Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1061/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 34 ust. 2
journal: Dz.U. 1975 nr 8 poz 48
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego.
article: art. 81c ust. 2-4
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] (dalej: Spółdzielnia lub SM) jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z [...] czerwca 2017 r. nr [...] zobowiązujące do przedłożenia ekspertyzy technicznej.

W podstawie prawnej organ wskazał art.138 § 1 pkt 2 i art. 144 K.p.a. oraz art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1331) w zw. z art. 37-40 ustawy z 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).

Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadził postępowanie w sprawie legalności budowy kanalizacji deszczowej przebiegającej w drodze dojazdowej od skrzyżowania ulic [...] i ulicy [...] do garaży mieszkańców osiedla [...], zlokalizowanej na działkach nr ewid. 2905/202, 2905/203, 2905/204, 2905/183, 2905/185, 2904/1, 2899/3 położonych w Ł. (tak określony przedmiot był wynikiem decyzji kasacyjnej WINB z [....] marca 2016 r., którą uchylono decyzję PINB w [...] z [...] stycznia 2016 r. umarzającą postępowanie w sprawie odprowadzania wód opadowych z obiektów budowlanych i przeprowadzenia w dniu [...] maja 2016 r. rozprawy administracyjnej w terenie).

W toku prowadzonego postępowania PINB w [...] ustalił, że inwestorem osiedla [...], wówczas os. [...], była Wojewódzka Spółdzielnia Mieszkaniowa w R., z upoważnienia której inwestycje realizował inwestor zastępczy – Zakład Projektowania i Usług Inwestycyjnych "[...]". Przedmiotowa kanalizacja deszczowa wybudowana została bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w latach 1978-1979. W tej sytuacji PINB w [...] uznał, że sprawa podlega rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. i postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy P.b. z 1974 r. nałożył na Spółdzielnię Mieszkaniową w Ł. obowiązek dostarczenia w terminie do [...] września 2017 r. ekspertyzy technicznej kanalizacji deszczowej przebiegającej w drodze dojazdowej od skrzyżowania ulic [...] i ulicy [...] do garaży mieszkańców osiedla [...], zlokalizowanej na działkach nr ewid. 2905/202, 2905/203, 2905/204 2905/183, 2905/185, 2904/1, 2899/3 położonych w Ł.

Organ wskazał, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do poprawności wykonania przedmiotowej kanalizacji deszczowej i mimo sprzecznych oświadczeń

i wyjaśnień stron zasadnym wydaje się nałożenie obowiązku na Spółdzielnię.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła SM w [...] wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazała, że inwestorem zastępczym był Centralny Związek Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego - Zakład Projektowania "[...]" i wszystkie decyzje i pozwolenia były kierowane do inwestora zastępczego. Wskazała, że do PINB przesłany został plan ogólny zagospodarowania inwestycji, aneks do planu realizacyjnego, książka środków trwałych, gdzie pod pozycją 41 wpisana jest kanalizacja deszczowa przekazana do Urzędu Miasta w Ł. Podkreśliła, że SM nie jest właścicielem działki 2905/183, a jedynie współużytkownikiem wraz z właścicielami garaży. Obecnie nie może odpowiadać za zaniedbania w dokumentacji Urzędu Miasta w Ł. związane z przejętą kanalizacją deszczową. Nie jest właścicielem działki, ani nie jest jedynym jej użytkownikiem. Kanalizacja deszczowa była budowana w 1978 r. i od tego czasu minęło prawie 40 lat, w tym czasie Urząd Miasta winien skompletować niezbędną dokumentację.

Po przeanalizowaniu sprawy WINB wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i jednocześnie zobowiązał Spółdzielnię Mieszkaniową w Ł. do przedłożenia w terminie do dnia [...] listopada 2017 r., ekspertyzy technicznej dotyczącej jakości wykonanych robót budowlanych związanych z wybudowaną kanalizacją deszczową, przebiegającą w drodze dojazdowej od skrzyżowania ulic [...] i ulicy [...] do garaży mieszkańców osiedla [...], zlokalizowanej na działkach nr ewid. 2905/202, 2905/203, 2905/204, 2905/183, 2905/185, 2904/1, 2899/3 położonych w Ł. - sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane.

Organ odwoławczy uznał, że stanowisko organu I instancji o zobowiązaniu do przedłożenia ekspertyzy technicznej jest słuszne, jednak zaskarżone postanowienie wymaga reformacji co do zakresu nałożonego obowiązku oraz z uwagi na upływ terminu wyznaczonego na wykonanie obowiązku.

Powołując się na art. 81c ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. organ wyjaśnił, że koniecznym warunkiem do zastosowania tego przepisu jest ustalenie

i wskazanie okoliczności powodujących powstanie wątpliwości co do stanu technicznego obiektu, lub co do jakości wykonanych robót i zastosowanych materiałów budowlanych.

