Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 874/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Miron, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2005 r. sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 7 grudnia 2000r. pełnomocnik J. J., spadkobiercy p. W. J., wystąpił do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2000r., poprzez dodanie w pkt 1 po zapisie " i 135/8" zapisu " oraz 20/9". W uzasadnieniu pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, iż podczas badania księgi wieczystej KW [...] stwierdził, że w dniu 25 lutego 1988r. przeniesiono z tejże księgi wieczystej do KW nr [...] także prowadzonej przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w T. działkę nr [...] o pow. 3,71 ha. Obecnie działka ta oznaczona jest nr [...] i ma pow. 3,57 ha. Suma powierzchni działek wskazanych w pkt 1 i pkt 2 decyzji Nr [...] jest mniejsza od wskazanej w wypisie z księgi wieczystej nr [...] (21,92 ha) mniej więcej o wielkość działki nr [...] niewskazanej w pkt. 1 powyższej decyzji.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2005r. Minister Infrastruktury działając na podstawie art. 58 i 59 kpa odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2000r. stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa orzeczenia Ministra Budownictwa i Materiałów Budowlanych z dnia [...] stycznia 1962 r. Nr [...] wydanego w przedmiocie przejęcia na własność państwa przedsiębiorstwa pn. "Cegielnia W." w części dotyczącej działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz nieważność ww. orzeczenia w części dotyczącej działek nr: [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...],[...], [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 111 § 1 kpa strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji żądać jej uzupełnienia. Termin do złożenia przez stronę wniosku o uzupełnienie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2000r. upłynął w dniu 3 października 2000r. Wniosek został zaś wniesiony w dniu 7 grudnia 2000r., czyli dwa miesiące po terminie przysługującym do złożenia wniosku.

W przedmiotowej sprawie stronie (jej pełnomocnikowi) zgodnie z art. 10 kpa, zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania i a zatem miała ona możliwość przeglądania akt. Od strony postępowania należy oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Fakt, iż pełnomocnik strony nie zbadał ksiąg wieczystych ani przed wydaniem decyzji, ani przed upływem ustawowego terminu wynikającego z art. 111§1kpa nie daje podstaw do uznania braku winy strony w uchybieniu terminu.

Wnioskiem z dnia 19 lutego 2005r., pełnomocnik J. J., zwrócił się do organu o ponowne rozpoznanie niniejszy sprawy.

Postanowieniem Nr [...] znak [...] z dnia [...] marca 2005r. działając na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 144 kpa, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy Minister Infrastruktury utrzymał mocy postanowienie Nr [...] z dnia [...] lutego 2005r. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w postanowieniu z dnia [...] lutego 2005r.

Skargę na to postanowienie wniósł J. J., reprezentowany przez pełnomocnika adw. B. R., żądając jego uchylenia, jak również poprzedzającego je postanowienia nr [...] z dnia [...] lutego 2005r, jako wydanych z naruszeniem art. 58 § 1 i 2 kpa. W uzasadnieniu wskazał, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony w przewidzianym przez prawo terminie, a wiec w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Okoliczność taka ustała, bowiem w dniu 6 grudnia 2000r., w którym to dniu podczas badania KW nr [...] pełnomocnik stwierdził, iż z księgi tej przeniesiono do KW Nr [...] działkę nr [...], która to obecnie oznaczona jest nr [...]. W dniu następnym została złożona prośba o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Ponadto pełnomocnik podnosi, iż nie był mu znany fakt zmiany numeracji przedmiotowej działki, a co za tym idzie nie posiadał wiedzy, iż w w/w decyzji działka ta została pominięta. Również Minister wydając decyzję nie dostrzegł tej zmiany i nie uwzględnił niniejszej działki w decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 13 sierpnia 1999r., sygn. akt III S.A. 7432/98, z dnia 13 .10.1999r. sygn. akt IV S.A. 1656/97, z dnia 14 .01.2000r. sygn. akt I S.A./Gd 794/99) podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, a podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem.

