Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 812/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. działając na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo Budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290) oraz art. 104 kodeksu postepowania administracyjnego, nakazał J. K. - inwestorowi robót związanych z budową ogrodzenia działki nr [...], AM- 6, obręb P. przy sięgaczu ulicy K. we W. - rozbiórkę ogrodzenia działki nr [...], AM-[...], obręb P. przy załamaniu sięgacza ulicy K. we W. (zlokalizowanego od strony ulicy) wykonanego z elementów betonowych na słupkach betonowych osadzonych w gruncie wraz z odbojnicą, w części, przebiegającej od północno-wschodniego narożnika działki nr [...], AM-[...], obręb P. po północnej granicy działki na długości 12m i od w/w narożnika po wschodniej granicy działki na długości 9m, zgodnie z załącznikiem graficznym do niniejszej decyzji.

Ponadto w osnowie decyzji organ orzekający wyjaśnił, że wskazane wyżej roboty rozbiórkowe należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie przygotowanie zawodowe, uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno –

budowlanej oraz przynależnej do Okręgowej Izby Zawodowej, zapewniając bezpieczeństwo podczas prowadzenia robót. O wykonaniu robót należy zawiadomić –

organ nadzoru budowlanego, załączając oświadczenie osoby uprawnionej o ich wykonaniu.

Z uzasadnienia decyzji wynika m. in., że w toku prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. postępowania w sprawie wykonania ogrodzenia działki nr [...], AM- 6, obręb P. przy sięgaczu ulicy K. we W., przeprowadzono oględziny przedmiotowej nieruchomości (udokumentowane protokolarnie), podczas których ustalono, że teren działki nr [...], AM-[...], obręb P., znajdującej się przy sięgaczu ulicy K., ogrodzony jest od wjazdu na posesję przy ulicy K. [...] - do narożnika (zakrętu drogi) i od narożnika do zakończenia ogrodzenia tej działki. Od posesji nr [...] do narożnika – ogrodzenie wykonano z elementów betonowych montowanych w słupkach betonowych – w ilości 33 segmentów. Elementy pełne betonowe zamontowane są w słupkach betonowych o szerokości 12cm i wysokości 2,0m, zabetonowanych poniżej poziomu terenu. Segment betonowy posiada wymiary 2,0 x 2,0m. W narożniku zlokalizowano odbojnicę betonową. Za narożnikiem wykonano 3 segmenty ogrodzenia betonowego. Pozostały odcinek ogrodzenia do posesji przy ulicy K. [...] wykonano ogrodzeniem z siatki na słupkach stalowych o przekroju kwadratowym z zamontowanym cokołem betonowym. Słupki te mają wymiary 4 x 6cm i wysokość 1,96m, pomiędzy nimi zamontowano ogrodzenie z elementów siatkowych o wymiarach 2,56 (szer.) i 1,86 (wys.) Cokół betonowy o szerokości 12 cm i wysokości ok. 10cm. W ogrodzeniu z siatki wykonano wjazd z sięgacza ulicy K. z osadzoną bramą dwuskrzydłową 2 x 5,0m. Wjazd utwardzono kostką betonową. W linii ogrodzenia pełnego z elementów betonowych zamontowano skrzynki energetyczne. Wzdłuż ogrodzenia betonowego od strony działki nr [...] istnieje 7 drzew. Wyjazd z posesji przy ulicy K. [...] i [...] na dalszy odcinek sięgacza ulicy K. (w stronę stacji paliw) istnieje za ostrym narożnikiem ogrodzenia, co uniemożliwia dobrą widoczność drogi. Obecny podczas oględzin J. K. (inwestor robót) oświadczył do protokołu, że w tym samym miejscu gdzie obecnie istnieje ogrodzenie działki nr [...] istniał płot betonowy o takiej samej konstrukcji od końca lat pięćdziesiątych. Oświadczył, że nieruchomość nabył z płotem i był zmuszony wymienić elementy uszkodzone. Nie pamięta dokładnie daty robót, ale był to rok 2005. Był inwestorem robót. Nie zgłosił zamiaru wykonania wymiany ogrodzenia, ze względu na to, że słupki i ogrodzenie osadził w tych samych miejscach.

Organ orzekający wskazał, dodatkowo, że na podstawie informacji uzyskanej w dniu 19 listopada 2012 r. od organu geodezyjno – kartograficznego ustalił, iż ogrodzenie przedmiotowej działki zostało naniesione na mapę zasadniczą w dniu 24 maja 2006 r. w wyniku zgłoszonej pracy geodezyjnej ( w [...]) a ponadto podał, że nieruchomość ta jest obecnie zabudowana obiektami myjni samochodowej.

Następnie organ szczegółowo opisał ustalenia dokonane na podstawie zeznań świadków: Z. G., złożonych w dniu 14 grudnia 2012 r., pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz J. C. złożonych w dniu 9 stycznia 2014 r. w drodze pomocy prawnej przed Powiatowym Inspektoratem Nadzoru Budowlanego w S..

