Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 798/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 2, art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29 ust. 1, art. 32, art. 33, art. 71 ust. 1, art. 76, art. 201, art. 214
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 147, art. 181 ust.1, art. 178 ust. 2
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

SENTENCJA

Dnia 16 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] (znak [...]), wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (tj. Dz. U. Nr 68, poz. 622 z późn. zm.), art. 29 ust. 1 i ust. 3 lit. a, art. 214 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE seria L nr 302 z 19.10.1992 r. z późn. zm.), art. 147 ust. 1, art. 181 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne -2004 r., rozdz. 2, t. 6, str. 3 z późn. zm.) Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] (znak [...]) określającą kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 13.602 zł z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym znak [...] z dnia 16 sierpnia 2006 r.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, w dniu 16 sierpnia 2008 r. Z. P. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą A. w H. D. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie dokumentu SAD nr [...] towar opisany jako tkanina: art. 1185.922 "Stripe strecz" 143 cm szer., w ilości 19.882 mb, pochodzenia brazylijskiego. Do zgłoszenia załączyła m.in. fakturę nr 20375 z dnia 17 kwietnia 2003 r., w której widnieje cena jednostkowa towaru w wysokości 2,97 USD/mb. Towar ten był objęty uprzednio procedurą składu celnego na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...]. Strona załączyła do zgłoszenia specyfikację wyprowadzenia towaru z ceną jednostkową 1,00 USD/mb i w związku z powyższym zadeklarowała wartość celną towaru w wysokości 19.882,00 USD. Wątpliwości organu celnego wzbudziła rozbieżność pomiędzy wartością zadeklarowaną w dokumencie SAD, a wartością wynikającą z załączonej do niego faktury.

W toku postępowania strona wyjaśniła, że nie posiada faktur korygujących, wystawionych przez dostawcę, potwierdzających cenę jednostkową tkaniny na poziomie 1 USD/mb. Jednocześnie zaznaczyła, że złożyła pozew przeciwko dostawcy związany z niską jakością zakupionego towaru, żądając zapłaty kwoty 609 416,14 USD jednakże z uwagi na fakt, że dostawca tkanin zlikwidował swoją działalność, a odpowiedzialność jego następcy została ograniczona do wysokości kapitału zakładowego, zmuszona została do zawarcia ugody i jej żądania w zakresie odszkodowania ograniczone zostały do kwoty 37.500 USD. Strona przedstawiła orzeczenie Sądu Handlowego Kantonu Zurych nr HG050228/U/ei z dnia 14 marca 2006 r. oraz ugodę zawartą z pozwaną firmą B. (następcą prawnym C.) oraz wyciąg z banku, potwierdzający wysokość wypłaconej stronie skarżącej rekompensaty.

W toku postępowania strona podnosiła również, że towar (tkanina opisana w zgłoszeniu celnym) jest bezwartościowy i w całości nie nadaje się do dalszej sprzedaży, co potwierdza załączona ekspertyza biegłego. Oświadczyła także, że posiada ewentualnego odbiorcę towaru w innym kraju Unii Europejskiej, który odkupuje tego typu tkaniny w cenie 1 EUR/mb. Na okoliczność jakości sprowadzonego towaru strona przedstawiła ekspertyzę Rzeczoznawcy Towaroznawstwa Włókienniczego M. M., dotyczącą oceny jakości tkaniny oraz ekspertyzę Stowarzyszenia Włókienników Polskich NOT dotyczącą różnych towarów, w tym tkaniny "Strip Denim Strech", której zakup dokumentuje faktura załączona przez skarżącą do zgłoszenia celnego. Z inicjatywy organu ekspertyzę tę uzupełniono następnie o informacje dotyczące przede wszystkim przedziału cenowego importowanych tkanin, okresu, w którym ceny te występowały, okoliczności kształtujących cenę oraz wpływu przechowywania towaru w magazynie celnym na jej wady, a jednocześnie jakość.

Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] określił Z. P. kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 13.602,00 złotych z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia [...] oraz powiadomił o zaksięgowaniu kwoty należności w powyższej wysokości.

