Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 511/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska Sędziowie NSA Marian Ekiert AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;


UZASADNIENIE

II SA/Rz 511/05

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 31 stycznia 2005r. sygn. akt II SA/Rz 1011/04 uchylił decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji z [...] czerwca 2003r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z [...] maja 2003r. nr [...] którą J. M. zwolniono z dotychczas zajmowanego stanowiska zastępcy naczelnika sekcji kryminalnej Komendy Miejskiej Policji w 10 grupie uposażenia zasadniczego, posiadającego prawo do zachowania 11 grupy uposażenia zasadniczego w kwocie 1 900zł z mnożnikiem 1,40 kwoty bazowej dla funkcjonariuszy, którzy podjęli służbę przed 1.01.1999r. i dodatkiem funkcyjnym II kategorii w wysokości 450 zł. z dniem 30 kwietnia 2003r. i z dniem 1 maja 2003r. mianował na stanowisko specjalisty referatu do walki z przestępczością przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu sekcji kryminalnej Komendy Miejskiej Policji w 8 grupie uposażenia zasadniczego z prawem do zachowania 11 grupy uposażenia zasadniczego i dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości. Komendant Wojewódzki Policji uchylił wyżej wymienioną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia i orzekł o zwolnieniu z dniem 21 maja 2003r. i mianowaniu na nowe stanowisko z dniem 22 maja 2003r.

W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że kierował się wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w wyroku z 13 października 2004r. sygn. akt OSK 737/04, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2004r. sygn. akt SA/Rz 1141/01 oddalający skargę J. M. na decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2003r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że decyzja WK Policji z [...] czerwca 2003r. Nr [...] została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zostało wyjaśnione, czy likwidacji stanowiska, dotychczas zajmowanego przez J. M., nie była pozorna i nie polegała jedynie na zmianie nazewnictwa. Według skarżącego dotychczasowy zakres czynności zastępcy naczelnika sekcji otrzymał zmienioną nazwę stanowiska na stanowisko eksperta i dlatego jest równorzędne ze stanowiskiem dotychczas zajmowanym przez skarżącego. Sąd uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, ani uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwalają na uporanie się z zarzutem skarżącego, że nie został naruszony art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, przewidujący możliwość przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko. Organy obydwu instancji stwierdzając, że stanowisko eksperta jest niższe od dotychczas zajmowanego przez skarżącego nie wykazały tego poprzez dokonanie stosownych porównań.

Komendant Wojewódzki Policji decyzją z [...] kwietnia 2005r. nr [...], działając na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) uchylił w całości rozkaz personalny nr [...] z [...] maja 2003r. Komendanta Miejskiego Policji w sprawie mianowania na stanowisko specjalisty referatu do walki z przestępczością przeciwko zdrowiu i życiu oraz mieniu sekcji kryminalnej KMP i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji opisano dotychczasowy przebieg postępowania z uwzględnieniem zapadłych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie oraz Naczelnego Sadu Administracyjnego. W konkluzji uzasadnienia organ stwierdził, że uchylając decyzję wykonał polecenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zawarte w wyroku z 31 stycznia 2005r., a organ I instancji rozpatrując sprawę ponownie winien uzupełnić zebrany dotychczas materiał dowodowy w sposób pozwalający na usunięcie wątpliwości wskazanych w wyroku.

W skardze do Sądu J. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem prawa procesowego to jest art. 7, art. 77, art. 107 § 1 i 3, art. 136 i art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż już wcześniej dowodził, że Komendant Miejski Policji nie wykazał braku możliwości zatrudnienia na stanowisku równorzędnym, co także uwzględnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13.października 2004r. sygn. akt OSK 737/04. Komendant Miejski Policji, wydając rozkaz personalny z [...] kwietnia 2003r. w sprawie zmiany dotychczas zajmowanego stanowiska nie wykazał w żaden sposób, że jest to najwyższe z posiadanych wolnych stanowisk i bezpodstawnie przyjął, że nie miał obowiązku mianowania na uwalniane stanowiska eksperta przez funkcjonariuszy, którzy przeszli na emeryturę. Aktualnie zaskarżoną decyzję wydano na podstawie hipotetycznego stanu faktycznego, znanego organowi II instancji z bliżej nieokreślonych relacji przekazywanych na przełomie maja i czerwca 2003r. oraz przemilczano stwierdzone przez NSA naruszenie prawa materialnego, a zwłaszcza art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.

