Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 149/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skarg A S i S S na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]listopada 2019 r. Nr: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A S kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) oraz na rzecz skarżącego S S kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2019 r. Nr [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu odwołań S S oraz A S, reprezentowanej przez adw. U J, od decyzji Prezydenta [...] Nr [...]z [...] lipca 2019 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego, ze zmianą zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną na terenie działek ew. nr [...] i nr [...] z obrębu [...]. przy ul. [...] - utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta [...].

Uzasadniając decyzję Wojewoda [...] wyjaśnił, że 13 lutego 2018 r. do Urzędu [...] dla Dzielnicy [...]wpłynął wniosek inwestorów A S, M S i S S o wydanie pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego.

Prezydent [...] decyzją Nr [...]z [...] maja 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestorów. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła spółka [...]Sp. z o. o., reprezentowana przez adw. E C.

Decyzją Nr [...] z [...]listopada 2018 r. Wojewoda [...] uchylił w całości ww. decyzję Prezydenta [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem Nr [...]z [...]marca 2019 r. Prezydent [...]nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym dołączonym przy wniosku z 13 lutego 2018 r. 3 czerwca 2019 r. oraz 10 czerwca 2019 r. wpłynęła odpowiedź inwestorów na ww. postanowienie Prezydenta [...] wraz z uzupełnionym projektem budowlanym i pismem wyjaśniającym projektanta M K z [...] czerwca 2019 r.

W piśmie z 27 czerwca 2019 r. inwestorzy odnieśli się do obowiązków nałożonych postanowieniem Nr [...] r. i spotkania z prowadzącą sprawę inspektor oraz naczelnikiem Wydziału Architektury i Budownictwa dla dzielnicy .

Prezydent [...] decyzją Nr [...]z [...] lipca 2019 r., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego przy ul. [...].

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli S S oraz A S, reprezentowana przez adw. U J.

Wojewoda [...] wyjaśnił, ze zgodnie z art. 138 K.p.a. organ odwoławczy nie ogranicza się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie i ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji zarówno w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, jak również pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Pr. bud. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wyjaśnił przepisy prawne, nakładające określone obowiązki na inwestora, ubiegającego się o pozwolenie na budowę. W tej sprawie organ I instancji działając na postawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, postanowieniem z [...] marca 2019 r. nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia określonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym.

3 czerwca 2019 r. oraz 10 i 27 czerwca 2019 r. wpłynęła odpowiedź inwestorów na ww. postanowienie Prezydenta [...] wraz z uzupełnionym projektem budowlanym i pismem wyjaśniającym projektanta M K z dnia [...] czerwca 2019 r.

Wojewoda [...]stwierdził, że organ pierwszej instancji słusznie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane poprzez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć "budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku".

W ocenie Wojewody [...] , przeprowadzona analiza dokumentacji projektowej wskazuje, że projektowany budynek to budynek wielorodzinny.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali (Dz.U. z 2019 r. poz. 737) "samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne". Z analizowanego przez organ odwoławczy projektu budowlanego - jego części rysunkowej - wynika, że zarówno na pierwszych trzech kondygnacjach zaprojektowano kuchnię, pomieszczenie sanitarne oraz określoną ilość "pokoi", które umożliwiają prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego, a więc nadają każdemu niezależny byt. Projektowany budynek posiada ponadto wspólne wejście oraz jedną klatkę schodową wewnątrz budynku, która umożliwia niezależnie wejście na każda z kondygnacji.

Jak wynika z komentarza do art. 3 Prawa budowlanego pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego (Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2018), "warunkiem uznania budynku za mieszkalny - jednorodzinny jest przede wszystkim to, aby służył on zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowił konstrukcyjnie samodzielną całość. Należy uznać, że kwestia spełnienia tych cech należy do elementów ocennych, pozostających w gestii organu stosującego prawo, w szczególności organu administracji architektoniczno-budowlanej. Nie można przy tym automatycznie przenosić kryteriów wyróżniających terminy «potrzeby mieszkaniowe» i «samodzielności» z innych aktów prawnych regulujących problematykę nieruchomości. Kwalifikacja danego budynku do kategorii budynków mieszkalnych - jednorodzinnych musi być dokonywana na gruncie danego stanu faktycznego. Niewątpliwie budynki takie muszą stanowić zamkniętą przestrzeń, wydzieloną przegrodami budowlanymi i dachem oraz być przeznaczone i przystosowane do stałego pobytu ludzi. Budynki służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowiące konstrukcyjnie samodzielną całość nie zostaną uznane za budynki mieszkalne jednorodzinne, jeżeli zostaną w nich wydzielone więcej niż dwa lokale mieszkalne albo jeden lokal mieszkalny i lokal użytkowy o powierzchni całkowitej przekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Ratio legis takiego rozwiązania należy upatrywać w zapobieganiu budowania budynków jednorodzinnych, które w rzeczywistości pełnić mają funkcję wielorodzinnych, w szczególności ze względu na specyficzne wymogi, którym podlega budownictwo jednorodzinne bądź w celu ominięcia ograniczeń wynikających z przepisów zawartych w planach zagospodarowania przestrzennego".

