Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1827/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi E. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.,


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] odmawiające przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...]. Zawierała ona określenie J. i E. J. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. oraz odsetek od zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji zawarł pouczenie o przysługującym małżonkom prawie wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej we W. za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Wobec braku możliwości doręczenia w/w decyzji w sposób określony w art. 148 i art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej skrót O.p. została ona złożona – stosownie do art. 150 ustawy - Ordynacja podatkowa - na okres 14 dni w urzędzie pocztowym. Termin 14-dniowy zakreślony do wniesienia odwołania upłynął [...], natomiast podatnik odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania wniósł dopiero w dniu [...] co potwierdza data stempla pocztowego.

We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podatnik wskazał, że w dniu [...] przeglądając akta wieczystoksięgowe Sądu Rejonowego w O. oraz treść udostępnionej mu odpowiedzi na skargę w sprawie pod sygn. akt I SA/Wr 12/07 w tym samym dniu uzyskał wiedzę o tym, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] została doręczona w drodze doręczenia zastępczego. Stwierdził przy tym, że powodem nieodebrania w/w decyzji był jego pobyt zagranicą, o którym organ podatkowy został poinformowany pisemnie w listopadzie 2005 r. Podatnik podniósł nadto, że treść decyzji nie jest mu znana, a o fakcie jej wydania dowiedział się w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Wskazał też, że został pozbawiony możliwości brania udziału w końcowym etapie postępowania w zakresie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przedstawił argument w postaci braku możliwości odbioru decyzji z przyczyn od niego niezależnych i znanymi organowi podatkowemu.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. kierując się treścią art. 162 § 1 O.p. stanowiącego, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy stwierdził brak zaistnienia takich przesłanek w sprawie. Uznał, że podatnik w niniejszej sprawie nie uprawdopodobnił, że mimo zachowania należytej staranności nie mógł z uwagi na niezależna od niego przeszkodę wnieść odwołania. Strona stwierdziła tylko, kiedy dowiedziała się o wydanej przez organ I instancji decyzji, lecz nie stanowi to wystarczającej przesłanki dla przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Strona nie wskazała bowiem na żadne nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiły jej złożenie odwołania w terminie, ponieważ za takie nie można zdaniem organu odwoławczego uznać wyjazdu w odwiedziny do krewnych za granicę. Tym bardziej, że nie znajduje uzasadnienia twierdzenie strony, że nie wiedziała o toczącym się postępowaniu wskutek uchylenia przez Sąd decyzji organu I i II instancji. Zapoznała się z treścią uzasadnienia wyroku Sądu, gdzie stwierdzono konieczność prowadzenia dodatkowego postępowania mającego stosownie do obowiązujących przepisów zakończyć się wydaniem decyzji. Świadomość tą miała posiadając zwłaszcza profesjonalnego pełnomocnika za reprezentanta swych interesów. Postępowanie zostało przeprowadzone i zakończone zgodnie z obowiązującymi przepisami z uwzględnieniem stanowiska Sądu zawartego w wyroku z dnia [...]. Doszło zatem do zamknięcia postępowania wszczętego w dniu [...] - data wydania i skutecznego doręczonego Państwu J. i E. J. zawiadomienia o wszczęciu postępowania - przez wydanie decyzji z dnia [...]. Zdaniem organu II instancji, niezasadne więc byłoby ponowne wszczynanie nowego postępowania w tym samym zakresie i wobec tego samego podmiotu, gdyż prowadziłoby to do naruszenia prawa.

W kontekście posiadania wiedzy w zakresie toczenia się przedmiotowego postępowania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano na istotny element, że strona o wydanej w dniu [...] decyzji mogła dowiedzieć się w dniu [...] tj. wysłania przez organ I instancji kserokopii tej decyzji W. B. - pełnomocnikowi strony. Zwrócono przy tym uwagę, że w piśmie z dnia [...] do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. W. B. wniósł o wydanie mu kserokopii decyzji podając jednocześnie adres do jej doręczenia. Dołączył jednocześnie do pisma poświadczone ze zgodność z oryginałem pełnomocnictwo ogólne udzielone przez E. J. datowane na dzień [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. uwzględniając ten wniosek w dniu [...] przesłał W. B. uwierzytelnioną kopię decyzji nr [...] z dnia [...] wydanej dla J. i E. J. w postępowaniu kontrolnym Nr [...] w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. (w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru kopii w/w decyzji, które nastąpiło w dniu [...] ). Organ II instancji wobec tego faktu stwierdził, że podatnik już tego dnia miał możliwość zapoznania się z treścią w/w decyzji.

