Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2928/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), sędzia WSA Artur Kuś, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.w G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P., działając na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990), dalej: u.p.r.d. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej: k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z [...] września 2018 r. nr [...], którą odmówił wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów samochodowych marki: 1. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...], 2. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...], 3. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z 20 czerwca 2018 r. M. B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. wystąpił o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym trzech pojazdów samochodowych marki: 1. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...], 2. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...], 3. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...]. Wnioskodawca wyjaśnił, że pojazdy proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym są wykorzystywane w akcjach związanych bezpośrednio z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, między innymi podczas przewozów osób chorych oraz poszkodowanych, w tym w stanie ciężkim po urazach spowodowanych wypadkami komunikacyjnymi, w stanach chorobowych, które mogą bezpośrednio zagrażać ich życiu lub zdrowiu. Wnioskodawca wskazał, że na mocy umowy zawartej z Poszukiwawczym Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym w G.udostępnia ww. podmiotowi pojazdy proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym. Ponadto wnioskodawca podał, że świadczy usługi zabezpieczenia medycznego imprez masowych oraz ubiega się o przystąpienie do konkursów ogłaszanych przez szpitale na świadczenie usług transportu sanitarnego, w których wymogiem jest dysponowanie pojazdami posiadającymi zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu drogowym.

Decyzją z [...] września 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów objętych wnioskiem M. B., stwierdzając, że analiza materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie pozwala na stwierdzenie, iż głównym argumentem przedstawionym przez wnioskodawcę przemawiającym za uprzywilejowaniem w ruchu drogowym pojazdów jest uczestnictwo w zabezpieczeniach medycznych imprez masowych. Mając na uwadze to ustalenie, w opinii organu brak jest przesłanek do uprzywilejowania w ruchu drogowym wnioskowanych pojazdów. Nie można bowiem założyć a priori, że wnioskodawca będzie podejmował działania związane z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego tylko dlatego, że podczas imprez masowych może zdarzyć się wypadek wymagający użycia pojazdu w celu ratowania życia lub zdrowia ludzkiego. Z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że wnioskodawca nie wykonuje transportów międzyszpitalnych. Przesłanką do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów nie może być zaś sam fakt, iż wnioskodawca został zarejestrowany jako podmiot leczniczy. Odnosząc się do argumentu strony, że posiadanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu jest warunkiem koniecznym udziału w przetargach na świadczenie usług w zakresie transportu sanitarnego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, iż nie jest związany zapisami warunków przetargów ogłaszanych przez podmioty na świadczenia usług transportowych. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 u.p.r.d. pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd jednostki niewymienionej w pkt 1-11 cyt. ustawy, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Dopuszczalność wydania decyzji pozytywnej co do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu uwarunkowana jest w świetle powołanego przepisu ustaleniem, że wnioskowany do uprzywilejowania pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Dopiero ustalenie tego warunku umożliwia organowi wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, wnioskodawca nie dowiódł, że proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdy używane są w związku z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, w szczególności nie przedstawił materiału dowodowego potwierdzającego wykorzystywanie pojazdów w związku z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Ponadto w nadesłanym materiale dowodowym brak jest dokumentów potwierdzających spełnienie przez pojazdy proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym cech technicznych i jakościowych określonych w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane, a odnoszących się do specjalistycznych środków transportu.

