Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1021/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 8 lutego 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant: starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miasto Radomsko - kuratora nieobjętego spadku po zmarłym M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 477/15 w sprawie ze skargi Gminy Miasto Radomsko - kuratora nieobjętego spadku po zmarłym M. O. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 477/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Gminy Miasto Radomsko - kuratora nieobjętego spadku po zmarłym M. O. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Na skutek interwencji I. K. – J. i K. J., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku wszczął postępowanie wyjaśniające dotyczące stanu technicznego budynku mieszkalnego na działce o nr A, obręb 30 przy ul. R. 41 w Radomsku, przy granicy z działką nr B. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia [...] grudnia 2013 r., sygn. akt I Ns [...], ustanowiono D. K. kuratorem nieobjętego spadku po zmarłym w dniu 19 października 1986 r. M. O.

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku nakazał D. K. – kuratorowi nieobjętego spadku po zmarłym M. O., na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), oraz § 6 i § 7 rozporządzenia. Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawie rozbiórek nieużytkowanych i niewykończonych obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 198 poz. 2043), rozbiórkę budynku mieszkalnego położonego na ww. działce.

Odwołanie od tejże decyzji wniosła D. K., podnosząc niewłaściwe ustalenie adresata obowiązku.

Postanowieniem Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. akt I Ns [...], zwolniono D. K. z funkcji kuratora i powołano w miejsce dotychczasowego kuratora – Miasto Radomsko jako kuratora nieobjętego spadku po zmarłym M. O..

Pismem z dnia 5 września 2014 r., Prezydent Miasta Radomska wskazał, że Miasto Radomsko działające jako kurator nieobjętego spadku po zmarłym M. O. podtrzymuje odwołanie z dnia 22 maja 2014 r. złożone przez D. K..

Decyzją z dnia 9 kwietnia 2015 r., Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji oraz nakazał Miastu Radomsko dokonanie rozbiórki budynku mieszkalnego będącego przedmiotem postępowania; uporządkowanie terenu, wskazując jednocześnie termin przystąpienia do prac rozbiórkowych oraz zakończenia i uporządkowania terenu. Organ wyjaśnił, że z protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu 15 lipca 2013 r. wynika, że na terenie nieruchomości przy ul. R. 41 w Radomsku, przy granicy z działką nr B jest usytuowany nieużytkowany budynek mieszkalny, dwukondygnacyjny, murowany. Budynek znajduje się w złym stanie technicznym, o czym świadczy załamana konstrukcja dachu i stropu drewnianego, odchylona od pionu ściana od strony działki nr B. Budynek stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi oraz powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia. Przyczyną niewykonywania remontów i napraw był zgon w 1986 r. właściciela obiektu – M. O. przy jednoczesnym braku osób sprawujących zarząd majątkiem masy spadkowej czy chociażby władających przedmiotową nieruchomością, jak też z braku możliwości ustalenia następców prawnych. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi podkreślił, że kurator spadku został ustanowiony na wniosek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku w dniu 17 grudnia 2013 r., a zatem w chwili, gdy budynek znajdował się już w złym stanie technicznym.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 30 § 5 K.p.a., w sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strona działa kurator wyznaczony przez sąd. Zdaniem organu okoliczność, że postanowienie w przedmiocie ustanowienia kuratora spadku nie jest prawomocne, nie ma istotnego znaczenia, bowiem zgodnie z art. 666 K.p.c. do czasu objęcia spadku przez spadkobierców nad całością spadku czuwa sąd, bądź kurator ustanowiony w sprawie. Kurator działa pod nadzorem sądu. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wskazał, że w piśmie z dnia 15 września 2014 r. Sąd Rejonowy w Radomsku stwierdził, że możliwe jest uszczuplenie majątku po zmarłym M. O. w postaci orzeczenia rozbiórki budynku, o ile stan techniczny budynku stwarza realne zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego.

W skardze Gmina Miasto Radomsko wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; wstrzymanie wykonania powyższych decyzji.