Wobec powyższego, w ocenie Wojewody [...] , przedmiotowy budynek stanowi zabudowę wielorodzinną. Pod względem konstrukcyjnym, jak i funkcjonalnym, nie sposób nie uznać odrębności i samodzielności poszczególnych kondygnacji wchodzących w skład przedmiotowej inwestycji. Z tego względu występuje tutaj niezgodność zarówno z wnioskiem o pozwolenie na budowę, jak i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] , ponieważ projektowana inwestycja dotyczy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a taka zabudowa może mieć maksymalnie dwa lokale mieszkalne.

Dokumentacja projektowa przedmiotowej inwestycji jest niespójna. Pomimo twierdzeń inwestora, że dostęp na 4 kondygnacje jest możliwy jedynie przez komunikacje wewnętrzną z poziomu 3 kondygnacji z dokumentacji projektowej (rzuty i przekroje na str. 75-82), wynika, że ma ona zapewniony dostęp bezpośrednio z klatki schodowej. Z dostarczonych uzupełnień projektu budowlanego wynika, że nadal występują niezgodności w części graficznej projektu architektoniczno-budowlanego z częściami branżowymi projektu. W opracowaniu branżowym instalacji sanitarnych dostęp do IV kondygnacji jest z klatki schodowej, natomiast w opracowaniu instalacji elektrycznych - całkowicie brak rzutu III piętra. Ponadto w części konstrukcyjnej projektu budowlanego wskazano, że "budynek posiada jedną klatkę schodową żelbetową obsługującą wszystkie kondygnacje, co dodatkowo podkreśla ww. niespójność.

Kolejny zarzut dotyczący niespójności dokumentacji projektowej dotyczy powierzchni projektowanego budynku. W tomie I projektu (architektura) wymiarach budynku są niespójne z tymi wskazanymi w tomie II (Konstrukcja). Opis części konstrukcyjnej jak również obliczenia statyczne z lipca 2016 r. zostały oparte na mniejszych wymiarach budynku (tj. 10,76 x 12,80 m). Fakt ten powoduje niemożliwość ustalenia rzeczywistych wymiarów budynku i zatwierdzenia projektu w przedłożonej formie.

W części opisowej projektu budowlanego znajdują się rozbieżności w zakresie określenia powierzchni działek, jak i terenu inwestycji. Na stronie 4 projektu budowlanego mowa jest o działce ew. nr [...] i powierzchni 966 m2, zaś w dalszej części o działkach [...] i [...] i powierzchni 991 m2. Rozbieżności te powodują brak możliwości sprawdzenia zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i zawartych w nim wskaźników np. odnośnie powierzchni biologicznie czynnej.

Część opisowa, zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935), powinna zawierać zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po naniesionych dwukrotnie poprawkach architekta M K, projekt nadal nie spełnia w pełni ww. wymagań.

Obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z wnioskiem o pozwolenie na budowę nie został prawidłowo zrealizowany. W treści projektu budowlanego nie naniesiono prawidłowo poprawek, określając w sposób właściwy rodzaju i formy projektowanej inwestycji (zgodnego z definicjami zawartymi ustawie Prawo budowlane). Wskazana w projekcie nazwa zamierzenia "dom jednorodzinny" jest nieznana na gruncie ustawy Prawo budowlane. Ponadto w części opisowej projektu przedmiot inwestycji również nie został skorygowany w sposób zgodny nałożonym postanowieniem.

Obowiązek doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie § 13 i § 60 tj. przedstawienia w formie graficznej i opisowej analiz nasłonecznienia i przesłaniania pokoi mieszkalnych w obszarze oddziaływania inwestycji, nie został w pełni wypełniony przez inwestorów. Co prawda przedłożono ww. analizy we wskazanych formach jednak występuje rozbieżność między częścią opisową a częścią graficzną w zakresie przedziału godzinowego, który podlegał analizie. Ponadto w uzupełnieniach nie wskazano danych na podstawie, których ustalono wysokość przesłaniania. W aktach przedmiotowej sprawy powinna znaleźć się czytelna analiza nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania z jednoznacznymi wnioskami, w zakresie spełnienia warunków § 13, § 60 rozporządzenia, czego w sposób wystarczający nie spełniono.

