Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 871/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Tadeusz Nowak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego J. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ("SKO") postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...] ("skarżący") na postanowienie Prezydenta [...] ("Prezydent") z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...] (stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów), uznające zarzuty wniesione przez skarżącego za niezasadne – utrzymał w mocy ww. postanowienie.

Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., "k.p.a.") oraz 23 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 z późn. zm., "u.p.e.a.").

2. W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że w dniu [...] września 2015 r. Prezydent [...]wystawił tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący nieuregulowane opłaty dodatkowe za parkowanie, bez wniesienia należnej opłaty pojazdu o nr rejestracyjnym [...], marki [...]. Opłaty dodatkowe nr [...] (z dnia [...] września 2013 r.), nr [...] (z dnia [...] września 2013 r.) oraz nr [...] (z dnia [...] października 2013 r.) zostały wystawione z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na obszarze strefy płatnego parkowania niestrzeżonego (SPPN) w [...], przy ul. [...] nr [...], bez wniesienia obowiązującej opłaty.

W piśmie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], wskazano, że zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia wraz z tytułem egzekucyjnym z dnia [...] września 2015 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 października 2015 r. Datę doręczenia tytułu wykonawczego potwierdza także kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru.

Pismem z dnia 7 października 2015 r. skarżący, w ustawowym terminie, zgłosił zarzuty dotyczące prowadzonej egzekucji oraz wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Podniósł zarzut błędu co do osoby zobowiązanej oraz nieistnienia obowiązku, objętego tytułem wykonawczym z dnia [...] września 2015 r.

Prezydent, postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. uznał zarzuty wniesione przez skarżącego za niezasadne.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skarżący, wskazując, że zaparkował na zakazie zatrzymywania się, co w jego ocenie nie powoduje obowiązku wniesienia opłaty za parkowanie, a tym bardziej nie jest podstawą do obciążenia go opłatą dodatkową, zatem błędnie uznano go za zobowiązanego do opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. SKO utrzymało w mocy ww. postanowienie Prezydenta [...].

3. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lutego 2016 r. SKO stwierdziło, że stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym – wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 z późn. zm., "u.d.p.") korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Na podstawie art. 13b ust. 1 u.d.p., o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., opłatę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej (art. 13b ust. 2 u.d.p.). Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania (art. 13b ust. 3 u.d.p.). Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku – zarządca drogi (art. 13b ust. 3 u.d.p.).

W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 13f ust. 1 u.d.p., który stanowi, że za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł (art. 13f ust. 2 u.d.p.). Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (art. 13f ust. 3 u.d.p.).

Podstawą prawną do pobierania opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego (SPPN) na terenie [...]jest Uchwała Rady [...]nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...][...] r. Nr [...], poz. [...] z późn. zm.) w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu pobierania tych opłat. Stosownie do § 2 ust. 1 ww. uchwały, strefa płatnego parkowania niestrzeżonego obowiązuje w godzinach 8:00-18:00.

Przy piśmie Zarządu Dróg Miejskich z dnia 19 stycznia 2016 r. nadesłano dokumentację fotograficzną, sporządzoną przez kontrolerów Zarządu Dróg Miejskich podczas kontroli wnoszenia opłat za postój, potwierdzającą fakt postoju pojazdu o nr rejestracyjnym [...] na terenie dróg publicznych w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego w [...], ul. [...], w dniach 24 września 2013 r., 25 września 2015 r. oraz 14 października 2013 r. Zdjęcia zawierają datę i godzinę ich wykonania. Z akt sprawy wynika, że za każdym razem wystawiono dokument opłaty dodatkowej informujący o obowiązku uiszczenia opłaty. W każdym przypadku dokument został umieszczony na przedniej szybie pod wycieraczką pojazdu. Zgodnie z § 4 pkt 2 Regulaminu funkcjonowania strefy płatnego parkowania niestrzeżonego, stanowiącego załącznik nr 2 do Uchwały Rady [...]z dnia [...] czerwca 2008 r., po stwierdzeniu niewniesienia należnej opłaty za parkowanie wystawiany jest dokument opłaty dodatkowej. Dokument opłaty dodatkowej umieszcza się na przedniej szybie pojazdu samochodowego, pod wycieraczką.

Organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Za takim rozumieniem przepisów ustawy o drogach publicznych przemawia wykładnia logiczna i celowościowa. Podkreślił, że istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty dodatkowej, i jej egzekwowania, ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu). Sama opłata dodatkowa nie jest też karą (mandatem), lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu, w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty. Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji, ponadto ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, że opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane lub określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Sporządzane przez inkasentów-kontrolerów, obsługujących strefy płatnego parkowania, zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, których oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowią zatem dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem jest dla korzystającego z drogi dodatkową informacją o powstałym z mocy prawa obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Przepisy ustawy o drogach publicznych, jak również postanowienia uchwały Rady Miejskiej, nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", nie można też uznać, by taki sposób dodatkowego informowania korzystającego ze strefy płatnego parkowania naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, że dokument ten nie nakłada na korzystającego z parkingu obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju.

