Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 331/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono orzeczenie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 1, 2, 3 i 6
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 8 ust. 1, 2, 3
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
article: art. 145  par. 1  pkt 1 lit.a i c, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 13 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant Pomocnik sekretarza Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2009 roku sprawy ze skargi M. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia grupy uposażenia oraz mnożnika kwoty bazowej 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny i poprzedzający go rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia[...]; 2. orzeka, iż zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w P. na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku – o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lutego 2009 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 30, poz. 201) określił pełniącemu służbę na stanowisku eksperta – M. Sz. z dniem 1 stycznia 2009 roku grupę uposażenia zasadniczego 9 i podwyższył mnożnik kwoty bazowej służący do ustalenia wysokości miesięcznej stawki uposażenia do 2,05 kwoty bazowej (1.523,29) określonej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy Policji w wysokości 3.120,00 zł miesięcznie z dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości. W uzasadnieniu podniesiono, że podjęcie przedmiotowego rozkazu było podyktowane wejściem w życie zmian wprowadzonych w/w rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lutego 2009r. wprowadzającym m.in. zmiany stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej .

Od powyższego rozkazu personalnego M. Sz. złożył odwołanie, w którym powołując się na treść § 1 ust. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 24, poz. 149) podkreślił, iż policjantom pełniącym służbę na stanowiskach kierowniczych oraz samodzielnych przyznaje się stawki uposażenia zasadniczego z kolumny oznaczonej literą "B". Stanowisko natomiast, na którym pełni służbę jest stanowiskiem samodzielnym, podległym bezpośrednio Komendantowi Policji w P., a zakres pełnionych przez niego obowiązków nie jest realizowany na żadnym innym stanowisku służbowym w jednostce.

Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu rozkazu odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że ustawa o Policji w rozdziale 9 wyróżnia trzy rodzaje stanowisk: stanowiska kierownicze, stanowiska samodzielne oraz inne stanowiska, nie zaliczone do pierwszych dwóch grup. Kryterium różnicującym poszczególne grupy stanowisk są natomiast dwa rodzaje dodatków; dodatek funkcyjny lub dodatek służbowy. Zgodnie bowiem z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny, natomiast na stanowiskach innych niż wymienione w powołanym przepisie, policjantowi nie zajmującemu takiego stanowiska może być przyznany dodatek służbowy (art. 104 ust. 3). Jednocześnie zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 104 ust. 6, minister właściwy do spraw wewnętrznych zobowiązany został do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 104 ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. Powyższa dyspozycja zrealizowania została w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia, dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku. Stanowiskiem takim zgodnie z treścią art. 104 ust. 2 ustawy, jest stanowisko samodzielne. § 8 ust. 2 powołanego rozporządzenia, określa 3 kategorie dodatku funkcyjnego uzależnione od rodzaju stanowiska służbowego policjanta. Przepis § 8 ust. 2 pkt 3 cytowanego rozporządzenia stanowi, że policjantom na stanowiskach samodzielnych przysługuje dodatek funkcyjny III kategorii. Stanowiska służbowe uprawniające do dodatku funkcyjnego, a więc stanowiska kierownicze i samodzielne, zostały wymienione w trzech kategoriach w tabeli stanowiącej załącznik nr 4 do powyższego rozporządzenia. Jest to zamknięty katalog, wymieniający 51 stanowisk służbowych tj. stanowisk kierowniczych i samodzielnych, z pełnieniem których wiąże się przyznanie dodatku funkcyjnego. Wszystkie te stanowiska określone w załączniku do rozporządzenia jako stanowiska, na których przysługuje dodatek funkcyjny - to stanowiska samodzielne. Jako stanowiska samodzielne, uprawniające do dodatku funkcyjnego III kategorii, wymienione zostały stanowiska: profesora zwyczajnego, profesora nadzwyczajnego, rzecznika prasowego, radcy oraz radcy prawnego. Wśród nich nie zostało wymienione stanowisko eksperta. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że stanowisko eksperta będące stanowiskiem służbowym, niezależnie od umiejscowienia w strukturze jednostki lub komórki organizacyjnej, nie może zostać uznane za stanowisko samodzielne, w rozumieniu przedstawionych uregulowań. M. Sz., jak ustalono w toku postępowania od dnia 16 lipca 2008 roku zatrudniony jest w komórce organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji w P. o nazwie "Samodzielne Stanowisko do Spraw Kontroli", na stanowisku służbowym eksperta.. Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1041 z dnia 28 czerwca 2007 roku w sprawie organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji, wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, komórkę można tworzyć w komendzie powiatowej Policji jako: sekcję, izbę dziecka, referat, ogniwo, posterunek Policji, rewir dzielnicowych, kancelarię, zespół, podzespół i stanowisko samodzielne. Na podstawie przywołanego przepisu w Komendzie Powiatowej w P. rozkazem organizacyjnym nr [...] z dnia [...] w etacie Komendy Powiatowej Policji w P. utworzono komórkę organizacyjną o nazwie "stanowisko samodzielne do spraw kontroli", w której funkcjonuje stanowisko służbowe - ekspert. Na wskazane stanowisko, w konkretnej komórce organizacyjnej został mianowany kom. M. Sz. ze stopniem służbowym eksperta. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że o samodzielności stanowiska w rozumieniu "przepisów o uposażeniach " świadczy jego nazwa i rodzaj, nie zaś umiejscowienie w strukturze organizacyjnej jednostki Policji. W zaskarżonym rozstrzygnięciu Komendant Powiatowy Policji w P. potwierdził prawo strony do dodatku służbowego, nie zaś do dodatku funkcyjnego uznając, że zatrudnienie na stanowisku eksperta w komórce organizacyjnej pod nazwą "stanowisko samodzielne do spraw kontroli" nie spełnia kryteriów określonych w art. 104 ust. 2 ustawy o Policji oraz nie występuje w tabeli stanowiącej załącznik nr 4 do cytowanego rozporządzenia, co oznacza, że nie jest stanowiskiem kierowniczym, ani stanowiskiem samodzielnym w rozumieniu powołanych unormowań. Odwołując się do treści § 1 pkt 3 cytowanego rozporządzenia policjantom pełniącym służbę na stanowiskach kierowniczych i samodzielnych w komendach powiatowych i miejskich Policji, na obszarze działania których ogólna liczba etatów Policji wynosi od 201 do 500 przysługują stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia, wymienione w kolumnie oznaczonej literą B. W przypadku stanowisk kierowniczych i samodzielnych, zaszeregowanych w grupie 9, jest to mnożnik 2,15 kwoty bazowej. Natomiast w oparciu o § 1 ust. 1a pkt 4 cytowanego rozporządzenia, policjantom pełniącym służbę na stanowiskach innych niż określone w § ust. 1a pkt 1-3 tego rozporządzenia, przysługują stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia, wymienione w kolumnie oznaczonej literą D. W odniesieniu do stanowiska zaszeregowania w grupie 9, w tym na stanowiska eksperta, jest to mnożnik 2,05 kwoty bazowej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. oraz art. 104 ust. 2 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1a pkt 2 lit. b, § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku, wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, iż dokonana przez organ administracji wykładnia pojęcia "samodzielnego stanowiska" narusza podstawowe zasady interpretacji przepisów prawa. Samodzielność zajmowanego przez skarżącego stanowiska wynika z etatu jednostki, rozkazu organizacyjnego i regulaminu jednostki. Zdaniem skarżącego z brzmienia § 1 ust. 1a pkt 3 lit. c rozporządzenia wynika, że stanowiska samodzielne mogą występować w komisariatach i komisariatach specjalistycznych. Stanowiska wymienione w załączniku nr 4 do rozporządzenia tj. profesor zwyczajny, profesor nadzwyczajny, rzecznik prasowy, radca, radca prawny nie występują w strukturze organizacyjnej komisariatu, co w jego ocenie potwierdza, że występują takie stanowiska samodzielne, na których przysługuje dodatek funkcyjny oraz stanowiska na których ten dodatek nie przysługuje, a nie oznacza to jednak automatycznie, że nie są to stanowiska samodzielne. Stanowisko to dodatkowo wzmacniają przepisy § 14 ust. 1 pkt 4 i 5 zarządzenia Nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 roku w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz.Urz. KGP z 2007r., Nr 18, poz. 135 ze zm.), umożliwiającego tworzenie stanowisk samodzielnych w komisariatach, innych niż wymienione w załączniku 4 rozporządzenia. Skarżący dodatkowo powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, które w jego opinii potwierdza poprawność dokonanej przez niego interpretacji przepisów i uzasadnia wniesienie skargi.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 13 listopada 2009 roku skarżący popierał skargę i dodatkowo przedłożył regulamin Komendy Powiatowej Policji w P., Pismo Wydział Kadr i Szkolenia KWP w Ł. z dnia 9 maja 2008 roku oraz opinię prawną Zespołu Obsługi Prawnej Biura Kadr i Szkolenia KGP z dnia 7 maja 2008 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 powoływanej powyżej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i tym samym nie mogły pozostać w obrocie prawnym.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 101 ust. 2, art., 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o Policji wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat (ust. 2).

