Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 169/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 5 pkt 1, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 1985 nr 5 poz 17
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie Jan Bała (spr.) NSA Janusz Drachal Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F.H.L. R. A.G. w B., S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1767/06 w sprawie ze skargi F.H.-L. R. A.G. w B., S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) uchyla decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], 3) zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz F. H.-L. R. A.G. w B., S., kwotę 2050 (słownie: dwa tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2006 r. sprzeciwu firmy F. H. – L. R. A.G. z siedzibą w S. wobec udzielonego prawa ochronnego T.P. S.A. z siedzibą w W. na znak towarowy "PEGAZ" (...) w części dotyczącej towarów zawartych w klasie 5, na podstawie art. 246 i 247 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. − Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 117 ze zm.), dalej: p.w.p., oraz art. 6 ust. 1 i art. 9 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. z 1985 r. Nr 5, poz. 17 ze zm.), dalej: u.z.t., w związku z art. 315 ust. 1 i 3 u.z.t. oraz na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. − oddalił sprzeciw uznając, że udzielone prawo ochronne na znak towarowy "PEGAZ" nie narusza art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 1 pkt. 1 u.z.t.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zasadniczą kwestią w sprawie było dokonanie oceny czy znak towarowy "PEGAZ" spełnia warunki określone w art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Art. 6 ust.1 u.z.t. stanowi o możliwości udzielenia prawa wyłącznego na znak towarowy na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem działalności gospodarczej uprawnionego. Jednakże uprawniony nie przestawił żadnego dokumentu, który jednoznacznie potwierdzałby, że w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej znajdują się towary wskazane w klasie 5 klasyfikacji nicejskiej. Wobec tego organ ustalił, że uprawniony nie prowadził ani w dniu zgłoszenia, ani w dniu rejestracji znaku towarowego rzeczywistej działalności w tym zakresie. Podkreślił ponadto, iż powyższe ustalenie nie miało wpływu na ocenę naruszenia art. 6 u.z.t.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. organ stwierdził, że sporny znak towarowy "PEGAZ" nie jest podobny w stopniu mylącym do znaku "PEGASYS" (...), do którego uprawniony jest sprzeciwiający. Organ podał, że niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest on podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Rozpatrywane i oceniane podobieństwo powinno dotyczyć zarówno samych znaków, jak i towarów, do oznaczania których te znaki zostały przeznaczone, przy uwzględnieniu zwykłych warunków obrotu gospodarczego. Zdaniem organu, odnosząc się do podobieństwa towarów należało podkreślić identyczność towarów w odniesieniu do produktów farmaceutycznych oraz jednorodzajowość towarów w odniesieniu do pozostałych towarów z klasy 5. Oceniając zaś podobieństwo samych oznaczeń "PEGAZ" i "PEGASYS", to oceny tej należało dokonać w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Dokonując takiej oceny należy mieć jednak na uwadze, że produkty farmaceutyczne zazwyczaj zawierają w swej nazwie wyrazy lub elementy wyrazów odnoszące się wprost do składu chemicznego lub jednostki chorobowej. W tym kontekście elementy te stanowią nośnik informacji, a zbieżność niektórych sylab jest nieunikniona. Sprzeciwiający się (F. H. – L. R. A.G.) sam stwierdził, że lek oznaczany znakiem towarowym "PEGASYS" jest rodzajem interferonu (pegylated interferon). Oceniając warstwę wizualną organ stwierdził, że znak "PEGAZ" nie tylko odróżnia się ostatnimi literami i ilością sylab, ale również charakterystyczną grafiką odnoszącą się do wizerunku mitycznego pegaza. Fonetyka obu porównywanych znaków jest odmienna. Pomimo istniejącego wspólnego elementu początkowego ‘PEGA-‘ znaki te różnicują użyte końcówki: ‘-z’ i ‘-sys’, które tworzą ze znaku PEGAZ słowo dwusylabowe, a ze znaku PEGASYS słowo trzysylabowe co jest wyraźnie słyszalne. I o ile znak "PEGAZ" można odczytać pegas, to znak "PEGASYS" poprzez użycie właśnie końcówki – sys z dobrze słyszalną samogłoską w zasadzie uniemożliwia inną fonetykę. Urząd Patentowy wskazał, że również warstwa znaczeniowa znaków jest odmienna i dostatecznie różnicuje przeciwstawione znaki. Znak "PEGAZ" ma swoje konkretne znaczenie i jest nazwą skrzydlatego konia Zeusa z mitologii greckiej, natomiast znak "PEGASYS" jest słowem fantazyjnym. Uprawniony – T.P. S.A. podkreślił, że w języku niemieckim odpowiednikiem słowa PEGAZ jest wyraz "pegasus". Przeciwstawiony znak nie ma więc swojego znaczenia nawet na gruncie innego języka obcego. Po przeprowadzeniu oceny podobieństwa znaków "PEGAZ" i "PEGASYS" organ uznał jednak, że znaki te nie są podobne w stopniu mogącym rodzić ryzyko wprowadzenia w błąd przeciętnych odbiorców co do pochodzenia tak oznaczanych towarów. Organ nie uznał natomiast podnoszonej renomy i powszechnej znajomości spornego znaku, nie przedstawiono również żadnego materiału dowodowego na tę okoliczność.

