Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 732/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Szef Służby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 223
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant referent stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy w korpusie aspirantów Służby Celnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Służby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. o mianowaniu K. M. na stopień służbowy młodszego aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 23 listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w S., działając na podstawie art. 223 ust. 1, 4 i 7 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, mianował K. M. z dniem [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy młodszego aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej.

Pismem z dnia 10 grudnia 2009 r. K. M. złożył do Szefa Służby Celnej odwołanie od decyzji (aktu mianowania) Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] listopada 2009 r., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, poprzez mianowanie go na stopień podkomisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz wskazania, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy wziąć pod uwagę dyspozycję art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. rażące naruszenie przepisów prawa, w tym zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. oraz bezpośrednio w art. 7 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego (art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej) i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o interpretację Dyrektora Departamentu Służby Celnej Ministerstwa Finansów zawartą w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...];

2. rażące naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowania przez odwołującego stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników;

3. naruszenie norm prawa materialnego przejawiające się w błędnej wykładni art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej w zakresie terminu "zajmowania stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników" oraz niezastosowanie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej podczas rozstrzygania sprawy.

W uzasadnieniu odwołania wskazał, że od dnia 1 września 2009 r. do dnia dzisiejszego, pełni służbę jako kierujący sekcją, które to stanowisko związane jest z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Regulamin organizacyjny jednostki Urząd Celny w S. Oddział Celny w Sx. Sekcja Kontroli Osób oraz karta zakresu obowiązków i uprawnień określały zaś jednoznacznie, że służba kierującego sekcją obejmuje: kierowanie pracą podwładnych, odpowiedzialność za funkcjonowanie komórki i efekty jej pracy, kontrolę funkcjonalną podwładnych oraz wyznaczanie zadań funkcjonariuszom podporządkowanym. Podniósł również, że arkusz ocen funkcjonariusza - kierującego sekcją, przewidywał ocenę funkcjonariusza na zasadach analogicznych do oceny innych kierowników. Służba odwołującego na "stanowisku" kierującego sekcją związana była zatem wprost z podporządkowaniem innych funkcjonariuszy i pracowników sekcji. Zarzucił, że Dyrektor Izby Celnej w S. nie przyjął za podstawę decyzji przepisu powszechnie obowiązującego, gdyż dokonał rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o interpretację Dyrektora Departamentu Służby Celnej Ministerstwa Finansów zawartą w piśmie z dnia 2 listopada 2009 r., nakazującą wykładanie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy w ten sposób, że stanowisko, którego zajmowanie wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy lub pracowników to stanowisko należące do wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej oraz stanowisko kierownicze wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Dyrektor Izby Celnej nie kierował się tym samym dyspozycją ustawy lecz wytycznymi przełożonego. Zdaniem odwołującego przedstawiona interpretacja sprzeczna jest z treścią art. 17 ust. 13 dawnej ustawy. Użyte bowiem w powyższym przepisie sformułowanie "w szczególności" wskazuje, że katalog stanowisk kierowniczych nie jest katalogiem zamkniętym, z związku z tym dopuszcza się inne stanowiska będące stanowiskami kierowniczymi w rozumieniu art. 17 ust. 13 poprzednio obowiązującej ustawy. Na poparcie swego stanowiska powołał się na poglądy doktryny prawa pracy, zgodnie z którymi stanowisko służbowe ma charakter kierowniczy, jeżeli związane jest z organizowaniem pracy innych pracowników. W konkluzji stwierdził, że spełniał przesłanki do mianowania na stopień podkomisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.

Szef Służby Celnej w piśmie z dnia 13 stycznia 2010 r. poinformował odwołującego, że mianowanie na stopień służbowy nie ma charakteru decyzji administracyjnej, a zatem nie przysługuje w tym przypadku odwołanie w trybie administracyjnym. Uzasadniając powyższe stanowisko powołał się na przepisy rozdziału 12 ustawy o Służbie Celnej "Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego".

K. M. w piśmie z dnia 1 lutego 2010 r. skierował do Szefa Służby Celnej żądanie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wniesionego odwołania od aktu mianowania i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej co do istoty.

Szef Służby Celnej w piśmie z dnia 11 lutego 2010 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie mianowania na stopień, powołując się na orzeczenie NSA z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 961/08.