Wyjaśnił też, że z odpowiedzi udzielonej w dniu 9 maja 2013 r. przez uprawnioną jednostkę na pytanie dotyczące zgodności przedmiotowego ogrodzenia z zapisami planistycznymi, wynika, iż wykonane ogrodzenie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego K. w obrębie P., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego [...] w obrębie P. we W.. W piśmie wskazano, że przedmiotowe ogrodzenie w północno-wschodnim narożniku działki zrealizowano na terenie oznaczonym w planie symbolem 14KD, tj. terenu ulicy dojazdowej klasy technicznej D, na którym plan dopuszcza jezdnię, place manewrowe, obustronne chodniki oraz sieci uzbrojenia technicznego, a zatem niezgodnie z zapisami w/w planu.

(Do pisma dołączono dokument przedstawiający usytuowanie przedmiotowego ogrodzenia).

W uzasadnieniu Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. podał też, że uprzednio wydana w tej sprawie w dniu [...] r. decyzja nakazująca J. K. – jako inwestorowi – rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia, na podstawie art. 49 b ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy- Prawo budowlane, utrzymane w mocy decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., została uchylona wraz z decyzją organu odwoławczego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 669/14).

Jednocześnie organ podał, że kontynuując postępowanie po kasacyjnym wyroku, powyżej opisanym, zastosował się do zaleceń Sądu zawartych w uzasadnieniu i uzupełnił materiał dowodowy oraz wyjaśnił okoliczności wskazane przez Sąd.

W rezultacie podjętych przez organ czynności ustalono – na podstawie informacji Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta, że działka drogi nr 4/17, AM-[...], ob. P. stanowi sięgacz al. K., który jest obecnie drogą publiczną kategorii gminnej (uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] roku w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych odcinka ul. B., łącznika pl. S., odcinka ul. P. oraz sięgaczy ul. M., ul. B. i ul. K.) i została przejęta do zarządzania przez ZDIUM dnia 21 grudnia 2004 roku. W latach 1998-2006, do czasu podjęcia w/w uchwały, stanowiła drogę wewnętrzną i nie była zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych.

W toku postępowania potwierdzono również obowiązujące dla w/w terenu zapisy w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokonano analizy zapisów jego części tekstowej oraz analizy części graficznej w zakresie przedmiotowej działki.

Ponadto organ orzekający zwrócił uwagę, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy- Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed dniem 28 czerwca 2015 roku ze względu na datę wszczęcia postępowania w sprawie oraz datę wykonania robót.

W dalszej części uzasadnienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. stwierdził - na podstawie ustaleń dokonanych w toku postępowania, że J. K. w 2006 r. wykonał część ogrodzenia działki nr [...], AM-[...], obręb P. przy sięgaczu ulicy K. we W., zlokalizowaną od strony ulicy – z elementów betonowych na słupkach betonowych (od strony północnej oraz w części wschodniej działki) wraz z odbojnicą, po rozebraniu istniejącego wcześniej ogrodzenia od tych stron nieruchomości.

Wyjaśnił też, że zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy- Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Zdaniem organu orzekającego w rozpatrywanej sprawie – nieokreślenie, czy wykonano odbudowę przedmiotowego ogrodzenia o przebiegu zgodnym z istniejącym poprzednio, czy też częściową odbudowę, wraz z budową ogrodzenia w części narożnika działki – wykonano budowę ogrodzenia, a kwestie związane z przebiegiem ogrodzenia (nieznaczne różnice w planie linii przebiegu) nie mają wpływu na wynik przedmiotowej sprawy oraz na zastosowaną w sprawie procedurą.

Organ wskazał przy tym, że wykonanie ogrodzenia w miejscu poprzednio istniejącego należy kwalifikować nie jako remont, ale wykonanie obiektu budowlanego, bowiem – jak wynika z definicji zawartej w art. 3 pkt 8 ustawy – Prawo budowlane przez remont należy rozumieć – wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym - co nie jest tożsame ze wzniesieniem ogrodzenia (nawet po rozbiórce istniejącego o innym, choć zbliżonym przebiegu). Roboty budowlane polegające na remoncie (istniejących obiektów budowlanych) i odbudowie mają wspólne cechy – to że prowadzą do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu, przy (możliwym) użyciu wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Różny natomiast jest zakres wykonywanych robót budowlanych – w przypadku remontu odtworzenie stanu pierwotnego obiektu budowlanego wymaga napraw, wymiany lub odnowienia niektórych tylko elementów obiektu, w przeciwieństwie do odbudowy – kiedy zakres robót jest znacznie szerszy. Poza tym, w przypadku remontu, obiekt jemu poddany zazwyczaj jest jeszcze użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a remont ma zapobiec na przyszłość jego degradacji fizycznej i technicznej, nadmiernemu i zbyt szybkiemu zużyciu. Natomiast obiekt budowlany wymagający odbudowy, najczęściej w całości lub w części, nie spełnia już swych funkcji użytkowych z uwagi na nadmierne zużycie techniczne lub zniszczenie swej substancji, jak w niniejszym przypadku.