Badając legalność zaskarżonego aktu Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do uzupełnienia decyzji Nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2000r. stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa orzeczenia Ministra Budownictwa i Materiałów Budowlanych z dnia [...] stycznia 1962 r. Nr [...] wydanego w przedmiocie przejęcia na własność państwa przedsiębiorstwa pn "Cegielnia W.".

Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, iż stosownie do treści art. 58 § 1 kpa, przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się więc z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (patrz str. 334 Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz B. Adamiak i J. Borkowski 7. wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck z 2005r.). W konsekwencji to na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności w załatwieniu sprawy, zaś przeszkoda w uchybieniu była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku.

W niniejszej sprawie strona na etapie postępowania administracyjnego reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika- adwokata, zatem należy wskazać, iż wina w uchybieniu terminu przez pełnomocnika strony wywołuje negatywne skutki dla reprezentowanego, mając zaś na uwadze, iż przy ocenie winy organ zobowiązany jest do przyjęcia obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W przypadku zatem zawodowego pełnomocnika, znającego prawo, organ ma prawo wymagać od niego zachowania szczególnej staranności, do której pełnomocnik jest zobligowany przy prowadzeniu powierzonych mu spraw.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, iż okoliczności, na które powołuje się pełnomocnik strony skarżącej tj. powzięcie dniu 6 grudnia 2000r., podczas badania KW nr [...] informacji, iż z księgi tej przeniesiono do KW Nr [...] działkę nr [...], która to obecnie oznaczona jest nr [...], nie znajdują potwierdzenia w świetle przedłożonej przez organ dokumentacji dowodowej. Należy bowiem wskazać, iż pełnomocnik skarżącego już na etapie postępowania nieważnościowego, prowadzonego z jego wniosku wiedział, iż w dniu 25 lutego 1988r działka nr [...] o pow. 3,71 została przeniesiona z księgi wieczystej Nr [...] do księgi wieczystej KW Nr [...] (pismo pełnomocnika z dnia 2 czerwca 2000r. wraz z załącznikiem). O okoliczności zmiany numeru tej działki na [...] mógł zaś się dowiedzieć przeglądając dokumentację zgromadzoną na etapie prowadzonego przez ten organ postępowania. W aktach sprawy znajduje się bowiem np. umowa sprzedaży sporządzona w formie aktu notarialnego z dnia 6 sierpnia 1993r. na mocy której A. i T. K. zbyli na rzecz S. Z. niniejszą działkę, ale oznaczoną już nr [...], oraz pismo Urzędu Rejonowego w T. z dnia 15 maja 1998r. zawierające dane dotyczące aktualnego stanu prawnego gruntów wchodzących w skład nieruchomości zajętej pod " Cegielnie" W. J., z którego wynika, iż w księdze wieczystej Nr KW [...] wpisana jest działka nr [...].

Zatem brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo w tym art. 58 § 1 i 2 kpa. W ocenie Sądu organ słusznie bowiem przyjął, iż uchybienie terminu, do wniesienia przez skarżącego wniosku o uzupełnienie decyzji, nastąpiło w wyniku niezachowania przez stronę (w tym przypadku jej pełnomocnika) należytej staranności. Bowiem jak wykazano powyżej pełnomocnik strony, wbrew twierdzeniom, od czerwca 2000r. wiedział o wpisaniu działki [...] do księgi wieczystej KW [...], zaś o zmianie jej numeru mógł się dowiedzieć przeglądając akta administracyjne sprawy. Ponadto należy wskazać, iż sam fakt pominięcia w decyzji Nr [...], działki nawet o starym numerze [...] o pow. 3,71 ha, stanowił wystarczającą podstawę do wystąpienia z żądaniem jej uzupełnienia w ustawowym terminie przewidzianym do dokonania niniejszej czynności.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w sentencji.