Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 703/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 930
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2016 roku sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 roku Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...], Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3, art. 8, art. 39, art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz.U. z 2015 r., poz. 163), po rozpatrzeniu wniosku A. G. z dnia 1 lutego 2016 r., odmówił przyznania pomocy finansowej na uregulowanie czynszu za miesiąc styczeń 2016 r. w kwocie [...]zł i zaległości czynszowych za miesiąc grudzień 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu 1 lutego 2016 r. A. G. zwrócił się o przyznanie pomocy finansowej na uregulowanie opłaty za czynsz za miesiąc styczeń 2016 r. oraz na uregulowanie zaległości czynszowych od stycznia 2011 r. do grudnia 2015 r. W czasie wywiadu środowiskowego A. G. potwierdził potrzebę uzyskania pomocy. Zgodnie z ustaleniami organu wnioskodawca jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o pomoc, tj. w styczniu 2015 r., wynosił [...] zł, na który składało się świadczenie rentowe z ZUS. Organ zauważył, iż prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom, których dochód nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, wynoszącego dla osoby samotnie gospodarującej 634,00 zł. Dochód A. G. nie przekracza kwoty kryterium ustawowego i kwalifikuje do przyznania pomocy w formie zasiłku celowego przewidzianego w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Organ I instancji stwierdził jednak, że A. G. oczekuje pomocy w całkowitym regulowaniu zobowiązań wynikających z zawartej umowy najmu mieszkania.

Prezydent Miasta P. wymienił decyzje, jakie wydał w okresie od lutego 2011 r. do lipca 2013 r., którymi przyznawał stronie zasiłek celowy na opłacanie czynszu. Organ wyjaśnił, że pomimo udzielania wsparcia w tym zakresie, strona nie regulowała czynszu w całości, co doprowadziło do powstania zadłużenia. W tych okolicznościach organ uznał, że A. G. powinien podjąć kroki w celu rozwiązania swojej sytuacji mieszkaniowej. Wskazał przy tym, iż w tym zakresie organ pomocy społecznej proponował stronie już takich form pomocy, jak: złożenie wniosku o zamianę mieszkania, złożenie wniosku o przyznanie lokalu socjalnego. Z uwagi na braku współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swej trudnej sytuacji życiowej, zgodnie z art. 11 ust.2 ustawy o pomocy społecznej, organ nie widzi podstaw do przyznania pomocy na uregulowanie bieżącego czynszu. Ponadto, powołując się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, jakie zapadły już ze skarg A. G., wskazano, iż posiadanie przez skarżącego zadłużenia wobec właściciela zajmowanego lokalu, nie stanowi przesłanki do przyznania zasiłku celowego określonego w art. 39 ustawy o pomocy społecznej na pokrycie tego zadłużenia. Stąd też odmówiono przyznania świadczenia w celu uregulowania zaległości czynszowych za grudzień 2015. r. Wskazano, iż wniosek o uregulowanie zaległości czynszowych za okres od stycznia 2011 r. do listopada 2015 został rozpoznany odrębną decyzją.

