Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 279/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 122
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenie A [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2019 r. skarżące Stowarzyszenie A w S. zawiadomiło Wójta Gminy O. o odebraniu w trybie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 122 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawo o ochronie zwierząt" lub w skrócie "uoz") o czasowym odebraniu w dniu [...] lutego 2019 r. psa, samca, w wieku 18 miesięcy, mix maści czarno-białej, którego właścicielami są J. B. i A. B. zam. [...], gm. O.. Zawiadomienie było wynikiem przeprowadzonej w dniu 23 lutego przez patrol interwencyjny kontroli warunków oraz stanu utrzymania psa, która – zdaniem skarżącego Stowarzyszenia - wykazała, że pies był przypięty do budy łańcuchem, zakręconym przy budzie, że wokół budy zalegała znaczna ilość niesprzątanych odchodów (art. 6 ust. 2 pkt 10 uoz), a także że buda, do której przyczepiony był pies nie posiadała żadnej izolacji od podłoża, była wrośnięta w ziemię (art. 6 ust. 2 pkt 10 i art. 6 ust. 2 pkt 17 uoz), a ponadto że pies nie miało dostępu do wody i był wychudzony (art. 6 ust. 2 pkt 19 uoz) oraz miał liczne otarcia na przedramionach, które nie były opatrzone (art. 6 ust. 2 pkt 10 uoz). Stowarzyszenie podniosło też, że pies od dnia adopcji przez obecnych właścicieli nie był szczepiony ani odrobaczany, co w jego ocenie potwierdza też brak jakiejkolwiek opieki weterynaryjnej. Stowarzyszenie dołączyło do akt sprawy dokumentację fotograficzną i film z interwencji oraz kartę informacyjną z wizyty w Przychodni Weterynaryjnej "J. ".

Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Wójt Gminy O., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 7 ust. 1, 1a i 3 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10, 17 i 19 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 122 ze zm.), odmówił czasowego odebrania A. i J. B. psa maści biało-czarnej od dnia [...] lutego 2019 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowody, w tym uzupełniony w toku ponownie prowadzonego postępowania, a obejmujący m.in. dokumentację zdjęciową, oświadczenia właścicieli zwierzęcia i kartę badania weterynaryjnego, nie potwierdza wstąpienia jakiejkolwiek z okoliczności wyczerpujących przesłanki znęcania się, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 10, pkt 17 i pkt 19 uoz. Z opisu stanu zdrowia psa zawartego w karcie informacyjnej wizyty weterynaryjnej nie wynika, by istniało jakiekolwiek zagrożenie jego życia lub zdrowia. Także dokumentacja zdjęciowa i film załączone do akt sprawy nie potwierdzają zarzutów, iż właściciele przetrzymywali zwierzę w niewłaściwych warunkach bytowania, a stan zdrowia zwierzęcia był zły. Na zdjęciach widoczne jest, że zwierzę nie jest trzymane w klatce uniemożliwiającej zachowanie naturalnej pozycji, jest czyste, ma budę chroniącą je przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznym oraz ma zapewniony dostęp do wody i pokarmu (widoczne na zdjęciach miski). Co istotniejsze także na filmie widać, że pies nie boi się ludzi, nie jest zagłodzony, nie widać u niego oznak choroby. Właściciele psa przedstawili także zdjęcie książeczki zdrowia psa oraz zaświadczenie o szczepieniu potwierdzające, że zwierzę pozostaje pod nadzorem lekarza weterynarii. Z wyjaśnień właścicieli zwierzęcia oraz przedłożonych przez nich pism sąsiadów: J. C., O. M., P. Z. i M. M. wynika, że zwierzę nie przebywało cały czas "na łańcuchu" i miało zapewnioną regularną swobodę poruszania się. Wyjaśniona została również przyczyna powstania niewielkiego otarcia łapy psa. Urazu tego doznał pies, gdy swobodnie poruszał się w okolicy zabudowań. Stan otarcia nie wskazuje na zaniedbanie urazu przez właścicieli i niezapewnienie w tej sytuacji należytej opieki zwierzęciu. Organ zaznaczył też, że właściciele w chwili obecnej zbudowali nowy ogrodzony wybieg i nową budę. Podkreślając, że w sprawie decyzja jest wydawana na podstawie art. 7 ust 3 uoz, organ stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika, że w momencie odebrania psa A. i J. B. zaistniały przesłanki określone w tym przepisie, tj. przypadek niecierpiący zwłoki oraz sytuacja, iż zdrowie i życie zwierzęcia było w jakikolwiek sposób zagrożone. Tymczasem dopiero zaistnienie tych okoliczności uprawniałoby organ do wydania decyzji o czasowym odebraniu psa w trybie art. 7 ust. 3 uoz.

