Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 718/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17  ust. 1b,  ust. 5 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 1518
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257 t.j.) w związku z art. 17 ust. 1b i ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U.2016.1518 t.j.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania M. Z. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką A. Z..

Z uzasadnienia ww. decyzji Kolegium wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r. M. Z., działając przez swojego pełnomocnika, wystąpiła do Burmistrza B. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. organ I instancji odmówił stronie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, z powodu daty powstania niepełnosprawności, jak również z uwagi na fakt pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego i ustalenie, z jakich przyczyn małżonek osoby wymagającej opieki nie może osobiście sprawować opieki.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ I instancji wydał w dniu [...] marca 2020 r. decyzję, w której odmówił przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego z powodu powstania niepełnosprawności matki w [...] roku życia, ale również z powodu tego, że małżonek nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności a przyczyna niemożności sprawowania opieki nie jest obiektywna.

Pismem z dnia [...] marca 2020 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze S., w wyniku rozpatrzenia odwołania strony wskazało w uzasadnieniu swojej decyzji, że materialnoprawną podstawą wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych (dalej "ustawa"). Powołując się na treść art. 17 ust. 5 pkt 2 ustawy, organ wskazał, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Organ II instancji stwierdził, że nie kwestionuje faktu rezygnacji przez stronę z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad matką oraz zakresu sprawowanej opieki. Z akt sprawy wynika, że taka opieka jest sprawowana przez stronę osobiście. Orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnoprawności w M. z dnia [...] sierpnia 2019 r. A. Z. zaliczono do znacznego stopnia niepełnoprawności na czas określony do [...] sierpnia 2021 r. i stwierdzono konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną zdolnością do samodzielnej egzystencji. Strona pobiera specjalny zasiłek opiekuńczy w związku ze sprawowaną opieką nad matką. Do akt postępowania strona złożyła oświadczenie o rezygnacji z pobieranego zasiłku w przypadku przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego.

Zdaniem Kolegium, istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się zatem do tego, czy na gruncie obowiązujących przepisów opiekunowi może przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ustawy, pomimo że niepełnosprawność dorosłej osoby niepełnosprawnej, która pozostaje pod jego opieką, nie powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej do ukończenia 25. roku życia (stosownie do treści art. 17 ust. 1b ustawy), jak również czy osoba bliska osoby, która wymaga opieki a pozostaje w związku małżeńskim, i której małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnoprawności, może uzyskać świadczenie pielęgnacyjne w świetle brzmienia art. 17 ust. 5 pkt 2 ustawy. Przy rozważeniu tej kwestii konieczne jest wzięcie pod uwagę treści i skutków płynących z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13, Dz. U. z 2014 r., poz. 1443; OTK-A 2014/9/104).

Kolegium podkreśliło, że wskazany powyżej przepis nie może być podstawą odmowy świadczenia pielęgnacyjnego. W ww. wyroku stwierdzono, że art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest konieczność oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z pominięciem tego kryterium.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zwróciło uwagę na linię orzeczniczą sądów administracyjnych, które - w odniesieniu do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych wnoszących o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego po wyroku Trybunału - dostrzegają jego wpływ na obecną sytuację tych podmiotów i stwierdzają konieczność uchylenia decyzji. W tym zakresie Kolegium podzieliło stanowisko pełnomocnika strony, że wiek w którym stwierdzono znaczny stopień niepełnosprawności osoby wymagającej opieki nie stanowi przesłanki wyłączającej uzyskanie przedmiotowego świadczenia. Jednakże na podstawie przeprowadzonego postępowania uzupełniającego w zakresie, w którym organ I instancji dokonał ustaleń co do możliwości sprawowania opieki przez małżonka osoby wymagającej opieki, Kolegium uznało, że przyczyny dla których małżonek nie może sprawować osobiście opieki nad żoną (matką strony) są subiektywne a zatem zachodzi w tej sprawie negatywna przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy.

Kolegium podkreśliło, że świadczenie pielęgnacyjne ma za zadanie przynajmniej częściowo zrekompensować wydatki ponoszone przez rodzinę w związku z koniecznością zapewnienia opieki i pielęgnacji niepełnosprawnej osobie. Stąd też pozostawanie w związku małżeńskim przez osoby wymagające opieki nie może być uważane za przesłankę odmowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdy małżonek obowiązany do sprawowania opieki nie jest obiektywnie zdolny tego obowiązku wypełnić, a zrealizować tę pomoc jest w stanie - w zastępstwie współmałżonka nie mającego takiej możliwości - osoba zobowiązana do alimentacji w dalszej kolejności (por. wyrok WSA. w Krakowie z dnia 28 listopada 2019r. sygn. III SA/Kr 717/19).

