Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 691/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant sekr. sąd. Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2019 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu profesora nauk [...] uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia [...]. J. D. do tytułu naukowego profesora nauk [...].

Sekcja Nauk [...] Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2018 r., po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie decyzji z dnia [...] września 2016 r. oraz opiniami superrecenzentów CK z wszystkich etapów postępowania, po przeprowadzeniu dyskusji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się za utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem decyzji – 3 głosy, przeciw – 19 głosów, wstrzymujących się - 6 głosów).

Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2018 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie postanowiło, w głosowaniu tajnym, utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję (wynik głosowania: za uchyleniem decyzji – 0 głosów, przeciw – 11 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów).

Organ wskazał, iż na etapie pierwotnym postępowania Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] wystąpiła do Centralnej Komisji z wnioskiem o przedstawienie strony do tytułu naukowego profesora nauk [...]. Centralna Komisja w ramach postępowania, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789), w pierwszym etapie postępowania uzyskała opinie 2 superrecenzentów: prof. dr hab. K. K. (recenzja pozytywna) i prof. dr hab. J. K. (recenzja negatywna). Wniosek Rady był następnie rozpatrywany przez Sekcję Nauk [...] CK, która po zapoznaniu się z wnioskiem i złożonymi recenzjami oraz po przeprowadzeniu dyskusji, w głosowaniu tajnym, odmówiła poparcia tego wniosku. Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji i recenzjami, podjęło decyzję z dnia [...] września 2016 r. o odmowie przedstawienia do tytułu naukowego profesora nauk [...].

Po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Centralna Komisja uzyskała kolejne opinie 2 superrecenzentów prof. dr hab. Z. G. (recenzja negatywna) i prof. dr hab. J. K. (recenzja negatywna). Po negatywnej uchwale Sekcji Prezydium CK decyzją z dnia [...] maja 2017 r. podtrzymało odmowę przedstawienia skarżącej do tytułu profesora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] lutego 2018 r., sygn. II SA/Wa 1291/17 uchylił decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd uznał, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2017 r. narusza art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że organ jest obowiązany odnieść się do sformułowanych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zastrzeżeń co do poprawności prowadzonego postępowania. Rozpoznając ponownie sprawę, organ, w ramach rozstrzygania w zakresie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zobowiązany jest zatem odnieść się do wszystkich zarzutów tego wniosku z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag i ocen, a w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić swoje stanowisko w tym zakresie.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. Centralna Komisja stwierdziła, że wniosek o przedstawienie strony do tytułu naukowego był ponownie rozpatrywany w wyniku zapadłego wyroku WSA w Warszawie, z uwzględnieniem zawartych w nim wskazań. Wniosek był więc ponownie skierowany do Sekcji Nauk [...] CK. Centralna Komisja w powołanym etapie postępowania uzyskała dodatkową opinię superrecenzenta CK prof. dr hab. med. G. O. (recenzja negatywna). Sekcja Nauk [...] po zapoznaniu się z wnioskiem i po zapoznaniu się z dotychczasowymi stanowiskami recenzentów, zgłoszonymi na wszystkich etapach postępowania, w głosowaniu tajnym, ponownie odmówiła poparcia wniosku. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. ponownie podtrzymało odmowę przedstawienia skarżącej do tytułu naukowego profesora.

Centralna Komisja nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, iż kandydatka spełnia podstawowe wymagania określone w przepisie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Organ wyjaśnił, iż postępowanie było prowadzone w tzw. nowym trybie ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, tj. w brzmieniu po generalnej nowelizacji ustawy podjętej przepisami ustawy z dnia 18 marca 2011 r. zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych o tytule naukowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 84, poz. 455).

Przedmiotem oceny Centralnej Komisji był wniosek badany z punktu widzenia przesłanek z art. 26 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych, w brzmieniu po nowelizacji ustawy podjętej w 2011 r.

