Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3209/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi P. T. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem personalnym z [...] maja 2021 r. p.o. Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...] , zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zwolnienie [...] P. T. – specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej w [...] ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2021 r., poz. 1882), tj. z uwagi na oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa.

Wnioskodawca wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2021 r. oficer dyżurny Komendy Powiatowej Policji w [...] otrzymał zgłoszenie, z którego wynikało, że kierujący pojazdem osobowym marki [...] o nr rej. [...] porusza się w sposób mogący świadczyć, że znajduje się pod działaniem alkoholu. Zgłaszający cały czas jechali za wskazanym pojazdem, aż do chwili przybycia na miejsce funkcjonariuszy Policji. Zatrzymany [...] P. T. został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu (I wynik - 0,99 mg/l, II wynik - 0,69 mg/l, III wynik - 0,68 mg/l, IV wynik -0,91 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu).

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Komendant Powiatowy Policji w [...] pismem z 19 maja 2021 r. zawiadomił P. T. o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie jego zwolnienia ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz o prawie do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.). Organ poinformował stronę, że w terminie 3 dni od dnia doręczenia pisma może wskazać reprezentującą go zakładową organizację związkową. Zawiadomienie zostało odczytane P. T. w dniu 20 maja 2021 r., który oświadczył że zrozumiał jego treść (notatka służbowa Inspektora Zespołu Zaopatrzenia KPP w [...] z [...] maja 2021 r.).

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym z [...] maja 2021 r. (nr [...]), wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił P. T. ze służby w Policji z dniem [...] maja 2021 r. Organ administracji na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ I instancji przytoczył przepis prawa będący podstawą wydania rozkazu personalnego, podał że "oczywistość popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa", ma miejsce wówczas, gdy okoliczności konkretnego zdarzenia nie nasuwają wątpliwości co do ewentualnego wyniku postępowania karnego, a więc gdy są podstawy do przyjęcia, że określony czyn został popełniony oraz że sprawcą takiego czynu o znamionach przestępstwa jest konkretny funkcjonariusz Policji. Sytuacja taka zachodzi m. in. wówczas, gdy w sprawie zebrano takie dowody, które bezpośrednio potwierdzają dokonanie przez niego przypisywanego czynu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 624/16). "Oczywistość" ta nie musi zatem być stwierdzona prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej.

Zdaniem organu, materiały z czynności procesowych dokonanych przez policje w celu zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa przed ich utratą, zniekształceniem lub zniszczeniem (art. 308 § 1 k.p.k.) tj. m. in. notatki służbowe funkcjonariuszy dokonujących zatrzymania skarżącego z [...] maja 2021 r., protokoły badania stanu trzeźwości u P. T., protokoły zatrzymań osoby i rzeczy), przesłane do Prokuratury Rejonowej w [...] celem wszczęcia śledztwa o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., wskazują na to, że P. T. na drodze publicznej w ruchu lądowym prowadził samochód osobowy w stanie nietrzeźwości. To zaś uprawnia do stwierdzenia, że przesłanki zwolnienia funkcjonariusza z Policji, określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zostały spełnione.

Komendant Powiatowy Policji w [...] dodał, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa, a naruszenie obowiązującego porządku prawnego stanowi sprzeniewierzenie się ich obowiązkom. Policjant, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa, nie posiada nieposzlakowanej opinii i naraża na szwank dobre imię formacji.

Organ I instancji wyjaśnił, że P. T. został poinformowany, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji może nastąpić po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta oraz o tym, że policjant może wskazać zakładową organizację związkową, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania w sprawie wskazania takiej organizacji (art. 43 ust. 3 i 4 powołanej ustawy). P. T. nie wskazał organizacji związkowej, jak również nie złożył żadnych wniosków w sprawie.

Organ podał, że nadanie rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes służby tożsamy z interesem społecznym, a wiec znajduje uzasadnienia w art. 108 § 1 k.p.a.

