Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 264/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot nadpłaconego wpisu
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1, art. 30 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2220
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jedn.
article: art. 135, art. 145, art. 239 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska -Tylewicz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza R. z dnia [...] września 2018 r. Nr [...], II. zwraca skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę [...]zł (dwieście złotych) tytułem nadpłaconego wpisu.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2018 poz. 570), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 poz. 2096, dalej k.p.a.) oraz art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz. U. z 2018 poz. 2220, dalej u.ś.r.) po rozpoznaniu odwołania M. I. (dalej jako strona lub skarżąca) od decyzji Burmistrza R. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia 12 września 2016 r. skarżąca zwróciła się o ustalenie prawa do: zasiłku rodzinnego na rzecz A. i H. I.; dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na rzecz H. I.; dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na rzecz A. I..

Decyzją z dnia 04 listopada 2016 r. nr [...] Burmistrz R. przyznał skarżącej wnioskowane świadczenia rodzinne, na okres od 01 listopada 2016 r. do 31 października 2017 r.

W dniu 20 lipca 2017 r. Pani M. I. złożyła wnioski o:

1. dokonanie uzyskania dochodu za miesiąc marzec 2017 r. w kwocie [...]zł w związku z uzyskaniem przez Pana J. I. zatrudnienia (k. 21),

2. dokonanie utraty dochodu za 2015 r. z uwagi na utratę zatrudnienia przez Pana J. I. (k. 23).

W dniu 02 marca 2018 r. Burmistrz R. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego za okres od kwietnia 2017 r. do października 2017 r. (k.35).

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Burmistrz R. ustalił, że kwota [...]zł pobrana przez Panią M. I. tytułem zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, na rzecz A. i H. I., w okresie od 01 kwietnia 2017 r. do 31 października 2017 r., jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] i przekazało sprawę Burmistrzowi R. do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że ani z sentencji, ani też z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie można było wywieść na podstawie którego punktu art. 30 ust. 2 ustawy, Burmistrz R. orzekał w sprawie nienależnie pobranych świadczeń.

Decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 3 pkt 24 lit. c , art. 5, art. 20 ust. 1 i 3, art. 24 ust. 7, art. 30 ust 1, art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. , Burmistrz R. ustalił po raz drugi, iż kwota [...]zł pobrana przez M. I. tytułem zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, na rzecz A. i H. I., w okresie od 01 kwietnia 2017 r. do 31 października 2017 r., jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami. W decyzji wyszczególniono należności za konkretny miesiąc oraz wskazano terminy od kiedy naliczane są odsetki.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z akt sprawy wynika, że spełniony został warunek dotyczący pouczenia osoby pobierającej świadczenie o obowiązku powiadomienia organu w sytuacji uzyskania dochodu oraz o możliwych skutkach jego zaniechania. Zdaniem organu prawidłowe pouczenie znajdowało się w części VII i pouczeniu we wniosku z 12.09.2016r., które skarżąca podpisała a także w decyzji z 4.11.2016r. o przyznaniu świadczenia. Organ podał, że zarówno pouczenie zawarte w formularzu wniosku jak i w decyzji przyznającej świadczenie zostały sformułowane w sposób zwięzły i zrozumiały i nie wymagały znajomości przepisów prawa. Nadto organ podał, że w trakcie pobierania świadczenia członek rodziny Skarżącej uzyskał dochód i nie zawiadomiła ona niezwłocznie o tym fakcie organu wypłacającego zasiłek

Burmistrz wskazał, że w dacie wydania decyzji przyznającej świadczenie ustalono dochód rodziny skarżącej w wysokości [...] zł tj. [...] zł na osobę. Organ wskazał, że z uzyskaniem dochodu mamy do czynienia, jeśli stanowi ono efekt jednej z okoliczności wyraźnie wskazanej w art. 3 pkt 24 u.ś.r. Skarżąca złożyła wniosek 20 lipca 2017 r. o dokonanie utraty dochodu małżonka za 2015 r. w związku z utratą zatrudnienia w przedsiębiorstwie [...] oraz wniosek o dokonanie uzyskania dochodu za marzec 2017 r. z tytułu podjęcia przez małżonka zatrudnienia w firmie [...] sp. z o.o. Dalej organ wskazał, że dochód małżonka za 2015 r. w wysokości [...] zł należy uznać za utracony, zaś w związku z uzyskaniem zatrudnienia od lutego 2017 r. do dochodu rodziny należy doliczyć wynagrodzenie od pracodawcy [...] sp. z o.o. za marzec 2017 r. w wysokości [...] zł.