W ocenie organu, twierdzenia strony co do braku obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie oraz opłaty dodatkowej w przypadku zaparkowania na zakazie zatrzymywania się, nie znajdują potwierdzenia w obowiązującym stanie prawnym. Parkowanie poza miejscami wyznaczonymi może wiązać się z naruszeniem przepisów ruchu drogowego, ponadto nie może być premiowane wyłączeniem z obowiązku ponoszenia opłaty za parkowanie. Dotyczy on każdego przypadku postoju pojazdu na drodze publicznej, niezależnie od dodatkowego oznakowania znakami pionowymi D-18 (Parking) oraz poziomymi, wskazującymi miejsca wyznaczone do parkowania. Pojęcie "wyznaczone miejsce" należy rozumieć jako miejsce wyznaczone do parkowania na drodze publicznej (art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 2 w zw. z art. 1 u.d.p.), co nie oznacza, że jeżeli pojazd zostanie zaparkowany na drodze publicznej, ale w miejscu nieprzeznaczonym do parkowania, to korzystający nie ma obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji korzystający dodatkowo naraża się na inny rodzaj odpowiedzialności, np. karnoadministracyjnej. Skoro zatem uprawnione jest w takiej sytuacji żądanie opłaty za parkowanie, to w przypadku jej nieuiszczenia zasadne jest żądanie opłaty dodatkowej.

Organ odniósł się także do zarzutu skarżącego co do błędnego ustalenia osoby zobowiązanej, wskazując, że pismem Zarządu Dróg Miejskich z dnia 8 listopada 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczenia opłat za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na obszarze strefy płatnego parkowania niestrzeżonego w [...] we wskazanych wcześniej dniach. Jednocześnie pismo to zawierało pouczenie, że istnieje domniemanie, że kierującym pojazdem, obowiązanym do wniesienia opłaty za parkowanie, a co za tym idzie opłaty dodatkowej, jest jego właściciel. W przypadku, gdy kierującym pojazdem była inna osoba niż właściciel, jest on obowiązany do wskazania tej osoby, w przeciwnym wypadku obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej obciąża właściciela pojazdu. Powyższe pismo zostało odebrane przez skarżącego w dniu 20 listopada 2013 r. jednak pozostało bez odpowiedzi. Wobec tego, że strona nie udzieliła żadnych wyjaśnień, w ocenie SKO należało uznać podnoszony zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, na podstawie art. 33 pkt 4 u.p.e.a., za nieuzasadniony.

4. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. złożył [...], wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. poprzez przyjęcie, że zaparkowanie pojazdu na zakazie zatrzymywania się powoduje powstanie obowiązku poniesienia opłaty za postój pojazdów na drogach publicznych oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta [...]z dnia [...] listopada 2015 r., uznającego wniesione zarzuty za niezasadne, w sytuacji nieistnienia obowiązku, objętego tytułem wykonawczym z dnia [...] września 2015 r.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że czym innym jest zaparkowanie w strefie płatnego parkowania poza miejscem do tego wyznaczonym, a czym innym jest zaparkowanie w tej strefie na zakazie zatrzymywania się. W ocenie skarżącego, ze stanowiska organu, przedstawionego w zaskarżonym postanowieniu, wynika, że obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie nie dotyczy sytuacji zaparkowania na zakazie zatrzymywania się, gdyż nie można oznakować takiego miejsca znakiem D-18, czy też namalować tam miejsc postojowych. Tym samym zaparkowanie na zakazie zatrzymywania się nie powoduje powstania obowiązku wniesienia opłaty za parkowanie, a tym bardziej nie może być podstawą do obciążenia karą dodatkową.

5. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

7. Zaskarżonym postanowieniem SKO utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2015 r. uznające zarzuty wniesione przez skarżącego za niezasadne.

Sąd ocenił zaskarżone postanowienie w świetle powołanych wyżej kryteriów i uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie narusza prawo. Sąd nie podziela stanowiska organu przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia..

8. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., przywołanym przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, korzystający z dróg publicznych obowiązani są do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Powyższy przepis ustawodawca skonkretyzował w art. 13b ust. 1 u.d.p., na podstawie którego ww. opłatę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. W art. 13b wskazano też, gdzie ustala się strefę płatnego parkowania oraz sposób ustalenia wysokości opłaty. Natomiast w razie nieuiszczenia opłat z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość, określona przez radę gminy (radę miasta), nie może przekroczyć 50 zł.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, utworzenie strefy płatnego parkowania wiąże się z obowiązkiem wyznaczenia w tej strefie miejsc dla parkowania pojazdów, a opłaty pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym, w strefie płatnego parkowania, miejscu. Nie do zaakceptowania jest więc stanowisko, że cała strefa płatnego parkowania może być uznana za "miejsce wyznaczone" w rozumieniu przepisu art. 13b ust. 1 u.d.p. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 233/15, LEX nr 2 083 164, por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1852/11, LEX nr 1 367 198 czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1684/13, LEX nr 1 595 977).

