Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 252/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz /spr./ Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 14 maja 2009r. sprawy ze skarg "A" Spółka Akcyjna w R. na decyzje Dyrektora Izby Celnej - z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] - z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] - z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] - z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] - z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1) uchyla zaskarżone decyzje oraz utrzymane nimi w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego: z dnia [...] lutego 2007r. nr [...], z dnia [...] lutego 2007r. nr [...], z dnia [...] lutego 2007r. nr [...], z dnia [...] lutego 2007r. nr [...], z dnia [...] lutego 2007r. nr [...], 2) określa, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżących "A" Spółka Akcyjna w R. koszty postępowania sądowego w kwocie 26.508 (słownie: dwadzieścia sześć tysięcy pięćset osiem) złotych.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 252/09

Uzasadnienie

Agencja Celna P. z upoważnienia Zakładów "A." S.A. w R. (zwanych dalej jako Spółka) złożyła dnia 23.07.2004 roku zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. [...], dnia 24.09.2004 roku zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. [...], dnia 09.11.2004 roku zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. [...], dnia 16.06.2005 roku zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. [...] i dnia 21.03.2005 roku zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. [...]. We wszystkich tych zgłoszeniach wnioskowała o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w postaci magnezji spiekanej, uprzednio objętej procedurą składu celnego, obliczając stosowne należności celno-podatkowe, tj. cło z zastosowaniem stawki dla krajów trzecich 0%, cło antydumpingowe w wysokości 0,00 PLN oraz podatek od towarów i usług.

Do w/w zgłoszeń celnych załączona została faktura [...] z dnia 30.12.2003r. (zapis w polu 44 JDA SAD) wystawiona przez kontrahenta zagranicznego tj. firmę M. z Włoch na rzecz Spółki na zakup magnezytu palonego o łącznej wartości 409.597,30 USD. Przedmiotowy towar został zaklasyfikowany wg kodu taryfowego 2519 90 30 00 Wspólnotowej Taryfy Celnej w brzmieniu "magnezja całkowicie wypalona (spiekana)". W trzeciej części pola 33 w/w zgłoszeń celnych zgłaszający zadeklarował kod dodatkowy A439.

Organ celny przyjął złożone zgłoszenia celne jako odpowiadające wymogom formalnym, co spowodowało objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego zgodnie z wnioskiem strony.

W wyniku przeprowadzonej kontroli poddano w wątpliwość prawidłowość określenia należności celno-podatkowych w odniesieniu do magnezji spiekanej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. Mając na względzie wyniki kontroli, Naczelnik Urzędu Celnego w R. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości długu celnego oraz prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku numer [...], Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. [...] z dnia 23 lipca 2004r. jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne ( Dz.U. Nr 68 poz. 622 zwana dalej jako Prawo celne).

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku numer [...], Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. [...] z dnia 24 września 2004r. jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, na mocy art. 65 ust. 5 Prawo celne.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku numer [...], Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. [...] z dnia 09 listopada 2004r jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC, oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek na mocy art. 65 ust. 5 Prawo celne.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku numer [...], Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. [...] z dnia 16 czerwca 2005 r. jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC, oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku numer [...], Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. [...] z dnia 21 marca 2005 r. jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, na podstawie w art. 65 ust. 5 Prawo celnego.

W w/w decyzjach do obliczenia należnego cła antydumpingowego w odniesieniu do sprowadzonego towaru organ I Instancji zastosował stawkę ad valorem w wysokości 63,3 %

W wyniku odwołania skarżącej, sprawa rozpoznawana była przez Dyrektora

Izby Celnej, który po zapoznaniu się ze zgromadzonym

w sprawie materiałem dowodowym wydał decyzje znak:

- [...] z dnia [...].07.2007r.;

- [...] z dnia [...].07.2007r.;

- [...] z dnia [...].07.2007r.;

- [...] z dnia [...].07.2007r.;

- [...] z dnia [...].07.2007r.

