Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 925/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2004-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 1; art. 15
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art 5
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędziowie NSA Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk (spr.), Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2004 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zaległości podatkowej w opłacie targowej I. u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...]r. Nr [...], II. z a s ą d z a od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...] /[...] / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. znak [...], wydaną na podstawie art. 21 § 3, art. 51 § 1, art. 207 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 1 i art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) oraz Uchwał Rady Miejskiej w [...]nr [...],[...] i [...], Burmistrz Gminy [...] określił M. P. wysokość zaległości podatkowej w opłacie targowej z tytułu dokonywania sprzedaży ze stoiska nr [...] w Domu Handlowym Wielobranżowym w [...] w okresie od [...] do [...] r. oraz od [...] do [...]r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł

W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, że w okresie od [...] do [...] r. oraz od [...] do [...] r. M. P. prowadził działalność handlową na terenie Domu Handlowego Wielobranżowego w [...] ze stoiska nr [...] o wymiarach 2x3 m. Z tytułu prowadzenia działalności handlowej podatnik nie uiszczał opłaty targowej od prowadzonego przez siebie stoiska.

Wynika dalej z uzasadnienia omawianej decyzji, że zgodnie z § 1 pkt 2 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r. do [...] r. obowiązywała stawka opłaty targowej obniżonej za sprzedaż ze stoiska o wymiarach 2x3 m w wysokości [...] zł miesięcznie. Ww. opłatę targową należało uiścić do dnia 5-go każdego miesiąca za dany miesiąc z góry.

W odwołaniu od ww. decyzji M. P. wskazał, że nie zgadza z zakwalifikowaniem jego sklepu jako stoiska, a Wielobranżowego Domu Handlowego w [...] , jako targowiska. Podatnik opisał warunki w jakich prowadzi swoją działalność handlową, wskazując że prowadzi sklep kosmetyczno - upominkowy wyposażony we wszystkie atrybuty takiej placówki (np. szklane lady szklane, regały, umożliwiające wyeksponowanie towaru oznaczonego właściwymi cenami), a także zakwestionował podatkowy charakter opłaty targowej. Ponadto M. P. wskazał, że dokonywał opłat za dzierżawę i inne do [...]r. w czasie swoich przyjazdów na granicę.

Decyzją z dnia [...]r., Nr [...]wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że zarzuty odwołania są niezasadne.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 15 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84), wbrew zarzutom podatnika, nie ma znaczenia dla obowiązku uiszczania opłaty targowej sposób aranżacji stoiska, ekspozycja towaru czy godziny dokonywania sprzedaży. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 2 tejże ustawy targowiskiem są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel w szczególności z ręki, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych. Użyte w treści tego przepisu zwroty "wszelkie miejsca" oraz "w szczególności" oznaczają, jak podkreślił organ odwoławczy, iż wskazane w nim formy handlu mają charakter przykładowy i nie są wyczerpujące. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazało, że targowiskiem jest "wszelkie miejsce", w którym prowadzony jest handel i odnosi się to zarówno do targowisk, których lokalizację ustaliła gmina, jak również do każdego innego miejsca, a więc również i hali targowej usytuowanej na gruncie nie będącym mieniem komunalnym.

W dalszym ciągu, w uzasadnieniu omawianej decyzji wskazano, że na mocy art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się z opłaty targowej podmioty, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z nieruchomościami lub obiektami budowlanymi nie złączonymi trwale z gruntem, położonymi na terenie targowiska. Z uwagi na fakt, iż stanowisko nr [...], z którego odwołujący się dokonywał sprzedaży, nie było w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, jego własnością i nie ciążył na nim obowiązek podatkowy uiszczenia podatku od nieruchomości, nie mógł być zwolniony od opłaty targowej.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu [...] r. podatnik domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając m.in., że:

- z uchwał Rady Miejskiej [...] nie wynika, czy dotyczą one obiektu - Dom Handlowy Wielobranżowy,

- podatnik uiścił opłatę targową za miesiące od [...] do [...]r. włącznie (na dowód czego załączył kserokopie dowodów wpłat),

- nie ustalono sposobu poboru opłaty w drodze inkasa,

- nie wszczęto postępowania w sprawie zgodnie z art. 165 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Jednocześnie wskazano, że w trakcie postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie ani też w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, skarżący nie podnosił, że dokonał opłaty targowej za miesiące od [...] do [...]r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, właściwy do rozpoznania sprawy z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Przepis art. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) określa m.in. obowiązek w opłacie targowej. Obowiązek podatkowy jest kategoria ogólną, którego konkretyzację stanowi zobowiązanie podatkowe. Wynika to z treści art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).

