Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1709/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 9, art. 10, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia NSA del. Leszek Kiermaszek /spr./ Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 209/09 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia

12 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 209/09 oddalił skargę wniesioną przez [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Podkarpackiego

z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył następujący stan sprawy:

Prezydent Miasta Rzeszowa decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia 23 września 2008 r., dokonanego przez [...] Sp. z o.o. w Warszawie, wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na istniejącym obiekcie budowlanym (dachu budynku położonego na działce nr [...] obr. [...] Śródmieście w Rzeszowie przy ul. [...]) dla potrzeb projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...]. Organ pierwszej instancji uznał, że planowane roboty budowlane objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, stąd należało wnieść sprzeciw do złożonego przez inwestora zgłoszenia ich wykonania.

Odwołując się od powyższej decyzji [...] Sp. z o.o. wskazała, że inwestycja polegająca na wykonaniu robót budowlanych w zakresie instalowania urządzeń antenowych wraz z konstrukcjami wsporczymi dla potrzeb stacji bazowej telefonii komórkowej została we wniosku prawidłowo zakwalifikowana jako podlegająca zgłoszeniu zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Spółki instalacje antenowe i szafy telekomunikacyjne są urządzeniami w rozumieniu art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane, a montaż urządzeń wraz z konstrukcjami wsporczymi (masztami antenowymi) należy traktować jako całość przedsięwzięcia. W jej ocenie w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 30 ust.1 pkt 3c powyższej ustawy, gdyż zgłaszane przedsięwzięcie zgodnie z załączoną do tego zgłoszenia analizą oddziaływania na środowisko opracowaną przez dr inż. J. B. w maju 2008 r. nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Spółka nie zgadzając się z dokonaną przez organ pierwszej instancji interpretacją art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, wskazała na mylne przyjęcie przez ten organ tożsamości masztu antenowego montowanego na dachu budynku, czyli na istniejącym obiekcie budowlanym, z masztem wolno stojącym, posadowionym na gruncie. Podniosła także, iż obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę znacznie wydłuży postępowanie administracyjne, z uwagi na konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania przedmiotowych robót budowlanych oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, że ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) uchylono z dniem 15 listopada 2008 r. (tj. z dniem wejścia w życie ustawy) art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy Prawo budowlane zezwalający na wykonanie, w oparciu o zgłoszenie, robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne będących instalacjami w rozumieniu ustawy Prawo o ochrony środowiska, w związku z tym roboty takie nie mogą być realizowane w oparciu o zgłoszenie.

Organ odwoławczy powołując się na analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wyrys z ewidencji gruntów podniósł, iż przebieg głównej wiązki promieniowania anten dyfuzyjnych znajduje się na wysokościach około 7,50 m od poziomu terenu działki nr [...] oraz 3,50 m od górnych krawędzi istniejącej zabudowy na działce. Nadto w obszarze występowania ponadnormatywnych wartości poziomów elektromagnetycznego promieniowania 0.1 W/m² pochodzącego od projektowanych anten, znajduje się nie tylko działka nr [...], do której inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale i działka sąsiednia nr [...]. Realizacja zamierzenia inwestycyjnego może wprowadzić ograniczenie i uciążliwość dla terenu sąsiedniego. W przypadku zaś planowanej nadbudowy istniejącego obiektu, jak i jego rozbudowy może okazać się ona ograniczona lub niemożliwa ze względu na naruszenie przepisu § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że budynek z pomieszczeniami na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody Podkarpackiego złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie [...] Sp. z o.o. w Warszawie. Wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa Spółka podniosła zarzut naruszenia:

1) przepisów prawa materialnego, w szczególności:

- art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt 4 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uzasadnienie wniesionego sprzeciwu ochroną interesów osób trzecich oraz przyjęciem, że przedmiotowa inwestycja może wprowadzić ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich;

- § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mając na względzie, że nie zachodzi przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych;

2) przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 K.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego.