W myśl zaś art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny, natomiast na stanowiskach innych niż wymienione w powołanym przepisie, policjantowi nie zajmującemu takiego stanowiska może być przyznany dodatek służbowy (art. 104 ust. 3). Jednocześnie zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 104 ust. 6 minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego.

Powyższa dyspozycja zrealizowania została w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze. zm.). Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 tegoż rozporządzenia ustala się grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia. Jak wynika z Załącznika nr 1 grupom zaszeregowania odpowiadają stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej w wysokości wskazanej w czterech kolumnach od A do D. Zastosowanie zaś odpowiedniego mnożnika kwoty bazowej uzależnione jest od zajmowanego stanowiska, przypisanej do tego stanowiska grupy zaszeregowania oraz jednostki organizacyjnej w której policjant pełni służbę.

Na podstawie art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. W myśl zaś § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia, dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku. § 8 ust. 2 powołanego rozporządzenia, ustala 3 kategorie dodatku funkcyjnego uzależnione od rodzaju stanowiska służbowego policjanta: 1) I kategoria – dla policjantów na stanowiskach komendantów, dyrektorów komórek organizacyjnych Komendy Głównej Policji oraz ich zastępców, 2) II kategoria – dla policjantów na stanowiskach kierowniczych niewymienionych w pkt 1 oraz ich zastępców, 3) III kategoria – dla policjantów na stanowiskach samodzielnych.

Stanowiska służbowe policjantów uprawniające do dodatku funkcyjnego odpowiedniej kategorii, o której mowa w ust. 2 określa tabela stanowiąca załącznik nr 4 do rozporządzenia (§ 8 ust. 3 rozporządzenia).

W niniejszej sprawie, mocą rozkazu personalnego stanowiącego przedmiot skargi ustalono M. Sz. zaszeregowanie zajmowanego stanowiska służbowego do grupy dziewiątej i podwyższono mnożnik kwoty bazowej służący do ustalenia wysokości miesięcznej stawki uposażenia do wysokości 2,05 kwoty bazowej określonej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy Policji, wynikający z kolumny "D". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano wskazane powyżej rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w brzmieniu uwzględniającym zmiany wprowadzone rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lutego 2009 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 30, poz. 201).