Zgodnie ze wskazaniami wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. II SA/Wa 1291/17 przedmiotem ponownej oceny Centralnej Komisji był dorobek naukowy kandydatki przedstawiony w pierwotnym postępowaniu profesorskim Rady Wydziału. Centralna Komisja zobligowana była także do odniesienia się do zarzutów kandydatki zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Centralna Komisja uznała, że strona ma bezspornie osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym, posiada także osiągnięcia w opiece naukowej. Dorobek naukowy wg analizy bibliometrycznej, przygotowanej przez Bibliotekę Główną [...] Uniwersytetu [...] w [...] wg stanu z 22 maja 2015 r. to 86 prac pełnotekstowych (oraz 1 w suplemencie), 1 monografia i 2 skrypty. IF całego dorobku wynosi 32,591 (przed habilitacją 8,273, po habilitacji 24,318). Łączna punktacja KBN/MNiSW – 936 (przed habilitacją 373, po habilitacji 563). Wg Web of Science Indeks Hirscha: przed habilitacją – 1, po habilitacji 5; cytowania: przed habilitacją – 5, po habilitacji – 111. W większości prac oryginalnych Kandydatka jest pierwszym lub drugim autorem.

Ponowiona negatywna decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2018 r., wynika z niespełnienia wymogów art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym. Przepis ten stawia bowiem warunek posiadania "doświadczenia w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych". Ten sam przepis ustawy określał, że kandydat do tytułu profesora może alternatywnie "odbyć staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadzić prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych". Organ wyjaśnił, iż kandydatka winna spełniać chociaż jeden z ww. wymogów.

W zakresie wymogów posiadania doświadczenia w kierowaniu zespołami badawczymi i realizacji projektów finansowanych w drodze konkursów krajowych i zagranicznych strona, zdaniem organu, nie była kierownikiem grantu ani projektu finansowanego w drodze konkursów krajowych i zagranicznych. Strona podaje, że była pomysłodawcą, autorem i wykonawcą jednego grantu naukowego Ministra Edukacji i Nauki oraz współautorem i wykonawcą innego grantu naukowego Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Ponadto była autorem i wykonawcą 13 projektów naukowych w ramach badań własnych i statutowych.

Centralna Komisja wskazała, że do powyższej informacji krytycznie odnieśli się wcześniejsi superrecenzenci CK, tj. prof. J. K., prof. Z. G., i prof. J. K., przyłączył się do nich kolejny recenzent CK prof. G. O.

Ustalenia recenzentów wskazywały, że strona była pomysłodawcą, autorem i wykonawcą grantu "[...]" (projekt badawczy własny z I.2006-2009 kierowany przez prof. I. N.). Wykonawcami grantu byli: prof. A. W., prof. J. C., prof. Z. G., dr J. D. oraz prof. U. M. Efektem realizacji projektu były następujące prace: N. I., S.E., I.T., C. S. E.: [...]. 2008; 14:RA103-6. – N. I., P. M., B R., K. B: [...], 2009; 16:1-8.

Organ stwierdził, że w żadnej z nich strona nie była wymieniona jako współautor.

Recenzenci prof. K. K. i prof. J. K., przy potwierdzeniu superrecenzenta CK prof, dr hab. med. G. O., stwierdzili wprost, że kandydatka nie była kierownikiem zespołów badawczych realizujących projekty finansowane na drodze konkursów krajowych lub zagranicznych. Przepis art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy mówi ściśle o "kierowaniu zespołami badawczymi", więc sprawowaniu funkcji kierowniczych w organizowaniu pracy zespołów badawczych. Centralna Komisja nie neguje, że kandydatka była pomysłodawcą, współautorem i wykonawcą dwóch grantów ministerialnych (Ministra Edukacji i Nauki oraz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego), ale ustawa stanowi o wymogu wykazania sprawowania funkcji kierownika zespołów badawczych, a tego wymogu kandydatka nie udowodniła. Później dołączone zaświadczenie kandydatki (zał. nr 1 z wniosku kandydatki do CK z dnia [...] grudnia 2016 r.) nie wykazuje spełnienia wymogu "kierowania zespołami badawczymi".

