Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 545/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-07-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 § 2 pkt 2, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, w części dotyczącej punktu gier postanawia odmówić zwolnienia strony skarżącej od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia ‘[...]" r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił zwolnienia spółki A od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że pomimo problemów finansowych związanych ze zmniejszeniem w ostatnich latach przychodu, Spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą, a ponadto nie utraciła płynności finansowej, mimo iż wykazała stratę w roku podatkowym. Referendarz sądowy wskazał też, że wysokość środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym Spółki przewyższała wysokość kosztów sądowych w prowadzonych przez skarżącą przed tutejszym Sądem sprawach sądowych.

W złożonym sprzeciwie pełnomocnik Spółki podniósł, że bez znaczenia w sprawie jest fakt, iż kapitał zakładowy skarżącej Spółki wynosi 1.000.000 zł, a środki trwałe będące jej własnością mają wartość bilansową 1.837.062,10 zł. Wysokość kapitału zakładowego jest bowiem wielkością informacyjną i nie może być utożsamiana z wysokością majątku skarżącej, a suma bilansowa środków trwałych nie oznacza, że strona dysponuje takim majątkiem. Na kwotę tę składają się przede wszystkim automaty do gier o niskich wygranych, których eksploatacja jest jedynym źródłem dochodu skarżącej. Pełnomocnik podał, że jedynym składnikiem majątku skarżącej, z którego mogłyby być poniesione wydatki na zaspokojenie kosztów postępowania jest rachunek bankowy, na którym zgodnie z danymi zawartymi we wniosku o przyznanie prawa pomocy Spółka posiada ok. 20.000 zł. Dodał, że środki te nie mogą być jednak w całości przeznaczone na poniesienie kosztów postępowania, gdyż skarżąca musi z tej sumy zapłacić również inne zobowiązania, w tym publicznoprawne.

Zarządzeniem z dnia 2 lipca 2014 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do przedłożenia określonych dokumentów i oświadczeń.

W odpowiedzi spółka przedłożyła pismo datowane na dzień 17 lipca 2014 r. oraz odpisy i kserokopie następujących dokumentów dotyczących jej sytuacji materialnej: wyciągu bankowego z rachunku w ING Bank Śląski za okres 01.04.2014r. do 30.06.2014r, oświadczenia Prezesa Zarządu w przedmiocie postępowań egzekucyjnych oraz możliwości dopłat przez wspólników, postanowień Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 czerwca 2014r. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, sprawozdania finansowego za okres 1.01.2014r.- 30.06.2014r., rachunek zysków i strat za okres styczeń – czerwiec 2014 r., sprawozdania Zarządu Spółki z działalności za rok 2013, sprawozdania finansowego za okres 01.01.2013 r. do 31.12.2013r., bilansu za okres od 1.01.2014r. do 30.06.2014r., umowy o świadczenie usług prawnych z dnia 01.08.2010 r., deklaracji i korekty CIT-8 za 2013 r. oraz wniosku z dnia 16 lipca 2014r. o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W razie wniesienia sprzeciwu, zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc. Wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych podlega więc rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 243 § 1 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym może zostać przyznane na wniosek strony, będącej osobą prawną, jeżeli wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Instytucja prawa pomocy, jakkolwiek mająca zagwarantować możliwość korzystania z prawa do sądu przez podmioty najuboższe, stanowi jednak wyłom od zasady powszechności i równości w ponoszeniu ciężarów i świadczeń publicznych (art. 84 Konstytucji RP). W postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 478/04, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od wyżej określonego konstytucyjnego obowiązku. Dlatego też mogą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli. Toteż stosując prawo pomocy, nie można chronić czy też wzbogacać majątku podmiotów prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia (por. postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FZ 470/12). Z tych też względów w orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że skoro dostępność do sądu wymaga z natury rzeczy posiadania środków finansowych, posiadanie tych środków staje się istotnym składnikiem prowadzonej działalności. Wskazuje się, że zapobiegliwości i przezorności w zakresie zabezpieczenia środków na ponoszenie kosztów sądowych należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, która ze swej istoty wiąże się z ryzykiem ponoszenia wszystkich związanych z nią konsekwencji, w tym kosztów – także sądowych. Tak więc strona skarżąca jako spółka powinna w procedurze planowania uwzględnić również ewentualność uczestnictwa w procesach sądowych związanych z prowadzoną działalnością i poczynić konieczne oszczędności na ten cel (zob. postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2004 r., FZ 131/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przyznanie prawa pomocy w przypadku osób prawnych i jednostek organizacyjnych zostało oparte na konstrukcji ograniczonego uznania – prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy osoba prawna wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z treści art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że ciężar udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek spoczywa na stronie zwracającej się o przyznani prawo pomocy.

Z informacji udzielonych przez Spółkę wynika, że jej kapitał zakładowy wynosi 1.000.000 zł, przy czym zgodnie z bilansem, ostatni rok obrotowy zamknięto stratą w wysokości 308.832,89 zł. Na dzień 30 czerwca 2014r. strata wynosiła 250.444,71 zł, wartość środków trwałych wynosiła 1.581.327,65 zł, zaś środki pieniężne zgromadzone na rachunku Spółki to suma 13.181,49 zł (na dzień 30 czerwca 2014r.).