W ocenie organu wartość towaru w niniejszej sprawie winna być ustalona w oparciu o cenę jednostkową wskazaną w fakturze. Nie należy bowiem do kompetencji organu ingerowanie w zasady odpowiedzialności i ryzyka związanego ze sprzedażą towarów. Mając jednakże na uwadze fakt zawarcia przez skarżącą ugody, na mocy której wypłacono stronie rekompensatę z tytułu pogorszonej jakości nabytego towaru, organ wyliczając wysokość długu celnego, pomniejszył wartość towaru będącego przedmiotem zgłoszenia celnego o 4,19 % czyli 2474,18 USD . W ocenie organu, podnoszony przez stronę argument możliwości odsprzedania towaru w cenie 1 EUR/mb nie może stanowić podstawy ustalenia wartości celnej. W tej sytuacji Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. zaklasyfikował zgłoszony do procedury celnej towar do kodu TARIC 5209 42 00 00, dla którego określono stawkę celną 8 % wartości celnej towaru, tj. 56.573,36 USD, co stanowi równowartość 170.026,00 złotych. Kwota ta odbiega zatem od wartości podanej w zgłoszeniu, co uzasadnia zastosowanie art. 23 ust. 2 ustawy – Prawo celne.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z. P. zarzuciła naruszenie art. 29 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 23 ust. 2 ustawy – Prawo celne, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż w wyniku zawartej ugody pomiędzy A. a firmą B. (następcą prawnym C.) pozwana zobowiązała się wypłacić powódce 37.500 USD. Zdaniem odwołującej się, wskazaną kwotę, wynikającą z ugody, przyjętą jako rekompensatę za niską jakość zakupionych towarów, należało podzielić pomiędzy 10 faktur objętych zawartą ugodą. Jednakże organ zaliczając odpowiednią część tej kwoty na sporną fakturę nieprawidłowo wyliczył obniżenie wartości towarów, gdyż powinien brać pod uwagę jakie jest realne obniżenie wartości towaru objętego fakturą i zgłoszonego do doppuszczenia do obrotu. Odwołująca się podniosła, że fakt, iż ugoda nie wskazuje, których transakcji dotyczy nie zwalnia organu podatkowego z obowiązku szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym zakresie. Według strony towar objęty przedmiotową fakturą utracił na każdym mb po 1,97 USD i o tę kwotę realnej straty poniesionej przez skarżącą organ celny winien pomniejszyć wartość transakcyjną tkaniny.

W uzasadnieniu skarżąca podnosiła także, że przedstawione opinie rzeczoznawców w sposób jednoznaczny potwierdzają fakt całkowitej bezużyteczności zakupionego towaru, posiadającego istotne wady produkcyjne, które w sposób znaczący obniżają jego wartość. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest fakt niemożności znalezienia kontrahenta do zakupu przedmiotowej tkaniny. Strona znalazła tylko jednego odbiorcę spoza krajów unijnych chętnego do zakupu tego towaru za cenę 1,00 EUR/mb. Wskazana kwota w ocenie skarżącej stanowi rzeczywistą wartość transakcyjną, która winna zostać przyjęta za podstawę ustaleń organów podatkowych.

Wskazaną na wstępie decyzją nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że w myśl art. 67 WKC datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego ( art. 214 ust. 1 WKC). Wartością celną towarów, zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC, jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33 WKC.

Organ wskazał, że fakt zadeklarowania ceny jednostkowej przedmiotowej tkaniny w kwocie 1,00 USD z 1mb zamiast ceny 2,97 USD/mb, wynikającej ze złożonej faktury zgłaszający uzasadnił tym, iż zakupiony towar jest bezwartościowy i w całości nie nadaje się do dalszej sprzedaży, a dodatkowo tkanina zalega w magazynie dłuższy czas tj od 27 maja 2004 r i jest tkaniną zleżałą. Powyższe potwierdził rzeczoznawca Towaroznawstwa Włókienniczego M. M. w swojej ekspertyzie z dnia 3.12.2003 r. stwierdzając, że sprowadzony towar posiada wady produkcyjne, co powoduje jego nieprzydatność do konfekcjonowania na odzież i potwierdza zasadność roszczeń strony względem producenta. Organ podkreślił, że Z. P. wyjaśniła iż nie posiada faktur korygujących wystawionych przez dostawcę potwierdzających cenę jednostkową tkaniny w wysokości 1 USD /mb i nie mogąc liczyć na pomoc dostawcy, który zlikwidował swoją działalność, skierowała sprawę na drogę sądową. Organ wskazał dalej na fakt zawarcia ugody między stroną skarżącą w niniejszej sprawie a firmą B. (następcą prawnym C.), na mocy której pozwana wypłaciła skarżącej 37.500 USD tytułem rekompensaty za niską jakość towaru. Z analizy treści ugody nie wynika wprost, których transakcji ona dotyczy, a pozwem objęto 10 transakcji firmy na kwotę 894 151, 01 USD, w tym transakcję objętą fakturą nr 20375 z 17 kwietnia 2003 r.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia wnioskowanej ceny jednostkowej w wysokości 1,00 USD/mb, czy też podnoszonej w odwołaniu – w wysokości 1,00 PLN. Z. P. zapłaciła zbywcy pełną kwotę ceny, na którą opiewa faktura za sporną tkaninę. W świetle tych ustaleń i zgodnie z cytowanym art. 29 ust. 1 WKC cena ta jest więc ceną transakcyjną sprowadzonego towaru i stanowi podstawę ustalenia wartości celnej.