To, że ustawodawcza w definicji remontu nie uzależnia rozumienia tego pojęcia od stopnia zniszczenia obiektu budowlanego, wymagającego podjęcia określonego zakresu robót budowlanych, nie oznacza, że można dowolnie interpretować to co jest remontem i odbudową obiektu budowlanego. Naprawa lub wymiana wszystkich lub prawie wszystkich elementów obiektu budowlanego w praktyce oznaczająca jego rozbiórkę w znacznej części lub w całości i ponowne wzniesienie obiektu przy zastosowaniu nowych i innych wyrobów budowlanych niż użyto w stanie pierwotnym, nie może być rozumiana jako remont, gdyż wtedy zbędne byłoby takie pojęcie jak odbudowa (wyrok NSA z 20.04.2012r., sygn. akt II OSK 281/11).

Jeśli zatem roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym, który uległ zniszczeniu, wówczas inwestor dokonuje odbudowy (w niniejszym przypadku – częściowej odbudowy, a częściowej budowy przedmiotowego ogrodzenia).

Wykonanie w 1997 roku części istniejącego obecnie ogrodzenia z siatki, od strony wschodniej działki, nie przylegającego bezpośrednio do ulicy (co wynika z mapy geodezyjnej z 2013 roku) – zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy –

Prawo budowlane – nie wymagało zgłoszenia ani pozwolenia na budowę (ogrodzenie to nie przylega bezpośrednio do drogi, jest oddzielone zielenią), nie narusza też obowiązujących przepisów, w tym planistycznych. W związku z powyższym, do w/w części ogrodzenia nie ma zastosowania przepis art. 49b oraz 50 i 51 ustawy – Prawo budowlane i ogrodzenia tego nie objęto postępowaniem oraz rozstrzygnięciem w niniejszej decyzji.

Organ orzekający wskazał też, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (w brzmieniu sprzed dnia 28 czerwca 2015 roku, jak również z 2006 roku) zgłoszenia właściwemu organowi wymagała budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń od o wysokości powyżej 2,20 m.

W toku prowadzonego postępowania ustalono, że w czasie wykonania przedmiotowego ogrodzenia, do października 2006 roku, działka nr 4/17 nie była zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych, zatem, zgodnie z w/w wyrokiem, zapadłym w niniejszej sprawie, nie można uznać, iż wykonano budowę ogrodzenia od strony dróg i ulic (a także placów i torów kolejowych), ponadto ustalono, że wysokość ogrodzenia nie przekracza 2,2m.

Następnie powiatowy organ nadzoru budowlanego wyjaśnił w wyczerpujący sposób rozumienie ustalonego wyrażenia "inne miejsca publiczne", odwołując się przy tym do treści uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego, podjętego w tej sprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 669/14).

Powołując się na przedstawioną argumentację oraz obowiązujący w sprawie stan prawny, organ stwierdził, że budowa przedmiotowego ogrodzenia nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, ani uprzedniego dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót w ogranie administracji architektoniczno – budowlanej, a w konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 48 i art. 49 ustawy – Prawo budowlane, bowiem wykonane roboty stanowią inny przypadek niż określony w tych przepisach. Jednocześnie organ stwierdził, że wobec istniejących w sprawie okoliczności zastosowanie w niej będą miały przepisy art. 50 – 51 powoływanej ustawy i wyjaśnił, że ustawodawca w art. 50 określił przesłanki, których występowanie obliguje organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postepowania naprawczego, w oparciu o wskazane powyżej przepisy, które określają postępowanie organu nadzoru budowlanego w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Postępowanie naprawcze prowadzone jest zgodnie z dyspozycją art. 50 ustawy – Prawo budowlane, "w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub 49b ust. 1, gdy: 1) roboty budowlane zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia, 2) roboty budowlane wykonane zostały w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, 3) prowadzone były na podstawie zgłoszenia 5 naruszeniem art. 30 ust. 1 lub 4) roboty budowlane prowadzone były w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach"- w niniejszym przypadku roboty budowlane wykonano w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określanych w przepisach planistycznych (art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane).

