknięcia kary.

Oceniając ważność interesu zobowiązanego określonego wart. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p., organ odwoławczy w sposób prawidłowy przeanalizował i ocenił aktualną sytuację finansowo - materialną, zdrowotną i życiową syna Skarżącej. Z akt sprawy wynika, że S. G. gospodarstwo domowe prowadzi razem ze Skarżącą. Otrzymuje rentę w wysokości 1.250 zł netto miesięcznie. Skarżąca natomiast otrzymuje świadczenie pielęgnacyjne na syna w wysokości 2.119 zł miesięcznie. Kwotę wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie Skarżąca określiła w oświadczeniu o stanie majątkowym w wysokości ok. 2.832,49 zł. Syn Skarżącej leczy się [...]. Posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Jest również niezdolny do pracy. Postanowieniem Sądu Okręgowego w N. [...] Wydział Cywilny z 6 października 2021 r. sygn. akt [...] (k. 62) syn Skarżącej został ubezwłasnowolniony całkowicie z powodu innego rodzaju zaburzeń [...]. Opiekunem prawnym dla S. G. została ustanowiona Skarżąca.

Po ocenie aktualnej sytuacji finansowo-materialnej, zdrowotnej i życiowej syna Skarżącej, na podstawie posiadanych dowodów, słusznie organ w zaskarżonej decyzji uznał, że z uwagi na problemy zdrowotne, niezdolność do pracy, a także ubezwłasnowolnienie całkowite, znajduje się on w trudnym położeniu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu inaczej zatem, niż organ I instancji, przyjął, że w sprawie wystąpił ważny interes zobowiązanego, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. Stwierdzono, że nie oznacza to jednak konieczności udzielenia synowi Skarżącej ulgi w postaci umorzenia mandatów.

Słusznie przyjął organ odwoławczy, iż sytuacja finansowa syna Skarżącej umożliwia mu chociaż częściowe uregulowanie ciążących na nim należności. Z porównania dochodów i ponoszonych wydatków na bieżące utrzymanie wynika, że w gospodarstwie domowym pozostaje kwota wolna w wysokości ok. 536,51 zł. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem zawartym w skardze, że Skarżąca nie dysponuje wolnymi środkami, które mogłaby w imieniu syna przeznaczyć na częściowe uregulowanie zadłużenia z mandatów. Słusznie uznał organ, iż część tej kwoty może być przeznaczana na regulowanie mandatów w ratach. Tym samym ich umorzenie byłoby przedwczesne i nieuzasadnione. Dopóki bowiem istnieje jakakolwiek szansa, że należności z tytułu mandatów zostaną uregulowane (chociaż częściowo), to ich umorzenie nie leży w interesie Budżetu Państwa. Prawidłowo organ odwoławczy zakwestionował twierdzenie Skarżącej, że podjęcie spłaty mandatów zagrozi egzystencji zarówno jej, jak i jej syna. Organ odwoławczy słusznie wskazał, iż jest szansa, że mandaty będą regulowane przez Skarżącą w imieniu syna, na przykład w formie dogodnych rat, odpowiadających jej możliwością finansowym. Skarżąca podniosła, że kwota 2.832,49 zł nie wystarcza na utrzymanie i leczenie jej syna. To jednak w takiej kwocie Skarżąca wykazała swoje miesięczne wydatki w oświadczeniu o stanie majątkowym i nie wskazała przy tym, że kwota ta jest niewystarczająca oraz, że wykazane wydatki nie są regulowane. Wskazać należy, iż organ odwoławczy nie miał zatem innego obrazu sytuacji finansowo-materialnej Skarżącej i jej syna, aniżeli ten, który został przez Skarżącą przedstawiony w toku postępowania. Należy raz jeszcze podkreślić, że z porównania dochodów i miesięcznych wydatków wynika, że w gospodarstwie domowym Skarżącej i jej syna pozostają wolne środki. Tym samym argumentacja Skarżącej, wskazująca, że brakuje jej środków na utrzymanie i leczenie syna, nie ma odzwierciedlenia w aktach sprawy.

Zauważyć należy, iż z informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. wynika, że syn Skarżącej w roku 2020 osiągnął dochód w wysokości 13.200 zł, a w roku 2021 w wysokości 17.410,56 zł. W zeznaniu PIT-37 za 2020 r. wykazał nadpłatę w wysokości 858 zł, którą otrzymał 23 lutego 2021 r. Ponadto, decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. z 1 kwietnia 2021 r. nr [...] synowi Skarżącej przyznano dodatkowe roczne świadczenie pieniężne w kwocie 1.250,88 zł.

