Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 428/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: SWSA Jacek Bursa SWSA Sebastian Pietrzyk SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg M. R. oraz K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 lutego 2022 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz M. R. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz K. Z. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 28 października 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz art, 104 K.p.a. oraz art. 105 § 1 K.p.a. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym, zewnętrznym parkingiem i wewnętrzną drogą na działkach nr: [...], [...] obr. 63 Podgórze wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...] obr. 63 Podgórze przy ul. [...] w Krakowie oraz umorzył postępowanie dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę zjazdu z drogi publicznej ul. [...] na działce nr [...] obr. 63 Podgórze.

W uzasadnieniu organ wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w toku postępowania uzyskano następujące uzgodnienia: opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 8.10.2018r. w odniesieniu obszarów przyległych do pasa drogowego, opinię Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 22.12.2020r. w odniesieniu obszarów przyległych do pasa drogowego. Ponadto uzyskano: opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 16.10.2018 r. i z dnia 29.04.2019 r. w zakresie ochrony środowiska, opinię Wydziału ds. Jakości Powietrza UMK z dnia 1.10.2018. i z dnia 24.04.2019 r. w zakresie ochrony powietrza, opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej z dnia 3.10.2018r. i z dnia 23.04.2019r. odnośnie ochrony korytarzy transportowych przed zabudową, opinię Wydziału Planowania Przestrzennego z dnia 4.08.2020r. w odniesieniu do terenów zlokalizowanych na obszarze objętym sporządzanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwałę Rady Dzielnicy XI z dnia 24.05.2021r. Nr XXIX/267/2021, protokół nr 11 z dnia 18.03.2021 r. Zespołu Urbanistyczno Architektonicznego powołanego zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa nr 336/2019 z dnia 15.02.2019 r. W toku postępowania pismem z dnia 4.05.2021r. wystąpiono o uzgodnienie projektu decyzji do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w kwestii konieczności dokonywania uzgodnień, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 11 ppkt a) ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy, z uwagi na niezajęcie stanowiska przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie we wskazanym terminie, uzgodnienie z tym organem należało uznać za dokonane. Uchwałą z dnia 24.05.2021r. Nr XXIX/267/2021 Rada Dzielnicy XI Podgórze Duchackie zaopiniowała negatywnie wnioskowane zamierzenie inwestycyjne.

Ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalono też, że część zamierzenia inwestycyjnego dotyczy budowy zjazdu z drogi publicznej ul. [...] na działce nr [...] obr. 63 Podgórze a zgodnie z art. 29 ust. 6 ustawy o drogach publicznych obowiązującym od dnia 1.01.2017r. budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 (zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu), nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z czym postępowanie o ustalenie warunków zabudowy w części obejmującej budowę zjazdu z drogi publicznej ul. [...] na działce nr [...] obr. 63 Podgórze stało się bezprzedmiotowe.

Od powyższej decyzji jednobrzmiące odwołania złożyli M. R. i K. Ż., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i odmówienia inwestorowi ustalenia warunków zabudowy, względnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 11 lutego 2022 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nazwy wnioskodawcy i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że stwierdziło, że inwestorami w sprawie jest "Firma A , a w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że istniały, wobec nieobowiązywania na znacznej powierzchni terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p., co nie jest kwestionowane. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie sporządzona została analiza urbanistyczno-architektoniczna. Do analizy załączono kopię mapy ewidencyjnej w stosownej skali. W sporządzonej analizie wskazano, że obszar analizowany wyznaczono w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej niż 50m. Teren inwestycji na w/w działce posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...], do której przylega na szerokości ok. 50 m- zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia stanowi ona front terenu inwestycji. Wobec czego granice obszaru analizowanego wyznaczono wokół działki objętej wnioskiem, w zakresie niezbędnego min. tj. 150m. Zatem w przedmiotowej sprawie organ właściwy dla ustalenia warunków zabudowy wyznaczył granice obszaru analizowanego prawidłowo. W obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, wskazujące na określenie wymagań dotyczących planowanej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Są to w szczególności dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...].