Odnosząc się do kwestii doręczenia decyzji na adres zamieszkania podatnika Dyrektor Izby Skarbowej we W. podkreślił prawidłowość zachowania organ I instancji. W dniu [...] będący reprezentantem strony w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu radca prawny S. K. z [...] ([...] , poinformował bowiem, że w dniu [...] wypowiedział pełnomocnictwo W innym natomiast piśmie także z datą wpływu do organu I instancji w dniu [...] pełnomocnik powiadomił, że nie ma kontaktu z mocodawcami, gdyż jak stwierdził, z informacji otrzymanych od P. J. (syna mocodawców) wynikało, że przebywali na urlopie wypoczynkowym. Podkreślono przy tym, że strona nie złożyła do organu I instancji wniosku o przesunięcie terminu zakończenia postępowania w związku z wyjazdem, nie wskazała również daty wyjazdu i powrotu do kraju.

Strona w złożonej skardze od postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] oddalającego wniosek wniosła o jego uchylenie w całości zarzucając istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj, art.: 120; 121 § 1; 122; 137 §1, 2, 3, 3a, 4; 145 § 1 i § 2; 147 § 1 i § 4 oraz art. 162 § 1 i § 2 O.p. Wskazała, że uzasadnienie postanowienia oparto na domniemaniach i stwierdzeniach, których skutek prawno-podatkowy nie został zweryfikowany podczas prowadzonego postępowania.

Podatnik podniósł, że wskutek wyroku Sądu decyzje obu organów zostały uchylone, zatem utraciły one moc prawną i zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, tak więc przed wydaniem następnej decyzji organ I instancji winien ponownie powiadomić stronę o takim postępowaniu oraz podjąć czynności przewidziane prawem przy wszczynaniu postępowania. Niezawiadomienie zaś strony przez organ I instancji o zamiarze rozstrzygnięcia sprawy powodując jej nieobecność, doprowadziło do braku możliwości uczestniczenia na każdym etapie sprawy w postępowania oraz odbioru decyzji, jak też zapoznania się z treścią decyzji i dokonania stosownych czynności w postępowaniu odwoławczym bezzwłocznie po doręczeniu zastępczym. Strona podniosła, że przeprowadzone postępowanie nie spełniło podstawowych celów jakie zakłada procedura dotycząca przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, które powinno wyjaśnić, czy strona uprawdopodobniła, że nie złożenie odwołania w 14-dniowym terminie od dnia doręczenia zastępczego nastąpiło bez jej winy. Zarzuciła przy tym, że powoływanie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na fakt doręczenie decyzji organu I instancji z dnia [...] W. B. jest niezasadne. Postępowania dowodowego co do umocowania tej osoby do odbioru w/w decyzji organu I instancji nie zostało przeprowadzone bowiem pod kątem wyjaśnień strony tj., że w zakres pełnomocnictwa udzielonego W. B. nie wchodziły czynności dotyczące przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz, że doręczenie decyzji tej osobie nie powinno mieć miejsca. Podatnik w uzasadnieniu skargi zawarł twierdzenie, że organ II instancji zastosował jedynie przepisy art. 136 oraz 137 O.p. nie uwzględniając w rozstrzygnięciu normy z art. 98 kodeksu cywilnego. Wzięcie zaś tego przepisu pod uwagę powinno doprowadzić organy podatkowe do stwierdzenia, że strona zaznajomiła się z treścią decyzji dopiero podczas przeglądania dokumentów wieczystoksięgowych w dniu [...], a więc i nie nastąpiło uchybienie 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Podniesiono również zarzut, że organ I instancji zakończył postępowanie przed upływem 2- miesięcznego terminu do wskazania pełnomocnika do doręczeń w kraju mimo posiadania informacji o wyjeździe za granicę przez stronę.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko w całości i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej skrót u.p.s.a. podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż stoi ono na straży podmiotowych praw podatnika, zapewniając stronie w procesie stosowania prawa podatkowego pozycję gwarantującą skuteczną obronę jej praw. Zasadność tych zarzutów należy ocenić w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b i c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko bowiem w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. b), lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c") - sąd uwzględnia skargę.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi ocena zaistnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji.

Terminy wniesienia odwołanie od decyzji organu podatkowego I instancji określa art. 223 § 2 pkt 1 O. p. stanowiąc, że wnosi się je w terminie 14 dni od doręczenia tej decyzji stronie lub jej pełnomocnikowi, gdy strona działa przez pełnomocnika. Uchybienie temu terminowi obliguje organ odwoławczy, jak to wynika to z brzmienia przepisu art. 228 § 1 pkt 2 O. p., do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które to postanowienie jest ostateczne.