którymi utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniach powołanych decyzji organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów skarżącej wyjaśnił, iż z dniem przystąpienia do Unii Europejskiej (dalej: UE) w odniesieniu do przywozu towarów na terytorium nowych państw członkowskich zostały wprowadzone środki postępowań ochronnych tj. m.in. cła antydumpingowe, takie jakie miały zastosowanie w krajach tzw. starej "Piętnastki", a jednocześnie przestały obowiązywać środki nałożone przez nowe państwa członkowskie przed przystąpieniem do UE. Na mocy ust. 7 Załącznika IV Traktatu Akcesyjnego od dnia przystąpienia do UE w nowym państwie członkowskim muszą być przestrzegane przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 12 października 1992r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny oraz przepisy wykonawcze, a przepisy niezgodne z warunkami wspólnotowymi są nieważne. Wskazano, iż przepis szczególny przewiduje w tym względzie pewien wyjątek, polegający na tym, iż do zakończenia procedury składu celnego kwota długu celnego może zostać ustalona na podstawie elementów kalkulacyjnych tj. rodzaj towaru, wartość celna oraz ilość w momencie objęcia procedurą oraz jeśli zgłoszenie celne zostało przyjęte przed datą przystąpienia, to elementy te wynikają z przepisów stosowanych w danym państwie członkowskim przed dniem przystąpienia do UE. Zdaniem organu podatkowego przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zgłaszający nie spełnił warunku jego zastosowania tj. nie zażądał zastosowania elementów kalkulacyjnych z dnia objęcia towaru procedurą składu celnego. Z uwagi na to, że dopuszczenie do obrotu nastąpiło po przystąpieniu Polski do UE, zastosowanie mają przepisy wspólnotowe, w myśl których dług celny powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego dokonanego zgodnie z przepisami Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Zgodnie z art. 217 WKC zaksięgowanie kwoty należności wynikających z długu celnego może nastąpić po dokonaniu jej obliczenia przez organ celny w oparciu o posiadane informacje. Kwota wynikająca z długu celnego może być zmieniona w wyniku kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów na podstawie art. 78 ust.3 WKC, jeżeli organ stwierdzi nieprawidłowe dane mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego wydaje decyzję, w której prawidłowo określa kwotę długu celnego. Zatem w niniejszych sprawach winny mieć zastosowanie stawki celne obowiązujące w dniu powstania długu celnego tj. w dniu objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Wskazano, iż oprócz stawki 0%, powinno mieć zastosowanie ostateczne cło antydumpingowe w stawce ad valorem w wysokości 63,3 % wynikające z rozporządzenia Rady nr 360/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalanej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej oraz cyt. wyżej rozporządzenia nr 986/2003 zmieniającego środki antydumpingowe nałożone w/w rozporządzeniem, gdyż akty te obowiązywały w dniu przyjęcia zgłoszeń celnych.

Odnosząc się do zarzutu, dotyczącego nieprawidłowego określenia przez organ I instancji kwoty ostatecznego cła antydumpingowego, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z powołanym rozporządzeniem zmieniającym, w sprawie zastosowanie ma stawka ad valorem w wysokości 63,3 % i brak jest podstaw do zastosowania zerowej kwoty cła antydumpingowego, gdyż nie jest możliwe ustalenie ceny netto franco granica wspólnoty, przed ocleniem, ustanowionej na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej, bezpośrednio niepowiązanej we Wspólnocie. W ocenie Dyrektora Izby Celnej organ I instancji prawidłowo dokonał retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą wynikającą z długu celnego prawnie należną, a kwotą wykazaną i uiszczoną według zgłoszeń celnych.