Stwierdzono, że na terenie, na którym planowana jest inwestycja nie uchwalono planu zagospodarowania przestrzennego, teren ten nie jest też objęty obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren inwestycji położony jest w południowej części Krakowa w obszarze gdzie przeważa zabudowa mieszkalna wielorodzinna, w sąsiedztwie terenu inwestycji na działce [...] występuje wielkopowierzchniowy obiekt handlowo - usługowy. W sąsiedztwie terenu inwestycji po stronie wschodniej ulicy [...] (dz. [...]+[...]) mieści się restauracja "[...]". Po zachodniej stronie Kordiana w części północnej pierzei ulicy kilka budynków jednorodzinnych, jednak zdecydowanie przeważa tu wielorodzinna zabudowa która poprzez wewnętrzne drogi dojazdowe wchodzi w głąb terenu w pierzei, w której planowana jest inwestycja również przeważa zabudowa wielorodzinna rozszerzającym pasem w kierunku południowym obudowująca ulicę. Na terenie inwestycji rosną liczne drzewa i krzewy ozdobne, teren jest zabudowany budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Przedmiotowa działka znajduje się w zasięgu miejskich sieci infrastruktury technicznej (en, wodociągowej, gazowej, kanalizacji miejskiej).

Przechodząc do oceny parametrów urbanistycznych, Kolegium wskazało, że forma architektoniczna obiektów występujących w obszarze analizowanym nie jest jednorodna, pojawiają się tu zarówno budynki niskie, jak i średniowysokie, przekryte dachami połaciowymi oraz płaskimi, budynki te stanowią różne rodzaje i typy zabudowy. Pierwszym z parametrów wymagających ustalenia jest linia zabudowy. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 4 ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust. 3). Ponadto na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia - dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy. W przedmiotowej sprawie ustalono, że wyznacza się linię zabudowy, zgodnie z oznaczeniem na załączniku graficznym nr 2 i nr 4 do decyzji jako nieprzekraczalna linię zabudowy w odległości 7m od działki drogowej nr [...], obr. 63 Podgórze, jako kontynuację linii zabudowy na działce nr [...] i [...]. Linię nowej zabudowy wyznaczono zgodnie z § 4. ust 4 rozporządzenia. Dodano także, że dodatkowe ograniczenia wynikać będą z przepisów regulujących odległość nowej zabudowy od granic z innymi nieruchomościami oraz regulujące odległość nowej zabudowy od zabudowy i infrastruktury technicznej istniejącej i projektowanej. Powyższe rozwiązanie Kolegium uznaje za prawidłowe.