W skardze na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2006 r. F. H. – L. R. A.G. z siedzibą w S. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 ust.1 i art. 9 ust. 1 pkt.1 u.z.t. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1767/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz wskazano w niej podstawę prawną oraz prawidłowe uzasadnienie.

Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy prawidłowo ocenił stopień podobieństwa samych oznaczeń będących znakami słowno-graficznymi na płaszczyźnie fonetycznej, wizualnej i znaczeniowej. W porównywanych znakach występuje tożsamość pierwszych liter, jednak liczba sylab jest różna, a przeciwstawione znaki są odmienne w warstwie fonetycznej, wizualnej i będą odbierane jako różniące się. W tym konkretnym przypadku dzielenie słowa na części i porównywanie tylko poszczególnych sylab, członów może prowadzić, zdaniem Sądu, do nieprawidłowych wniosków, gdyż oceny podobieństwa oznaczeń należy dokonywać w ich całokształcie. Występowanie jednego wspólnego członu (rdzenia) może, ale nie zawsze musi prowadzić do uznania podobieństwa. Taka sytuacja zachodzi, gdy wyraźne zabarwienie znaczeniowe słowa pozwala na łatwiejsze zróżnicowanie oznaczenia w stosunku do słowa (lub słów), które tego znaczenia nie mają. Po przeanalizowaniu sprawy w tym zakresie, Sąd stwierdził, że wspólny element słowny dwóch znaków nie przesądza o ich mylącym podobieństwie i nie jest wystarczającą przesłanką dla odmowy rejestracji późniejszego znaku.

Mając na uwadze całościową ocenę znaku towarowego, Sąd zwrócił uwagę na proporcje w sile odróżniającej poszczególnych elementów, a także ich oryginalność, miejsce w znaku i kontekst w jakim poszczególne elementy zostały użyte. Oczywiście identyczność pierwszych liter mogła stać się silnym argumentem na rzecz uznania podobieństwa, jednakże spełnienie powyższej przesłanki nie może prowadzić do automatyzmu.

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej Urząd Patentowy dokonał prawidłowej oceny braku konfuzyjnego podobieństwa znaków towarowych: słowno-graficznego "PEGAZ", słownego "PEGASYS", trafnie wskazując, że pomiędzy oznaczeniami występuje szereg różnic powodujących, że przeciętny odbiorca ich nie pomyli.

