Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 978/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 306c, 306e, 306a
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Klaudia Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi PPU "A" spółka z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 13 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie: odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A sp. z o.o. z/s w C. (dalej w skrócie: strona, skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. (dalej: organ odwoławczy) z [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. (dalej: organ pierwszej instancji) z [...] nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach.

Z akt sprawy wynika, że pismem z 11 kwietnia 2017 r. skarżąca złożyła do organu pierwszej instancji (data wpływu: 14 kwietnia 2017 r.) wniosek o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach w celu przedłożenia podczas uczestnictwa w przetargach na roboty budowlane.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, powołanym na wstępie postanowieniem z [...], wydanym na podstawie art. 306c w związku z art. 306e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej "O.p."), organ pierwszej instancji odmówił wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach.

W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, że według stanu na dzień [...] - w którym upływał termin do wydania żądanego zaświadczenia - skarżąca posiadała zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] nr [...] określającej skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. w kwocie 56.556 zł i odsetki za zwłokę od niezapłaconej zaliczki za grudzień 2014 r. w kwocie 635 zł. Organ podkreślił, że od ww. decyzji strona wniosła odwołanie, które na dzień wydania postanowienia w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia nie zostało jeszcze rozpatrzone.

W zażaleniu skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji obrazę art. 306a § 1 i § 2 O.p. poprzez odmowę wydania zaświadczenia potwierdzającego stan faktyczny istniejący w dniu jego wydania w granicach żądania wnioskodawcy, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Strona stwierdziła, że w chwili obecnej brak jest podstaw do stwierdzenia, że ma ona zaległości podatkowe. Wskazana w zaskarżonym postanowieniu zaległość wynika z decyzji wymiarowej, od której wniesiono odwołanie i jest związana z postępowaniem kontrolnym przeprowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. Skarżąca podniosła, że reguluje terminowo wszystkie zobowiązania, a zaległość podatkowa powstaje wówczas gdy podatnik świadomie i celowo nie reguluje zobowiązań podatkowych, a nie w sytuacji gdy nie ustalono czy podatek będzie należny. W ocenie skarżącej, organ pierwszej instancji ma obowiązek wydać zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach, wskazując jedynie w zaświadczeniu sprawy sporne będące w toku, nie ma natomiast prawa odmówić wydania zaświadczenia.

Decyzją z [...] nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] nr [...] określającą stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. i odsetki za zwłokę od niezapłaconej zaliczki za grudzień 2014 r. Powyższą decyzję strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W piśmie z 1 czerwca 2017 r. strona podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty i wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości. Skarżąca wniosła o odrzucenie argumentów organu pierwszej instancji zawartych w piśmie z 19 maja 2017 r. - odnoszących się do zarzutów zawartych w zażaleniu - jako spóźnionych, z uwagi na przekroczenie przez organ czternastodniowego terminu na przesłanie sprawy organowi odwoławczemu.

Po rozpoznaniu zarzutów zażalenia, organ odwoławczy postanowieniem z [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 i art. 306a oraz 306k O.p., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Zdaniem organu odwoławczego, przesłanką wykluczającą możliwość wydania zaświadczenia o braku zaległości podatkowych skarżącej jest fakt wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. decyzji z [...] określającej stronie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. w kwocie 56.556 zł (w wyniku czego powstała zaległość w tym podatku w kwocie 21.144 zł) oraz odsetki za zwłokę w wysokości 635 zł od nieuregulowanej zaliczki za grudzień 2014 r. naliczone na dzień złożenia zeznania za 2014 r., tj. na dzień 31 marca 2015 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja z [...] w dacie jej wydania nie podlegała wykonaniu, była decyzją nieostateczną i nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności, jednakże określone w niej kwoty należało kwalifikować jako zaległość podatkową, bo istnienie zaległości podatkowej nie jest tożsame z nieistnieniem obowiązku natychmiastowego wykonania decyzji. Organ wskazał, że wykonalność decyzji oznacza tylko, że uprawniony organ może realizować jej przymusowe wykonanie, a brak przesłanki wykonalności uniemożliwia organowi natychmiastowe domaganie się zapłaty. Skoro decyzja deklaratoryjna jedynie określa prawidłową wysokość podatku i jest to podatek do zapłaty, to tak określony podatek należy traktować jako zaległość podatkową, mimo wniesienia odwołania od decyzji określającej. Od chwili doręczenia decyzji, organ który wydał decyzję jest nią związany, co oznacza, że jakakolwiek jej zmiana może nastąpić tylko w trybie prawem przewidzianym, a jej zmiana lub wyeliminowanie z obrotu prawnego może nastąpić w wyniku rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji rozpoznający odwołanie strony.