Organ podkreślił, iż wystąpienie chociażby jednej z w/w przesłanek obliguje organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania naprawczego w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 – 51 w/w ustawy organ nadzoru budowlanego dokonuje m. in. oceny zgodności wykonanych robót z przepisami, w tym również może dokonać samodzielnej oceny zgodności wykonanych robót z przepisami planistycznymi. W prowadzonym postępowaniu w przypadku braku możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem możliwa jest rozbiórka obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Następnie wyjaśnił, że opisanej wcześniej obowiązującej uchwale planistycznej teren działki nr [...] określono w części jako 14 KD i wskazano parametry ulicy dojazdowej (m. in. szerokość w liniach rozgraniczających, obustronne chodniki, zachowanie i uzupełnienie istniejącego szpaleru drzew). Z jego zapisów jednoznacznie wynika, iż teren ten winien stanowić "teren ulicy dojazdowej klasy technicznej D", zatem wykonanie ogrodzenia na terenie dz. Ne [...] uniemożliwia użytkowanie części w/w działki, (obszaru wyznaczonego planem 14KD), jako ulicy dojazdowej o określonej klasie technicznej. W ocenie organu wykonane ogrodzenie jednoznacznie i bezsprzecznie narusza warunki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego [...] w obrębie P., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego [...] w obrębie P. we W., ogrodzenie nie jest częścią drogi ani urządzeniem technicznym służącym komunikacji, utrzymaniu drogi.

Organ wskazał przy tym, że po analizie części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, że odległość pomiędzy północno – wschodnim narożnikiem działki nr [...] do wyznaczonej w/w planem linii rozgraniczającej teren o oznaczeniu 14KD od terenu U5, od strony północnej w/w działki wynosi 12m, a od strony wschodniej – 9m (od w/w narożnika).

Wobec powyższego część przedmiotowego ogrodzenia wykonano, w myśl ustaleń zawartych w planie – w sposób niedopuszczalny, a jedynym sposobem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem jest rozbiórka naruszającej w/w ustalenia części ogrodzenia (na w/w długościach), bowiem niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem w inny sposób niż poprzez rozbiórkę w/w części ogrodzenia.

Dodatkowo wyjaśnił również, że w toku prowadzonego postępowania nie stwierdzono nieprawidłowości w obrębie wykonanych robót związanych z przedmiotowym ogrodzeniem – zagrożenia (niestabilności, ostro zakończonych elementów), wad technicznych, naruszania przepisów techniczno – budowlanych.

Zdaniem organu, w rozpatrywanym przypadku, nie ma podstaw do nałożenia na

inwestora przedmiotowych robót, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, obowiązku wykonania określonych czynności lub robót celem doprowadzenia wykonanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem – w/w części przedmiotowego ogrodzenia nie można bowiem zalegalizować, ponieważ nastąpiło nienadające się do usunięcia naruszenie prawa, przy czym w toku prowadzonego postępowania ustalono, iż właścicielem nieruchomości i inwestorem przedmiotowych robót jest J. K., zatem zasadne jest skierowanie do niego obowiązku określonego w sentencji decyzji.

W uzupełnieniu przedstawionej argumentacji Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania zastosował się do wszystkich wymogów wynikających z zasady czynnego udziału stron, zapewniając możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Opisana powyżej decyzja została w postępowaniu instancyjnym zaskarżona przez J. K., reprezentowanego przez pełnomocnika, który w odwołaniu zarzucił, że decyzja organu pierwszej instancji została wydania z pominięciem postanowienia wymaganego przepisem art. 50 ustawy – Prawo budowlane, a ponadto wskazał na bezprawność zapisu planistycznego, przeznaczającego część działki inwestora (objętą przedmiotowym ogrodzeniem) na ulicę dojazdowej klasy technicznej D.

Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, a następnie wyjaśnił, że w sprawie okolicznością bezporną jest, że w dacie wykonania ogrodzenia jego legalna realizacja nie wymagała uprzedniego zgłoszenia oraz to, że ogrodzenie wykonane zostało na działce, która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest wyłącznie pod ulicę.

Następnie organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu do zawartego w odwołaniu wniosku o zawieszenie postępowania, uznając go za niezasadny oraz do przedstawionej w odwołaniu argumentacji wskazującej na bezprawność ustalenia planistycznego przeznaczającego część działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] na ulicę dojazdową (14 KD), którą również uznał za nie zasługującą na uwzględnienie.

W dalszej części uzasadnienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego – podzielając ocenę przyjętą w sprawie przez organ pierwszej instancji – wyjaśnił, że teren oznaczony jako 14 KD stanowi zgodnie z zapisem planu, przestrzeń przeznaczoną pod ulicę dojazdową określonej klasy technicznej, co wyłącza możliwość sytuowania na tym terenie ogrodzenia. Takie ustalenie planistyczne uniemożliwia również doprowadzenie inwestycji realizowanej w obrębie terenu przeznaczonego pod ulicę do stanu zgodnego z prawem w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowane, co w konsekwencji powoduje, że jedyną możliwą formą zakończenia postępowania prowadzonego w tej sprawie było orzeczenie nakazu rozbiórki ogrodzenia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane.

Organ odwoławczy wskazał przy tym, że roboty budowlane polegające na budowie przedmiotowego ogrodzenia zostały wykonane – co wynika z jednoznacznych ustaleń faktycznych dokonanych w toku postepowania – w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach planistycznych, co stanowi przypadek uwzględniony w przepisie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane.

