Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1449/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 9, art. 63 par. 2, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 1, ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2013r. sprawy ze skargi J.R. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]. 2. Zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. na rzecz J.R. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w P. rozpoznając wniosek J. R. o przyznanie pomocy finansowej na rok 2009, przyznał płatność w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" w łącznej wysokości 12.489,73 zł. Następnie decyzją z [...] listopada 2009 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał J.R. płatność w łącznej wysokości 86.772,51 zł (w tym jednolita płatność obszarowa 47.225,19 zł, uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 13.617,15 zł, uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 25.930,17 zł). W załączniku graficznym dołączonym do badanego ww. decyzjach wniosku wskazano m.in., iż działki: "A", "B", i "C" znajdują się na działce ewidencyjnej oznaczonej nr A/A (J.).

Decyzjami z dnia [...] lutego 2011 r. nr i nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. rozpoznając wniosek J.R. o przyznanie płatności na rok 2010 odmówił przyznania wnioskowanych płatności. W załączniku graficznym dołączonym do badanego wniosku wskazano m.in., jako jedną z działek objętych badanym wnioskiem działkę o nr A/A (J.). Obie decyzje wobec odrzucenia skarg wniesionych przez zainteresowanego do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego pozostały w obiegu prawnym.

Pismem z dnia 30 maja 2011 roku J.R. zwrócił się do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w P. o przyznanie płatności na rok 2011. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu zaznaczył, iż wnosi o przyznanie płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W treści wniosku zadeklarowane zostały działki rolne położone w gminie B. obręb ewidencyjny J. o nr: 1/1, 3/1, 4/1, 47/2, 47/3, 29, oraz A/A. W załączniku graficznym, dołączonym do wniosku, działka oznaczona dotychczasowym nr A/A (tj. oznaczona takim numerem w uprzednich wnioskach -2009, 2010) określona została jako działka o nr ewidencyjnym B/B.

W dniu 30 czerwca 2011 r. organ administracyjny przeprowadził kontrolę złożonego wniosku. Raport z kontroli administracyjnej wykazał błąd wnioskodawcy polegający na tym, iż działka ewidencyjna A/A nie znajduje się w części opisowej ewidencji gruntów. W związku z powyższym wezwano J.R. do złożenia wyjaśnień w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości.

Decyzją z [...] stycznia 2012 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR rozpoznając wniosek o przyznanie płatności na rok 2011 odmówił J.R. przyznania jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych nakładając przy tym sankcję potrącaną w kolejnych 3 latach w wysokości 31.122,97 zł (JPO) oraz 6.910,60 zł (UPO). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż działka ewidencyjna [...] nie znajduje się w części opisowej ewidencji gruntów. Wyjaśniono, iż ze względu na różnice między powierzchnią stwierdzoną a powierzchnią zadeklarowaną do przedmiotowych płatności należało odmówić ich przyznania i nałożyć stosowne sankcje.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w W. rozpoznając odwołanie J.R. od ww. rozstrzygnięcia organu I instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść zastosowanych w sprawie przepisów prawa. Podkreślono, iż przedłożenie wniosku zgodnego ze stanem faktycznym oraz uwzględniającego obowiązujące w tym zakresie przepisy należy do obowiązków wnioskodawcy. Zdaniem organu w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego dokonuje on jedynie weryfikacji złożonego wniosku, przy czym weryfikując wniosek w zakresie zgłoszonego żądania dokonuje tego w myśl obowiązujących przepisów, którymi jest związany. Wskazano także, iż strona wezwana została do złożenia wyjaśnień w przedmiocie deklaracji do przyznania płatności powierzchni na działce rolnej "A" większej od powierzchni największego spójnego obszaru uprawnionego do uzyskania tej płatności oraz błędnego oznaczenia powierzchni działek rolnych "C" i "A" w granicach działki A/A, która według danych ARiMR nie znajduje się w ewidencji gruntów. Ponieważ wnioskodawca do dnia wydania decyzji nie złożył stosownych wyjaśnień w ww. zakresie na skutek stwierdzonych zawyżeń, ustalono różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a ustaloną powierzchnią kwalifikującą się do objęcia płatnościami. W konsekwencji organ wykluczył z płatności powierzchnię na działce rolnej E, A i częściowo A o łącznej powierzchni 43,80 ha.