Brak rzeczywistych możliwości sprawowania opieki, w braku orzeczenia o niepełnosprawności, wykazany być może również innymi dowodami. Dokonując wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych należy bowiem mieć na względzie cel regulacji zawartej we wskazanych przepisach - przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które rzeczywiście sprawują opiekę nad bliskimi osobami niepełnosprawnymi i wymagającymi takiego wsparcia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 lutego 2020r. sygn. II SA/G1 1373/19).

Dlatego też Kolegium, decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., uchylając decyzję do ponownego rozpatrzenia zobowiązało organ I instancji do ustalenia przyczyn braku możliwości sprawowania opieki przez małżonka osoby tej opieki wymagającej. Z przeprowadzonego postępowania wynika, że przyczyną dla której małżonek nie może sprawować osobistej opieki nad żoną jest sytuacja finansowa rodziny, która zmierza do jej poprawienia i zaspokojenia bieżących potrzeb. Strona oświadczyła, że wspólnie postanowili, że ona zaopiekuje się mamą, a tata ze względu na wyższe wynagrodzenie będzie pracował na utrzymanie rodziny. Zdaniem Kolegium, wskazana przyczyna jest istotna z punktu widzenia zapewnienia środków finansowych dla całej rodziny, niemniej nie jest ona obiektywna z punktu widzenia przesłanek wskazanych w ustawie, a które zostały bardzo szczegółowo wyjaśnione w dokonanej wykładni przez WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 19 czerwca 2019 r. sygn. II SA/Go 2544/19, a która została wyjaśniona przez Kolegium w decyzji dnia [...] lutego 2020 r.

Kolegium w niniejszym składzie uznało, że brak rezygnacji z zatrudnienia przez małżonka w celu sprawowania opieki nad żoną z przyczyn finansowych nie jest sytuacją, którą można uznać za brak obiektywnej możliwości sprawiania opieki. Przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy rozumiany celowościowo umożliwia uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie zobowiązanej do alimentacji niepełnosprawnego w związku ze sprawowaniem nad nim opieki, nawet jeśli niepełnosprawny pozostaje w związku małżeńskim z osobą nieposiadającą orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale tylko wówczas, gdy drugi małżonek - nielegitymujący się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności - nie może tej opieki sprawować z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niego i od jego woli.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. M. Z., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a i art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz 1 a ustawy o świadczeniach rodzinnych i niezasadne uznanie, że córka niepełnosprawnej nie jest uprawniona do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad nią, pomimo że zobowiązany w pierwszej kolejności mąż osoby niepełnosprawnej nie jest w stanie takiej opieki sprawować bowiem jest jedynym żywicielem rodziny,

- przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz przyjęcie, że sam fakt sprawowania opieki przez osobę skarżącą skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo że zobowiązany w pierwszej kolejności nie może tego obowiązku się podjąć i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się ww. kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W szczególności – wbrew zarzutom skargi – organy administracji w wymaganym zakresie zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań.

Materialnoprawną podstawę ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111; w skrócie "u.ś.r."), w tym art. 17 ust. 1, określający przesłanki nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W myśl tego przepisu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

– jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Podkreślenia wymaga, że wnioskowane świadczenie może zostać przyznane, jeżeli są spełnione łącznie wszystkie przesłanki pozytywne określone w cytowanym przepisie, a zarazem nie zachodzi żadna z przesłanek negatywnych, wyszczególnionych zwłaszcza w art. 17 ust. 5 u.ś.r. Jednakże podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga (por. wyrok NSA z 02.02.2017 r., I OSK 2792/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA").

W kontrolowanej sprawie fakt sprawowania przez skarżącą takiej opieki nad niepełnosprawną matką nie jest przedmiotem sporu i znajduje potwierdzenie choćby w tym, że skarżąca ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, którego podstawową przesłanką jest też – jak wynika expressis verbis z art. 16a ust. 1 u.ś.r. – sprawowanie opieki (stałej) na osobą niepełnosprawną (w stopniu znacznym).

W cytowanym art. 17 ust. 1 pkt 1-4 u.ś.r. ustawodawca określił katalog osób uprawnionych do świadczenia z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Ponadto w art. 17 ust. 1a u.ś.r., doprecyzował, że osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Z kolei, przesłanki wyłączające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zostały określone między innymi w art. 17 ust. 5 pkt 2 u.ś.r., w myśl którego świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki:

a) pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,

b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej, rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu.