Po przeliczeniu dochodu rodziny skarżącej organ ustalił, że miesięczny dochód rodziny za 2015 r. z uwzględnieniem dochodu utraconego i uzyskanego: [...] zł czyli [...] zł na członka rodziny; kryterium dochodowe w rodzinie od listopada 2016 r. do października 2017 r. wynosi 4 x [...] zł= [...] zł, w związku z czym kwota przekroczenia na rodzinę wynosi [...] zł- [...] zł= [...] zł.

Dalej organ dokonał matematycznego przeliczenia wypłaconych skarżącej kwot zasiłków (str. 2-3 decyzji) i wskazał, że kwota zwrotu wynosi [...] zł, która stanowi świadczenia nienależnie pobrane. Skoro w trakcie pobierania świadczeń członek rodziny skarżącej uzyskał dochód i strona nie zawiadomiła o tym fakcie niezwłocznie organu wypłacającego zasiłek, będąc o tym pouczoną, to zaniedbanie to skutkowało wypłatą świadczeń mimo, że się nie powinny być one wypłacone.

W związku z tym organ I instancji wezwał skarżącą do zapłaty kwoty [...]zł wraz z odsetkami.

W dniu 24 września 2018 r. Pani I. wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji, wskazała, że mąż w lutym 2017 r. zmienił pracodawcę, tj. w dniu 17 lutego 2017 r. rozwiązał umowę o pracę, a 18 lutego 2017 r. podpisał umowę o pracę. W odwołaniu wskazała, że skoro zatrudnienie męża stanowi jedna umowa o pracę, utrata zatrudnienia powinna skutkować okresem bez zatrudnienia. W rzeczywistości, przez cały miesiąc luty 2017 r. mąż był zatrudniony na podstawie jednego stosunku pracy i otrzymywał jedno wynagrodzenie z tego tytułu, w związku z czym nie nastąpiła utrata dochodu.

Opisaną we wstępie decyzją SKO w P. utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy.

W motywach decyzji Kolegium wskazało, że za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się, w myśl art. 30 ust. 2 u.ś.r. świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty. Przesłanka wskazana w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy, odwołuje się do wiadomości świadczeniobiorcy, do jego winy w ujęciu subiektywnym. Dlatego też w postępowaniu o zwrot nienależnie pobranego świadczenia organ jest zobowiązany ustalić, czy nieuprawnione pobranie świadczenia nastąpiło z "winy" strony i w konsekwencji, czy świadczenie to miało charakter nienależnego w rozumieniu art. 30 ust. 1 ww. ustawy. Samo bowiem odpadnięcie podstawy wypłaconego świadczenia nie wyczerpuje jeszcze dyspozycji powołanego przepisu art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy.

Kolegium, podzielając ustalenia rachunkowe organu I instancji wskazało, że skarżąca dniu 20 lipca 2017 r. złożyła wniosek o dokonanie uzyskania dochodu za miesiąc marzec 2017 r. w kwocie [...]zł, w związku z uzyskaniem przez Pana J. I. zatrudnienia oraz o dokonanie utraty dochodu za 2015 r. z uwagi na utratę zatrudnienia przez Pana J. I..

Okres na jaki było przyznane świadczenie to okres od 01 listopada 2016 r. do 1 października 2017 r. Zmiana nastąpiła w lutym 2017 r., nastąpiła utrata dochodu za 2015 r. i uzyskanie dochodu, tj. dochód netto za marzec 2017 r. Doszło wtenczas do przekroczenia kryterium o [...] zł. Świadczenia w pełnej wysokości nie przysługują więc od kwietnia 2017 r., bowiem zgodnie z art. 24 ust. 7 u.ś.r. w przypadku gdy uzyskanie dochodu powoduje utratę prawa do świadczeń rodzinnych lub obniżenie ich wysokości, świadczenia nie przysługują lub przysługują w niższej wysokości od miesiąca następującego po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu.