Od powyższej decyzji skarżące Stowarzyszanie wniosło odwołanie zarzucając:

- naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa") poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

- naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez brak realizacji przez organ wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

- brak zrozumienia zapisów zawartych w art. 6 ust 2 uoz w odniesieniu do sytuacji i stanu odebranego psa;

- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez nieuwzględnienie trybu odbioru zwierząt zgodnego z art. 7 ust 3 uoz;

- naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

- naruszenie art. 56 kpa poprzez brak przyznania zwrotu kosztów stawiennictwa strony na oględzinach mimo, iż zgodnie z art 56 § 1 kpa koszt osobistego stawiennictwa stron, gdy postępowanie zostało wszczęte z urzędu gmina powinna przyznać.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w T. decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że w sprawie czasowe odebranie zwierzęcia nastąpiło w trybie art. 7 ust. 3 uoz, co oznacza, że konieczne było ustalenie, czy w dacie interwencji pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagrażało jego życiu oraz czy zaistniał stan niecierpiący zwłoki. Podkreślając, że od daty interwencji upłynął znaczny okres czasu oraz, że po interwencji – jak wynika z przeprowadzonej wizji w terenie - warunki, w których miałby obecnie przebywać pies uległy poprawie (właściciel wygrodził zwierzęciu wybieg, na którym postawiona jest buda odizolowana od ziemi) SKO wskazało, iż na dzień orzekania brak jest podstaw do czasowego odebrania psa. Podniosło przy tym, że w sprawie trudno było jednoznacznie stwierdzić czy zachodziły przesłanki znęcania się na zwierzęciem biorąc pod uwagę to, iż poprzednie miejsce przebywania zwierzęcia zostało zlikwidowane, a także uwzględniając dokumentację zdjęciową dołączoną przez skarżące Stowarzyszenie i informację z wizyty weterynaryjnej. SKO wskazało też na dołączone do akt sprawy zaświadczenie z maja 2018 r. o szczepieniu psa przeciwko wściekliźnie oraz oświadczenia złożone przez sąsiadów. Odnosząc się do złożonego przez skarżące Stowarzyszenie wniosku o zwrot kosztów stawiennictwa strony na oględzinach, SKO wskazało, że nie można było go uwzględnić, gdyż zwrot kosztów stawiennictwa na wezwanie organu w postępowaniu wszczętym z urzędu w trybie art. 56 kpa przysługuje jedynie wówczas, gdy organ nakaże osobom, do których wezwanie zostało skierowane, wzięcie udziału w podejmowanych czynnościach procesowych albo złożenie wyjaśnień lub zeznań, pod rygorem zastosowania środków przymusu, co w sprawie nie miało miejsca, gdyż organ wystosował do Stowarzyszenia jedynie zawiadomienie o prawie udziału w wizji lokalnej.

Na powyższą decyzję Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, podtrzymało zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dodatkowo zarzucając naruszenie przez SKO prawa poprzez wydanie decyzji w trybie art. 7 ust. 1 uoz, w sytuacji gdy postępowanie dotyczyło trybu szczególnego z art. 7 ust. 3 uoz, a także poprzez nieuwzględnienie trybu szczególnego odbioru zwierząt z art. 7 ust. 3 uop, w tym uznanie, iż powodem odebrania psa nie jest jego silne zagłodzenie, które doprowadziło do zaników tkanki tłuszczowej i zaników mięśniowych (art. 6 ust. 2 pkt 19 uoz).