Pismem z dnia 5 marca 2010 r. K. M. złożył zażalenie do Ministra Finansów na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. przez Szefa Służby Celnej.

W odpowiedzi, Minister Finansów w piśmie z dnia 13 kwietnia 2010 r. poinformował zainteresowanego, że nie doszło do zwłoki w załatwieniu sprawy dotyczącej mianowania na stopień służbowy. W związku z tym przepis art. 35 § 1 k.p.a. nie ma zastosowania w tym przypadku.

Wobec ostatecznego przesądzenia kwestii charakteru prawnego mianowań na stopnie służbowe na podstawie art. 223 ustawy o Służbie Celnej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Szef Służby Celnej wszczął postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie.

W wyniku rozpoznania odwołania K. M., Szef Służby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] listopada 2009 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż obowiązek nadania nowego stopnia służbowego funkcjonariuszom Służby Celnej w terminie do dnia 30 listopada 2009 r. wynikał z przepisu art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323).

Badając zasadność mianowania K. M. na stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej, Szef Służby Celnej stwierdził, iż w jego przypadku przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy nie mógł mieć zastosowania. Przepis ten dotyczy bowiem funkcjonariusza, który w dniu wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko wiążące się z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika zaś jednoznacznie, że w dacie tej K. M. zajmował stanowisko starszego kontrolera celnego i posiadał stopień służbowy dyspozytora celnego. Wobec powyższego obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej w S. było mianowanie go na stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej – zgodnie z dyspozycją art. 223 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

Organ odwoławczy podkreślił, iż podporządkowanie służbowe, o którym mowa w art. 223 ust. 3 ww. ustawy dotyczy stanowisk należących do wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej oraz stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej wymienionych odpowiednio w art. 17 ust. 1 i ust. 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, przy czym do stanowisk kierowniczych wymienionych w art. 17 ust. 13 ustawodawca zaliczył kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej. Zwrócił również uwagę na załącznik Nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz. U. Nr 25, poz. 301 z późn. zm.), podkreślając, iż zawiera on pełen katalog stanowisk służbowych w Służbie Celnej. W omawianym załączniku nie wyszczególniono natomiast stanowiska kierującego sekcją. Nie ulega zaś wątpliwości, że w kontekście uregulowań zawartych tak w ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, jak i w ww. rozporządzeniu, źródłem podporządkowania służbowego jest zajmowane stanowisko. Wobec powyższego przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy mógł mieć zastosowanie wyłącznie do funkcjonariuszy zajmujących stanowiska kierownicze wymienione w załączniku do ww. rozporządzenia.

Organ zaznaczył, że kwestie związane ze stanowiskami kierowniczymi w Służbie Celnej unormowane zostały w Rozdziale 4 poprzednio obowiązującej ustawy o Służbie Celnej. W art. 17 ust. 1 tej ustawy, ustawodawca zdefiniował pojęcie wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej, a w ust. 13 tego artykułu zdefiniował pojęcie stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej, przez które rozumiane są stanowiska wiążące się z podporządkowaniem służbowym innych funkcjonariuszy celnych lub pracowników, w szczególności stanowiska: kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 14 ww. ustawy, do obsadzania i zwalniania stanowisk kierowniczych, tj. stanowisk, o których mowa w art. 17 ust. 13 stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące powoływania i odwoływania zastępcy naczelnika urzędu celnego.

Tymczasem wbrew twierdzeniom K. M., nie zajmuje on stanowiska kierującego Sekcją Kontroli Osób, lecz stanowisko starszego kontrolera celnego i w ramach tegoż stanowiska w Karcie Zakresu Obowiązków i Uprawnień, określono zadania na tym stanowisku przewidziane. Fakt wyznaczenia odwołującego na kierującego Sekcją Kontroli Osób nie jest natomiast równoznaczny z objęciem stanowiska, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnieniem obowiązków na takim stanowisku.