Odnośnie zarzutu dokonania nieprawidłowej analizy stosunków łączących A., H. Ltd. oraz podmiotu M., Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż transakcja kupna - sprzedaży magnezytu palonego, objętego zgłoszeniami celnymi odbyła się pomiędzy "A." S.A. a firmą M. z Włoch, dowodem czego są wiarygodne, według organów podatkowych, dokumenty m.in. kontrakt nr [...], faktura nr [...] z 30 grudnia 2003 r. Natomiast faktura chińska oraz kontrakt nr [...] nie są dla organów celnych dokumentami wiarygodnymi, ponieważ kontrakt został nadesłany w formie kserokopii faxu, fax nadano we Włoszech, dokument nie jest podpisany. Ponadto nie jest zgodne z prawem, aby transakcja kupna-sprzedaży, dotycząca tego samego towaru dla tego samego kupującego została dwa razy zafakturowana. Mając na względzie powyższe organ celny stwierdził, iż drugą stroną transakcji była w rzeczywistości firma M. z Włoch.

Odnośnie zarzutu dotyczącego braku znajomości przez Spółkę unijnych przepisów celnych i braku ich dostępności w dniu akcesji Polski do UE organ odwoławczy podniósł, iż podatnik prowadzący profesjonalną działalność powinien we własnym interesie zapoznać się z obowiązującymi przepisami, gdyż nieznajomość prawa nie zwalnia go z odpowiedzialności, a mając jakiekolwiek wątpliwości mógł zwrócić się przykładowo do organów celnych z zapytaniem w niniejszej sprawie, ponadto były one dostępne na stronach internetowych Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 20 listopada 2007 roku sygnatura akt I SA/Rz 700/07, oddalił skargi Spółki na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...], z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...], z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...], z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...] i z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...].

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 20 listopada 2007r. wniosła Spółka.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 7 stycznia 2009r. sygn. akt I GSK 307/08, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie; przy czym odstąpił od zasądzenia od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu swojego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podpisała doradca podatkowy, która również reprezentowała Spółkę w postępowaniu przed Sądem I instancji. Biorąc pod uwagę, że postępowanie administracyjne zakończone decyzjami Dyrektora Izby Celnej dotyczyło ustalenia różnicy pomiędzy kwotą wynikającą z długu celnego obliczonego i wykazanego w zgłoszeniach celnych, a kwotą prawnie należną, przy zastosowaniu do obliczania cła antydumpingowego stawki ad valorem w wysokości 63,3% oraz stwierdzenia powstania obowiązku w zakresie uiszczenia odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy z 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), stwierdzić należy, że strona nie była należycie reprezentowana, gdyż doradca podatkowy nie może być pełnomocnikiem w sprawach celnych. Ponadto okoliczność związaną z niewłaściwą reprezentacją strony należało traktować jako brak formalny, a czynności procesowe podjęte w imieniu strony skarżącej przez niewłaściwy podmiot mogły być w toku postępowania przed Sądem I instancji konwalidowane przez wezwanie skarżącej Spółki do ich potwierdzenia. Sąd I instancji nie dokonał takich czynności. W tym stanie rzeczy zachodzi przyczyna nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w dalszej części uzasadnienia, że należy podzielić stanowisko strony składającej skargę kasacyjną, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.145 § 1 pkt.1 lit.a i lit.c p.p.s.a. w związku z art.1, art.4, art.5, art.8 rozporządzenia Rady numer 1 z 15 kwietnia 1958 roku w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz. U.1958,17 str.385) zmienionego aktem dotyczącym warunków przystąpienia do Unii Europejskiej oraz w związku z art.1 ust.1 lit.c rozporządzenia Rady (WE) numer 360/2000 z 14 lutego 2000 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. (Dz.U. UE. L. 00.46.1) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (WE) numer 986/2003 z 5 czerwca 2003 roku zmieniającym środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 360/2000 na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. UE.L.03.143.5). Poza sporem pozostaje okoliczność, iż rozporządzenie Rady (WE) nr 360/2000 z 14 lutego 2000 roku zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE- Polskim wydaniu specjalnym w dniu 1 czerwca 2005 roku, a rozporządzenie Rady (WE) nr 986/2003 z 5 czerwca 2003 roku zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE- Polskim wydaniu specjalnym w dniu 6 września 2005 roku. Zgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem w sprawie określenia systemu językowego, język polski jest jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. W wyroku z 11 grudnia 2007 roku wydanym w sprawie C-161/06 ETS stwierdził, że z samego brzmienia art.254 WE ust.2 WE wynika, że rozporządzenie może wywoływać skutki prawne wyłącznie, jeśli zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Ponadto ETS wskazał, że w stosunku do państwa członkowskiego, którego język jest językiem urzędowym Unii, prawidłowa publikacja rozporządzenia wspólnotowego oznacza publikację tego aktu w tym języku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W konkluzji ETS orzekł, że art.58 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej, między innymi Rzeczypospolitej Polskiej, sprzeciwia się temu, aby można było powoływać się na obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego państwa członkowskiego, jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii Europejskiej, wobec jednostek w tym państwie, nawet jeżeli mogły one zapoznać się z tymi przepisami przy użyciu innych środków. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie w pełni podziela stanowisko wyrażone w powołanym wyżej wyroku ETS.