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący od dnia 16 lipca 2008 roku zatrudniony jest w komórce organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji w P. o nazwie "Samodzielne stanowisko do spraw kontroli", na stanowisku eksperta. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii samodzielności stanowiska eksperta. W ocenie skarżącego pełni on służbę na stanowisku samodzielnym i zastosowany w stosunku do jego uposażenia mnożnik kwoty bazowej powinien wynikać z kolumny "B" i wynosić 2,15. Organy administracji rozstrzygające w przedmiotowej sprawie uznały, że stanowisko eksperta nie jest stanowiskiem samodzielnym i zasadnie skarżącemu podwyższono uposażenia przy zastosowaniu mnożnika z kolumny "D" w wysokości 2,05. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uzasadniał, że o samodzielności stanowiska skarżącego nie może decydować nazwa komórki organizacyjnej w której skarżący pełni służbę. Jako kryterium decydujące o tym czy dane stanowisko jest kierownicze lub samodzielne ustawodawca przyjął przysługujące na danym stanowisku prawo do dodatku: funkcyjnego albo służbowego. Zgodnie bowiem z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny, natomiast na stanowiskach innych niż wymienione w powołanym przepisie, policjantowi nie zajmującemu takiego stanowiska może być przyznany dodatek służbowy (art. 104 ust. 3).W konkluzji swojego wywodu organ odwoławczy wskazał, że stanowisko samodzielne to takie, z którego piastowaniem wiąże się określony w w/w rozporządzeniu dodatek funkcyjny III kategorii. Lista stanowisk uprawnionych do dodatku funkcyjnego znajduje się w tabeli stanowiącej załącznik nr 4 do ww. rozporządzenia. Wśród stanowisk samodzielnych III kategorii wymienione są takie stanowiska jak: profesor zwyczajny, profesor nadzwyczajny, rzecznik prasowy, radca oraz radca prawny. Natomiast nie wymieniono tam stanowiska eksperta. W ocenie organu odwoławczego analiza obowiązujących przepisów ustawy i cytowanego rozporządzenia wskazuje, że w obecnej 9 grupie zaszeregowania, do której należy stanowisko skarżącego, przypisany jest mnożnik kwoty bazowej wymieniony w kolumnie oznaczonej literą D - w wysokości 2,05 kwoty bazowej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, powyższa argumentacja nie jest przekonywująca i nie przesądza prawidłowości poglądu, że zajmowane obecnie przez skarżącego stanowisko eksperta nie mieści się w pojęciu stanowiska "samodzielnego".

Z faktu, iż omawiane rozporządzenie nie wymienia tego stanowiska, jako stanowiska uprawnionego do dodatku funkcyjnego, nie można wnioskować, iż stanowisko to nie jest z tego jedynie powodu stanowiskiem samodzielnym, tym bardziej, iż czym innym jest "dodatek funkcyjny", a czym innym "mnożnik kwoty bazowej". Aby można zatem było przyjąć bez zastrzeżeń poprawność poglądu zaprezentowanego w zaskarżonym rozstrzygnięciu, należałoby wykazać, że katalog stanowisk samodzielnych, określonych w rozporządzeniu jest charakterystyczny nie tylko dla przypisania danemu stanowisku dodatku funkcyjnego, ale ma szerszy, uniwersalny charakter, również odnoszący się do mnożnika kwoty bazowej. Organ dowodu takiego nie przeprowadził. Nie można zatem stwierdzić, iż z powyższego załącznika nr 4 do rozporządzenia wprost wynika, że stanowisko skarżącego nie jest stanowiskiem samodzielnym. Organy nie wykazały, że katalog stanowisk samodzielnych, określonych w załączniku nr 4 do rozporządzenia, ma charakter uniwersalny (niezwiązany jedynie z przyznawaniem dodatku funkcyjnego) i nadto nie wykazał, aby był to katalog zamknięty. Z faktu niewymienienia tego stanowiska w rozporządzeniu nie można bezkrytycznie wyprowadzać wniosku o zajmowanym przez skarżącego stanowisku , jako "niesamodzielnym", tym bardziej, że tak zostało określone w strukturze organizacyjnej jednostki Policji, w której pełni służbę skarżący (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2009r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 587/09, niepubl. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2008 roku w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1305/09, niepubl.).