Organ zaznaczył jednocześnie, że przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r., odnosi się wprost do stanu sprzed dnia wejścia w życie ustawy, co dosłownie wynika z jego brzmienia. Wobec powyższego winno się nadać mu takie znaczenie, jakim ustawodawca posługiwał się na gruncie ustawy uchylonej. Skoro więc na gruncie poprzedniego stanu prawnego istniały stanowiska, które wiązały się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy lub pracowników, a które ustawodawca wymienia wprost w art. 17 ust. 13 ustawy uchylanej, to bezzasadny jest postulat interpretowania powyższego przepisu w innym znaczeniu. Z treści art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy wynika natomiast w sposób jednoznaczny, że źródłem podporządkowania służbowego jest zajmowane stanowisko. W tym stanie rzeczy, zdaniem Szefa Służby Celnej, brak jest podstaw do zastosowania rozszerzającej wykładni art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy. Gdyby bowiem ustawodawca zamierzał rozszerzyć, poza osoby formalnie pełniące służbę na stanowisku związanym z podporządkowaniem funkcjonariuszy lub pracowników, krąg podmiotów, które winny być mianowane do ww. korpusu, to unormowałby taką sytuację stosownym zapisem wprost.

Podniósł też, że dokumenty zalegające w aktach osobowych funkcjonariusza, nie potwierdzają faktu kierowania przez niego Sekcją Kontroli Osób w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Również znajdujące się w aktach osobowych funkcjonariusza arkusze ocen i opinii, na których dokonuje się oceny sposobu wykonywania przez funkcjonariusza zadań wynikających z zakresu czynności, w punkcie E - "Zdolności kierownicze (dotyczy kadry kierowniczej)", nie zawierają stosownych adnotacji, co dowodzi, że odwołujący nie należał do kadry kierowniczej Służby Celnej.

Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, iż nie kwestionuje faktu kierowania przez odwołującego Sekcją Kontroli Osób. Powyższe potwierdza bowiem Karta Zakresu Obowiązków i Uprawnień ww. funkcjonariusza. Została ona jednak przyjęta przez K. M. do wiadomości i stosowania w dniu 6 sierpnia 2010 r., a zatem już po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Niemniej jednak, w świetle powyższych wywodów, nawet w sytuacji, gdyby odwołujący kierował sekcją w dniu wejścia w życie omawianej ustawy, fakt ten nie mógłby skutecznie wpłynąć na określenie mu stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. M. zarzucił organowi:

1. naruszenie norm prawa materialnego, poprzez rażące naruszenie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z art. 17 ust. 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, przez ich błędną wykładnię w zakresie terminu "zajmowania stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników", polegającą na przyjęciu wbrew literalnemu brzmieniu przepisów, iż katalog wiążących się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej obejmuje wyłącznie wyliczone jako przykładowe stanowiska kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej, a w konsekwencji – uznaniu, iż inne stanowiska związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych nie istnieją zaś kierowanie sekcją w oddziale urzędu celnego nie wiąże się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych, co doprowadziło do niezastosowania art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej podczas rozstrzygania sprawy;

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, poprzez:

a) rażące naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na orzekaniu przez organ w oparciu o niepełny, wybiórczo zebrany materiał dowodowy oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego co do istoty sprawy w niezbędnej części, a to w szczególności przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków – bezpośrednich przełożonych skarżącego, jego podwładnych i in. na okoliczność zajmowania przez K. M. stanowiska związanego z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy i wydaniu decyzji bez wyjaśnienia stanu faktycznego w odniesieniu do istoty sprawy - zajmowania przez skarżącego w dniu wejścia w życie ustawy stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników (kierującego sekcją), a w konsekwencji – przyjęciu wbrew rzeczywistemu stanowi faktycznemu, iż skarżący nie zajmował w dniu wejścia w życie ustawy stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych - kierującego sekcją;

b) naruszenie przepisu art. 9 k.p.a., polegające na niepoinformowaniu skarżącego w sposób należyty o istotnych dla sprawy okolicznościach faktycznych, to jest wątpliwościach organu co do zajmowania przez skarżącego w dniu wejścia w życie ustawy stanowiska kierującego sekcją;

c) naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a., polegające na pozbawieniu skarżącego możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności w zakresie kierowania przez niego Sekcją Kontroli Osób Urzędu Celnego w S. Oddział Celny w Sx.;

d) naruszenie przepisu art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., polegające na niewzięciu przez organ pod uwagę faktów znanych mu z urzędu – okoliczności pełnienia przez skarżącego służby na stanowisku kierującego sekcją, względnie – uwzględnieniu przez organ jako znanych mu z urzędu faktów nieznajdujących potwierdzenia w rzeczywistości (niepełnienia przez skarżącego służby na stanowisku kierującego sekcją) bez zakomunikowania tego faktu skarżącemu i nieprzyznaniu mu możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu na tym etapie oraz wypowiedzenia się co do materiału dowodowego w tym zakresie.

Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej pełnił służbę jako kierujący sekcją. Regulamin organizacyjny jednostki Urząd Celny w S. Oddział Celny w Sx. Sekcja Kontroli Osób oraz karta zakresu obowiązków i uprawnień określały zaś jednoznacznie, że służba kierującego sekcją obejmuje: kierowanie pracą podwładnych, odpowiedzialność za funkcjonowanie komórki i efekty jej pracy, kontrolę funkcjonalną podwładnych oraz wyznaczanie zadań funkcjonariuszom podporządkowanym. Ponadto arkusz ocen funkcjonariusza - kierującego sekcją, przewidywał ocenę funkcjonariusza na zasadach analogicznych do oceny innych kierowników. Służba skarżącego na stanowisku kierującego sekcją związana była zatem wprost z podporządkowaniem innych funkcjonariuszy i pracowników sekcji. Powyższe potwierdza decyzja nr [...] Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie funkcjonowania systemu kontroli zarządczej w Izbie Celnej w S., w której treści wskazuje się wprost, iż podmiotami odpowiedzialnymi za sprawowanie kontroli zarządczej są m.in. kierownicy komórek organizacyjnych urzędów celnych, w tym – kierujący sekcjami (§ 1 ust. 1 pkt 1 decyzji), którzy to m.in. zapoznają podległych pracowników i funkcjonariuszy celnych z dokumentami, zawierającymi mechanizmy systemu kontroli (§ 9 zd. 1 decyzji).

Zgodnie zatem z brzmieniem przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy skarżący, jako osoba pełniąca służbę na stanowisku kierowniczym (związanym z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy) winien zostać w określonym w ustawie terminie mianowany na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, tj. co najmniej na stopień służbowy podkomisarza celnego. Mianowanie go na stopień w korpusie aspirantów celnych doprowadziło natomiast do zrównania go z jego podwładnymi, prowadząc do zatarcia hierarchii służbowej w kierowanej przez niego jednostce organizacyjnej i utrudniając tym samym właściwe wykonywanie zadań nałożonych na skarżącego w związku z zajmowanym przez niego stanowiskiem.

W ocenie skarżącego organ błędnie przyjął, że stanowisko kierującego sekcją nie należy do katalogu "stanowisk związanych z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy" w rozumieniu art. 223 ustawy, zawężając zakres tego pojęcia do wymienionych w art. 17 ust. 13 in fine dawnej ustawy o Służbie Celnej stanowisk: kierownika referatu, kierownika zmiany, kierownika oddziału oraz naczelnika urzędu.

Skarżący podkreślił, iż art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy w swym literalnym brzmieniu nie odwołuje się do jakiegokolwiek zamkniętego katalogu stanowisk służbowych, co więcej – nie odwołuje się on w ogóle do pojęcia "stanowisko służbowe". Zgodnie z jego brzmieniem mianowanie na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych dotyczy wszystkich tych osób, które pełniły służbę na jakimkolwiek stanowisku związanym z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Nie sposób zatem twierdzić, iż art. 223 ust. 3 pkt 2 stosuje się wyłącznie do stanowisk wymienionych w odpowiednim załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów.

O wadliwości wykładni dokonanej w zaskarżonej decyzji świadczy również dokładnie przytoczona treść art. 17 ust. 13 dawnej ustawy o Służbie Celnej. Użycie bowiem przez ustawodawcę w tym przepisie terminu "w szczególności" oznacza, że katalog stanowisk kierowniczych nie jest, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, katalogiem zamkniętym, a w związku z tym dopuszcza się inne stanowiska, będące stanowiskami kierowniczymi.

Dlatego też właśnie katalog stanowisk, o których mowa w art. 223 ust. 3 pkt 2, pozostał katalogiem otwartym, obejmującym wszystkie te osoby, których stanowiska funkcjonalnie (a nie tylko nomenklaturowo) związane były z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników.