P. T., działając przez pełnomocnika, w piśmie z 14 czerwca 2021 r. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowy Policji z [...] maja 2021 r. w sprawie jego zwolnienia ze służby w Policji. Odwołujący się zarzucił, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 108 § 1 k.p.a. Organ I instancji nie ustalił wyczerpująco wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zebrany materiał dowodowy, mając na uwadze, że nie przedstawiono funkcjonariuszowi zarzutu popełnienia przestępstwa w postępowaniu karnym, jest niewystarczający do stwierdzenia "oczywistości" popełnienia przestępstwa. Odwołujący się dodał, że dowody na okoliczność pozostawania pod wpływem alkoholu budzą "poważne wątpliwości", z uwagi na wyniki pomiarów (tendencja wzrostowa). P. T. dodał, że organ nie wyjaśnił dostatecznie dlaczego nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] rozkazem personalnym z [...] lipca 2019 r. (nr [...]), wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] maja 2021 r. (nr [...]).

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji i podał, że decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji z uwagi na oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa (przestępstwa skarbowego), który uniemożliwia jego pozostanie w służbie jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, zaś organowi I instancji nie można zarzucić naruszenia granic tego uznania i wydania decyzji dowolnej.

Komendant Wojewódzki Policji dodał, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "oczywistości", o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa winna być niewątpliwa, bezsporna, niewymagająca od organu prowadzenia szczegółowego wnioskowania opierającego się czy to na poszlakach, domniemaniach, dowodach pośrednich. Organ dodał, że z akt sprawy wynika, że w dniu [...] czerwca 2021 r. Prokuratura Rejonowa w [...] wydała postanowienie o przedstawieniu P. T. zarzutów w sprawie o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.

W konkluzji organ odwoławczy podzielił zapatrywanie organu I instancji, że P. T. w dniu [...] maja 2021 r. na drodze publicznej w ruchu lądowym prowadził samochód osobowy znajdując się w stanie nietrzeźwości. Funkcjonariusz dopuścił się więc popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, a popełnienie tego czynu było oczywiste i ze względów etycznych uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] dodał, że funkcjonariusz który popełnił przestępstwo traci przymiot osoby o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ustawy o Policji).

Zdaniem organu, Komendant Powiatowy Policji w [...] prawidłowo nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, kierując się potrzebą ochrony ważnego interesu służby oraz dobrego imienia Policji. Zwolnienie P. T. ze służby w Policji leży w interesie służby, który jest tożsamy z interesem społecznym i ma na celu przeciwdziałanie negatywnym skutkom obniżenia zaufania społecznego do Policji i policjantów.

P. T., działając przez pełnomocnika, w piśmie z 16 sierpnia 2021 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z [...] lipca 2021 r.

Skarżący zarzucił tej decyzji naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, pominięcie jego słusznego interesu, a w konsekwencji naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji przez nieuzasadnione przyjęcie, że w sposób oczywisty dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa, który uniemożliwia mu pozostawanie w służbie.

P. T. stwierdził, że okoliczności zdarzenia budzą wątpliwości "w zakresie przypisania mu sprawstwa czynu z art. 178a § 1 k.k.", zwłaszcza że badanie stężenia poziomu alkoholu w wydychanym powietrzu zostało przeprowadzone u niego po znacznym upływie czasu (ponad 3 godziny), od którego rzekomo miałby kierować pojazdem pozostając w stanie po spożyciu alkoholu. Jego zdaniem "dziwić może sytuacja", w której Komendant podejmuje decyzję o zwolnieniu go ze służby nie dysponując nawet postanowieniem prokuratora o przedstawieniu zarzutu.

Zdaniem skarżącego zaskarżony rozkaz personalny narusza również art. 108 § 1 k.p.a. Ze względu na wyjątkowy charakter rygoru natychmiastowej wykonalności, przesłanki powołane w tym przepisie powinny być wykładane ściśle. W rozpatrywanej sprawie nie występuje realne zagrożenie wymienionych w tym przepisie dóbr chronionych.

P. T. w skardze do Sądu zarzucił ponadto, że organ przed wydaniem decyzji o zwolnieniu ze służby nie dopełnił obowiązku uzyskania opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta i w ten sposób naruszył art. 43 ust. 3 ustawy o Policji.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] oraz rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] maja 2021 r., na podstawie art 145 § 1 pkt. 1 lit a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie art 200 i art 205 § 2 powołanej ustawy.

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskrżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zaskarżony przez P. T. rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z [...] lipca 2021 r. (nr [...]) nie narusza prawa i dlatego jego skarga jest nieuzasadniona.