Powyższą decyzję z [...] września 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy własną decyzją z [...] października 2018 r. w wyniku rozpoznania wniosku M. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wyjaśnił w decyzji, że każde uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym ma charakter wyjątkowy, a uprzywilejowanie na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 u.p.r.d. jest o tyle szczególne, że przepis ten określa wprost warunki tego uprzywilejowania. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 1999 r. sygn. II SA 547/99, treść przepisu art. 53 ust. 1 pkt 9 (obecnie 12) u.p.r.d. wskazuje, że zezwolenia są wydawane w ramach uznania administracyjnego przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie, a więc, jeżeli pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Każde zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych w istotny sposób wpływałoby na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak również ograniczałoby możliwość właściwego korzystania z uprzywilejowania pojazdom, które obligatoryjnie są do tego uprawnione. Materiał dowodowy zebrany w sprawie, jak podał Minister, został rozpatrzony na tle obowiązującego prawa tj. art. 53 ust. 1 pkt 12 u.p.r.d. z uwzględnieniem wypracowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, zaś samo postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bez naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona nie przedstawiła nowych materiałów dowodowych, z których wynikałoby, że pojazdami proponowanymi do uprzywilejowania w ruchu drogowym przewożeni są pacjenci w stanie zagrożenia życia. Zakres świadczeń realizowany przez wnioskodawcę, jak wynika z przedstawionego materiału dowodowego, dotyczy przede wszystkim uczestnictwa w zabezpieczeniach medycznych imprez masowych, co stanowi okoliczność niewystarczającą do wykazania spełnienia wymaganej przesłanki. Strona podała, że przedstawiła dokumenty potwierdzające wykorzystywanie pojazdów w związku z bezpośrednim ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego, niemniej organ z tym wnioskiem nie zgodził się, zauważając, że jedna karta medycznych czynności ratunkowych oraz faktura na "transport zawodnika Klubu Żużlowego po wypadku, na trasie [...] – [...]" nie stanowią wystarczającej przesłanki do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów. Z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że wnioskodawca nie wykonuje transportów międzyszpitalnych, transportów krwi "na ratunek", "cito". Przyjęcie argumentacji wnioskodawcy, że z racji wykonywania działalności leczniczej konieczne jest posiadanie pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym, prowadziłoby do ograniczenia roli Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do roli organu automatycznie rejestrującego pojazdy uprzywilejowane w ruchu drogowym zgłaszane przez podmioty lecznicze. Dyspozycja art. 53 ust. 1 pkt 12 u.p.r.d., stwarzająca możliwość uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów należących do innych podmiotów, aniżeli wymienione w katalogu wskazanym w art. 53 ust. 1 pkt 1 - 11 cyt. ustawy, wskazuje na "używanie" pojazdów, a więc wymaga zachowania pewnej systematyczności w istnieniu okoliczności skutkujących koniecznością podejmowania działań (ratujących życie lub zdrowie ludzkie), których efektywność realizacji uwarunkowana jest użyciem sygnałów uprzywilejowania w ruchu drogowym, co oznacza, że wymaga odzwierciedlenia w realnie podejmowanych na co dzień działaniach, a nie wyłącznie zaistnienia w bliżej niesprecyzowanych okolicznościach potencjalnie możliwej potrzeby. Korzystanie ze statusu pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym, jak ponadto wskazał Minister, jest uzasadnione w przypadku pojazdów wykorzystywanych do transportów sanitarnych pacjentów znajdujących się w stanie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia a realizowanych karetkami odpowiednio wyposażonymi. Cechy techniczne i jakościowe, jakie powinny spełniać pojazdy medyczne oraz ich wyposażenie w zależności od przeznaczenia, określają Polskie Normy przenoszące europejskie normy zharmonizowane publikowane przez Polski Komitet Normalizacyjny. Wnioskodawca nie przedłożył dokumentów potwierdzających spełnienie przez poszczególne pojazdy objęte wnioskiem cech technicznych i jakościowych odnoszących się do specjalistycznych środków transportu. Tym samym nie potwierdził podanych informacji, że wnioskowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdy to ambulanse typu B i C.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z [...] października 2018 r. złożył M. B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P., zarzucając jej niezgodność z prawem poprzez naruszenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji art. 53 ust. 1 pkt 12 u.p.r.d., a także zasad ogólnych postępowania (art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a.).

