Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 262/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 73 ust 1 i 4
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku w sprawie ustalenia i przyznania odszkodowania za nieruchomość oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 262/15

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].11.2014 roku Nr [...], znak [...] działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako k.p.a.) oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm., dalej jako u.g.n.) po rozpatrzeniu odwołania Z. K., B. K. oraz M. K. od decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] maja 2014r. orzekającej o odmowie uwzględnienia wniosku w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w W. [...] przy ul. [...], uregulowaną obecnie w księdze wieczystej KW [...], stanowiącą działki ewidencyjne nr [...] o pow. 1392 m2, [...] o pow. 121 m2, [...] o pow. 154 m2, [...] o pow. 2066 m2, [...] o pow. 39 m2 z obrębu [...] oraz działki ewidencyjne nr [...] o pow. 732 m2 i [...] o pow. 114 m2 z obrębu [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania za grunt oznaczony jako działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni 854 m 2 uregulowany w księdze wieczystej KW [...], zajęty pod drogę publiczną (gminną) – ul. [...] i nr [...] o powierzchni 740 m 2 uregulowany w księdze wieczystej KW [...], zajęty pod drogę publiczną (gminną) – ul. [...] w O., uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu 29.12.2005r. Z. K. i M. K. wystąpili z wnioskiem "o ustalenie i wypłacenie odszkodowania zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. z.) za działkę z KW [...] o nr ewidencyjnym [...] zajętej pod drogę publiczną na obszarze około 24 m2.

Zgodnie z odpisem zwykłym z księgi wieczystej KW Nr [...], wydanym w dniu 27.02.2006r. przez Centralną Informację Ksiąg Wieczystych [...], współwłaścicielami powyższej nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 442m2 byli: Z. K. oraz M. K. na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej.

Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].10.2011r. odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - część ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], stanowiącej grunt uregulowany w księdze wieczystej KW Nr [...] wskazując, iż powyższa działka zarówno w dniu 31.12.1998r. jak i w dniu 01.01.1999r. stanowiła współwłasność osób fizycznych, pozostawała w ich władaniu i nie była zajęta w żadnej części pod drogę publiczną. Ponadto, nieruchomość uregulowana w księdze wieczystej [...] nie stanowi części ulicy [...] i w całości znajduje się w ogrodzeniu właściciela działki nr [...] z obrębu [...]. A zatem, w ocenie organu I instancji, nie została spełniona jedna z przesłanek - zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną przed dniem 31.12.1998 roku – a których kumulatywnie spełnienie jest warunkiem koniecznym nabycia własności nieruchomości przez jednostkę samorządu terytorialnego w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

W związku z powyższym Prezydent W. decyzją Nr [...] z dnia [...].10.2012r. odmówił ustalenia odszkodowania za ww grunt, stanowiący część działki ewidencyjnej nr [...].

Od powyższej decyzji Z. K., B. K. i M. K. złożyli odwołanie, przedstawiając akt poświadczenia dziedziczenia Rep. A nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 roku, po zmarłym w dniu [...] sierpnia 2010 roku M. K.

Prezydent W. pismem z dnia 28.12.2012r. wniósł o stwierdzenie nieważności powołanej wyżej decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].10.2011r. z uwagi na okoliczność, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, na rzecz osoby nieżyjącej M. K.

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją znak: [...] z dnia [...].03.2013r. stwierdził nieważność powyższej decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].10.2011 roku.

W dniu 16.04.2013r. roku Z. K., B. K. i Michał K. złożyli pismo w przedmiocie "doprecyzowania wniosku z grudnia 2005r., (...) iż złożony wniosek dotyczy ustalenia i wypłaty odszkodowania zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. "Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną...", za tę część gruntu (...) nieruchomości KW [...] (dawniej [...]), którą (...) zabrano pod drogę i chodnik, a obecnie objętą księgą wieczystą KW Nr [...].

Wojewoda [...], decyzjami z dnia [...] grudnia 2010 roku nr [...], z dnia [...] października 2011 roku nr [...], stwierdził nabycie przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...] w W. oznaczonych w obrębie ewidencyjnym [...] jako działki o nr [...], [...], [...], [...], [...] oaz w obrębie ewidencyjnym [...] działki nr [...], [...].