W zakończeniu uzasadnienia organ odwoławczy – oceniając jako bezzasadny zarzut odwołania wskazujący na wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem postanowienia, podejmowanego w trybie art. 50 powoływanej powyżej ustawy – wyjaśnił, że postanowienie, o którym mowa w przepisie art. 50 ustawy – Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego wydaje w sytuacji, gdy roboty budowlane są w toku, bowiem postanowieniem tym orzeka się o ich wstrzymaniu.

Natomiast w przypadku zakończenia robót budowlanych, z jakim mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, organ nadzoru budowlanego wydaje jedynie decyzję na podstawie art. 51 ust. 1, nie poprzedzając jej postanowieniem z art. 50 ustawy – Prawo budowlane. Organ orzekający wskazał przy tym, że zgodnie z art. 51 ust. 7 ustawy powyżej powołanej, przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował J. K. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W petitum skargi działający w imieniu J. K. pełnomocnik zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa materialnego tj. przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki go aktualizujące i powołując się na tak sformułowany zarzut oraz na przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji powiatowego organu nadzoru budowlanego i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych, a ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 wskazanej powyżej ustawy i o zawieszenie postępowania w trybie art. 125 § 1 pkt 1 tej samej regulacji do czasu rozpatrzenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 775/14) wydanego w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego [...] w obrębie P. we W. ze względu na zależność tej sprawy od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi zamieszczona została obszerna argumentacja odnosząca się do poszczególnych zarzutów i wniosków przedstawionych w petitum skargi. Pełnomocnik skarżącego wskazał w niej m. in., że ogrodzona spornym płotem nieruchomość stanowi trapez z jednym ramieniem ułożonym prostopadle do obu podstaw, natomiast drugim ramieniem pod kątem około 45°, wyznaczającym ciąg drogi – sięgacza al. K. w stronę północną. Ulica przylegająca do nieruchomości Skarżącego została zaklasyfikowana do kategorii 14KD, co wg § 36 ust. 2 pkt 14 uchwały oznacza "teren ulicy dojazdowej klasy technicznej D, o zmiennej szerokości w liniach rozgraniczających od 10 m do 15 m; jezdnia zakończona placami do zawracania o wymiarach 14 m x 14 m; obustronne chodniki; zachowanie i uzupełnienie istniejącego szpaleru drzew, jak na rysunku planu". Zdaniem pełnomocnika obszar tak założonej ulicy dojazdowej bezprawnie zakłada przyłączenie do ciągu drogi części nieruchomości [...], należącej do Skarżącego, a powyższy sięgacz to w istocie tzw. "ślepa uliczka", stanowiąca drogę dojazdową do przedsiębiorstw posiadających swoje siedziby w znajdujących się tam budynkach. Większość pojazdów dostawczych nie pokonuje nawet zakrętu drogi wyznaczonego przez nieruchomość Skarżącego, gdyż na wprost znajduje się główny wjazd na teren przynależny do w/w przedsiębiorstw, gdzie znajduje się duży plac manewrowy, daleko większy od zakładanego przez MPZP placu 14m x 14 m, który zresztą nie istnieje, gdyż w/w przedsiębiorstwa ogrodziły od strony północnej swój teren w sposób identyczny z tym Skarżącego. Niezależnie od tego, wszystkie pojazdy w sposób swobodny mogą pokonać zakręt w obecnym jego kształcie, także największe ciągniki siodłowe, gdyż zakręt cechuje się szerokością ponad 9 metrów licząc prostopadle do kierunku drogi w momencie jego rozpoczęcia (szczytowego punktu płotu w relacji do sięgacza w jego części "północ-południe") oraz ponad 6 metrów przy jego zakończeniu (szczytowego punktu płotu w relacji do sięgacza w jego biegu "wschód-zachód"). Ogólna szerokość drogi dojazdowej do momentu rozpoczęcia

zakrętu wynosi tylko 5 metrów, a więc prawie dwukrotnie mniej niż w momencie rozpoczęcia zakrętu. Pełnomocnik podkreślił przy tym, że nawet gdyby płot nieruchomości Skarżącego przebiegał zgodnie z obecnym, wadliwym MPZP, podane powyżej szerokości drogi nie uległyby poszerzeniu, teoretycznie tylko umożliwiając łatwiejsze skręcanie wielkogabarytowym pojazdom. Obecnie w najszerszym punkcie zakrętu szerokość drogi wynosi ponad 14 metrów, co jest wartością aż nadto wystarczającą dla nawet największych samochodów dostawczych. Dodatkowo na zakręcie drogi znajduje się drogowy znak pionowy z zamontowanym specjalistycznym lustrem wypukłym, co w obliczu minimalnego, z uwagi na charakter drogi, natężenia ruchu i niskich prędkości poruszających się nią pojazdów, stanowi bardziej niż wystarczający czynnik gwarantujący bezpieczeństwo przemieszczających się tym sięgaczem środków lokomocji. Ponadto w ciąg płotu wbudowana jest skrzynka energetyczna.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik J. K. zwrócił też uwagę na dyrektywalną wykładnię zasad konstytucyjnych jak i wiążącego Polskę prawa europejskiego, w szczególności zasady proporcjonalności w działaniu organów publicznych i egzekwowania prawa, a jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 14, czerwca 2004 r. (SK 21/03): "Zasada ta kładzie szczególny nacisk na adekwatność celu i środka użytego do jego osiągnięcia".