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że analizowany przepis sformułowany jest ogólnie, brak jest w nim bowiem wymagania, iż używanie pojazdu ma odbywać się "wyłącznie" w celu ratowania życia lub zdrowia ludzkiego. Interpretacja organu nie powinna ograniczać pracy podmiotu, jeżeli spełnia wymóg ustawy. Skarżący wyjaśnił, że prowadzona przez niego działalność Pogotowia Ratunkowego (PKD 86.90.B), w ramach zarejestrowanego przez Wojewodę [...] pod nr [...] podmiotu leczniczego jest działalnością zdecydowanie związaną z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. Osoby pracujące w P. posiadają uprawnienia do podejmowania i prowadzenia medycznych czynności ratunkowych (ratownik medyczny, lekarz, pielęgniarka) oraz są wyposażone w niezbędny sprzęt do ratowania ludzkiego zdrowia i życia. Wszyscy kierowcy ambulansów posiadają również aktualny dokument potwierdzający ich uprawniania do prowadzenia pojazdów uprzywilejowanych. Skarżący zauważył, że organ otrzymał informacje na temat szeregu podejmowanych przez P.działań mających związanych z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego, włącznie z przykładowym dokumentem w postaci karty Medycznych Czynności Ratunkowych przeprowadzonych przez załogę ambulansu z pacjentem w NZK (nagłe zatrzymanie krążenia), dysponował także kopią umowy zawartej z Poszukiwawczym Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym w G.. Zarzut, że skarżący nie wykonuje transportów międzyszpitalnych w porozumieniu z placówkami zdrowia jest chybiony i nieuzasadniony, ponieważ strona nie może wykonywać takiej działalności bez wcześniejszego uzyskania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów. P. prowadzi usługi przewozowe dla osób prywatnych, nie tylko sanitarne, ale i medyczny przewóz osób w stanie zdrowia, który podczas przewozu może się zmienić w stan bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. Na dowód tego organ otrzymał również przykładową kopię dokumentu potwierdzającego przewóz pacjenta z urazem kręgosłupa po wypadku komunikacyjnym. Za chybiony skarżący uznał argument, że wydanie zgody samo w sobie powodować będzie zwiększenie zagrożenia w ruchu drogowym, ponieważ posiadanie zgody na użycie atrybutu uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu nie jest jednoznaczne z jego używaniem podczas normalnych rutynowych przewozów czy zabezpieczeń medycznych. Skarżący nie zgodził się także ze stanowiskiem, iż nie przedłożył dokumentów dotyczących wyposażenia pojazdów, które zostały objęte jego wnioskiem.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2018 r. nie narusza prawa w stopniu nakazującym jej uchylenie. Formułując taką ocenę, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznaje zatem, by zastrzeżenia, które skarżący zgłosił względem sposobu rozumienia przepisu prawa materialnego będącego podstawą prawną rozstrzygnięcia (art. 53 ust. 1 pkt 12 u.p.r.d.), a także w stosunku do sposobu stosowania przepisów normujących przebieg postępowania administracyjnego były zasadne i z tego względu uzasadniały wyeliminowanie decyzji objętej skargą.

Ustawodawca katalog pojazdów, które w ruchu drogowym mogą być pojazdami uprzywilejowanymi, pozostawił otwartym w tym sensie, że poza pojazdami jednostek wymienionych w art. 53 ust. 1 pkt 1-11 u.p.r.d. (jednostki ochrony przeciwpożarowej, zespołu ratownictwa medycznego, Policji, jednostki ratownictwa chemicznego, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa, straży gminnych (miejskich), podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa górskiego, Służby Parku Narodowego, podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa wodnego, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywany przez Służbę Celno-Skarbową i Inspekcji Transportu Drogowego) taki szczególny status może również nabyć pojazd nienależący do ww. jednostek, jeżeli spełnia ogólnie ujęty warunek polegający na używaniu go "w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego". Z konstrukcji art. 53 ust. 1 pkt 12 u.p.r.d. wywieść należy, że organ wydający zezwolenie na uprzywilejowanie pojazdu jest zobowiązany określić sposób wykorzystania pojazdu objętego wnioskiem. Pomimo, że przepis w sposób bezpośredni takiego wymagania nie formułuje, nie może budzić wątpliwości, że warunek używania pojazdu w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego nie ma charakteru jedynie przedmiotowego, a zatem nie można go odnosić wyłącznie do określonego pojazdu i określenia sposobu jego wykorzystania. Wymaganie to, zdaniem