Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 230/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 8 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w D. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. (zwany dalej: "PPIS w S.") na skutek otrzymanego w dniu [...] sierpnia 2014 r. zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, karty oceny narażenia zawodowego oraz dokumentacji medycznej, wszczął postępowanie w sprawie podejrzenia wystąpienia choroby zawodowej u A. G.

Na podstawie zgromadzonej dokumentacji PPIS w S. ustalił, że A. G. pracowała w Wojewódzkim Szpitalu Z. w pralni na stanowisku prasowaczki w latach 1987-1994, w okresie od [...] listopada 1994 r. do [...] lutego 1998 r. była bezrobotna, a następnie w okresie od dnia [...] lutego 1998 r. do [...] lipca 2015 r. pracowała w A. Sp. zo.o. D. (zwanej dalej: "skarżącą Spółką") jako montażystka na Wydziale G.

W dniu [...] sierpnia 2014 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. wpłynęło pismo skarżącej Spółki o uzupełnienie dokumentacji dotyczącej choroby zawodowej A. G., a mianowicie: informację dotyczącą okresu zatrudnienia, zakres obowiązków, zaświadczenia lekarskie z badań profilaktycznych, karty oceny ryzyka zawodowego na stanowisku monter grzałek, chronometraż pracy.

W dniu [...] października 2014 r. oraz w dniu [...] października 2014 r. A. G. dostarczyła do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. dodatkową dokumentację medyczną, którą organ przesłał do P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. (zwanego dalej: "PWOMP w B.")

W dniu [...] listopada 2014r. w siedzibie Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. przesłuchano w charakterze strony A. G.

w sprawie podejrzenia choroby zawodowej - przewlekłe zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej. Protokół z przesłuchania strony został przesłany do PWOMP w B.

Organ I instancji pismami z dnia [...] grudnia 2014 r., [...] kwietnia 2015 r. i [...] lipca 2015 r. zwracał się do PWOMP w B. o informacje dotyczące wydania orzeczenia lekarskiego w sprawie choroby zawodowej A. G. W odpowiedzi na powyższe ww. organ pismem z dnia [...] lipca 2015 r. poinformował organ I instancji, że diagnostyka pacjentki została przeprowadzona, jednak wystąpiono do pracodawcy o uzupełnienie informacji dotyczących narażenia zawodowego.

W dniu [...] grudnia 2015 r. PPIS otrzymał od PWOMP w B. orzeczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] dotyczące choroby zawodowej A. G. oraz kserokopie dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, tj.: pisma pracodawcy z dnia [...] czerwca 2015 r., lipca 2015 r., [...] sierpnia 2015 r., [...] października 2015 r., [...] listopada 2015 r., dotyczące uzupełnienia informacji o warunkach pracy, tj: kopię nagrania video, przesłanego przez pracodawcę przedstawiającą wykonywane czynności na stanowiskach, na których była zatrudniona A. G. w skarżącej Spółce.

Klinika Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. pismem z dnia [...] lutego 2016 r. przesłała orzeczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w sprawie choroby zawodowej A. G.

W dniu [...] marca 2016 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej

w S. wpłynęło pismo skarżącej Spółki, w którym zarzuciła, że orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. jest lakoniczne i nie wyjaśnia wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na pismo organu I instancji z dnia [...] marca 2016 r., Instytut Medycyny Pracy w Ł. pismem z dnia [...] maja 2016 r. podtrzymał swoje stanowisko zawarte ww. w orzeczeniu z dnia [...] lutego 2016 r.

W dniu [...] czerwca 2016 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. wpłynęło ponownie pismo skarżącej Spółki dotyczące uzupełnienia materiału dowodowego celem wyjaśnienia wątpliwości oraz rozbieżności pomiędzy orzeczeniami jednostek orzeczniczych l i II stopnia wydanych w przedmiotowej sprawie.

Organ I instancji w dniu [...] czerwca 2016 r. wydał decyzję nr [...]

o stwierdzeniu u A. G. choroby zawodowej -przewlekła choroba układu ruchu wywołana sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej wymienionej w pozycji 19.5. wykazu chorób zawodowych.

Po rozpatrzeniu odwołania, P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. (zwany dalej: "PPWIS w B.") decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W związku z powyższym organ I instancji pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie choroby zawodowej u A. G. Ponadto organ I instancji pismem z dnia [...] września 2016 r. zwrócił się do PWOMP w B. o przesłanie karty oceny narażenia zawodowego i ustosunkowanie się czy podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...].

W dniach [...] września 2016 r. pracownik Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. przeprowadził kontrolę w skarżącej Spółce, gdzie pracowała A. G., w trakcie której przeprowadzono ocenę narażenia zawodowego z uwzględnieniem karty analizy ryzyka oraz charakterystyki stanowiska pracy.