W ocenie Sądu przesłanki finansowe i zarzuty, które powołuje strona skarżąca odpowiednio we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w złożonym sprzeciwie nie uzasadniają uwzględnienia jej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca nie spełnia bowiem ustawowych kryteriów przyznania prawa pomocy, o których mowa

w cytowanym powyżej art. 246 § 2 p.p.s.a. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia kondycja finansowa Spółki, która nie pozwala uznać, że nie jest ona w stanie pozyskać środków na opłacenie kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. Powyższej oceny nie zmienia fakt, że skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia kosztów sądowych w kolejnych sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem. Biorąc pod uwagę skalę, na jaką prowadzi ona działalność gospodarczą, brak jest podstaw, aby przyjąć, że uiszczenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie wpłynie w jakikolwiek sposób na jej kondycję finansową, zwłaszcza, że kwota, jaką dysponuje obecnie strona przewyższa kwotę wpisu od skargi w wysokości 500 zł (stosownie do § 2 ust.2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.]). Pogląd co do wysokości wpisu w tego rodzaju sprawach przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 maja 2011r., sygn. akt II GZ 150/11, wskazując, że z przepisów regulujących materię gier wynika, że gry na automatach o niskich wygranych nie mogą być traktowane, jako "inne gry losowe" ani "zakłady wzajemne", gdyż stanowią odrębną kategorię. Stosownie do § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., wpis stały w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej innej, niż wymieniona w pkt 1 – 26 wynosi - 500 zł.

Dokonując analizy sytuacji finansowej skarżącej Spółki nie sposób pominąć jej znacznego majątku w postaci środków trwałych o wartości 1.581.327,65 zł (na dzień 30.06.2014r. Twierdzenia wnioskodawczyni, że spieniężenie posiadanego majątku jest obecnie trudne bądź niemożliwe, nie oznacza automatycznie po stronie Sądu obowiązku przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Ze złożonych oświadczeń, jak również z wyciągu z KRS (stan na dzień 06.03.2014r.), nie wynika, aby majątek ten był obciążony prawami osób trzecich. Wnioskodawczyni posiada zatem majątek o wskazanej wyżej wartości, pozostający do jej dyspozycji. Ponadto, jak wynika z bilansu, spółka posiada oprócz środków trwałych, którymi jak wskazuje są automaty do gry, środki trwałe w budowie o wartości 253 794,75 zł. Dokonuje tym samym nakładów, inwestycji zwiększających wartość aktywów trwałych. Nie można zgodzić się z argumentami sprzeciwu, iż jedynym składnikiem majątku Spółki, z którego mogłaby ponieść koszty sądowe jest rachunek bankowy. Odnosząc się do wartości środków trwałych przywołać należy pogląd, iż spółka dysponująca wciąż majątkiem, którego wartość wielokrotnie przewyższa wysokość wpisu, nie mieści się w hipotezie art. 246 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 463/04, publ. CBOiS).

Jak już wskazano skarżąca prowadzi działalność gospodarczą o dużych rozmiarach. Z przedłożonych dokumentów księgowych wynika bowiem, iż przychody netto z prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej w 2013 r. wyniosły 8.446.281,30 zł, przy kosztach uzyskania przychodów w kwocie 8.731.520,23 zł. Skarżąca poniosła także w 2013 r. stratę w wysokości 308.832,89 zł. Zauważyć jednakże należy, że do kosztów działalności w tym okresie zaliczono m.in. koszty z tytułu amortyzacji, które wyniosły 234.010,03 zł. Uwzględniając, iż amortyzacja jest kosztem niepieniężnym, gdyż nie pociąga za sobą wydatków w danym okresie, należy stwierdzić, iż rzeczywiste koszty, które Spółka poniosła w 2013 r. wynosiły 8.497.510 zł. Stwierdzić zatem należy, iż wykazana strata była w większości wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, mającym wpływ na rozliczenia podatkowe. Powyższe nie oznacza automatycznie braku rzeczywistych środków finansowych. Tym samym wykazanie straty nie oznacza jeszcze utraty możliwości płatniczych, zwłaszcza że analiza dokumentów księgowych Spółki prowadzi do odmiennych wniosków (por. postanowienie NSA z dnia

9 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 43/11, publ. CBOiS). Podobnie w okresie od 01.01.2014r. do 30.06.2014 r. Spółka wykazuje nadwyżkę kosztów (3.983.948,98 zł) nad przychodami (3.818.210 zł). Przy czym koszty amortyzacji wyniosły 93.447,86 zł. Na usługi prawne w okresie (kwiecień- czerwiec 2014r.) skarżąca wydatkowała kwotę 33.401 zł. Sąd nie neguje prawa, jak również potrzeby skarżącej do ustanowienia dla siebie zastępstwa prawnego oraz bieżącego korzystania z obsługi prawnej. Niemniej jednak niezrozumiałym jest, dlaczego koszty te mają mieć pierwszeństwo przed kosztami należnymi Skarbowi Państwa oraz dlaczego te koszty skarżąca może ponosić, natomiast kosztów postępowania sądowego już nie, argumentując to ciężką sytuacją finansową Spółki.