W niniejszej sprawie, aktem prawa miejscowego, który reguluje kwestie pobierania opłat za postój pojazdów w strefie płatnego parkowania w [...], jest Uchwała Rady [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Zgodnie z art. 13b u.d.p. jest to akt, którym rada gminy (rada miasta) ustala obszar strefy płatnego parkowania, wskazując jednocześnie, kiedy za postój pojazdu w jej granicach, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo, pobiera się ww. opłatę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2356/15 (LEX nr 2 067 886), z treści przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13b ust. 1 u.d.p. wyprowadzić można normę prawną, która nakłada na osoby korzystające z dróg publicznych obowiązek ponoszenia określonej daniny pieniężnej w związku z parkowaniem pojazdów, w obrębie drogi publicznej, ale jedynie według ściśle określonych reguł, tj. po pierwsze na wyznaczonym przestrzennie obszarze, po drugie – w ramach tego obszaru (przestrzeni) wyłącznie na wyznaczonych miejscach, we wskazanych dniach roboczych, we wskazanych godzinach lub przez całą dobę. Aby pobierać opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, gmina musi w tej strefie wyznaczyć odpowiednie miejsca. Nie jest natomiast dopuszczalne uznanie za wyznaczone miejsce, w rozumieniu ustawy, terenu całej strefy płatnego parkowania, w której przepisy prawa nie zakazują parkowania pojazdów. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2931/15, LEX nr 2 036 077), stwierdzając, że obowiązek ponoszenia opłat w strefie płatnego parkowania dotyczy jedynie parkowania w wyznaczonych miejscach, co wynika wprost i jednoznacznie z zapisu ustawowego. Trudno sobie wyobrazić, aby opłata była pobierana np. za parkowanie, wprawdzie w strefie płatnego parkowania, ale w miejscu objętym zakazem parkowania.

9. Z akt sprawy wynika, że skarżący został obciążony obowiązkiem uiszczenia opłaty dodatkowej za postój pojazdu w dniach 24 września 2013 r., 25 września 2013 r. oraz w dniu 14 października 2013 r. w obszarze strefy płatnego parkowania niestrzeżonego w [...], przy ul. [...]. Ponadto ani organ, ani skarżący nie kwestionowali, że postój jego pojazdu miał miejsce za znakiem zakazu zatrzymywania się (B-36) oraz na powierzchni wyłączonej z ruchu (P-21), tj. pojazd był zaparkowany poza miejscami wyznaczonym do parkowania (por. postanowienie Prezydenta z dnia [...] listopada 2015 r., s. 2).

W związku z powyższym, należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie organ niesłusznie obciążył skarżącego opłatą. Nie budzi bowiem wątpliwości, że obowiązek ponoszenia opłat w strefie płatnego parkowania dotyczy jedynie parkowania w wyznaczonych miejscach, co wynika wprost i jednoznacznie z przepisów ustawy, i nie dotyczy miejsc objętych zakazem parkowania - bowiem tam parkować nie wolno.

Sąd podzielił poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w przywołanych wyżej orzeczeniach, wskazujące na konieczność, w razie ustalenia przez radę gminy (miasta) strefy płatnego parkowania - dokładnego wskazania w uchwale granic tego obszaru, a dopiero w ich ramach – wyznaczenia miejsc (znakami pionowymi lub poziomymi), gdzie postój pojazdu jest płatny. Skoro więc z art. 13b ust. 1 u.d.p. wynika, że opłaty pobiera się za postój pojazdu w "wyznaczonym miejscu" to nie można było uznać za prawidłowe stanowiska organu, że cała strefa płatnego parkowania może być uznana za "miejsce wyznaczone" w rozumieniu tego przepisu, ani że postój pojazdu w strefie płatnego parkowania, w miejscu objętym np. zakazem zatrzymywania się, ale mieszczącym się w granicach tej strefy, również podlega opłacie. W miejscach objętych zakazem zatrzymywania się zarządca drogi nie może z oczywistych względów - zakaz zatrzymywania się -\ zlecić wytyczenia miejsc wyznaczonych do parkowania. Słusznie zatem skarżący kwestionował zasadność nałożenia na niego obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia [...] września 2015 r.

10. Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie miał na uwadze powyższe.

11. Mając powyższe na względzie, Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.