Organ odwoławczy podkreślił, że wydana przez organ pierwszej instancji decyzja z [...], będąca decyzją w rozumieniu art. 21 § 3 O.p., stanowiła element dokumentacji organu rozpoznającego żądanie z art. 306a § 1 O.p. Decyzja taka, mimo że nieostateczna i niewykonalna, określała wysokość zobowiązania i powodowała, że wykazany w deklaracji podatek przestał być podatkiem do zapłaty. Zdaniem organu, o ile zgłoszony na podstawie deklaracji podatek był niższy niż wynikający z decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, powstała zaległość, o której mowa w art. 51 § 1 O.p, skoro podatek nie został zapłacony w ustawowym terminie. Obiektywnie istniała więc zaległość podatkowa do czasu usunięcia z obrotu prawnego - w trybach zwykłych, bądź nadzwyczajnych - decyzji, z której ta zaległość wynikała.

Odnosząc się do złożonego przez stronę wniosku zawartego w piśmie z 1 czerwca 2017 r., organ odwoławczy zgodził się z zarzutem strony, że doszło do naruszenia art. 227 § 1 O.p., gdyż zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji wpłynęło do organu podatkowego w dniu 5 maja 2017 r., a wysłano je wraz z aktami sprawy do organu zażaleniowego w dniu 23 maja 2017 r., tj. w 18 dniu od daty otrzymania zażalenia, a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu. Organ podkreślił jednak, że przekazanie zażalenia z aktami sprawy organowi odwoławczemu jest czynnością materialnotechniczną, zatem dokonanie tej czynności po upływie czternastodniowego terminu, nie czyni tej czynności bezskuteczną. W związku z tym za bezzasadny uznał organ odwoławczy wniosek strony o odrzucenie, jako spóźnionych, argumentów organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu, zarzucając organowi popełnienie błędu w ustaleniach faktycznych, mającego wpływ na wynik sprawy przez uznanie, że wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego jest wystarczającą podstawą do odmowy wydania zaświadczenia, podczas gdy na dzień złożenia wniosku strona nie zalegała z żadnymi należnościami podatkowymi, a także obrazę art. 306e § 2 i 3 O.p., gdyż wydane przez organy podatkowe decyzje nie są ostateczne, a "o istnieniu zobowiązania podatkowego zadecyduje Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu".

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że organ pierwszej instancji odmawiając wydania zaświadczenia ewidentnie działał na jej szkodę, próbując wymusić zapłacenie kwestionowanych przez nią należności oraz uniemożliwiając jej uczestniczenie w przetargach publicznych, czym naraził skarżącą na znaczne straty finansowe. Strona podniosła, że nie czekając na ostateczne rozpoznanie przez WSA sprawy zarzutów skarżącej dotyczących kontroli skarbowej, organ wyegzekwował od niej całą należność wraz z odsetkami i kosztami związanymi z egzekucją. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy bezzasadnie wywodzi, że zaległość podatkowa istnieje bezdyskusyjnie, a ustawodawca przewidział podobne sytuacje w art. 306e § 3 i § 6 O.p.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Z urzędu wiadomym jest, że wyrokiem z 25 października 2017 r. tutejszy Sąd oddalił w całości skargę strony na decyzję z [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. wraz z odsetkami z tytułu zaliczki za grudzień 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Spór między skarżącą a organami podatkowymi sprowadza się w istocie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organ podatkowy zobowiązany był wydać skarżącej zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach w sytuacji, gdy w dacie jego wydania funkcjonowała obrocie prawnym nieostateczna decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę. W przekonaniu skarżącej, w zaistniałym stanie faktycznym organ miał obowiązek wydać zaświadczenie o żądanej treści. Natomiast zdaniem organu, sam fakt zaistnienia w obrocie prawnym decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego jest wystarczający do stwierdzenia, że istnieje zaległość podatkowa, co przekreśla możliwość wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 306a § 3, § 4 i § 5 O.p. zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dacie jego wydania (§ 3), wydawane jest w granicach żądania zgłoszonego przez wnioskodawcę (§ 4), zaś organ zobowiązany jest je wydać przed upływem 7 dni od daty złożenia wniosku (§ 5). Natomiast z art. 306b O.p. wynika, że zaświadczenie potwierdzające określone fakty lub stan prawny oparte powinno być na danych wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub na "innych danych" znajdujących się w jego posiadaniu (§1), a przed wydaniem tego zaświadczenia organ może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).