W przypadku niezachowania terminu ustawowego w postępowaniu podatkowym, w tym również terminu do wniesienia odwołania, należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, gdy uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, przy czym z żądaniem tym podatnik musi wystąpić w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, dopełniając jednocześnie czynności, dla której określony był termin (art. 162 § 1 i 2 O. p.).

Podstawą zatem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności przez stronę w postępowaniu podatkowym jest wystąpienie równocześnie trzech warunków, tj.: złożenie w określonym ustawowo czasie wniosku przez zainteresowanego, dokonanie przy tym spóźnionej czynności oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy wnoszącego żądanie.

Odnosząc te przesłanki do oceny okoliczności rozpatrywanej sprawy należy na wstępie zwrócić uwagę na unormowania dotyczące zasad doręczeń rozstrzygnięć art. 144 i nast. O. p., które określają, że pisma w postępowaniu podatkowym doręcza się m.in. przez pocztę oraz, że w przypadku osób fizycznych winno to zasadniczo nastąpić w miejscu ich zamieszkania lub miejscu pracy oraz stanowią jednocześnie, że w razie niemożności doręczenia pisma osobie fizycznej osobiście w miejscu jej zamieszkania lub miejscu pracy, względnie za pośrednictwem wskazanych w przepisie art. 149 O. p. osób, które podjęły się oddania pisma adresatowi, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, o czym adresata zawiadamia się dwukrotnie, z tym, że powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dniu. Powiadomienie następuje przez umieszczenie zawiadomienia o tym w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku nieodebrania przez adresata przesyłki przechowywanej w placówce pocztowej w warunkach wyżej określonych, cytowana ustawa przyjmuje, że nieodebrane pismo pozostawia się w aktach sprawy, uznając jednocześnie, iż jego doręczenie dokonane zostało z upływem ostatniego dnia okresu przechowywania w tej placówce. Z tej regulacji wynika, że skutki w postaci tzw. fikcji doręczenia wiąże nie z faktem samej nieobecności adresata w miejscu zamieszkania, czy też z faktem niemożności doręczenia pisma osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w lokalu jego siedziby lub miejscu prowadzenia działalności, lecz z samym faktem bezskutecznego przechowywania przesyłki w placówce pocztowej przez okres 14 dni, będącym skutkiem nieodebrania jej przez adresata w tym terminie.

Jakkolwiek, niemożność doręczenia pisma adresatowi w postępowaniu podatkowym, czy to osobiście, czy też za pośrednictwem innych osób, uzasadnia przyjęcie twierdzenia, że awizowana przesyłka doręczona została najpóźniej z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu jej przechowywania w placówce pocztowej, to jednakże jej nieodebranie przez adresata w tym terminie, spowodowane przedłużającą się jego nieobecnością w miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy, niekoniecznie musi oznaczać, że za uchybienie z tego powodu terminu w postępowaniu podatkowym winę ponosi sam adresat. W każdym przypadku złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego z tej przyczyny terminu niezbędna jest ocena, czy nieobecność ta była usprawiedliwiona. Podkreślenia przy tym wymaga, że Ordynacja podatkowa nakłada na stronę postępowania podatkowego oraz jej przedstawiciela lub pełnomocnika obowiązek zawiadamiania organu podatkowego o każdej zmianie swego adresu (art. 146 § 1 O. p.) oraz zobowiązuje do ustanowienia pełnomocnika do sprawy doręczeń w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy (art. 147 § 1 O.p).

Uwzględniając te uwagi należy zauważyć, że "artykuł 162 § 1 Ordynacji podatkowej nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, iż każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy). Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym.(patrz wyrok NSA W-wa z dnia 21.12.2006 r. I FSK 374/06) r.

W wyroku z dnia 18 sierpnia 2000 r. sygn. akt III SA 1716/99 NSA w Warszawie stwierdził natomiast "Przepis art. 162 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni (przedstawi wiarygodne okoliczności), że naruszenie terminu nastąpiło bez jego winy, wniosek o przywrócenie zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia."

Osoba zainteresowana zatem ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Nie jest zatem wymagany dowód, lecz tylko środek zastępczy dowodu w znaczeniu ścisłym, niedający pewności, lecz tylko wiarygodność - prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych. "Ciężar przy tym dowodu, że ewentualne spóźnienie jest niezawinione, spoczywa na stronie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Strona nie może przerzucać na organy administracji skutków własnych zaniedbań ...."(wyrok NSA z dnia 18 listopada 1997 r. sygn. akt I SA/Po 1868/96, Temida (CD), Sopot 2002).

