Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1147/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2018 r. sprawy ze skargi U. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017r., poz. 1073, zwanej też dalej ustawa lub u.p.z.p.) oraz art. 104 Kpa Prezydent Miasta S. po rozpoznaniu wniosku "A" w S. z dnia 16 lutego 2017 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (18 lokali mieszkalnych) z garażami zabudowanymi (12 sztuk) na działce nr 1 obręb 0010 przy ul. [...], [...], [...] w S.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że dla terenu inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wniosek inwestorski zawierał niezbędne informacje, wyszczególnione w art. 52 ust. 2 ustawy. Postępowanie dotyczy budynku mieszkalnego już istniejącego, wybudowanego z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę. Ustalenie warunków następuje na użytek prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego. W toku przygotowywania decyzji przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze wyznaczonym zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 zwanego też dalej rozporządzeniem). Do analizy przyjęty został obszar wokół działki inwestycyjnej wyznaczony odległością trzykrotnej szerokości jej frontu tzn. 53 m x 3 = 159 m i zaznaczony na załączniku graficznym. Jego wielkość i sposób zabudowy pozwalają ustalić warunki dla planowanej inwestycji.

W analizowanym terenie znajdują się bowiem budynki mieszkalne jedno i wielorodzinne, budynki garażowe – pojedyncze i w zespołach, a także budynki gospodarcze, budynki o funkcji handlowo-usługowej, magazynowej, biurowej i technicznej. Planowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (18 lokali mieszkalnych), z garażami wbudowanymi (12 sztuk) stanowić będzie funkcjonalną kontynuację zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej występującej w analizowanym obszarze.

Linię zabudowy ustalono z powołaniem się na § 4 ust. rozporządzenia w odległości 2 m od granicy działki inwestycyjnej z działką nr 2, co zdaniem organu oznacza zakaz zabudowy pomiędzy tą linią a granicą działki inwestycyjnej z działką sąsiednią nr 2.

Wskaźnik powierzchni zabudowy ustalono na poziomie maksymalnym 42 % powierzchni działki inwestycyjnej i przy średniej wartości tego wskaźnika w obszarze analizowanym w wielkości 25,52 %. Parametr ten mieści się w przedziale wartości wskaźników zabudowy w obszarze analizowanym (od 1,85 % do 66,11 %) i nawiązuje do wskaźnika powierzchni zabudowy dla budynków zlokalizowanych na działkach przy ul. [...] nr 3 (42,54 %) i nr 4 (43,09 %). Zdaniem organu umożliwi to realizację inwestycji zgodnie z wnioskiem.

Z przeprowadzonej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że szerokość elewacji frontowych analizowanej zabudowy kształtuje się od 2,5 m do 123 m, przy wartości średniej wynoszącej 17,52 m – dla funkcji podstawowej na działce, oraz od 2 m do 46 m dla funkcji uzupełniającej (wartość średnia 7,22 m). Dla planowanej inwestycji ustalono szerokość elewacji frontowej (wschodniej) na poziomie 36 m ± 20 %. Parametr ten mieści się w przedziale szerokości elewacji frontowych dla analizowanego terenu, nawiązuje do szerokości elewacji frontowej budynku zlokalizowanego przy ul. [...] na działce sąsiedniej nr 5 (36 m) i umożliwi realizację inwestycji zgodnie z wnioskiem.

Odnośnie geometrii dachu i kąta nachylenia połaci dachowych Prezydent stwierdził, że budynki występujące w analizowanym terenie posiadają zróżnicowaną geometrię dachów: w najbliższym sąsiedztwie występują dachy wielospadowe o kącie nachylenia połaci zbliżonym do 40°, jednak w obszarze analizy występują także dachy płaskie lub o minimalnym kącie nachylenia połaci, a także dachy dwuspadowe o kącie nachylenia z przedziału od 10° do 35°.

Dla planowanej inwestycji ustalono geometrię dachu: dach dwu- lub wielospadowy o kącie nachylenia połaci 40° ± 5°c(wszystkie połacie i jednakowym kącie nachylenia, parami symetryczne), wysokość kalenicy głównej 14 m ± 1m, kalenica główna równoległa do frontu działki – w nawiązaniu do geometrii dachu budynku zlokalizowanego przy ul. [...] na działce sąsiedniej nr 5. Alternatywnie dopuszcza się geometrię dachu: dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 10° ± 5° (połacie o jednakowym kącie nachylenia), wysokość kalenicy głównej 12 m ± 1 m, kalenica główna równoległa do frontu działki. Taka geometria dachu nawiązuje do geometrii dachu budynków zlokalizowanych przy ul. [...] (działka nr 6) i nr [...] (działka nr 7) i umożliwi realizację inwestycji zgodnie z wnioskiem.

Na działkach w obszarze analizowanym występuje zabudowa o wysokości do około 18 m (do 4,5 kondygnacji). Dla planowanego budynku wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynikać będzie z przyjętej geometrii dachu.

Dalej Prezydent Miasta S. stwierdził, że w przypadku objętej postępowaniem inwestycji spełnione zostały łącznie warunki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnośnie złożonego w toku postępowania przez U. P. wniosku o umorzenie postępowania organ stwierdził, że brak jest do tego podstaw prawnych, gdyż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wnioskodawca nie musi dysponować prawem do nieruchomości na cele budowlane, jak również nie musi wykazywać czy dysponuje środkami finansowymi na realizację, czy też, jak w niniejszej sprawie na dokończenia inwestycji.

Zdaniem organu, brak było też podstaw do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu kominiarstwa na okoliczność wpływu objętej postępowaniem inwestycji na ciąg w budynku U. P. Jest to bowiem okoliczność rozstrzygana w oparciu o przepisy prawa budowlanego i dlatego może być przedmiotem postępowania i analizy na dalszym etapie postępowania inwestycyjnego.

W odwołaniu od tej decyzji, reprezentowana przez adwokata, U. P. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, względnie o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia jako wydanej jej zdaniem z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procedury.

W uzasadnieniu odwołania zarzucono, że decyzja legalizuje sprzeczne z prawem działania inwestorki m.in. co do kształtu dachu budynku, który pierwotnie miał spełniać jedynie prowizoryczną funkcję. Powtórzono zgłaszany wcześniejszy zarzut, że "A" nie może być inwestorem, gdyż nie posiada żadnego tytułu prawnego do działki i budynku. Zaznaczono, że we wniosku o ustalenie warunków nie wskazano konkretnych ilości gdy chodzi o zapotrzebowanie na wodę i energię, oraz sposobu odprowadzania i oczyszczania ścieków. Nie zbadano wydolności sieci wodno-kanalizacyjnej, do której budynek ma zostać podłączony, zaplanowanej i wybudowanej dla osiedla domów jednorodzinnych, które następnie zostało znacznie rozbudowane. Sama sieć została przy tym wybudowana z wadami. Podtrzymano wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego celem zbadania wpływu inwestycji na ciąg w budynku odwołującej się. W tym zakresie jej zdaniem kwestia ta dotyczy uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 54 pkt 2 lit. d ustawy oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589) zwanego też dalej rozporządzeniem w sprawie oznaczeń i nazewnictwa. Dalej podniesiono, że decyzja nie została doręczona z wszystkimi załącznikami, co pozbawiło stronę możliwości należytego zapoznania się z jej treścią i dokonania oceny jej legalności. Zdaniem odwołującej się nie uzasadniono zwiększenia obszaru analizowanego pozwalającego na ustalenie geometrii dachu objętego postępowaniem budynku jako dachu dwuspadowego. Dopuszczenie takiej geometrii dachu narusza ład przestrzenny terenu, w sytuacji gdy w sąsiedztwie występuje zabudowa o dachach wielospadowych. Brak jest też uzasadnienia dla przyjętej linii zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr

[...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 ust. 1 Kpa orzeczenie organu pierwszej instancji utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu tego orzeczenia SKO podtrzymało stanowisko Prezydenta Miasta S., że w sprawie spełnione zostały wszystkie określone w art. 61 ust. 1 ustawy warunki dla ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla objętej postępowaniem inwestycji o ustalonych w decyzji organu pierwszej instancji parametrach, funkcji, cechach i wskaźnikach kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Podkreśliło SKO, że postępowanie dotyczy zrealizowanego już w praktyce obiektu, z wykonanym podłączeniem energetycznym, gazowym i wodno-kanalizacyjnym. Nie było zatem potrzeby podawania dokładnego zapotrzebowania na media oraz zapotrzebowania w zakresie infrastruktury technicznej. W zakresie infrastruktury wodno-kanalizacyjnej do wniosku dołączono umowę z [...] r., dotyczącą dostawy wody dla inwestycji objętej obowiązującym wówczas pozwoleniem na budowę. Odnośnie zarzutu uwzględnienia wpływu inwestycji na ciąg w budynku odwołującej się SKO stwierdziło, że kwestia ta może podlegać badaniu dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Z przepisów nie wynika aby istniał jednoznaczny i bezwzględny obowiązek doręczania wraz z decyzją jej załączników mapowych, jeżeli generowałoby to po stronie organu znaczne koszty, w sytuacji, gdy strony mają prawo wglądu do akt i z załącznikami takimi mogły się zapoznać. Zdaniem organu odwoławczego obszar analizowany w rozpoznawanej sprawie został wyznaczony prawidłowo. W obszarze tym występują budynki o różnej geometrii dachów, w tym budynki o dachach dwuspadowych. Nie ma wymogu aby geometria dachu na planowanym (objętym postępowaniem) budynku była identyczna jak budynków na działkach sąsiednich. Co do kwestionowanej linii zabudowy SKO stwierdziło, że w tym zakresie należało uwzględnić istniejący stan faktyczny tj. istniejący już w terenie budynek.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO w Katowicach, reprezentowana przez adwokata, U. P. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ja decyzją Prezydenta Miasta S. oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła, że decyzja SKO została wydana z naruszeniem:

1. Przepisów postępowania, tj.

a. art 28 Kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez zaniechanie umorzenia postępowania w sytuacji, kiedy zostało ono zainicjowane przez podmiot, któremu nie sposób przypisać statusu strony, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowe ustalenie, że "A" (dalej też jako "A") nie posiada statusu inwestora w rozumieniu 64 u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. skutkować powinno wydaniem przez organ I instancji decyzji o umorzeniu postępowania, zamiast decyzji ustalającej warunki zabudowy, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją;

b. art. 138 § 2 Kpa poprzez zaniechanie uchylenia decyzji organu I instancji w sytuacji, kiedy postępowanie przeprowadzone przez Prezydenta Miasta S. dotknięte było istotnymi brakami, a decyzja organu I instancji nie spełniała ustawowych wymogów określonych w art. 107 § 2 Kpa w zw. z art. §3 ust. 1 i § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem brak jest możliwości weryfikacji prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego, a to ze względu na fakt, że obszar ten nie został w ogóle wyznaczony (wyrysowany) na mapach stanowiących załączniki graficzne do decyzji organu I instancji,

c. art. 7 Kpa, art. 75 § 1 Kpa i art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 76a § 2 Kpa w zw. z art. 140 Kpa poprzez oparcie istotnego w sprawie ustalenia faktycznego na dokumencie, którego zgodność z oryginałem nie została poświadczona w jakikolwiek sposób, nadto w sytuacji kiedy kwestionowana przez odwołującą w toku postępowania okoliczność nie została w żaden sposób zbadana przez organy obu instancji w toku postępowania, wobec wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego i to w znikomym jedynie zakresie, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem organy zaniechały zbadania okoliczności istotnej z punktu widzenia sprawy, tj. przepustowości sieci wodno-kanalizacyjnej do obsługi zwiększonej liczby mieszkańców wobec pierwotnych założeń i podłączenia działki, dla której wydana została decyzja o warunkach zabudowy do sieci wodno-kanalizacyjnej,

d. art. 7 Kpa, art. 75 § 1 Kpa i art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 140 Kpa poprzez nierozpoznanie złożonych przez skarżącą w odwołaniu z dnia [...] r. wniosków dowodowych powołanych w celu wykazania okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy i nierozpoznanie przez organy obu instancji wniosku dowodowego złożonego przez skarżącą przy piśmie z dnia 13 marca 2017 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przeprowadzenie dowodów zgodnie z wnioskami skarżącej skutkowałoby ustaleniem, że nie zostały spełnione wymogi niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy (brak istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego, brak zachowania zasady dobrego sąsiedztwa wskutek zaaprobowania przez organy obu instancji nieprawidłowej geometrii dachu),

e. art. 78 § 1 Kpa w zw. z art. 140 Kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu kominiarstwa na okoliczności wskazane w piśmie a dnia 13 marca 2017 r., podczas gdy wnioski opinii (w przypadku kiedy potwierdziłyby twierdzenia odwołującej) powinny zostać ujęte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu w części określającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 64 u.p.z.p. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p.) i zaakceptowanie zaniechania organu I instancji w tym zakresie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem okoliczności, które miały zostać wykazane przy pomocy opinii biegłego należało brać pod uwagę przy formułowaniu treści decyzji przez organy obu instancji,

f. art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 140 Kpa poprzez:

- brak dokonania oceny, czy istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

- brak uzasadnienia, dlaczego organ II instancji przy ustalaniu stanu faktycznego pominął pismo z dnia 1 grudnia 2012 r. złożone przez odwołującą przy piśmie z dnia 13 marca 2017 r. w charakterze dowodu i nie uwzględnił okoliczności z niego wynikających przy wydawaniu zaskarżonej decyzji;

g. § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji braku wyznaczenia obszaru analizowanego przez organ I instancji i braku naniesienia granic obszaru analizowanego na kopii mapy zasadniczej lub katastralnej, przez co zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie poddają się kontroli pod kątem zgodności z prawem z uwagi na brak możliwości ustalenia prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego;

h. art 109 § 1 Kpa i art. 6 Kpa w zw. z § 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji wadliwego doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi skarżącej, tj. bez załącznika graficznego stanowiącego jej integralną część wskutek czego strona pozbawiona została możliwości weryfikacji prawidłowości wydanej decyzji, a w szczególności spełnienia wymagań, o których mowa w § 9 ust. 3 rozporządzenia i prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego;

2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj:

a. art. 64 u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że "A" jest inwestorem w rozumieniu art. 64 u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust. 1 u.p.z.p., wskutek czego może złożyć wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu i że przysługuje jej status strony w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem stwierdzenie braku legitymacji czynnej wnioskodawcy skutkować powinno umorzeniem postępowania;

b. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez uznanie, że fakt posadowienia budynku na działce, dla której wydawana jest decyzja o warunkach zabudowy zwalnia z konieczności ustalenia linii zabudowy na działkach sąsiadujących, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowe zastosowanie wzmiankowanych przepisów skutkować powinno uznaniem, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a w konsekwencji zmianą decyzji organu I instancji i odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy;

c. § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie alternatywnie dopuszczalnej geometrii dachu (jedna z alternatywnych geometrii: dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 10° ± 5°, połacie o jednakowym kącie nachylenia, wysokość kalenicy głównej 12 m ± 1 m, kalenica główna równoległa do frontu działki) w sposób sprzeczny z wymaganiami ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych, jak też zasadą dobrego sąsiedztwa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uwzględnienie zasady dobrego sąsiedztwa wykluczało dopuszczenie zabudowy z alternatywną, wobec pierwotnie zakładanej, geometrią dachu.

W uzasadnieniu w/w zarzutów powtórzono w ogólnym zarysie argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniu. Podkreślono, że zarzuty z odwołania nie zostały należycie przez SKO rozpoznane, co doprowadziło dodatkowo do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 Kpa.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując co do zasady argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie sądowej w dniu 2 marca 2018 r. przedstawiciele "A" w S. wnieśli o oddalenie skargi. Stwierdzili, że w objętym postępowaniem budynku wszystkie lokale zostały wyodrębnione i zbyte poszczególnym podmiotom jako lokale samodzielne stanowiące odrębne przedmioty własności. Budynek jest podłączony do wewnątrzosiedlowej sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. Nie istnieje zagrożenie co do wydolności sieci, która w tym zakresie została przeinwestowana (przewymiarowana). Została bowiem wybudowana zgodnie z pozwoleniem na budowę dla obsługi osiedla, które miało być zrealizowane na obszarze około 2 ha. Faktycznie zaś został zabudowany teren o pow. około 1 ha. Ewentualne przerwy w dostawie wody do poszczególnych budynków, w tym budynku skarżącej mogą być spowodowane jedynie zaległościami w płatnościach za dostarczoną i zużytą wodę. Wyjaśnienia w tej kwestii nie zostały przez skarżącą zakwestionowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew sformułowanym w niej zarzutom brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego również zdaniem Sądu odnośnie objętego postępowaniem budynku spełnione zostały łącznie warunki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W tej materii, w związku z treścią skargi szczegółowego odniesienia wymaga spełnienie warunków o jakich mowa w pkt 1 i 3 tej normy prawnej. Odnośnie uznanego przez organy orzekające za wystarczające istniejącego uzbrojenia terenu należy mieć na uwadze, że postępowaniem objęty jest istniejący i podłączony do istniejącej w sąsiedztwie infrastruktury budynek, wybudowany w oparciu o ostateczną decyzję - pozwolenie na budowę, które zostało następnie uchylone, w związku z realizacją inwestycji z istotnymi odstępstwami na budowę. Pierwotne pozwolenie na budowę osiedla domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej i bliźniaczej obejmowało również budowę sieci i przyłączy wodno-kanalizacyjnych na działkach nr 8 i 9. Sieć ta została zrealizowana i jest użytkowana na potrzeby zrealizowanych wcześniej budynków. Stanowi ona własność wnioskodawczyni w niniejszej sprawie. Jest do niej podłączony zarówno objęty postępowaniem obiekt jak i budynek skarżącej. W świetle akt sprawy brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że sieć ta jest niewystarczająca do obsługi objętego w niniejszej sprawie budynku. W szczególności ustalenie takie nie wynika z zalegającego w aktach pisma RPWiK w S. z 1 grudnia 2011 r. (powoływanego przez skarżącą), w którym jest jedynie mowa o pewnych wadach sieci, które zdaniem tej jednostki stwarzają podstawę do odmowy przejęcia sieci na stan tego Przedsiębiorstwa. Wprost przeciwnie treść tego pisma potwierdza raczej zaprezentowane przez przedstawicieli "A" na rozprawie sądowej stanowisko, że została ona przewymiarowana. Nie zostało w żaden sposób chociażby uprawdopodobnione aby parametry tej użytkowanej (również przez skarżącą) legalnie sieci nie wystarczały na zaspokojenie potrzeb objętego postępowaniem budynku, w szczególności w przypadku jego rozbudowy o kilka mieszkań w stosunku do zatwierdzonego przecież wcześniej pozwoleniem na budowę projektu budowlanego, przewidującego podłączenie budynku do tej właśnie sieci. Należy mieć też na uwadze, że na etapie ustalania warunków zabudowy wynikający z treści art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy wymóg istnienia wystarczającego uzbrojenia terenu ma znaczenie hipotetyczny charakter, skoro zgodnie z treścią art. 61 ust. 5 może on być spełniony przez zagwarantowanie wykonania uzbrojenia w drodze odpowiedniej umowy. Nie ma przy tym na tym etapie postępowania pewności, że umowa taka zostanie faktycznie zrealizowana.

Zdaniem Sądu brak jest też wystarczających podstaw do przyjęcia, jak to zdaje się twierdzić strona skarżąca, że charakterystyka inwestycji o jakiej mowa w art. 52 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy powinna obejmować wskazanie konkretnego ilościowego zapotrzebowania na wodę, a więc sposobu zabezpieczenia istniejących w tej materii potrzeb. Należy mieć bowiem na uwadze, że na tym etapie postępowania inwestycyjnego takie bliższe określanie tego zapotrzebowania jest najczęściej niemożliwe do wskazania. W przypadku domów mieszkalnych zależy bowiem głównie m.in. od ilości osób, które taki budynek mogą zamieszkiwać (ale także chociażby od ich wieku i statusu). W konsekwencji brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że w tej kwestii wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie spełnił warunków formalnych.

Co do możliwości obsługi objętego postępowaniem budynku, w pozostałym zakresie należy stwierdzić, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dołączono warunki przyłączenia do sieci gazowej (z 2015 r.) oraz oświadczenie "B" S.A. z [...] r. o możliwości przyłączenia budynku do sieci elektrycznej.

Jakkolwiek rację ma skarżąca, że wynikające z § 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa wyliczenie dotyczące ustaleń dotyczących ochrony interesów osób trzecich nie ma wyczerpującego charakteru, to brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia aby na tym etapie postępowania istniał wymóg rozstrzygania kwestii wpływu objętej ustaleniami warunków inwestycji na ciąg w budynkach sąsiednich, przez dopuszczenie na tą okoliczność dowodu z opinii biegłego. Ocena taka miałaby zresztą jedynie hipotetyczny walor, w sytuacji gdy ostateczny kształt i usytuowanie obiektu zostanie przesądzone dopiero na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego. Niezależnie od tego należy podnieść, że skarżąca w najmniejszym nawet stopniu nie uprawdopodobniła (np. przez wskazanie danych w odniesieniu chociażby do obowiązujących warunków technicznych i Polskich Norm) aby zagrożenie ciągu w jej budynku położonym po przeciwnej stronie ulicy, w odległości około 20 m, mogło mieć miejsce. Zgłaszany konsekwentnie w tym względzie zarzut ma zatem jedynie czysto procesowy charakter.

Za całkowicie bezzasadny należało uznać też zarzut niewłaściwego ustalenia dla objętego postępowaniem budynku linii zabudowy. Twierdzenie to nie zostało przy tym poparte wskazaniem jaki to przepis, zdaniem autora skargi, został w tej materii naruszony. W tym względzie należy mieć na uwadze, że po tej stronie ulicy, po której usytuowany jest objęty postępowaniem budynek nie ma zabudowy na działkach sąsiednich. Nie wchodzi zatem w rachubę ustalenie linii zabudowy zgodnie z treścią § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. W konsekwencji wyznaczenie tej linii jako zgodnej z faktycznym usytuowaniem objętego ustaleniami budynku jest zgodne z treścią § 4 ust. 4 tego rozporządzenia, gdy nadto zważy się, że działka drogowa nr 2, przy której usytuowany jest objęty ustaleniami budynek stanowi drogę wewnętrzną, do której nie mają zastosowania wymogi wynikające z ustawy o drogach publicznych (jako przepisów odrębnych o jakich mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia).

Całkowicie podzielić również trzeba stanowisko organów obu instancji, że przy ustaleniu warunków zabudowy nie jest badana sytuacja finansowa wnioskodawcy oraz możliwość zrealizowania przez niego objętej wnioskiem inwestycji. Konstatacja taka nie jest w orzecznictwie i doktrynie kwestionowana, a to w związku z treścią art. 63 ustawy. Błędne jest w tym względzie powoływanie się na treść art. 52 ust. 1 ustawy w sytuacji, gdy nie zawiera ona definicji "inwestora". Nadto przepis ten w związku z treścią art. 64 ust. 1 ustawy ma do decyzji o warunkach zabudowy jedynie odpowiednie zastosowanie.

Jakkolwiek rację ma skarżąca, że na kopii mapy zasadniczej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie zaznaczono obszaru, na który inwestycja ma oddziaływać (art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy), to brak jest podstaw do przyjęcia, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Również w tym wypadku należy mieć bowiem na uwadze, że treść art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. stosuje się tylko odpowiednio, zakres oddziaływania inwestycji w postaci budynku mieszkalnego ma zasadniczo inną wartość od oddziaływania inwestycji celu publicznego oraz, że przepisy ustawy nie zawierają definicji przedmiotowego obszaru oddziaływania. W konsekwencji na użytek niniejszego postępowania wystarczające było zaznaczenie na kopii mapy zasadniczej obszaru analizowanego, który został wyznaczony i oznaczony zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia, która to kopia jako część graficzna analizy stanowi załącznik do decyzji organu pierwszej instancji. Z załącznikiem tym skarżąca reprezentowana przez adwokata niewątpliwie mogła się w toku postępowania zapoznać. Twierdzenie jakoby niedoręczenie tego załącznika wraz z decyzją organu I instancji uniemożliwiło skarżącej pełne wypowiedzenie się co do legalności decyzji może budzić jedynie zdziwienie, gdy jednocześnie nie zostało nawet zasygnalizowane z jakimi konkretnie danymi strona nie mogła się zapoznać i jakich, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy danych została pozbawiona.

Nie można podzielić też zarzutu niewłaściwego alternatywnego ustalenia geometrii dachu jako dachu dwuspadowego o kącie nachylenia połaci 10° ± 15° (połacie o jednakowym kącie nachylenia) i wysokości kalenicy głównej 12m ± 1m, skoro taka geometria dachów występuje w obszarze analizowanym na budynkach położonych przy ul. [...], na działkach nr 6 i 7 (oznaczonych na części graficznej analizy nr 39 i 40). Zdaniem Sądu działki te należy uznać za sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy, zaś ich zabudowa może stanowić odniesienie gdy chodzi o kontynuację tego elementu zabudowy. Nie ma prawnego znaczenia, że są to budynki położone na obrzeżu obszaru analizowanego, jeżeli ten został zaznaczony w minimalnej wynikającej z § 3 ust. 2 rozporządzenia odległości. Z obowiązujących przepisów nie wynika aby forma architektoniczna objętego postępowaniem budynku musiała nawiązywać do zabudowy na działkach sąsiednich. W orzecznictwie podkreśla się raczej, że wymóg dobrego sąsiedztwa nie powinien skutkować nieuzasadnionymi ograniczeniami, gdy chodzi o dopuszczalność zabudowy sąsiednich nieruchomości jeżeli nie powoduje to niedopuszczalnej dysfunkcji architektonicznej i nienaruszenia ładu przestrzennego. Dotyczyło to zwłaszcza ustalenia warunków zabudowy na potrzeby postępowań legalizacyjnych, z którą to sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Z przeprowadzonej na użytek niniejszej sprawy analizy, spełniającej wszystkie wynikające z rozporządzenia wymagania, nie wynika aby tak określona geometria dachu przedmiotowego budynku mogła zagrażać właściwemu kształtowaniu ładu przestrzennego, a więc realizacji zasadniczego celu ustawy i w konsekwencji aby dokonane w tym względzie ustalenie naruszało treść § 8 rozporządzenia, która w tym przedmiocie nie zawiera wymogu odniesienia do najbliższego sąsiedztwa. Mówi jedynie o dachach w obszarze analizowanym, który to wymóg został spełniony.

Z tego punktu widzenia nie ma zdaniem Sądu normatywnego znaczenia, że istniejący już o takim kształcie dach na przedmiotowym budynku został zrealizowany jako zadaszenie tymczasowe. Kwestia czy spełnia on wymogi wynikające z warunków technicznych oraz czy nadaje się do użytkowania będzie bowiem ostatecznie rozstrzygana w postępowaniu legalizacyjnym.

Również działając z urzędu Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji.

Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

mr