Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 336/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 15 § 1 pkt 4 i § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.59 ust.1, art.101
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Jan Paweł Tarno del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta Białystok o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Białystok a Prezydentem Miasta Wrocław w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku R.W. o skierowanie do domu pomocy społecznej postanawia: wskazać Prezydenta Miasta Białystok jako organ właściwy w sprawie


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 18 grudnia 2013 r., Prezydent Miasta Białegostoku wystąpił o rozstrzygnięcie sporu jaki powstał pomiędzy tym organem a Prezydentem Miasta Wrocław, który jest właściwy do załatwienia wniosku R. W. o skierowanie do domu pomocy społecznej.

Z wniosku Prezydenta i akt sprawy wynika, iż R. W. jest na stałe zameldowana we Wrocławiu przy ul. S., przebywała w Szpitalu w Choroszczy, a obecnie do czasu umieszczenia w domu pomocy przebywa u rodzeństwa na Podlasiu albo w domu rodzinnym w miejscowości N., albo w Białymstoku. R. W. złożyła do Prezydenta Miasta Wrocław podanie o skierowanie jej do domu pomocy społecznej w Białymstoku, gdyż chce być bliżej rodzeństwa i być pochowana w Białymstoku, oświadczyła też, że zgadza się na potrącanie z emerytury kosztów pobytu.

W takiej sytuacji Prezydent Miasta Białystok uważa, że właściwym jest Prezydent Miasta Wrocław, do którego wniosła podanie i wskazała adres zameldowania, zaś Prezydent Miasta Wrocław, w odpowiedzi na wniosek o rozpoznanie sprawy, wskazuje na Prezydenta Miasta Białystok, podkreślając, że R. W. od dłuższego czasu przebywa w Białymstoku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej wydaje, stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), dalej "ustawa o pomocy", organ właściwy dla danej osoby w dniu jej kierowania. O właściwości miejscowej gminy traktuje art. 101 ustawy o pomocy, który w ust. 1 wprowadza generalną zasadę, że właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Pojęcie "miejsca zamieszkania" ustawa o pomocy nie definiuje, zatem konieczne jest odniesienie się do art. 25 k.c., zgodnie z którym przez takie miejsce należy rozumieć to z którym osoba wiąże swoje centrum życiowe.

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt, R. W. zameldowana jest we Wrocławiu, jednak od jakiegoś już czasu tam nie przebywa, ale do Prezydenta tego miasta złożyła wniosek o umieszczenie w domu pomocy społecznej w Białymstoku. Z jej wniosku i dalszych pism wynika, że to z Białymstokiem chce związać swoje życie, gdyż tam jest blisko rodzeństwa, a pochodzi z Podlasia. Obecnie przebywa u rodzeństwa w Białymstoku, ale jedynie do czasu skierowania do domu pomocy społecznej.

W sytuacji, w jakiej znalazła się R. W. nie da się uznać, aby jej miejscem zamieszkania był Wrocław, mimo że jest tam zameldowana na pobyt stały. Obecnie zamieszkuje, co prawda czasowo, w Białymstoku, ale to w tym mieście chce być umieszczona w domu pomocy i z tym miastem wiążę swoje centrum życiowe. To zatem Białystok należało uznać za miejsce zamieszkania, przy czym potraktować sytuację R. W. jako szczególny przypadek, o którym mowa w art. 10 ust. 3 ustawy o pomocy.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270).