W dniu [...] września 2016 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. wpłynęło pismo PWOMP w B. znak [...] dotyczące choroby zawodowej A. G.

W dniu [...] listopada 2016 r. PPIS w S. sporządził kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej u A. G.

Decyzją dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] PPIS w S. stwierdził

u A. G. chorobę zawodową -przewlekła choroba układu ruchu wywołana sposobem wykonywania pracy: przewlekle zapalenie nadkłykcia kości ramiennej wymienionej w pozycji 19.5. wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) wydanym na podstawie art. 237 § 1 pkt. 3-61 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.- kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 1666 ze zm.)

Od powyższej decyzji odwołała się skarżąca Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który wniósł o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. między innymi: (1) art. 7 , art. 77 § 1 k.p.a.

w zw. z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.

w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. 2013 r. poz. 1367), poprzez niewyjaśnienie wszystkich wątpliwości mających istotne znaczenie dla wyniku sprawy, (2) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia decyzji na orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej II stopnia oraz na opinii uzupełniającej, których uzasadnienia nie spełniały warunków formalnych, tj. były lakoniczne i nie zawierały rzeczowego wywodu oraz nie wyjaśniały ewidentnej sprzeczności

z orzeczeniem lekarskim jednostki orzeczniczej I stopnia. 3) art. 7 k.p.a., 77 § 1 w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., poprzez niezastosowanie się organu l instancji do wiążących wytycznych organu II instancji nakazujących rozpatrzenie i ustosunkowanie się do podnoszonych w odwołaniu przez Spółkę wszystkich wniosków i zarzutów".

Po rozpatrzeniu odwołania, PPWIS w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 2351 k.p. zawierającego definicję choroby zawodowej, a następnie wskazał, że choroby zawodowe wymienione są w poz. 19 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367) oraz, że w pkt 5 wymienione jest przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej.

PPWIS stwierdził, że organ I instancji zgodnie z określonym w rozporządzeniu sposobem i trybem przeprowadził kontrolowane postępowanie dotyczące zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Decyzję organu pierwszej instancji o stwierdzeniu u A. G. choroby zawodowej wydano na podstawie zarówno danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, jak też oparto ją na ocenie narażenia zawodowego, sporządzonej na formularzu, uzyskanym u pracodawcy i sporządzonym przez organ I instancji po lustracji stanowisk pracy oraz na podstawie charakterystyki stanowiska pracy i zakresu obowiązków otrzymanych od pracodawcy.

Organ odwoławczy podniósł, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki wyjaśniono rozbieżności pomiędzy przeciwstawnymi orzeczeniami lekarskimi jednostek orzeczniczych I stopnia z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] i II stopnia z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...]. Wskazał, że organ I instancji uznał, że orzeczenie jednostki odwoławczej jest bardziej wiarygodne, wszechstronne, spójne z pozostałym materiałem dowodowym, a szczegółowe uzasadnienie stanowiska koresponduje z pozostałymi dowodami. PPWIS podniósł, że orzeczenie jednostki orzeczniczej I stopnia jest niewiarygodne, bowiem nie wyjaśnia wprost, czy jednostka stwierdziła u strony występowanie choroby pod nazwą: przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej. Organ szczegółowo opisał, jakie jednostki chorobowe stwierdziły inne podmioty lecznicze, kiedy i gdzie strona poddawana była hospitalizacji, w jaki sposób przebiegał proces leczenia, jakie czynności wykonywała A. G. w czasie pracy, ale w żadnym zdaniu nie wyraził wprost, czy ta właśnie jednostka potwierdziła istnienie u ww. osoby choroby wymienionej pod pozycją 19.5. wykazu chorób zawodowych określonego w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów

z dnia 30 czerwca 2009 r. Nadto, zdaniem organu odwoławczego, jednostka orzecznicza uzasadnia, dlaczego nie uznaje zawodowej etiologii tego schorzenia.

PPWIS podniósł, że w opinii Instytutu Medycyny Pracy w Ł. znajduje się wyraźne stwierdzenie występowania tej choroby u pacjentki, a także przemawiające do tutejszego organu uzasadnienie, dlaczego jednostka ta uznaje zawodową etiologię stwierdzonej choroby. Zdaniem organu odwoławczego diagnostyka wykonana w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. jest dokładniejsza, obejmowała większy zakres (hospitalizacja, badania specjalistyczne np. przez, ortopedę)

i jest bardziej precyzyjna. Ponadto w ww. jednostce orzeczniczej zatrudnieni są specjaliści posiadający wymagane prawem kwalifikacje zawodowe oraz niezbędne doświadczenie zawodowe. Jednostka orzecznicza II stopnia jest jednostką naukowo- badawczą w dziedzinie medycyny pracy. Organ wskazał, że orzeczenie lekarskie

II stopnia bardzo szczegółowo uzasadnia stanowisko lekarza orzecznika i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Ponadto Instytut Medycyny Pracy w Ł. pismem z dnia [...] maja 2016 r. ustosunkował się do różnic pomiędzy stanowiskiem zajętym

w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], wydanym przez jednostkę orzeczniczą I stopnia a orzeczeniem lekarskim z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] wydanym przez jednostkę orzeczniczą II stopnia.

