Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1237/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 234
journal: Dz.U. 2021 poz 2233
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Dnia 9 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2022 roku sprawy ze skargi F. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia gruntu do stanu poprzedniego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 31 maja 2021r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 570), art. 17 pkt 1, art. 127 § 2, art. 138 § 2 k.p.a., art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2021, poz. 624) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ś. odmawiającą nakazania właścicielom działki o nr ewid. [...], obręb P., przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działce o nr ewid. [...], obręb P..

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

F. M. (dalej: skarżący) – współwłaściciel działki o nr ewid [...], obręb P., pismem z dnia [...] czerwca 2020r. zwrócił się do Burmistrza Ś. o interwencję dotyczącą podniesienia terenu na działce obok. Podał, że usypana została skarpa o wysokości ok. 1 metra i posadowiony budynek (dwa pierwsze mieszkania od ulicy [...]), co spowoduje, że wody opadowe będą spływały na jego elewację i podwórko. Burmistrz wszczął postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakazującej właścicielowi gruntu, tj. działki o nr ewid. [...], obręb P. (w związku ze zmianą stanu wody na w/w gruncie) przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom na działce o nr ewid. [...], obręb P.. W toku postępowania ustalono, że właścicielami działki o nr [...] są K. i K. J. oraz O. i D. Ł.. Organ zawiadomił strony postępowania, uzyskał dane z ewidencji gruntów i budynków, dokonał ustaleń w PINB w zakresie budowy budynków na działce [...], w którym to postępowaniu udzielono informacji skarżącemu, inwestycja została zakończona 27.05.2020r. i organ nadzoru budowlanego nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania w związku ze wskazywanymi przez skarżącego nieprawidłowościami. W dniu 4.08.2020r. przeprowadzono oględziny z udziałem stron i inwestora, sporządzono protokół i dokumentację zdjęciową i ustalono, że:

1. teren będący przedmiotem wniosku jest ukształtowany ze spadkiem od ulicy [...] i [...] do ulicy [...] i dalej,

2. działka o nr ewid. [...] jest położona wyżej w stosunku do działki o nr ewid. [...] oraz w stosunku do drogi biegnącej wzdłuż obu posesji,

3. budynek przy ul. [...] (działka o nr ewid. [...]) posadowiony jest bezpośrednio przy granicy z działką o nr ewid. [...],

4. w odległości ok. 1 m od w/w budynku w głąb działki o nr ewid. [...] wybudowano krawężnik o wysokości od 10 cm nad ziemią i grubości 6 cm,

5. stwierdzono spływ wód opadowych na drodze zgodnie z ukształtowaniem terenu (od strony ul. [...] i [...] w stronę ulicy [...] i dalej),

6. nie stwierdzono wypływu wody opadowej z działki o nr ewid. [...] na działkę o nr ewid. [...],

7. woda opadowa z budynku przy ul. [...] i 1D rynnami odprowadzana jest do drenażu rozprowadzającego wodę po ogródkach położonych na tyłach budynku (po całej powierzchni),

8. działka o nr ewid. [...] ogrodzona jest od drogi oraz od posesji przy ul. [...] (od miejsca, w którym kończy się budynek) ogrodzeniem z podmurówką o wysokości ok. 30 cm,

9. nie stwierdzono szkody na działce o nr ewid. [...], jak również w piwnicy budynku mieszkalnego znajdującego się na w/w działce.

Obecny podczas oględzin skarżący zwrócił uwagę, że krawężnik wybudowany w odległości ok. 1m od elewacji budynku przy ul. [...] znajduje się tylko na ogródku przyporządkowanym do części posesji przy ul. [...]. Ponadto stwierdził, że obawia się szkody wywołanej na swojej posesji przez wodę opadową będącą wynikiem nawalnych deszczy, zwłaszcza szkody w piwnicy budynku mieszkalnego i powinien zostać postawiony mur oporowy na fundamencie w celu zabezpieczenia przed ewentualnymi szkodami. Współwłaściciele działki [...] podali, że nie jest zalewana posesja skarżącego a teren jest ukształtowany naturalnie i zostały wykonane jedynie prace zagospodarowania ogrodu. K. J. podał, że wysokość jego budynku oraz tereny zostały skontrolowane przez PINB w Ś. oraz operat wysokościowy sporządzony przez geodetę a na jego posesji został dodatkowo wykonany system drenarski oraz z jego strony została wykonana opaska z opornika zabezpieczającego w odległości 1m od granicy budynku skarżącego. Podał, że skarżący sam zalewa swój teren, bo odprowadzanie wód opadowych z dachu ma w granicy posesji, nie posiada żadnych systemów drenarskich oprócz rynienek wykonanych z kamieni, nie ma odpowiedniego odprowadzenia z dachu poza rynnami, które są wyprowadzone na jego własne podwórko.

Organ wyjaśnił, że sprawa sposobu zagospodarowania wód opadowych i roztopowych na działce o nr ewid. [...] nie jest przedmiotem toczącego się postępowania.

Powołując się na treść art. 234 ust. 1 ustawy prawo wodne organ podał, że zastosowanie tego przepisu jest możliwe wyłącznie w przypadku zaistnienia obydwu przesłanek, tj. zaistnienia zmiany stanu wody na gruncie oraz związanego z tą zmianą wystąpienia szkody na gruntach sąsiednich. Organ porównał stan pierwotny analizowanego terenu z aktualnym i ustalił, że teren ten przed podziałem gruntów dokonanych w 2018r. – działkę nr [...], ukształtowany był przed zabudową ze spadkiem naturalnym w kierunku działki będącej współwłasnością skarżącego i ze spadkiem w kierunku drogi dojazdowej. Ustalenia te poparł zawartą w aktach dokumentacją. W wyniku realizacji budynku na działce nr [...] dokonano podwyższenia terenu inwestycji, co potwierdza operat wysokościowy i dokumentacja fotograficzna. Po wybudowaniu budynku ukształtowanie terenu nadal odzwierciedla uprzedni, naturalny spadek w kierunku posesji przy ul. [...]. Zdaniem organu, podwyższenie terenu nie mogło wpłynąć na zmianę kierunku spływu wód, bowiem nie wpłynęło na zmianę nachylenia terenu (pozostał niezmienny), czyli nie nastąpiła zmiana kierunku odpływu wód opadowych z powierzchni działki o nr ewid. [...]. Organ nadmienił, że nadsypanie gruntu nie przesądza automatycznie o naruszeniu stosunków wodnych i powstaniu szkód na gruntach sąsiednich i konieczności wydania decyzji w oparciu o przepis art. 234 ust. 3 prawa wodnego. Zgromadzony materiał dowodowy nie daje, zdaniem organu, żadnych podstaw do stwierdzenia, że doszło do zmiany stanu wody na gruncie. Ponadto organ podał, że sam skarżący wskazywał na prawdopodobieństwo wystąpienia szkody w przyszłości. Podczas oględzin (opady deszczu trwały drugi dzień) nie stwierdzono na działce o nr ewid. [...] szkód spowodowanych wodami opadowymi spływającymi z sąsiedniej działki. Samo potencjalne zagrożenie powstania szkody nie spełnia jeszcze przesłanki odpowiedzialności właściciela nieruchomości gruntowej. Szkoda musi być rzeczywista, a więc faktycznie wystąpić i powodować widoczne negatywne skutki. Zdaniem organu, zebrany materiał dowodowy nie daje podstawy do wydania decyzji nakazującej współwłaścicielom działki o nr ewid. [...], obręb P., przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom (np. muru oporowego) na działce o nr ewid. [...], obręb P..

W terminowo wniesionym odwołaniu skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i nakazanie współwłaścicielom działki [...] przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom na działce o nr [...]. Decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 234 ust. 3 ustawy prawo wodne poprzez jego niezastosowanie,

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 8 § 1, 11, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie,

3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 84 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

Zaskarżoną decyzją SKO w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji uznając, że zarzuty wskazane w odwołaniu były niezasadne a decyzja organu I instancji prawidłowa. Organ podał, że dowody zgromadzone w toku postępowania wskazują, że podwyższenie terenu na działce [...] nie spowodowało zmiany nachylenia terenu, który już przed realizacją budynku był ukształtowany spadkiem w kierunku działki [...]. W wyniku przeprowadzonych oględzin nie stwierdzono zmiany stosunków wodnych, ani tym bardziej szkód, które mogłyby być skutkiem takich zmian. Sam skarżący nie wskazał istnienia takich szkód. Przypuszczenie o możliwości zaistnienia szkody nie może stanowić podstawy do wydania decyzji nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom w trybie art. 234 ust. 3 prawa wodnego. Stanowisko skarżącego wyrażone w odwołaniu jest więc błędne. Nie było również podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Skoro bowiem nie stwierdzono szkody powoływanie biegłego byłoby zbędną czynnością procesową, sprzeczną z zasadami ekonomiki procesowej. Niezasadne były również pozostałe zgłoszone w odwołaniu zarzuty. Organ I instancji działał na podstawie prawa i po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego orzekł zasadnie o odmowie nakazania współwłaścicielom działki nr [...] przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr [...].

W terminowo wniesionej skardze skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Burmistrza Ś. z [...] września 2020r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 234 ust. 3 ustawy prawo wodne, poprzez jego niezastosowanie,

2. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj:

a/ art. 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie,

b/ art. 75 § 1, art. 77 § 1, 80 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie,

c/ art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu podał, że dla zastosowania art. 234 ust. 3 prawo wodne szkoda może być również hipotetyczna, stanowić potencjalne ryzyko, nie musi wiązać się z uszczerbkiem majątkowym a stanowić dla tego majątku zagrożenie. Tym samym nieuprawnione było twierdzenie organów, iż brak wykazania szkody uniemożliwia udzielenie skarżącemu ochrony polegającej na nakazaniu właścicielowi gruntu sąsiadującego posadowienie muru opadowego na fundamencie. Zdaniem skarżącego w sprawie koniecznym było zasięgnięcie opinii biegłego z zakresu gospodarki wodnej, hydrologii, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych, czego organy nie uczyniły. Szkodliwe oddziaływanie stosunków wodnych na grunty sąsiednie to proces długotrwały, wymagający obserwacji, niejednokrotnie nie dający się stwierdzić w czasie jednorazowych, sporadycznych oględzin. Skarżący powołał się na wypowiedź D. Ł., który podał, że część działki [...] jest położona niżej w stosunku do działki [...], czego organ bez specjalistycznych pomiarów zweryfikować nie mógł, co sam w decyzji przyznał. Zdaniem skarżącego brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego doprowadził do naruszenia przez organ art. 77 , art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. Skarżący podał, że samo przeprowadzenie oględzin w tego typu sprawach niejednokrotnie wymaga posiadania przez osobę je prowadzącą wiedzy fachowej, zatem dowód w postaci przeprowadzenia oględzin przez osoby tej wiedzy nieposiadające najczęściej będzie niewystarczający do prawidłowego ustalenia zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 29 ust. 3 prawa wodnego, będącego odpowiednikiem art. 234 ust. 3 prawa wodnego obowiązującej ustawy. Zdaniem skarżącego organ II instancji poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji naruszył art. 138 § 2 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy był niepełny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Niniejsza sprawa na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 121 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.) została rozpoznana w trybie uproszonym, w składzie trzech sędziów zawodowych ( wniosek SKO k. 12, brak żądania przeprowadzenia rozprawy przez skarżącego k. 27, brak takiego wniosku złożonego przez uczestników).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

W ocenie Sądu skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2233, dalej jako: u.p.w.) właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie (ust. 1). Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (ust. 2). Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności (ust. 3).

W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że postępowanie administracyjne prowadzone w oparciu o unormowanie art. 234 ust. 3 u.p.w. zmierza do ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie, a jeśli tak, to czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Wskazać jednak należy, że sama zmiana stanu wody na gruncie nie uprawnia jeszcze do tego, aby organ nałożył obowiązki wynikające z powołanego wyżej przepisu, bowiem potencjalne zagrożenie powstania szkody nie spełnia jeszcze przesłanki odpowiedzialności właściciela nieruchomości gruntowej. Organ w takim postępowaniu nie ma podstaw do poszukiwania wszelkich przyczyn istnienia niezadawalającego stanu wód na gruncie wnioskodawcy. Konieczne jest zatem stwierdzenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy tą zmianą a szkodą na sąsiedniej nieruchomości, a więc dopiero zaistnienie wszystkich określonych w art. 234 ust. 3 u.p.w. przesłanek stwarza po stronie organu obowiązek wydania nakazu, o którym mowa w tym przepisie (zob. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2015 r., II OSK 1621/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 marca 2021 r., II SA/Kr 1219/20, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).W przeciwnym razie, tj. gdy postępowanie wyjaśniające prowadzi do wniosku, iż brak jest związku przyczynowo-skutkowego między zmianą stosunków wodnych a powstaniem szkody na gruntach sąsiednich, należy wydać decyzję odmowną.

W przedmiotowej sprawie, na co powoływały się organy, sam skarżący wskazywał nie na istnienie szkody a na obawę, że wystąpi. Przeprowadzone postępowanie dowodowe a także czas między złożeniem wniosku a wydaniem zaskarżonej decyzji nie wykazało, by szkoda wystąpiła bądź, by jej wystąpienie było w wysokim stopniu uprawdopodobnione a nie jedynie hipotetyczne. Obawa właściciela gruntu sąsiedniego nie spełnia warunku zastosowania w niniejszej sprawie art. 234 ust. 3 u.p.w.

W sprawie istotne znaczenie posiada również fakt, że nie został wykazany związek przyczynowy pomiędzy zmianą polegającą na nadsypaniu gruntu na działce [...] a szkodliwym wpływem na działkę skarżącego nr [...]. W orzecznictwie wskazuje się, że sam fakt dokonania określonej zmiany nie jest wystarczający do zastosowania art. 234 ust. 3 u.p.w. Konieczne jest ustalenie, że dokonana przez właściciela nieruchomości zmiana spowodowała zmianę stanu wody na gruncie (wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 lutego 2019 r., II SA/Lu 903/18, CBOSA). W niniejszej sprawie nie zachodzi taka sytuacja. Organy ustaliły, że podwyższenie terenu nie spowodowało zmiany jego nachylenia. Przed rozpoczęciem inwestycji istniał naturalny spadek w kierunku działki skarżącego a nie było żadnych podstaw do uznania, że nadsypanie gruntu automatycznie naruszyło stosunki wodne.