Prezydent W., traktując pismo skarżących z dnia16.04.2013r. jako nowy wniosek w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w W. [...] przy ul. [...], uregulowaną obecnie w księdze wieczystej KW [...], stanowiącą działki ewidencyjne nr [...] o pow. 1392 m2, [...] o pow. 121 m2, [...] o pow. 154 m2, [...] o pow. 2066 m2, [...] o pow. 39 m2 z obrębu [...] oraz działki ewidencyjne nr [...] o pow. 732 m2 i [...] o pow. 114 m2 z obrębu [...] .decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. – Decyzją z dnia [...] maja 2014r., odmówił jego uwzględnienia. W uzasadnieniu stwierdził, iż we wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. wnioskodawcy precyzyjnie wskazali przedmiot roszczenia, co jednoznacznie zdeterminowało kierunek postępowania, ewentualna zmiana zakresu wniosku poprzez dokonanie przez stronę postępowania sprostowania dotyczącego właściwego oznaczenia księgi wieczystej nie może odnieść skutku z uwagi na upływ terminu, określonego w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Wobec czego organ I instancji potraktował pismo skarżących z dnia 16.04.2013 r. jako nowy wniosek, a nie sprecyzowanie wniosku z dnia 29.12.2005 r.

Skarżący Z. K., B. K. oraz M. K. złożyli odwołanie od w/w decyzji, w uzasadnieniu podnosząc, iż ww pismo należy traktować jedynie jako doprecyzowaniem dotychczasowego wniosku z 29 grudnia 2005 r.

Po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy, Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, stojąc na stanowisku, iż sprawa nie została wyjaśniona w stopniu umożliwiającym rozstrzygnięcie jej zgodnie z prawem. W ocenie organu odwoławczego, nie było podstaw do traktowania pisma skarżących z dnia 16.04.2013 r. jako żądania wszczynającego postępowanie o odszkodowanie za inną nieruchomość, tym bardziej, że postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 29.12.2005 r. nie zostało na dzień wydania zaskarżonej decyzji zakończone, a sami skarżący wyraźnie wskazali, że jedynie "doprecyzowują" swój wniosek z grudnia 2005. r. Nadto, organ odwoławczy zaznaczył, iż zarówno we wniosku z dnia 29.12.2005 r. jak i w piśmie z dnia 16.04.2013 r. mowa jest o nieruchomości zajętej pod drogę publiczną pochodzącej pierwotnie z ogólnej księgi wieczystej KW Nr [...]. Stąd też, w ocenie organu wojewódzkiego nie zostały zbadane wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne niniejszej sprawy i nie został dopełniony obowiązek zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną i wnikliwą jego analizę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] wniosło W. reprezentowane przez Prezydenta W.

Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie następujących przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. naruszenie przepisów postępowania tj.

- art. 138 § 2 kpa poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uchyleniu decyzji Prezydenta W. w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania pomimo, ze decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i nie ma konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, oraz dodatkowo niewskazanie jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy , -art. 12 § 1 kpa w zw. z art. 35 § 1 kpa, polegające na ich niezastosowaniu j uchyleniu decyzji Prezydenta W. oraz przekazaniu jej do ponownego rozpoznania, pomimo iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony prawidłowo, co spowodowało naruszenie zasady szybkości postępowania;

- art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie i uchylenie decyzji w całości i brak orzeczenia co do istoty, w sytuacji kiedy organ uznał, że odmowa przyznania odszkodowania była niezasadna;

- art. 7, art. 77, art. 80 kpa poprzez błędne przyjęcie, że decyzja została wydana pomimo, iż sprawa nie została wszechstronnie zbadana, podczas gdy organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób szczegółowy i wyczerpujący i nie zachodzi w tym wypadku konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

- art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną ( Dz. U. Nr 133,poz. 872 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu zachowania terminu z art. 73 ust. 4 w/w ustawy przez osobę, która złożyła wniosek o odszkodowanie po ustawowym terminie powołując się na modyfikację uprzednio złożonego wniosku o odszkodowania za inną nieruchomość.