W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Sąd odnotował, że kwestią sporną w niniejszy postępowaniu pozostaje to, kto winien zostać obarczony obowiązkiem rozbiórki tego nieużytkowanego, nienadającego się do rozbiórki obiektu. Według Sądu, z okoliczności sprawy wynika, że ostatnim właścicielem nieruchomości zabudowanej przedmiotowym budynkiem mieszkalnym był M. O., zmarły w dniu 19 października 1986 r., ostatnio stale zamieszkały w Radomsku, po którym dotychczas nie stwierdzono praw do spadku. Prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. akt I Ns [...], kuratorem nieobjętego spadku po zmarłym M. O. ustanowiono Miasto Radomsko. Natomiast prawomocnym postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., sygn. akt I Ns [...], oddalono wniosek Miasta Radomsko o zmianę kuratora nieobjętego spadku po M. O. W tym stanie faktycznym i prawnym prawidłowa jest konkluzja organów nadzoru budowlanego kierujących do kuratora nieobjętego spadku po ostatnim właścicielu przedmiotowego obiektu budowlanego nakaz jego rozbiórki w trybie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 30 § 5 K.p.a., w sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku – kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej.

Sąd za bezzasadny uznał zarzut, iż M. O. był jedynie władającym przedmiotową nieruchomością, bowiem nie jest on oparty na prawdzie. Natomiast jako podniesiony w niewłaściwym postępowaniu Sąd uznał zarzut naruszenia przepisu art. 30 § 5 K.p.a. w związku z tym, że strona skarżąca nie mogła zostać ustanowiona kuratorem spadku, a tym samym nie może być stroną postępowania administracyjnego. Sąd przypomniał, że strona skarżąca została ustanowiona kuratorem nieobjętego spadku wskutek prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego, którym organy administracji są związane (art. 365 § 1 K.p.c.), a zatem podnoszenie tego rodzaju argumentacji w niniejszej sprawie pozbawione jest cech doniosłości.

Sąd nie podzielił także argumentu, że obowiązek nałożony w okolicznościach niniejszej sprawy na stronę skarżącą jako kuratora nieobjętego spadku przekracza zakres jego praw i obowiązków, a w szczególności przekracza zakres zwykłego zarządu, do którego umocowany jest kurator spadku nieobjętego. W powyższym zakresie prawidłowo wskazywały organy, iż kurator spadku zarządza majątkiem spadkowym pod nadzorem sądu spadku, a do sprawowania zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o zarządzie w toku egzekucji z nieruchomości (art. 667 § 2 K.p.c.). Obowiązany jest zatem wykonywać czynności potrzebne do prowadzenia prawidłowej gospodarki.

Sąd stwierdził, że dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego wchodzącego w skład masy spadkowej co do zasady przekracza zakres zwykłego zarządu tą masą, to specyficzne okoliczności niniejszej sprawy pozwalają uznać, iż orzeczony nakaz rozbiórki zakresu tego nie przekracza. Organy bowiem nakazały rozbiórkę opuszczonego i nieużytkowanego obiektu budowlanego znajdującego się w złym stanie technicznym, który grożąc katastrofą budowlaną stwarza realne niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia, i którego zawalenie może być przyczyną szkody, w szczególności szkody na osobie. Nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego w takich okolicznościach jest w istocie działaniem mającym odsunąć nieuchronne konsekwencje do jakich prowadzi zły stan techniczny obiektu grożący katastrofą budowlaną. Realne niebezpieczeństwo zawalenia się przedmiotowego budynku, które dodatkowo powiązane jest z faktem jego zlokalizowania w granicy z działką sąsiednią, stwarza stan bezpośredniego zagrożenia nie tylko dla użytkowników działki, na której jest wzniesiony ale także dla użytkowników działki sąsiedniej. Stanowi on zagrożenie dla życia i zdrowia osób znajdujących się w jego bliskości, a w istocie uniemożliwia jakiekolwiek bezpieczne korzystanie z przyległego terenu, w tym z działki należącej do uczestników postępowania. Prawidłowa jest zatem konkluzja organów, iż wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego w takich warunkach uznać wypada za czynność mieszczącą się w granicach zwykłego zarządu majątkiem spadkowym.

Zdaniem Sądu, nie ma znaczenia wysokość kosztów związanych z rozbiórką obiektu. Kwestia ta, podobnie jak i ewentualne rozliczenia pomiędzy kuratorem spadku i spadkobiercami, co do poniesionych kosztów związanych z wykonaniem decyzji, pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy, Kurator spadku dokonuje bowiem czynności we własnym imieniu lecz na cudzy rachunek.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Miasto Radomsko. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1.1. art. 922 K.c. poprzez jego zastosowanie i bezkrytyczne przyjęcie, że prawo własności objętej niniejszym postępowaniem nieruchomości położonej w Radomsku przy ul. R. 41, której dotyczy będąca przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzja organu drugiej Instancji - wchodzi do masy spadkowej po zmarłym M. O. — a tym samym proceduralną legitymację bierną do występowania w przedmiotowej sprawie posiada Skarżąca działająca jako kurator spadku po ww. zamarłym, bowiem wykonanie kontrolowanej decyzji dotyczy właśnie jej obowiązku;