W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że zaświadczenie to środek dowodowy należący do czynności faktycznych lub czynności materialno-technicznych niemających cech aktu administracyjnego. Zaświadczenie wydane przez organ podatkowy jest przejawem wiedzy tego organu co do faktów i stanu prawnego w dniu jego wydania i jako takie nie rozstrzyga ani o uprawnieniach, ani też o obowiązkach podatnika któremu je wydano, nie tworzy określonej sytuacji prawno-faktycznej, a jedynie tę sytuację przedstawia w zaświadczeniu. Chodzi przy tym o zakres i stan wiedzy organu wynikający z danych będących w jego dyspozycji, a także w przypadku, gdy chodzi między innymi o niezaleganie w podatkach, z informacji pochodzących od innych organów podatkowych (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 692/14, wyrok NSA z 12 marca 2013 r. sygn. akt I FSK 472/12, wyrok WSA w Gliwicach z 17 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 2500/15, wyrok WSA w Rzeszowie z 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Rz 671/11, wyrok z 20 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Bd 1062/12, czy wyrok WSA w Łodzi z 7 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 106/17; dostępne, podobnie jak wszystkie pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu, w internetowej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ podatkowy odmówił skarżącej wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach argumentując, że na dzień wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, strona posiadała zaległości podatkowe, które wynikały z wydanej wobec skarżącej decyzji pierwszoinstancyjnej. Natomiast skarżąca wskazywała, że wydana decyzja była nieostateczna i jako taka może zostać podważona, a zatem nie można twierdzić, że na skarżącej ciąży zaległość podatkowa.

Zgodnie z art. 51 § 1 O.p. zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę podatku (art. 52 § 2 O.p.). W podatku dochodowym, ze względu na deklaratoryjny charakter tego zobowiązania, zaległość podatkową stwierdza się w pierwszej kolejności na podstawie deklaracji podatkowej, ponieważ zgodnie z art. 21 § 2 O.p. jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty. Zaległość podatkowa może być również stwierdzona na podstawie doręczonej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe (art. 21 § 3 O.p). Od chwili doręczenia decyzji, organ który wydał decyzję jest nią związany, co oznacza, że jakakolwiek jej zmiana może nastąpić tylko w trybie prawem przewidzianym, a jej zmiana lub wyeliminowanie z obrotu prawnego może nastąpić w wyniku rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy rozpoznający odwołanie strony (art. 212, art. 233 O.p.).

Stosownie do art. 306e O.p. organ podatkowy może wydać zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach jedynie wówczas, gdy na podstawie dokumentacji danego organu podatkowego oraz informacji otrzymanych od innych organów podatkowych nie wynika, że podatnik posiada zaległości podatkowe. Przeszkody do wydania zaświadczenia nie stanowi natomiast prowadzone postępowanie podatkowe mające na celu ustalenie lub określenie wysokości jego zobowiązań podatkowych. Jeżeli takie postępowanie jest prowadzone i zgromadzony materiał dowodowy pozwala na jego zakończenie, powinna być niezwłocznie wydana decyzja ustalająca lub określająca wysokość zobowiązań podatkowych, w celu wykazania ich w zaświadczeniu (art. 306e § 2 O.p.). Jeżeli nie jest możliwe zakończenie postępowania przed upływem terminu siedmiodniowego, to organ podatkowy wyda zaświadczenie podając jednocześnie informacje o prowadzonym postępowaniu.

Mając zatem na względzie treść art. 306e O.p. oraz wskazany wyżej charakter prawny zaświadczenia, które jedynie potwierdza a nie stwierdza stan faktyczny, uznać należy, że organ podatkowy nie może wydać zaświadczenia o niezaleganiu będąc w posiadaniu doręczonej podatnikowi, nawet nieostatecznej decyzji, z której wynika zaległość podatkowa i to także wówczas, gdy decyzji tej nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności.

Wykonalność decyzji nie ma bowiem wpływu na istnienie zaległości podatkowej. Art. 239a O.p. stanowi jedynie, że decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie bądź nie rygoru natychmiastowej wykonalności ma decydujące znaczenie jedynie dla możliwości egzekwowania należności w drodze postępowania egzekucyjnego, nie stanowi natomiast o istnieniu bądź nie zaległości podatkowej. Ponadto o tym, że wstrzymanie wykonania decyzji nie modyfikuje istnienia zaległości podatkowej świadczy pośrednio treść art. 239h O.p., zgodnie z którym wstrzymanie wykonania decyzji nie ma wpływu na naliczanie odsetek za zwłokę.

W kontekście wyżej powołanych przepisów należy stwierdzić, że art. 306e § 2 O.p. w ogóle nie dotyczy stanu faktycznego niniejszej sprawy, bowiem przed wydaniem przez organ pierwszej instancji postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, w obrocie prawnym funkcjonowała już decyzja określająca stronie wysokość zobowiązania podatkowego.