Skarżący wniósł o:

- uchylenie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. (znak [...]) w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania;

- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że przepis art. 73 ust. 4 w/w ustawy powinien być traktowany ściśle i nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Jeżeli zatem po terminie wskazanym w ustawie wnioskodawca wskazuje nowy zakres przedmiotowy roszczenia to należy uznać, że taki wniosek jest złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r.- Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W ocenie Skarżącego, we wniosku z dnia 29.12.2005 r. wnioskodawcy precyzyjnie wskazali przedmiot roszczenia, co jednoznacznie zdeterminowało kierunek postępowania. Było to wskazanie nieruchomości zajętej pod drogi poprzez wskazanie księgi wieczystej KW Nr [...], z której pochodzi nieruchomość stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...]. Takie sformułowanie wniosku nie stwarzało potrzeby jego precyzowania albowiem wniosek był jasny i organ nie miał wątpliwości co do wyraźnie określonego żądania. Doprecyzowanie jest możliwe wtedy gdy przedmiot uszczegóławiania jest sformułowany ogólnie i wymaga skonkretyzowania. Natomiast pismo z dnia 16.04.2013 r. wskazuje zupełnie inny przedmiot roszczenia i w żadnym razie, zdaniem Skarżącego, nie może być traktowane jako sprostowanie wniosku z dnia 29.12.2005 r. Taki zabieg interpretacyjny byłby bowiem obejściem przepisów odnoszących się do terminu wniesienia wniosku, o którym mowa w art. 73 cyt. ustawy. Twierdzenie, że pismo z dnia 16.04.2013 r. jest wyjaśnieniem oraz doprecyzowaniem w zakresie numeru księgi wieczystej stanowi nadużycie prawa. Dlatego w ocenie Skarżącego pismo z dnia 16.04.2013 r. jest nowym wnioskiem a nie doprecyzowaniem wniosku z dnia 29.12.2005 r.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.

Uczestnik postępowania M. K. na rozprawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyjął, że decyzja organu II instancji jest prawidłowa.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ww ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy podkreślić, że rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. W rezultacie sądowa kontrola prawidłowości podjętej decyzji przy zastosowaniu wskazanego na wstępie kryterium legalności, obejmuje w szczególności badanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji oraz czy podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice określone przepisami prawa, innymi słowy, czy nie nosi cech dowolności.

Przepis art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że organ obowiązany jest działać w oparciu o obowiązujące normy prawne, w sposób prawidłowy ustalać znaczenie tych norm, niewadliwie dokonać subsumcji i w sposób prawidłowy ustalić następstwa prawne. Powyższe dotyczy stosowania zarówno norm prawa materialnego jak i norm prawa procesowego. Zgodnie natomiast z art. 7 kpa , organy administracji stojąc na straży praworządności mają obowiązek podejmować wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W toku postępowania organy obowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zgodnie regułami wynikającymi z przepisów art. 75-88 kpa. Z kolei art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13. 10. 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. nr 133, poz. 872 ze zm.), dalej zwanej ustawą, stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Zgodnie z ust. 4 tego przepisu odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa.

W sprawie jest niesporne, że M. i Z. K. w dniu 29 grudnia 2005 r. złożyli wniosek o ustalenie i wypłacenie odszkodowania zgodnie z art. 73 cyt. ustawy, za działkę objętą księgą wieczystą KW [...] o nr ewidencyjny [...] zajętą pod drogę publiczną na obszarze około 24 m2, jak i fakt, iż Z. K., B. K. i M. K. (następcy prawni M. K.) skierowali do organu prowadzącego postępowanie pismo z dnia 11 kwietnia 2013 r. o sprostowanie wniosku z dnia 29 grudnia 2005r., poprzez przyznanie odszkodowania za tę część gruntu (...) nieruchomości KW [...] (dawniej [...]), którą (...) zabrano pod drogę i chodnik, a obecnie objętą księgą wieczystą KW Nr [...].

Z akt sprawy administracyjnej nie wynika, aby organ przeprowadził jakiekolwiek postępowanie celem wyjaśnienia, jakie działki zajęte pod część ulicy [...] w W., które przeszły w drodze wskazanych wyżej decyzji Wojewody [...] na własność Gminy W., w dacie 31 grudnia 1998 roku stanowiły własnością małżonków K.

Podkreślenia wymaga również fakt, że ww pismo z dnia 11 kwietnia 2013 r. zostało skierowane przez skarżących do organu w toku postępowania wszczętego wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania z dnia 29. 12. 2005 r., a więc wniosku złożonego w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy i do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie rozpoznanego. Z treści uzasadnienia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2014 r. wynika, że postępowanie z wniosku małżonków K. złożonego w dniu 29 grudnia 2005 r. nie zostało na dzień wydania zaskarżonej decyzji zakończone. Organ I instancji, nie wydał decyzji w zakresie działki o nr [...], wskazanej w pierwotnym wniosku stron, twierdząc, iż dotychczasowy zostanie rozpoznany odrębną decyzją, jednocześnie rozpoznając wniosek z dnia 11 kwietnia 2013 r., traktując go jako nowy.