Za wadliwe i całkowicie sprzeczne z rzeczywistością oraz przepisami prawa należy uznać w ocenie skarżącego stanowisko zajęte przez organ w zaskarżonej decyzji, iż poprzednio obowiązujące przepisy "nie przewidywały istnienia stanowiska kierującego sekcją". Komórki organizacyjne, które mogą i mogły być tworzone w ramach struktury organizacyjnej Służby Celnej, określało bowiem, na podstawie art. 1d ust. 4 dawnej ustawy, zarządzenie nr 8 Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 tego zarządzenia, w urzędach celnych mogły być tworzone następujące komórki organizacyjne: referat, sekcja, jednoosobowe stanowiska pracy. Ponadto na mocy § 8 ust. 1 pkt 2 ww. zarządzenia, w urzędach mogły być tworzone zewnętrzne jednostki organizacyjne – oddziały, w których także możliwe było wyodrębnianie kolejno: referatów, sekcji, jednoosobowych stanowisk pracy. Stosownie do § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b zarządzenia, w skład sekcji wchodziły co najmniej 2 osoby, włącznie z kierującym (co niewątpliwie przesądza również o istnieniu w ramach sekcji podporządkowania służbowego). Sekcją kierowała, stosownie do § 8 ust. 2 zarządzenia nr 8, osoba wyznaczona przez naczelnika urzędu. Na takie właśnie stanowisko wyznaczony został skarżący. Nie sposób zatem twierdzić, iż w strukturze Służby Celnej nie istniało stanowisko, o wyznaczeniu na które stanowi sam prawodawca.

Ponadto z przepisu § 5 ust. 2 statutu Urzędu Celnego, stanowiącego załącznik nr 1 do przedmiotowego zarządzenia nr 8, wynika, iż w uzasadnionych przypadkach czas pracy danej komórki organizacyjnej może wynosić ponad 8 godzin na dobę, co skutkować może wprowadzeniem zmianowego systemu pracy. W Oddziale Celnym w S. funkcjonuje taki właśnie system, w takim systemie pracuje również wyodrębniona komórka organizacyjna oddziału – Sekcja Kontroli Osób. Zgodnie zaś z § 5 ust. 4 statutu, w przypadku wprowadzenia w danej komórce organizacyjnej pracy zmianowej Dyrektor Izby, na wniosek Naczelnika Urzędu, obligatoryjnie powołuje kierownika zmiany. Oznacza to, iż dana komórka organizacyjna, funkcjonująca w systemie zmianowym, kierowana jest przez kierownika zmiany. Oczywiste jest natomiast, że osoba, pełniąca służbę na stanowisku odpowiadającym treścią stanowisku kierownika zmiany, zajmuje takie właśnie stanowisko. Wobec powyższego zasadne byłoby przyjęcie, iż treścią stanowiska, zajmowanego przez skarżącego, było kierowanie zmianą, które to stanowisko zdaniem organu niewątpliwie należy do stanowisk kierowniczych. Oznacza to, iż organ naruszył wskazane w petitum skargi przepisy prawa materialnego, co skutkować winno uchyleniem obu wadliwych w stopniu rażącym decyzji.

Zaskarżona decyzja narusza również w stopniu rażącym przepisy prawa procesowego, w tym zasadę prawdy obiektywnej, statuowaną w art. 7 k.p.a., a której rozwinięcie stanowią art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Obowiązkiem Szefa Służby Celnej, a wcześniej – Dyrektora Izby Celnej było bowiem ustalenie istoty sprawy, a więc stanu faktycznego, decydującego o zastosowaniu określonej normy prawa materialnego w oparciu m.in. o zeznania świadków – bezpośrednich przełożonych skarżącego, jego podwładnych i in. Organ przeprowadził natomiast niepełne, wręcz szczątkowe postępowanie dowodowe i nie ustalił w sposób należyty faktów istotnych dla sprawy, a więc kwestii kierowania przez skarżącego Sekcją Kontroli Osób, opierając się jedynie na fakcie, iż we własnym zakresie pewnych dokumentów nie posiadał.