Sądu, ma charakter podmiotowo - przedmiotowy, co jest spowodowane uznaniem, że status pojazdu uprzywilejowanego może być nadany jedynie na wniosek podmiotu, do którego obowiązków w świetle przepisów obowiązującego prawa należy udzielanie pomocy i podejmowanie działań ratujących życie i zdrowie ludzi, a jednocześnie należący do tego podmiotu pojazd faktycznie wykorzystywany jest w takim celu. Brzmienie powoływanego przepisu wyraźnie wskazuje, że przesłanką udzielenia zgody jest faktyczne, aktualne, a nie jednie potencjalne używanie pojazdu we wskazanym celu (por. wyrok NSA z 13 lutego 2014 r. sygn. I OSK 1814/12; wyrok NSA z 8 stycznia 2014 r. sygn. I OSK 1509/12; wyrok NSA z 15 stycznia 2009 r. sygn. I OSK 91/08; wyrok NSA z 17 listopada 2008 r. sygn. I OSK 1884/07). Tego rodzaju wykorzystanie, uwzględniając funkcję uprzywilejowania pojazdów w ruchu drogowym, musi wskazywać na regularne podejmowanie w pojeździe czynności ratunkowych, co nie jest spełnione, gdy nie są one typowym i normalnym następstwem szczególnego sposobu jego używania w stanach zagrożenia zdrowia i życia ludzkiego, ale wynikają z nadzwyczajnych sytuacji. Sąd zauważa, że w przypadku pojazdów służb medycznych lub sanitarnych status uprzywilejowania pojazdu jest dopuszczalny, niemniej ma charakter pomocniczy w stosunku do pojazdów jednostek ratownictwa medycznego. Sens uprzywilejowania w ruchu pojazdu ratownictwa medycznego polega zasadniczo na ułatwieniu temu pojazdowi możliwie najszybszego dotarcia do miejsca, w którym mają zostać podjęte czynności ratunkowe. Z tego względu decyzja podjęta na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 u.p.r.d. powinna mieć zawsze na uwadze niezbędność udzielenia wnioskowanego uprawnienia, opartą na ustaleniu, że dotychczasowe wykorzystywanie pojazdu objętego wnioskiem o uprzywilejowanie nie pozwalało zadań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego właściwie wykonywać. Zdaniem Sądu, w pełni trafnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w zaskarżonej decyzji jednocześnie wskazał, że skuteczność przyjętego w art. 53 ust. 1 pkt 12 u.p.r.d. rozwiązania jest zachowana dopóki liczba pojazdów uprzywilejowanych jest ograniczona do niezbędnego minimum. Każdy przejazd pojazdu uprzywilejowanego mogącego nie stosować się do przepisów ruchu drogowego, a także znaków i sygnałów drogowych, w tym do sygnalizacji świetlnej sprawia, że znacząco wzrasta w obszarze jego przejazdu zagrożenie bezpieczeństwa ze względu na możliwość nieusunięcia się z jego drogi innych pojazdów. Im więcej takich pojazdów, tym bardziej zmniejsza się również czujność innych użytkowników drogi wynikająca z nadzwyczajności tego rodzaju sytuacji zaistniałej na drodze. Powoduje to, że nie można zgodzić się ze skarżącym odnośnie do tego, że pomiędzy kategorią pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym a zagrożeniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie zachodzi żaden uchwytny związek (por. wyrok NSA z 10 maja 2018 r. sygn. I OSK 2896/17; wyrok NSA z 13 lutego 2013 r. sygn. I OSK 1814/12).

Mając na uwadze kierunek wykładni, jaki powinien być nadawany art. 53 ust. 1 pkt 12 u.p.r.d., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został prawidłowo oceniony przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, gdyż zasadnie organ uznał, iż trzy objęte wnioskiem skarżącego pojazdy ([...], nr rej. [...]; [...], nr rej. [...]; [...], nr rej. [...]) nie są używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, przez co niespełniając przesłanki ustawowej, nie mogły na mocy wydanego zezwolenia podlegać uprzywilejowaniu w ruchu drogowym. Zdaniem Sądu, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie uchybiało przepisom rozdziału 4 działu II kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ Minister, kierując się treścią art. 53 ust. 1 pkt 12 u.p.r.d., odniósł się do wszystkich nadesłanych dokumentów i złożonych oświadczeń w celu zweryfikowania sposobu wykorzystania pojazdów użytkowanych w P., a wnioski, na których się oparł nie naruszały zasady swobodnej oceny dowodów. Zostały one też właściwie uzasadnione, co pozwala Sądowi stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W myśl art. 79a § 1 k.p.a., w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, oceniając, że wniosek skarżącego w sposób niewystarczający potwierdzał zaistnienie w sprawie przesłanek z art. 53 ust. 1 pkt 12 u.p.r.d. we wskazany wyżej sposób postąpił, wzywając skarżącego do przedstawienia dowodów potwierdzających, że pojazdy