Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3223/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4, art. 13 i ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. [...] z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

W dniu [...] stycznia 2015 r. zarejestrowano przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] przez :

- urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie [...], na odcinku drogi krajowej [...];

- urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie [...], na odcinku drogi krajowej nr [...].

W wyniku dokonanej kontroli stacjonarnej, na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat, ustalono, że w ww. pojeździe znajdowało się urządzenie pokładowe viabox służące do uiszczenia opłat elektronicznych, lecz w chwil przejazdu na wskazanych odcinkach dróg na koncie użytkownika nie znajdowały się dostępne środki na pokrycie należnej opłaty.

Na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że dopuszczalna masa całkowita ww. pojazdu przekracza 3,5 tony, a jego właścicielem w chwili powstania naruszenia była Spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. W konsekwencji Główny Inspektor Transportu Drogowego, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] nałożył na ww. Spółkę karę pieniężną w wysokości 1.500 zł.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. podniosła, że w dniu [...] stycznia 2015 r. urządzenie viabox zainstalowane w pojeździe, podczas przejazdu pod bramownicą, nie wydało czterokrotnego sygnału dźwiękowego, przez co kierowca nie miał informacji o braku środków na koncie. Wskazała, że podczas przejazdu pod bramownicami urządzenie zachowywało się normalnie, czyli wydawało jeden pojedynczy sygnał dźwiękowy, w związku z czym strona nie reklamowała wadliwego działania urządzenia. Zdaniem Spółki, organ naruszył art. 7 w związku z art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), bowiem nie wyjaśnił sprawy bez szkody dla strony postępowania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) oraz załącznika nr 1 i 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. "j", art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia wniosku.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wszystkie decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej mają charakter decyzji związanych. Organ, rozstrzygając sprawę, nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści, niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny. Wskazał, że z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że strona zawarła umowę z podmiotem pobierającym opłatę elektroniczną, jednakże środki dostępne na koncie użytkownika nie pokryły w całości należności wynikających z dokonanych przejazdów. Z analizy pisma podmiotu odpowiedzialnego za obsługę krajowego systemu poboru opłat, działającego w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - Kapsch Telematic Services Sp. z o.o., w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] stycznia 2015 r. po ww. drogach krajowych o godzinie [...] oraz godzinie [...] nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie. Opłata nie została uiszczona również za przejazd pod kilkoma bramownicami poprzedzającymi ww. bramownicę kontrolną. Umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu - umowa do konta w trybie przedpłaconym. Użytkownik nie składał reklamacji w związku z nieprawidłowym działaniem urządzenia viabox. Konto zostało doładowane w dniu [...] stycznia 2015 r. o godzinie [...], a więc już po zarejestrowanym incydencie. Bramownice i system viatoll działały prawidłowo. Organ wyjaśnił, że szczegółowy wykaz opłat należnych i pobranych, dołączony do pisma Spółki Kapsch, to zestawienie zarejestrowanych przejazdów użytkownika w danym czasie i opłat, jakie powinny być uiszczone za przejazd po wskazanych na tym zestawieniu odcinkach płatnych dróg krajowych. Wykaz załączony do pisma stanowi dowód w sprawie, z którego jednoznacznie wynika, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] stycznia 2015 r. po ww. drogach krajowych o godzinie [...] oraz godzinie [...] nie została uiszczona. Organ podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje, by stwierdzone naruszenia były konsekwencją nieprawidłowego działania systemu elektronicznego poboru opłat. Wskazał, że w trakcie przejazdu prawidłowo działające urządzenie viabox informuje kierowcę, czy posiada on wystarczające środki na koncie użytkownika, niezbędne do poruszania się po płatnych odcinkach dróg krajowych poprzez odpowiednią liczbę potwierdzeń (sygnałów) dźwiękowych. Urządzenie viabox wydaje sygnały dźwiękowe w momencie, gdy pojazd przejeżdża pod bramownicą, czyli punktem poboru opłat. Pojedynczy sygnał dźwiękowy oznacza, że użytkownik ma wystarczające środki na koncie i opłata została pobrana, a tym samym przejazd jest dozwolony. Dwa sygnały dźwiękowe informują, że opłata została pobrana, przejazd jest dozwolony, jednakże posiadane środki pieniężne na koncie użytkownika są bliskie wyczerpania i należy niezwłocznie doładować konto lub zjechać z drogi płatnej. Cztery sygnały dźwiękowe wskazują brak środków na koncie lub wadliwe działanie urządzenia viabox, jak również wskazują, iż opłata za przejazd nie została pobrana i dalszy przejazd nie jest dozwolony. Dodatkowo, użytkownik - kierowca może sprawdzić poziom środków pieniężnych na koncie użytkownika poprzez naciśnięcie przycisku na urządzeniu, w każdym punkcie Dystrybucji i Punkcie Obsługi Klienta lub za pośrednictwem Telefonicznego Centrum Obsługi Klienta viatoll. W sytuacji gdy urządzenie nie działa prawidłowo, użytkownik powinien udać się do najbliższego punktu obsługi klienta, zgłosić reklamację i dokonać wymiany urządzenia viabox. Z treści pisma Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. wynika, że użytkownik był informowany o niskim stanie salda od dnia [...] stycznia 2015 r. od godziny [...] za pośrednictwem urządzeń viabox we wszystkich pojazdach zarejestrowanych na umowie. Organ zaznaczył, że wniesienie doładowanie konta po zarejestrowaniu naruszenia w systemie nie prowadzi do jego konwalidacji.

Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym strona była zobowiązana do uiszczenia opłaty elektronicznej, a skoro obowiązek ten nie został dopełniony, to kara pieniężna w wysokości 1.500 zł została nałożona zgodnie z prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka [...] Sp. z o.o.. z siedzibą w S. wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji pierwszoinstancyjnej; art. 75 § 1 kpa, poprzez nieuzasadnione nieprzeprowadzenie dowodu, o który wnioskowała skarżąca, tj. przesłuchanie świadka – kierowcy, który prowadził pojazd w dniu [...] stycznia 2015 r., co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; art. 80 kpa, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i tym samym bezpodstawne uznanie informacji pochodzącej z elektronicznego systemu poboru opłat za okoliczność bezsporną; art. 7 w związku z art. 77 kpa, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, co spowodowało brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i błędne przyjęcie, że urządzenie viabox działało sprawnie; art. 13k ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, poprzez nieuzasadnione nałożenie na skarżącą kary pieniężnej.

W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że w całym dniu, w którym stwierdzono naruszenie, urządzenie podczas przejazdu pod bramownicą nie wydawało czterokrotnego sygnału dźwiękowego, w przeciwnym razie kierowca zatrzymałby się i doładował konto. Dla strony niejasnym jest zatem, dlaczego organ nie przeprowadził wnioskowanego przez stronę dowodu w postaci przesłuchania świadka, co miało kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, lecz poprzestał na wyjaśnieniach operatora systemu elektronicznego poboru opłat. Tym samym stan faktyczny sprawy nie został przez organ wyjaśniony i przedwczesne było zastosowanie wobec strony sankcji z art. 13 k. ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.). Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.).

Należy podkreślić, że przepisy ww. ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13hc ust. 1). Zasadą jest, że uiszczenie opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat (viabox), instalowane w pojeździe samochodowym.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 2 lipca 2015 r. w sprawie kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1030), kontrola prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej jest przeprowadzana jako kontrola stacjonarna lub kontrola mobilna i polega na sprawdzeniu czy kontrolowany nie naruszył obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Kontrola stacjonarna polega na kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej za pomocą stacjonarnych lub przenośnych przyrządów automatycznych ujawniających i rejestrujących informacje o naruszeniu obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej (§ 2 pkt 2 ww. rozporządzenia).