W świetle powyższych ustaleń należało stwierdzić, iż stanowisko organów administracji nie jest prawidłowe, a podjęte rozstrzygnięcia okazały się wadliwe. Dla ustalenia uposażenia zasadniczego policjanta, jak zostało to już zaznaczone, kluczowe znaczenie posiada zajmowane stanowisko oraz rodzaj jednostki organizacyjnej, w której dana służba jest wykonywana. Aby prawidłowo ustalić grupę zaszeregowania i odpowiadający jej mnożnik kwoty bazowej należy przeanalizować strukturę organizacyjną Powiatowej Komendy Policji w P. i zakres obowiązków oraz rodzaj podległości służbowej związanej z zajmowanym przez skarżącego stanowiskiem. Przymiotu samodzielności danego stanowiska nie można wywodzić z samej nazwy tego stanowiska ale z jego immanentnych cech, zawartych w przepisach prawnoorganizacyjnych, określających to stanowisko w strukturze organów Policji, zakresu obowiązków i podległości służbowej związanych z tym stanowiskiem. Organy winny wyjaśnić jakiego rodzaju obowiązku wykonuje skarżący. Czy mają one charakter decyzyjny, czy wykonawczy. Jaki stopień samodzielności i odpowiedzialności wiąże się z pełnioną służbą. W aktach administracyjnych brak jest dokumentu opisującego obowiązki powierzone skarżącemu. On sam zaś w skardze podnosi, że stanowisko eksperta, na którym pełni służbę faktycznie i obiektywnie posiada cechy stanowiska samodzielnego.

Na podkreślenie zasługuje okoliczność, że ani w przepisach ustawy , ani w przepisach rozporządzenia normodawca nie wskazał definicji pojęcia stanowiska samodzielnego. W tej sytuacji organ był zobowiązany do zinterpretowania tego pojęcia i ewentualnego wykazania, że cechy, ze wskazaniem jakie, stanowisk samodzielnych wymienionych w załączniku nr 4 przesądzają o ich samodzielności i wykazać, że katalog tych stanowisk jest dlatego wyczerpujący, bowiem inne stanowiska nie posiadają tych charakterystycznych wskazanych, ustalonych cech. Analiza tych cech winna być przeprowadzona w konfrontacji z obowiązkami (cechami) stanowiska eksperta, na którym pełni służbę skarżący, a wnioski takiej oceny winny być przedstawione w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Poprawności poglądu organów na pewno nie można uzasadniać jedynie twierdzeniem, że stanowisko eksperta nie jest stanowiskiem samodzielnym, bowiem nie ma go w wykazie stanowisk samodzielnych, dla których przewidziano dodatek funkcyjny.

Przedstawione okoliczności wskazują zatem, na poważne i niewyjaśnione w sposób wyczerpujący i dostateczny przez organ wątpliwości organizacyjnoprawne co do przypisania zajmowanemu przez skarżącego stanowisku eksperta przymiotu samodzielności, a także na różną możliwość interpretacyjną pojęcia "stanowisko samodzielne" w odniesieniu do stanowiska eksperta zajmowanego przez skarżącego.

Odnosząc się natomiast do postawionego w skardze zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 16 § 1 k.p.a. należy podnieść, iż regulacja zawarta w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. służy do eliminowania z obrotu prawnego indywidualnych aktów prawnych, wydanych bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, których treści nie da się pogodzić z zasadą praworządności. Do rażącego naruszenie prawa, w rozumienie wskazanego powyżej przepisu, dochodzi wówczas, gdy decyzja, która ma zostać unieważniona, pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z przepisem prawa, na podstawie którego została wydana i nie może pozostać w obrocie prawnym praworządnego państwa. Zarzutu rażącego naruszenia prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie można natomiast przypisywać rozstrzygnięciu opartemu na odmiennej interpretacji przepisów prawa i niewyjaśnionym w sposób wyczerpujący i dostateczny materiale dowodowym.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na wskazane naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały decydujący wpływ na wynik sprawy istniała konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. Na podstawie zaś art. 152 powołanej ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia do dnia uprawomocnienia się wyroku.

a.ł.