Według art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, będącego podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, policjanta można zwolnić ze służby w Policji w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. W powołanym przepisie nie ma więc mowy o popełnieniu przestępstwa (o którym rozstrzyga sąd w postępowaniu karnym), a więc czynu zabronionego pod groźbą kary przez obowiązującą ustawę, zawinionego i szkodliwego społecznie w stopniu większym aniżeli znikomy (art.1 § 1-3 k.p.k.), a jedynie popełnieniu czynu o znamionach przestępstwa, a zatem czynu, w odniesieniu do którego wstępna kwalifikacja prawno-karna wskazuje na to, że wypełnia on cechy charakterystyczne (elementy wyróżniające) dla przestępstwa. Użycie w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji sformułowania "czyn noszący znamiona przestępstwa", a nie pojęcia "przestępstwa" sprawia, że poza zakresem zainteresowania organu pozostają okoliczności różnicujące czyn noszący znamiona przestępstwa od przestępstwa, takie jak stopień społecznej szkodliwości (który w przypadku przestępstwa musi być wyższy niż znikomy - art. 1 § 2 k.k.), czy też wystąpienie po stronie sprawcy okoliczności wyłączających winę (art. 1 § 3 k.k.).

W konsekwencji przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie uzależnia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego i wydania prawomocnego wyroku sądowego, lecz od oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego popełnienie uniemożliwia pozostanie w służbie. Organ Policji, orzekając o zwolnieniu funkcjonariusza Policji ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie wchodzi w kompetencje uprawnionych organów ścigania oraz właściwego sądu powszechnego i nie przesądza o winie funkcjonariusza, to jest o tym, czy popełnił przestępstwo. Rolą organu Policji jako organu administracji publicznej jest bezsprzeczne ustalenie, czy funkcjonariusz popełnił czyn noszący znamiona przestępstwa i czy popełnienie tego czynu jest oczywiste.

"Oczywistość" popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa nie została zdefiniowana w ustawie o Policji, niemniej czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa jest oczywisty wówczas gdy nie budzi wątpliwości. W judykaturze przyjmuje się, że oczywistość popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa ustala się na podstawie analizy okoliczności konkretnego przypadku. Ocena taka jest możliwa między innymi wówczas, gdy sprawca został złapany na gorącym uczynku, a także gdy inne okoliczności nie nasuwają wątpliwości, że dany czyn został popełniony przez konkretną osobę. NSA w wyroku z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 735/12, (LEX nr 1366523) wywiódł, że dla uznania, że zaistniały przesłanki zwolnienia funkcjonariusza na podstawie tego przepisu, nie jest konieczne przyznanie się do winy przez funkcjonariusza w postępowaniu karnym, jeżeli z całokształtu okoliczności sprawy wynika oczywistość popełnienia czynu. Dowodem w postępowaniu dotyczącym zwolnienia policjanta ze służby z uwagi na oczywiste popełnienie czynu o znamionach przestępstwa mogą być także dowody zebrane na potrzeby innego postępowania, w tym postępowania karnego (wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1206/11, LEX nr 1113237).

W rozpoznawanej sprawie organy Policji miały podstawy do przyjęcia, że skarżący dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa oraz że popełnienie przez niego takiego czynu było oczywiste. Pozwalały na to dowody zgromadzone w sprawie przez organ, takie jak potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie materiałów z czynności procesowych dokonanych przez Policję w celu zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa przed ich utratą, zniekształceniem lub zniszczeniem (art. 308 § 1 k.p.k.) tj. m. in. notatki służbowe funkcjonariuszy dokonujących zatrzymania skarżącego z [...] i z [...] maja 2020 r., protokoły badania stanu trzeźwości u P. T., protokół zatrzymania skarżącego, protokół zatrzymania samochodu. Co więcej, na podstawie tych dowodów Asesor Prokuratury Rejonowej w [...] w dniu [...] czerwca 2021 r. wydał postanowienie o przedstawieniu P. T. zarzutu o to, że w dniu [...] maja 2021 r. prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,99 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu).

W świetle tego, przekonanie organu odwoławczego o oczywistości popełnionego przez skarżącego czynu wypełniającego znamiona przestępstwa, miało uzasadnione podstawy. Zdaniem Sądu, nie ma wpływu dla wyniku postępowania fakt, że postanowienie o przedstawieniu zarzutu zostało wydane [...] czerwca 2021 r., a więc po wydaniu rozkazu personalnego przez organ I instancji. Jak już bowiem powiedziano, oczywistość popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa ustala się na podstawie analizy okoliczności konkretnego przypadku. Ocena taka jest możliwa między innymi wówczas, gdy okoliczności nie nasuwają wątpliwości, że dany czyn został popełniony przez konkretną osobę.

Zdaniem Sądu, wbrew zapatrywaniu skarżącego, nie podważają tej "oczywistości" popełnienia czynu o znamionach przestępstwa wyniki badania stężenia poziomu alkoholu w wydychanym powietrzu, z uwagi na to, że badanie zostało przeprowadzone po ponad trzech godzinach, od momentu, w którym skarżący rzekomo miał kierować pojazdem pozostając w stanie po spożyciu alkoholu.

Trybunał Konstytucyjnego w wyroku z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt K 35/06 (Dz. U. Nr 163, poz. 1026, OTK–A 2008/7/120) stwierdził m. in., że szczególny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne - niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji - ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu jego utraty. Decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji związana jest z utratą przez policjanta kwalifikacji w postaci nieposzlakowanej opinii na skutek oczywistego popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego charakter uniemożliwia dalsze pozostawanie danego policjanta w służbie. Niewątpliwie celem kwestionowanego przepisu jest usunięcie z Policji tych policjantów, którzy w sposób oczywisty popełnili czyny o znamionach przestępstwa, a charakter tychże czynów wskazuje na to, że popełniono je w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie w oczach opinii publicznej. W interesie państwa i jego obywateli leży jak najszybsze usunięcie z Policji funkcjonariuszy, których czyn jest oczywisty i uniemożliwia dalsze pełnienie przez nich służby, zatem zaskarżony przepis - właściwie stosowany - służy ochronie interesu publicznego.

W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji, mając na uwadze cele i zadania Policji zasadnie uznały, że popełnienie przez skarżącego czynu wypełniającego znamiona przestępstwa uniemożliwia jego pozostanie w służbie.

Sąd zwraca uwagę, że decyzja o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jest wydawana w ramach uznania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy (por.m.in. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., sygn. akt OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach takich jak rozpatrywana, dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby, sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów, czy nie doszło do "automatycznego" zwolnienia policjanta ze służby przez przełożonego.

Z przedstawionych powodów zarzuty zawarte w skardze są nieuzasadnione.

Organy administracji publicznej w toku postępowania podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony i w konsekwencji uznały, że zasadne jest zwolnienie skarżącego ze służby z uwagi na oczywiste popełnienie przez niego czynu o znamionach przestępstwa, które uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Organy zasadnie uznały, że pozostawienie skarżącego w służbie godzi w interes społeczny, a zatem nie można uznać, że jego interes jest słuszny (wyrok NSA z 23 czerwca 1995 r., sygn. akt SA/Wr 2744/94, LEX nr 26845).

Wbrew zapatrywaniu pełnomocnika skarżącego, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, który stanowi, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta. Z art. 43 ust. 4 powołanej ustawy wynika, że policjant może wskazać zakładową organizację związkową, o której mowa w ust. 3, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania w sprawie wskazania takiej organizacji. Zakładowa organizacja związkowa, o której mowa w ust. 3, sporządza opinię w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku o sporządzenie opinii (ust. 5). W przypadku, gdy policjant w terminie, o którym mowa w ust. 4, nie wskazał zakładowej organizacji związkowej albo zakładowa organizacja związkowa w terminie, o którym mowa w ust. 5, nie przekazała opinii, zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej (ust. 6).

W rozpatrywanej sprawie skarżący w dniu 20 maja 2021 r. został poinformowany o tym, że w terminie trzech dni może wskazać reprezentującą go zakładową organizację związkową. P. T. nie skorzystał z tego prawa.

Sąd kontrolując zaskarżony rozkaz personalny w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) stwierdził, że nie ma podstaw do jego uchylenia lub orzeczenia o nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.