Obowiązkiem organu II instancji było rozpatrzenie sprawy pod względem merytorycznym. Zaskarżona decyzja z [...] kwietnia 2005r. wzorowo wygładziła wyroki sądowe i podobnie jak poprzednia z [...] czerwca 2003r. narusza te same przepisy. Organ II uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy i przerzucił swoje obowiązki na organ I instancji. Zaskarżona decyzja doprowadziła do tego, że wszystkie decyzje wydane w związku ze zmianami organizacyjnymi wprowadzonymi w dniu 1 maja 2003r. w KMP w stosunku do skarżącego zostały uchylone. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja przesądziła o treści rozstrzygnięcia jakie zapadnie w sprawie, poddając równocześnie w wątpliwość prawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, bo już w trakcie rozmowy kadrowej, przeprowadzonej 16 kwietnia 2003r. przemilczano wakat na stanowisko eksperta.

Skarżący wniósł, aby organ do odpowiedzi na skargę dołączył rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z [...].04.2003r. wraz z zakresami obowiązków na stanowisku wskazanym w tym rozkazie (zakres sprzed i po 1 maja 2003r.) oraz zakres obowiązków na stanowisku zastępcy naczelnika sekcji kryminalnej (zlikwidowanego) i eksperta tejże sekcji doręczonego 26.05.2003r. Potwierdzeniem braku woli organu prawidłowego załatwienia sprawy skarżącego jest rozkaz personalny nr [...] z [...] kwietnia 2005r. o powierzeniu na okres 6 miesięcy obowiązków specjalisty. W rozkazie tym pośrednio załatwiono sprawę zwolnienia ze stanowiska zastępcy naczelnika sekcji wobec stwierdzenia, że skarżący do 30 kwietnia 2003r. był zastępcą naczelnika sekcji kryminalnej. Przy okazji dokonano zmiany w rozkazie personalnym z 2000r. o mianowaniu na stanowisko zastępcy, którego nikt nie uchylił. Pomimo podejmowanych prób skarżący nie dowiedział się kto i w jakim trybie zwolnił go z zajmowanego stanowiska. W konkluzji skarżący stwierdził, że organ II instancji w pierwszej kolejności winien był wykonać zalecenia wyroku WSA w Rzeszowie z 31.01.2005r. sygn. akt II SA/Rz 1011/04, a przez zaniechanie tych czynności naruszył art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji naruszył też przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. bo na podstawie tego przepisu uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Komendant Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. W motywach odpowiedzi na skargę przytoczył argumenty, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji oraz podał przyczyny dla których uznał za prawidłowe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 października 2004r. sygn. akt OSK 737/04 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2004r. sygn. akt SA/Rz 1141/01, oddalający skargę na decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2003r. Nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Stosownie do art. 190 p.p.s.a Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W następstwie tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2005r. sygn. akt II SA/Rz 1011/04 uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] czerwca 2003r. Nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe.

Punktem wyjścia dla oceny legalności aktualnie zaskarżonej decyzji jest właśnie wyżej wskazany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W myśl art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem jego działania objęte zostaje przyszłe – ewentualne postępowanie administracyjne w sprawie. Zakresem oceny prawnej są objęte kwestie związane z naruszeniem w postępowaniu administracyjnym prawa materialnego i procesowego, wskazania zaś co do dalszego postępowania odnoszą się zarówno do stwierdzonych naruszeń samego prawa procesowego, jak i do kwestii niewyjaśnienia w tym postępowaniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, przy czym może tu mieć miejsce jedynie wskazanie sposobu i kierunku uzyskania pełnego materiału dowodowego (patrz: T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska "Postępowanie sądowoadministracyjne LexisNexis wyd. 1 str. 365) Właśnie taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

