Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 612/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA del. Tomasz Judecki Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 9 grudnia 2021 r. I. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy C. dopuścił się bezczynności w zakresie ponownego rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 9 grudnia 2021 roku; II. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy C. do załatwienia punktów 1, 3 i 4 wniosku z dnia 9 grudnia 2021 r. - w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt I nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; IV. umarza postępowanie w zakresie pkt 2 wniosku skarżącego z dnia 9 grudnia 2021 r.; V. oddala dalej idącą skargę; VI. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy C. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżący P. P. wywiódł w piśmie z dnia 25 maja 2022 r. (data wpływu do organu – 26 maja 2022 r.) skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C. (dalej: organ, podmiot zobowiązany) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zarzucając naruszenie:

1) art. 61 ust. 1-2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art.10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej : u.d.i.p ) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku - poprzez brak zastosowania przepisu polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie Informacji publicznej. W związku z wskazanymi zarzutami wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 9 grudnia 2021 r., najpóźniej w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności

z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny, oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na poparcie skargi podał, że wnioskiem z dnia 9 grudnia 2021 r., wyrażonym w wiadomości e-mail, zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie :

1) llu kierowców w urzędzie zostało zatrudnionych od początku kadencji 2018-2023

i w jakim miesiącu?

2) Ilu kierowców zostało zwolnionych, wypowiedziało umowy lub upłynął okres umowy od początku kadencji 2018-2023 i w jakim miesiącu?

3) Ile samochodów zostało zakupionych do urzędu, w jakim miesiącu, za jaką kwotę

i jakich marek?

4) Ile samochodów zostało sprzedanych z urzędu, za jaką kwotę, w jakim miesiącu

i jakich marek? W odpowiedzi organ pismem z dnia 3 stycznia 2022 r. wezwał skarżącego do wykazania w terminie 14 dni "pod rygorem pozostawienia wniosku bez odpowiedzi", w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego

by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych. Strona w odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 17 stycznia 2022 r. wskazała, że objęte wnioskiem informacje nie stanowią informacji przetworzonej i nie zachodzi konieczność wytworzenia nowej jakościowo informacji. Ponadto wskazała dlaczego wnioskowane informacje są niezwykłe istotne z punktu widzenia opinii publicznej oraz dlaczego uzyskanie żądanych informacji przyczyni się do poprawy efektywności działania organu. Decyzją z dnia 31 stycznia 2022 r. odmówiono udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 9 grudnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia 17 marca 2022 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Strona skarżąca uzyskała informację, że decyzję organu II instancji doręczono organowi dnia 4 kwietnia 2022r. Pismem z dnia 29 kwietnia 2022 r. skarżący wezwał organ do niezwłocznego udostępnienia informacji w związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Do dnia wniesienia skargi organ nie załatwił sprawy. Wedle wskazań strony przedmiotem skargi jest bezczynność organu, powstała na skutek wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w wyniku uchylenia decyzji organu z dnia 31 stycznia 2022 r. W opinii strony poza sporem pozostaje,

że informacja objęta wskazanym wnioskiem jest informacją publiczną, a organ jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia na zasadach i w terminach przewidzianych w u.d.i.p. Termin do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynika z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i wynosi 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Termin ten może być przedłużony na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p, jednak powyższe musi być poprzedzone pisemnym zawiadomieniem wnioskodawcy, zawierającym przyczyny opóźnienia i planowany termin udostępnienia informacji. Nadto po zwrocie organowi sprawy przez organ II instancji zastosowanie mają terminy określone w u.d.i.p., bowiem sprawa ponowie toczy się na podstawie przepisów tej ustawy. Zatem skoro decyzja kasacyjna została doręczona organowi dnia 4 kwietnia 2022 r., to termin do ponownego rozpatrzenia sprawy upłynął dnia

18 kwietnia 2022r. (14 dni). Tymczasem podmiot zobowiązany mimo wystosowanego przez stronę wezwania do udostępnienia informacji nie podjął się ponownego załatwienia sprawy i nie dokonał wyjaśnienia okoliczności wskazanych przez organ II instancji. Tym samym termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p, upłynął, a organ po zwróceniu mu sprawy nie udostępnił informacji, ani też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia. Skarżący nie otrzymał jakiejkolwiek odpowiedzi od organu, a złożone przez niego wezwanie organ zlekceważył. Zdaniem skarżącego bezczynność organu jest trwała i ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co uprawnia tut. sąd do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł umorzenie postępowania na podstawie przepisu art. 161 §1 pkt. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 §3 p.p.s.a. W uzasadnieniu swojego stanowiska po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania organ przyznał, że nie dochował 14 dniowego terminu na udzielenie odpowiedzi na wniosek. Jednocześnie wskazał, że w dniu 25 maja 2022 r. wpłynęła do siedziby organu skarga na bezczynność organu w przedmiocie wniosku

strony o udostępnienie informacji publicznej. Organ po przeanalizowaniu skargi zastosował tryb samokontroli wynikający z przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a. i udzielił odpowiedzi na wniosek zainteresowanego w dniu 1 czerwca 2022 r. wskazując,

że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy dostępie do informacji publicznej. W opinii organu postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe bowiem organ uznał skargę w całości udzielając odpowiedzi na wniosek zatem przestał być w bezczynności.