W zakresie wykazania spełnienia wymogów odbycia staży naukowych i prac naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych z dokumentacji wynika, że kandydatka odbyła jeden krótki staż zagraniczny. Brak jest informacji o prowadzeniu prac naukowych z zagranicznymi i krajowymi jednostkami naukowymi, poza macierzystym [...] Uniwersytetem [...]. W autoreferacie dr hab. n. med. J. D. wskazała, że w okresie od [...] kwietnia do [...] maja 2015 r. przebywała na stażu zagranicznym w [...] w B., na Oddziale [...]. W ramach wymienionego stażu szkoliła swoje umiejętności z zakresu wykonywania [...] oraz stosowania i wykorzystania innej nieinwazyjnej diagnostyki [...].

Na poprzednim etapie postępowania superrecenzent CK prof. J. K. w swojej recenzji z dnia [...] maja 2016 r. zgłosił następujące wątpliwości, co do charakteru naukowego stażu: "Ten staż mógł podnieść kwalifikacje zawodowe Kandydatki, mógł być również przydatnym doświadczeniem dającym możliwość wykorzystania technik [...] w badaniach naukowych, ale czy można go uznać za staż naukowy, w rozumieniu ustawy nie jest dla mnie jasne".

W związku z tym kandydatka we wniosku do Centralnej Komisji o ponowne rozpatrzenie sprawy uzupełniła informację o stażu w Klinice Uniwersyteckiej, iż miał on charakter naukowy mający na celu poznanie możliwości zastosowania nowych technik [...], a następnie zaprojektowanie grantu naukowego z ich wykorzystaniem w badaniach epidemiologicznych różnych populacji, w tym słowackiej i polskiej. Jednocześnie w załączniku do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na prośbę kandydatki, przedstawiciel instytucji zapraszającej, prof. G. K. oświadczył, że celem pobytu było przygotowanie grantu naukowego z zastosowaniem technik [...]. Ponadto w dołączonej dokumentacji znalazł się list (e-mail) prof. Z. G., przełożonego kandydatki, który zwraca się z prośbą do prof. K. o wykorzystanie pobytu kandydatki do podjęcia współpracy naukowej między jednostkami.

Dwaj recenzenci prof. Z. G. i prof. J. K., którzy wydawali opinię po uzupełnieniu dokumentacji wniosku stwierdzili, że powyższe wyjaśnienia nie są wystarczające, aby uznać pobyt kandydatki za naukowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 lutego 2018 r. zalecił, aby Centralna Komisja wyjaśniła, w oparciu o jakie kryteria przyjęto, że staż, który Kandydatka odbyta w [...] w B., podczas którego podnosiła swoje kwalifikacje w zakresie nieinwazyjnej diagnostyki kardiologicznej, w szczególności [...], nie spełnia ustawowego warunku stażu naukowego. W wykonaniu tego zalecenia Sądu superrecenzent CK prof. dr hab. med. G. O. ocenił ponownie wszystkie aspekty ww. stażu i uznał, że w świetle dostępnych danych, w tym również zawartych w odwołaniu dodatkowych informacji kandydatki, nie można uznać krótkiego 10-dniowego stażu w Uniwersyteckiej [...] w B. za staż naukowy. Odbyty staż zagraniczny nie zaowocował wspólnymi grantami oraz publikacjami naukowymi. W dostępnej dokumentacji nie ma planu naukowego stażu, który w takich przypadkach jest wcześniej uzgodniony z Ośrodkiem prowadzącym szkolenie, podobnie jak sprawozdania z tego pobytu. Nie każdy staż ma charakter naukowy. W badanych okolicznościach bardzo krótkiego stażu w Uniwersyteckiej [...] w B. nie można uznać za staż naukowy, zdaniem superrecenzenta.