W tomie II zatytułowanym "Konstrukcja" oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oraz obliczenia statyczne datowane są na lipiec 2016 r., natomiast zaświadczenia projektanta i sprawdzającego zawarte w projekcie budowlanych dotyczą roku 2018. W sytuacji wprowadzenia zmian w projekcie budowlanym aktualizacji powinny podlegać zaświadczenia projektanta i sprawdzającego, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pr. bud., oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 tej ustawy. Ponadto niedopuszczalne jest korygowanie treści oświadczeń przez innych projektantów, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do zarzutów odwołujących się Wojewoda [...] stwierdził, że nie wypełniono prawidłowo wszystkich nałożonych przez organ I instancji obowiązków wynikających z postanowienia z [...]marca 2019 r. Pomimo uzupełnienia dokumentacji projektowej nadal występują nieścisłości. Pozostałe zarzuty odwołania dotyczą funkcjonowania organu stopnia podstawowego i pozostają one bez wpływu na podjęte przez Wojewodę [...]rozstrzygnięcie. Organy administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzają dokumentację projektową, nie zaś uczestniczą w jej sporządzaniu.

Obowiązek wynikający z postanowienia Prezydenta [...]Nr [...] r., mający na celu doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie §14 ust. 1 i 3, został prawidłowo realizowany przez inwestorów. Na projekcie zagospodarowania terenu wskazano dla projektowanej inwestycji dojścia i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej z zachowaniem odpowiedniej szerokości. W części opisowej projektu budowlanego również znalazły się poprawne uzupełnienia.

Z tą decyzją nie zgodzili się skarżący, wnosząc do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie odrębne skargi.

1. Skarżąca A S, reprezentowana przez adw. U J pismem datowanym na 30 grudnia 2019 r., zaskarżyła decyzję zarzucając, że wydano ją:

"1. z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a) ppsa tj.:

- art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Tekst. Jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 290 z późn.zm./ poprzez czynienie ustaleń dotyczących rozwiązań projektowych z przekroczeniem zakreślonego tym przepisem zakresu kognicji organu, a ponadto sprzecznych tak z treścią projektu jak i z wyjaśnieniami samego projektanta - chociaż w świetle wskazanego przepisu po nowelizacji organ nie był uprawniony do badania merytorycznej zawartości projektu budowlanego,

- art. 35 ust.3 pr. budowlanego poprzez niezasadne stwierdzenie, ze skarżąca nie wywiązała się z obowiązku usunięcia wad projektu wskazanych w Postanowieniu Prezydenta [...] nr [...]z dnia [...]marca 2019r., co skutkuje odmową wydania pozwolenia na budowę - chociaż w zakreślonym Postanowieniem terminie projekt został poprawiony zgodnie ze wskazówkami organu i złożony w organie, zaś możliwości ustosunkowania się do nowych zarzutów podniesionych przez organ li instancji skarżąca została pozbawiona,

- art. 35 ust. 4 pr. budowlanego poprzez jego niezastosowanie i bezzasadną odmowę wydania pozwolenia na budowę, chociaż pozwolenie to powinno być wydane.

2. z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. c) ppsa tj:

- art. 9 i 11 oraz 107 par. 3 k.p.a. poprzez kierowanie do skarżącej żądań poprawienia projektu formułowanych w sposób niejednoznaczny i niedookreślony, a ponadto ulegających nieuzasadnionym zmianom w toku postępowania - chociaż stanowisko organu dotyczące ewentualnych braków projektu powinno być jednolite, a żądania kierowane do strony powinny być wyrażone w sposób jednoznaczny, zrozumiały i nie budzący wątpliwości,

- art. 7 i 77 par. 1 k.p.a. poprzez formułowanie wobec projektu zarzutów sprzecznych z jego rzeczywistą treścią,

- art. 10 par. 1, 80 i 81 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez umożliwienia skarżącej złożenia wyjaśnień odnoszących się do rzekomych braków projektu wskazanych przez organ wojewódzki, a których nie podnosił organ I instancji".

Pełnomocnik skarżącej wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę, pełnomocnik skarżącej przedstawiła stan faktyczny sprawy oraz wyjaśniła, że istotnych dla sprawy ustaleń w zakresie przedmiotu inwestycji organa dokonały wbrew rzeczywistej treści rysunków projektu, wbrew składanym wyjaśnieniom projektanta, a ponadto z przekroczeniem własnych kompetencji zakreślonych art. 35 ust. 1 pr. bud.

Projektant, mgr inż. arch. M K, wyjaśniał w toku postępowania, wskazując konkretne rysunki projektu, że z projektu wynika, że zaprojektowano dwa samodzielne, dwupoziomowe lokale mieszkalne: jeden znajdujący się na parterze i I piętrze połączony wyłącznie schodami wewnętrznymi i z wejściem z ogólnej klatki schodowej na poziomie parteru oraz drugi - na drugim i trzecim piętrze budynku także połączony schodami wewnętrznymi, z wejściem z ogólnej klatki schodowej na poziomie II piętra. (pismo z 5 czerwca 2019 r. złożone Prezydentowi [...] przy piśmie procesowym skarżącej z 10 czerwca 2019 r.).