W piśmie procesowym z dnia 6 września 2022 r. stanowiącym replikę na doręczoną stronie odpowiedź na skargę skarżący oświadczył, że podtrzymuje

w całości skargę. Przyznał, że po wniesieniu skargi otrzymał pismo informujące

o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej. Organ nie załatwił zatem sprawy w sposób pożądany przez skarżącego tj . przez udostępnienie informacji publicznej, nie podzielił bowiem zarzutów skargi i nie spełnił żądań skargi. W sprawie nie zastosowano instytucji autokontroli określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j. t. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej poniżej "p.p.s.a.").

W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.

Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika zaś z brzmienia art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim.

Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot obowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.; w skrócie "u.d.i.p.") wniosku z dnia 9 grudnia 2021 r. o udzielenie następujących informacji :

"1) llu kierowców w urzędzie zostało zatrudnionych od początku kadencji 2018-2023

i w jakim miesiącu ?

2) Ilu kierowców zostało zwolnionych, wypowiedziało umowy lub upłynął okres umowy od początku kadencji 2018-2023 i w jakim miesiącu ?

3) Ile samochodów zostało zakupionych do urzędu, w jakim miesiącu, za jaką kwotę

i jakich marek ?

4) Ile samochodów zostało sprzedanych z urzędu, za jaką kwotę, w jakim miesiącu

i jakich marek ?"

Pierwotnie organ załatwił sprawę z tego wniosku, decyzją z dnia 31 stycznia 2022 r., odmawiając w całości udostępnienia informacji publicznej (zakwalifikowanej przez organ jako informację o charakterze przetworzonym) z uwagi na brak wykazania interesu publicznego przez skarżącego.

Według art. 10 ust. 2 u.d.i.p. informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Jak stanowi art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, w przypadku odmowy jej udostępnienia organ wydaje decyzję (art. 16 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Przy czym w przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Według art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z ust. 2 art. 16 - do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Bezczynność organu na gruncie rozważanej ustawy zachodzi wówczas, gdy w zakreślonym ustawą terminie adresat wniosku nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie powiadamia, że nie posiada wnioskowanej informacji publicznej, bądź nie informuje, że żądana informacja nie ma charakteru publicznego. W przypadku skargi na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w zakresie informacji publicznej ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosków, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2355/13).

W realiach rozpoznawanej sprawy, skoro uprzednio wydaną decyzję organu odmawiającą udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej zniesiono z obrotu prawnego mocą decyzji ostatecznej z dnia 17 marca 2022 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., wydanej po rozpatrzeniu odwołania, i uchylając decyzję pierwszoinstancyjną z 31 stycznia 2022 r. przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, to rzeczą organu było rozpoznanie ponowne sprawy w trybie u.d.i.p., w tym z zachowaniem terminu określonego w art. 13 u.d.i.p., jak słusznie twierdzi skarżący.

W przypadku uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania, organ pierwszej instancji jest w dalszym ciągu zobowiązany do załatwienia wniosku i związany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem organ dla ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego nie dotrzymał terminu ustawowego z art. 13 u.d.i.p., wskutek czego popadł w bezczynność z tego tytułu. Stan tej bezczynności nie ustąpił wszakże całkowicie, wbrew przekonaniu organu, po wywiedzeniu skargi wobec wystosowania przez organ pisma do skarżącego w dniu 1 czerwca 2022 r. z podaniem, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu bowiem, odmiennie niż przyjmuje to organ, informacje objęte rzeczonym wnioskiem mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, za wyjątkiem punktu 2 wniosku, o czym mowa poniżej.

Należy zauważyć, że według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Wśród informacji publicznych ustawodawca wymienił informacje o zasadach funkcjonowania organów władzy publicznej, w tym o organizacji (art. 6 ust. 1 - pkt 2 lit. b), trybie działania w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej (art. 6 ust.1 pkt 3 lit.b u.d.i.p.) i majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 - pkt 2 lit. f i pkt 5 lit.c u.d.i.p.).