Pełnomocnik skarżącego wskazał w uzupełnieniu wywodu, że celem działania organów administracji winno być zachowanie odpowiednich proporcji między celami działania administracji a ostrością używanych w tych celach środków.

W zakończeniu skargi pełnomocnik J. K. stwierdził, że obecny kształt drogi z uwzględnieniem wybudowanego ogrodzenia zapewnia realizację celu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli zapewnienia drożności ulicy i komunikacji posesji leżących na północ od nieruchomości skarżącego.

Wyjaśnił, że sporny fragment ogrodzenia został wykonany w 2006 roku i mimo upływu 10 lat skarżący nie spotkał się z żadnym przypadkiem zastrzeżeń za strony pozostałych podmiotów korzystających z sięgacza. Żaden z tych podmiotów nie skierował też skargi, czy wniosku o interwencję do organów nadzoru budowlanego, co dowodzi – w uznaniu pełnomocnika całkowitej drożności i braku problemów związanych z komunikacją w sięgaczu w jego obecnym kształcie.

Pełnomocnik skarżącego zwrócił też uwagę, że pozostałe podmioty korzystające z przedmiotowego sięgacza również zmniejszyły jego wymiary (szczególnie w obrębie placu manewrowego) poprzez budowę ogrodzeń. Pełnomocnik wyjaśnił ponadto, że w ocenie skarżącego linia usytuowania ogrodzenia w żaden istotny sposób nie odbiega od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

(Do skargi załączona została dokumentacja zdjęciowa.)

W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 5 grudnia 2016 r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalanie skargi i odwołał się do stanowiska przyjętego przy podjęciu zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo wyjaśnił, że w jego ocenie skarga nie zawiera zarzutów, które mogłyby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł o odmowie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego (pkt I) oraz o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (pkt II). Postanowienie to zostało zmienione w zakresie pkt II postanowieniem Sądu z dnia 24 marca 2017 r. w ten sposób, że orzeczono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Ponadto w dniu 6 kwietnia 2017 r. doręczone zostało Sądowi pismo procesowe pełnomocnika skarżącego z załączoną kserokopią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2017 r. (sygn. akt II OSK 1330/15) uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 775/14) wydany w sprawie ze skargi J. K. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 17 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że popiera skargę i wnioski w niej zawarte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sady administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacia wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. Nr 270, poz. 1101), wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 135 wskazanego aktu, z którego wynika, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

W toku postepowanie jurysdykcyjnego prowadzonego w rozpatrywanej sprawie zastosowanie miały przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, która należy do sfery materialnego prawa administracyjnego.

Jej realizowanie powierzono organom administracji publicznej wskazanym w rozdziale 8 powołanej ustawy, które uprawnione są do prowadzenia postępowania i załatwienia sprawy w sposób określony w kodeksie postępowania administracyjnego. Podejmowane w tym zakresie działania procesowe organów administracji publicznej podporządkowane są zasadzie praworządności zawartej w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej, w tym czynności orzeczniczej, podejmowanej przez organ administracyjny, działający zgodnie z kompetencją przyznaną mu przepisami ustrojowymi, materialnymi i formalnymi. W doktrynalnym ujęciu podstępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, w którym pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie normy prawa odpowiedniej dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez które następuje konkretyzacja uprawnienia lub obowiązku podmiotu legitymowanego wg kryteriów ustalonych w art. 28 i art. 29 kpa.

W literaturze przedmiotu na etapach zorganizowanego procesu stosowania prawa wyróżnia się m.in. ustalenie, jak norma obowiązuje w zakresie niezbędnym dla potrzeb rozstrzygnięcia i ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy (np. J. Wróblewski: Sądowe stosowanie . prawa, Warszawa 1972; B. Adamiak, J. Borkowski. KPA komentarz, Warszawa 2006).

Gwarancją prawidłowego zastosowania w sprawie przepisu prawa materialnego jest poprzedzenie tej czynności postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym z uwzględnieniem zasad zawartych w art. 7 kpa. W przepisie tym ustawodawca postanowił, że organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Sformułowana w tym przepisie zasada prawdy obiektywnej wymaga udowodnienia – przy wykorzystaniu legalnych środków – każdego faktu mającego znaczenie prawne. Ranga tej zasady ogólnej była też podkreślana w orzeczeniach Trybunału Konstytucyjnego oraz w orzecznictwie sądowym (np. wyrok TK z dnia 10 czerwca 1987 r. sygn. akt P 1/87/2; wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 1992 r., sygn. akt II SA/205/84).