W niniejszej sprawie wystarczające i przesądzające o prawdziwości twierdzeń skarżącego byłoby natomiast zwrócenie się przez organ do jego bezpośrednich przełożonych – kierownika oddziału celnego w Sx. i Naczelnika Urzędu Celnego w S. z pytaniem odnośnie momentu powierzenia skarżącemu kierowania sekcją. Możliwe i zasadne byłoby też przesłuchanie w charakterze świadków podporządkowanych skarżącemu funkcjonariuszy celnych, należących do Sekcji Kontroli Osób Oddziału Celnego w Sx.

Jeżeli natomiast organ uznał, iż zebrany przezeń materiał dowodowy nie wystarczy do przyjęcia, że okoliczności faktyczne sprawy odpowiadają twierdzeniom strony (skarżącego), to nie zwalniało go to z obowiązku wezwania strony do przedłożenia stosownych dowodów.

Okoliczności powyższe wskazują na naruszenie przez organ administracji przepisu art. 9 k.p.a. Z przepisu tego w sposób niewątpliwy płynie bowiem wniosek, iż organ zobowiązany był poinformować i pouczyć stronę, działającą wszak w imieniu własnym, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, o dostrzeganych przez siebie wątpliwościach co do stanu faktycznego oraz o konsekwencjach jego niewykazania.

Z okoliczności sprawy wynika także naruszenie przez organ naczelnej zasady postępowania administracyjnego, jaką jest zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, umożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań.

Doszło też do naruszenia przepisu art. 77 § 4 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Organ ustalił bowiem stan faktyczny sprawy w oparciu o będące w jego posiadaniu akta osobowe skarżącego. Tym samym należy przyjąć, iż zawarte w nich informacje potraktował jako znane mu "z urzędu". Skoro zaś takie było rozumowanie organu, to zgodnie z art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. winien był zakomunikować o tym stronie i co najmniej – umożliwić jej wypowiedzenie się co do owych faktów, czego jednak niewątpliwie nie uczynił.

Ponadto, organ naruszył przepis art. 77 § 4 k.p.a. również w ten sposób, iż nie wziął pod uwagę faktów, które winny mu być znane urzędowo, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego co do okoliczności, mającej kapitalne znaczenie dla prawidłowości wydanej decyzji.

W konsekwencji obie decyzje, zapadłe w niniejszej sprawie, naruszają wskazane w petitum skargi przepisy, co skutkować winno ich uchyleniem.

Szef Służby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż w art. 17 ust. 14 ustawy o Służbie Celnej z 1999 r. ustawodawca przewidział, iż do obsadzania i zwalniania stanowisk kierowniczych, tj. stanowisk, o których mowa w art. 17 ust. 13 ustawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące powoływania i odwoływania zastępcy naczelnika urzędu celnego. Powyższe wskazuje w sposób jednoznaczny, że stanowiska kierownicze w Służbie Celnej to stanowiska obsadzane w drodze powołania. Tymczasem K. M. nie został powołany na stanowisko kierującego sekcją, takiej kategorii stanowisk, w tym kierowniczych, nie przewidywały bowiem przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (nie przewidują również przepisy obecnie obowiązującego aktu prawnego).

Organ przyznał, że przepis art. 17 ust. 13 poprzednio obowiązującego aktu prawnego nie zawierał zamkniętego katalogu stanowisk kierowniczych. Niemniej jednak pełen katalog stanowisk służbowych w Służbie Celnej, na których funkcjonariusze celni mogli pełnić służbę, zawierał załącznik Nr 1 (Tabele stanowisk służbowych oraz wymaganych kwalifikacji do ich zajmowania) do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r.

Organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy nie odwołuje się do jakiegokolwiek zamkniętego katalogu stanowisk służbowych, co więcej – nie odwołuje się w ogóle do pojęcia "stanowisko służbowe", wskazując, iż przepisy ustawy o Służbie Celnej nie przewidują możliwości pełnienia przez funkcjonariuszy celnych służby na stanowiskach innych niż stanowiska służbowe, których pełen katalog zawiera przywołany wyżej załącznik Nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r.

Dokumentem przemawiającym za zasadnością mianowania skarżącego na stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej nie może być natomiast regulamin organizacyjny Urzędu Celnego w S. Oddział Celny w Sx. Sekcja Kontroli Osób oraz karta zakresu obowiązków i uprawnień określające, że służba kierującego sekcją obejmuje kierowanie pracą podwładnych, odpowiedzialność za funkcjonowanie komórki i efekty jej pracy, kontrolę funkcjonalną podwładnych oraz wyznaczanie zadań funkcjonariuszom podporządkowanym.

Szef Służby Celnej podkreślił, że organy nie kwestionują faktu istnienia Sekcji Kontroli Osób, którą w ramach zleconych czynności faktycznych na stanowisku starszego kontrolera celnego kieruje skarżący. Nie przeczą również, że kierowanie sekcją wiąże się z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Niemniej jednak wyznaczenie funkcjonariusza przez naczelnika urzędu na kierującego sekcją, nie może być utożsamiane z objęciem przez niego stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnieniem obowiązków na takim stanowisku, do czego wprost nawiązuje przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. Gdyby bowiem ustawodawca zamierzał rozszerzyć, poza osoby formalnie pełniące służbę na stanowisku związanym z podporządkowaniem funkcjonariuszy lub pracowników, krąg podmiotów, które winny być mianowane do ww. korpusu, to unormowałby taką sytuację stosownym zapisem wprost. Wobec braku takowej regulacji brak jest podstaw do zastosowania rozszerzającej wykładni art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy.

W świetle powyższego dowodem mającym istotne znaczenie w sprawie nie może być również decyzja nr [...] Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie funkcjonowania systemu kontroli zarządczej w Izbie Celnej w S., która wydana została po upływie ponad roku od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

Odnosząc się do zarzutu niepełnego przeprowadzenia postępowania dowodowego organ wyjaśnił, iż stojąc na stanowisku, że wyznaczenie funkcjonariusza zajmującego określone stanowisko służbowe (w rozpatrywanym przypadku: starszego kontrolera celnego) na kierującego sekcją nie jest równoznaczne z objęciem stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników, nie widział powodów do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Nawet bowiem w sytuacji ustalenia w toku tego postępowania faktu kierowania przez skarżącego sekcją już w dacie wejścia w życie ustawy o Służbie Celnej, fakt ten nie mógłby skutecznie wpłynąć na określenie stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Wobec czego zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. należy uznać za bezzasadne.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., organ podkreślił, iż dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia tego przepisu. W rozpatrywanej sprawie, pozbawienie funkcjonariusza możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów nie miało, w ocenie organu, wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia w sprawie.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2011 r. podtrzymał zarzuty skargi. Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, nie zgodził się z twierdzeniami organu, że kierowanie sekcją następowało li tylko na podstawie zleconych czynności faktycznych. Podniósł, iż organ w odpowiedzi na skargę przyznał wprost okoliczność, że kierowanie Sekcją Kontroli Osób związane jest z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych i pracowników, co sprawia, iż de facto uznał zasadność skargi. Nie zgodził się też z zarzutami organu o nieprzydatności zgłoszonych w skardze wniosków dowodowych z dokumentów na potwierdzenie kierowniczego charakteru zajmowanego przez niego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl zaś art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga K. M. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Szefa Służby Celnej oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

W sprawie niniejszej kwestią sporną jest wykładnia przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323).

Przepis ten stanowi, że funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2 określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.

Skarżący, powołując się na treść powyższego przepisu wskazywał, że od dnia 1 września 2009 r., pełnił służbę jako kierujący Sekcją Kontroli Osób w Oddziale Celnym w Sx., które to stanowisko związane było z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników, dlatego też powinien zostać mianowany na stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.

W ocenie Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że dla wykładni użytego w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej pojęcia "zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku" należy odwołać się do przepisów ustawy wcześniejszej z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej.

Ustawodawca w ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej tylko w jednym przypadku, a mianowicie w art. 17 ust. 13, posłużył się pojęciem "stanowisk, które wiążą się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników".

Przepis art. 17 ust. 13 ww. ustawy stanowił, że stanowiska, które wiążą się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, w szczególności stanowiska: kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej, są stanowiskami kierowniczymi w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej.

Przepis ust. 14 art. 17 stanowił z kolei, że do obsadzania i zwalniania stanowisk, o których mowa w ust. 13, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące powoływania i odwoływania zastępcy naczelnika urzędu celnego. Oznacza to, że organem właściwym do powoływania na stanowiska, które wiązały się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników i odwoływania z tych stanowisk był dyrektor izby celnej, działający na wniosek naczelnika urzędu celnego (art. 17 ust. 12 ww. ustawy).

Katalog stanowisk związanych z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników wymieniony w art. 17 ust. 13 nie był oczywiście katalogiem wyczerpującym o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Nie ulega jednak wątpliwości, że powoływanie na stanowiska kierownicze związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, w świetle przepisów ustawy z dnia 24 lipca 1999 r., należało do właściwości dyrektora izby celnej.

Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 2 obowiązującego do dnia 31 października 2009 r. zarządzenia Ministra Finansów Nr 24 z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. Urz. MF. Nr 14, poz. 103), które wydane zostało za podstawie art. 1 lit. d ust. 4 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, w urzędach celnych mogły być tworzone wewnętrzne komórki organizacyjne, w tym sekcje – składające się z co najmniej 2 osób, włącznie z kierującym. Przepis § 10 ust. 3 ww. zarządzenia stanowił z kolei, że sekcją kieruje osoba wyznaczona przez naczelnika urzędu.

Skoro zatem w świetle przepisów ww. zarządzenia Nr 24 osoba kierująca sekcją nie była powoływana przez dyrektora izby celnej, na wniosek naczelnika urzędu celnego, lecz wyznaczana przez naczelnika urzędu, to nie można uznać, że było to stanowisko związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników w rozumieniu art. 17 ust. 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej.

W sprawie niniejszej jest okolicznością niesporną, że skarżący został wyznaczony do kierowania Sekcją Kontroli Osób w Oddziale Celnym w Sx. przez Naczelnika Urzędu Celnego. Dyrektor Izby Celnej w S. ani nie powołał go na to stanowisko, ani też nie powierzył mu pełnienia obowiązków na tym stanowisku.

Powyższe wskazuje w ocenie Sądu jednoznacznie, że skarżący przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej nie zajmował stanowiska, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, w rozumieniu przepisów ustawy o Służbie Celnej z dnia 24 lipca 1999 r. Nie było zatem podstaw do mianowania go na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.

Skarżący, w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej zajmował stanowisko starszego kontrolera celnego i posiadał stopień służbowy dyspozytora celnego, a zatem w oparciu z przepis przejściowy art. 223 ust. 4 tej ustawy został prawidłowo mianowany na stopień służbowy w korpusie aspirantów Służby Celnej.

Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. W ocenie Sądu, w toku postępowania przed organem odwoławczym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Organ zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Naruszenie przez organ art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak zapoznania skarżącego przed wydaniem decyzji z zebranym materiałem dowodowym, nie miało natomiast, w ocenie Sądu, wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w sprawie.

Należy w tym miejscu podkreślić, że organ odwoławczy nie zakwestionował faktu, iż skarżący w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej kierował Sekcją Kontroli Osób w Oddziale Celnym w Sx. jednak, jak słusznie ocenił organ, fakt ten nie mógł wpłynąć na określenie K. M. stopnia służbowego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.

Należy jednocześnie zwrócić uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II PZP 5/10, które zostało w pełni zaakceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, od aktu mianowania wydanego na podstawie art. 223 ustawy o Służbie Celnej przez kierownika urzędu celnego funkcjonariuszowi przysługuje, na zasadach przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie do organu celnego wyższego stopnia, w tym przypadku do Szefa Służby Celnej, tylko w zakresie określenia korpusu Służby Celnej, gdyż tych kwestii ustawodawca nie pozostawił uznaniu administracyjnemu kierownika urzędu (art. 223 ust. 2-6 ustawy). Odnośnie natomiast mianowania na stopień służbowy w ramach danego korpusu funkcjonariuszowi nie przysługuje roszczenie, gdyż te kwestie dotyczące relacji między przełożonym i podwładnym, należą do wewnętrznej sfery działania Służby Celnej i pozostawione zostały uznaniu kierownika urzędu (art. 223 ust. 7 ustawy).

Szef Służby Celnej poddał zatem akt mianowania wydany przez Dyrektora Izby Celnej w S. kontroli instancyjnej w takim zakresie w jakim było to dopuszczalne w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc w zakresie określenia korpusu i w tym zakresie, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Szefa Służby Celnej oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Izby Celnej w S., odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.