Organy obu instancji wyjaśnienia te pominęły i dokonały odmiennych ocen własnych, stwierdzając niewywiązanie się przez skarżąca z obowiązku nałożonego postanowieniem Prezydenta nr [...] . Będący podstawą wydania tego postanowienia art. 35 ust. 3 Pr. bud. uprawnia organ architektoniczno-budowlany do żądania usunięcia tylko takich braków czy wad projektu budowlanego, które dotyczą zagadnień wskazanych w art. 35 ust. 1 Pr. bud. Uprawnienia organu do badania treści projektu obejmują jego kompletność i jego opracowanie przez uprawnionego projektanta, zgodność z planem miejscowym ewentualnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, a także zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt. 1 – 4). Żaden ze wskazanych przepisów nie daje organowi prawa do badania projektu w sposób wykraczający poza wskazane granice, a w szczególności do analizowania rysunków projektu pod kątem np. ilości potrzebnych pomieszczeń pomocniczych i podważania stanowiska projektanta dotyczącego przyjętych rozwiązań wewnętrznego układu pomieszczeń.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lutego 2009r. II OSK 1041/08 wskazał, że "Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska, Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. (...). Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno- budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadająca uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego."

Zgodnie z art. 35 Pr. bud. organy administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę nie mają możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu; ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie.

Kwestionowanie przez organ wewnętrznego układ pomieszczeń w budynku zaprojektowanego przez architekta, osobę z nieograniczonymi uprawnieniami do projektowania, celowości przyjętych rozwiązań, ilości pomieszczeń, układu komunikacyjnego wewnątrz budynku i stwierdzanie, że budynek nie jest dwumieszkaniowy, lecz wielomieszkaniowy, aby następnie zarzucić brak miejsc postojowych w ilości koniecznej dla zabudowy wielorodzinnej - świadczy o istotnym naruszeniu art. 35 ust. 1 i 3 przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Wyjaśnienie przez Wojewodę przesłanek, jakimi się kierował przy ocenie co należy zakwalifikować, jako samodzielny lokal mieszkalny, jest niejasne i niezborne. Organ najpierw przywołuje definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, a następnie podkreśla, z powołaniem się na komentarz do art. 3 Pr. budowlanego, że przy ustaleniu co jest takim lokalem, nie można posługiwać się kryteriami przeniesionymi z innych aktów prawnych. Tym samym nie wiadomo, jakie de facto kryteria przyjmuje organ dokonując oceny własnej.

Takie stanowisko organu jest sprzeczne z art. 35 ust. 1 - 4 Pr. bud., z których jednoznacznie wynika, że pozwolenie należy do tzw. decyzji związanych, których wydanie nie może być uzależnione od ocen opartych na całkowicie swobodnych kryteriach, niejasnych i niesprawdzalnych. Narusza to ponadto art. 6, 7 i 8 k.p.a..

W zaskarżonej decyzji Wojewoda zarzucił również, że skarżąca nie poprawiła projektu także w zakresie szeregu innych wskazań zawartych w postanowieniu Prezydenta nr [...] . Zdaniem organu wojewódzkiego w projekcie nadal występują rozbieżności pomiędzy częścią architektoniczną, a częścią konstrukcyjną dotyczące powierzchni projektowanego budynku; część opisowa projektu zawiera rozbieżności dotyczące powierzchni działek na jakich będzie realizowana zamierzona budowa; w części opisowej brak zestawienia powierzchni poszczególnych elementów zagospodarowania terenu; analiza nasłonecznienia zawiera rozbieżności pomiędzy rysunkami a opisem w zakresie "przedziału godzinowego, który podlegał analizie"; występują braki w opracowaniu branżowym instalacji sanitarnych oraz instalacji elektrycznych.

Natomiast, w decyzji Prezydenta [...] nr [...]z [...] lipca 2019r., którą zaskarżoną decyzją podtrzymuje Wojewoda, w ogóle nie ma stwierdzenia powyższych rzekomych braków projektu. Prezydent odmówił wydania pozwolenia, bowiem uznał, że po złożeniu poprawionego projektu nadal rozwiązania wewnętrznego układu pomieszczeń mieszkalnych i komunikacji wewnętrznej oraz ogólnej klatki schodowej wskazują - jego zdaniem - na budowę wielo- a nie jednorodzinną. Był to jedyny zarzut wobec projektu, a zatem skarżąca miała pełne prawo przyjąć, że w pozostałej części organ uznaje projekt za poprawny. Tak, więc w odwołaniu od decyzji nr [...] skarżąca odnosiła się jedynie do tej kwestii, powołując się na brak ustawowych kompetencji organu I instancji do badania projektu budowlanego w sposób wykraczający poza regulacje zawarte w art. 35 ust. 1 Pr. bud.