W odpowiedzi na skargę organ wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o ochronie zwierząt. Ustawodawca w art. 6 ust. 1a tej ustawy określił bezwzględny zakaz znęcania nad zwierzętami. W art. 6 ust. 2 uoz wskazał natomiast, że przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, wymieniając jednocześnie przykładowe sytuacje wyczerpujące pojęcie znęcenia się nad zwierzętami, wśród których wskazał, że znęcaniem jest m.in.

- utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (pkt 10);

- wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu (pkt 17);

- utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (pkt 19).

W przedmiotowej sprawie skarżące Stowarzyszenie odebrało właścicielom psa w trybie art. 7 ust. 3 uoz, o czym zawiadomiło Wójta Gminy O. celem wydania decyzji o czasowym odebraniu psa, powołując się na okoliczność stwierdzania, w trakcie przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2019 r. kontroli warunków i stanu utrzymania psa, że pies był wychudzony i nie miał dostępu do wody, że miał liczne otarcia na łapach, że był przypięty do budy łańcuchem, zakręconym przy budzie, że wokół budy zalegała znaczna ilość niesprzątanych odchodów oraz, że buda, do której był przyczepiony pies nie posiadała żadnej izolacji od podłoża i była wrośnięta w ziemię, co zdaniem Stowarzyszenia wyczerpywało znamiona znęcania się nad psem z art. 6 ust. 2 pkt 10, pkt 17 i pkt 19 uoz, a jednocześnie w przypadku dalszego pozostawania psa u właścicieli zagrażało utracie zdrowia i życia psa. Orzekające w sprawie organy nie podzieliły stanowiska Stowarzyszenia, iż w sprawie zaistniały podstawy do wydania decyzji o czasowym odebraniu właścicielom psa, w następstwie faktycznego odebrania przez Stowarzyszenie psa właścicielom i zawiadomienia o tym fakcie Wójta Gminy O..

Odnośnie zatem wystąpienia przesłanek do wydania decyzji o czasowym odebraniu psa w trybie art. 7 ust. 3 uoz koncentruje się oś sporu w sprawie. Wobec tego wskazać należy, że w ustawie o ochronie zwierząt przewidziane zostały dwa tryby odebrania zwierzęcia właścicielowi, tj. tryb przewidziany w art. 7 ust. 1 oraz w art. 7 ust. 3 uoz. Zgodnie z art. 7 ust. 1 uoz zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (ust. 1a). W art. 7 ust. 3a uoz określono natomiast, że w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.