W ocenie Sądu podjętej na podstawie zebranego w sprawie materiału, czynności organów orzekających w postępowaniu instancyjnym w zakresie dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy nie zostały podjęte w sposób prawidłowy. W tym kontekście należy też wyjaśnić, że dodatkową istotną okolicznością, którą Sąd uwzględnił – stosownie do przepisu art.153 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniem przed sądami administracyjnymi – był fakt wcześniejszego orzekania w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

W myśl wskazanego powyżej przepisu ustawy procesowej ocena prawna i wskazania co do dalszego postepowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawne uległy zmianie.

Należy też wskazać, że zgodnie z poglądami przedstawionymi w judykaturze administracyjnej, które Sąd w składzie obecnie orzekającym bezwzględnie akceptuje, wskazania co do dalszego postępowania, stanowiące z reguły konsekwencję oceny prawnej, dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie. Ponadto w razie wniesienia kolejnej skargi sąd weryfikuje sposób wywiązywania się organów ze skierowanych do nich wskazań (np. wyrok NSA z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt I GSK 2267/15, Lex nr 2273267; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 164/17, Lex nr 2291365).

Orzekając w sprawie o sygn. II SA/Wr 669/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił wydane w toku instancyjnym decyzje organów nadzoru budowlanego nakazujące J. K. – na podstawie art. 49 b ust. 1 ustawy – Prawo budowlane – rozbiórkę ogrodzenia działki nr [...], AM-[...], obręb P. przy sięgaczu ulicy K..

W motywach podjętego wyroku kasacyjnego Sąd poddał w wątpliwość zasadność uznania – na ówczesnym etapie postępowania – przez organy orzekające, że budowa przedmiotowego ogrodzenia wymagała uprzedniego zgłoszenia zamiaru jego realizowania organowi administracji architektoniczno-budowlanej, akcentując przy tym konieczność wyjaśnienia w sposób prawidłowy, czy działka drogowa (oznaczona numerem ewidencyjnym 4/17), w granicy z którą zostało wybudowane przedmiotowe ogrodzenie jest drogą publiczną w rozumieniu przepisów art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.), albo innym miejscem publicznym, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane.

Sąd wówczas orzekający uznał też na dowolny sposób przyjęcia przez organy właściwe instancyjnie, że zrealizowane przez J. K. ogrodzenie – w zakresie wskazanym w rozstrzygnięciu – jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a w konsekwencji wyklucza jego legalizację. Sąd wskazał w tym kontekście jednoznacznie, że podstawą wiarygodnego ustalenie tej okoliczności (tj. niezgodności zrealizowanego ogrodzenia z zapisami uchwały planistycznej) powinno być ostateczne postanowienie organu gminy odmawiające wydania zaświadczenie o zgodności wykonanych robót budowlanych z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd zwrócił też uwagę, że ówczesny materiał sprawy przeczy zasadności uznania przez organy orzekające, że przedmiotowe ogrodzenie jest niezgodne z ustaleniami planistycznymi na całej długości od strony północnej działki, wskazując na konieczność dokonania w tym zakresie prawidłowych ustaleń.

Zdaniem Sądu w składzie obecnie orzekającym organy właściwe instancyjnie zastosowały się do zaleceń Sądu poprzednio orzekającego dotyczących konieczności wyjaśnienia w sposób jednoznaczny statusu działki drogowej oznaczonej numerem ewidencyjnym 4/17 przy uwzględnieniu regulacji art. 1 i art. 2 ustawy o drogach publicznych oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane. Podjęte w tej kwestii czynności wyjaśniające, szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, których prawidłowości Sąd nie kwestionuje stanowiły podstawę dla wyeliminowania możliwości przyjęcia dla opisanej powyżej działki drogowej kwalifikacji "drogi publicznej" albo "innego miejsca publicznego" w rozumieniu ustawowym. Materialnoprawną konsekwencją tego ustalenia – jak zasadnie uznały organy nadzoru budowlanego – była konieczność stwierdzenia, że zamiar zrealizowania przedmiotowego ogrodzenia nie był objęty obowiązkiem zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektonicznej budowlanej, a inwestorowi nie można zarzucić samowolnego działania w kategoriach przyjętych przez ustawę – Prawo budowlane. W rezultacie organy właściwe instancyjnie – zgodnie z sugestią Sądu poprzednio orzekającego odstąpiły od stosowania w rozpoznawanej sprawie przepisu art. 49 b ust.1 powołanej powyżej ustawy, na podstawie którego poprzednio nakazano J. K. rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia.

Wobec takich ustaleń organy nadzoru budowlanego uznały, że do podjęcia przewidzianej prawem interwencji obligują je przepisy art. 50 – 51 powoływanej ustawy, mające zastosowanie w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust.1 lub 49 b ust. 1 i m. in. w sytuacji, gdy roboty budowlane są wykonywane lub zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4).