Z literalnego brzmienia przywołanego wyżej unormowania wynika zatem, że zawsze, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie ma orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności, świadczenie pielęgnacyjne nie będzie przysługiwało. Ustawodawca wyszedł z założenia, że w sytuacji zawarcia związku małżeńskiego tworzy się nowa rodzina, która nakłada na małżonków obowiązek wzajemnego wsparcia i pomocy, wyprzedzający obowiązek alimentacyjny krewnych. Zatem brak jest podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego córce na niepełnosprawną matkę, gdy ta pozostaje w związku małżeńskim, a jej mąż nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Inaczej przedstawia się sytuacja, gdy oboje małżonkowie są niepełnosprawni w stopniu znacznym, co wyklucza dopełnienie przez nich obowiązku wzajemnej opieki z uwagi na stan zdrowia i niedołężność, wówczas ustawodawca wprowadza wyjątek, kiedy świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane (por. art. 17 ust. 1 i 1a ustawy). Zobowiązanie współmałżonka do sprawowania takiej opieki jest konsekwencją istnienia w sferze prawnej związku małżeńskiego, jako szczególnej więzi charakteryzującej się nie tylko elementami emocjonalnymi, ale także elementami natury prawnej. Dopóki zatem istnieje związek małżeński, osoby w nim pozostające poddane są przedstawionym wyżej rygorom prawnym właśnie ze względu na istnienie między nimi prawnej więzi małżeństwa. Rygory te nie są bowiem wynikiem jedynie woli małżonków, lecz ich źródłem jest wola ustawodawcy, która stanowi dla obojga małżonków podstawę zgłaszania roszczeń w sferze opiekuńczej.

Innymi słowy, podnoszona w skardze okoliczność rzeczywistej stale sprawowanej przez skarżącą opieki nad niepełnosprawną matką oraz niepodjęcia się przedmiotowej opieki przez ojca skarżącej z uwagi na takie zatrudnienie, które umożliwia osiąganie wyższych zarobków i w konsekwencji utrzymanie i pokrywanie kosztów leczenia niepełnosprawnej żony, nie znosi obowiązków ciążących na jej małżonku, określonych w art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2019 r. poz. 2086), zgodnie z którym małżonkowie mają równe prawa i obowiązki w małżeństwie. Są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli.

Należy zauważyć, że o ile z niekwestionowanego stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji wynika, że skarżąca sprawuje opiekę nad matką osobiście, to z ustaleń tych nie wynika niemożliwość wykonywania tej opieki przez jej męża, skoro nie jest osobą niepełnosprawną i to w stopniu znacznym. W związku z powyższym organy administracji zasadnie przyjęły, że ograniczenie ustawowego prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 ustawy ze względu na sprawowanie opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim wyłącznie do sytuacji, w której współmałżonek takiej osoby legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności stanowi wyjątek, którego nie można poddawać rozszerzającej wykładni, co również wynika – jak już wyżej wskazano - z nadania przez ustawodawcę szczególnego charakteru istniejącym między małżonkami relacjom i więzom prawnym.

Dodatkowo stwierdzić należy, że przyjęta przez organy administracji wykładnia przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych nie jest sprzeczna z wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa. Zasady tej nie można rozumieć jako nakaz identycznego traktowania wszystkich osób, zobligowanych do alimentacji. Więź istniejąca pomiędzy małżonkami ma bowiem zupełnie inny wymiar od powiązań rodzinnych występujących pomiędzy krewnymi. W niniejszym przypadku nie można też mówić o naruszeniu art. 18 Konstytucji RP, który stanowi ogólną ramę zobowiązującą państwo do zapewnienia rodzinie pomocy i ochrony nie konkretyzując warunków jej przyznania i pozostawiając tym samym ustawodawcy określenie form i przesłanek jej świadczenia. Okoliczność wprowadzenia przez ustawodawcę określonej kolejności dla członków rodziny w prawie do ubiegania się przez nich o przyznanie świadczenia pomocowego nie oznacza, że Państwo nie wywiązuje się z obowiązku ochrony związku małżeńskiego, macierzyństwa i rodzicielstwa.

Podzielając pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lipca 2020 r. wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 201/20, należy przy tym podkreślić, że wykonywanie pracy zawodowej nie może być uznawane (nie byłoby zgodne z celem ustawy) za przesłankę niezależnej od woli niemożności świadczenia opieki nad osobą niepełnosprawną, szczególnie, że to właśnie rezygnacja z pracy (lub niepodejmowanie pracy) jest warunkiem otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.