Organ wskazał nadto, iż brak jest informacji o prowadzeniu przez stronę prac naukowych z zagranicznymi i krajowymi jednostkami naukowymi (poza macierzystym [...] Uniwersytetem [...] – pracodawcą kandydatki), co sprawia, że wymogi ostatniej części pkt 2 wskazane w art. 26 ust. 1 ustawy także nie są spełnione.

Superrecenzenci Centralnej Komisji w obecnym postępowaniu profesorskim, zgłosili merytoryczne uwagi, iż kandydatka nie spełnia kryteriów zawartych w art. 26 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, a mianowicie:

‒ nie posiada doświadczenia w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych;

‒ nie odbyła staży naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych (10-dniowy staż w [...] w B. nie spełnia ustawowego warunku stażu naukowego);

‒ nie prowadziła prac naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych.

Nie odnotowano aktywności kandydatki w tym zakresie.

Centralna Komisja dała w pełni wiarę ustaleniom superrecenzentów CK prof. J. K., prof. Z. G., prof. J. K. i prof. G. O., iż osiągnięcia kandydatki do tytułu – po habilitacji – okazały się niewystarczające w świetle wymogów art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Centralna Komisja uznała powołane recenzje za wiarygodne i mające pełną mocą dowodową. W rezultacie Centralna Komisja odmawia mocy dowodowej recenzjom z wcześniejszych etapów postępowania, iż kandydatka spełnia wszystkie wymogi wskazane w art. 26 ust. 1 ww. ustawy.

W syntetycznej ocenie Centralnej Komisji osiągnięcia kandydatki – przy zauważanych także pozytywach niektórych elementów jej dorobku – nie kwalifikują do przedstawienia do tytułu naukowego profesora. Wniosek kandydatki o ponowne rozpatrzenie sprawy pod względem merytorycznym nie wniósł nowych, znaczących okoliczności do sprawy, mających wpływ na zmianę wydanej decyzji.

J. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...].

Powyższej decyzji skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy: art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1852 ze zm.), poprzez bezpodstawne przyjęcie, że nie spełniła wymienionych w tym przepisie kryteriów wystąpienia z wnioskiem o nadanie jej tytułu profesora nauk [...];

2. naruszenie przepisów postępowania poprzez niewypełnienie zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2018 r. i w efekcie wydanie przez Centralną Komisję ds. Stopni i Tytułów decyzji odmawiającej przedstawienia do tytułu naukowego skarżącej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, iż wystąpiła do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z wnioskiem o przedstawienie jej do tytułu profesora, który Rada Wydziału [...] w [...] poparła jednoznacznie.

Skarżąca nadmieniła, że organ dopuścił się omyłki dotyczącej pozyskanego przez wnioskodawczynię grantu. We wniosku do CK strona wskazała, iż jest autorką i wykonawcą, a także współautorką i współwykonawcą dwóch grantów. Jest autorką, głównym wykonawcą oraz osobą przygotowującą sprawozdania z wykonania poszczególnych etapów i końcowego rozliczenia grantu nr [...] pod tytułem "[...]". Grant ten został przyznany wnioskodawczym przez Ministra Edukacji i Nauki. Tematyka tego grantu korespondowała z tematyką habilitacji strony.

Strona realizowała także inny grant oznaczony jako nr [...]. Wnioskodawczyni była współautorką oraz wykonawcą powyższego grantu. Wykonanie pierwszego z wymienionych tu grantów potwierdziła swoim zaświadczeniem datowanym na dzień [...] grudnia 2016 r. Kierownik Katedry i Zakładu [...] Uniwersytetu [...] prof. dr hab. n. med. U. M. Prof. U. M. w wymienionym zaświadczeniu wskazała, iż dr hab. J. D. nie tylko zaplanowała konkretne badania, ale także zorganizowała i poprowadziła wszystkie prace powierzonego jej przez prof. M. zespołu oraz nadzorowała poszczególne etapy wykonania i przygotowywała jego rozliczenia, tak cząstkowe, jak i końcowe. Strona pełniła zasadniczą rolę i była jedyną osobą aktywnie uczestniczącą we wszystkich działaniach zmierzających do wykonania grantu nr [...].

Praca ta wraz z dorobkiem naukowym stała się podstawą do uzyskania przez stronę stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Przedłożone we wniosku dane są wystarczające do uznania, iż skarżąca spełnia wszystkie te kryteria, które muszą zostać spełnione przez ubiegającego się o tytuł naukowy profesora.

Skarżąca podkreśliła, że doszło do wadliwego przypisania wnioskodawczym innego grantu, którego nie była inicjatorką lecz jedynie współwykonawczynią. Chodzi o grant "[...]". Zatem to nie ten grant stwarzał uzasadnioną podstawę do przyjęcia wniosku o nadanie tytułu naukowego.

Grant nr [...] został zainicjowany i zrealizowany przez skarżącą. W związku z tym grantem strona kierowała zespołem badawczym, co poświadczyli w swych pisemnych potwierdzeniach prof. M. oraz prof. G.

Powołani w przewodzie recenzenci nie wypełnili swoich obowiązków należycie i w efekcie powtórzony został błąd recenzentów w pierwotnym i w ponownym postępowaniu. Recenzenci pomylili dwa granty, co dowodzi braku należytego zapoznania się z dołączoną do wniosku dokumentacją.

Centralna Komisja zakwestionowała także charakter naukowy stażu mającego miejsce w B. O charakterze wymienionego stażu świadczy zaświadczenie wydane przez prof. J. P. oraz dr. hab. G. K.

J. D. zapoznając się z aktualnymi możliwościami diagnostycznymi na Oddziale [...] w B., aktywnie uczestniczyła w badaniach [...]i konsultacjach [...].

Prof. dr hab. K. K., na podstawie przedłożonych jej dokumentów, w tym z wyjazdu naukowego do B., sporządziła pozytywną recenzję. Recenzent prof. J. K. nie wypowiedział się jednoznacznie na temat stażu naukowego strony.

Skarżąca podniosła, że organ nie wypełnił zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w treści uzasadnienia ww. wyroku, zgodnie którym wszystkie recenzje złożone w toku postępowania przed Radą Wydziału są pełnoprawnym dowodem, pozwalającym ocenić zasadność wniosku. Nie może zostać dokonana jakakolwiek selekcja recenzji, czy stanowisk. Organ dokonał jednak selekcji materiału dowodowego. Wskazano, że Centralna Komisja odmawia mocy dowodowej recenzjom z wcześniejszych etapów postępowania, iż kandydatka spełnia wszystkie wymogi wskazane w art. 26 ust. 1 ustawy.

Zdaniem skarżącej decyzja odmawiająca uwzględnienia wniosku nie może się ostać, bowiem stanowisko Centralnej Komisji rażąco narusza prawo.

W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach, uznać należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Punktem wyjścia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1291/17.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa materialnego i procesowego.

Z powyższego przepisu wynika wprost, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez sąd lub organ, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy.

W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym. Oznacza to obowiązek powtórnego rozpoznania tej sprawy przez ten organ i wydania decyzji, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku. Podkreślenia wymaga, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem – lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (J.P. Tarno "Komentarz – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 219-225).

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że orzekając ponownie, organy nie zastosowały się w pełni do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 20 lutego 2018 r. oraz do zaleceń Sądu.

W wyroku z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1291/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił bowiem uwagę na to, iż "Przepis art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowy oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki został tak skonstruowany, że osoba ubiegająca się o nadanie tytułu naukowego profesora musi spełnić tylko jedno z trzech wymagań określonych w tym przepisie, tj. posiadać doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyć staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadzić prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych.

Centralna Komisja odmawiając przedstawienia skarżącej do tytułu naukowego profesora z uwagi na niespełnienie wymagań określonych w art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy powinna zatem wykazać, że skarżąca nie spełnia żadnego z powyższych wymagań. Centralna Komisja w uzasadnieniu swojego stanowiska nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji na okoliczność, że skarżąca nie spełnia wymogu prowadzenia prac naukowych w instytucjach naukowych. Kwestionując natomiast posiadanie przez skarżącą doświadczenia w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych Centralna Komisja opierając się na ustaleniach zawartych w opinii prof. Z. G. stwierdziła, iż grant "[...]", według dostępnych danych był projektem badawczym własnym, którego kierownikiem była prof. I. N., a kandydatka wymieniona jest wprawdzie wśród wykonawców, natomiast nie jest współautorem prac naukowych, efektów tego projektu.

Przedstawiając powyższą argumentację Centralna Komisja nie wzięła pod uwagę, że skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spełnienie powyższego wymogu wywodziła z faktu swojego udział w realizacji zupełnie innego grantu naukowego wskazując, iż była pomysłodawcą, autorem i wykonawcą grantu Ministra Edukacji i Nauki pt. "[...]" a także, że w trakcie jego realizacji nadzorowała pracę zespołu zaangażowanego w poszczególne zadania badawcze oraz przygotowywała sprawozdania cząstkowe i końcowe.

Do tej argumentacji skarżącej Centralna Komisja w ogóle się nie odniosła się w zaskarżonej decyzji.

Centralna Komisja nie wyjaśniła też w oparciu o jakie kryteria przyjęto, że staż, który skarżąca odbyła w [...] w B., podczas którego podnosiła swoje kwalifikacje w zakresie [...] , w szczególności [...], nie spełnia ustawowego warunku stażu naukowego.

Takiego stanowiska organu nie można, w ocenie Sądu, uznać za rzetelne i rzeczowe przeanalizowanie argumentów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy", jak stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 lutego 2018 r.

WSA w Warszawie ponadto podkreślił, że w postępowaniu przed Centralną Komisją recenzje złożone w postępowaniu prowadzonym przez Radę Wydziału, stanowią w sprawie pełnowartościowy dowód, do którego powinna ustosunkować się Centralna Komisja rozpatrując sprawę w sekcji, a więc w etapie postępowania opiniodawczego, jak również przed Prezydium, które jest organem rozstrzygającym Komisji. Centralna Komisja nie ogranicza się bowiem do oceny dowodów zebranych w postępowaniu prowadzonym po przesłaniu jej akt przez Radę Wydziału, lecz ocenia całokształt materiału dowodowego, w tym także zebranego w toku postępowania prowadzonego przez Radę Wydziału. Na potrzebę odniesienia się do recenzji pozytywnych, które jednak nie przesądziły o wydanym rozstrzygnięciu, zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1364/05, (publ. https://cbois.nsa.gov.pl) podkreślając, że strona ma prawo wiedzieć, dlaczego Centralna Komisja uznała za wiarygodne jedne dowody, a innym tej wiarygodności odmówiła.

Mając na względzie przytoczone wskazanie i poglądy prawne WSA w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1291/17, zbadać zatem należało, czy orzekająca ponownie w sprawie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów prawidłowo zastosowała się do owych wskazań. Pierwszą ze spornych kwestii była kwestia oceny przesłanki posiadania doświadczenia w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych. W tym zakresie organ, realizując wskazania WSA w Warszawie, winien był ponownie przeanalizować dwa tzw. granty naukowe powołane w pierwotnym wniosku profesorskim skarżącej z dnia [...] lutego 2016 r., a mianowicie:

1. grant naukowy Ministerstwa Edukacji i Nauki pt.: "[...]" – nr [...] oraz

2. grant naukowy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego "[...]" – nr [...].

W ocenie Sądu organ nie wywiązał się z nałożonego nań – wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2018 r. – obowiązku w sposób prawidłowy. O ile bowiem organ dokonał właściwej oceny drugiego z wymienionych grantów, badając czy skarżąca pełniła przy realizacji tego projektu funkcję kierownika zespołu badawczego, o tyle nie sposób przyjąć, iż pierwszy z ww. grantów został oceniony w sposób rzetelny.