W systemie elektronicznego poboru opłat wykorzystywana jest technologia mikrofalowa DSRC (Dedicated Short Rangę Communication - dedykowana komunikacja krótkiego zasięgu). Technologia DSRC działa w oparciu o dwa rodzaje współpracujących urządzeń: czujniki rejestrujące fale, umieszczone na bramownicach wzniesionych nad drogą objętą obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej oraz transponder (tzw. viabox) wysyłający dane o pojeździe do czujników. W chwili, gdy kierujący pojazdem przejeżdża pod bramownicą lub do pojazdu zbliży się Mobilna Jednostka Kontrolna Inspekcji Transportu Drogowego, nawiązywana jest łączność między bramownicą (lub Mobilną Jednostką Kontrolną) a jednostką pokładową (viabox) zainstalowaną w pojeździe. Dane o pojeździe przekazywane są do operatora, a następnie centrum rozliczeniowego. Na bramownicach zainstalowane są również urządzenia pozwalające na ujawnienie oraz rejestrację pojazdów, które nie uiściły opłaty elektronicznej.

Kierujący pojazdem samochodowym, wyposażonym w urządzenie służące do poboru opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ww. ustawy o drogach publicznych jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty – wymierza się karę pieniężną w wysokości.

1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy;

2) 1.500 zł - w pozostałych przypadkach.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13k ust. 4). W myśl art. 13l ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o drogach publicznych, do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne wykazało, że należącym do skarżącej Spółki pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, dokonano przejazdu w dniu [...] stycznia 2015 r. po odcinku autostrady [...] oraz drogi krajowej nr [...], objętych obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, czyli pojazdem samochodowym, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie. Materiał dowodowy nie wskazuje, by ujawnione przez organ naruszenie było konsekwencją nieprawidłowego działania systemu elektronicznego poboru opłat. Natomiast skarżąca Spółka nie przedstawiła dowodów, które zaprzeczałyby ustaleniom poczynionym przez organ. Z analizy pisma Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że opłata elektroniczna za przejazd po drogach krajowych pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], należącym do skarżącej Spółki, w dniu [...] stycznia 2015 r. o godzinie [...] oraz godzinie [...] nie została uiszczona. Strona nie składała reklamacji w związku z nieprawidłowym działaniem urządzenia viabox. Z nadesłanych wyjaśnień operatora systemu wynika też, że konto użytkownika zostało doładowane w dniu [...] stycznia 2015 r. o godzinie [...], a więc już po zarejestrowanych naruszeniach. Bramownice i system viatoll działały prawidłowo. Należy podkreślić, że doładowanie konta użytkownika po zarejestrowaniu naruszenia w systemie nie prowadzi do jego anulowania.

Z jednoznacznych ustaleń kontroli stacjonarnej przeprowadzonej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego wynika, że kara pieniężna w wysokości 1.500 zł prawidłowo została nałożona na skarżącą, jako właściciela pojazdu, poruszającego się po drogach krajowych bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej.

W świetle przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych zobowiązani są do uiszczania opłat elektronicznych, jeżeli poruszają się po nich pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat, które nakładają na nich przepisy ww. ustawy o drogach publicznych, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji i wina nie ma tu znaczenia. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa, mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji, przy uwzględnieniu tych okoliczności, które mogą znosić odpowiedzialność za powstałe naruszenia, jednakże w niniejszej sprawie takie nie występują.

Ustosunkowując się do podnoszonych przez skarżącą Spółkę zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy uznać, że organ Inspekcji Transportu Drogowego, wydając obie sporne decyzje administracyjne w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej, działał zgodnie z wszelkimi rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i rozstrzygania. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ zobowiązany był m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, o czym stanowi art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, co w niniejszej sprawie uczyniono. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można też organowi zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 kpa). Uzasadnienie decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń, w tym przeprowadzania dowodu z przesłuchania świadka w osobie kierowcy, bowiem stwierdzone naruszenia w istocie zaistniały, gdyż na koncie nie było dostępnych środków. Z kolei w uzasadnieniu prawnym decyzji przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono jej podstawy prawne. Natomiast sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem GITD, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Sąd uznał tym samym, że poczynione przez organ administracji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.