Kolejny parametr, tj. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy do całkowitej powierzchni terenu inwestycji ( pow. dz. nr [...] + pow. wnioskowanej część działki nr [...] obr. 63 Podgórze (ok. 2190m2) również określono prawidłowo na poziomie 30% z tolerancją ± 1%. Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycji dz. nr [...] oraz część działki nr [...] obr. 63 Podgórze określono na poziomie min 40%. Co do szerokości elewacji frontowej stwierdzono, że parametr ten również określono prawidłowo. Wielkości te wyznaczono zgodnie z § 6. ust. 2 ww. rozporządzenia. Stwierdzono, że wyznacza się szerokość elewacji frontowej budynku od strony ul. [...]: 38m z tolerancją do minus 20% mierzona w płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny elewacji frontowej budynku w najszerszym miejscu budynku. Odnosząc się do ustaleń dotyczących wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu i attyki, wskazano, że jest on prawidłowo określony, gdyż przyjęto, że ustala się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na 18,0 m ± 0,5m do attyki. Całkowita wysokość nowej zabudowy (wraz z ewentualnie projektowanymi urządzeniami i pomieszczeniami technicznymi) nie może przekroczyć rzędnej wysokości 279,00 m n.p.m. Wysokości wyznaczono zgodnie z § 7. ust. 4 w/w rozporządzenia. Kolegium nie zakwestionowało ustaleń w zakresie geometrii dachu. Ten parametr ustalono zgodnie z § 8.ww. rozporządzenia. Dla nowej zabudowy ustalono następujące zasady kształtowania dachu, a mianowicie krycie budynku dachem płaskim, dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego ustalono wysokość 18,0m+-0.5m do attyki oraz stwierdzono, że całkowita wysokość nowej zabudowy nie może przekroczyć rzędnej wysokości 279,00m n.p.m. Powyższe ustalenia są prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że nie można się z nimi zgodzić. Prezydent Miasta Krakowa uzyskał Opinię Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa z dnia 16 października 2018 roku oraz z dnia 29 kwietnia 2019 roku, zgodnie z którą przy zachowaniu określonych warunków inwestycja nie będzie stanowić istotnego zagrożenia dla środowiska przyrodniczego. Na terenie planowanej inwestycji nie stwierdzono również występowania żadnego gatunku podlegającego ochronie. Zamierzenie inwestycyjne nie jest zaliczane do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W zakresie ochrony przyrody stwierdzono, że inwestycję należy przeprowadzić zachowując maksymalną, możliwą do zaprojektowania wielkość powierzchni biologicznie czynnej, po uwzględnieniu powierzchni zabudowanej (zgodnie z ustaleniami zawartymi w decyzji WZ), a także minimalnej, koniecznej dla obsługi przedmiotowej inwestycji powierzchni infrastruktury technicznej i komunikacyjnej (zgodnej z przepisami) w oparciu o art. 3 pkt 13, art. 71 ust. 3, art. 101, art. 127 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, które wprowadzając zasadę racjonalnego kształtowania i gospodarowania zasobami środowiska, wskazują konieczność tworzenia warunków optymalnego spełniania przez zwierzęta i roślinność funkcji biologicznej w środowisku, zachowania walorów krajobrazowych oraz ograniczenia likwidacji terenów zieleni. W przypadku konieczności ogradzania terenu należy zastosować ogrodzenie ażurowe, o prześwitach umożliwiających przemieszczanie się drobnych zwierząt kręgowych, w tym zapewniające minimum 12 cm wolnej przestrzeni od powierzchni ziemi do dolnej krawędzi ogrodzenia. Konieczność zachowania tras migracji i możliwości przemieszczania się zwierzętom wynika z art. 5 pkt 2, art. 117, ust. 1, pkt. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną, art. 11, ust. 2, pkt. 6 ustawy z dnia 13 października 1995 Prawo łowieckie. W przypadku stwierdzenia na budynkach przeznaczonych do rozbiórki gniazd lub siedlisk zwierząt chronionych (ptaków, nietoperzy) należy zwrócić się ze stosownym wnioskiem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w celu otrzymania zgody na odstępstwa wobec zakazów dotyczących gatunków chronionych zwierząt i ustalenia ewentualnej rekompensaty przyrodniczej, zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Co do zarzutu odwołujących się odnośnie rzekomego naruszenia art. 8 K.p.a. poprzez pominięcie i brak odniesienia się do negatywnej opinii Rady Dzielnicy XI Podgórze z dnia 24 maja 2021 roku, wyjaśnić należy, iż organ I instancji odniósł się do tego stanowiska, lecz nie podzielił go i wskazał, że opinia ta nie jest przeszkodą dalszego procedowania wniosku i w konsekwencji wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. R. zarzucając naruszenie:

1/ art. 10 § 1, art. 15 i art. 28 K.p.a., co doprowadziło niechybnie do zmaterializowania się przesłanek zastosowania art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. (jakkolwiek wskutek sprzeczności w twierdzeniach SKO i pełnomocnika inwestora, trudno stwierdzić to ponad wszelką wątpliwość), a to wskutek skierowania decyzji Prezydenta do osoby niebędącej stroną, a następnie swoistego "sanowania" postępowania na etapie odwoławczym poprzez wyrzeczenie, że SKO "uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nazwy wnioskodawcy i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy w ten sposób, że stwierdza, iż inwestorem w sprawie jest "Firma A podczas gdyby rzeczywiście - jak to określa pełnomocnik inwestora - w sprawie zaistniała domniemana "oczywista omyłka", to właściwym trybem postępowania była rektyfikacja decyzja Prezydenta na podstawie art. 113 K.p.a., gdy tymczasem w świetle przytoczonego wyrzeczenia organy obu instancji rozpoznały dwie różne sprawy administracyjne;

2/ art. 10 § 1 K.p.a. poprzez pozbawienie skarżącej czynnego udziału w obu instancjach, a to wskutek braku poinformowania skarżącej przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co umożliwiłoby wyjaśnienie zarówno analizatorce jak i pełnomocnikowi Inwestora, na czym polega prawidłowa analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co naświetlono w poniższych zarzutach;