Organ podał, że w toku postępowania ustalono, że przedmiotowa kanalizacja deszczowa wybudowana została w latach 1978-1979, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Ustalono także, że niektóre studzienki są zawyżone

w stosunku do powierzchni jezdni, co w połączeniu ze znacznym nachyleniem drogi dojazdowej w kierunku północnym powoduje, że wody opadowe nie są przez nie przyjmowane i przelewają się w kierunku północnym. Wątpliwości organu wzbudziła również lokalizacja wpustu przy garażu na działce nr ewid. 2899/22, który usytuowany jest na wewnętrznym łuku zakrętu wyniesionym w stosunku do nachylenia drogi, co powoduje że wody opadowe spływające droga dojazdową od skrzyżowania ulic [...] i ulicy [...] omijają ten wpust. WINB ocenił, że obowiązek sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej jakości wykonanych robót jest uzasadniony. Pozwoli na określenie zakresu koniecznych do przeprowadzenia robót remontowo-naprawczych mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Z uwagi na fakt, że kanalizacja deszczowa jest elementem podziemnym, zakrytym, ustalenie jej stanu technicznego a w szczególności jej drożności i szczelności w ramach zwykłych oględzin jest niemożliwe. Obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej został nałożony w celu umożliwienia doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i ma umożliwić legalizację kanalizacji deszczowej.

Odnośnie nałożenia obowiązku na Spółdzielnię Mieszkaniową w [...] WINB uznał to za zasadne, choć nie podzielił argumentacji organu powiatowego co do przyczyn nałożonego obowiązku. Wyjaśnił, że organ nadzoru budowlanego w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy z 1974 r. nie bada i nie uwzględnia kwestii posiadania prawa własności nieruchomości i nie ma ona wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podał, że na mocy art. 81c ust. 1 i 2 ustawy obowiązek przedstawienia ekspertyzy winien być skierowany do uczestników procesu inwestycyjnego (którymi w rozumieniu ustawy są: inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, projektant i kierownik budowy) oraz właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Wybudowanie kanalizacji deszczowej wiązało się z budową budynków mieszkalnych wielorodzinnych nr 7, 10 i 11 oddanych do użytkowania w latach 1978-1979, natomiast inwestorem osiedla [...], wówczas os. [...], była Wojewódzka Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...], z upoważnienia której inwestycje realizował inwestor zastępczy - Zakład Projektowania i Usług Inwestycyjnych "[...]". Inwestorem budowy kanalizacji deszczowej była zatem Wojewódzka Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...], o czym świadczą dokumenty zalegające w aktach, tj. aneks do planu realizacyjnego osiedla [...] w Ł., zatwierdzony dla Wojewódzkiej Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] - Zakład Projektowania i Usług Inwestycyjnych "[...]" decyzją Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w R., z dnia [...] stycznia 1978 r. na której widoczny jest fragment przedmiotowej kanalizacji deszczowej, aneks do planu realizacyjnego osiedla [...] w Ł. "Aneks zte, sieć wod-kan, co, gaz II Przedsięwzięcie" (brak pieczęci o jego zatwierdzeniu), na którym zaprojektowana jest cała kanalizacja deszczowa, dowód PT 39/79 z [...] lutego 1979 r. przekazania – przejęcia środka trwałego do Urzędu Miasta, na którym widnieje pieczątka "Wojewódzka Spółdzielnia Mieszkaniowa w R., Zakład projektowania i usług Inwestycyjnych [...]".

WINB powołując się na § 34 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8, poz. 48 ze zm. – zwane dalej "rozporządzeniem z 20 lutego 1975 r.") podał, że prawa i obowiązki związane

z przedmiotową kanalizacją, w tym konsekwencje ewentualnego naruszenia prawa

z tytułu nielegalnego jej wybudowania przez Wojewódzką Spółdzielnię Mieszkaniową w [...], ponosi aktualny zarządca obiektu, tj. SM w [...]. Zgodnie z ww. przepisem właściciel lub zarządca obiektu ma obowiązek przechowywania przez okres istnienia obiektu planu realizacyjnego i projektu ze wszystkimi rysunkami zamiennymi lub naniesionymi zmianami , wprowadzonymi w toku wykonywania robót budowlanych. Z powyższych względów organ odwoławczy nie uwzględnił stanowiska spółdzielni argumentującego brak decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na kierowanie jej do inwestora zastępczego. WINB dodatkowo zauważył, że kanalizacja deszczowa została wybudowana na potrzeby odprowadzenia wód opadowych z budynków mieszkalnych wielorodzinnych, którymi aktualnie zarządza SM w [...]. Brak jest podstaw do przypisania innemu podmiotowi prawa zarządcy do przedmiotowej kanalizacji deszczowej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji

i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia

i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania innemu równorzędnemu organowi I instancji, a także

o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Kwestionowanemu rozstrzygnięciu strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i błędną ocenę materiału dowodowego,

w wyniku czego dokonano błędnych ustaleń, że Spółdzielnia Mieszkaniowa jest aktualnym zarządcą obiektu budowlanego – kanalizacji deszczowej, w sytuacji, gdy właścicielem i zarządcą sieci kanalizacyjnej jest Gmina Miasto [...] oraz błędne ustalenie, że przedmiotowa kanalizacja deszczowa stanowi samowolę budowlaną;