Jak wynika z przytoczonych regulacji, sytuacja określona w art. 7 ust. 3 uoz jest odmienna od tej, o której mowa w art. 7 ust. 1 uoz. Różnica polega na tym, że w art. 7 ust. 1 uoz chodzi o uzasadnione podejrzenie znęcania się nad zwierzęciem, wobec czego Policja, straż gminna, lekarz weterynarii, przedstawiciel organizacji społecznej informuje o tym wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia, który z urzędu wydaje decyzję o czasowym odebraniu właścicielom zwierzęcia w przypadku stwierdzenia znęcania się nad zwierzęciem. Inaczej jest w sytuacji określonej w art. 7 ust. 3 ustawy, ponieważ w tym przypadku następuje faktyczne dokonanie czynność odebrania zwierzęcia, a decyzja o czasowym odebraniu zwierzęcia jest decyzją następczą i stanowi szczególny rodzaj decyzji, która zostaje wydana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Tryb przewidziany w art. 7 ust. 3 uoz odnosi się do tzw. stanu wyższej konieczności, a więc sytuacji, gdy najpierw policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt w trakcie czynności kontrolnych doraźnie stwierdza, że sytuacja nie cierpi zwłoki, gdyż dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża życiu lub zdrowiu tego zwierzęcia. Wówczas odbiera zwierzę i zawiadamia o tym właściwy organ administracji celem wydania decyzji o odebraniu zwierzęcia. Wydanie następczej decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia wymaga jednak zaistnienia kumulatywnie dwu przesłanek. Po pierwsze - pozostawanie zwierzęcia u aktualnego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, które to zagrożenie może być oczywiście spowodowanie znęcaniem się nad zwierzęciem, ale też innym zachowaniem np. brakiem opieki weterynaryjnej nad chorym czy rannym zwierzęciem. Po drugie - zaistniał stan niecierpiący zwłoki, który wmusza natychmiastowe odebranie zwierzęcia. Oznacza to, że dla zastosowania art. 7 ust. 3 uoz nie wystarczy spełnienie przesłanek z art. 6 ust. 2 uoz, ale konieczne jest spełnienie dodatkowej przesłanki, polegającej na wystąpieniu przypadku niecierpiącego zwłoki, co sprowadza się do przyjęcia oceny, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Tryb przewiedziony w art. 7 ust. 3 uoz stanowi zatem narzędzie umożliwiającego pilne działanie w momencie stwierdzenia, iż dalsze przebywanie zwierzęcia u właściciela zagraża jego życiu lub zdrowiu. W ramach art. 7 ust. 3 uoz ustawodawca stworzył rozwiązanie prawne, które z jednej strony umożliwia natychmiastowe działanie poprzez stworzenie uprawnienia do faktycznego odebrania zwierzęcia celem ochrony jego życia i zdrowia, a więc w sytuacji niecierpiącej zwłoki, ale z drugiej strony poprzez powiązanie ust. 3 z ust. 1 art. 7 uoz w związku z wymogiem niezwłocznego zawiadomienia przez podmiot który odebrał zwierzę - wójta (burmistrza, prezydenta miasta) celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia, stanowi narzędzie zabezpieczające właścicieli przed pochopnym działaniem ze strony uprawnionych podmiotów czy organizacji dbających o dobro zwierząt (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 965/19; wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1797/18; wyrok WSA w Opolu z dnia 12 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Op 327/19; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 1163/17; wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 310/18; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1141/17 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, że w przypadku odebranego faktycznie J. i A. B. psa zaistniał przypadek niecierpiący zwłoki, o którym mowa w art. 7 ust. 3 uop, uprawniający do wydania decyzji następczej o odebraniu zwierzęcia, której istota nie może sprowadzać się do automatycznej akceptacji podjętych czynności, lecz do weryfikacji zaistnienia przesłanek do działania w trybie art. 7 ust. 3 uoz, co wymaga wystąpienia nie tylko przesłanek z art. 6 ust. 2 uoz, ale także – jak podkreślono powyższej – spełnienia przesłanki dodatkowej w postaci zaistnienia sytuacji niecierpiącej zwłoki, tj. sytuacji gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. W sprawie w ocenie Sądu ta przesłanka dodatkowa nie wystąpiła, co stanowi o legalności wydanych w sprawie decyzji o odmowie czasowego odebrania właścicielom psa. W opisie badania psa dokonanego po interwencji w dniu [...] lutego 2019 r. i zawartego w karcie informacyjnej wizyty weterynaryjnej w Przychodni Weterynaryjnej JATAGAN, ul. [...], 03-687 W., wskazano bowiem cyt.: "Osłuchowo ok, oba jądra w mosznie, j. brzuszne w badaniu bez uchwytnych patologii, sierść matowa brak śladów ektopasożytów, wychudzenie, wystające żebra i guzy biodrowe, waga 13 kg, na obu przedramionach liczne otarcia, na nadgarstku otarcie wielkości kilku cm ze strupem pośrodku". Zdaniem Sądu wskazany opis badania nie wskazuje na zagrażanie życiu lub zdrowiu psa w stopniu wymagającym natychmiastowej interwencji w postaci faktycznego odebrania psa właścicielom. Również z filmu z interwencji, znajdującego się w formie CD w aktach sprawy oraz wykonanych wówczas zdjęć nie wynika, iż pies był w stanie bezpośredniego i realnego zagrożenia życia lub zdrowia. Na wskazanych dowodach widać, że pies jest czysty, pogodny, żywy, nie boi się ludzi, nie jest osowiały i zagłodzony. Nie widać u niego także oznak choroby. Niewątpliwie pies jest dostrzegalnie chudy, ale w ocenie Sądu, sama ta okoliczność nie wskazuje na bezpośredni stan zagrożenia życia lub zdrowia, wymagający interwencji w trybie art. 7 ust. 3 uoz. Nie można też twierdzić, że przewrócona miska przy budzie, stanowi o tym, że pies był pozbawiony w sposób ciągły wody i jedzenia. W sprawie właściciele wyjaśnili także przyczynę powstania otarć na łapach psa, wskazując że urazu tego doznał pies, gdy gonił za sarnami. Jednocześnie wizualny stan otarć na łapach nie wskazuje na zaniedbanie urazu przez właścicieli (rany nie są brudne, zaropiałe, sączące itp.). Również łańcuch, do którego pies był przywiązany, biorąc pod uwagę jego długość, nie uniemożliwiał zachowania naturalnej pozycji, choć niewątpliwie trzymanie psa na łańcuchy przy budzie nie zasługuje na akceptację. Niemniej nie ma dowodu, że pies był trzymany cały czas na łańcuchu, a właściciele i osoby, które złożyły oświadczenia do akt sprawy, przedłożone przez właścicielkę psa zaprzeczyli, że taka sytuacja miała miejsce. Za przesądzający dowód, iż taki stan rzeczy wystąpił (permanentne trzymanie psa na łańcuchu), nie może zostać uznana jedynie okoliczność, iż przy budzie znajdowały się odchody psa, zwłaszcza że właściciele zwierzęcia wyjaśnili, że byli w tym okresie chorzy, a pies miał poprzednio stworzony wybieg z którego uciekał, co zagrażało jego życiu, biorąc pod uwagę widoczną na filmie przy nieruchomości właścicieli ruchliwą ulicę i braku w tamtym czasie ogrodzenia nieruchomości. Oczywistym dla Sądu jest, że trzymanie psa na łańcuchu w budzie nie jest właściwe i odpowiednie dla zwierzęcia, biorąc pod uwagę jego potrzeby fizyczne i psychiczne, niemniej jednak w okolicznościach sprawy, nie było podstaw do kwalifikacji także tej okoliczności jako stanowiącej podstawę odbioru psa w trybie art. 7 ust. 3 uoz. Zauważyć też należy, że w aktach sprawy nie ma dowodu rzeczowego, wskazującego, że buda (w środku) była posadowiona bezpośrednio na ziemi, natomiast skarżący konsekwentnie zaprzeczali temu, wskazując że spód budy miał podwójne dno, a buda miała podwójne ściany. Właściciele psa w toku postępowania przedstawili także zaświadczenie o szczepieniu psa przeciwko wściekliźnie w dniu [...] maja 2018 r.