3/ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. wskutek wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oparcie decyzji na niepełnej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a to wskutek: a) błędnego określenia południowo-wschodnich granic obszaru analizowanego (przesunięcie tej części granicy w kierunku zachodnim, na odległość bliżej aniżeli 150 metrów od granic działki, na której znajduje się inwestycja, co doprowadziło do pominięcia w ramach tzw. analizy architektoniczno-urbanistycznej np. działek ewidencyjnych numer [...] i [...]; b) niewystarczającej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym w szczególności nieustalenie istotnie zróżnicowanych (rzędu kilkunastu metrów) rzędnych wysokościowych charakterystycznych dla analizowanego obszaru (ograniczono się do przytoczenia rzędnych wysokościowych na działce pod planowaną inwestycję, co bez odniesienia do rzędnych wysokościowych pozostałej części analizowanego obszaru jest całkowicie niemiarodajne); c) nieuzasadnionego obliczenia przez tzw. analizatorkę średniej wartości poszczególnych tzw. wskaźników urbanistyczno-architektonicznych bez uwzględnienia wartości charakterystycznych dla niektórych działek zabudowanych położonych w obszarze analizowanym; d) braku miarodajnej informacji dotyczącej metodologii obliczeń i zbierania danych przyjmowanej przez tzw. analizatorkę przy dokonywaniu znacznej części domniemanej analizy urbanistyczno-architektonicznej, co uniemożliwia w istocie jakąkolwiek racjonalną weryfikację danych przyjętych za podstawę obliczeń i sposobu obliczania wartości niektórych tzw. wskaźników urbanistyczno-architektonicznych, a w rezultacie zamienne posługiwanie się przez organy administracji i Sąd pojęciami; wskaźników: intensywności zabudowy i wielkości powierzchni nowej zabudowy (powierzchni zabudowy), które jak wiadomo nie mają tożsamego znaczenia; e) zaniechania uzupełnienia postępowania odwoławczego choćby tylko o uzupełniającą opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, podczas gdy potrzeba taka wynikała z treści pism procesowych Skarżącej i wskazanych przez nią potrzeb ochrony gatunkowej roślin (z daleko posuniętej ostrożności procesowej wyjaśniam, że rojownik nie stanowi ani drzewa ani krzewu, o których traktuje powyższa opinia, a czego zdają się nie rozumieć ani organy administracji ani Sąd); - w wyniku czego Sąd I instancji oparł wyrok w sprawie na błędnie ustalonym przez organy administracji stanie faktycznym, który miał potwierdzać, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji istniejącej w obszarze analizowanym i nie zachodzi sprzeczność inwestycji z przepisami odrębnymi;

4/ art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 ust. 1 i 4 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, wskutek uznania, że istnienie "pewnych uciążliwości dla planowanej inwestycji" uzasadnia odstąpienie od zasady określenia linii nowej zabudowy dla Inwestycji jako przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich i w konsekwencji wyznaczenie jej jako kontynuację linii zabudowy na dz. nr [...], [...]", podczas gdy takie odstępstwo jest możliwe tylko w oparciu o wyniki analiz funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu opisanych w § 3 ust. 1 Rozporządzenia ZIGT

5/ art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 UPZP oraz § 5 ust. 2 w zw. z § 3 ust. 1 Rozporządzenia ZIGT poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwie zastosowanie, wskutek uznania, że założenia kwestionowanej inwestycji obejmujące "zabudowanie obiektem kubaturowym oraz program inwestycji" uzasadniają odstąpienie od zasady określenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego i w konsekwencji wyznaczenie tegoż wskaźnika powyżej jego średniej wartości, podczas gdy takie odstępstwo jest możliwe tylko w oparciu o wyniki analiz funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu opisanych w § 3 ust. 1 Rozporządzenia ZIGT

6/ art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp oraz § 6 ust. 2 w zw. z § 3 ust. 1 Rozporządzenia ZIGT poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, wskutek uznania, że sam tylko fakt, że "planowana dominująca funkcja budynku" uzasadnia odstąpienie od zasady określenia szerokości elewacji frontowej jako średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym i w konsekwencji wyznaczenie tegoż wskaźnika na podstawie "średniej szerokości elewacji frontowych zabudowy wielorodzinnej, podczas gdy takie odstępstwo jest możliwe tylko w oparciu o wyniki analiz funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu opisanych w § 3 ust. 1 Rozporządzenia ZIGT