Wyżej przedstawione stanowisko dotyczy zakresu przedmiotowego art. 153 p.p.s.a. Należy jednak zwrócić też uwagę na zakres pomiotów, do których skierowana jest norma prawna wyrażona w tym przepisie. Przepis ten wprowadził zasadę podwójnego związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartą w wyroku, tak w stosunku do Sądu, który orzekał w danej sprawie, jak i organu, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyżej cytowanym wyrokiem uchylił decyzję organu II instancji, co obligowało ten organ do przeprowadzenia od nowa postępowanie odwoławczego, zgodnie z zasadami wynikającymi z kodeksu postępowania administracyjnego oraz wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi wyroku tego Sądu z 31.01.2005r.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., bo niewyjaśniono, czy likwidacja stanowiska zajmowanego dotychczas przez skarżącego była pozorna i nie polegała jedynie na zmianie nazewnictwa, gdyż w aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów potwierdzających tę okoliczność. Zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie pozwoliły na odparcie zarzutu skarżącego naruszenia art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, przewidującego możliwość

przeniesienia na stanowisko niższe, gdy nie ma możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne, a za takie skarżący uważa stanowisko eksperta. Oświadczenie tej treści skarżący złożył też na rozprawie przed Sądem 20 grudnia 2004r.

Aktualnie zaskarżoną decyzję Komendant Wojewódzki Policji z [...] kwietnia 2005r. Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, stwierdzając w uzasadnieniu, że uchylenie to jest następstwem polecenia zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2005r., a organ I instancji winien uzupełnić materiał dowodowy w sposób pozwalający na usuniecie wątpliwości wskazanych w uzasadnieniu wyroku.

Pomimo, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., to w istocie treść sentencji zaskarżonej decyzji, prowadzi do wniosku, że postawą prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 138 § 2 k.p.a. Błędne powołanie podstawy prawnej decyzji lub jej nie powołanie w okolicznościach, gdy podstawa taka istnieje w przepisach prawa, a nadto przesłanki do jej zastosowania zostały spełnione, nie oznacza istotnego naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 15.07.2003r. I SA/371/03 LEX nr 149553). Bezspornym jest, że podstawą prawną dla rozstrzygnięcia w kwestionowanej decyzji jest przepis art. 138 § 2 k.p.a. Wątpliwości powstają na tle oceny czy zaistniały formalnoprawne przesłanki do jego zastosowania.

Stosownie do art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, że korzystanie z tego typu rozstrzygnięcia nie może być stosowane przy posługiwaniu się wykładnią rozszerzającą (por. G. Łaszczyca w : G.Łaszczyca , A.Matan, Cz. Martysz "Postępowanie administracyjne ogólne" C.H. Beck Warszawa 2003 s.748) Żadne inne wady niż konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części przez organ I instancji, nie upoważnia do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Uzasadnienie dla takiego poglądu znajduje chociażby w treści art. 136 k.p.a., który uprawnia organ odwoławczy do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Wyjątkowy charakter decyzji kasacyjnej wynika też z obowiązującej zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) oraz zasady ogólnej załatwiania spraw (art. 7 k.p.a.). Organ odwoławczy jest co do zasady zobowiązany do dążenia by sprawę administracyjną załatwić merytorycznie.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie wskazał, jakiego rodzaju braki postępowania wyjaśniającego uzasadniają wydanie decyzji kasacyjnej połączonej ze zwrotem sprawy do I instancji. Akta administracyjne sprawy dowodzą, że organ nie podjął żadnych czynności wyjaśniających, do czego był zobligowany wyrokiem Sądu z 31 stycznia 2005r. Potwierdza to uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym najbardziej obszerna jego cześć odnosi się do przedstawienia stanu faktycznego sprawy, czyli do przytoczenia treści zapadłych wyroków Sądu, a tylko jednym zdaniem organ odniósł się do zasadniczej kwestii przedmiotowej sprawy. Z tego też względu zarzuty skargi odnośnie naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. są zasadne, w konsekwencji uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza art. 107 § 3 k.p.a.