Kolegium podkreśliło, ze skarżąca była prawidłowo pouczona a zawiadomiła organ o okolicznościach uzyskania dochodu przez męża dopiero w lipcu 2017 r. a więc po 5 miesiącach. W ocenie SKO pani I. była świadoma iż świadczenie rodzinne w związku ze zmianami jakie zaszły w jej rodzinie jej nie przysługuje, tym samym wypłacone od kwietnia 2017 r. są świadczeniami nienależnie pobranymi.

Następnie M. I. wniosła skargę do WSA w Poznaniu wnosząc o uchylenie decyzji SKO z [...] stycznia 2019 r. i zarzucając naruszenie:

1. art. 7 w zw. z 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wskazania podstawy prawnej

2. art. 104 k.p.a. poprzez dołączenie niewłaściwych dowodów w sprawie.

W skardze podała, że SKO nie wskazało na jakiej podstawie uznano, że zmiana pracodawcy z zachowaniem ciągłości zatrudnienia jest utratą i uzyskaniem zatrudnienia. Podała także, że jej wnioski z 20 lipca 2017 r. zostały już rozpatrzone i nie powinny być ponownie wykorzystane w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Kontrola zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji przeprowadzona według wskazanych wyżej kryteriów daje podstawę do uznania, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa.

Podstawą prawną kontrolowanych rozstrzygnięć są przepisy ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. 2018.2220), przywoływanych w tekście jako u.ś.r. Stosownie do treści art. 30 ust. 1 u.ś.r. osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 2 pkt 1 za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania.

Powołana wyżej treść art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych istotnie wymienia dwa warunki, których zaistnienie powoduje, że mamy do czynienia z nienależnie pobranym świadczeniem. Pierwszy warunek to istnienie okoliczności, powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo uzyskanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub części, drugi to pouczenie osoby pobierającej świadczenia o braku prawa do ich pobierania.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1701/12 (LEX nr 1336320), skuteczne pouczenie, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. to tylko takie pouczenie, które było sformułowane i przedstawione konkretnemu adresatowi w taki sposób, że – zgodnie z zasadami racjonalności i doświadczenia życiowego – można przyjąć, iż ów adresat miał świadomość pobierania przez pewien czas nienależnego świadczenia.