Zauważyć należy, iż Spółka ponosi wysokie koszty usług obcych takich jak najem, dzierżawa, usługi serwisowe, konsultacyjne, usługi prawne, które generują koszty. Wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o charakterze cywilnoprawnym, nie mogą mieć pierwszeństwa zaspokojenia przed zobowiązaniami publicznoprawnymi, a do takich zalicza się koszty sądowe. Dodatkowo wskazać należy, ze są to zwykłe koszty prowadzenia działalności gospodarczej, nie można ich zatem uznać za okoliczności nadzwyczajne, przemawiające za zwolnieniem strony od kosztów sądowych. Ponadto powoływanie się na obciążenie strony płatnościami z tytułu podatku jako na okoliczność uzasadniającą przyznanie zwolnienia od kosztów sądowych jest nieskuteczne, gdyż zarówno podatki jak i koszty sądowe stanowią dochód budżetu państwa i przez to są równoważne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008r., sygn. akt II GZ 80/08, treść wyroku dostępna na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z oświadczeń zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz sprzeciwie, w tym przesłanych w dniu 17 lipca 2014r. dokumentów finansowych wynika, że Spółka wciąż prowadzi działalność gospodarczą na dużą skalę i brak jest informacji, aby utraciła płynność finansową. Wprawdzie Spółka załączyła kserokopię wniosku z dnia 16 lipca 2014r. adresowanego do Sądu Rejonowego VIII Wydział Gospodarczy

o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdzie podano, że w dniu 3 lipca 2014r. zgromadzenie wspólników podjęło uchwałę o zaprzestaniu finansowania dalszej działalności Spółki, jednak nie udokumentowano tej okoliczności. Nie wiadomo też czy wniosek o ogłoszenie upadłości został rzeczywiście złożony. Przy czym wskazać należy, że ewentualne skutki dla postępowania sądowoadministracyjnego może mieć dopiero ogłoszenie upadłości, samo złożenie wniosku żadnych skutków dla tego postępowania nie wywołuje. Z przedłożonego wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego nie wynika również, aby spółka miała jakiekolwiek zaległości. O stabilnej kondycji finansowej może również świadczyć zapis ze Sprawozdania zarządu, iż "w ciągu roku kalendarzowego 2013 Spółka terminowo i prawidłowo wywiązywała się z obowiązków podatkowych wobec budżetu Państwa oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a także innych obowiązków wynikających z działalności podlegających szczególnemu nadzorowi podatkowemu (...)". Ponadto we "Wprowadzeniu do sprawozdania finansowego" za 2013 r. wskazano, iż "na dzień sporządzenia sprawozdania finansowego nie są znane zdarzenia, które mogłyby zagrażać kontynuowaniu przez jednostkę działalności w okresie najbliższych 12 miesięcy w niezmienionym zakresie". Również w sprawozdaniu finansowym za okres od stycznia do 30 czerwca 2014r. założono kontynuowanie działalności w okresie najbliższych 12 miesięcy. Dlatego też przedsiębiorstwo, które nie wykazało, iż utraciło płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet pomimo trudności finansowych powinno partycypować w kosztach postępowania sądowego. Przedsiębiorstwo prowadząc działalność gospodarczą powinno uwzględnić w jej ramach odpowiednie środki finansowe na pokrycie kosztów postępowań sądowych związanych z jego działalnością (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 208/08, LEX nr 477191).

Należy zwrócić uwagę także na możliwość pozyskania przez spółkę

z ograniczoną odpowiedzialnością środków finansowych w szczególny sposób, jakim jest zobowiązanie wspólników do dopłat. Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 ), umowa spółki może zobowiązywać wspólników do dopłat w granicach liczbowo oznaczonej wysokości w stosunku do udziału. Dopłaty mogą być wykorzystane także na pokrycie kosztów sądowych w sprawach prowadzonych przez spółkę. (por. postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2014r., sygn. akt II FZ 725/14, publ. CBOiS). W sytuacji zatem, gdy Spółka nie dysponuje środkami pieniężnymi niezbędnymi do opłacenia takich koniecznych wydatków, udziałowcy Spółki mają możliwości prawne wesprzeć finansowo utworzony przez nich podmiot prawa, poprzez dofinansowanie działalności spółki. Wspólnicy, decyzją których Spółka powstała, nie mogą pozostawać bierni w sytuacji trudności finansowych i żądać udzielenia przez państwo bezzwrotnej pomocy finansowej na prowadzenie postępowań sądowych. Jak wynika z przedłożonych dokumentów umowa Spółki przewiduje możliwość dokonywania dopłat przez wspólników, jednakże wspólnicy nie korzystali dotąd z tej możliwości. Natomiast, jak wynika ze Sprawozdania zarządu spółki jedynymi środkami naprawczymi podjętymi przez Zarząd jest zmniejszenie zatrudnienia pracowników.

Reasumując, analiza aktualnej sytuacji finansowej spółki nie daje podstaw do przyjęcia, że spółka nie ma dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.