Organ uznał jednocześnie fakt zawarcia ugody za podstawę do pomniejszenia kwoty wynikającej z zakupu niepełnowartościowych tkanin o część kwoty wskazanej rekompensaty, tj. 37.500 USD. Organ wyliczył, że kwota 37 500,00 USD stanowi 4,19 % sumy wszystkich transakcji objętych ugodą. Wartość celną towaru w ilości 19 882 mb organ ustalił na kwotę 56 575,36 USD tj. 170026 PLN. Wartość transakcyjną wynikającą z faktury załączonej do zgłoszenia celnego czyli kwotę 59 049,54 USD pomniejszył o kwotę 2474,18 USD, stanowiącą 4,19 % ww wartości. Kwota długu celnego przy zastosowaniu stawki celnej 8% wyniosła 13 602,00 PLN.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Ł. w postępowaniu nie naruszono również zasad płynących z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej. Zostały podjęte wszelkie czynności mające na celu wyjaśnienie okoliczności sprawy, a następnie organ rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy. Decyzja została podjęta w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a w jej uzasadnieniu przedstawiono argumenty rozstrzygnięcia. Podnoszenie w odwołaniu zarzutu, że organ powinien zaliczyć odpowiednią część rekompensaty realnie do obniżenia wartości towaru objętego daną fakturą bez wskazania konkretnie jakiej części – jako odpowiedniej – kwoty ma to dotyczyć jest nieuzasadnione i nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Organ odwoławczy podkreślił, że poza zainteresowaniem organów celnych jest fakt, że strona nie może znaleźć kontrahentów do zakupu importowanego towaru.

Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. Z. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu za wartość transakcyjną - wartości ustalonej poprzez pomniejszenie wartości transakcyjnej towaru, będącego przedmiotem zgłoszenia w oparciu o przyjęty przez organ współczynnik wspólny dla wszystkich transakcji, pomimo, iż organ zobligowany był do dokonania dokładnych ustaleń i przyporządkowania określonych kwot wynikających z ugody do poszczególnych faktur oraz poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu za wartość transakcyjną - wartości ustalonej jedynie w oparciu o poniesioną przez importera cenę, skorygowaną następnie w oparciu o kwotę wynikającą z ugody zawartej pomiędzy stroną a następcą prawnym producenta, przy jednoczesnym zaniechaniu ustalenia realnej wartości transakcyjnej, której skorygowanie winno zostać dokonane nie tylko w oparciu o dokument ugody lecz również w oparciu o rzeczywistą utratę wartości towaru, której nie rekompensuje kwota ugody, będącej rezultatem ograniczonej odpowiedzialności producenta tkanin. Ponadto strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 23 ust. 2 ustawy – Prawo celne poprzez określenie stronie kwoty wynikającej z długu celnego na podstawie błędnie przyjętej wartości transakcyjnej. Wskazała też na uchybienie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych przez posługiwanie się przez organ podatkowy argumentami mającymi potwierdzać stanowisko najkorzystniejsze z fiskalnego punktu widzenia oraz świadome pomijanie i nie ustosunkowanie się do podniesionych przez stronę argumentów. W sprawie nastąpiło przekroczenie tym samym zasad działania organów podatkowych, naruszenie zasady prawdy materialnej nakładającej na organ podatkowy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym przede wszystkim okoliczności ograniczonej odpowiedzialności następcy prawnego producenta towaru i jej wpływu na możliwość obniżenia ceny transakcyjnej, która winna podlegać wyjaśnieniu w oparciu o podjęte z inicjatywy organu podatkowego środki dowodowe. Ponadto strona zarzuciła brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie rzeczywistej kwoty wartości transakcyjnej, która winna stanowić podstawę ustaleń organu podatkowego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Ocena ta dokonana została w sposób dowolny, pozwalający uznać, iż organ nie rozważył w należytym stopniu okoliczności wskazanych przez stronę wyjaśniających zasadność przyjętej wartości transakcyjnej. Naruszono wymóg wnikliwego przeprowadzenia postępowania podatkowego, w szczególności w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, celem wydania rozstrzygnięcia odpowiadającego prawu. Zaskarżona decyzja nie została w sposób należyty uzasadniona. Uzasadnienie to w przeważającej mierze ma charakter wyłącznie sprawozdawczy i ograniczony do przytoczenia okoliczności faktycznych sprawy, przy jednoczesnym pominięciu i nierozważeniu kwestii uszkodzenia towaru, której ustalenie ma kluczowe znaczenie pod względem możliwości określenia kwoty należności wynikającej z długu celnego w prawidłowej wysokości. Decyzja nie zawiera pełnego uzasadnienia prawnego. Zostało ono ograniczone do przytoczenia przepisów, które pozwalają na wydanie negatywnego dla strony rozstrzygnięcia przez organ podatkowy. W ocenie strony podane przez nią naruszenia prawa miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, o zasądzenie na swą rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca po raz kolejny odniosła się od kwestii wypłaconej jej przez kontrahenta rekompensaty z tytułu niskiej jakości zakupionych towarów. Stwierdziła w związku z tym, że przyjęte przez organy podatkowe rozwiązanie co do sposobu wyliczenia wartości towaru jest błędne, albowiem organy powinny kierować się w zaliczeniu odpowiedniej części kwoty na sporną fakturę realnie do obniżenia wartości towaru objętego tą fakturą. Według strony skarżącej towar objęty przedmiotową fakturą utracił na każdym mb po 1.97 USD. Powyższa strata zdaniem strony stanowi wartość o jaką organ powinien pomniejszyć wartość transakcyjną spornej faktury. A zatem organ powinien obliczyć wartość celną na podstawie rzeczywistej wartości towaru uzyskanej poprzez pomniejszenie jego wartości transakcyjnej o kwotę realnej szkody poniesionej przez skarżącą. Zaznaczyła przy tym, że wartość transakcyjna nie odnosi się do towarów uszkodzonych, dlatego przy ustalaniu wartości celnej organ winien był zastosować metodę ostatniej szansy. Określona wartość celna winna uwzględniać uszkodzenie tkaniny. Zaistniało ono bowiem przed dopuszczeniem towaru do obrotu. Fakt, iż ekspertyzy towaru przeprowadzono po dopuszczeniu go do obrotu nie ma znaczenia dla wartości tych ekspertyz, które potwierdzają niską jakość towaru i jego wady mające wpływ na wartość. Skarżąca oświadczyła, że obecnie cena, za jaką można zbyć towar wynosi 1 EUR/mb. Strona podniosła także, że w postępowaniu nie ustalono pełnego stanu faktycznego, a wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść strony.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 z późn. zm.), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy – Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.

Jak już na wstępie wskazano, w skardze skierowanej do Sądu pełnomocnik skarżącej spółki podniósł zarzut naruszenia zasad postępowania, w szczególności art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W ocenie sądu zarzut ten, na tyle na ile został sprecyzowany w uzasadnieniu skargi, nie jest uzasadniony. Stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę rozstrzygnięcia został ustalony w sposób wyczerpujący i zgodny z przepisami prawa. Ocena zebranego materiału jest logiczna , a przeprowadzone wyliczenia nie zawierają błędów.

Kwestią sporną w sprawie było ustalenie przez organy celne wartości celnej towaru opisanego w zgłoszeniu celnym [...].