W ocenie organów orzekających przedmiotowe ogrodzenie nie zostało zrealizowane w warunkach samowoli budowlanej, ale wykonane zostało w sposób istotnie naruszający ustalenia i warunki określone w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, czyli przepisach planistycznych, a ta niezgodność z prawem – niemożliwa do usunięcia poprzez wykonanie jakichkolwiek czynności lub robót budowlanych, obliguje do nakazania rozbiórki jako jedynego sposobu uzyskania stanu zgodności z prawem.

Zważyć jednak należy, że ustalenie niezgodności wykonanego przez J. K. ogrodzenia – w zakresie oznaczonym w zaskarżonej decyzji – z przepisami planistycznymi zostało dokonane w sposób niezgodny z oceną przedstawioną przez Sąd w wyroku wydanym w sprawie o sygn. II SA/Wr 669/14, a poprzez to w sposób naruszający zasadę prawdy obiektywnej. Organy orzekające zignorowały bowiem stwierdzenie Sądu poprzednio orzekającego w sprawie o konieczności wykazania naruszenia przepisów planistycznych przy realizowaniu przedmiotowych robót wyłącznie poprzez włączenie do akt spawy ostatecznego postanowienia właściwego organu gminy odmawiającego wydania zaświadczenia o zgodności przedmiotowego ogrodzenia z przepisami uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego [...] w obrębie P. we W.. Formułując takie wskazanie Sąd zwracał uwagę na możliwość kwestionowania negatywnego postanowienia poprzez zażalenie oraz na powinności organu prowadzącego postępowanie, wynikające z zasady udzielenia informacji faktycznej i prawnej.

Mimo jednoznaczności tego zalecenia ograny zaniechały pouczenia inwestora w trybie art. 8 i art. 9 kpa o możliwości przedstawienia zaświadczenia o zgodności zrealizowanej budowy z obowiązującymi ustaleniami planistycznymi i dokonały – stwierdzając to w uzasadnieniu decyzji – samodzielnej oceny w tej kwestii.

Zdaniem Sądu orzekającego w rozpoznawanej obecnie sprawie w istniejących warunkach prawnych i wobec treści przywołanego we wstępie przepisu art. 153 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchybienie to ma znamiona istotnego naruszenia przepisów postępowania.

Ponadto Sąd wskazał na nieprawidłowy sposób określenia poszczególnych odcinków ogrodzenia oznaczonych w zaskarżonej decyzji jako objętych orzeczonym nakazem rozbiórki (tj. 12 m od północno – wschodniego narożnika działki nr [...], AM-[...], obręb P. po północnej granicy działki i 9 m tego narożnika po wschodniej granicy działki).

W toku prowadzonych w sprawie czynności ocennych Sąd zwrócił uwagę, że w materiale sprawy przekazanym do dyspozycji Sądu, znajduje się pismo z dnia 7 marca 2016 r. skierowane przez Architekta Miasta do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., w odpowiedzi na pytanie organu nadzoru budowlanego, zawarte w piśmie z dnia 27 stycznia 2016 r. adresowanym do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. dotyczące wielkości odcinka od wschodniego narożnika działki nr [...], AM-[...], obręb P. przy ul. K. we W. (oznaczonego na załączonym do pisma wydruku literą A) w kierunku zachodnim i południowym, na którym wyznaczono linię rozgraniczającą tereny o różnym przeznaczeniu- 45 i 14 KD (tj. wskazania odległości od punktów A do B i od A do C – oznaczonych na załączonym wydruku.)

Architekt Miejski udzielając odpowiedzi wyjaśnił jednoznacznie, że nie jest "w stanie wskazać precyzyjnej lokalizacji" poszczególnych punktów odniesienia, a dokładną odległość linii od narożnika działki powinien określić uprawniony geodeta, odnotowując ją z planu na mapie do celów projektowych (zgodnie z §6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. – w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie – Dz. U. Nr 25 poz. 133).

Z uzasadnienia decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wynika natomiast, że parametry wielkościowe ogrodzenia przyjęte w decyzji nakazującej jego rozbiórkę w takim zakresie, określone zostały samodzielnie przez organ pierwszej instancji poprzez dokonanie analizy części graficznej opisywanego wcześniej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu – uwzględniającego stanowisko organu gminy przedstawione w odniesieniu do omawianej kwestii w opisanym wcześniej piśmie z dnia 7 marca 2016 r. oraz dolegliwość wynikającą z istoty nakazu rozbiórki – takie działanie organu nadzoru budowlanego należy uznać za nieuprawnione, a tym samym naruszające prawo.

Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 wskazanej powyżej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi oraz koszty związane z udziałem w sprawie pełnomocnika, taryfowo określone.

Rozpoznając sprawę ponownie właściwy organ powinien zastosować się do uwag Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku.