Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 542/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008r. sprawy ze skargi P. K. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie 7/IV SA 4520 i 4521/03 postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 542/08

UZASADNIENIE

P. K. złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 21 lutego 2005 roku w sprawie syg. akt 7/IV SA 4520 i 4521/03, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. K. i G. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003 roku w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z dnia [...] października 1997 r. dotyczącej pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce ew. [...] w M.

W w/w sprawie sąd uznał, że decyzja stwierdzająca nieważność pozwolenia na rozbudowę prawa nie narusza, bowiem organ architektoniczno-budowlany dopuścił się rażącego naruszenia prawa wydając pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego ze ścianą usytuowaną w granicy działki z otworami okiennymi. Bez znaczenia natomiast dla rozstrzygnięcia była okoliczność, że usytuowanie budynku w granicy działki nastąpiło wskutek podziału nieruchomości związanego ze zwrotem jej części dokonanym w 1992 roku.

W skardze o wznowienie postępowania skarżący P. K. powołał się na art. 145 § 1pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanego dalej k.p.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przyjęta przez organy i sąd administracyjny data 5 grudnia 1990 r. uzyskania przez [...] użytkowania wieczystego działki [...] była błędna. Decyzja Wojewody [...] o ustanowieniu użytkowania wieczystego na rzecz [...] została wydana [...] czerwca 1998 r. Jako datę ustanowienia prawa użytkowania wieczystego skarżący wskazał datę 22 listopada 1999 r. Dlatego też w chwili uzyskania pozwolenia na rozbudowę przez skarżącego tj. 31 października 1997 r. [...] nie był użytkownikiem wieczystym działki ew. [...], a więc nie powinien być też stroną postępowania w sprawie pozwolenia na rozbudowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wprawdzie skarżący wskazał, jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. to jednak skoro skarga o wznowienie może dotyczyć tylko postępowania sądowego ustawową podstawą wznowienia może być jedynie art. 273 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a, a więc okoliczność faktyczna lub środek dowodowy, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona wobec ich wykrycia nie mogła skarżyć w poprzednim postępowaniu. Podstawy te winny pozostawać w związku przyczynowym z treścią prawomocnego orzeczenia. Tryb wznowienia postępowania nie nadaje się do usunięcia wady polegającej na wadliwym zastosowaniu przez sąd przepisów prawa materialnego, jeżeli został prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Chodzi, bowiem o wykrycie okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom. Podnoszona przez skarżącego okoliczność nie jest okolicznością nowo wykrytą w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a., bowiem okoliczność ta istniała, a jedynie nie została podniesiona przez skarżącego w sprawie syg. akt 7/IV SA 4520 i 4521/03. Uzasadnienie skargi o wznowienie stanowi natomiast polemikę ze stanowiskiem sądu, który uznał, że [...] posiadał przymiot strony w dacie wydawania pozwolenia na rozbudowę. W ocenie Sądu Administracyjnego w sprawie syg. akt 7/IV SA 4520 i 4521/03 wynika to ze złożonej do akt w czasie rozprawy kopii decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. stwierdzającej na podstawie art. 200 ust 1 ustawy z dnia 212 sierpnia 1977 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr. 115poz 741 z późn. zm.) nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 użytkowania wieczystego działki nr [...] w M. przez Instytucję Filmową Dystrybucji [...] w W. Sąd stwierdził, że "ponieważ ta decyzja ma charakter deklaratoryjny potwierdza jedynie w dacie jej wydania, iż prawo użytkowania wieczystego [...] nabył w dniu [...] grudnia 1990 r. legitymował się więc tytułem prawnym do działki sąsiadującej z inwestycją".

[...] nastąpiło po uzyskaniu wpisu tego prawa do księgi wieczystej z mocą wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu 22 listopada 1998 r. stanowi w istocie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez sąd przez błędną

Ich wykładnię.

Skarżący miał możliwość wniesienia skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przez sąd prawa materialnego przez błędną jego wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.). Z możliwości tej nie skorzystał W

tym stanie rzeczy skoro skarga nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu.

Z tego względu sąd postanowił skargę odrzucić nie badając, czy została wniesiona w terminie (art.181 p.p.s.a.)