Za całkowicie błędne należy uznać twierdzenia pełnomocnika organu zawarte w odpowiedzi na skargę odnośnie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten stanowi podstawę do wydania decyzji, w której organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzje w całości, albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji.

Reasumując można stwierdzić, że na podstawie tego przepisu uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części zawsze musi łączyć się, albo z orzeczeniem co do istoty w zakresie w jakim nastąpiło uchylenie, lub umorzeniem postępowania organu I instancji również z uwzględnieniem zakresu uchylenia decyzji organu I instancji. Innymi słowy skutkiem rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy nigdy nie jest powrót sprawy do I instancji.

Organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli zgodności z prawem decyzji organu I instancji, ale zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) ma obowiązek ponownie rozstrzygnąć sprawę chyba, że zaistnieją okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Jednakże przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. winny znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.) Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tylko wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub gdy je przeprowadził w sposób wadliwy. Nie może stanowić takiej przesłanki konieczność ponownego dokonania oceny prawnej przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, czy też konieczność dokonania oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu, z czym może się wiązać ewentualne przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a. (wyrok NSA z 13.02.2002r. V SA 1680/01 LEX nr 109328).

Powyższe prowadzi do wniosku, że w toku ponownie prowadzonego postępowania organ II instancji naruszył przepisy art. 7, art. 77, art. 107 § 3, art. 136, art. 138 § 2 k.p.a., a nadto nie zastosował się do wyroku Sądu, którym był związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. Wyżej wymienione naruszenia przepisów proceduralnych wyczerpują dyspozycję przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. obligującego Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Sądem skarżący jako dowody w sprawie przedłożył kserokopię zakresu czynności zastępcy naczelnika sekcji kryminalnej Komendy Miejskiej Policji z 1.11.2002r oraz kserokopię zakresu czynności eksperta sekcji kryminalnej Komendy Miejskiej Policji z 1.05.2003r. na potwierdzenie, że stanowiska te są stanowiskami równorzędnymi i według złożonego oświadczenia przez skarżącego stanowisko eksperta jest tym, które aktualnie satysfakcjonowałoby go ze względu na długi okres pracy w Policji i posiadane kwalifikacje.

Postępowanie dowodowe przed Sądem administracyjnym może być przeprowadzone w zakresie uregulowanym przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym sprawy ocena tych dowodów byłaby przedwczesna, jak również wobec faktu, że w aktach administracyjnych sprawy poza decyzjami, które odnoszą się wyłącznie do zmiany stanowiska służbowego brak jest jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie zaistniałej reorganizacji (a według oświadczenia skarżącego miała jeszcze ciąg dalszy) nie przyczyni się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i spowodowałaby nadmierne przedłużenie postępowania. Sąd nie może zastępować organów administracji w pełnieniu ich roli. Zarzuty dotyczące oceny równorzędności stanowisk i przeniesienia na stanowisko zgodnie z regułą wynikającą z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) nadal są aktualne i wymagają jednoznacznego wyjaśnienia zgodnie z regułami zawartymi w art. 7 i art. 77 k.p.a..

W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą organu odwoławczego będzie wykonanie zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2005r. sygn. akt II SA/Rz 1011/04, ustalenie na podstawie jakich dokumentów organ I instancji orzekł o zmianie stanowiska służbowego skarżącego, ocena dowodów wnioskowanych przez skarżącego. Na podstawie zebranego materiału dowodowego dokona oceny możliwości merytorycznego załatwienia sprawy, czy też wobec stwierdzenia przesłanek wykluczających takie orzekanie (art. 15 i art. 136 k.p.a.) wyda decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., która będzie czyniła zadość warunkom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę pominął oceną merytoryczna zarzuty skargi odnośnie powierzenia pełnienia obowiązków na czas określony, gdyż nie pozostają one w związku z rozpoznawaną sprawą.

Z wyżej przedstawionych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a orzeczono jak w sentencji

Opatrzenie klauzulą zakazu wykonywania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku znajduje uzasadnienie w treści art. 152 p.p.s.a.