Słusznie zatem w zaskarżonej decyzji wskazano, że syn Skarżącej dysponował środkami, które umożliwiały mu chociaż częściowe uregulowanie mandatów. Syn Skarżącej jednak nie przeznaczał na poczet ciążących na nim należności jakichkolwiek wpłat. Skarżąca wskazuje, że jej syn nie mógł wpłacić otrzymanych środków na poczet mandatów, ponieważ z powodu choroby nie był w stanie racjonalnie myśleć i podejmować decyzji. Ponadto podkreśla, że jej syn otrzymał wskazane środki pieniężne w okresie, kiedy nie był jeszcze ubezwłasnowolniony całkowicie, a Skarżąca nie była jego opiekunem prawnym, więc nie mogła dysponować jego pieniędzmi. W ocenie Sądu taka argumentacja Skarżącej nie może znaleźć poparcia. Poza wątpliwościami pozostaje fakt, że pomimo tego, iż Skarżący jest osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie od 6 października 2021 r., to już wcześniej z pewnością potrzebował pomocy (także w kwestii gospodarowania otrzymywanymi pieniędzmi) ze strony innej osoby. Pomoc tą otrzymywał od Skarżącej, która w toku postępowania przed organami sama to przyznawała. Należy również podkreślić, że Skarżąca miała świadomość, że na jej synu ciążą nieuregulowane należności z tytułu mandatów. Sama bowiem wystąpiła w imieniu syna z wnioskiem o ich umorzenie. A zatem sama Skarżąca (pomimo, że w dniu wystąpienia z wnioskiem o ulgę jej syn nie był ubezwłasnowolniony całkowicie) podjęła kroki zmierzające do umorzenia ciążącego na jej synu zadłużenia. Skarżąca nie wykorzystała jednak możliwości aby pomóc synowi w chociaż częściowym uregulowaniu obciążających go mandatów z dodatkowych środków, które jej syn otrzymał (zwrot nadpłaty, dodatkowe świadczenie z ZUS-u). Zatem podniesiony przez Skarżącą argument, że jej syn nie mógł wpłacić otrzymanych środków na poczet mandatów z powodu choroby (w kontekście możliwości otrzymania pomocy od Skarżącej), nie może stanowić podstawy do udzielenia ulgi w postaci umorzenia należności z mandatów.

Słusznie stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że problemy zdrowotne nie mogą być wystarczającą podstawą do udzielenia ulgi w tak ostatecznej formie, jaką stanowi umorzenie należności z mandatów. W przeciwnym razie, każdy zobowiązany, który posiada problemy zdrowotne i na którym ciążą należności z tytułu mandatów, spełniałby warunki do udzielenia ulgi. Z tego powodu prawidłowo organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem Skarżącej, że trudna sytuacja zdrowotna jej syna przemawia za umorzeniem należności. Również to, że syn Skarżącej został ubezwłasnowolniony całkowicie, w ocenie Sądu nie stanowi podstawy do umorzenia mandatów.

W toku postępowania Skarżąca poinformowała, że jej syn leczy się [...] od 2011 r. i wszystkie czyny za które wymierzono mu kary grzywny były popełnione w stanie choroby [...]. Odnośnie tego argumentu organ słusznie podkreślił, że uprawnionym do oceny zasadności nałożenia mandatu karnego (także pod kątem oceny poczytalności sprawcy wykroczenia) jest wyłącznie sąd właściwy do rozpoznania sprawy, na którego obszarze działania została nałożona grzywna. Wynika to wprost z art. 101 § 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2021 r. poz. 457 ze zm.). Konsekwentnie zatem - uprawnionym do uchylenia prawomocnego mandatu karnego jest sąd właściwy do rozpoznania sprawy, na którego obszarze działania została nałożona grzywna. W przedmiocie uchylenia mandatu karnego sąd orzeka na posiedzeniu, na którym ma prawo uczestniczyć ukarany, organ, który lub którego funkcjonariusz nałożył grzywnę w drodze mandatu, albo przedstawiciel tego organu oraz ujawniony pokrzywdzony zaś przed wydaniem postanowienia sąd może zarządzić stosowne czynności w celu sprawdzenia podstaw do uchylenia mandatu karnego. Słusznie zatem organy wywiodły, iż takich kompetencji nie posiadają, zatem nie miały podstaw by oceniać, czy mandaty karne zostały na syna Skarżącej nałożone słusznie, czy też nie.