Strona skarżąca podnosiła przede wszystkim, że nie zostały ustalone okoliczności związane z uszkodzeniem importowanego towaru, które winny podlegać wyjaśnieniu w oparciu o podjęte z inicjatywy organu podatkowego środki dowodowe. Nadto strona zarzuciła brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie rzeczywistej kwoty wartości transakcyjnej, która winna stanowić podstawę ustaleń organu podatkowego. Ocena ta według skarżącej dokonana została w sposób dowolny, pozwalający uznać, iż organ nie rozważył w należytym stopniu okoliczności wskazanych przez stronę, wyjaśniających zasadność przyjętej wartości transakcyjnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że organy celne prawidłowo przyjęły, iż ceną faktycznie zapłaconą, a więc wartością transakcyjną jest kwota wynikająca z faktury nr 20375 z dnia 17 kwietnia 2003 r.

Potwierdzeniem tego jest jest bankowy dowód zapłaty za towar objęty zgłoszeniem, co podkreślał organ w uzasdnieniu swojej decyzji. Cena widniejąca na fakturze była ceną za jaką skarżąca zgodziła się zakupić przedmiotowy towar. Fakt, że skarżąca nie sprawdziła jakości towaru przed zawarciem transakcji nie może stanowić podstawy twierdzenia, że przed wprowadzeniem towaru na skład celny, a następnie przed dopuszczeniem go do obrotu nastąpiło uszkodzenie towaru. Cena wynikająca z faktury mimo, iż w odczuciu strony nie odzwierciedla rzeczywistej wartości towaru, jest ceną transakcyjną w rozumieniu przepisów WKC.

Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, dalej WKC (Dz. Urz. WE seria L nr 302 z 19.10.1992 r. z późn. zm.), wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33, pod warunkiem że:

a) nie istnieją ograniczenia w dysponowaniu lub użytkowaniu towarów przez kupującego inne niż ograniczenia, które:

– są nakładane lub wymagane przez prawo bądź przez władze publiczne we Wspólnocie,

– ograniczają obszar geograficzny, na którym towary mogą być odsprzedane, lub

– nie mają istotnego wpływu na wartość towarów;

b) sprzedaż lub cena nie są uzależnione od warunków lub świadczeń, których wartość, w odniesieniu do towarów, dla których ustalana jest wartość celna, nie może zostać ustalona;

c) jakakolwiek część dochodu z odsprzedaży, dyspozycji lub późniejszego użytkowania towarów przez nabywcę nie przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu, chyba że zgodnie z art. 32 może zostać dokonana odpowiednia korekta, i

d) kupujący i sprzedawca nie są ze sobą powiązani lub też, w przypadkach gdy są powiązani, wartość transakcyjna może, zgodnie z ust. 2, być zaakceptowana na potrzeby celne.

W świetle zaś ust. 3 tegoż artykułu ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego. Płatność niekoniecznie musi zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego. Płatność może być dokonana za pomocą akredytyw lub zbywalnych instrumentów płatniczych i może zostać dokonana bezpośrednio lub pośrednio.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie ulega wątpliwości, że ceną faktycznie zapłaconą, a więc wartością transakcyjną jest kwota wynikająca z faktury z dnia 17 kwietnia 2003 r., nr 20375. Zarzut pełnomocnika, że wartość transakcyjna nie odnosi się do towarów uszkodzonych i wobec powyższego organy powinny zastosować metodę ostatniej szansy w celu ustalenia wartości celnej jest wobec ustalonego w sprawie stanu faktycznego bezpodstawny. Strona nie powoływała się na żadne okoliczności, które spowodowały uszkodzenie towaru, a ekspertyzy rzeczoznawców jednoznacznie wręcz wskazują, że wady (nie uszkodzenia) sprowadzonej tkaniny są wadami produkcyjnymi. Oznacza to, że opisane wady powstały w toku produkcji tkaniny, a więc nie są efektem zdarzeń mających miejsce po wyprodukowaniu towaru, a przed jego dopuszczeniem do obrotu na polskim obszarze celnym. Nawet jeśli strona zakupując towar nie wiedziała, że zapłacona cena nie odzwierciedla jakości, a co za tym idzie rzeczywistej wartości towaru, w świetle brzmienia art. 29 ust. 1 i ust. 3 WKC nie może tej okoliczności powoływać jako przesłanki skorygowania wartości transakcyjnej towaru. Dopiero ewentualne uwzględnienie reklamacji jakościowej i dostarczenie organom celnym dokumentów korygujących wartość transakcyjną mogło być podstawą żądania strony.

