Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1925/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt 3 / II SA / Ka 1925 / 02 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie: NSA Anna Apollo (spr.) Asesor WSA Małgorzata Walentek Protokolant: Beata Jacek po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2004r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt 3 / II SA / Ka 1925 / 02

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., w oparciu o art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Inspekcji Sanitarnej / tekst jednolity Dz. U. z 1998r. nr 90, poz. 575 ze zm. /, §1, § 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych / Dz.U. nr 65, poz. 294 ze zm. / stwierdził, że u p. W. K. brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu – wymienionej w poz. 7 wykazu chorób zawodowych.

W uzasadnieniu ustalił, że p. W. K. w latach 1973 – 2000 pracowała, jako nauczyciel, w Szkole Podstawowej nr [...] w B., a od [...] 2002r. przeszła na emeryturę. W związku z wieloletnią pracą głosem była narażona powstanie choroby zawodowej. Dlatego skierowano ją na badania do Poradni Chorób Zawodowych w S., która to placówka diagnostyczna nie stwierdziła u niej zmian patologicznych w obrębie krtani uzasadniających rozpoznanie choroby zawodowej.

Dalej organ orzekający ustalił, iż p. K. nie zgodziła się z wynikami pierwszej konsultacji. Wobec czego skierowano ja do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., która to placówka diagnostyczna w orzeczeniu z dnia [...]r. rozpoznała u badanej przewlekły prosty nieżyt błony śluzowej gardła i krtani oraz dysfonię hiperfunkcjonalną. Stwierdzone zmiany w obrębie narządu głosu nie dały jednak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W odwołaniu od decyzji p. W. K. nie zgadzała się z wnioskami przedstawionymi w jej uzasadnieniu. Kwestionowała wyniki badań przeprowadzonych przez placówkę diagnostyczna II stopnia po uprzednim skierowaniu jej na półroczne leczenie foniatryczne. Zarzuciła, iż nie zbadano jej głosu, nie wzięto pod uwagę faktu utrzymywania się u niej dolegliwości głosowych.

Po rozpoznaniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., zaskarżoną decyzją z dnia [...] r.nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest ustalenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy.

Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu pracy p. K.. Uznał, że pracowała ona w warunkach, w których nadmierny wysiłek głosu był istotnym zagrożeniem dla narządu głosu. Zatem pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej.

Dalej stwierdzono, iż p. K. była badana w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., która to placówka w orzeczeniu z dnia [...]r. nie rozpoznała u niej choroby zawodowej narządu głosu. Następnie została skierowana do Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Po przeprowadzeniu specjalistycznych badań placówka diagnostyczna II stopnia w orzeczeniu z dnia [...]r. stwierdziła u p. K.przewlekły prosty stan zapalny błony śluzowej gardła i krtani, dysfonię hyperfunkcjonalną. Te zmiany nie miały cech organicznej patologii powodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym.

Nie rozpoznanie przez orzeczników kompetentnych placówek diagnostycznych choroby zawodowej wykluczało jej stwierdzenie, a zatem należało utrzymać w mocy decyzję decyzje organu I instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego p. W.K., kwestionując motywy przestawione przez organ odwoławczy domagała się uchylenia jego decyzji. Powołała się na zapis w jej karcie choroby pochodzący z dnia 1 sierpnia 2002r. wskazujący na utrzymującą się chrypkę i męczliwość głosu, brak zwarcia fonacyjnego na całej długości głosu. W jej ocenie ujawnione u niej i utrzymujące się schorzenie odpowiadało pojęciu choroby zawodowej wymienionej w pozycji 7 wykazu chorób zawodowych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał

stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu. Dodatkowo wskazał, że orzeczenia obu placówek diagnostycznych uniemożliwiały wydanie innej decyzji. Zaś fakt występowania w środowisku skarżącej czynnika szkodliwego sam w sobie nie uzasadniał stwierdzenia u niej choroby zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie ustawy reformujące sądownictwo administracyjne, a to ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153, poz. 1269 / , ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1270 / i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1271 / . Zgodnie z art. 97 § 1 tej ostatniej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej zgodnie z kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych do sądu aktów.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa.

"Choroba zawodowa" jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, kalectwo lub śmierć, które pozostają w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną jej

wystąpienia jest sama praca, jej rodzaj, warunki jej wykonywania. W konstrukcji prawnej choroby zawodowej istnieje domniemanie związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym narażeniem pracownika na działanie czynnika szkodliwego w środowisku pracy, a rozpoznaną chorobą ujętą w wykazie chorób zawodowych. Materialnoprawne przesłanki jej stwierdzenia wyznaczał § 1 ust. 1 obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r.w sprawie chorób zawodowych / Dz. U. nr 65, poz. 294 ze zm. /. W myśl tego przepisu przez choroby zawodowe rozumie się choroby wymienione w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do wymienionego rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznania chorób zawodowych są jednostki wymienione w § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Takimi jednostkami były również Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., na których opinie powołano się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

W pozycji 7 obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji wykazu chorób zawodowych umieszczono przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym ( guzki śpiewacze, niedowład strun głosowych, zmiany przerostowe). Obie placówki diagnostyczne, badające skarżącą w toku postępowania administracyjnego nie stwierdziły zmian patologicznych gardła i krtani upoważniających do rozpoznania choroby narządu głosu ujętej w wykazie chorób zawodowych. Ponadto Poradnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w swoim orzeczeniu z dnia [...]r. zdiagnozowała u skarżącej przewlekły prosty stan zapalny błony śluzowej gardła i krtani. Tymczasem w definicji prawnej choroby zawodowej narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym mowa jest o guzkach śpiewaczych, niedowładzie strun głosowych, zmianach przerostowych. Proste, nawet przewlekłe zmiany błony śluzowej gardła i krtani nie odpowiadają definicji choroby zawodowej narządu głosu.

Obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji katalog chorób zawodowych był zamkniętą listą. Zarówno organy inspekcji sanitarnej, jak i sąd administracyjny nie mogły go interpretować rozszerzającą bądź dodawać do niego nowe jednostki chorobowe.

Na organach administracji publicznej orzekających w sprawach chorób zawodowych ciążył obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Z tego obowiązku organy obu instancji się wywiązały. Ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, iż skarżącą przez wiele lat, jako nauczyciel narażona była na działanie czynnika szkodliwego, jakim był nadmierny wysiłek głosu. Wyczerpano dwuszczeblowy tryb diagnozowania chorób zawodowych przez powołane do tego celu specjalistyczne placówki diagnostyczne. Orzeczenia lekarskie tych placówek były spójne w swoich wnioskach, nie budziły wątpliwości. Zatem organy inspekcji sanitarnej nie miały, podobnie jak sąd administracyjny podstaw do ich kwestionowania. wszystkich wątpliwości.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono skargę.