7/ art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 4 ust. 1 w zw. z § 5 ust. 1 w zw. z § 6 ust. 1 Rozporządzenia ZIGT poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w zakresie opracowania charakterystyki obszaru analizowanego organy administracji mają dysponować swoistym uznaniem w zakresie doboru działek ewidencyjnych uwzględnionych w ramach analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy przywołane przepisy Rozporządzenia ZIGT nie dają jakichkolwiek podstaw do wnioskowania o rzekomym uprawnieniu organu administracji wydającego decyzję do wyboru tylko niektórych działek ewidencyjnych z obszaru analizowanego.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Tożsamo brzmiącą skargę na powyższą decyzję wniósł K. Ż. w konkluzji domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na obie skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Po przeprowadzeniu postępowania w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: Dz.U. 2022 r. poz. 503, dalej: u.p.z.p.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., gdy:

1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2/ teren ma dostęp do drogi publicznej;

3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4/ teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, ze zm.), o której mowa w art. 88 ust. 1;

5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Niespełnienie jednej ze wskazanych przesłanek czyni wydanie decyzji o warunkach zabudowy niedopuszczalnym. Natomiast, jeśli planowana inwestycja czyni zadość wszystkim przesłankom i brak jest innych przepisów sprzeciwiających się danej inwestycji, organ jest obowiązany do ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji.

Sprecyzowana w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa uzależnia dokonanie zmiany w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jak podkreśla się w orzecznictwie, celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość i uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 357/15).

Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, z wyjątkiem terenów zamkniętych, w stosunku do których właściwy jest wojewoda (art. 60 ust 3). Jak stanowi art. 60 ust. 4 ustawy, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

Sposób ustalania parametrów zamierzenia inwestycyjnego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (Dz.U. Nr 164, poz. 1588; dalej: r.n.z.z.t.). W tym celu organ przeprowadza analizę, rozpoczynając od wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). Dla tego obszaru przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Niewątpliwie analiza ta stanowi kluczowy dowód w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wyciągnięte z przeprowadzonej analizy wnioski przekładają się bowiem bezpośrednio na stwierdzenie możliwości ustalenia warunków zabudowy.

W przedmiotowej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna obszaru wokół terenu inwestycji została sporządzona przez mgr inż. arch. M. K., wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, która również przygotowała projekt decyzji. W ocenie Sądu analiza ta nie odpowiada wymogom rozporządzenia, w konsekwencji nie można było na jej podstawie ustalić warunków zabudowy w zakresie określonych poniżej parametrów nowej zabudowy.

Zauważyć trzeba, że w analizie zawarto wyjaśnienie sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego. Wskazano, że front terenu inwestycji od strony projektowanego zjazdu ul. [...] ma szerokość ok. 50 m, w związku z tym granice obszaru analizowanego należy wyznaczyć w odległości min. 150 od granic przedmiotowej działki, tj. działki nr [...] i części działki nr [...] obr. 63. Podgórze. Dalej wskazano, że z każdego wierzchołka działki poprowadzono promień o długości ok. 150 m. Punkty te połączono, tworząc granice obszaru analizowanego. Wskazano ponadto, że skoro kształt działki budowlanej posiada regularny obrys, obszar analizy wyznaczono o kształcie regularnym zbliżonym do koła. Stwierdzono, że w granicach tak wyznaczonego obszaru znajdują się działki i budynki, które zgodnie z ustawą mogą stanowić podstawę do kontynuacji i które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu.

Kształt obszaru analizy nie został zdeterminowany przepisami rozporządzenia. Chodzi o możliwie równomierne otoczenie terenu inwestycji granicami obszaru analizowanego, w wyniku czego teren ten znajduje się wewnątrz tego obszaru, co nie oznacza, że odległość granic tego obszaru od terenu inwestycji musi być w każdym punkcie jednakowa. Może on także zostać wyznaczony nie w formie koła, lecz zawsze musi obejmować minimalny teren wytyczony zgodnie z normą § 3 ust. 2 rozporządzenia (por. wyrok NSA z 28 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 899/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu wyznaczony w kontrolowanej sprawie obszar analizowany jest zgodny z ww. przepisami rozporządzenia.