Odnosząc się do stwierdzenia strony skarżącej, że T.P. S.A. (uczestnik postępowania) nie miała zamiaru używania znaku, gdyż nie przewidziała w zakresie swojej działalności towarów zawartych w klasie 5, Sąd I instancji wskazał, że uczestnik postępowania podkreślał w trakcie postępowania przed Urzędem Patentowym, że § 7 pkt 13 statutu T. P. S.A. stanowi, że w zakresie jej działalności znajduje się prowadzenie działalności profilaktyczno-leczniczej w stosunku do osób uprawnionych zgodnie z ustawą o zakładach opieki zdrowotnej, który to zapis dotyczy również towarów w klasie 5, tj. preparatów farmaceutycznych. W ocenie Sądu, działalność lecznicza odbywa się także z zastosowaniem w niej preparatów farmaceutycznych. Tak więc Sąd uznał, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko skarżącej, że działalność ta odpowiada usługom z klasy 44, a nie towarom z klasy 5, bowiem uprawniony w zakresie swojej działalności nie przewidział produkcji i handlu lekami, a jedynie działalność profilaktyczno-leczniczą. Takie stanowisko, zdaniem Sądu, jest błędne, gdyż zgodnie z definicją działalności gospodarczej ujętą w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku (Dz. U. z 2004 r. Nr 143 poz. 1807 ze zm.): "działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa (..)". W związku z tym prowadzenie działalności gospodarczej związanej z produktami farmaceutycznymi to nie tylko ich wytwarzanie, ale również świadczenie usług, przy których ich użycie jest niezbędne, zwłaszcza że produkty farmaceutyczne zawarte w klasie 5 klasyfikacji nicejskiej, to produkty komplementarne do usług zawartych w klasie 44. Używanie znaku to także stosowanie go w obrocie przez licencjobiorców.

Spółka F. H. – L. R. A.G. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W razie niestwierdzenia naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie stanu faktycznego przyjętego w tym wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wnosząca skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. i art 133 § 1 p.p.s.a., poprzez brak wyjaśnienia i pełnego rozważenia stanowiska doktryny w przedmiocie przesłanki zastosowania art. 6 ust. 1 u.z.t., jaką jest rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej najpóźniej w dacie udzielenia prawa na znak towarowy, a jednocześnie poprzez brak powyższych ustaleń i niewydanie wyroku na podstawie akt sprawy oraz poprzez brak ustalenia na tle art. 6 ust. 1 u.z.t., czy − nawet przy odrzuceniu na tle wymienionego przepisu konieczności rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej najpóźniej w dacie udzielenia prawa na znak towarowy − uprawniony z rejestracji znaku towarowego "PEGAZ" (R-154372) w oparciu o przedmiot jego działalności gospodarczej, zamierzał prowadzić działalność i posługiwać się spornym znakiem w ramach tej działalności w zakresie towarów z klasy 5 klasyfikacji nicejskiej, dla których znak ten został zgłoszony i w odniesieniu do których strona domaga się unieważnienia prawa do tego znaku. Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 6 pkt 1 u.z.t. poprzez przyjęcie, że Urząd Patentowy prawidłowo zinterpretował i zastosował wymieniony przepis. Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie nakłada on obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej, zarówno w dacie zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji, jak i w dacie jego rejestracji.

W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia i pełnego rozważenia stanowiska doktryny w przedmiocie przesłanki zastosowania art. 6 ust. 1 u.z.t., jaką jest rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej najpóźniej w dacie udzielenia prawa na znak towarowy. A także poprzez brak ustalenia na tle art. 6 ust. 1 u.z.t, czy − nawet przy odrzuceniu wymogu rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej najpóźniej w dacie udzielenia prawa na znak towarowy − T. P. S.A. uprawniona z rejestracji znaku towarowego "PEGAZ" (...) w ramach swojej działalności gospodarczej, zamierzała posługiwać się przedmiotowym znakiem towarowym w odniesieniu do towarów z klasy 5 klasyfikacji nicejskiej, dla których znak ten został zgłoszony i w stosunku do których skarżący domagał się unieważnienia prawa do tego znaku.

Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, uprawniony − T.P. S.A. nie używała ani nie miała zamiaru używania przedmiotowego znaku towarowego "PEGAZ" w ramach swojej działalności w odniesieniu do towarów zawartych w klasie 5. Niewątpliwie bowiem przy ocenie przedmiotu działalności przedsiębiorstwa oraz skorelowanego z tym używania przez nie zarejestrowanych znaków towarowych należy kierować się wykazem towarów lub usług, dla których są zgłoszone/zarejestrowane znaki towarowe oraz jego przedmiotem działalności. Kwintesencją prawa z rejestracji znaku towarowego jest udzielenie prawa wyłącznego na posługiwanie się, używanie zarejestrowanego znaku towarowego, który pełni funkcję odróżniającą, służąc odbiorcom rozróżnianiu towarów/usług danego przedsiębiorcy od towarów/usług innych przedsiębiorców w odniesieniu do takich samych towarów/usług.

Strona wnosząca skargę kasacyjną podkreśliła, iż uprawniony nie przedstawił żadnych dowodów na to, że po rejestracji znaku towarowego "PEGAZ" (...) udzielił licencji na jego używanie innym podmiotom, zaś działanie polegające na rejestracji znaków towarowych tylko w celu uzyskiwania na nie praw ochronnych i następczym udzielaniu licencji, bez podejmowania wysiłków ze strony uprawnionego z rejestracji znaku co do wytwarzania towarów/usług nim oznaczanych, jest sprzeczne z samą istotą prawa z rejestracji znaku towarowego oraz samych funkcji jakie pełni zarejestrowany znak towarowy, stanowiąc nadużycie instytucji, jaką jest znak towarowy.

Zdaniem kasatora, podstawę unieważnienia prawa z rejestracji znaku "PEGAZ" (...) stanowią również przepisy art. 29-31 u.z.t. Zgodnie z dyspozycją art. 29 u.z.t. prawo z rejestracji podlega unieważnieniu, jeżeli m.in. nie był spełniony ustawowy warunek do jego rejestracji określony w art. 6 u.z.t. Art. 6 ust. 1 u.z.t, stanowi, że "rejestracja znaku towarowego może być dokonana na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej". Postanowienia tego przepisu winno się oceniać w związku z art. 5 pkt 1 u.z.t stanowiącym, że przedsiębiorstwem jest osoba fizyczna lub prawna uprawniona do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji, handlu i usług. W ocenie kasatora art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 u.z.t. niewątpliwie wskazuje, że ubiegający się o rejestrację znaku towarowego (przedsiębiorstwo) jest zobligowany najpóźniej w dacie rejestracji znaku towarowego prowadzić rzeczywistą działalność gospodarczą w odniesieniu do towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej, dla których ubiega się/ubiegał o prawo ochronne na znak towarowy. Oznacza to, że rejestracja znaku powinna nastąpić tylko w odniesieniu do towarów będących przedmiotem rzeczywistej działalności gospodarczej uprawnionego. W konsekwencji – zdaniem strony skarżącej − należy przyjąć, że brak takiej działalności w dacie rejestracji znaku towarowego w zakresie towarów, dla których uzyskano rejestrację jest podstawą do unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego w zakresie tychże towarów.

W konkluzji strona wnosząca skargę kasacyjną uznała, że nie ulega wątpliwości, iż uprawniony − T.P. S.A. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej − w zakresie towarów z klasy 5 klasyfikacji nicejskiej zarówno w dacie zgłoszenia do rejestracji znaku "PEGAZ" (...), jak i w dacie rejestracji tego znaku. Mając na uwadze stanowiska doktryny i orzecznictwa, zdaniem kasatora nie została zatem spełniona jedna z ustawowych przesłanek wymaganych do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego "PEGAZ" (...) dla tych towarów − zdefiniowana w art. 6 ust. 1 u.z.t. W konsekwencji niespełnienie tej przesłanki w pełni uzasadniało unieważnienie prawa z rejestracji spornego znaku towarowego w zakresie towarów z klasy 5, takich jak produkty farmaceutyczne, sanitarne, substancje dietetyczne do celów leczniczych, żywność dla niemowląt dietetyczna do celów leczniczych, napoje do celów dietetycznych, plastry, materiały opatrunkowe, środki odkażające.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim stwierdzić należy, iż ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny nie był przez strony kwestionowany i nie budzi wątpliwości. Stąd też nie zachodzi potrzeba ustosunkowania się przez Naczelny Sąd Administracyjny do podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż ewentualne uchybienia Sądu I instancji w tym zakresie nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Jeżeli zaś chodzi o zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), to należy podzielić pogląd, iż Sąd I instancji dokonał wadliwej wykładni art. 6 ust 1 mającej w sprawie zastosowanie ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

Zgodnie z tym przepisem rejestracja znaku towarowego może być dokonana na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej, przy czym pod pojęciem przedsiębiorstwa należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną upoważnioną do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji, handlu i usług (art. 5 pkt 1 u.z.t.).

