Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1382/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 49 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1507/14, o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w sprawie ze skargi R. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1052/14 oddalającym skargę R. S. na uchwałę Rady Gminy Brwinów z dnia 28 czerwca 2010 r. nr LXV/591/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1507/14, pozostawił bez rozpoznania wniosek R. S. z dnia 12 sierpnia 2014 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z 11 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1052/12. Odpis powyższego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego, ustanowionemu z urzędu.

Skarżący, pismem z 12 sierpnia 2014 r. wniósł o przesłanie postanowienia w sprawie bezpośrednio na jego adres.

Zarządzeniem z 14 sierpnia 2014 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania powyższego wniosku poprzez wskazanie, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, czy pismo to stanowi wniosek o wydanie kserokopii postanowienia z 11 sierpnia 2014 r. czy odpisu tego postanowienia.

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 września 2014 r. i pozostało bez odpowiedzi.

Dalej Sąd wskazał, że zgodnie z art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W ocenie Sądu, skoro skarżący w zakreślonym terminie nie sprecyzował żądania wniosku z dnia 12 sierpnia 2014 r. to nie można było wnioskowi nadać dalszego biegu.

Z tych względów Sąd pozostawił wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 w związku z art. 160 p.p.s.a.

Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o przesłanie mu odpisu postanowienia sądu w sprawie jego skargi o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem z dnia 25 listopada 2013 r. Podniósł, że radca prawny K. K. nie poinformował go o treści tego postanowienie jak również nie przekazał mu go. Skarżący wskazał, że pełnomocnik poinformował go, że od momentu wydania postanowienia przez NSA z dnia 12 lutego 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest już jego pełnomocnikiem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej.

Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z 11 sierpnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1507/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1052/12. Skarżący w piśmie z dnia 12 sierpnia 2014 r., powołując się na sygnaturę sprawy IV SA/Wa 1507/14, wniósł o przesłanie postanowienia w w/w sprawie bezpośrednio na jego adres.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwagi na to, że postanowienie z dnia 11 sierpnia 2014 r. było w chwili złożenia wniosku z dnia 12 sierpnia 2014 r. jedynym postanowieniem wydanym przez Sąd Wojewódzki pod sygnaturą IV SA/Wa 1507/14, za bezzasadne było żądanie uzupełnienia wniosku strony. Wniosek, choć nie był precyzyjny, nie powinien budzić wątpliwości Sądu Wojewódzkiego co do intencji strony. W takiej sytuacji wystarczające byłoby wezwanie strony o dokonanie opłaty kancelaryjnej ze wskazaniem jej wysokości za wydanie kserokopii bądź odpisu postanowienia oraz pouczenie o stosownym rygorze (art. 220 § 1 p.p.s.a.).

Ponadto zwrócić należy uwagę, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych pisma powinno być jasne i konkretne, by u strony nie powstała wątpliwość co do przedmiotu wezwania i grożących rygorów. Tymczasem w piśmie sądowym z dnia 20 sierpnia 20014 r. (k. 37) wezwanie o sprecyzowanie pisma poprzedzone zostało obszerną informacją i pouczeniem co do zasad działania pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy oraz wypowiadania pełnomocnictwa.

Zaznaczyć należy, że w okolicznościach konkretnej sprawy kwestia reprezentacji skarżącego powinna być wyjaśniona na etapie wstępnego badania skargi, zwłaszcza że skarga została osobiście podpisana przez skarżącego, a z jej treści wynikało, że jako podstawę wznowienia postępowania (sygn. IV SA/Wa 1052/12) strona wskazała na jego nieważność spowodowaną brakiem należytej reprezentacji. Według skarżącego popełnione błędy przez wyznaczonych z urzędu pełnomocników w toku prowadzonej sprawy, ich nieprofesjonalne działanie doprowadziło do jej zakończenia niekorzystnego dla skarżącego. Skarżący podał m. in., że miał trudności w kontaktowaniu się z ustanowionymi w sprawie pełnomocnikami, w tym z radcą prawnym K. K. W takim stanie sprawy Sąd Wojewódzki nie powinien – kierując się przepisem art. 39 pkt 1 p.p.s.a. – automatycznie przyjmować, że skarżący w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania jest nadal reprezentowany przez pełnomocnika, który był ustanowiony w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1052/12. Bez wyjaśnienia tej kwestii nie powinno dojść do doręczenia radcy prawnemu K. K. odpisu postanowienia z 11 sierpnia 2014 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego. Wobec powyższego po złożeniu przez skarżącego pisma wyjaśniającego z dnia 6 września 2014 r. nie powinno budzić wątpliwości, że wniosek z 12 sierpnia 2014 r. o doręczenie postanowienia dotyczył postanowienia z dnia 11 sierpnia 2014 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego. Ponadto należy zauważyć, że niewłaściwie zinterpretowane zostało kolejne pismo skarżącego z 3 listopada 2014 r. (zażalenie), z treści którego wynika, że wnosił on o doręczenie: "odpisu postanowienia w sprawie mojej skargi o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem z dnia 25 listopada 2013 r.". Z przytoczonego stwierdzenia wynika potwierdzenie, że skarżący wnosił o doręczenie mu odpisu postanowienia z 11 sierpnia 2014 r. wydanego w sprawie sygn. IV SA/Wa 1507/14, a nie postanowienia z dnia 25 listopada 2013 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, wydanego w sprawie sygn. IV SA/Wa 1052/12. Natomiast jak wynika z zarządzenia z 4 listopada 2014 r. Przewodniczący przyjął, że wniosek o doręczenie dotyczy postanowienia z dnia 25 listopada 2013 r. W dalszym toku sprawy należy więc naprawić zaistniałe uchybienia proceduralne i doręczyć skarżącemu odpis postanowienia z 11 sierpnia 2014 r., przy zaliczeniu już dokonanej opłaty.

Ubocznie trzeba też zauważyć, że zgodnie z art. 49 § 2 p.p.s.a. jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie. Odpowiednio zarządzenia w tym przedmiocie wydawać może sędzia sprawozdawca jako przewodniczący posiedzenia, stosownie do § 36 ust. 1 Regulaminu urzędowania wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji, zgodnie z art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.