Nie budzą wątpliwości Sądu poczynione w analizie ustalenia co do kontynuacji funkcji zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Bezspornie, znajdują się tam budynki mieszkalne wielorodzinne, jednorodzinne, jak i budynki usługowe. Zauważyć przy tym trzeba, że rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji oraz poszczególnych parametrów architektonicznych, wymienionych w przepisach rozporządzenia, nie może być zawężające i ograniczać się tylko do możliwości powstania w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi. Podzielić należy pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2020 r., II OSK 1580/18 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że "kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony." Niewątpliwie wykazane zostało, że planowany obiekt o funkcji mieszkaniowej i usługowej, stanowi kontynuację istniejących w obszarze analizowanym funkcji. Słusznie dostrzegło Kolegium, że nie budzi wątpliwości występowanie funkcji usługowej łącznie z funkcją mieszkaniową. Ta pierwsza uzupełnia bowiem zabudowę mieszkaniową.

Na podstawie ustaleń analizy wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy, w odległości 7 m od działki drogowej nr [...], przyjmując jako podstawę § 4 ust. 4 rozporządzenia. W ocenie Sądu ustalenia w tym zakresie należało uznać za przekonujące. Uwzględniono zarówno zabudowę wzdłuż ulicy [...], która przebiega uskokami, a równocześnie rezerwę terenową pod infrastrukturę komunikacyjną od strony wschodniej terenu inwestycji i uciążliwości, które mogą wiązać się z lokalizacją drogi w tym miejscu. Przedstawiony w wynikach analizy, a na tej podstawie – w decyzji o warunkach zabudowy, sposób wyznaczenia linii zabudowy, Sąd ocenia jako prawidłowe i zgodne z art. 7 in fine k.p.a. wyważenie interesu indywidualnego inwestora oraz interesu publicznego.

Wadliwe są natomiast ustalenia co do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, szerokości elewacji frontowej, jak i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Ustalenia dla tych parametrów muszą opierać się na analizie tych wskaźników dla całej zabudowy w obszarze analizowanym, tymczasem w przedmiotowej sprawie oparto się wyłącznie na parametrach istniejącej zabudowy wielorodzinnej. Zauważyć należy, że w odnoszących się do wymienionych wskaźników punktach c, d i e analizy znajduje się odesłanie do tabeli dołączonej do analizy urbanistyczno-architektonicznej, która miała zawierać szczegółowe ustalenia w zakresie tych wskaźników. Na karcie 234 znajduje się tabela obejmująca 16 obiektów z podaniem: numerów działek, powierzchni działki, powierzchni zabudowy, wskaźnika i.z., szerokości elewacji, wysokości elewacji z rozbiciem na wysokość do okapu oraz wysokość do kalenic i do attyki, a także geometrii dachu. W tabeli znajduje się również pozycja opisana jako "średnia w obszarze", gdzie podano: wysokość i.z. 30%, szerokość elewacji 37,69, wys. elewacji do okapu 15,93, wys. elewacji do kalenicy/ do attyki 18,51. Obiekty w tabeli nie zostały szczegółowo opisane, ale z części tekstowej analizy wynika, że wskazane w tabeli obiekty stanowią zabudowę wielorodzinną, a co za tym idzie, podane średnie wielkości odnoszą się do tego rodzaju zabudowy. Wynika z powyższego, że analiza w opisanym zakresie sporządzona została w istocie wyłącznie dla zabudowy wielorodzinnej. W ocenie Sądu takie działanie było błędne. Obowiązkiem organu było sporządzenie analizy obejmującej całość terenu inwestycji, a zatem całość istniejącej na nim zabudowy, istotnej ze względu na wymagania ustawy i rozporządzenia. W okolicznościach przedmiotowej sprawy wyniki analizy zostały antycypowane ze względu, jak można przypuszczać, na wcześniej wydaną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla tożsamego terenu, którą wskazano w zalegającym w aktach dokumencie pt. Załącznik nr 11 do protokołu Nr 11 Zespołu Urbanistyczno-Architektonicznego z dnia 18 marca 2021 r. Przepisy rozporządzenia normujące sposób przeprowadzenia analizy taką drogę "na skróty" jednoznacznie wykluczają.