Reasumując w ocenie Sądu wskazane okoliczności, nie pozwalają przyjąć, że w sprawie zachodził konieczność podjęcia pilnych działań w trybie art. 7 ust. 3 uoz, do czego nie wystarczy spełnienie przesłanek z art. 6 ust. 2 uoz, ale także konieczne jest spełnienie dodatkowej przesłanki, polegającej na wystąpieniu przypadku niecierpiącego zwłoki, co sprowadza się do przyjęcia oceny, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, której zdaniem Sądu, we wskazanych powyżej okolicznościach nie można było przyjąć. W gruncie rzeczy wskazywane przez skarżące Stowarzyszenie okoliczności, mogły stanowić podstawę podjęcia działań jedynie w trybie art. 7 ust. 1 uoz, które nie odnoszą się do stanu wyżej konieczności i potrzeby podjęcia natychmiastowych działań, lecz zmierzają do zweryfikowania przez organ w zwykłym trybie administracyjnym uzasadnionego podejrzenia znęcania się nad zwierzęciem. Jednocześnie należy podkreślić, że pomimo, iż dla wydania decyzji na podstawie art. 7 ust. 3 uoz konieczne jest ustalenie, czy w dacie interwencji/momencie odebrania zwierzęcia, obok podstawowych przesłanek wynikających z art. 7 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2 tej ustawy, wystąpiły także przesłanki kwalifikowane (przypadek niecierpiący zwłoki oraz stwierdzenie, iż dalsze pozostawanie zwierzęcia u właściciela zagraża jego życiu lub zdrowiu), to jednak nie można było zupełnie pominąć postawy właścicieli psa w toku postępowania, a więc okoliczności, że wyrazili oni bezwarunkową zgodę na kontrolowanie warunków w jakich będzie przebywał pies, a także że zbudowali oni nowe ogrodzenie i nową budy (w miejsce zlikwidowanej dotychczasowej budę) oraz wydzielili ogrodzony teren dla swobodnego poruszania się psa wraz z zapewnieniem psu - według oświadczenia właścicielki zwierzęcia - możliwości swobodnego wchodzenia do części domu.