2. naruszenie przepisu prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

2.1. art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., w związku z 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. K.p.a. poprzez błędną ocenę wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy skutkującą przyjęciem założenia, że objęty kontrolowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi decyzją organu drugiej instancji obiekt budowlany o wymiarach 5,50 m x 11,50 m, będący nieużytkowanym, murowanym, dwukondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym znajdujący się na terenie nieruchomości położonej w Radomsku przy ul. R. 41 — wchodzi do masy spadkowej po zmarłym M. O. a co za tym idzie - adresatem skarżonej decyzji - winna być Skarżąca Gmina Miasta Radomsko, działająca jako kurator spadku nieobjętego po ww. zmarłym.

2.2. art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., w związku z art. 30 § 5 K.p.a. poprzez błędną ocenę wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, skutkującą przyjęciem założenia, że objęty kontrolowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi decyzją organu drugiej instancji obiekt budowlany o wymiarach 5,50 m x 11,50 m, będący nieużytkowanym, murowanym, dwukondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym znajdujący się na terenie nieruchomości położonej w Radomsku przy ul. R. 41 - wchodzi do masy spadkowej po zmarłym M. O. a co za tym idzie — adresatem skarżonej decyzji - i stroną niniejszego postępowania - winna być Skarżąca Gmina Miasta Radomsko, działająca jako kurator spadku nieobjętego po ww. zmarłym.

W związku z powyższym Gmina wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie sprawy poprzez orzeczenie że decyzja organu drugiej instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Ponadto Gmina, na podstawie przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a., wniosła o przyjęcie w poczet materiału dowodowego sprawy i przeprowadzenie dowodu z nowych dokumentów w sprawie których strona nie mogła powołać na wcześniejszym etapie postępowania:

1. prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Radomsku I Wydział Cywilny z dnia 16.05.2016 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I Ns [...];

2. prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Tryb z dnia 10.10.2016 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II Ca [...];

3. protokołu spisu inwentarza z dnia 19.01.2017 r. - sporządzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Radomsku R. T. w sprawie pod sygn. akt KM [...] - na podstawie Postanowienia Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 16.05.2016r. w sprawie o sygn. akt I Ns [...];

4. protokołu spisu inwentarza z dnia 14.02.2017 r. zmieniający protokół z dnia 19.01.2017 r. sporządzony przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Radomsku R. T. w sprawie pod sygn. akt KM [...] - na podstawie Postanowienia Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 16.05.2016 r. w sprawie o sygn. akt I Ns [...];

5. faktury VAT nr [...] z dnia 17.08.2016 r. na kwotę 68.880,00.2 dnia 17.08.2016 r.

6. potwierdzenia przelewu na kwotę 68.880,00 zł z dnia 17.08.2016 r.

- na okoliczność, iż przedmiot niniejszej sprawy nie dotyczy spadku nieobjętego po zmarłym M. O. a tym samym braku pod stronie skarżącej działającej jako kurator spadku po ww. zmarłym legitymacji procesowej biernej do występowania w przedmiotowej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., w związku z 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. poprzez błędną ocenę okoliczności faktycznych skutkującą przyjęciem, że objęty kontrolowaną decyzją obiekt budowlany wchodzi do masy spadkowej po zmarłym M. O.