Udzielając odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w pisemnych motywach wyroku oddalającego skargę na wstępie zgodził się ze stanowiskiem Wojewody Podkarpackiego, zgodnie z którym uzyskania pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Roboty takie podlegają zgłoszeniu w dwóch przypadkach określonych w art. 30 ust. 1 pkt 3b (wysokość urządzeń przekracza 3 m) i art. 30 ust. 1 pkt 3c (urządzenia emitujące pola elektromagnetyczne, będące instalacjami, zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska). W ocenie Sądu pierwszej instancji organ wskazał też prawidłowo na utratę mocy obowiązującej art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy Prawo budowlane z dniem 15 listopada 2008 r. w związku z wejściem w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że zasadą obowiązującego prawa budowlanego jest, że realizacja obiektów budowlanych i robót budowlanych może mieć miejsce na podstawie pozwolenia na budowę, odstąpienie od tego wymogu stanowi natomiast sytuację wyjątkową, która musi wyraźnie wynikać z przepisów prawa, a wyjątki te zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji istotną kwestię dla rozpoznawanej sprawy stanowi uchylenie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy Prawo budowlane, bowiem skutkuje ono zmianą kwalifikacji robót budowlanych w postaci montażu na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu Prawa ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. O ile do wskazanej noweli takie roboty budowlane można było wykonać na podstawie zgłoszenia, to po uchyleniu powyższej regulacji będą mogły być realizowane tylko na podstawie pozwolenia na budowę. Organ dokonał zatem prawidłowej wykładni art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane oraz w konsekwencji skorzystał z uprawnienia do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że urządzenia, które mogą być montowane w ramach zgłoszenia na budynku nie mogą być telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi. Do takich obiektów zaliczone są na podstawie § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864) wieże, maszty antenowe i konstrukcje wsporcze. Sąd pierwszej instancji przyjął zatem, że maszty antenowe nie są urządzeniami, ale obiektami budowlanymi, do których nie ma zastosowania procedura zgłoszenia. Nawiązując następnie do definicji strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę i w konsekwencji pojęcia oddziaływania inwestycji Sąd pierwszej instancji podkreślił, że należy mieć na uwadze również te miejsca, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa lub decyzjach na ich podstawie wydanych. W przypadku bowiem obszaru, na którym dochodzi do przekroczenia norm prawem określonych zachodzi konieczność ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny powołując się na dołączoną do akt sprawy analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (karta akt admin. I inst. nr 10) zawierającą mapę pokazującą przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania od anten dyfuzyjnych w płaszczyźnie poziomej podniósł, że z mapy tej jednoznacznie wynika, że zasięg oddziaływania obejmuje również działkę nr [...]. Realizacja ochrony interesów osób trzecich może nastąpić wyłącznie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Przyjęcie przeciwnego stanowiska prowadziłoby do ominięcia udziału stron w postępowaniu, a to po myśli art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. stanowi przesłankę do wznowienia postępowania. Dlatego też w ocenie Sądu pierwszej instancji ustalenia organu w zakresie ochrony interesów osób trzecich nie naruszyły wskazanych przez stronę skarżącą przepisów prawa, a w konsekwencji uzasadnione jest nałożenie na stronę obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Z tych przyczyn organ nie naruszył również powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się również naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego podnosząc, że przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane określa elementy zgłoszenia, które zgłaszający musi dołączyć, aby zgłoszenie mogło zostać uznane za skuteczne. Zdanie drugie tego przepisu daje organowi uprawnienie do nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty. Przepis ten nie jest podstawą do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, ale do żądania uzupełnienia zgłoszenia. Postępowanie zgłoszeniowe ma charakter sformalizowany, co oznacza, że organ budowlany przyjmuje zakres przedsięwzięcia budowlanego zgłoszonego przez inwestora. To inwestor znając zamiar realizacji robót budowlanych określa ich parametry, a organ ocenia tylko to, co inwestor zgłasza. W tym zakresie organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego. Jako niezasadny uznał także zarzut o wydłużeniu okresu realizacji inwestycji z powodu ubiegania się o decyzję o lokalizację inwestycji celu publicznego.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę kasacyjną wniosła [...] Sp. z o.o. w Warszawie. Zaskarżając ten wyrok w całości z powołaniem się na podstawy z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnosząca skargę kasacyjną podniosła zarzuty:

1) naruszenia prawa materialnego ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.) poprzez wadliwą wykładnię:

- art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez uznanie, że definicja budowli ma znaczenie dla kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, podczas gdy konieczne jest odniesienie się do pojęcia urządzenia;

- art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane przez uznanie, że planowana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę mając na względzie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b tej ustawy;

- art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt 4 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez uznanie, że ochrona interesów osób trzecich oraz okoliczność, że planowana inwestycja może wprowadzić ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich uzasadnia wniesienie sprzeciwu;

2) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), w szczególności: art. 9 K.p.a. przez brak należytego poinformowania skarżącego o kwalifikacji inwestycji, art. 10 K.p.a. przez pozbawienie strony czynnego udziału w sprawie, art. 77 § 1 K.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz art. 107 K.p.a. w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia decyzji.