W tym miejscu warto zacytować pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z 9 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2163/10. NSA wskazał między innymi, że: "wykładnia art. 306e § 2 i 3 O.p. (...) skłania ku uznaniu za prawidłowe stanowiska prezentowanego w sprawie przez organy podatkowe, iż w analizowanych przepisach chodzi o postępowanie zakończone wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, a więc decyzji, która ujawniła istnienie i wysokość zaległości podatkowych u wnioskodawcy, co sprawia, że po wydaniu takiej decyzji, dopóki pozostaje ona w obrocie prawnym, nie jest już dopuszczalne wydanie zaświadczenia, że wnioskodawca zaległości podatkowych nie ma". Stanowisko to skład sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Jak wskazano powyżej, zobowiązanie w podatku dochodowym powstaje z mocy prawa, tj. z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), a wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania (jak w niniejszej sprawie) ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, czyli nie tworzy zobowiązania. W związku z tym, organ nie mógł wydać zaświadczenia, że zaległość podatkowa nie istnieje, skoro została ona określona decyzją. Bez znaczenia jest również fakt, że decyzja ta w dacie wydawania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia była nieostateczna. Dodatkowe potwierdzenie powyższego stanowiska stanowi treść art. 306e § 6 O.p. Na podstawie tego przepisu, w zakresie o którym mowa w art. 239d O.p., uznaje się, że do czasu wydania ostatecznej decyzji nie istnieje zaległość podatkowa. Zatem tylko w przypadku określonym tym przepisem ustawodawca nakazał do czasu wydania decyzji ostatecznej uznawać, że nie istnieje zaległość podatkowa. Przypadek określony w tym przepisie dotyczy zastosowania się do wydanej interpretacji podatkowej i nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. A contrario, w każdym innym przypadku nie uznaje się, że do czasu wydania decyzji ostatecznej nie istnieje zaległość podatkowa (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 20 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Bd 1062/12).

Odnosząc się po raz kolejny do obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych podnieść trzeba, że zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dacie jego wydania (przed upływem 7 dni od daty złożenia wniosku) i wydawane jest w granicach żądania zgłoszonego przez wnioskodawcę.

Skarżąca żądała wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach według stanu na dzień 14 kwietnia 2017 r., a żądaniem tym organ był związany w tym znaczeniu, że nie mógł wydać zaświadczenia o innej treści, niż żądana. Związanie organu żądaniem podatnika jest o tyle istotne, że skoro sformułowanie w zaświadczeniu żądanej treści nie jest możliwe, to pozostaje jedynie wydanie postanowienia odmownego. Skoro zatem w sprawie została wydana decyzja określająca skarżącej wymiar zobowiązania podatkowego, to organ pierwszej instancji nie miał możliwości wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, nawet jeśli decyzja nie była jeszcze ostateczna i to także wówczas, gdy decyzji tej nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności.

Organ wydając zaświadczenie na podstawie danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie może ani uchylić się od oceny, czy zobowiązanie podatkowe w tej dacie istnieje, ani - dysponując taką decyzją - uznać, że ono w tej dacie nie istnieje. Tak sformułowany pogląd jest ugruntowany w aktualnym orzecznictwie (por. wyroki NSA z 9 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2163/10, z 12 marca 2013 r. sygn. akt I FSK 472/12, z 19 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2248/12 oraz z 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt I FSK 1739/14, czy wyrok WSA w Łodzi z 3 października 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 1016/12).

Za zasadnością przyjęcia, że zaległości podatkowe mogą wynikać z nieostatecznych, zaskarżonych decyzji podatkowych przemawiają także regulacje dotyczące kwestii naliczania odsetek za zwłokę. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 O.p. od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. Wskazany art. 54 O.p. zawierający katalog przypadków, w których odsetek za zwłokę nie nalicza się, nie wymienia zaległości podatkowych wynikających z nieostatecznych decyzji podatkowych. Odsetki te naliczane są nie tylko w trakcie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, ale także w toku postępowania odwoławczego (art. 54 § 1 pkt 7, a contrario z art. 54 § 1 pkt 2 i 3 O.p.).

Na marginesie jedynie należy wskazać, że kwestię określenia skarżącej wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. wraz z odsetkami z tytułu zaliczki za grudzień 2014 r. tutejszy Sąd rozstrzygnął wyrokiem z 25 października 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 629/17 oddalając w całości skargę strony na decyzję z [...] nr [...].

Reasumując, zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ dokonał prawidłowej wykładni art. 306a O.p. wskazując, że nie zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie. Skoro w dniu wydania skarżącej przez organ pierwszej instancji postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, organ podatkowy posiadał dokumenty w postaci doręczonej decyzji wymiarowej, na podstawie której prawidłowo ustalił, że podatniczka posiada zaległości, to nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści.

Z powyższych względów Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych w skardze przepisów O.p. i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) skargę oddalił.