W świetle powołanych przepisów nie powinno budzić wątpliwości, iż rejestracja znaku towarowego może nastąpić na rzecz przedsiębiorstwa uprawnionego do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji towarów objętych wnioskiem o rejestrację. Znak towarowy ma przecież wejść w skład przedsiębiorstwa i służyć do oznaczenia towarów i usług objętych zakresem jego działania. Stąd też w skardze kasacyjnej trafnie podnosi się, że minimalną przesłanką z art. 6 ust. 1 u.z.t., jaką musi spełniać przedsiębiorca zgłaszający znak towarowy i uzyskujący wyłączne prawo do tego znaku, jest zamiar jego używania. O posiadaniu takiego zamiaru może świadczyć pokrycie towarów lub usług, objętych zgłoszeniem i rejestracją znaku, w przyjętym przez przedsiębiorcę przedmiocie jego działalności gospodarczej, a wynikających z jego aktów założycielskich i wpisu do ewidencji lub rejestru.

Z treści powołanego przez Sąd I instancji § 7 ust. 1 pkt 13 statutu T. P. S.A. wynika, iż w przedmiocie działalności T. P. S.A. znajduje się prowadzenie działalności profilaktyczno-leczniczej w stosunku do osób uprawnionych zgodnie z ustawą o zakładach opieki zdrowotnej.

W tak określonym przedmiocie działalności nie mieszczą się towary w klasie 5 (produkty farmaceutyczne, sanitarne, substancje dietetyczne dla celów leczniczych), których to towarów dotyczyło prawo ochronne na znak towarowy "PEGAZ".

Uprawnienie do prowadzenia działalności profilaktyczno-leczniczej, a więc w dziedzinie usług, nie oznacza uprawnienia do prowadzenia zupełnie odmiennej działalności, a mianowicie do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji towarów objętych wnioskiem o rejestrację. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż ewentualnie uprawniony do działalności w dziedzinie usług mógłby się posługiwać produktami oznaczonymi znakiem "PEGAZ", skoro te produkty nie dotyczyły jego uprawnień do prowadzenia działalności w dziedzinie usług, w zakresie których uzyskał prawo ochronne na znak "PEGAZ".

Zauważyć przy tym należy, że również z odpisu Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 14 grudnia 2007 r. nr KRS [...] T.P. S.A. (w aktach sprawy) z Działu 3 dotyczącego przedmiotu działalności wynika, że przedmiotem działalności tej Spółki są badania i porady lekarskie, badania i porady stomatologiczne, rehabilitacja lecznicza oraz działalność pielęgniarska (Dział 3, Rubryka 1, nr kolumny w polu − 63, 64, 65 i 66), a więc szeroko pojęte usługi medyczne, a nie produkcja towarów w dziedzinie farmaceutyków objętych znakiem towarowym "PEGAZ".

W końcu stwierdzić należy, iż szeroka definicja działalności gospodarczej określona w art. 2 powołanej przez Sąd I instancji ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. nie oznacza na gruncie niniejszej sprawy, iż rejestracja znaku towarowego może być dokonana na rzecz przedsiębiorstwa prowadzącego jakąkolwiek działalność gospodarczą wymienioną w tym przepisie, skoro w myśl art. 6 ust. 1 u.z.t. rejestracja znaku towarowego może być dokonana tylko dla towarów będących przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstwa.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i uznając, że nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, orzekł jak w wyroku na mocy art. 188 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 tej ostatniej ustawy.