Organ odwoławczy jest uprawniony do samodzielnego badania po raz kolejny całego materiału dowodowego. Jednakże po dostrzeżeniu innych braków projektu, w części w której organ I instancji uznał projekt za poprawny Wojewoda powinien wezwać skarżącą do złożenia uzupełnień i poprawek projektu, zakreślając jej w tym celu stosowny termin. Skarżąca miałaby wówczas możliwość złożenia wyjaśnień, której to możliwości została pozbawiona - z naruszeniem art. 35 ust. 3 Pr. bud., a także art. 7,10 § 1, 77 i 81 k.p.a.. Organ odwoławczy autorytarnie stwierdził istnienie braków projektu w części, w jakiej organ I instancji uznał projekt za poprawiony i niebudzący zastrzeżeń i na tej podstawie - bez próby dokładnego wyjaśnienia sprawy - od razu wydał decyzję dla skarżącej negatywną, uniemożliwiając jej w ten sposób obronę własnego stanowiska i praw.

Co do wysuniętych przez organ wojewódzki nowych zastrzeżeń wobec projektu pełnomocnik skarżącej uznała, że są niezasadne. Co do rozbieżności w określeniu powierzchni projektowanego budynku pomiędzy częścią architektoniczna a konstrukcyjną projektu, pełnomocnik wyjaśniła, że wymiary podane w części konstrukcyjnej dotyczą konstrukcji budynku: ścian nośnych i dlatego różnią się nieznacznie od wymiarów podanych w części architektonicznej obejmującej również dodatkowe elementy np. izolację.

Rzekome rozbieżności w powierzchni działek, na których będzie realizowana inwestycja wynikają z faktu, ze w fazie projektowania były to dwie działki: [...] o powierzchni 966 m2 i [...] o powierzchni 25 m2, co dawało łączną powierzchnię 991 m2. W trakcie postępowania działki scalono w jedną działkę o nowym numerze [...] i powierzchni takiej samej: 991 m2.

Co do zarzutu braku zbilansowania powierzchni zabudowanych i zielonych, to takie zestawienie znajduje się na karcie 6 w tomie I projektu i zawiera powierzchnię działki, powierzchnię zabudowy budynku już istniejącego jak i nowoprojektowanego, powierzchnię i wskaźnik terenów utwardzonych, powierzchnię i wskaźnik terenów zielonych, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, powierzchnie całkowite budynku już stojącego jak i projektowanego, wskaźnik intensywności zabudowy. Nie ma żadnych przeszkód, aby organ dysponując tymi danymi mógł sprawdzić zgodność inwestycji z planem miejscowym.

Co do zarzutu odnoszącego się do tzw. linijki słońca pełnomocnik wyjaśniła, że projektant poczynił pomiary także dla czasu skróconego, obejmującego zmiany czasowe związane z wprowadzeniem czasów zimowego i letniego. Wykazały one, że nawet dla czasu skróconego warunek minimalnego nasłonecznienia jest spełniony.

Co do rzekomych braków w projektach branżowych instalacji sanitarnych i elektrycznych to zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w projekcie branżowym powinny się znaleźć jedynie podstawowe urządzenia instalacji ogólnotechnicznych i technicznych oraz zasadnicze elementy wyposażenia technicznego (§ 12 pkt. 1. 4 i 1. 5). Nie ma zatem wymogu szczegółowego i drobiazgowego opracowania. Opisane jest to wyjaśnieniach projektanta w piśmie z 19 lutego 2019 r., dołączonych do skargi. Nie było możliwości przedstawienia ich organowi w toku postępowania, gdyż zarzuty te podniósł dopiero organ drugiej instancji, który bez umożliwienia skarżącej złożenia wyjaśnień od razu podjął decyzję.

Także i pozostałe z zarzutów są niezasadne i sprzeczne z treścią projektu, organ odwoławczy projekt sprawdzał niestarannie i pobieżnie. Decyzję w tej części wydano nie tylko sprzecznie z art. 7,10 § 1, 77, 81 k.p.a. ale i z naruszeniem art. 80 k.p.a..

Postanowienie Prezydenta [...] nr [...]z [...] marca 2019 r., dotknięte było wadą braku jasności i precyzji. Zobowiązuje się w nim skarżącą do sporządzenia projektu zagospodarowania działki "w sposób zapewniający jego czytelność oraz umożlwiający sprawdzenie zgodności z przepisami technicznymi" - bez dokładnego wyjaśnienia, w czym organ upatruje brak czytelności uniemożliwiający działania weryfikujące.

2. Skargę do tut. Sądu na ww. decyzję wniósł też S S pismem datowanym na 7 stycznia 2020 r. Skarżący zaskarżył decyzję w całości i zarzucił jej, "że została wydana z naruszeniem wielu przepisów prawa, w tym:

1. Art. 35 ust. 1 Ustawy Prawo Budowlane poprzez dokonywanie przez Organ ustaleń i ocen dotyczących rozwiązań projektowych, do badania których Organ nie jest uprawniony;

2. Art. 35 ust. 3 Ustawy Prawo Budowlane poprzez nie odpowiadające stanowi faktycznemu twierdzenie, że Skarżący nie wywiązał się z obowiązku nałożonego Postanowieniem Prezydenta [...] nr [...]z dnia [...].03.2019

3. Art. 35 ust. 4 Ustawy Prawo Budowlane poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnioną odmowę wydania pozwolenia na budowę.

4. Art. 9 K.P.A., Art. 11 K.P.A. oraz Art. 107 par. 3 K.P.A. poprzez nieudzielenie przez Organ I Instancji wyjaśnień dotyczących formułowanych do Skarżącego żądań, mimo pisemnego wniosku Skarżących zawierającego prośbę o wyjaśnienie oraz kierowanie do Skarżącego żądań sformułowanych w sposób ogólnikowy, nieprecyzyjny i niejednoznaczny.

5. Art. 7 K.P.A. i Art. 77 par. 1 K.P.A. poprzez niedokonanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało zarzuceniem Projektowi braków i nieprawidłowości, które faktycznie w Projekcie nie występują

6. Art. 10 par. 1 K.P.A., Art. 80 K.P.A. i Art. 81 K.P.A. - poprzez pozbawienie Skarżącego możliwości dokonania wyjaśnień, uzupełnienia braków czy zajęcia stanowiska w kwestii rzekomych nieprawidłowości w Projekcie zarówno przez Organ I jak też II Instancji.

7. Art. 107 par. 3 poprzez niewskazanie w Decyzjach (obu instancji) faktów i dowodów leżących u podstaw rozstrzygnięcia oraz przyczyn, z powodu których odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej zarówno treści samego Projektu jak też wyjaśnieniom Projektanta.

8. Art. 6 i art. 8 K.P.A.".

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji i zasądzenie kosztów.

Uzasadniając skargę, skarżący opisał stan faktyczny i wyjaśnił, że projekt budowlany został przez inwestorów skorygowany we wszystkich wskazanych przez organ w postanowieniu [...] punktach oraz uzupełniony o szczegółowe wyjaśnienia w tym wyjaśnienia autora inż. arch. M K.

Ponieważ niektóre żądania zawarte w ww. postanowieniu były niejasne i nieprecyzyjne A S w [...] maja 2019 r. odbyła spotkanie z prowadząca sprawę Inspektor G O. Niektórych niejasności nie udało się wyjaśnić. Inspektor wskazała w związku z tym na konieczność spotkania z Naczelnikiem Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] M S, które odbyło się [...] czerwca 2019 r. Podczas spotkania Naczelnik Wydziału sformułowała kolejne żądania zmian w projekcie, dotyczących wewnętrznych rozwiązań projektowych np. redukcji liczby pomieszczeń pomocniczych (kuchni i łazienek) obniżenia klatki schodowej o jedno piętro itp. Żądania te znacznie wykraczały poza zakres wskazany w postanowieniu [...] i zakres kontroli, do jakiej organ jest uprawniony, wynikające z art. 35 ust. 1 Pr. bud.

Pismem z 27 czerwca 2019 r., w nawiązaniu do ww. spotkania, inwestorzy zwrócili się Prezydenta [...] o wskazanie, jakich jeszcze zmian i korekt mają dokonać oraz o wskazanie przepisów prawa, którymi mają się kierować w kwestii wewnętrznych rozwiązań architektonicznych. Pismo ww. pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi, co stanowi naruszenie m.in. art. 9 k.p.a.

Decyzja nr [...], odmawiająca inwestorom zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, narusza art. 35 ust. 1 Pr. bud., który jasno określa zakres uprawnień organu, nie dając mu uprawnień do kontroli wewnętrznych rozwiązań architektonicznych projektu, za które wyłączną odpowiedzialność ponosi projektant.

Uzasadnienie decyzji jest częściowo niezgodne z treścią projektu, gdyż rozwiązania projektowe oraz wyjaśnienia projektanta i inwestorów wyraźnie wskazują, że wejścia do poszczególnych lokali mieszkalnych z klatki schodowej zaprojektowane są wyłącznie na poziomie Parteru i II piętra. Na piętrze III projektowanego budynku (wbrew twierdzeniom organu) w ogóle nie zaprojektowano ani kuchni, ani pomieszczeń sanitarnych - łazienek, co wyraźnie widać na rysunku - rzut III kondygnacji - str. 79 projektu.

W uzasadnieniu decyzji [...]na stronach 5 i 6 Wojewoda [...] wskazuje szereg dalszych rzekomych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, które nigdy wcześniej nie były podnoszone w toku postępowania.

Podnoszenie przez Wojewodę [...]kolejnych zarzutów do projektu dopiero na etapie uzasadniania decyzji jest niedopuszczalne, gdyż wbrew przepisom uniemożliwiło inwestorom dokonanie ewentualnych korekt lub złożenie wyjaśnień, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Organ mógł i powinien wezwać inwestorów do ewentualnego wyjaśnienia lub korekty nieprawidłowości, wyznaczając termin do ich usunięcia zgodnie z art. 35 pkt 3 Pr. bud., czego nie uczynił rażąco naruszając przepisy prawa a w szczególności art. 10 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a.

Zarzuty do projektu, które Wojewoda [...]sformułował dopiero na etapie uzasadniania decyzji, są bezzasadne, co szczegółowo wyjaśnił projektant M K w piśmie z [...]grudnia 2019 r.

W odpowiedziach na obie skargi organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o ich oddalenie.

Postanowieniem z 20 października 2020 r., wydanym w tej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączył sprawy wywołane ww. skargami do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skargi były zasadne z przyczyn wyjaśnionych poniżej.

Naczelnymi zasadami, obowiązującymi wszystkie organa administracji publicznej, są zasada praworządności (art. 6 k.p.a.) i prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Organa administracji publicznej działają więc na podstawie przepisów prawa i podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Każde działanie organu musi mieć umocowanie prawne; oznacza to, że organ może prowadzić postępowanie i wydawać rozstrzygnięcie wyłącznie w ramach własnych kompetencji podmiotowych i przedmiotowych.

Prowadząc w ww. sposób postępowanie administracyjne, organ musi należycie i wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem tego postępowania. Organ ma obowiązek czuwania nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. W tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 k.p.a.).

Ponadto, organ zobowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.).

Wyłącznie tak prowadzone postepowanie administracyjne umożliwi organowi sprawiedliwe załatwienie sprawy poprzez wydanie poprawnej decyzji, a ponadto umożliwi mu wyjaśnienie stronom przesłanek rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.) i należyte, zgodne z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie wydawanej decyzji.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy uchybił powyższym zasadom.

Art. 35 ust. 1 Pr. bud. określa w sposób jasny i pełny zakres badania organu administracji architektoniczno-budowlanej przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i wydaniem pozwolenia na budowę. Organ ten sprawdza wyłącznie:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. z 2018 r. poz. 2363) – określony wypadku.

Jak wynika z powyższego przepisu o charakterze cogentis, organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa (poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska). Jak słusznie stwierdził to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku: "rozszerzająca interpretacja uprawnień organu, w zakresie kontroli projektu budowlanego dokonywanej na podstawie art. 35 ust. 1 p.b., oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (tj. uchylony art. 35 ust. 2 p.b.) i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem. Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.)" – wyrok z 13 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 783/19, CBOSA.

Powyższy wyrok jest potwierdzeniem poglądu, jednolicie wyrażanego przez sądy administracyjne i Naczelny Sąd Administracyjny, że organ administracji architektoniczno-budowlanej (a więc także organ odwoławczy) pozbawiony jest możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w Prawie budowlanym. Za założenia projektowe natomiast pełną odpowiedzialność ponosi autor projektu; organ nie może kwestionować przyjętych przez niego rozwiązań. Kontrola projektu budowlanego może dotyczyć tylko obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. - zgodności z ustaleniami miejscowego planu albo z decyzją o warunkach zabudowy i decyzją środowiskową.

Jak wyjaśnił to WSA w Warszawie w wyroku z 4 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 597/18 (CBOSA), organ nie bada projektu budowlanego, ale wyłącznie jego kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Za projekt i jego zgodność z prawem odpowiada bowiem wyłącznie projektant, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr. bud.

Wojewoda [...], działając wbrew powyższej zasadzie, dokonał własnych ustaleń co do treści projektu budowlanego, przyjmując – wbrew projektowi i stanowisku projektanta – że projektowany budynek to budynek wielorodzinny. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ustalenie to było jedną z przyczyn utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Niezależnie więc od przekroczenia własnych kompetencji w zakresie dopuszczalnego prawem sprawdzenia projektu budowlanego, organ odwoławczy, na podstawie własnych domysłów, przyjął odmienną od określonej przez inwestorów i uprawnionego projektanta kwalifikację obiektu budowlanego. Tymczasem, "jedynym kryterium definiującym budynek mieszkalny jako jednorodzinny jest możliwość wydzielenia nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego. Wielkość budynku, ilość przewidzianych w nim pomieszczeń i ich rozkład oraz domysły, że budynek ten może w przyszłości być łatwo przekształcony np. w budynek mieszkalny wielorodzinny lub budynek zamieszkania zbiorowego, nie stanowią kryteriów, które można brać pod uwagę dokonując kwalifikacji planowanej inwestycji jako budynku mieszkalnego jednorodzinnego" (wyrok NSA z 29 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1816/17, CBOSA).

Jeżeli wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dotyczy budynku jednorodzinnego, dwulokalowego, to dopiero na etapie budowy, jeżeli jest ona prowadzona w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym organ nadzoru budowlanego może wstrzymać prowadzenie robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 Pr. bud, podejmując określone w tym przepisie działania. Jeżeli natomiast obiekt został już wybudowany niezgodnie z udzielonym pozwoleniem lub w sposób sprzeczny z projektem, organ nadzoru budowlanego ocenia taki fakt w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.

