Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 5/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. O. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie skargi na działalność Wójta Gminy w zakresie dopuszczalności skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

S. O. w dacie 30 listopada 2005 r. wystąpił na drogę postępowania sądowoadministracyjnego ze skargą na opisaną w sentencji uchwałę Rady Gminy , powziętą w trybie art. 229 pkt 3 k.p.a., w wyniku jego skargi na działalność Wójta.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w pierwszej kolejności wnosiła o odrzucenie skargi. Prezentowała stanowisko, iż zaskarżona uchwała nie rozstrzyga o sprawie z zakresu administracji publicznej. W następstwie nie jest objęta przedmiotowym zakresem unormowania art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Jednak gdyby co do zasady przyjąć możliwość formalnoprawnie skutecznego złożenia skargi na wskazaną uchwałę, to skarżący nie wyczerpał obligatoryjnego trybu postępowania przedsądowego w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, stanowionego unormowaniem art. 101 powoływanej ustawy o samorządzie gminnym. To zaniechanie stanowi kolejną samodzielną podstawę dla odrzucenia skargi S.O .

Dopiero w razie niepodzielenia stanowiska organu o istnieniu podstaw do odrzucenia skargi, odpowiedź na skargę zawierała wniosek o jej oddalenie. Organ stwierdzał bowiem, ż wniosek S. O. o wykonanie przyłącza gazowego do jego nieruchomości został złożony zbyt późno, bowiem po ukończeniu budowy gazociągu. Obecnie projektant dopuszcza techniczną możliwość wykonania wnioskowanego przyłącza gazowego do działki skarżącego jedynie od przyłącza sąsiada, który stanowczo sprzeciwia się takiemu rozwiązaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaistniałej sytuacji proceduralnej zważył, co następuje:

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a. w wyniku rozpatrzenia skargi S. O., przewidzianej mocą art. 227 k.p.a.

W tym miejscu należy stwierdzić, że skarga przewidziana wart. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstawy do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Stanowi wyraz niezadowolenia, który wykracza poza ramy regulacji procedury administracyjnej dla postępowań: ogólnego czy nadzwyczajnych. Skargi tego rodzaju uruchamiają jednoinstancyjne, samodzielne i wewnętrzne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną, materialnotechniczną, w postaci zawiadomienia strony o sposobie załatwienia sprawy. Jego celem jest podjęcie działań dla naprawienia błędów czy zaniedbań, natomiast nie wydawanie rozstrzygnięć spraw w toku instancji administracyjnych czy sądowych /patrz "Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz" B. Adamiak/J. Borkowski wyd. C.H.Beck 2005 r. str. 829 i nast. oraz "Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz" M. Jaśkowska/A. Wróbel wyd. Zakamycze 2005 r. str. 1078 i nast. z powołanym tamże orzecznictwem sądowoadministracyjnym /.

Powyższe uzasadnia stwierdzenie , że postępowanie prowadzone w wyniku złożenia skargi przewidzianej wart. 227 k.p.a. nie ma za przedmiot sprawy administracyjnej, to jest z zakresu administracji publicznej. Pojęcie sprawy administracyjnej należy definiować, jako kwestię istnienia stanu faktycznego, opisanego w hipotezie normy prawnej, wymagającej dla uwolnienia mocy wiążącej władczej konkretyzacji, dokonanej w formie aktu wydanego przez właściwy organ administrujący. Innymi słowy, sprawę administracyjną stanowi przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego /szerzej patrz T. Woś "Pojęcie "sprawy" w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego" A UW No 1022 Prawo CLXVIII Wrocław 1990 oraz "Sprawa administracyjna" T. Kiełkowski Zakamycze 2004 r. /

W następstwie, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy zaskarżona uchwała nie stanowi działania powziętego w sprawie administracyjnej, to jest z zakresu administracji publicznej, zarówno w rozumieniu unormowań art. 101 ust. 1 czy art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jak też art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie stanowi władczej konkretyzacji materialnej normy prawa administracyjnego w zakresie uprawnień bądź obowiązków strony czy to w sposób zindywidualizowany, czy generalny. Brak tej przesłanki, obligatoryjnie wymaganej dla formalnoprawnej zasadności wystąpienia ze skargą na uchwałę organu administracji na drogę postępowania sądowoadministracyjnego, wyczerpuje hipotezę art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skutkując niedopuszczalnością skargi, dla której ustawodawca przewiduje rygor odrzucenia.

W świetle powołanych wyżej unormowań prawnych ustawodawca nie poddał kognicji sądowoadministracyjnej kontroli załatwiania skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy.

W tym stanie sprawy bez rozstrzygającego znaczenia pozostaje okoliczność czy skarżący wyczerpał tryb postępowania przedsądowego, czy zachował termin do wniesienia skargi. Jedynie na marginesie należy wskazać, że nawet gdyby pominąć powyższe rozważania i przyjąć odmiennie, a pismo złożone w dacie 17 maja 2005 r. potraktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to niniejsza skarga złożona została z przekroczeniem ustawowego terminu z art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co stanowiłoby samodzielną podstawę do jej odrzucenia na mocy art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ostatnio ustawy.

Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.