Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 3/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6260 Statut
658
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatu Ś. na bezczynność Rady Powiatu Ś. w przedmiocie wykonania postanowień uchwały postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

IV SAB/Po 3/21

UZASADNIENIE

Przewodniczący Rady Powiatu Ś. pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu bezczynność Rady Powiatu Ś. polegającą na niewprowadzenie w życie postanowień uchwały Rady Powiatu Ś. nr [...] zmieniającej uchwałę w sprawie statutu Powiatu Ś. i wniósł o zobowiązanie Rady Powiatu Ś. do niezwłocznego odwołania dwóch nieetatowych członków Zarządu Powiatu Ś. oraz stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skargę należy odrzucić.

Rada Powiatu Ś. uchwałą z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] zmieniła uchwałę w sprawie statutu Powiatu Ś. w ten sposób, że zmniejszono liczbę członków Zarządu Powiatu Ś. z 5 do 3.

Zgodnie z art. 31 ust. 5 ustawy o samorządzie powiatowym Rada Powiatu może na uzasadniony wniosek starosty odwołać poszczególnych członków zarządu zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu tajnym.

Rada Powiatu Ś. nie odwołała dwóch członków Zarządu Powiatu Średzkiego.

Sąd wskazuje, że bezczynność Rady Powiatu w zakresie powoływania, jak i odwoływania członków zarządu powiatu może podlegać zaskarżeniu tylko na podstawie art. 88 ust. 1 u.s.p. w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. Dla skutecznego wniesienia takiej skargi konieczne jest ustalenie istnienia normy prawnej, która wprost nakazywałaby organowi powiatu określone działanie.

Zgodnie z art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym przepisy art. 87 stosuje się odpowiednio, gdy organ powiatu nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Zgodnie z art. 88 ust. 2 w przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko powiatu.

Przepis art. 88 ust. 1 u.s.p. poszerza, w stosunku do art. 3 § 2 p.p.s.a., zakres sądowej kontroli działań organów powiatu o czynności faktyczne i prawne podejmowane w sprawach ze sfery administracji publicznej oraz bierność tych organów polegającą na niewykonywaniu czynności nakazanych prawem. Tym samym zarzucanego, w ramach art. 88 ust. 1 u.s.p. zaniechania organu powiatu, nie można utożsamiać ze skargą na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a.

Powyższe oznacza, że w ramach skargi wniesionej na podstawie art. 88 ust. 1 u.s.p. nie można domagać się, aby sąd administracyjny zobowiązał organ powiatu do dokonania określonych czynności na wzór art. 149 § 1 p.p.s.a., który wyraźnie wskazuje, że ma zastosowanie do bezczynności, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Uwzględnienie skargi na podstawie art. 88 ust. 1 u.s.p. pozwala sądowi administracyjnemu na nakazanie organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko powiatu (art. 88 ust. 2 u.s.p.). W pojęciu "czynności nakazanych prawem", w rozumieniu art. 88 ust. 1 u.s.p., może mieścić się wyłącznie działalność uchwałodawcza organów samorządu terytorialnego. Unormowanie to przede wszystkim wymaga istnienia wyraźnej normy prawnej, która wprost nakazywałaby radzie powiatu wydania uchwały określonej treści. W postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2016r., sygn. akt I OSK [...] (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na ugruntowane stanowisko judykatury, wyjaśnił, że w pojęciu "czynności nakazanych prawem" mieści się działalność uchwałodawcza organów samorządu terytorialnego "nakazana prawem". Przepis art. 88 ust. 1 u.s.p. wymaga więc ustalenia normy prawnej, która wprost nakazywałaby organowi powiatu podjęcie uchwały określonej treści. Przy czym ustawodawca, poprzez redakcję przepisu art. 88 u.s.p. dał wyraz temu, że nie chodzi tu o czynności możliwe do podjęcia lecz o czynności zawierające element obligatoryjności.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się żadnego przepisu, który obligowałby Radę Powiatu do podjęcia uchwały w kierunku żądanych przez Powiat Ś. działań. Sąd wskazuje raz jeszcze, że zgodnie z art. 31 ust. 5 ustawy o samorządzie powiatowym Rada Powiatu może na uzasadniony wniosek starosty odwołać poszczególnych członków zarządu zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu tajnym. Należy więc zauważyć, że ww. przepis przewiduje możliwość, a nie obligatoryjność odwołania członków zarządu powiatu i to na uzasadniony wniosek Starosty. Trudno jest nawet z teoretycznego punktu widzenia zrozumieć na czym miałoby polegać zobowiązanie rady do podjęcia uchwały odwołującej członków zarządu, skoro rada powiatu taką uchwałę może podjąć wyłącznie na wniosek starosty, którego nie złożono.

Jeżeli więc podjęcie uchwały nie jest obowiązkowe, to w sprawie nie ma zastosowania art. 88 ustawy o samorządzie powiatowym, gdyż skarga wniesiona na podstawie tego przepisu dotyczy przede wszystkim bezczynności organów jednostki samorządu terytorialnego w zakresie działalności uchwałodawczej i to w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na te organy obowiązek podjęcia stosownych uchwał, zarządzeń (por. też: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK [...], LEX nr 206507, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 2011 r., sygn. akt II OSK [...]).

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należało uznać skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ją odrzucić.