W skardze z dnia 31 maja 2013 r. na ww. rozstrzygnięcie organu II instancji J.R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ administracyjny. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, iż z uwagi na pobyt poza granicami kraju, telefonicznie rozmawiając z pracownikiem biura powiatowego ARiMR składał wyjaśnienia w sprawie. Dopiero po otrzymaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżący dowiedział się, że jego wyjaśnienia złożone organowi były niewystarczające. Skarżący podkreślił, iż od kilku lat otrzymuje wstępnie wypełniony przez Agencję wniosek, gdzie sporna działka o powierzchni 45,58 ha, na którą w latach wcześniejszych bez problemu otrzymywał dopłaty, oznaczana jest numerem A/A. Podkreślono przy tym, iż wniosek na rok 2012, który otrzymał od Agencji również zawiera w składzie tę samą działkę z tym samym numerem A/A. W ocenie skarżącego wielkość różnicy wynosząca 94,7 % we wniosku deklarowanym, a stwierdzonym przez Agencję w trakcie kontroli (zza biurka) jest tak duża, iż organ zobowiązany był do przeprowadzenia kontroli na miejscu i próby wyjaśnienia zaistniałej sytuacji.

Odpowiadając na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując motywy przedstawiane w toku postępowania administracyjnego. Podniesiono tutaj także, iż w wezwaniu do złożenia wyjaśnień skierowanego do skarżącego w toku postępowania, chodziło o takie uzupełnienie wniosku, które umożliwiłoby identyfikację działki oznaczonej jako A/A i w konsekwencji rozpatrzenie żądania strony w tej części.

Pismem z dnia 8 stycznia 2013 r. złożonym do sprawy powiązanej V SA/Wa 1448/12 organ administracyjny wyjaśnił, iż we wniosku o płatność na rok 2011 J.R. zadeklarował m.in. działkę A/A, natomiast podczas kontroli tego wniosku ustalono, że w załączniku wniosku oraz w Ewidencji Gruntów i Budynków brak jest działki o takim numerze. Źródłem tych ustaleń był odpowiednio wniosek strony oraz Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli, którym posługuje się ARiMR podczas weryfikacji wniosków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 -j.t.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi, stwierdzić należy, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem organy administracyjne obu instancji zdaniem Sądu w sposób nieprawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy.

Uzasadniając wydane w tej sprawie orzeczenie Sądu przede wszystkim wskazać należy, iż Skarżący wnioskiem z dnia 15 maja 2011 r. wystąpił o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego i o przyznanie pomocy z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Strony postępowania zgadzają się co do tego, że skarżący w treści wniosku na rok 2011 wskazywał m.in. działkę o nr ewidencyjnym A/A dla działek "C", "B" i "A" oraz oznaczając na załączniku graficznym działki "C", "B" i "A" w obrębie działki o nr ewidencyjnym B/B. W ocenie organu okoliczność ta zobowiązywała organ do wezwania skarżącego o wyjaśnienie stwierdzonych nieprawidłowości a wobec braku pisemnej reakcji zainteresowanego w tym zakresie do odmowy przyznania wnioskowanych płatności i nałożenia stosownych sankcji. Według organu w świetle obowiązujących tutaj przepisów prawa jego działanie wyznaczone było zatem wyłącznie zbadaniem sprawy w oparciu o złożony wniosek, a ewentualne nieprawidłowości wniosku wskazujące nawet na omyłkę w numeracji działek wymagały wyjaśnienia ze strony wnioskodawcy. Natomiast zdaniem strony skarżącej, organ administracyjny miał w przedmiotowej sprawie wystarczające materiały dowodowe aby samodzielnie wyjaśnić zaistniałe nieprawidłowości, które w istocie sprowadzały się do zmiany numeracji działek objętych wnioskiem i w żaden sposób nie wpływały na faktyczną wielkość objętych wnioskiem gruntów rolnych. Skarżący wskazywał tutaj, iż nawet jeśli przyjąć, że działanie organu wyznacza tylko treść wniosku, nie można uznać, iż jego funkcja ogranicza się wyłącznie do zadania pytania o ewentualne nieprawidłowości, zwłaszcza gdy nieścisłości te mógł z łatwością wyjaśnić samodzielnie.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie o zakres działań do jakich zobowiązane są strony w przypadku wykrycia przez organ ewentualnych nieprawidłowości wniosku oraz o zakres odpowiedzialności w powiązaniu ze stopniem winy co do ewentualnych zaniechań stron w tym przedmiocie. Innymi słowy kwestią zasadniczą dla oceny sprawy było przesądzenie czy organ w oparciu o posiadane narzędzia sam powinien wyjaśnić skąd w miejscu wskazanej we wniosku działki A/A pojawił się numer B/B oraz jaki wpływ na rozpoznanie złożonego wniosku miała okoliczność ewentualnej zmiany numeru działki bez wiedzy strony skarżącej. W ocenie Sądu rację w przedmiotowej sprawie należało przyznać skarżącemu, bowiem działania podjęte przez oba organy administracyjne orzekające w sprawie nie były prawidłowe.