Skarżąca wskazała również na błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.f.p., poprzez nieuwzględnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w N. Wydział [...] Cywilny o ubezwłasnowolnieniu całkowitym jej syna. Sąd uznał ten zarzut za nieuzasadniony. Zauważyć należy bowiem, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu wydał decyzję 19 listopada 2021 r. Postanowienie Sądu o ubezwłasnowolnieniu całkowitym syna Skarżącej wpłynęło do organu I instancji 24 listopada 2021 r., a więc już po wydaniu decyzji. Tym samym Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu nie mógł uwzględnić tego postanowienia, ponieważ nie miał o nim wiedzy. Jednocześnie w swojej decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wziął pod uwagę postanowienie o ubezwłasnowolnieniu całkowitym syna Skarżącej. Między innymi z tego powodu organ stwierdził, że w przypadku syna Skarżącej zaistniał ważny interes zobowiązanego, czego nie uczynił organ I instancji. Jednak okoliczność, że syn Skarżącej jest ubezwłasnowolniony całkowicie, nie przesądza o konieczności umorzenia mandatów. Nie sposób również zgodzić się ze Skarżącą, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu nie uwzględnił sytuacji materialnej, osobistej i rodzinnej jej syna. W ocenie Sądu, organ I instancji wyczerpująco uzasadnił swoją decyzję. Z uzasadnienia tego wynika, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu, wbrew twierdzeniu Skarżącej, wszystkie okoliczności sprawy, o których w momencie podejmowania decyzji miał wiedzę, uwzględnił.

Chociaż w sprawie stwierdzono, że wystąpiła przesłanka ważnego interesu zobowiązanego, to wniosku syna Skarżącej organ nie mógł uznać za zasadny z punktu widzenia przesłanki interesu publicznego. Słusznie bowiem zaznaczono w decyzji zaskarżonej, że nie leży w interesie publicznym umorzenie należności osobie, która ma własne źródło dochodu, a ponadto, która ma prawo oczekiwać wsparcia od opiekuna i która takie wsparcie otrzymuje. A zatem umorzenie ciążących na synu Skarżącej należności, z punktu widzenia interesu publicznego, jest nieuzasadnione.

Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy słusznie w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że nie sposób wykluczyć, iż do czasu przedawnienia mandatów, chociaż w jakiejś części Skarżąca w imieniu syna je ureguluje. Umorzenie mandatów natomiast ostatecznie pozbawiłoby szansy na odzyskanie chociaż części środków należnych Państwu, co również nie jest zasadne z punktu widzenia interesu publicznego. Obowiązek zapłaty należności publicznoprawnych zawsze wiąże się z uciążliwością natury finansowej. Okoliczność posiadania niskich dochodów nie może być sama w sobie przesłanką do zastosowania ulgi w tak ostatecznej formie jaką stanowi umorzenie. W przeciwnym wypadku każdy zobowiązany z tytułu mandatu, znajdujący się w trudnej sytuacji finansowej, spełniałby warunki do udzielenia ulgi. Umorzenie należności publicznoprawnych jest natomiast rozwiązaniem nadzwyczajnym i może nastąpić jedynie incydentalnie, w wyjątkowych okolicznościach - a takich w sprawie tutejszy organ się nie dopatrzył. Nie sposób bowiem przyjąć, że gdyby wystarczającą podstawą do udzielenia ulgi była trudna sytuacja finansowa i zdrowotna, osoby ukarane znajdujące się w takiej sytuacji czułyby się bezkarne. Umorzenie stanowiłoby bowiem przyzwolenie na naganne, wykraczające poza normy prawne zachowanie i z pewnością nie wpływałoby na właściwą postawę sprawcy wykroczenia.

Wbrew twierdzeniu Skarżącej organ nie porównał sytuacji jej syna do sytuacji obywateli zdolnych do podejmowania zatrudnienia. Z powodu choroby syn Skarżącej jest niezdolny do pracy, nie zmienia to jednak faktu, że otrzymuje on stały dochód z tytułu renty. Ponadto może liczyć na pomoc Skarżącej, która również uzyskuje dochody.

Słusznie zatem stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że poprzez podjęte rozstrzygnięcie nie został naruszony ważny interes syna Skarżącej, jakim jest zagrożenie bytu materialnego. Odmowa udzielenia ulgi w żaden sposób nie wpłynie na jego obecną sytuację finansową, nie spowoduje też zagrożenia egzystencji, ani konieczności sięgnięcia do pomocy ze środków Budżetu Państwa. Syn Skarżącej otrzymuje bowiem rentę w kwocie 1.250 zł netto miesięcznie. Z kolei Skarżąca otrzymuje świadczenie pielęgnacyjne na syna w wysokości 2.119 zł miesięcznie. Syn Skarżącej mieszka razem z nią, więc warunki bytowe ma zapewnione.

W sprawie zasadnie uznano, że wystąpiła przesłanka ważnego interesu zobowiązanego, nie wystąpiła natomiast przesłanka interesu publicznego. Pomimo wystąpienia jednej z przesłanek określonych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p., organ, uprawniony do podjęcia rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, zasadnie stwierdził, że całokształt okoliczności sprawy nie przemawia za pozytywnym dla syna Skarżącej rozstrzygnięciem.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.