Zwrócić bowiem należy uwagę, iż to właśnie w odniesieniu do pierwszego projektu badawczego skarżąca powoływała się na pełnienie funkcji kierowniczej przy realizacji tego projektu. Na dowód pełnienia takiej funkcji skarżąca powołała się na oświadczenia Kierownika Katedry [...] Uniwersytetu [...] w [...] prof. dr hab. n.med. Z. G. z dnia [...] lutego 2019 r. oraz [...] lutego 2019 r., z których wynika, iż skarżąca nie będąc formalnie kierownikiem spornego grantu, była jego pomysłodawcą, głównym wykonawcą, i – co istotne – kierowała zespołem badawczym. Prof. dr hab. n. med. Z. G. wyjaśnił jednocześnie, iż w spornym grancie pełnił formalnie rolę jego kierownika, skarżąca jednakże także kierowała zespołem badawczym (k. 32 i 33 akt sprawy sądowoadministracyjnej).

W świetle wskazanych dokumentów konieczne jest wyjaśnienie kwestii roli, jaką pełniła skarżąca przy realizacji grantu naukowego "[...]". Kwestia ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, dlatego brak postępowania dowodowego w tym zakresie stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz ust. 80 w w. z art. 107 § 3 k.p.a. Nie jest bowiem wystarczające enigmatyczne wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż skarżąca w żadnym z grantów nie pełniła funkcji kierownika zespołu badawczego, w sytuacji gdy w uzasadnieniu decyzji szczegółowo przeanalizowano jedynie jeden z grantów naukowych. Dodać należy, iż próba sanacji opisanej wady decyzji, podjęta przez pełnomocnika organu w odpowiedzi na skargę nie może prowadzić do przyjęcia, iż działanie organu w tym zakresie było prawidłowe. Odpowiedź na skargę to bowiem pismo procesowe, które nie może zastępować stanowiska organu zajętego w podjętym przez niego rozstrzygnięciu.

Warto też zwrócić uwagę, iż opisana wada wytknięta została organowi we wspomnianym wyroku z dnia 20 lutego 2018 r., a pomimo tego kwestia ta nadal nie została w sposób rzetelny wyjaśniona.

Kolejną sporną kwestią wymagającą wyjaśnienia w postępowaniu przed Centralną Komisją była kwestia oceny charakteru stażu, jaki skarżąca odbyła w okresie od [...] kwietnia 2015 r. do [...] maja 2015 r. w Uniwersyteckiej [...] w B. na Oddziale [...]. Dokonując ponownej oceny tej kwestii, organ powołał superrecenzenta Centralnej Komisji prof. dr hab. med. G. O., którego zadaniem była analiza wszystkich aspektów tego stażu. W ocenie superrecenzenta CK nie można krótkiego 10-dniowego stażu w Uniwersyteckiej [...] w B. uznać za staż naukowy, gdyż staż ten nie zaowocował wspólnymi grantami oraz publikacjami zawodowymi, a w dostępnej dokumentacji nie ma planu naukowego stażu, który w takich przypadkach jest wcześniej uzgodniony z Ośrodkiem prowadzącym szkolenie, podobnie jak sprawozdanie z tego pobytu.

Centralna Komisja uznała za wiarygodną i wystarczającą ocenę prof. dr hab. med. G. O. i, podzielając jego pogląd o charakterze odbytego spornego stanu, przyjęła, że nie ma on charakteru stażu naukowego. W tej sytuacji Sąd uznał, iż działanie organu w zakresie oceny charakteru spornego stażu było prawidłowe. Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż rolą sądu administracyjnego nie jest kontrolowanie ocen i poglądów recenzentów. Sąd zobligowany był natomiast zbadać, czy sporna kwestia charakteru stażu była przedmiotem analizy organu w toku ponowionego postępowania. Z tego też powodu zarzuty skargi odnoszące się do błędnej oceny charakteru stażu poczynionej przez superrecenzenta prof. G. O. nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie ust. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.