Przechodząc do przedstawienia motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia wskazać należy na treści mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Zgodnie z treścią przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz.U. nr 170, poz. 1051 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą o płatnościach", płatności obszarowe są przyznawane na wniosek rolnika. Wniosek o przyznanie powyższych płatności powinien zostać złożony w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin ten nie podlega przywróceniu (art. 18 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach). Szczegółowe wymagania jakie powinny spełniać wnioski o przyznanie przedmiotowych płatności określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 13 marca 2010 r. nr 39 poz. 215).

Nadto zauważyć należy, że do postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., chyba że przepisy ustawy o płatnościach stanowią inaczej (art. 3 ust. 1 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o płatnościach). Zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. podanie wnoszone do organu powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych.

Mając na uwadze istotę przedmiotowej sprawy wskazać również należy, iż zgodnie z treścią przepisu art. 7 ustawy o płatnościach, działki rolne deklarowane m.in. do przedmiotowych płatności muszą być położone na działkach rolnych objętych wnioskiem. Powierzchnia deklarowanych działek kontrolowana jest w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów. Z tego też względu powierzchnię deklarowanych działek ustala się w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31 stycznia 2009 r., str. 16, ze zm.). Weryfikacja danych przez organ odbywa się w oparciu o bazę referencyjną Systemu Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS – Land Parcel Identification System). System ten opiera się na ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności /Dz.U. z 2004 r. nr 10, poz. 76 ze zm./.

W przedmiotowej sprawie skarżący złożył w terminie wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na 2011 rok. W treści wniosku na rok 2011 wskazywał m.in. działkę o nr ewidencyjnym A/A dla działek "C", "B" i "A" oraz oznaczając na załączniku graficznym działki "C", "B" i "A" w obrębie działki o nr ewidencyjnym B/B. Organ zauważając przedmiotową rozbieżność wezwał skarżącego do stosowych wyjaśnień a wobec ich braku stwierdził, iż doszło do przedeklarowania zgłoszonej do płatności powierzchni gruntu w wysokości 100 % bowiem działka A/A nie istnieje. Takie załatwienie sprawy uznać należy za nieprawidłowe. W ocenie Sądu przyznać tutaj należy rację organowi jedynie co do tego, iż co do zasady obowiązek prawidłowego wypełnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. Nie można jednak w stanie faktycznym z jakim mamy do czynienia w tej sprawie przerzucić na skarżącego całości obciążeń wynikłych z niezawinionej przez niego omyłki. Za takim ujęciem przedmiotowego problemu przemawia przede wszystkim fakt, iż wbrew ustaleniom organu skarżący wskazał działkę (tj. grunt) umożliwiającą uwzględnienie jego wniosku jednakże oznaczył ten grunt nieistniejącym już numerem ewidencyjnym. Nie można zatem mówić tutaj o przedeklarowaniu powierzchni gruntu zgłoszonego do płatności, bowiem faktycznie doszło jedynie do błędnego oznaczenia gruntu istniejącego, zgodnego z deklaracją wskazaną we wniosku. Podkreślić tutaj należy, iż na załączniku graficznym dołączonym do wniosku skarżącego działki rolne "C", "B" i "A" oznaczone zostały dokładnie w miejscu działki oznaczonej numerem "B/B" tj. dotychczasowej działki o nr "A/A". Organ mógł zatem i powinien, podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia czy działka o dotychczasowym numerze ewidencyjnym A/A (która występowała już w poprzednich latach) to ta sama działka aktualnie oznaczona numerem B/B Sąd w pełni podzielił tutaj twierdzenia skarżącej wskazujące, iż dane Systemu Zarządzania i Kontroli choć stanowiące podstawę określenia powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności, winny także podlegać weryfikacji przez organ prowadzący sprawę. Identyfikacja działki rolnej opiera się bowiem na kodach terytorialnych, numerach działek z ewidencji gruntów i budynków oraz oznaczeniach danych działek rolnych w danym wniosku pomocowym. System Identyfikacji Działek Rolnych w zestawieniu z danymi graficznymi (ortofotomapy) będące w posiadaniu organu pozwolić powinny na ustalenie, iż działka 5.2 w istocie stanowi działkę 5.5. W przedmiotowej sprawie organ oparł się jednak wyłącznie na danych Systemu Zarządzania i Kontroli pomijając możliwość zweryfikowania zauważonych nieprawidłowości, które bez znaczącej analizy wskazują na omyłkę numeru a nie na zadeklarowanie nieistniejącej działki.