- art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania pomimo, że w stanie faktycznym i prawnym brak było możliwości wydania decyzji merytorycznej;

- art. 28 K.p.a. w zw. § 34 ust. 2 rozporządzenia z 20 lutego 1975 r. poprzez skierowanie postanowienia do Spółdzielni jako zarządcy obiektu, w sytuacji gdy ta strona nie jest i nigdy nie była zarządca tego obiektu;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie, nie odniesienie się w sposób wyczerpujący i merytoryczny do dowodów przedstawionych przez skarżącą, czym naruszono zasadę wyrażoną w art. 11 K.p.a.;

- zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wynikającej z art. 8 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska.

Postanowieniem z dnia 16 października 2017 r., sygn. II SA/RZ 1061/17 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu (tu postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym, jak wynika z przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. DzU. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji/postanowienia określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, iż nie naruszyło ono prawa i dlatego skarga, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., podlegała oddaleniu.

Przede wszystkim nie jest trafny podniesiony w skardze zarzut naruszenia szeregu przepisów o postępowaniu administracyjnym. W szczególności chybiony jest zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, a także art. 11 K.p.a.

Otóż treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.sa. jednoznacznie stanowi, że warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, iż stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, "Postępowanie sądowo – administracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W –wa 2004 r., s. 305).

Postepowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydaniu zaskarżonego postanowienia naruszono prawo w zakresie wskazanym w cyt. wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zebrany w sprawie niniejszej materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, ani też by nie były w toku postępowania respektowane zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7 K.p.a. (legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Materiał dowodowy zebrany został z zachowaniem wymogów określonych w art. 75 i nast. K.p.a., co pozwoliło organom na jego ocenę zgodną z regułami art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i w konsekwencji na prawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny i szczegółowy przedstawia argumenty i wyjaśnia przyczyny podjęcia postanowienia reformatoryjnego (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.), tj. co do zakresu obowiązku nałożonego w myśl art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Bezzasadny jest więc zarzut naruszenia zasady ogólnej przekonywania (art. 11 K.p.a.) jak i związanej z nią zasady budzenia zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.); jej naruszenia nie można bowiem dopatrywać się w każdej sytuacji, gdy strona nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem, w szczególności również gdy w skardze zarzut ten nie został bliżej rozwinięty. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. "poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania", przy braku możliwości wydania decyzji merytorycznej. Na mocy bowiem wspomnianego przepisu organ administracji jest zobowiązany do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego jest reflexsem bezprzedmiotowości sprawy administracyjnej, która miała być rozstrzygnięta w danym postępowaniu (zob. W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego, W – wa 1989, s. 134). Bezprzedmiotowość postępowania oznacza więc, że brak jest któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkujący tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty sprawy. Postępowanie, w którym wydane zostało zaskarżone postanowienie, będące częścią innego już toczącego się postępowania przewidzianego w Prawie budowlanym (jego przedmiotem jest legalność kanalizacji deszczowej) bez wątpienia nie jest bezprzedmiotowe, a zatem nie zachodziła konieczność jego umorzenia w myśl art. 105 § 1 K.p.a.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia stanowił art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. W myśl tego przepisu organy administracji architektoniczno – budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocena technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Postanowienie, o jakim mowa w powołanym przepisie jest zaskarżalne, o czym stanowi art. 81c ust. 3 P.b. Jednocześnie według art. 81c ust. 4 P.b. w razie niedostarczenia ocen lub ekspertyz albo w razie dostarczenia ocen lub ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę będącą ich przedmiotem, organ administracji architektoniczno – budowlanej lub nadzoru budowlanego może zlecić wykonanie tych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie przyjmuje się, że wspomniany wyżej przepis daje uprawnienie do nałożenia obowiązku dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz tylko wówczas, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości (a więc wątpliwości o charakterze kwalifikowanym). Stosując powyższy przepis, który ma charakter szczególny, a który stanowi podstawę prawną do nałożenia na stronę określonych obowiązków, w tym także finansowych, nie można dokonywać wykładni rozszerzającej. Stąd też organ wydając postanowienie na podstawie art. 81c ust. 2 P.b. obowiązany jest wykazać istnienie uzasadnionych wątpliwości, czyli spełnienie ustawowej przesłanki w konkretnym stanie faktycznym.

Trzeba również podkreślić, że postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 P.b. ma charakter dowodowy, nie rozstrzyga sprawy co do istoty (nie jest orzeczeniem merytorycznym) i nie kończy prowadzonego postepowania administracyjnego. To postępowanie, w którym jest ono wydawane jest bowiem częścią innego już toczącego się postępowania przewidzianego w prawie budowlanym, bądź jest elementem wyjaśniania przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcia takiego postępowania.

Stroną w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie nałożenia obowiązków są wyłącznie uczestnicy procesu budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, na których nałożono obowiązek wykonania określonych obowiązków (art. 81c P.b.).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu legalność nałożonego na stronę obowiązku, w myśl omówionego wyżej art. 81c ust. 2 P.b. Stan faktyczny sprawy, jak wcześniej wskazano, ustalony został prawidłowo i z uwagi na jego zaprezentowanie przy okazji opisywania stanowiska strony i organu brak jest konieczności jego powielania. Wskazać jednak należy, że przedmiotowa kanalizacja deszczowa została wybudowana w latach 1978 – 1979, bez wymaganego pozwolenia na budowę i jej budowa związana była z budową budynków mieszkalnych wielorodzinnych nr 7, 10 i 11 (oddanych do użytkowania w latach w/w), zaś inwestorem osiedla gen. [...] (wówczas os. [...]) była Wojewódzka Spółdzielnia Mieszkaniowa w [....], przy czym z jej upoważnienia inwestycję realizował inwestor zastępczy (ZPiUJ "[...]"). Słusznie więc przyjął organ odwoławczy, że inwestorem budowy przedmiotowej kanalizacji była Wojewódzka Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...], o czym też świadczą dokumenty wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, znajdujące się w aktach sprawy. Organ ten trafnie też wskazał, przywołując treść § 34 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48 ze zm.), iż skutki związane z nielegalnym wybudowaniem przedmiotowej kanalizacji ponosi aktualny zarządca obiektu, tj. Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...] i wypada przy tym podkreślić, że aktualnie zarządza ona budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, na potrzeby których czyli odprowadzania wód opadowych z tychże budynków wybudowana została przedmiotowa kanalizacja deszczowa. Nadto z pism Burmistrza Miasta [...] (z dnia [...] maja i [...] listopada 2015 r.) wynika, że Gmina Miasto [...] nie była inwestorem, nie pełniła i nie pełni funkcji zarządcy tej kanalizacji, nie jest też jej właścicielem. Nałożenie zatem obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej na stronę skarżącą było prawidłowe i nie narusza prawa.

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowody wykazuje spełnienie ustawowej przesłanki w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, a więc jak wskazał organ odwoławczy istnienie uzasadnionych wątpliwości dotyczących jakości wykonanych robót budowlanych związanych z budową przedmiotowej kanalizacji deszczowej, przebiegającej w drodze dojazdowej od skrzyżowania ulic [...] i ul. [...] do garaży mieszkańców os. [...], zlokalizowanej na działkach nr 2905/202, nr 2905/203, nr 2905/204, nr 2905/183, nr 2905/185, nr 2904/1, nr 2899/3, poł. w Ł. Z ustaleń organów wynika, że ich wątpliwości szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wzbudziła lokalizacja wpustu przy garażu na działce nr 2899/22 (omija ten wpust), lokalizacja niektórych studzienek zawyżona w stosunku do powierzchni jezdni, co ze znacznym nachyleniem drogi dojazdowej w kierunku północnym powoduje, że wody opadowe nie są przez te studzienki przyjmowane i przelewają się w kierunku północnym. Przekonująco wyjaśniają, że żądana ekspertyza techniczna pozwoli na określenie zakresu koniecznych do wykonania robót remontowych (naprawczych) celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości przy wybudowanej, bez wymaganego pozwolenia na budowę, kanalizacji deszczowej. Słusznie też akcentowano, że ustalenie jej stanu technicznego, zwłaszcza drożności i szczelności, ze względu na to, że jest ona elementem podziemnym (zakrytym) w drodze zwykłych oględzin nie jest możliwe. Bez wątpienia dla wszechstronnego wyjaśnienia tych zagadnień wymagana jest fachowa ekspertyza oceniająca wykonane roboty i która pozwoli na ich doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem.

Reasumując stwierdzić należy, że podstawy do zastosowania art. 81c ust. 2 zostały przez organy wyczerpująco wyjaśnione, zaś przedstawione motywy są spójne i znajdują odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz normatywnym.

Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.