Reasumując, w ocenie Sądu, Organ I instancji nie miał podstaw aby na tym etapie postępowania uznać pismo skarżących z dnia 11 kwietnia 2013 r. za nowy wniosek. Treść pisma wskazuje jednoznacznie na intencje skarżących, którzy nie domagają się ustalenia odszkodowania za inną, dodatkową jeszcze nieruchomość, stanowiącą ich własność w dniu 31 grudnia 1998 r. i zajętą pod drogę publiczną, ale wyjaśniają jedynie kwestię nieruchomości, co do której wniosek został już złożony. Z. i M. K., składając pierwotny wniosek opierali się na treści wypisu z rejestru gruntów, wskazującego na numer księgi wieczystej. Wskazując w tym wniosku, jak i w kolejnym, iż dotyczy on nieruchomości zajętej pod ul. [...] w W.

Wniosek, o którym mowa w art. 73 ust. 4 cyt. ustawy, wszczyna postępowanie administracyjne, w toku którego organy obowiązane są stosować przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Z zasady prawdy obiektywnej oraz art. 77 § 1 kpa wynika, że ciężar dowodu spoczywa na organie administracji. Z treści art. 73 ust. 4 cyt. wynika, że odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 - a więc za nieruchomości - będzie ustalane i wypłacane na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od 1 stycznia 2001 do 31 grudnia 2005 r. Treść ta wskazuje, że koniecznym, a zarazem wystarczającym wymogiem skutecznego złożenia takiego wniosku jest złożenie go w ustawowym terminie, oraz wykazanie przysługującym w dniu 1 stycznia 1998 r. prawem własności nieruchomości, która została zajęta pod drogę publiczną. Prawa tego nie może oczywiście niweczyć fakt dokonania w toku postępowania sprostowania dotyczącego właściwej numeracji nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, jeżeli w wymaganej przez ustawodawcę dacie wnioskodawca był jej właścicielem. Wniosek skarżących złożony w ustawowym terminie wskazuje, iż wskazali nazwę ulicy, w skład której weszła nieruchomość stanowiąca ich własność. Niewątpliwie zatem intencją skarżących było uzyskanie odszkodowania za nieruchomość zajęta pod drogę, wskazaną i określoną także przez podanie nazwy ulicy. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19.01.2009 r., sygn, akt U SA/Kr 1172/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 05.03.2012 r., sygn. akt 11 SA/Kr 1655/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23.01.2013 r., sygn. akt 1 SA/Wa 1430/12).

W obliczu powyższego, zdaniem Sądu, prawidłowo organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji zobowiązując go do dokładnego zbadania stanu sprawy, wnikliwego ustalenia jakiej działki, objętej ww księgą wieczystą, przedmiotowy wniosek dotyczy i po przeprowadzeniu analizy zebranych dowodów, zobowiązał do rozpoznania sprawy. Należy mieć na uwadze, iż Prezydent W. ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż wniosek z dnia 16 kwietnia 2013 roku został złożony po terminie, który jest terminem zawitym, a jego przekroczenie powoduje wygaśnięcie roszczenia. Natomiast nie ustosunkował się do powołanej materii dotyczącej ustalenia przesłanek, koniecznych do wystąpienia o odszkodowanie w powyższym trybie. Stąd też, odmawiając skarżącym ustalenia i wypłaty odszkodowania organ naruszył przepis art. 61 kpa poprzez błędne zakwalifikowanie pisma wyjaśniającego jako nowego wniosku dotyczącego innej nieruchomości niż objęta wnioskiem z 29. 12. 2005 r., oraz przepisy art. 6, 7, 77 i art. 80 kpa z przyczyny wyżej wskazanych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została także wydana z naruszeniem art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13. 10. 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę ustalenia i wypłaty odszkodowania za zajętą działkę, organy winny mieć na uwadze treść wskazanych przepisów postępowania i prawa materialnego, które zostały naruszone, oraz wskazaną wyżej ich wykładnię.

Z powyższych względów zarzuty skargi należy uznać za nieuzasadnione.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji