Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 790/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 i 2,  art. 14 ust. 1 i 6,  art. 18 ust. 1 i 5,  art. 21 ust. 1 pkt 2 i  ust. 3,
journal: Dz.U. 2005 nr 31 poz 266
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - tekst jedn.
article: art. 94 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 147 par. 1,  art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska,, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Agencji A. na uchwałę Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 27 listopada 2007 r. nr XV/137/07 w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta Stargardu Szczecińskiego oraz udzielania pomocy w zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych członków stargardzkiej wspólnoty samorządowej I. stwierdza nieważność § 29 zaskarżonej uchwały, II. orzeka, że uchwała w części określonej w pkt I nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim na rzecz skarżącego Agencji A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] Rada Miejska w Stargardzie Szczecińskim podjęła uchwałę Nr XV/137/07 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy – Miasta Stargardu Szczecińskiego oraz udzielania pomocy w zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych członków stargardzkiej wspólnoty samorządowej (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2008 r. Nr 1 poz. 8). Podstawą prawną tej uchwały jest art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.)

W § 29 ust. 1 uchwały Rada postanowiła, że wnioski o dostarczenie lokalu socjalnego osobom, którym sąd w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu mieszkalnego przyznał uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego, Biuro Przydziału i Zamiany Mieszkań realizuje z uwzględnieniem postanowień § 23 ust. 5 uchwały oraz zgodnie z następującymi zasadami:

1) Biuro Przydziału i Zamiany Mieszkań przesyła osobie uprawnionej z mocy wyroku sądu ofertę zawarcia umowy najmu na wskazany w niej lokal socjalny, odpowiedni pod względem powierzchni pokoi, nadający się do zamieszkania ze względu na wyposażenie i stan techniczny i wzywa ją, aby w ciągu 3 dni licząc od daty otrzymania oferty zgłosiła się w Biurze Przydziału i Zamiany Mieszkań, w celu zawarcia umowy najmu;

2) kopię oferty o której mowa w pkt 1, Biuro Przydziału i Zamiany Mieszkań przesyła do wiadomości wierzycielowi;

3) w przypadku gdy osoba uprawniona na mocy wyroku, której doręczono ofertę zawarcia umowy najmu na wskazany lokal mieszkalny, nie podpisze jej albo nie zgłosi się do Biura Przydziału i Zamiany Mieszkań w ustalonym terminie bez uzasadnionej przyczyny, Biuro skreśli tę osobę z rejestru wyroków sądowych orzekających eksmisję z prawem do lokalu socjalnego, a oferowany lokal wskaże innej osobie z tego rejestru;

4) o zawarciu umowy najmu na wskazany w ofercie lokal socjalny, o odmowie podpisania umowy najmu na ten lokal albo nie zgłoszeniu się osoby uprawnionej do podpisania umowy najmu, Biuro Przydziału i Zamiany Mieszkań powiadomi wierzyciela niezwłocznie;

5) z datą złożenia osobie uprawnionej oferty, o której mowa w pkt 1, przyjmuje się, że Miasto spełniło obowiązek dostarczenia lokalu socjalnego, o jakim mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w [...] Oddział Regionalny

w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na powyższą uchwałę w części dotyczącej § 29 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 wskazując, że zapisy te naruszają jej interes prawny wyrażający się w pozbawieniu strony skarżącej wykonywania prawa własności, możliwości korzystania z rzeczy zgodnie ze społeczno gospodarczym przeznaczeniem, jak również rozporządzania rzeczą (art. 140 Kodeksu cywilnego) oraz przerzucają na stronę skarżącą obowiązek gminy zapewnienia lokalu socjalnego wynikający z art. 14 ust. 2 oraz art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Ponadto, pozbawiają stronę skarżącą uprawnienia do zrealizowania w drodze przymusu państwowego (egzekucji sądowej) prawomocnego i wykonalnego wyroku sądowego, zgodnie z art. 776 Kodeksu postępowania cywilnego.