Niewątpliwe jest więc, że opłata targowa, według powołanych przepisów stanowi rodzaj podatku od handlu prowadzonego na targowiskach.

Definicję targowiska zawiera art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy określając nim wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych.

Wskazane w wymienionym akcie prawnym formy sprzedaży mają charakter przykładowy, a nie wyczerpujący co oznacza, że ww. różnorodność form sprzedaży nie musi występować łącznie na każdym targowisku.

Stawki podatku, jakim jest opłata targowa, ustala gmina występując w tym przypadku jako organ samorządu terytorialnego, któremu na podstawie przepisów ustawowych przysługuje prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy (art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Upoważnienie Rady Gminy do podjęcia uchwały w przedmiocie opłaty targowej stanowi przepis art. 19 pkt 1 lit a pkt 2 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Prowadzenie sprzedaży na targowisku oznacza więc sprzedaż przez każdego, kto oferuje klientowi wystawiony przez siebie towar i za tak dokonywaną sprzedaż gmina ma prawo pobierania opłaty targowej. Art. 15 ust. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.), przewiduje opłatę targową niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.

Jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutom skargi, nie ma znaczenia dla obowiązku uiszczania opłaty targowej sposób aranżacji stoiska, ekspozycja towaru czy godziny dokonywania sprzedaży.

Uchwałą nr [...] z [...]r. Rada Miejska w [...] ustaliła stawki opłaty targowej na targowisku gminnym, halach targowych i pozostałych placach targowych w obrębie wsi [...] i [...], a nadto zarządziła pobór opłaty w drodze inkasa (§ 2 i 3 uchwały). Wbrew twierdzeniom podatnika, opłata ta została wprowadzona w odniesieniu do wszystkich hal targowych na terenie [...] czyli także Wielobranżowego Domu Handlowego, w którym ww. posiadał stoisko.

Powyższe wskazuje, że M. P. był zobowiązany do uiszczania opłaty targowej w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Mając jednak na uwadze treść przepisów proceduralnych zgodnie, z którymi powinny postępować organy podatkowe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa, co uzasadnia jej uchylenie.

Jak ustalono pomimo, że podatnik opłacił opłatę targową za miesiące [...], [...],[...] i [...]r., dokonując wpłat w wysokości po [...]zł miesięcznie w kasie Urzędu Miejskiego w [...], okres ten został objęty zarówno decyzją Burmistrza Miasta [...]z dania [...]r. jaki i Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującego w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej organy podatkowe powinny podejmować wszelkie niezbędne działania, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Prawidłową decyzję organ może podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza całokształtem materiału dowodowego, pozwalającym mu na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Wskazana powyżej zasada prawdy obiektywnej znajduje rozwinięcie w art. 187 Ordynacji podatkowej, nakazującej organom podatkowym zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego.

W ocenie orzekającego Sądu w niniejszej sprawie naruszone zostały wskazane powyżej zasady prawdy obiektywnej, wyczerpującego zebrania, ocenienia i uzasadnienia całości materiału dowodowego. Organ drugiej instancji, pomimo sygnalizowania przez podatnika na etapie odwołania faktu uiszczania opłat z tytułu prowadzonej działalności do [...]r. a także ciążącego na nim obowiązku dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej, nie przeprowadził na tę okoliczność żadnych dowodów. Do akt sprawy nie załączono także jakichkolwiek ustaleń, dotyczących faktu regulowania przez podatnika opłaty targowej lub nie wywiązywania się przez niego z tego obowiązku, co powinno stanowić podstawowy dowód umożliwiający podjęcie właściwej decyzji w niniejszej sprawie.

Wbrew zarzutowi skargi w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 165 Ordynacji podatkowej. W dniu [...] r. zostało wydane postanowienie w sprawie wszczęcia postępowania podatkowego za okres od [...] do [...]r. w przedmiocie określenia wysokości zaległości podatkowej w opłacie targowej, które zostało doręczone skarżącemu w dniu [...]r.

W związku ze złożonym przez skarżącego [...] r. pismem uzupełniającym do skargi, w którym wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] r. oraz Uchwał Rady Miasta [...], wskazać należy, że ww. wniosek nie może zostać rozpoznany w niniejszym postępowaniu. Niemniej podnoszone przez podatnika argumenty, że opłata targowa nie może być pobierana z góry, w formie abonamentu, jest słuszny i znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z powyższych względów, uznając że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów proceduralnych, które miały istotny wpływ na jej wynik, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy, a o niewykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152.