Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1013/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 197 par. 2, art. 245 par. 1, art. 243 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 641/05 o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. L. na pismo Gminy G. w przedmiocie wezwania do zapłaty zaległości czynszowych za lokal mieszkalny postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 641/05 odmówił skarżącemu J. L. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 5 września 2005 r. odrzucił skargę na "wezwanie ostateczne" z dnia 30 czerwca 2005 r. skierowane do skarżącego przez Zarząd budynków Miejskich I TBS G. i dotyczące zapłaty zaległości czynszowych za lokal mieszkalny położony w G. ul. [...], bowiem skarga nie podlegała kognicji sądów administracyjnych. Dlatego też Sąd przyjął, że wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać oddalony, skoro prawo to nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi (art. 247 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej P.p.s.a.).

Skarżący J. L. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że utracił znacznej wartości majątek, w związku z czym nie zgadza się z zaskarżonym postanowieniem i ponownie domaga się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Wskazać jednak należy, że z art. 243 § 1 pkt 1 zdanie pierwsze P.p.s.a., wynika, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego

Przede wszystkim należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 września 2006 r., I OZ 1257/06, oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W Gliwicach z dnia 9 marca 2006 r., IV SA/GL 641/05, którym oddalono z powodu oczywistej bezzasadności skargi jego uprzedni wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, przy czym w uzasadnieniu swego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł skargę na ostateczne (przedsądowe) wezwanie do zapłaty. Bezspornym jest, że sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sprawy dotyczące stosunku najmu, w szczególności należności czynszowych, są sprawami cywilnymi i właściwym w tych sprawach jest sąd powszechny. Tym samym bez potrzeby głębszej analizy nie ulega wątpliwości, że skarga na ostateczne wezwanie do zapłaty nie może zostać rozpoznana w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Słusznie zatem Sąd I instancji odmówił przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej niedopuszczalności skargi".

Skarżący w dniu 24 marca 2006 r. złożył jednak ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wniosek ten został rozstrzygnięty zaskarżonym postanowieniem.

W związku z zażaleniem na wskazane postanowienie z 24 marca 2006 r. należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie uległy zmianie okoliczności procesowe, skoro skarga na ostateczne wezwanie do zapłaty zaległości czynszowych nadal nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji ponownie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej niedopuszczalności skargi. W tej sytuacji nie ma znaczenia sytuacja majątkowa skarżącego, gdyż o oddaleniu wniosku zadecydowała inna okoliczność, a mianowicie oczywista bezzasadność skargi – art. 247 P.p.s.a.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.