W tym zakresie strona przedstawiła jedynie dokumenty potwierdzające fakt zawarcia ugody przed Sądem Handlowym Kantonu Zurych, na mocy której pozwana firma B. (następca prawny firmy C.) zobowiązała się do wypłacenia stronie skarżącej 37.500 USD. Z analizy treści ugody – jak słusznie zauważył organ – nie wynika wprost, których transakcji ona dotyczy (ugoda stanowiła o 10 różnego rodzajach transakcji, faktur) i nie przyporządkowuje jakie kwoty odszkodowania odnoszą się do poszczególnych faktur. Wskazuje bowiem jedynie wysokość odzyskanej kwoty, tj. 37.500 USD. Zasadnie w tym względzie przyjęły organy, mając na uwadze dokumenty przedstawione przez stronę, z których wynika jedynie, iż kwota ugody dotyczy również transakcji przedmiotowej tkaniny na podstawie faktury nr 20375 z dnia 17 kwietnia 2003 r. Stąd też prawidłowo dokonały pomniejszenia kwoty 894.151,01 USD, wynikającej z zestawienia zakupu niepełnowartościowych tkanin od firmy C. o kwotę rekompensaty, tj. 37.500,00 USD. Prawidłowo też dokonały wyliczenia procentowego udziału tej kwoty w całości uzyskanej rekompensaty w stosunku do ogólnie zapłaconej kwoty wskazanych w ugodzie faktur.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że zgodnie z art. 181 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, dalej RWKC (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. z późn. zm.) osoba określona w art. 178 ust. 2 dostarcza organom celnym kopię faktury, na podstawie której zgłaszana jest wartość celna przywożonych towarów. Gdy wartość celna zgłaszana jest na piśmie, to kopia ta przechowywana jest przez organy celne. W przedmiotowej sprawie strona załączyła do zgłoszenia celnego fakturę określającą wartość transakcyjną towaru i w okolicznościach przedmiotowej sprawy jedynie ten dokument mógł być podstawą ustalenia wartości celnej towaru.

Natomiast fakt zawarcia nieudanej transakcji nie może mieć wpływu na stanowisko organów celnych, które w swoich działaniach są zobowiązane do stosowania obowiązujących przepisów. Metoda wartości transakcyjnej jest podstawową metodą ustalania wartości celnej importowanych towarów. Organy celne nie mają możliwości swobodnego wyboru metody ustalania wartości celnej spośród wszystkich metod wyszczególnionych w WKC. Odstąpienie od metody wartości transakcyjnej jest możliwe tylko w uzasadnionych przypadkach takich jak np. brak sprzedaży towaru (dostawa bezpłatna, darowizna, wynajem), czy też wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 29 ust. 1 lit. a-d WKC. Art. 30 WKC określa metody, które należy zastosować w tych przypadkach, w których metoda wartości transakcyjnej nie może zostać zastosowana. Metody te muszą być stosowane w podanej kolejności, z wyjątkiem metod opisanych w punkcie c i d, które mogą zostać zastosowane na wniosek zgłaszającego w odwrotnej kolejności. W przedmiotowej sprawie nie było podstaw do odstąpienia od zastosowania wartości transakcyjnej jako metody ustalenia wartości celnej sprowadzonych towarów. Niewątpliwie miała miejsce sprzedaż towarów, bowiem prawo własności do towaru zostało przeniesione na partnera umowy we Wspólnocie za wynagrodzeniem. Miała miejsce sprzedaż towarów na eksport do Wspólnoty. Zgodnie bowiem z art. 147 ust. 1 RWKC jeżeli towary zostają zgłoszone o dopuszczenie ich do obrotu we Wspólnocie, uważa się to za wystarczającą przesłankę tego, że zostały sprzedane na eksport. Z treści złożonej deklaracji wartości celnej wynika, że nie miała miejsca żadna z okoliczności opisanych w art. 29 ust. 1 lit. a-d WKC. Do zgłoszenia celnego załączono fakturę zawierającą uzgodnioną ceną za sprzedaż towarów. Wynikająca z faktury cena ma charakter ceny faktycznie zapłaconej bowiem w chwili zgłoszenia celnego została już uiszczona. Wartość transakcyjna towarów sprowadzonych na obszar celny Wspólnoty jest wynikiem zasady swobodnego zawierania umów handlowych, a jej podstawą, w konkretnym przypadku jest wynegocjowana między stronami umowy cena sprzedaży w ramach transakcji kupno-sprzedaż. Odzwierciedleniem tych negocjacji jest cena zapisana w fakturze sprzedaży towaru. W przedmiotowej sprawie strona bezpodstawnie, z pominięciem ceny faktycznie zapłaconej, wynikającej z faktury sprzedaży, zadeklarowała inną wartość celną sprowadzonej tkaniny. Usprawiedliwieniem takiego działania strony był fakt gorszej jakości towaru utożsamiany przez stronę z jego uszkodzeniem. Skarżąca nie udowodniła jednak, że wynegocjowana cena dotyczyła towaru pierwszej jakości. W fakturze handlowej nie ma żadnego odniesienia do jakości towaru. Strona nie uprawdopodobniła, że zawierając transakcje kupna tkaniny uzgodniona cena dotyczyła towaru pierwszego gatunku, wolnego od wad.