Bezsprzecznie informacje dotyczące, jak w przedmiotowym żądaniu skarżącego, samochodów oraz ilości zatrudnianych kierowców, odnoszą się do zasad i praktyki funkcjonowania organu, w tym zarządzania zasobami osobowymi i materialnymi oraz gospodarowania posiadanym mieniem. Dane te mają związek z wydatkami ponoszonymi przez podmiot publiczny (jednostkę samorządu terytorialnego), a jako że wydatki te są finansowane ze środków publicznych, to mieszczą się w kategorii informacji publicznej. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Nie może więc zdaniem Sądu budzić wątpliwości, że w prezentowanym kształcie przedmiotowy wniosek w zakresie żądań objętych pkt 1, 3 i 4 obejmuje dostęp do informacji, którym należy przypisać publiczny charakter w rozumieniu komentowanej ustawy.

W piśmiennictwie podkreśla się, że w informacjach o organach, osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach powinny znaleźć się informacje na temat tych wszystkich pracowników, którzy biorą udział we wszelkiego rodzaju procedurach decyzyjnych oraz na temat zasad i warunków wykonywania przez nich swoich kompetencji i obowiązków. Obowiązek udzielenia informacji obejmuje więc m.in. dane imienne, stanowisko, zakres kompetencji, podległość służbową, sposób, a nawet moment nawiązania stosunku służbowego. Wyłączeniu podlegają tylko te osoby, które wykonują czynności o charakterze usługowym (por. M. Bernaczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn informacji publicznej. Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, s. 77). Na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują zadania powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (tak: I. Kamińska, (w:) M. Rozbicka-Ostrowska, I. Kamińska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, teza 2 do art. 5; wyd. LexisNexis). Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 20 marca 2006 r. (sygn. akt K. 17/2005; Lex Polonica nr 402772), wydanego na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjął, że ustalenie tego, czy funkcja sprawowana przez określoną osobę, jest funkcją publiczną, powinno odnosić się do badania, czy osoba ta w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Trybunał podkreślił, iż nie każdy pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji. (...). Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Czynności usługowe lub techniczne, na które powołuje się Trybunał jako dystynkcję między osobami pełniącymi funkcje publiczne, a osobami, które funkcji takich nie pełnią, odnosić należy do zadań niemających władczego charakteru, a sprawowanych np. przez kierowców, osoby sprzątające, portierów, pracowników ochrony, serwis techniczny. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w piśmiennictwie, w którym przyjmuje się, że zwrot "pełni czynności wyłącznie usługowe" należy odnosić do takich pracowników, których obowiązki nie wiążą się z osobistym udziałem w wykonywaniu władztwa publiczno-prawnego, w tym także w procesie przygotowywania aktów stosowania prawa (por. Mariusz Jabłoński, Udostępnienie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 136).

Wobec tego, o ile informacje dotyczące ogólnych danych statystycznych dotyczących ilości zatrudnianych pracowników pełniących czynności usługowe lub techniczne można uznać za informacje publiczne - choćby z uwagi na wydatkowanie środków z publicznych źródeł (np. z majątku jednostki samorządu terytorialnego) na ich zatrudnianie, o tyle już w kwestii ujawniania trybu zwalniania tych pracowników ze świadczenia stosunku pracy, dotyczących umów o pracę lub innych umów, przykładowo umów zlecenia, o dzieło etc., należy z wyłączyć z tej kategorii, nie są to bowiem informacje publiczne, lecz prywatne - jako odnoszące się wyłącznie do sfery indywidualnej pracownika wykonującego czynności tylko usługowe lub techniczne.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność (w pkt. I sentencji wyroku), zobowiązał organ do rozpoznania punktów 1, 3 i 4 wniosku skarżącego z 9 grudnia 2021 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt II sentencji).

W aspekcie punktu 2 wniosku organ wprawdzie słusznie przyjął, iż nie jest to informacja publiczna, lecz odpowiedział dopiero po wywiedzeniu skargi na bezczynność, uczynił to bowiem w dniu 1 czerwca 2022 r., tym samym pozostawał bezczynny w tej materii na dzień złożenia skargi. Uzasadniało to umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego w tej mierze (pkt IV sentencji wyroku), na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W ocenie Sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (o czym mowa w pkt III sentencji), gdyż przede wszystkim okres bezczynności nie był na tyle znaczny by usprawiedliwiał taką kwalifikację. Brak prawidłowej realizacji wniosku skarżącego nie wynikał z lekceważenia obowiązków informacyjnych przez organ, lecz stanowił skutek błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. Z analogicznych powodów Sąd nie stwierdził podstaw do wymierzenia organowi grzywny na mocy art. 149 § 2 p.p.s.a., wobec czego oddalił w tej części skargę (pkt V sentencji).

O kosztach postępowania (pkt VI wyroku), obejmujących wpis od skargi, Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.