Organ wyjaśnił także, iż poczynił starania w celu wsparcia A. G. w rozwiązaniu trudnej sytuacji mieszkaniowej i finansowej poprzez skierowanie pisma w dniu 09 listopada 2012r. do właściciela mieszkania Parafii [...] z siedzibą w W.. W dniu 09 maja 2013r wpłynęła odpowiedź pisemna od Zarządcy Nieruchomości, że nie dysponują żadnym dokumentem będącym wnioskiem A. G. o zamianę lokalu na mniejszy. Ponadto, w celu pomocy w sprawach mieszkaniowych i podjęcia współpracy z Biurem Zamiany Mieszkań tut. Ośrodek skierował do strony pracownika Zespołu ds. Osób wymagających Wsparcia Zdrowia Psychicznego z tut. MOPR, jednak A. G. odmówił współpracy. Organ mając na uwadze stan zdrowia, jak również obecną niejasną sytuację mieszkaniową strony, ponownie w dniu 19 maja 2015r. wystąpił z interwencją w sprawie mieszkaniowej do Parafii [...] z siedzibą w W.. Adresat jednakże nie podjął korespondencji. W dniu 21 maja 2015r. A. G. dostarczył do organu Informację - Komunikat o zmianie Zarządcy budynku oraz wezwanie, w którym nowy Zarządca wzywa stronę do uregulowania w terminie 7 dni kwoty powstałego zadłużenia, tj. kwoty [...]zł. Ośrodek pomocy społecznej wystąpił do nowego Zarządcy budynku z informacją i wnioskiem o udzielenie A. G. pomocy w ramach posiadanych możliwości i kompetencji, poprzez np. zaproponowanie zamiany mieszkania na mniejsze czy obniżenia opłat za czynsz. Ponadto organ poinformował stronę, iż w dalszym ciągu, pracownik specjalistycznego zespołu otwarty jest na chęć współpracy w Programie KLUCZ (indywidualne wsparcie pracownika w rozwiązywaniu różnych spraw życiowych). Zaznaczono jednocześnie, że organ w miarę swoich możliwości zapewnia stronie w dalszym ciągu środki finansowe na żywność, energię i leki. Organ wymienił decyzje, którymi w okresie od 29 grudnia 2015 r. do 18 lutego 2016 r. udzielił stronie wsparcia na zakup leków, żywności, obuwia, opłacenie energii , leczenie zębów, w łącznej kwocie ponad 1600 zł.

Od tej decyzji A. G. odwołał się, wnosząc o jej uchylenie oraz podnosząc, iż nie jest prawdą, jakoby nie podejmował działań zmierzających do zmiany mieszkania na mniejsze. Powołał się także na umowę z pracownikami pomocy społecznej, zgodnie z którą miał otrzymywać pomoc na opłacenie czynszu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, w tym regulowanie należności czynszowych, należy zakwalifikować do niezbędnych potrzeb życiowych. Organ odwoławczy nie kwestionuje tego, że do katalogu podstawowych potrzeb bytowych należy zaliczyć ponoszenie kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania i to zarówno w zakresie regulowania opłat czynszowych, jak i opłat za media. Wskazał jednak, że podstawową formą pomocy w zakresie regulowania czynszu jest dodatek mieszkaniowy. Oznacza to, że przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na opłacenie czynszu, w tym tzw. opłat niezależnych, może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionych sytuacjach.

Dalej organ odwoławczy zaznaczył, iż orzekanie w przedmiocie zasiłków celowych odbywa się jednak w ramach uznania administracyjnego, a samo spełnienie kryteriów ustawowych nie powoduje automatycznie przyznania wnioskowanego świadczenia. Zaznaczono przy tym, iż pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Świadczenia powinny być zatem przyznawane jedynie wówczas, gdy jednostka nie ma możliwości przezwyciężenia trudności własnymi siłami. Istotne jest jednak także to, czy zainteresowany przyjmuje postawę roszczeniową, czy też podejmuje działania w celu polepszenia swojej sytuacji życiowej.

Kolegium zauważyło, że A. G., mimo uzyskiwania stałego dochodu, ma trudności z regulowaniem rachunków oraz ponoszeniem kosztów bieżącego utrzymania. Z tego względu regularnie uzyskuje wsparcie ze strony organów pomocy społecznej. Niemniej A. G. nie wykorzystuje w pełni swoich możliwości w zakresie działań zmierzających do polepszenia sytuacji mieszkaniowej, a część działań w tym zakresie ma charakter pozorny. Skarżący nie jest przy tym zainteresowany pomocą w złożeniu wniosku o zmianę mieszkania, czy wniosku o przyznanie lokalu socjalnego. Skarżący od lat nie reguluje należności czynszowych wobec właściciela budynku, w którym mieszka, a sam fakt posiadania zadłużenia czynszowego nie uzasadnia przyznania wnioskowanej pomocy.

W tej sytuacji, Kolegium podzieliło stanowisko, że w sprawie nie występują żadne okoliczności pozwalające przyjąć, że zachodzą podstawy do przyznania wnioskowanego świadczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Kolegium, A. G. zarzucił tej decyzji niezgodność z prawem, wnosząc o jej uchylenie i podtrzymując swoje dotychczasowe twierdzenia

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Swoje stanowisko skarżący podtrzymał na rozprawie sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu 26 października 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą wydanej w sprawie decyzji jest ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1616 – dalej: "u.p.s."). Natomiast przedmiotem sprawy jest odmowa przyznania zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 u.p.s., na uregulowanie czynszu za mieszkanie skarżącego za miesiąc styczeń 2016 r. w wysokości 1009,40 zł oraz zaległości czynszowych za grudzień 2015 r.