Sama skarżąca przyznała, że powodem zalegania towaru w magazynie był fakt braku kontrahentów na towar. W tej sytuacji rozważania rzeczoznawców dotyczące rzeczywistej wartości sprowadzonego towaru w oparciu o analizę cen rynkowych towarów podobnych nie ma znaczenia w sprawie dopóty, dopóki skarżąca nie podważy ceny faktycznie zapłaconej. W tym miejscu należy podnieść, że ryzyko związane z zawieraniem (nieudanych) transakcji handlowych obciąża stronę, która w swoim dobrze pojętym interesie winna wykazać dbałość o takie zabezpieczenie zawieranych umów handlowych, które zagwarantuje jej opłacalność zawieranych kontraktów lub zrekompensuje ewentualne niekorzystne skutki.

Wobec powyższego, w sytuacji gdy zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622 z późn. zm.) organ celny stwierdzi, że zgłaszający w zgłoszeniu celnym zadeklarował nieprawidłowe dane, mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną, wydaje decyzję, w której określa kwotę wynikającą z długu celnego lub rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego zgodnie z przepisami prawa celnego. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym (art. 201 ust. 1 a WKC). Z wyjątkiem przypadków, w których szczególne przepisy niniejszego Kodeksu stanowią inaczej i bez uszczerbku dla ust. 2, kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego (art. 214 ust. 1 WKC).

W świetle art. 76 WKC jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary, stanowią wyniki dokonanej weryfikacji zgłoszenia (art. 71 ust. 1 WKC).

Na tle tak ukształtowanego stanu prawnego i wobec trafnej oceny stanu faktycznego sprawy Dyrektor Izby Celnej w Ł. podjął zaskarżoną decyzję nie naruszając prawa. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżąca sprowadziła towar, którego jakość nie odpowiadała jej oczekiwaniom, uiściła przy tym producentowi tkaniny będącej przedmiotem odprawy w niniejszej sprawie pełną kwotę, wg wynikającej z załączonej do zgłoszenia celnego faktury, ceny jednostkowej wynoszącej 2,97 USD/mb. Zaznaczyć przy tym należy, że organy wzięły pod uwagę fakt zawarcia przez skarżącą ugody ze swoim kontrahentem i fakt otrzymania przez skarżącą rekompensaty za niską jakość sprzedanego towaru. Obniżenie ogólnej wartości towaru zostało wzięte pod uwagę przez organ i dokonał on stosownego wyliczenia procentowego obniżenia wartości zakupionego towaru, zgodnie z podaną w ugodzie kwotą rekompensaty.

Reasumując, w ocenie Sądu ustalony przez organy celne stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a poczynione ustalenia były wystarczającą podstawą określenia prawidłowej wartości celnej towaru i wydania decyzji z uwzględnieniem właściwych w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego elementów kalkulacyjnych. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Ł. ustosunkował się do całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz do zarzutów zgłoszonych przez stronę skarżącą. Organ obszernie wyjaśnił zasady i kryteria ustalania wartości celnej towarów oraz wymagane dokumenty będące podstawą tych ustaleń. W rozpoznawanej sprawie zarówno ocena materiału, jak i wykładnia zastosowanych przepisów prawa materialnego została dokonana prawidłowo. Wobec powyższego w ocenie Sądu zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie znajduje więc uzasadnienia.

Z powyższych względów uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd skargę oddalił.

RA