Uprawdopodobnienie wystąpienia okoliczności uchybienia terminu bez winy zainteresowanego powinno dotyczyć nie tyle zaistnienia zdarzenia, które ma uzasadniać przywrócenie terminu, ile braku możliwości uniknięcia jego skutków. ( patrz M. Szubiakowski "Przywrócenie uchybionego terminu" PP 2001/9/48).

W kontekście poczynionych rozważań należy zdaniem Sądu w pełni podzielić stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej we W., że strona skarżąca nie wskazała na żadne okoliczności, które uniemożliwiły jej w sposób trudny do przezwyciężenia złożenie odwołania w terminie. Strona podnosi, kiedy dowiedziała się o wydanej przez organ I instancji decyzji, jednakże powołanie się na datę powzięcia wiadomości o decyzji - w obliczu powołanych wyżej przepisów - nie jest to przesłanką warunkującą przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Strona skarżąca twierdziła we wniosku z dnia [...] że nie mogła uczestniczyć w końcowej fazie postępowania z powodów od niej niezależnych, zaś w skardze wskazuje, że nie mogła uczestniczyć w każdym stadium postępowania z winy organu, gdyż ten nie powiadomił jej o "chęci wydania nowej decyzji". Takie przekonanie strony jest niezasadne, gdyż wyjazd do rodziny w odwiedziny zagranicę nie jest okolicznością niezależną od strony. Nie wpływa na ocenę skargi, iż organ I instancji wiedział o wyjeździe z pisma P. J. - syna skarżącego (wpływ w dniu [...] ) oraz S. K. (wpływ w dniu [...] ), skoro nie został przez stronę poinformowany o czasokresie pobytu poza granicami Polski, ani nie złożono stosownego wniosku o przesunięcie terminu zakończenia postępowania.

Niezasadny jest w świetle uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zarzut, że organ I instancji nie wszczął nowego postępowania i nie powiadomił o tym strony w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wskazać, bowiem wypada, że organ I instancji zobowiązany był do wykonania zaleceń zawartych w w/w wyroku Sądu z dnia [...] tj. zakończenia postępowania wszczętego w dniu [...] (data wydania i skutecznego doręczonego J. i E. J. zawiadomienia o wszczęciu postępowania i wydania decyzji, co miało miejsce w dniu [...]. Nie jest więc uzasadnione twierdzenie skarżącego, że nie wiedział o toczącym się postępowaniu (w sytuacji uchylenia przez Sąd decyzji organu I i II instancji) znając treść uzasadnienia wyroku Sądu wskazującą na konieczność prowadzenia dodatkowego postępowania, które zgodnie z przepisami musi być zakończone wydaniem decyzji. Korzystała przy tym z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Słusznie zatem wnioskuje Dyrektor Izby Skarbowej we W., że nie można było - jak oczekuje tego strona skarżąca - wszcząć nowego postępowania w tym samym zakresie wobec tego samego podmiotu bowiem wówczas doszłoby do naruszenia prawa.

Niezasadnym jest też zarzut skargi, że strona nie mogła brać udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji gdyż stoi w sprzeczności z takim twierdzeniem zgromadzony materiał dowodowy. Za przeciwnymi wnioskami oraz o fakcie posiadania wiedzy o toczącym się postępowaniu świadczy okoliczność skutecznego doręczenia wezwania (data odbioru [...]) oraz zawiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków (data odbioru [...]) kierowane zarówno do E. J. jak i J. J. Ponadto zauważyć trzeba, że w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu strona skarżąca reprezentowana była przez profesjonalną osobę tj. radcę prawnego S. K. z [...].

Również podnoszony w skardze zarzut, że organ I instancji zakończył postępowanie przed upływem 2- miesięcznego terminu nie może zostać uwzględniony, ponieważ podatnik nie udokumentował, kiedy wyjechał i kiedy wrócił (jak też czy rzeczywiście wyjazd nastąpił), stąd organ nie posiadał danych uzasadniających oczekiwanie na upływ terminu z art. 147 § 1 O.P.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie, organ podatkowy dokonał poprawnej oceny stanu faktycznego stwierdzając, że skarżący nie wykazał, by okoliczności na które powołał się we wniosku, wykluczały możliwość wniesienia odwołania w ustawowym terminie.

Od strony postępowania należy bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw i w tym też kontekście ocena istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu została właściwie przeprowadzona.

Stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, wobec powyższego nie było podstaw do jego uchylenia.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z ze zm.) orzeczono jak w sentencji.