Opisane powyżej uchybienia składają się na naruszenie przez organy obu instancji przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., w ten sposób, że nie podjęły one czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i błędnie oceniły zebrane w sprawie dowody. Kolegium naruszyło również zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 K.p.a. Wyraża ona obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją wydaną w I instancji, przy czym realizacja tej zasady nie może ograniczać się jedynie do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, lecz polega na ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy przez organ wyższego stopnia. W orzecznictwie podkreśla się, że właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Obowiązkiem organu odwoławczego jest więc ponowne rozpatrzenie sprawy tak, jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., II OSK 2720/11). Nie zrealizowano również wymagań wynikających z zasady przekonywania, o której stanowi art. 11 k.p.a.

Tym samym zarzuty skargi okazały się uzasadnione w zakresie, w jakim zbieżne są z przedstawionymi powyżej rozważaniami. Niezasadne okazały się zarzuty najdalej idące, a mianowicie zarzut nieważności decyzji ze względu na okoliczność, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (decyzja skierowana została do osoby niebędącej stroną w sprawie). Wadliwość tę wiążą skarżący z naruszeniem art. 10 § 1, art. 15 i art. 28 K.p.a., przez skierowanie decyzji Prezydenta do osoby niebędącej stroną, tj. do [...] zamiast do [...]. Zdaniem Sądu bez wątpienia decyzja Prezydenta Miasta Krakowa została skierowana do właściwego adresata, przy czym w decyzji popełniona została oczywista omyłka polegająca na braku podania pełnej nazwy wnioskodawcy. Omyłka tego rodzaju podlegała sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Tym samym Kolegium niezasadnie uchyliło decyzję organu I instancji w zakresie nazwy. Uchylenia decyzji nie uzasadniała również zmiana firmy, pod którą działa inwestor na Firma A Jednak, w ocenie Sądu, opisane uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy i stanowiło przyczyny jej uchylenia. Ostatecznie decyzja Kolegium z 11 lutego 2022 r. wskazuje właściwą nazwę inwestora, do którego skierowano zaskarżoną decyzję.

Mając na względzie wady decyzji określone w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd zauważa natomiast, że w okolicznościach sprawy wymagało jednoznacznego wyjaśnienia, czy nie zachodzi sytuacja, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Z urzędu wiadomo Sądowi, że wyrokiem z dnia 22 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2020 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dotyczących tego samego terenu inwestycji. Już pobieżna analiza przedmiotu obu spraw wskazuje, że mogą mieć one tożsame elementy.

Zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia przez organ art. 10 § 1 K.p.a. przez brak poinformowania strony przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Subiektywnie przekonanie skarżących co do zasadności pouczenia osoby sporządzającej analizę urbanistyczną lub pełnomocnika inwestora o właściwym – w przekonaniu skarżących – sposobie przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nie wskazuje w żaden sposób, by zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd podziela ponadto stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie co do braku podstawy faktycznej do uzupełnienia postępowania o dodatkową opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, z uwagi na kwestię ochrony gatunkowej roślin. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by wskazana przez skarżącego roślina (rojownik pospolity) mogła występować na terenie inwestycji, który – co wypada dostrzec – jest częściowo zabudowany. W ocenie Sądu ustalenia co do warunków ochrony środowiska i przyrody, poczynione na podstawie pozyskanych opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, można było uznać za wystarczające.

W ponownie prowadzonym postępowaniu obowiązkiem organu będzie, w pierwszej kolejności wykluczenie, że rozpoznawana sprawa nie jest tożsama ze sprawą rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną, a następnie sporządzenie kompleksowej, zgodnej z normami rozporządzenia analizy i powyższymi wskazaniami Sądu. Zwrócić należy przy tym uwagę na konieczność posługiwania się pojęciami stosowanymi w tym rozporządzeniu, w szczególności w odniesieniu do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, o którym stanowi § 5 rozporządzenia.

Mając powyższe na względzie należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 kpt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w punktach II i III zaskarżonego wyroku na podstawie art. 200 w zw. z odpowiednio art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.