Organ odwoławczy zaznaczył, że o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje wystąpienie dwóch przesłanek: (1) stwierdzenie u pracownika schorzenia, które znajduje się w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do ww. rozporządzenia; (2) ustalenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem tej choroby, a oddziaływaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy; czyli ustalenie, że stwierdzona choroba ma podłoże zawodowe. Następnie PPWIS w B. podniósł, że Instytut Medycyny Pracy w Ł. wyraził swoją opinię podkreślając, że charakter pracy wykonywanej przez A. G. należy traktować jako wywołujący zapalenie ścięgnisto- okostnowe nadkłykcia kości ramiennej. Ponadto analiza narażenia zawodowego, dane z wywiadu, dokumentacja lekarska wraz z przebiegiem choroby oraz wyniki wykonanych badań dają podstawy do rozpoznania u badanej choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenia nadkłykcia kości ramiennej.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc jednocześnie

o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji organu I instancji, mimo iż zachodziły przesłanki jej uchylenia, gdyż organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia w głównej mierze na orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej II stopnia oraz na opinii uzupełniającej, które były lakoniczne i nie zawierały rzeczowego wywodu, a przez to nie wyjaśniały ewidentnej sprzeczności

z orzeczeniem lekarskim jednostki orzeczniczej l stopnia;

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez nieuchylenie przez PPWIS w B. decyzji organu I instancji, mimo iż zachodziły przesłanki jej uchylenia, gdyż PPIS w S. naruszył art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., poprzez niepodjęcie dodatkowych czynności, o których mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia czego konsekwencją było niewyjaśnienie wątpliwości mających istotne znaczenie dla wyniku sprawy, tj. rozbieżności pomiędzy przeciwstawnymi orzeczeniami lekarskimi jednostek orzeczniczych I i II stopnia;

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podniosła, że istota niniejszej skargi sprowadza się do rozpatrzenia dwóch głównych zarzutów. Po pierwsze, organy sanitarne dokonały błędnej oceny dwóch opinii jednostek orzeczniczych. Po drugie, konsekwencją błędnej oceny dowodów było utwierdzenie się organów administracyjnych w przekonaniu, iż wszystkie istotne kwestie w sprawie zostały dostatecznie wyjaśnione. Wskazała, że oba orzeczenia różnią się od siebie diametralnie, ponieważ jedna jednostka orzecznicza nie uznała schorzenia za chorobę zawodową, natomiast druga wręcz przeciwnie-stwierdziła chorobę zawodową. Zdaniem skarżącej organ powinien zwrócić się do innej jednostki orzeczniczej celem uzyskania trzeciej-ostatecznej opinii.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie mogła zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. (dalej: PWIS) utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w S. (dalej: PPIS) z dnia [...] grudnia 2016 r. r. o stwierdzeniu u Pani A. G. choroby zawodowej w postaci przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, wymienionej w poz. 19.5. wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U z 2013 r. , poz. 1367) Rozstrzygnięcia te pozostają w zgodzie z przepisami prawa.

Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z punktu widzenia skutku w postaci rozpoznania choroby zawodowej (czy też wykluczenia podstaw do jej stwierdzenia) istotne jest zatem, aby dane schorzenie było ujęte w wykazie chorób zawodowych oraz było spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem jej wykonywania, co można stwierdzić w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem. Inaczej rzecz ujmując, tak, jak wskazano w wyroku w sprawie II SA/Sz 1218/12 z dnia 30 stycznia 2013 r. (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA): "Na pojęcie choroby zawodowej składają się elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. Przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem". Stosownie do art. 235² Kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (vide wyrok z dnia 24 maja 2012 r., II OSK 654/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II SA/Bk 1185/14, CBOSA).

Zgodnie § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367), zwanego dalej "rozporządzeniem", decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Z treści tego przepisu wynika, że warunkiem koniecznym do stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie. Właściwe medyczne jednostki orzecznicze uprawnione do tego rozpoznania zostały określone w § 5 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone we wskazanych przepisach, zatrudniony w jednej z wymienionych jednostek orzeczniczych (ust. 1). W ust. 2 i w ust. 3 tego paragrafu wymienia się jednostki orzecznicze I i II stopnia. Te ostatnie powołane zostały do weryfikacji wyników badań i ustaleń oraz ocen jednostek orzeczniczych I stopnia.