Nadto podkreślić należy, iż ARiMR w przesłanym skarżącemu wniosku na rok 2011 częściowo wypełniając wniosek także nieprawidłowo oznaczyła zakwestionowany następnie grunt numerem A/A. System stanowiący podstawę działania organu nie funkcjonuje zatem w sposób prawidłowy. W świetle stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oczywistym jest, że system ten winien być zintegrowany z pozostałych źródłami informacji o gruntach. Tym samym odmówienie płatności oraz nałożenie sankcji z uzasadnieniem, iż zgłoszona we wniosku działka A/A nie istnieje, uznać należy za zbyt rygorystyczną interpretację przepisów prawa.

Odnosząc się natomiast do faktu braku pisemnej odpowiedzi na wezwanie organu do wyjaśnienie zauważonych przez organ nieprawidłowości wskazać należy, iż okoliczność ta nie zmienia oceny sprawy. Wyjaśnić tutaj należy, iż skarżący występował tutaj w charakterze dzierżawcy, który nie ma możliwości pozyskania informacji o zmianie numeracji działki. Fakt doręczenia wniosku przez organ ze wskazaniem nieaktualnego numeru działki, także skłania do uznania racji strony skarżącej. Przede wszystkim jednak uznać należy, iż organ w ramach wiążących go obowiązków określonych treścią przepisów art. 7 i 77 k.p.a. nie wyjaśnił dlaczego, że działka o dotychczasowym numerze A/A, którą sam wskazał w roku 2010 i 2011, na dołączanych do wniosków z lat 2010 i 2011 załączonych ortofotomapach określona być zaczęła numerem B/B. Przekierowanie powstałych tutaj wątpliwości na stronę skarżącą w ocenie Sądu jest zbyt daleko idącą interpretacją przepisów prawa. Zgodnie bowiem z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, zawartymi w art. 7 i art. 77 k.p.a., w toku postępowania organy stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Brak aktywnego działania organu w zakresie przedmiotowych nieprawidłowści, które obrazowało przecież rażącą niespójność źródeł informacji ARiMR, (wcześniej rozstrzygano już w oparciu o nieaktualne dane), uznać należy za naruszenie wskazanych wyżej zasad postępowania.

Reasumując zatem, wskazanie we wniosku działki z nieaktualnym numerem przy jednoczesnym prawidłowym zakreśleniu tej samej działki na graficznym załączniku wniosku zawierającym numer aktualny, nie może być uznane za zgłoszenie działki nie istniejącej, a w konsekwencji stwierdzenie przedeklarowania powierzchni zgłoszonych gruntów o 100 %. Z kolei okoliczność zgłoszenia wniosku przez dzierżawcę gruntu, który nie ma możliwości wyjaśnienia kwestii zmiany numeru działki, wskazuje, iż wezwanie do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości - przy jednoczesnym braku działania organu w tym zakresie – uznać należy, za niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji stwierdzić należy, iż organy dopuściły się naruszenie przepisu art. 7 i art. 9 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, w przypadku uwzględnienia skargi na ostateczną decyzję, jest uprawniony wydać orzeczenia przewidziane w art. 145 § 1 p.p.s.a. nie tylko w stosunku do zaskarżonej decyzji, lecz również powinien objąć zakresem orzekania decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, jeżeli jest ona obarczona wadami przewidzianymi w tym przepisie (II FSK 603/06 wyrok NSA W-wa 2007.04.19 LEX nr 354653). W ocenie Sądu ze względu na nieprawidłowe działanie organów orzekających w sprawie uchylić należało decyzje organów obu instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę organ administracyjny zastosuje się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, w tym również co do konieczności prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny może stanowić podstawą subsumcji prawa materialnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu, który miał wpływ na treść rozstrzygnięcia i uchylił decyzje obu organów orzekających w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.