Z ustaleń organu wynika, iż skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, której dochód w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku – styczniu 2015 r., wynosił 591,37 zł, a więc nie przekraczał kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., wynoszące aktualnie 634 zł. Zatem skarżący niewątpliwie jest osobą, która może oczekiwać uzyskania od ośrodka pomocy społecznej wsparcia na zaspokojenie jego niezbędnych potrzeb. Zarazem zaznaczyć w tym miejscu należy, iż powyższe stwierdzenie nie oznacza, że organ pomocowy zobowiązany jest udzielać pomocy osobom potrzebującym na zaspokojenie wszystkich potrzeb, jakie zgłaszają, o czym w dalszej części uzasadnienia.

W opinii Sądu Kolegium prawidłowo uznało, że skarżący nie spełnia przesłanek uzasadniających przyznanie mu na podstawie art. 39 u.p.s. pomocy finansowej na cele wskazane we wniosku.

Stosownie do treści art. 39 ust. 1 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Dotyczy to w szczególności pokrycia części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.). Co istotne, rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach uznania administracyjnego. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak to wynika z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.), załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Decyzja powinna zatem uwzględniać zasady ogólne określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w zakresie meritum rozstrzygnięcia – zasady zawarte w ustawie o pomocy społecznej. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez sąd administracyjny ogranicza się do zbadania zgodności z prawem tej decyzji. Kontrola ta ma ustalić, czy dopuszczalne było wydanie decyzji i czy organ przy wydawaniu decyzji nie przekroczył granic uznania oraz czy właściwie uzasadnił rozstrzygnięcie.

Dalej zaznaczyć należy, że głównym celem pomocy społecznej jest wspieranie osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej Państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.), przy czym rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.).

Mając na względzie powyższe uwagi Sądu uznał, iż organom orzekającym w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić naruszenia postępowania i dowolności orzekania (art. 7 K.p.a.), jak i naruszenia art. 39 u.p.s.. Organy nie zakwestionowały trudnej sytuacji materialnej skarżącego. W. się ona jednak nie z brakiem dochodu po stronie skarżącego, lecz z istniejącym i ciągle rosnącym zadłużeniem za opłaty czynszowe oraz z trudnością z bieżącym regulowaniem czynszu. Sąd miał też na względzie, iż jest to już kolejna w ciągu kilku lat sprawa dotycząca żądania A. G. przyznania pomocy na uregulowanie bieżących i zaległych należności czynszowych.

Zgodzić się należy z organami, że przyznawanie regularnej, pokrywającej koszty opłat czynszowych pomocy z pomocy społecznej, nie przyczyni się do poprawy sytuacji skarżącego. Zarówno analiza akt sprawy, jak i wcześniejszych licznych orzeczeń tutejszego Sądu (okoliczność wiadoma Sądowi z urzędu, czyli objęta urzędową wiedzą notoryjną) wskazuje, że problem nieuiszczania czynszu przez skarżącego, czy też innymi słowy – brak wystarczających środków na pokrycie kosztów wynajmu mieszkania, nie stanowi nowego problemu, lecz jest kwestią nierozwiązaną już od kilku lat, skoro zaległości w zapłacie czynszu sięgają aż stycznia 2011 r. W tych okolicznościach nie można przyjąć, aby wniosek o udzielenie pomocy na zapłatę czynszu w styczniu 2016 r. i zaległości za grudzień 2016 r., zmierzał do poprawy sytuacji skarżącego w tym zakresie. Tym bardziej, że skarżący od wielu lat nie podejmuje kroków realnie zmierzających do poprawy swojej sytuacji mieszkaniowej i zmiany lokalu na mniejszy (jak sam przyznał w skardze ostatnie takie próby podjął w 1998 r.), co umożliwiłoby obniżenie czynszu i wystąpienie od dodatek mieszkaniowy. Jak wynika z twierdzeń organu I instancji, skarżący odmówił również udziału w programie "KLUCZ", w ramach którego ośrodek pomocy społecznej proponował indywidualne wsparcie pracownika socjalnego w rozwiązywaniu różnych spraw życiowych. Niewątpliwie udział w tym programie i objęcie skarżącego taką indywidualną opieką pomógłby skarżącemu w poszukiwaniu możliwości pozyskania mniejszego lokalu mieszkalnego. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika także, że w okresie od lutego 2011 r. do lutego 2014 r. organ I instancji kilkanaście razy przyznał skarżącemu specjalny zasiłek celowy na częściowe uregulowanie należności czynszowych, a mimo tego wsparcia sytuacja wnioskodawcy nie uległa poprawie, bowiem nie regulował pozostałej części czynszu, co powiększało jego zadłużenie. W tym wypadku zatem, wobec notorycznego zwiększania zadłużenia czynszowego, trudno uznać zgłoszoną przez wnioskodawcę potrzebę za potrzebę mieszczącą się w zakresie zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, o której mowa w art. 39 u.p.s.