W oparciu o te zarzuty Spółka wnosząca skargę kasacyjną domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zwrócił uwagę, że w związku ze zmianą stanu prawnego zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Natomiast zgodnie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b tej ustawy zgłoszenia wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych.

Kasator wskazując na zdefiniowanie w ustawie Prawo budowlane pojęcia "urządzenie budowlane", zwrócił uwagę, iż pojęcie to nie jest tożsame z pojęciem "urządzenia technicznego". Każde urządzenie budowlane stanowi urządzenie techniczne, lecz nie każde urządzenie techniczne jest urządzeniem budowlanym (wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 598/07, Lex nr 326607). W jego ocenie konieczna zatem była kwalifikacja przedmiotowej inwestycji jako instalowanie urządzenia w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 12 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane. Wszystkie elementy instalacji objętej zgłoszeniem są bowiem ściśle powiązane z antenami emitującymi pola elektromagnetyczne, zaś urządzenie emitujące takie pole nie może funkcjonować samodzielnie bez odpowiedniej konstrukcji. Natomiast jedyne znane obecnie rozwiązanie techniczne wymaga ich zainstalowania.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uchylenie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy Prawo budowlane nie oznacza, że inwestor jest obowiązany do uzyskania pozwolenia na budowę, mając na względzie, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przywołując treść art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane kasator wskazał, że organy w sposób nieuprawniony odniosły się do nowelizacji przepisów powyższej ustawy nie biorąc pod uwagę stanu prawnego istniejącego w chwili wszczęcia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Niniejszą sprawę, wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności określonych w § 2 powołanego przepisu, należało rozpoznać wyłącznie w granicach wniesionej skargi kasacyjnej i zarzutów w niej zawartych.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami procedury administracyjnej. Przede wszystkim należy stwierdzić, że autor tej skargi ograniczył się jedynie do przytoczenia przepisów art. 9, art. 10, art. 77 § 1 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, które miały zostać naruszone, bez przeprowadzenia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej szczegółowych rozważań na poparcie wywodzonych twierdzeń. Czyniąc więc Sądowi zarzut naruszenia art. 9 K.p.a. poprzez ogólne jedynie stwierdzenie braku należytego poinformowania skarżącej o kwalifikacji inwestycji, wnoszący skargę kasacyjną nie zadbał o wykazanie, jaki jest związek pomiędzy ewentualnym naruszeniem tej normy procesowej, a finalnym wynikiem postępowania. Tym niemniej należy zauważyć, że we wniosku strona skarżąca określiła charakter i rodzaj zamierzenia inwestycyjnego, a skoro wniosek nie zawierał braków rzeczą organu było załatwić sprawę w sposób określony przepisami, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie podejmowania decyzji. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., gdyż skarżąca brała udział w postępowaniu administracyjnym na każdym jej etapie, a analiza akt administracyjnych nie pozwala na przyjęcie, by strona została pozbawiona czynnego w nim udziału. Niewskazanie natomiast w jakim zakresie organ nie zebrał i rozpatrzył całego materiału dowodowego praktycznie uniemożliwia odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. Z kolei podnosząc zarzut naruszenia art. 107 K.p.a. autor skargi kasacyjnej nie przytoczył nawet jednostki redakcyjnej tego przepisu, co już samo w sobie przesądza o nieprawidłowym skonstruowaniu tego zarzutu. Wnoszący skargę kasacyjną zastrzegł, że wymienione przepisy postępowania administracyjnego usprawiedliwiać mają zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. "w szczególności". Odnosząc się ponownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 P.p.s.a. stwierdzić przyjdzie, że Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny nie może domniemywać woli czy intencji wnoszącego skargę kasacyjną, nie jest nawet uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów czy też stawiania hipotez co do tego, jakiego konkretnego przepisu dotyczy podstawa kasacji ( por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04-Lex nr 146732). Z tych więc powodów brak podstaw do dalszej oceny, czy w trakcie kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się naruszenia jeszcze innych, nieokreślonych przez skarżącą przepisów postępowania.