Z powyższych przyczyn Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną, a zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, mimo częściowo niejasnych motywów uzasadnienia, w ramach których SKO odwołało się chociażby do podstaw czasowego odebrania psa na dzień orzekania. W sprawie, zdaniem Sądu, nie można jednak stwierdzić, biorąc pod uwagę całość rozstrzygnięcia organu II instancji, a tym bardziej organu I instancji, że w sprawie weryfikowany był tryb czasowego odebrania zwierzęcia określony w art. 7 ust. 1 uoz, a nie tryb z art. 7 ust. 3 uoz. Jednocześnie należy podkreślić, że materiał dowodowy sprawy, zebrany i oceniony zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, doprowadził orzekające organy do prawidłowego wniosku, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji o czasowym odebraniu psa w trybie art. 7 ust. 3 uoz.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 56 § 1 kpa poprzez nieprzyznanie skarżącemu Stowarzyszeniu zwrotu kosztów stawiennictwa w przeprowadzanych oględzinach, wskazać należy, że jest on bezpodstawny, gdyż należności, o których mowa w art. 56 § 1 kpa przysługują tylko osobie, która stawiła się na wezwanie organu, a nie osobie, która stawiła się celem udziału w czynnościach procesowych bez wezwania. Wezwanie jest zaś czynnością procesową organu, której treścią jest nakazanie osobom, do których wezwanie zostało skierowane, wzięcia udziału w podejmowanych czynnościach procesowych albo złożenia wyjaśnień lub zeznań, pod rygorem zastosowania środków przymusu. Od wezwania należy odróżnić zawiadomienie, w którym organ administracji publicznej informuje określone osoby o zamierzonych czynnościach w toku postępowania. Adresat zawiadomienia nie jest jednak zobowiązany do wzięcia udziału w tych czynnościach, w związku z tym nie jest dopuszczalne stosowanie środków przymusu wobec osoby, która mimo zawiadomienia nie wzięła udziału w danej czynności postępowania. W sprawie do skarżącego Stowarzyszenia nie zostało skierowane wezwanie, lecz wyłączenie zawiadomienie o terminie oględzin nieruchomości w dniu [...] lipca 2019 r., a zatem nie było podstaw do przyznania stronie kosztów stawiennictwa w przedmiotowej czynności.

Biorąc zatem pod uwagę powyższe, Sąd uznając skargę za niezasługującą na uwzględnienie, na podstawie art. 151 ppsa orzekł o jej oddaleniu.