Zgodzić się należy, że sprawy z zakresu stosunków wodnych co do zasady wymagają dla stosowania art. 234 u.p.w. wiadomości specjalnych przekraczających wiedzę wynikającą z doświadczenia życiowego organów administracji o właściwości ogólnej. Są to postępowania specyficzne i skomplikowane, wymagające odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych, a ewentualnie również przeprowadzenie badań, analiz i obliczeń. Inne dowody takie jak oględziny, czy zeznania świadków nie posiadających fachowej wiedzy nie zawsze mogą być wystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy tj. czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, w tym czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy między dokonaną zmianą, a wynikłą szkodą. Regułą w sprawach tego rodzaju powinien być dowód z opinii biegłego na okoliczność tego, czy doszło do zmiany stanu wód na gruncie, czy na gruncie sąsiednim nastąpiła szkoda (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2015 r., II OSK 1621/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 maja 2018 r., II SA/Kr 286/18, CBOSA).

Analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym ustalenia dotyczące braku zmiany nachylenia terenu, braku zaistnienia szkody na działce skarżącego wskazują, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego nie było celowe. Nie pojawiły się bowiem żadne wymagające specjalistycznej wiedzy okoliczności, które należałoby wyjaśnić. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze skarżący poza obawą powstania szkody na jego działce nie wskazał żadnych argumentów przemawiających za podważeniem ustaleń zawartych w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym dokonanych oględzinach, przy których był obecny. W takiej sytuacji wnioskowanie o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego zmierzałoby do poszukiwania dowodów na potwierdzenie jego obaw a nie obiektywnie istniejącej zmiany stanu wody szkodliwie wpływającego na jego działkę. Oględziny były wykonywane po deszczowym dniu i nie stwierdzono żadnych szkód na działce skarżącego, również w piwnicy.

Wskazywana w skardze wypowiedź D. Ł. (podczas oględzin), który podał, że część działki nr [...] przyporządkowana do posesji nr [...] D położona jest niżej w stosunku do działki nr [...]. (k. 154 akt administracyjnych) zaprzeczała ustaleniom podczas oględzin a i twierdzeniom skarżącego, że działka [...] jest położona wyżej w stosunku do działki [...]. Niezrozumiałym jest więc stanowisko skarżącego, że z uwagi na tą wypowiedź celowa była opinia biegłego. Skoro organy ustaliły, że nadsypanie gruntu nie miało wpływu na stosunki wodne, gdyż nie spowodowało zmiany nachylenia terenu, dalsze wykazywanie, że działka skarżącego położona jest w części wyżej niż działka [...], na co wskazywał D. Ł., byłoby bezzasadne.

Organ ustaleń dotyczących nachylenia terenu przed rozpoczęciem inwestycji i po jej wykonaniu dokonał w oparciu o układ wysokości widoczny na mapie inwentaryzacji powykonawczej obiektu przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 16.04.2004r., zdjęć z prywatnego archiwum wnioskodawcy, zdjęć z lipca 2012r. pochodzących z aplikacji Gogle maps, , danych z "operatu wysokościowego" dotyczących rzędnej terenu zmierzonej przy "elewacji frontowej południowej" (87,72), jak i dokumentacji fotograficznej wykonanej podczas oględzin 4.08.2020r. Powyższe dowody wskazywały, że nachylenie terenu pozostawało niezmienne, tj. podwyższenie terenu nie mogło wpłynąć na zmianę kierunku spływu wód.

Organ nie wskazywał, że rury drenażowe czy krawężnik stanowią zabezpieczenie przed spływem wód na działkę skarżącego. Zgłoszone w odwołaniu zarzuty, że w tym zakresie nie został prawidłowo oceniony materiał dowodowy były więc bezzasadne. Zebrany materiał dowodowy pozwolił na dokonanie ustalenia, że w niniejszej sprawie nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie ani do powstania jakiejkolwiek związanej z tym szkody, co uzasadniało odmowę wydania decyzji nakazującej współwłaścicielom działki o nr [...], obręb P., przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom (np. muru oporowego).

W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania. Organy prawidłowo zebrały i przeprowadziły dowody w sprawie i prawidłowo je oceniły.

Zdaniem Sądu postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Sąd nie dopatrzył się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Ze wskazanych powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r.,z. 2325 ze zm.) oddalił skargę.