W przedmiotowej sytuacji można stwierdzić, że skarżący w istocie chciałby utrzymania dotychczasowej sytuacji mieszkaniowej, przy jednoczesnym finansowaniu związanych z tym kosztów przez ośrodek pomocy społecznej. Udzielenie pomocy w tym zakresie prowadziłoby zatem do powstania sytuacji, w której organ wyręczałby skarżącego w niemal wszystkich kosztach związanych z utrzymaniem mieszkania, co jednocześnie stanowiłoby faktycznie udzielanie pomocy właścicielowi lokalu zajmowanego przez skarżącego, a który to podmiot mimo istnienia wieloletnich zaległości czynszowych skarżącego, nie podejmuje efektywnych działań zmierzających do usunięcia dłużnika z zajmowanego lokalu, w szczególności poprzez uzyskanie wyroku nakazującego opróżnienie lokalu z jednoczesnym przyznaniem eksmitowanemu prawa do lokalu socjalnego (art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego). Zauważyć zaś należy, że w razie przyznania takiego uprawnienia w wyroku eksmisyjnym, obowiązek dostarczenia odpowiedniego lokalu ciążyłby na gminie, a jego niezrealizowanie skutkowałoby odpowiedzialnością odszkodowawczą gminy względem właściciela lokalu (art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego – Dz.U. z 2014 r., poz.150, z późn. zm).

Sąd w tym miejscu podkreśla, nie negując obiektywnie trudnej sytuacji materialnej skarżącego, że trudność sytuacji życiowej, w jakiej się znalazł, wynika z faktu, że zajmuje on lokal mieszkalny, którego wielkość uniemożliwia mu uzyskanie stałej pomocy w utrzymaniu mieszkania w trybie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.). Okoliczność ta nie może jednak stanowić przesłanki dla przyznania skarżącemu stałej pomocy finansowej na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej. Wynika to z faktu, że skoro prawodawca ustanowił w ustawie o dodatkach mieszkaniowych kryteria przyznawania tych dodatków związane z normatywną powierzchnią użytkową lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, to nie można dla faktycznego obejścia tych regulacji – celem przyznania stałej pomocy odpowiadającej funkcjonalnie dodatkowi mieszkaniowemu dla osoby niespełniającej kryteriów otrzymywania takowego dodatku – wykorzystywać przepisów innych ustaw, w tym i ustawy o pomocy społecznej. Inaczej rzecz ujmując, przyznanie skarżącemu pomocy na regulowanie czynszu za dany okres na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej byłoby dopuszczalne jedynie w szczególnie uzasadnionym, incydentalnym przypadku, nie może zaś służyć stałemu i bezterminowemu wspieraniu go w uiszczanie tego rodzaju opłat.