Nie są również zasadne zarzuty skargi kasacyjnej realizowane w granicach drugiej podstawy, tj. naruszenia prawa materialnego ( art. 174 pkt 1 P.p.s.a).

W punkcie wyjścia rozważań należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni przepisów art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118 ze zm.), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane, stąd wbrew zarzutowi wnoszącego skargę kasacyjną nie mógł dopuścić się naruszenia tych norm materialnoprawnych w wymienionej postaci.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd jedynie odwołał się do nowelizacji ustawy Prawo budowlane, dokonanej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227), która weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. Zmiana ta polegała m.in. na uchyleniu przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c i dodaniu do tekstu ustawy Prawo budowlane nowego przepisu art. 29 ust. 3, a celem tej zmiany było wprowadzenie zasady, że przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Ustawodawca krajowy w tym zakresie dokonał więc transpozycji dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne ( Dz. U. UE L 1985.175.40 ze zm.), zgodnie z którą tego rodzaju przedsięwzięcia nie mogą być realizowane na podstawie "milczącej zgody", lecz wymagają "zezwolenia na inwestycję".

Rację ma wnoszący skargę kasacyjną gdy twierdzi, że w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania kontrolowanej decyzji wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych nie wymagało pozwolenia na budowę, z tym że instalowanie takich urządzeń o wysokości powyżej 3m objęte było obowiązkiem zgłoszenia właściwemu organowi

( art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane). Jednakże w orzecznictwie sądowym za utrwalony można uznać pogląd wskazujący na potrzebę dokonania przez właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej precyzyjnych ustaleń dotyczących zakresu i charakteru projektowanej inwestycji i w rezultacie wyboru właściwej procedury. O ile więc realizacja takich robót stanowi nie tylko instalację, lecz również budowę, w takim wypadku bez potrzeby odwoływania się do regulacji z art. 29 ust. 3 przyjąć trzeba, że roboty budowlane podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę ( art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ).

W odniesieniu do zagadnienia, czy inwestycja na dachu budynku polegająca na wykonaniu masztu wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi i instalacjami radiokomunikacyjnymi stanowi instalowanie urządzenia, czy też budowę obiektu (budowli) w orzecznictwie zarysowała się rozbieżność. Przykładowo można wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1458/07 stwierdził, że o instalacji czy też montażu urządzenia można mówić wówczas, gdy na dachu budynku istnieje już nośnik (konstrukcja wsporcza), na którym zainstalowane zostaną anteny i inne urządzenia wyposażenia stacji. Stąd roboty budowlane polegające na wykonaniu masztu z antenami należy kwalifikować jako budowę obiektu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ten pogląd. Z kolei w wyroku z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 548/08 NSA wyraził pogląd odmienny przyjmując, że zarówno wykonanie masztu wraz montażem anten oznacza instalowanie urządzenia na obiekcie budowlanym (podobnie orzekł m.in. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/GL 572/09). Jednakże nawet w sytuacji przyjęcia, że tego rodzaju roboty budowlane podlegają uproszczonej procedurze zgłoszeniowej w orzecznictwie zdecydowanie dominuje pogląd wskazujący na potrzebę wniesienia sprzeciwu i nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane (por. wyroki NSA z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 841/08, z dnia 28 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 439/08 – publ.: nsa.orzeczenia.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej była decyzja, którą organ wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem i jednocześnie nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Oparcie tej decyzji o podstawę z art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane oznacza, że zdaniem organu roboty te podlegają uproszczonej procedurze zgłoszeniowej, czemu zresztą organ odwoławczy dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem Sąd pierwszej instancji oddalając skargę na tę decyzję stwierdził, że prawidłowo uznał organ, iż wykonywanie tych robót budowlanych objęte jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę z mocy ustawy. Na tę nieścisłość nie zwrócił uwagi wnoszący skargę kasacyjną nie podnosząc zarzutu sprzeczności ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego. Pozwala to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na zajęcie stanowiska, że pomimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W ostatecznym bowiem wyniku realizacja przez inwestora zamierzonej inwestycji uzależniona została, i słusznie, od uzyskania pozwolenia na budowę, tyle tylko że w rozpoznawanej sprawie na skutek nałożenia na inwestora przez organ administracji architektoniczno – budowlanej obowiązku uzyskania pozwolenia w tym zakresie.

Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.