Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 824/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6045 Ochrona osób i mienia
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.F. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie uznania wezwania i zażalenia za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

G. F. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie uznania wezwania i zażalenia za nieuzasadnione.

Z akt sprawy wynika, że [...] kwietnia 2015 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] wydał postanowienie, w którym postawił skarżącemu zarzut popełnienia czynu zabronionego. Postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] pozytywnie zaopiniował wniosek o cofnięcie koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., udzielonej skarżącemu na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Postanowieniem z [...] lipca 2016 r. organ odmówił uzupełnienia ww. postanowienia na wniosek pełnomocnika. W ustawowym terminie pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie, wnosząc jednocześnie o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postepowania karnego przez Sąd Rejonowy [...] w [...], w którym jest oskarżonym. Postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. Komendant Główny Policji odmówił zawieszenia postępowania. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie (pismo z [...] września 2016 r.). Postanowieniem z [...] października 2016 r. Komendant Główny Policji stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

Pismem z [...] listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącego wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie postanowienia z [...] października 2016 r. i przekazanie sprawy wraz z zażaleniem organowi II instancji tj. Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji ze względu m.in. na fakt, iż zażalenie z [...] września 2016 r. rozpoznane zostało przez niewłaściwy rzeczowo organ. Jednocześnie skarżący wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na brak czynności. Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. Komendant Główny Policji uznał wezwanie i zażalenie za nieuzasadnione.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...], wydane na podstawie art. 37 § 1, art. 123 § 1 oraz art. 268a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.: dalej: k.p.a.). Zaskarżonym postanowienie organ uznał złożone przez skarżącego wezwanie do naruszenia prawa oraz zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione.

Zdaniem Sądu, powyższe postanowienie nie mieści się w kategorii orzeczeń, aktów i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) do sądu administracyjnego podlegają zaskarżeniu: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Do żadnej z tych kategorii nie należy postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ wymieniony w § 1 uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, że postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter incydentalny i ani nie kończy ono jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty (por. wyrok NSA z 12 października 2006 r., sygn. akt II GSK 137/06, opub. w LEX nr 276679). Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. warunkuje jedynie wniesienie skargi na bezczynność organu, w przypadku nie załatwienia sprawy w przewidzianym przez przepisy terminie.

Z tego też względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.