Słusznie więc podnoszą skarżący, że takie działanie organu stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 Pr. bud. Stanowi także naruszenie art. 6 k.p.a., gdyż opartego na własnych domysłach ustalenia organ dokonał przekraczając własne kompetencje, zastrzeżone do tego dla uprawnionego projektanta.

Zasada dwuinstancyjności, wyrażona w art. 15 k.p.a., nakazuje organowi odwoławczego ponowne rozpoznanie sprawy przed ponownym wydaniem decyzji. Oznacza to, że organ ten powinien przeprowadzić własne, pełne postępowanie, zmierzające do ustalenia okoliczności – jak organ I instancji. Wojewoda [...], mógł więc dokonywać ponownego sprawdzenia projektu budowlanego w wyżej opisanym zakresie, wynikającym z art. 35 ust. 1 Pr. bud. Dlatego też, jeżeli organ odwoławczy ustaliłby, że projekt budowlany narusza pkt. 1 – 5 art. 35 ust. 1 Pr. bud, i do tego w sposób odmienny, niż uznał to organ I instancji, to – zgodnie z art. 35 ust. 3 tej ustawy – byłby zobowiązany nałożyć postanowieniem na inwestorów obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Wyłącznie po bezskutecznym upływie tego terminu mógł wydać decyzję utrzymującą w mocy odmowę zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższa ocena prawna tut. Sądu jest szczególnie istotna w sytuacji, gdy organ I instancji odmówił skarżącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę wyłącznie z powodu własnych domysłów, co do kwalifikacji obiektu budowlanego, uznając, że "budzi wątpliwości", czy budynek jest jedno- czy wielorodzinny. Tą "wątpliwość" organ I instancji poczytał za nieusunięcie braków projektu budowlanego, niezgodnie z postanowieniem Nr [...] z [...]marca 2019 r.

Dlatego też Wojewoda [...], powielając domysł organu I instancji, nie tylko nienależycie ocenił dopuszczalność takiej oceny projektu przez Prezydenta [...], ale popełnił ten sam błąd co do zakresu dopuszczalnego badania projektu budowlanego, określonego w art. 35 ust. 1 Pr. bud.

Skarżący zarówno w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji wyjaśniali kwestie związane z kwalifikacją budynku, których chcieli wybudować, zgodnie z wyjaśnieniami samego projektanta. Organ II instancji, koncentrując się na przekraczającym jego kognicję ustaleniu - wbrew projektowi budowlanemu i wnioskowi skarżących - domniemanej kwalifikacji budynku oraz własnych, czynionych po raz pierwszy, ustaleniach wad dokumentacji projektowej, nie odniósł się w merytoryczny sposób do stanowiska skarżących. Poświęcił im zaledwie dwa akapity na s. 6 decyzji, stwierdzając, że "dotyczą one funkcjonowania organu stopnia podstawowego i pozostają one bez wpływu na podjęte przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcie. Należy jednak wskazać, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzają dokumentację projektową, nie zaś uczestniczą w jej sporządzaniu".

Ponadto, "odnosząc się do zarzutów postawionych przez odwołujących się Wojewoda [...] stwierdza, że nie wypełniono prawidłowo wszystkich nałożonych przez organ I instancji obowiązków wynikających z postanowienia Nr [...]z dnia [...]marca 2019 r. Pomimo uzupełnienia dokumentacji projektowej nadal występują nieścisłości".

Takie uzasadnienie decyzji nie odpowiada ani dyspozycji art. 11 k.p.a., ani – tym bardziej – art. 107 § 3 k.p.a. zarówno w zakresie uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego. Owo "funkcjonowanie organu stopnia podstawowego" miało bezpośredni wpływ na wadliwość wydanej przez ten organ decyzji, czego Wojewoda [...]po prostu nie dostrzegł. Organ II instancji nie wyjaśnił ponadto, jakie "nieścisłości" występują pomimo "uzupełnienia dokumentacji projektowej". Prezydent [...]nie odmówił pozwolenie na budowę dlatego, że skarżący nie usunęli wad, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt. 1 – 5 Pr. bud., ale dlatego, że odmiennie zakwalifikował budynek, jako potencjalnie wielorodzinny.

Z uwagi na dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu niniejszego wyroku ocenę prawną, Wojewoda [...] ponownie rozpatrzy odwołanie skarżących, biorąc pod uwagę wiążącą ten organ treść art. 35 ust. 1 Pr. bud., określającą zakres przedmiotowy dopuszczalnego sprawdzenia przez organ administracji architektoniczno budowlanej projektu budowlanego. Organ zobowiązany będzie do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez uwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy prezentowanego przez skarżących (i projektanta) stanowiska i szczegółowe odniesienie się do podnoszonych przez nich argumentów, w tym zawartych na s. 6 i n. skargi.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a., Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), zasadzając na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego wpisu oraz koszty zastępstwa adwokackiego, a na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego wpisu. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...), Dz. U. Z 2020 r., poz. 374 ze zm.