W uzasadnieniu skargi Wojskowa Agencja Mieszkaniowa wskazała, że jest państwową osobą prawną, która została powołana do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych żołnierzy. Do jej ustawowych zadań należy wykonywanie w imieniu

i na rzecz Skarbu Państwa prawa własności i innych praw rzeczowych stosunku do nieruchomości stanowiących jego własność wykorzystywanych do zakwaterowania żołnierzy zawodowych. Tymczasem zapisy § 29 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 zaskarżonej uchwały oraz podejmowane na tej podstawie działania gminy Stargard Szczeciński, de facto uniemożliwiają skarżącej swobodne wykonywanie prawa własności w stosunku do lokali mieszkalnych powierzonych Agencji z których orzeczono eksmisję, korzystanie z tych lokali zgodnie ze społeczno gospodarczym przeznaczeniem, a także rozporządzanie tymi lokalami. Strona skarżąca wskazała, że lokale z zasobu mieszkaniowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej mają konkretne przeznaczenie, są przeznaczone dla ściśle określonej, ograniczonej kategorii osób i niewątpliwie do osób tych nie należą członkowie wspólnoty samorządowej nie będący żołnierzami zawodowymi.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, jeżeli w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd przyzna określonej osobie uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego, obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Orzekając

o uprawnieniu do lokalu socjalnego, sąd nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Dotyczy to także osób wymienionych w art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, którym sąd nakazał opróżnienie lokalu wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i jednocześnie przyznał uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego.

Określenie w § 29 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały krótkiego, 3 dniowego terminu w którym osoba uprawniona do otrzymania lokalu socjalnego powinna stawić się w celu zawarcia umowy najmu lokalu powoduje, że skarżący (wierzyciel) w tym krótkim czasie winien uzyskać klauzulę wykonalności na danym wyroku orzekającym

o uprawnieniu danej osoby do lokalu socjalnego, co praktycznie jest niemożliwe.

Zapis § 29 ust. 1 pkt 3 zaskarżonej uchwały mówiący o wykreśleniu osoby uprawnionej do lokalu socjalnego z rejestru wyroków, o ile w terminie 3 dni nie zgłosi się w celu podpisania umowy najmu powoduje, że właściciel lokalu podlegającego opróżnieniu nie może skorzystać z przysługujących mu środków prawnych celem wykonania wyroku eksmisyjnego przez organ egzekucyjny. Skreślenie wyroku z rejestru wyroków sądowych orzekających eksmisję z prawem do lokalu socjalnego skutkuje tym, że komornik sądowy nie będzie mógł wykonać eksmisji i wydać lokalu podlegającego opróżnieniu właścicielowi (stronie skarżącej).

Interes prawny skarżącej Agencji narusza także § 29 ust. 1 pkt 5 uchwały, zgodnie z którym samo złożenie oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego oznacza, że gmina spełniła ustawowy obowiązek dostarczenia lokalu socjalnego. Tymczasem samo złożenie osobie uprawnionej oferty zawarcia umowy najmu, nie może być uznane za spełnienie obowiązku dostarczenia lokalu socjalnego. O tym czy gmina Stargard Szczeciński wypełniła ciążący na niej ustawowy obowiązek decydują bowiem realne czynności tj. faktyczne wprowadzenie osoby uprawnionej do lokalu socjalnego przez komornika, jeśli osoba ta nie przeprowadzi się dobrowolnie.

Strona skarżąca wskazała na konkretny stan faktyczny, w którym zastosowanie przez gminę Stargard Szczeciński zapisów § 29 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 zaskarżonej uchwały pozbawiło Agencję swobodnego dysponowania lokalem mieszkalnym oraz zrealizowania wyroku eksmisyjnego w drodze egzekucji komorniczej. Mianowicie Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem z dnia [...] sygn. akt IC [...] nakazał L.R. opróżnienie lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] i wydanie go w stanie wolnym Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy w [...]. Sąd ustalił jednocześnie, że osobie tej przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego, dlatego wstrzymał wykonanie opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.

W dniu [...] Gmina Miasto [...] przesłała Wojskowej Agencji Mieszkaniowej ofertę zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego dla L.R. W dniu [...] Wojskowa Agencja Mieszkaniowa wystąpiła do Sądu Rejonowego w [...] z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi z dnia [...], o czym powiadomiła gminę [...]. W odpowiedzi na to [...] Towarzystwo Budownictwa Społecznego spółka z o.o. poinformowało WAM, że L.R. doręczono ofertę zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, ale w wyznaczonym terminie nie zgłosił się w celu podpisania umowy najmu lokalu socjalnego. W następstwie powyższego postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. Do skargi strona skarżąca załączyła odpis wyroku eksmisyjnego z dnia [...], ofertę zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, odpis pisma Prezydenta Miasta [...] (zawierającego dwie daty: [...]) informującego Wojskową Agencje Mieszkaniową Oddział Regionalny w [...], że lokal socjalny przy ul. [...]

w [...] został zaoferowany innej osobie uprawnionej, ponieważ L.R. nie przyjął zaproponowanego lokalu socjalnego, odpis pisma [...] TBS spółka z o.o. do WAM Oddział Regionalny w [...] z dnia [...] informującego m. in. o tym, że wyrok eksmisyjny dotyczący L.R. zostaje skreślony z rejestru wyroków sądowych uprawniających do lokalu socjalnego ponieważ osoba ta nie zgłosiła się w celu podpisania umowy najmu tego lokalu, dlatego lokal zaproponowany zostanie innej rodzinie z tego rejestru. Strona skarżąca dołączyła także odpis postanowienia komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] z dnia [...] umarzającego postępowanie egzekucyjne przeciwko L.R. prowadzone na podstawie wyroku z dnia [...] z tego powodu, że w toku tego postępowania nie zapewniono dłużnikowi lokalu socjalnego do którego mogłoby nastąpić przekwaterowanie.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w [...] wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że zaskarżone zapisy uchwały są jasne i czytelne, stanowią doprecyzowanie sposobu postępowania i ewidentnie wpływają na ekonomikę tego postępowania, mobilizując uczestników do sprawnego działania i w żaden sposób nie ograniczają wierzycielowi możliwości podejmowania czynności zmierzających do wyegzekwowania wyroku o opróżnieniu lokalu. Złożenie przez gminę dłużnikowi oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego umożliwia wierzycielowi wystąpienie do sądu o nadanie wyrokowi klauzuli wykonalności, czyli na uzyskanie tytułu wykonawczego przeciwko dłużnikowi. Dłużnik, który nie przyjął oferty najmu lokalu socjalnego, traci uprawnienie do takiego lokalu wynikające z wyroku sądu. Prawo do lokalu socjalnego jest bowiem prawem dłużnika a nie wierzyciela. Wierzyciel zatem nie może oczekiwać, że gmina będzie trzymała lokal socjalny w stanie nie zasiedlonym do czasu wszczęcia przez wierzyciela czynności egzekucyjnych i dokonania eksmisji dłużnika przez wierzyciela, a tym bardziej do lokalu socjalnego którego dłużnik nie chciał przyjąć. Skoro dłużnik z przysługującego mu prawa i ochrony świadomie nie chce skorzystać nie składając określonego oświadczenia woli, brak możliwości przymuszenia go do tego. Zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego wymaga oświadczenia woli dłużnika, które musi być pozbawione wad. Jeżeli dłużnik odmawia przyjęcia zaproponowanego lokalu socjalnego, wierzyciel może podjąć działania zmierzające do faktycznego przeprowadzenia eksmisji, na tym etapie zaistnieje konieczność wskazania ewentualnie pomieszczenia tymczasowego, ale jest to już poza procedurą związaną z obowiązkiem dostarczenia przez gminę lokalu socjalnego. Z ustawy nie wynika w żadnym razie, że

w przypadku gdy dłużnik nie zamierza skorzystać z proponowanego mu lokalu socjalnego, następująca po tym fakcie eksmisja dłużnika ma nastąpić do tego lokalu socjalnego, a gmina ma obowiązek oczekiwania na eksmisję do tego lokalu. Byłoby to absurdem. Gmina oferuje prawo do takiego lokalu socjalnego kolejnemu dłużnikowi, co stoi w zgodzie z zasadami współżycia społecznego i sprawiedliwością społeczną.

W ocenie Rady Miejskiej w [...] ustalony zaskarżoną uchwałą

3 dniowy termin, jest terminem wystarczającym dla dłużnika do podjęcia przemyślanej i swobodnej decyzji w przedmiocie przyjęcia oferty najmu lokalu socjalnego. W związku z niedostateczną liczbą lokali socjalnych w stosunku do występujących w tym zakresie potrzeb, osoby uprawnione do otrzymania lokalu socjalnego na mocy wyroku sądu oczekują kilka lat na taki lokal. Na lokal socjalny oczekują także osoby wobec których nie orzeczono eksmisji, a które znajdują się w trudnej sytuacji finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola uchwały Nr XV/137/07 Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim w zaskarżonej części, dokonana według kryterium zgodności z prawem i w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dała podstawę do uwzględnienia skargi.

Obowiązki gminy dotyczące zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej określa ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U.

z 2005 r. Nr 31 poz. 266 z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach (art. 4 ust. 2 ustawy). Gmina wykonuje zadania określone w ust. 1 i 2, wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób. Gmina tworzy zatem warunki do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej m. in. poprzez utrzymanie i powiększanie mieszkaniowego zasobu gminy. W skład tego zasobu wchodzą lokale stanowiące własność gminy albo komunalnych osób prawnych lub spółek prawa handlowego utworzonych z udziałem gminy (z wyjątkiem towarzystw budownictwa społecznego), a także lokale pozostające w posiadaniu samoistnym tych podmiotów.

Przepisy ustawy nakładają na gminy obowiązek zapewnienia lokali socjalnych osobom, w stosunku do których zapadły wyroki nakładające obowiązek opróżnienia dotychczas zajmowanych lokali, którym sąd jednocześnie przyznał uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy, w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Orzekając o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, sąd nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego (art. 14 ust. 6). Dostarczenie lokalu socjalnego przez gminę stanowi jedyny możliwy sposób wykonania wyroku eksmisyjnego. Do czasu spełnienia tego obowiązku gmina zobowiązana jest płacić właścicielowi lokalu podlegającego opróżnieniu odszkodowanie.

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących

w skład mieszkaniowego zasobu gminy. W myśl art. 21 ust. 3 tej ustawy zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać w szczególności:

1) wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lub w podnajem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, oraz wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą zastosowanie obniżek czynszu;

2) warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy;

3) kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego;

4) warunki dokonywania zamiany lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz zamiany pomiędzy najemcami lokali należących do tego zasobu, a osobami zajmującymi lokale w innych zasobach;

5) tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej;

6) zasady postępowania w stosunku do osób, które pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy;

7) kryteria oddawania w najem lokali o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2.

Zawarte w tym przepisie określenie "w szczególności" oznacza, ze uchwała rady gminy powinna regulować wszystkie wskazane w art. 21 ust. 3 zagadnienia, a ponadto rada gminy może zamieścić w uchwale jeszcze inne, dodatkowe regulacje związane z najmem. Nie oznacza to jednak by organ stanowiący gminy, ustalając zasady wynajmu lokali mógł określać tryb realizacji wyroków przyznających uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego od gminy. Art. 21 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) przyznający radzie gminy kompetencje do uchwalenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasoby gminy, w tym ustalenia zasad pierwszeństwa wynajmowania lokali socjalnych oraz trybu rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali socjalnych dotyczy wyłącznie kształtowania przesłanek zawierania umów najmu takich lokali na zasadach ogólnych, a nie na podstawie art. 14 tej ustawy. Ten ostatni przepis ma bowiem w stosunku do art. 21 ust. 3 charakter przepisu szczególnego wyłączającego stosowanie art. 21 ust. 3 do przypadków przyznania uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego na podstawie wyroku sądu. To Sąd w prawomocnym orzeczeniu eksmisyjnym oznacza krąg podmiotów uprawnionych do otrzymania lokalu socjalnego na tej podstawie (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2010 r. I OSK 732/10). Zasady realizacji wyroków sądu orzekających eksmisję i przyznających prawo do lokalu socjalnego określają przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów (...), oraz ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43 poz. 296 z późn. zm.). Gmina nie może ustalać zasad realizacji wyroków sądu ani modyfikować ustawowego pojęcia "dostarczyć lokal socjalny". Należy zgodzić się z zarzutami skargi, że zaskarżone przepisy uchwały uniemożliwiają właścicielom lokali podlegających opróżnieniu wykonanie wyroków eksmisyjnych w drodze przymusu państwowego i przerzucają obowiązki gminy na podmioty w żaden sposób nie zobowiązane do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej. Uwalniają też gminę od obowiązku wypłaty odszkodowań, mimo nie dostarczenia lokalu socjalnego. Wbrew twierdzeniom Rady Miejskiej w [...] nawet ewentualna odmowa zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego przez osobę uprawnioną nie oznacza niemożliwości przeprowadzenia eksmisji do takiego lokalu, w takim bowiem przypadku osoba taka zobowiązana jest uiszczać co miesiąc odszkodowanie (art. 18 ust. 1 ustawy).

W związku z tym, że § 29 zaskarżonej uchwały rażąco narusza prawo, bowiem bez dostatecznej podstawy ustawowej wprowadza odmienne kryteria o tych które wynikają z norm zawartych w art. 4 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1 i 6, art. 18 ust. 5 oraz art. 21 ust. 3pkt 3 i 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, Sąd na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 tej ustawy orzeczono, że § 29 zaskarżonej uchwały nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.