Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt IV SA 2970/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia NSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Ślusarczyk Eugeniusz Mzyk (sprawozdawca) Katarzyna Matczak Renata Hermanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2004 r., sprawy ze skargi H. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r., nr "[...]", w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy szklarni L uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz H. G. kwotę 10 zł (słownie: dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA 2970/02

Uzasadnienie

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. Nr "[...]" z dnia 26 kwietnia 2002 roku, po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawie art. 105 § l i art. 104 kpa - umorzono postępowanie administracyjne wszczęte w dniu 11. 04. 2002 r. w sprawie budowy szklarni na działkach o nr. ewid. 108/10 i 313 obr. 5 m. M. W uzasadnieniu decyzji przytoczono, że inwestor Z. P. uzyskał decyzję właściwego organu o pozwoleniu na budowę szklarni, która zgodnie z zatwierdzonym projektem miała być usytuowana w odległości 3 m od granicy działki nr. 108/9, stanowiącej własność H. G. Na podstawie inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej stwierdzono, że szklarnia została wybudowana w odległości 2 m od granicy. W ocenie organu I instancji wprawdzie doszło do odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę, jednakże odstępstwo to nie narusza przepisów technicznych, co uzasadnia umorzenie postępowania.

Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 czerwca 2002 roku, po rozpatrzeniu odwołania H. G, utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia 26 kwietnia 2002 roku. Organ odwoławczy podzielił poczynione w sprawie ustalenia i wnioski organu I instancji a w tym, że przesunięcie obiektu szklarni o l m nie naruszyło konkretnego przepisu techniczno-budowlanego wobec czego nie można twierdzić, że nastąpiło istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę. Zbędna była również zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości, na przybliżenie szklarni do granicy działki, a ponadto Wojewoda decyzją z dnia 6 czerwca 2002 r. uchylił decyzję Starosty M. z dnia 10 kwietnia 2002 r. o zgłoszeniu sprzeciwu w sprawie zakończenia budowy szklarni. Dlatego też dalsze prowadzenie postępowania przez organ nadzoru budowlanego jest bezprzedmiotowe.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący H. G. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jako wydanych z naruszeniem prawa. Skarżący podniósł, że zarówno działka inwestora jak i jego działka, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, położone są w strefie J l i przeznaczone pod rozwój funkcji rekreacyjnych związanych z potrzebami Miasta M. oraz funkcjami obsługi ruchu turystycznego. Tymczasem udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę, który poza tym dopuścił się istotnego odstępstwa poprzez zbliżenie szklarni do granicy. Tego rodzaju usytuowanie szklarni wyłącza możliwość wykorzystywania jego działki zgodnie z przeznaczeniem, określonym w planie miejscowym. Wszystkie te względy, w ocenie skarżącego, uzasadniają wniesienie skargi i jej wnioski.

Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na

podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153 póz. 1271 ze zm./.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga jest uzasadniona. Skarżący skutecznie podważa ustalenie przyjęte w zaskarżonej decyzji jakoby zbliżenie szklarni do granicy nie stanowiło istotnego odstępstwa od warunków udzielonego pozwolenia na budowę. Przede wszystkim zbliżenia obiektu budowlanego do granicy nie można traktować wyłącznie w aspekcie naruszenia bądź nie naruszenia warunków technicznych względnie samej dopuszczalności lokalizowania obiektu w granicy działki (zresztą w wyjątkowych przypadkach). Przyjęcie założenia, jako zasady, że niezachowanie odległości od granicy nie stanowi istotnego odstępstwa w ogóle niweczyłoby sens nie tylko określania tych odległości lecz prowadziłoby do niczym nie uzasadnionej dowolności w sytuowaniu obiektów w zbliżeniu do granicy. Poza tym uszło uwadze organów, że prawo budowlane statuuje zasadę ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich a w tym niewątpliwie interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości.

Jeżeli, jak twierdzi to skarżący, usytuowanie szklarni wyłącza w ogóle możliwość wykorzystywania jego działki zgodnie z przeznaczeniem, określonym w planie miejscowym, to już tylko z tego względu, nie do przyjęcia byłby pogląd, że bezsporne odstąpienie od warunków określonych w pozwoleniu na budowę nie narusza uzasadnionych interesów skarżącego. Przypomnieć należy, że według utrwalonego orzecznictwa sądowego zachowanie odległości wypływa z ochrony prawa własności, z równego traktowania stron i braku akceptacji sytuowania obiektu przy granicy, zwłaszcza gdy zostanie wykazane, iż będzie to miało negatywny wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela nieruchomości sąsiedniej (por. m. in. tezę i rozważania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2002 r. SA/Bk 788/02, ONSA 2003/4/141).

Omawiana zatem kwestia wymagała bliższego wyjaśnienia, czego nie dostrzegły organy obydwu instancji, a w każdym bądź razie w tej sytuacji co najmniej przedwczesne jest ustalenie, że niezachowanie odległości od granicy nie stanowi istotnego odstępstwa. Już tylko z tego względu uzasadniony jest wniosek, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca j ą decyzja organu I instancji wydane zostały przed wyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy a więc z naruszeniem art. 7 i 77 kpa.

W tym kontekście podnieść również należy, że nie zostało wyjaśnione przeznaczenie działki inwestora oraz skarżącego wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według twierdzeń skargi działki te położone są w strefie J l i przeznaczone zostały pod rozwój funkcji rekreacyjnych związanych z potrzebami Miasta M. oraz funkcjami obsługi ruchu turystycznego. Wprawdzie skarżący wyprowadza z tych ustaleń

planu miejscowego dalej idące wnioski a w tym o niedopuszczalności wydania pozwolenia na budowę szklarni, jednakże wnioski te nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Skoro bowiem w obrocie publiczno prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę szklarni to nie można twierdzić, że wydane pozwolenie dotknięte jest wadą w rozumieniu art. 156 § l kpa, chyba że wszczęte zostało lub toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności tego pozwolenia. Ustalenie jednak przeznaczenia działki inwestora oraz skarżącego, które wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może mieć istotne znaczenie przy ocenie ewentualnego negatywnego wpływu na wykonywanie prawa własności przez skarżącego.

Nie można wreszcie podzielić stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji co do tego, iż podjęcie przez Wojewodę decyzji z dnia 6 czerwca 2002 r. o uchyleniu decyzji Starosty M. z dnia 10 kwietnia 2002 r. o zgłoszeniu sprzeciwu w sprawie zakończenia budowy szklarni, czyniło bezprzedmiotowym prowadzenie postępowania przez organ nadzoru budowlanego. Brak sprzeciwu w żadnym razie nie może wyłączać prowadzenia postępowania przez organ nadzoru budowlanego, jeżeli np. wykonana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego czy warunkami technicznymi, co w sprawie wymaga wyjaśnienia.

W tym stanie rzeczy skoro rozstrzygnięcie sprawy wymaga uzupełnienia postępowania dowodowego w przedstawionym powyżej zakresie, poczynienia dodatkowych ustaleń oraz ponownej ich oceny, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 par. l pkt. l lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153 póz. 12707. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia przepis art. 200 powołanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.