W konsekwencji, ocena świadomego działania świadczeniobiorcy wymaga ustalenia, czy były mu znane odpowiednie przepisy prawa, to jest czy był skutecznie powiadomiony o okolicznościach, których zaistnienie miało wpływ na istnienie uprawnienia, przy czym owa skuteczność oznacza formę pisemną, z użyciem języka zrozumiałego dla świadczeniobiorcy, z równoczesnym wskazaniem grożących stronie sankcji za wprowadzenie organu w błąd (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1529/13, publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu pouczenie znajdujące się we wniosku i w decyzji przyznającej skarżącej zasiłek rodzinny i dodatki do zasiłku rodzinnego nie spełnia wskazanych powyżej wymogów. W pouczeniu we wniosku znalazło się pouczenie o obowiązku powiadomienia organu w przypadku uzyskania dochodu, który wprost nie przekładał się na zmianę pracodawcy. Nadto wniosek, który skarżąca podpisała został złożony w organie, zatem skarżąca w istocie nie miała do niego ani do zawartych w nim pouczeń dostępu. Z kolei w treści decyzji z 4.11.2016r. w pouczeniu wskazano, że " w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych (m.in. utrata i uzyskanie dochodu, zmiana składu rodziny, wyjazd do pracy za granicę) osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych jest zobowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Nienależnie pobrane świadczenia rodzinne podlegają zwrotowi (art. 30 ustawy o świadczeniach rodzinnych". Na podstawie przytoczonego pouczenia nie sposób ustalić co skarżąca miała rozumieć pod pojęciami "utrata i uzyskanie dochodu", a kwestia ta okazała się istotą sporu w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem ze stanu faktycznego sprawy mąż skarżącej w lutym 2017 r. zmienił pracę, 17 lutego 2017 r. rozwiązał umowę o pracę z firmą [...] za porozumieniem stron, a następnego dnia 18 lutego 2017 r. zawarł umowę o pracę ze spółką [...] sp. z o.o. W ocenie skarżącej była zachowana ciągłość zatrudnienia, ani jeden dzień jej mąż nie pozostawał bez stosunku pracy. Zarówno u jednego jak i drugiego pracodawcy pozostawał w stosunku pracy, był nieprzerwanie zatrudniony. Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 pkt 22 u.ś.r. zatrudnienie lub inna praca zarobkowa to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 pkt 23 lit c u .ś.r. utrata dochodu to utrata zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zgodnie z art. 3 pkt 24 lit c u.ś.r. uzyskanie dochodu to uzyskanie dochodu spowodowane uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Przy takiej regulacji prawnej i pouczeniu skarżącej o obowiązku poinformowania o utracie i uzyskaniu zatrudnienia nie można uznać, że sposób zwięzły i zrozumiały została ona pouczona o tym, że regulacje te odnoszą się również do zmiany pracodawcy przy zachowaniu ciągłości zatrudnienia. Nadmienić należy, że problematyka ta nie była jasna i oczywista dla praktyków prawa, o czym świadczy np. rozstrzygnięcie w wyroku WSA w Szczecinie z 5 lipca 2006r. (II SA/Sz 330/06) czy w analiza przepisów przedstawiona w wyroku NSA z 4.11.2011r. (I OSK 1047/11). Trudno w takiej sytuacji uznać, że dla skarżącej zmiana pracodawcy niepowodująca przerwy w zatrudnieniu i uzyskiwaniu dochodu to nadal stan ciągłości zatrudnienia, w którym nie nastąpiła utrata dochodu ani jego uzyskanie a tym samym, że nie dopełniła ona obowiązku powiadomienia o zmianie organu mimo prawidłowego pouczenia. Tym bardziej, że na próżno szukać w aktach sprawy pouczenia, które kwestie utraty zatrudnienia, uzyskania zatrudnienia w jakikolwiek sposób definiowały. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób uznać aby strona została w prawidłowy sposób pouczona. Skarżąca składając 20 lipca 2017 r. wnioski o dokonanie utraty i uzyskania dochodu (k. 21 i 23 akt I instancji) w istocie nie wiedziała należy co rozumieć pod tymi pojęciami i uczyniła to prawdopodobnie z przezorności, aby nie utracić uzyskiwanych świadczeń rodzinnych (wnioski złożyła na gotowych formularzach, dostępnych w urzędzie). Przezorność ta jednak odniosła odwrotny skutek, czemu dały wyraz organy w zaskarżonych decyzjach. Zdaniem sądu pouczenie dotyczące warunków legalnego korzystania ze świadczeń rodzinnych, a więc korzystania nienarażającego świadczeniobiorcy na zwrot świadczeń nienależnie pobranych, winno mieć zindywidualizowany charakter, to jest powinno być dostosowane do sytuacji konkretnej osoby. Pouczenia takiego nie zastępuje przytoczenie treści przepisów prawa ani też lakoniczne poinformowanie uprawnionego o " obowiązku poinformowania organu w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych" czy o "utracie i uzyskaniu dochodu". Takie sformułowania dla większości osób nie posiadających wykształcenia prawniczego są zupełnie nieczytelne i nie mogą być traktowane jako pouczenie o tym, kiedy i jakie okoliczności osoba taka winna wziąć pod uwagę w toku pobierania świadczenia. Tym bardziej, że w pouczeniach nie wskazano, że za utratę i uzyskanie dochodu rozumieć należy również zmianę pracodawcy przy zachowaniu ciągłości zatrudnienia. Organ udzielający pouczenia powinien wymienić całą enumeratywną listę przyczyn narażających na zwrot świadczenia, a w szczególności wyjaśnić stronie, co należy rozumieć pod normatywnymi pojęciami mającymi wpływ na pobieranie świadczenia- m.in. uzyskaniu i utracie dochodu, również w kontekście zmiany pracodawcy. Strona powinna mieć również dostęp do treści pouczenia, aby w sytuacji wątpliwej z jego treści odkodować nałożone na nią obowiązki.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skierowanego do strony pouczenia nie można obiektywnie uznać za czytelne, jasne i zrozumiałe dla świadczeniobiorcy. Powyższe okoliczności powodowały konieczność uchylenia przez Sąd decyzji organów obu instancji. W związku z tym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O zwrocie skarżącej nienależnie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 225 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni to, że przy wydawaniu decyzji z dnia 4 listopada 2016r. skarżąca nie została prawidłowo pouczona w szczególności co do okoliczności mających wpływ na uzyskiwane świadczenia- uzyskaniu i utraty dochodu.