W sprawach dotyczących chorób zawodowych zadaniem lekarskich jednostek orzeczniczych jest wydanie orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych. Wydanie orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej ma miejsce wówczas, gdy lekarskie jednostki orzecznicze stwierdzą, że występujące schorzenie u skarżącego nie jest objęte wykazem chorób zawartych w załączniku do rozporządzenia lub w sytuacji umieszczenia na liście chorób zawodowych, ale braku związku przyczynowego z warunkami pracy (narażenia zawodowego).

W sprawie niniejszej, jak wynika z materiału dowodowego, wydane orzeczenia jednostek orzeczniczych I i II stopnia tj. Poradni Chorób Zawodowych PWOMP w B. (orzeczenie lekarskie nr [...]) oraz Instytutu Medycyny Pracy im [...] (orzeczenie lekarskie nr [...]), są rozbieżne. Jednostka orzecznicza I stopnia stwierdziła bowiem brak podstaw do uznania etiologii zawodowej przewlekłego zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej (strona 128 akt postępowania administracyjnego). Z kolei jednostka orzecznicza II stopnia stwierdziła, że na podstawie analizy narażenia zawodowego, przeprowadzonych konsultacji specjalistycznych oraz wyników dokonanych badań stwierdzono, iż charakter pracy wykonywanej przez Panią A. G. należy traktować jako czynnik wywołujący zapalenie ścięgnisto-okostnowe nadkłykci kości ramiennych (k.151 akt administracyjnych). W wyniku ponownych wystąpień organu obie jednostki orzecznicze podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska (karty 163 i 255).

Podkreślić należy, że procedura w przedmiocie postępowania przed jednostkami orzeczniczymi jest sformalizowana i wynika z przepisów powołanego rozporządzanie z dnia 30 czerwca 2009 r. Niewątpliwie organy sanitarne mogą wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację( § 8 ust. 2 in fine rozporządzenia), co w niniejszej sprawie uczyniono. Wobec sprzeczności opinii jednostek orzeczniczych organy sanitarne nie mają jednak możliwości wystąpienia do kolejnej (trzeciej) jednostki orzeczniczej.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej orzeczenia medyczne poddane zostały ocenie zgodnej z wymaganiami art. 80 k.p.a. tj. w kontekście całokształtu materiału dowodowego, w tym w szczególności przy uwzględnieniu treści karty oceny narażenia zawodowego skarżącej (zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia). W ocenie Sądu argumentacja organów w zakresie w jakim uznają za przekonujące ustalenia i wnioski Instytutu Medycyny Pracy im [...] w Ł., są poprawne i prawa nie naruszają. Zwrócić należy uwagę, że z uzasadnienia tej opinii wynika, że Pani G. w trakcie hospitalizacji w IMP w Ł. była dodatkowo konsultowana ortopedycznie. Organy trafnie i przekonująco przypisały istotne znaczenie w sprawie orzeczeniu medycznemu Instytutu Medycznego z Ł. Dodać też należy, że, jak się wydaje, obie jednostki medyczne stwierdziły istnienie schorzenia a różnica stanowisk dotyczy istnienia etiologii zawodowej. W orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...].12.2015 r. PWOMP w B. zawarto bowiem stwierdzenie: "Po przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji medycznej, w tym wyników badań pomocniczych, jak również dokumentacji dotyczącej przebiegu pracy i narażenia zawodowego oraz prowadzonym badaniu lekarskim nie znajdujemy podstaw do uznania etiologii zawodowej przewlekłego zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej" (strona 128 akt administracyjnych).

Wbrew zarzutom skargi, zdaniem sądu, kontrolowane postępowanie nie budzi zastrzeżeń co do jego wszechstronności w gromadzeniu materiału dowodowego czy jego kompleksowej oceny, stąd też za bezpodstawne należy ocenić zarzuty naruszenia przepisów procesowych tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i przebieg postępowania nie wskazują również na naruszenie zasady budzenia zaufania obywateli do organów państwa, sprzeniewierzenie się zasadzie wyjaśniania przesłanek, którymi organ kierował się przy rozstrzyganiu sprawy, czy skonstruowanie uzasadnienia niezgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie ustalenia choroby zawodowej toczy się według procedury przewidzianej w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Ta procedura w pełni została w postępowaniu w sprawie niniejszej zachowana, a wydane decyzje zostały należycie uzasadnione z zachowaniem wymogów art. 107 3 k.p.a.

Z wyżej przedstawionych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.