Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 425/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 1,  art. 3  par. 2,  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.) Stanisław Marek Pietras Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę, 2. Przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. R. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] października 2011 r., skierowanym do Prezesa Sądu Rejonowego w W., W. S. zwrócił się na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udzielenie informacji, kiedy doszło do przekazania i skąd - do Sądu Rejonowego w W. aktów notarialnych i ksiąg wieczystych sporządzanych w okresie ich funkcjonowania przez Państwowe Biuro Notarialne w W. oraz Państwowe Biuro Notarialne w W.

Ponadto wniósł o wydanie mu odpisów protokołów przekazania ww. dokumentów wraz ze szczegółowym spisem przekazanych dokumentów. Wskazał ponadto, iż ten sam wniosek kieruje odnośnie przekazania do Sądu Rejonowego w W. aktów notarialnych sporządzonych w kancelarii notariusza W. G. w R. W szczególności dotyczy to aktu notarialnego z dnia [...] listopada 1934 r., Repertorium [...].

W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] października 2011 r. Sąd poinformował W. S., że Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w W. został utworzony w 2000 r. i w tym roku zostały przekazane do Sądu Rejonowego w W. księgi wieczyste oraz zbiory dokumentów należące do właściwości tego Sądu z następujących Sądów: Sądu Rejonowego [...] w W., Sądu Rejonowego w W., Sądu Rejonowego w M. i Sądu Rejonowego w W. Wykazy przekazania tych dokumentów liczą 493 strony i wnioskodawca może zapoznać się z nimi w określonym terminie, ewentualnie mogą zostać wydane kserokopie tych dokumentów po uiszczeniu opłaty kancelaryjnej w wysokości 493 zł.

Ponadto poinformowano wnioskodawcę, że Sąd Rejonowy w W. nie jest w posiadaniu aktów notarialnych sporządzonych w kancelarii notarialnej W. G. w R. Podano, że akty te mogą znajdować się w Archiwum Państwowym Oddział w G.

W. S. po otrzymaniu powyższego pisma, w piśmie z dnia [...] października 2011 r. wniósł o poinformowanie go czy do Sądu trafiły Akty Notarialne z dnia [...] listopada 1962 r. i księgi wieczyste sporządzane przez Biuro Notarialne w W., dokumentujące przeniesienie własności z rodziców na dzieci we wsi W., Gm. K. Wniosek zawarty w piśmie z dnia [...] października 2011 r. stał się przedmiotem rozstrzygnięcia tutejszego Sądu w sprawie II SAB/Wa 1/12, gdyż W. S. wniósł odrębną skargę na bezczynność w tej sprawie.

W skardze z dnia 14 listopada 2011 r. W. S. zarzucił Prezesowi Sądu Rejonowego w W. bezczynność, polegającą na nieudzielaniu mu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] października 2011 r., sprecyzowanym pismem – jak podał skarżący - z dnia [...] października 2011 r. i wniósł o:

- zobowiązanie Prezesa Sądu do niezwłocznego udzielenia mu żądanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem i stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, tj. art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

- wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a,

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in., iż mimo upływu w dniu [...] listopada 2011 r. terminu do udzielenia informacji Prezes Sądu nie odpowiedział na wniosek, czym rażąco naruszył prawo, stąd uzasadniony jest wniosek o wymierzeniu mu grzywny.

Uzasadniając skargę na bezczynność, skarżący wskazał, iż zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej w przypadku skierowania pisemnego wniosku o jej udzielenie podmiot zobowiązany do jej udzielenia może:

- udzielić informacji publicznej,

- udzielić odpowiedzi w formie pisemnego zawiadomienia, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej, bądź organ nie jest w jej posiadaniu (art. 4 ust 3 ustawy) lub obowiązuje inny tryb udzielenia informacji (art. 1 ust. 2 ustawy),

- odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ustawy),

- odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Brak podjęcia przez organ któregokolwiek z wyżej wymienionych działań tworzy stan bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w W. wniósł o umorzenie postępowania, podnosząc, że na wniosek skarżącego z dnia [...] października 2011 r. została udzielona odpowiedź pismem z dnia [...] października 2011 r. Następnie skarżący dnia [...] października 2011 r. przesłał na adres e - mail do Sądu pismo uzupełniające swój wniosek z dnia [...] października 2011 r. W dniu [...] listopada 2011 r., po zeskanowaniu 493 stron wykazów przekazania ksiąg wieczystych, zostały one przesłane skarżącemu drogą e – mailową.

Na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. również pełnomocnik W. S. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie, nie cofając jednak skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje sądową kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta ogranicza się do zakresu określonego ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie jako p.p.s.a.) oraz do spraw, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli precyzuje § 2 i 3 powołanego przepisu.

W myśl przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zgodnie treścią art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obwiązane są załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, przy czym nie później niż w terminie jednego miesiąca, gdy chodzi o sprawę wymagającą postępowania wyjaśniającego, w terminie dwóch miesięcy od wszczęcia postępowania, gdy chodzi o sprawę szczególnie skomplikowaną, zaś w postępowaniu odwoławczym w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 1987 r., SAB 23/87 (ONSA 1988, nr 1, poz. 13) przyjął, że z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji obojętne jest, czy organ ten nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwieniu sprawy, czy wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla załatwienia sprawy.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 86).

Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż w dacie wpływu skargi do Sądu bez wątpienia udzielił skarżącemu żądanych przez niego informacji.

Odpowiedź na pismo skarżącego z dnia [...] października 2011 r. została mu udzielona pismem z dnia [...] października 2011 r. Ponadto, w odpowiedzi na wniosek, protokoły przekazania ksiąg wieczystych zostały zeskanowane i przesłane W. S. drogą elektroniczną.

Skarga na bezczynność nosi datę 14 listopada 2011 r. Do tutejszego Sądu wpłynęła ona 25 listopada 2011 r. Z żadnego dokumentu nie wynika data złożenia skargi do Prezesa Sądu Rejonowego w W. Z odpowiedzi na skargę – datowaną na dzień 21 listopada 2011 r. - wynika tylko, że w chwili jej udzielania W. S. przesłano już, drogą elektroniczną, żądane przez niego wykazy przekazania ksiąg wieczystych.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08 (publ.orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że uwzględnienie przez organ skargi na bezczynność po jej wniesieniu do Sądu powoduje bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego, co obliguje Sąd do jego umorzenia.

W sprawie niniejszej natomiast mamy do czynienia z sytuacją, w której informacje zostały skarżącemu udzielone jeszcze przed wniesieniem skargi do Sądu. Pełnomocnik skarżacego nie cofnął skargi, mimo iż złożył na rozprawie wniosek o umorzenie postępowania.

Postępowanie sądowoadministracyjne nie było zatem bezprzedmiotowe, nie zaszły też inne przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie. Dlatego skargę należało oddalić jako bezzasadną, na zasadzie art. 151 p.p.s.a.