są wykorzystywane w akcjach związanych bezpośrednio z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Takich dowodów w pismach uzupełniających wniosek (pismo z 19 lipca 2018 r., k. 12; pismo z 21 sierpnia 2018 r., k. 23) skarżący nie przedłożył, co nie pozwala Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu przyjąć, by nieuwzględnienie przez organ wniosku skarżącego można łączyć z naruszeniem kodeksowych zasad ogólnych postępowania, w szczególności zasady zaufania (art. 8 § 1 k.p.a.) i zasady informowania (art. 9 k.p.a.). Sąd podziela w całej rozciągłości ocenę Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że skarżący nie wykazał, by objęte wnioskiem trzy pojazdy, co do których organ nie udzielił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym, były stale i bezpośrednio wykorzystywane w akcjach związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Nie noszą takich cech świadczone pojazdami usługi transportowe dla osób prywatnych, nie potwierdza takiego wykorzystania pojazdów również zgoda na ich udostępnianie Poszukiwawczemu Ochotniczemu Pogotowiu Ratunkowemu w G. w razie znajdowania się pojazdów POPR w G. w naprawie lub gdy ich użycie z innych przyczyn jest niemożliwe (umowa wsparcia działań P. z 20 marca 2018 r., k. 8). Sąd zobowiązany jest zauważyć, że w toku postępowania skarżący przedłożył jedynie jeden dokument potwierdzający, że pojazdem pogotowia była przewożona osoba w stanie zagrażającym zdrowiu (transport zawodnika żużlowego, faktura nr 015/2018, k. 27), a także jedną kartę medycznych czynności ratunkowych zasłabniętego pacjenta uczestniczącego w maratonie (k. 36), co powoduje, że postawiony w skardze zarzut, iż organ "otrzymał informację na temat szeregu podejmowanych przez P.działań związanych z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego" pozostaje nieuprawniony. Pomimo wskazania w piśmie z 19 lipca 2018 r. (k. 12), iż P. wykonuje między innymi transporty międzyszpitalne (pkt 1) oraz transporty krwi "na ratunek", "cito" (pkt 2) skarżący tego oświadczenia w toku postępowania nie potwierdził, uwzględniając, że wezwany pismem z 3 sierpnia 2018 r. (k. 21) do udzielenia informacji na rzecz jakich podmiotów wykonywane są tego rodzaju transporty i do nadesłania kopii umów zawartych z podmiotami leczniczymi wezwania tego nie wykonał. Zamiast tychże umów przedłożył trzy kopie umów dotyczących zabezpieczenia imprez masowych (zabezpieczenie medyczne [...], k. 25; zabezpieczenie 3 punktów pomocy medycznej podczas [...] w G., k. 31; zabezpieczenie medyczne imprezy [...] w G., k. 33), niemniej zabezpieczanie posiadanymi pojazdami imprez masowych nie uzasadnia udzielenia zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym, ponieważ w takim przypadku konieczność użycia pojazdów bezpośrednio do ratowania życia i zdrowia jest jedynie hipotetyczna. Skarżący nie przedłożył jednocześnie jakichkolwiek dokumentów, które potwierdzałyby, że w trakcie zabezpieczonych imprez pojazdy skarżącego systematycznie były używane do przypadków nagłych. Sąd podziela także stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odnośnie do tego, że organ przy ocenie spełnienia przesłanki określonej w art. 53 ust. 1 pkt 12 u.p.r.d. nie może kierować się warunkami przetargów ogłaszanych przez podmioty lecznicze na świadczenie usług transportowych. Z tego względu wola skarżącego udziału w przetargach w żaden sposób nie może decydować o zaistnieniu sytuacji, do której nawiązuje powołany wyżej przepis, albowiem wówczas rola organu wydającego zezwolenie sprowadzałaby się do automatycznego rejestrowania podmiotów przystępujących do przetargu. W tych warunkach kwestia wyposażenia ambulansów nie mogła mieć przesądzającego charakteru dla kierunku rozpoznania złożonego wniosku.

Zdaniem Sądu, organ odpowiednio wyważył w kontrolowanym postępowaniu interes skarżącego i interes społeczny łączący się z dążeniem do zapewnienia ochrony bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla wszystkich uczestników ruchu, z którym koresponduje wymaganie, by udzielone zezwolenie na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym odnosiło się do przypadków bezwzględnie uzasadnionych. W złożonej skardze skarżący ustaleń poczynionych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skutecznie nie podważył, a jego ogólne zastrzeżenia względem wydanego rozstrzygnięcia, należało ocenić jako w całości nieuzasadnione.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przyjmując, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.