Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 435/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-06-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1-§ 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia i nakazania zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 19 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek, w którym zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia i nakazania skarżącemu zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Uzasadniając powyższy wniosek pełnomocnik stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody i spowoduje nieodwracalne skutki włącznie z ogłoszeniem jego upadłości i zwolnieniem pracowników. Wnioskodawca wskazał, że zobowiązany został do zwrotu kwoty 557.972,69 zł wraz z ustawowymi odsetkami, co w zestawieniu z jego dochodami stanowi znaczną sumę przewyższającą obecne dochody skarżącego. Ponadto podkreślono, że skarżący zaproponował spłatę ratalną wskazanej powyżej kwoty jednak nie uzyskał od wierzyciela odpowiedzi w tym zakresie. Zaznaczono również, że przymusowe wyegzekwowanie na podstawie zaskarżonej decyzji dochodzonych świadczeń uniemożliwi skarżącemu bieżące regulowanie zobowiązań jak również wystąpienie do banku o uzyskanie środków finansowych pozwalających na spłatę niniejszego zobowiązania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn.akt GZ 138/04, niepubl. – Lex Polonica).

Należy przyjąć, że z uzasadnienia wniosku powinny wynikać konkretne okoliczności, świadczące o spełnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie wniosek pełnomocnika skarżącego nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków w postaci ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa. Skarżący dołączył do skargi kserokopie zeznań i deklaracji podatkowych, jednakże dotyczą one 2011 r., a więc stanu sprzed ponad roku. Dokumenty te nie mogą więc dowodzić jakie skarżący uzyskuje dochody w chwili obecnej oraz czy wystarczają one na dobrowolne uregulowanie zaległości, bez potrzeby uruchamiania przez wierzyciela postępowania egzekucyjnego. Innych dowodów uzasadniających jego wniosek skarżący nie przedstawił.

Brak jest tym samym podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskazać należy, że pełnomocnik skarżącego nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, że zapłata wymaganej kwoty spowoduje skutek w postaci zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego.

Sam fakt, że skarżący nie zgadza się z zaskarżoną decyzją i uważa ją za wydaną z naruszeniem przepisów prawa, nie przesądza o zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania.

Należy mieć na uwadze, że ewentualne prowadzenie postępowania egzekucyjnego, zajęcie rachunku bankowego, czy wysoka kwota zobowiązań nie świadczą jeszcze o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Czynności te podejmowane są przez organ egzekucyjny w ramach prowadzonego postępowania, które może zostać zainicjowane niewywiązaniem się przez skarżącego z obowiązku regulowania należnych zobowiązań.

Wskazać również należy, że skarżący w przypadku prowadzenia ewentualnego postępowania egzekucyjnego ma możliwość zwrócenia się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o zmianę sposobu egzekucji, co w sposób mniej uciążliwy dla skarżącego może doprowadzić do zaspokojenia podmiotu prowadzącego egzekucję.

Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.