Na marginesie powyższych rozważań i celem udzielenia stronie występującej bez profesjonalnego pełnomocnika niezbędnych wskazówek – Sąd uznaje za stosowne wskazanie, że dla rozwiązania trudnej sytuacji życiowej, w której znalazł się skarżący, winien on podjąć efektywne działania zmierzające do pozyskania lokalu mieszkalnego o wielkości umożliwiającej skorzystanie z pomocy przewidzianej w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Działania te nie powinny się ograniczać jedynie do kierowania próśb do właściciela (zarządcy nieruchomości) obecnie zajmowanego lokalu, lecz – wobec uznania za niezadowalające propozycji składanych mu przez organ pomocy społecznej – powinny przybrać bardziej aktywną formę, jak chociażby poprzez złożenie do Prezydenta Miasta P. podania o wynajem odpowiedniego lokalu z zasobów komunalnych (mieszkania socjalnego lub komunalnego). Ewentualne uzyskanie od podmiotu reprezentującego jednostkę samorządu terytorialnego informacji co do okresu oczekiwania na udostępnienie lokalu mieszkalnego z zasobów komunalnych mogłoby mieć przy tym wpływ na ocenę charakteru żądania udzielenia pomocy na utrzymanie dotychczas zajmowanego przez skarżącego lokalu do czasu udostępnienia mu lokalu komunalnego o mniejszej powierzchni, niższych kosztach utrzymania i umożliwiającego zarazem otrzymanie dodatku mieszkaniowego.

Ja wskazano już wcześniej, celem pomocy społecznej jest wspieranie, a nie wyręczanie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych oraz umożliwienia im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc państwa ma zatem charakter subsydiarny, tj. dopuszcza się interwencję organów państwa tylko w takich przypadkach, w których osoba lub rodzina rzeczywiście nie ma możliwości samodzielnego przezwyciężania trudności życiowych. Treść tego przepisu powinna być odczytywana przez pryzmat art. 3 ust. 4 u.p.s., który stanowi, że potrzeby osoby i rodziny powinny być zaspokojone, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Świadczenia z pomocy społecznej powinny być zatem dostosowane do konkretnej sytuacji indywidualnego beneficjenta. Określone potrzeby osób i rodzin mogą być jednak zrealizowane tylko wówczas, gdy odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach, także finansowych, pomocy społecznej (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012r. sygn. akt I OSK 1747/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wykazały to organy obu instancji, udzielenie skarżącemu żądanej pomocy nie będzie zgodne z celami pomocy społecznej, bowiem nie poprawi ono faktycznie sytuacji skarżącego, który sam mimo posiadanych możliwości nie podejmuje czynnej współpracy z ośrodkiem pomocy społecznej w celu poprawy swojego położenia i w ten sposób utrwala niekorzystną sytuację mieszkaniową.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii umowy ustnej, zawartej pomiędzy pracownikami MOPR w P. a skarżącym w 2010 r. co do stałego regulowania opłat za czynsz i energię przez ten ośrodek, zauważyć należy, że z okoliczności sprawy wynika, iż żaden z pracowników organu nie był uprawniony do zapewnienia skarżącego o możliwości udzielania ciągłej (bezterminowej) pomocy finansowej na opłacenie czynszu, zaś przypadki przyznawania w przeszłości pomocy finansowej na zapłacenie części czynszu wynikały każdorazowo z wydawanych w tym przedmiocie decyzji. Podkreślić tym miejscu należy, że nawet w przypadku przyjęcia za wiarygodne twierdzeń skarżącego, jakoby pracownicy ośrodka składali wobec niego zapewnienia bieżącego regulowania przez tą instytucję należności czynszowych, to okoliczność ta nie miałby jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ewentualne składanie przez pracowników pomocy społecznej obietnic pozbawionych podstawy prawnej nie mogłoby bowiem skutkować po stronie skarżącego nabyciem podlegającego ochronie prawnej prawa podmiotowego do uzyskiwania środków z pomocy społecznej na określony cel.

Mając na uwadze wszystko powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, gdyż organy te w wystarczającym stopniu uzasadniły podstawy uznaniowej odmowy przyznania stronie pomocy na opłacenie bieżącego czynszu za styczeń 2016 r. oraz pokrycie zaległości w opłacie czynszu za grudzień 2015 r.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszało przepisów obowiązującego prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) orzekł, jak w sentencji.

/-/ T. Świstak /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ B. Drzazga