Wyrok NSA oz. w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 14/96
NSA oz. w Łodzi
Data orzeczenia: 1997-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 pkt 41
journal: Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 20 września 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Teza: Jeżeli najemca pojazdu mechanicznego w okresie niespełna roku uiszcza wynajmującemu raty czynszowe przekraczające ogółem wartość pojazdu i następnie nabywa tenże pojazd za symboliczną kwotę - to organy podatkowe nie przekraczają granic swobodnej oceny dowodów twierdząc, że pod pozorem umowy najmu w istocie rzeczy wykonywana była sprzedaż na raty. Nabycie zaś w tej formie środka trwałego nie stanowi kosztu uzyskania przychodu.

TEZY

Jeżeli najemca pojazdu mechanicznego w okresie niespełna roku uiszcza wynajmującemu raty czynszowe przekraczające ogółem wartość pojazdu i następnie nabywa tenże pojazd za symboliczną kwotę - to organy podatkowe nie przekraczają granic swobodnej oceny dowodów twierdząc, że pod pozorem umowy najmu w istocie rzeczy wykonywana była sprzedaż na raty. Nabycie zaś w tej formie środka trwałego nie stanowi kosztu uzyskania przychodu.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Nie powtarzając trafnych co do zasady wywodów organów podatkowych co do prawa materialnego dodać na poparcie przyjętego stanowiska można i należy poniższe konstatacje. Nie ulega wątpliwości, że samo określone nazwanie czynności prawnej nie przesądza o jej rzeczywistych: treści i celu a także o kwalifikacji prawnej. Tak samo też pod pozorem nazwanej w dany sposób umowy wykonywane może być zupełnie inne zamierzenie stron. Jeżeli więc dla umowy nazwanej najmem najemca w okresie niespełna roku uiszcza wynajmującemu raty czynszowe przekraczające ogółem wartość pojazdu mechanicznego stanowiącego przedmiot czynności prawnej i następnie formalnie nabywa tenże pojazd za - względem jego rzeczywistej wartości - symboliczną kwotę, to organy podatkowe nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów wywodząc, że pod pozorem umowy najmu w istocie rzeczy wykonywana była sprzedaż na raty. Nabycie zaś w tej formie środka trwałego spełnia przesłankę art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który m.in. stanowi, że nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wydatków na nabycie środków trwałych /pojazd mechaniczny, o którym mowa w sprawie jest środkiem trwałym/.

Z tego to więc powodu raty uiszczone przez stronę skarżącą jej kontrahentowi jako w istocie rzeczy raty za nabycie środka trwałego nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu.

W drugiej spornej umowie - nazwanej umową leasingu - strona skarżąca już przy jej zawarciu uiściła jednorazowo kwotę przewyższającą /nieznacznie/ wartość pojazdu, który był przedmiotem tej czynności. Wartość ta jak i sposób oraz termin jej uiszczenia dają podstawy do uznania, że pod nazwą leasingu wykonane zostało nabycie środka trwałego a więc zakup inwestycyjny.

Późniejsze nabycie pojazdu przez prezesa zarządu skarżącej spółki za kwotę relatywnie bardzo niską do jego rzeczywistej wartości świadczyć w świetle powyższego - z punktu widzenia spółki a nie jej prezesa - może tylko, że nie decydując się na formalne potwierdzenie wydatku inwestycyjnego przez zawarcie umowy kupna-sprzedaży spółka ostatecznie zaniechała inwestycji, na które wyłożyła i poniosła już koszty, co, jak trafnie zauważyły organy podatkowe, jest prawnie znaczące w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 41 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Okoliczność, iż strony nazwane w analizowanych umowach: wynajmującym bądź leasingodawcą amortyzowały w trakcie tych umów wartość pojazdu nie przesądza o uzasadnionym rozstrzygnięciu albowiem sprawa nie toczy się do tych podmiotów zaś wykonanie umów przez stronę skarżącą pozwalało organom podatkowym na uznanie, iż czynności te miały cechy nabycia i wydatków na nabycie środka trwałego.

Zważywszy więc, że zaskarżona ocena w zakresie prawa materialnego a prawa podatkowego w szczególności nie narusza, Sąd uprawniony i zobowiązany był do oddalenia skargi.