Po pierwsze pamiętać trzeba, że kontrola administracji co do zasady odbywa się, jak wynika z art. 1 § 2 P.u.s.a. oraz art. 133 § 1 P.p.s.a., według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1402/06; Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", WK 2016, pkt 5 do art. 133). W trakcie postępowania administracyjnego organy były związane orzeczeniami sądu powszechnego o ustanowieniu kuratora spadku po M. O. Postanowienie o ustanowieniu Gminy Miasta Radomsko kuratorem nieobjętego spadku po M. O. wydane zostało przez Sąd Rejonowy w Radomsku w dniu 17 lipca 2014 r., sygn. akt I Ns [...]. Postanowienie to funkcjonowało w obrocie prawnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (uprawomocniło się po zakończeniu postępowania administracyjnego). W związku z tym zauważyć należy, że w myśl art. 667 § 2 K.p.c., kurator spadku zarządza majątkiem spadkowym pod nadzorem sądu spadku. Do sprawowania zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o zarządzie w toku egzekucji z nieruchomości. Kurator jest zatem powoływany gdy zachodzi potrzeba sprawowania zarządu nad konkretnym majątkiem spadkowym do czasu objęcia spadku przez spadkobierców. Do przesłanek ustanowienia kuratora należy więc istnienie majątku wymagającego zarządu oraz przynależność tego majątku do spadku po określonej osobie. Pomijając oczywiste, w świetle norm materialnych i proceduralnych spostrzeżenie, że ustanowienie kuratora nie przesądza tych zagadnień definitywnie, skonstatować można, że na tym etapie funkcjonowania spadku, jako przedmiotu działań prawnych, to sąd cywilny przesądza o zagadnieniach związanych z dziedziczeniem oraz prawami rzeczowymi. Przedmiotem postępowania z wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku o ustanowienie kuratora dla nieobjętego spadku po M. O. był budynek mieszkalny położony na działce o nr ew. A, obr. 30, przy ul. R. 41 w Radomsku. Postępowanie w sprawie ustanowienia kuratora zostało wszczęte wyłącznie z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania przez organ nadzoru budowlanego odniesieniu do tego nieużytkowanego budynku nienadającego się do remontu. Wydanie postanowienia o ustanowieniu kuratora spadku po M. O. oznaczało, że jest on kuratorem dla majątku spadkowego w postaci tego budynku. O tym, że Sąd Rejonowy, jako sąd spadku, sprawował nadzór, w rozumieniu art. 667 § 2 zdanie pierwsze K.p.c., w odniesieniu do budynku położonego przy ul. R. 41 w Radomsku, świadczy pismo Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 15 września 2014 r. W piśmie tym, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny, Sąd Rejonowy wskazał, że możliwe jest uszczuplenie majątku po zmarłym M. O. w postaci orzeczenia rozbiórki budynku, o ile stan techniczny budynku stwarza zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego.

Niezależnie od związania stanowiskiem sądu spadku, organy nadzoru budowlanego dysponowały dokumentem w postaci "Skróconego wypisu ze skorowidza działek" prowadzonego przez Wydział Geodezji Starostwa Powiatowego w radomsku z którego wynikało, że M. O. w rubryce "Właściciel/ władający" był wpisany jako współwłaściciel z L. O., przy którym była adnotacja, że nie żyje.

Nie było zatem w trakcie postępowania administracyjnego podstaw do kwestionowania tytułu prawnego M. O. do nieruchomości, której częścią był budynek przy ul. R. 41 w Radomsku.

Tytułu tego nie podważano także w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz w trakcie postępowania sądowego. Niepoparte materiałem dowodowym twierdzenie, że M. O. był tylko władającym, nie było, w świetle rzeczywistej treści "Skróconego wypisu ze skorowidza działek", wykazaniem naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.). Niezależnie zaś od skutków dokonania przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Radomsku spisu inwentarza po zmarłym M. O., odnotować należy, że w dniu 19 stycznia 2017 r. Komornik ustalił, że działka nr A należy do stanu czynnego spadku po M. O.. Do zmiany protokołu doszło dopiero w dniu 14 lutego 2017 r., a więc po wydaniu wyroku przez Sąd pierwszej instancji.

Nie doszło także do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 30 § 5 K.p.a. Zgodnie z art. 30 § 5 K.p.a., w sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej. Norma ta jest rezultatem sytuacji, w której stroną nie może być ani nieżyjący spadkodawca, ani nieustalony spadkobierca. Kurator spadku występuje jako strona, w rozumieniu procesowym i materialnoprawnym, we własnym imieniu, ale na rzecz nieustalonych jeszcze spadkobierców (patrz: uchwała SN z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt III CZP 78/10, OSNC 2011/6/61; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I ACa 152/16; wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1357/15; wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1006/16; "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C.H. Beck 2014, s. 149; Marcin Margoński, glosa do postanowienia SN z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt I CZ 75/09, Przegląd Sądowy 2011/9/teza 4). Pozycja procesowa i materialnoprawna kuratora spadku, w sprawach z zakresu art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) odpowiada statusowi zarządcy, o którym mowa w art. 935 § 1 K.p.c., a więc obciążają go także obowiązki zarządcy wymienione w art. 61 pkt 2 Prawa budowlanego.

W konsekwencji nie jest również zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego. W ustalonym stanie faktycznym organy i Sąd pierwszej instancji nie miały podstaw do przyjęcia, że objęty postępowaniem budynek nie należy do spadku, w rozumieniu art. 922 K.c., po M. O..

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.