W ponownie rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podjął czynności zmierzające do konwalidowania braków polegających na niewłaściwym reprezentowaniu Spółki przed sądem I instancji. Braki te zostały usunięte poprzez podpisanie skargi przez osoby do tego upoważnione.

Spółka w piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2009r. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji oraz uchylenie decyzji je poprzedzających, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Zaznaczyła, że wniosek taki uzasadnia znaczny nakład pracy pełnomocników, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocników w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia oraz konieczność analizy wspólnotowych aktów prawnych i orzecznictwa ETS. Trafność doboru orzecznictwa i wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych oraz całkowitą zasadność prezentowanych przez pełnomocników argumentów stwierdził NSA w wyroku 7 stycznia 2009r. sygn. akt I GSK 307/08. Ponadto pełnomocnicy podjęli przed NSA próbę konwalidowania braków formalnych skargi niedostrzeżonych poprzednio przez sąd I instancji.

W piśmie tym podkreślono, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zaakcentowano, że wobec przyczyn uchylenia wyroku sądu I instancji (innych niż nienależyta reprezentacja strony przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym) należy uznać, że zaskarżone decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej, podobnie jak poprzedzające je decyzje, a to uzasadnia wnioski o stwierdzenie ich nieważności.

Alternatywnie zaprezentowano pogląd, z podaniem uzasadnienia takiego poglądu, że gdyby nawet przyjąć, że przepisy niepublikowanego Rozporządzenia Rady mogły zostać zastosowane w tych sprawach to, mając na uwadze, że nawet organy ani razu w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji nie podały, iż magnezja spiekana została sprowadzona po cenach dumpingowych, a więc nie mamy do czynienia z przypadkami dumpingu to należy uznać, że przepis art. 1 ust. 2 lit.c Rozporządzenia Rady, nakładający ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej nie mógł mieć zastosowania do tych konkretnych przypadków importu. Zatem jeżeli nawet zastosować przepisy niepublikowanego prawidłowo Rozporządzenia Rady stosować to należałoby uznać, że jeżeli magnezja spiekana została sprowadzona z Chin po cenach "niedumpingowych", to zastosowanie mógł znaleźć wyłącznie art. 1 ust. 2 lit.b Rozporządzenia Rady ustanawiający stawkę 0% cła antydumpingowego. Cena na granicy Wspólnoty importowanej przez Spółkę magnezji spiekanej była bez wątpienia wyższa niż minimalna cena importowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Z mocy art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W związku z powyższym przepisem należy powtórzyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 stycznia 2009r. sygn. akt I GSK 307/08 w sposób jednoznaczny wskazał, że należy podzielić stanowisko strony składającej skargę kasacyjną, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.145 § 1 pkt.1 lit.a i lit.c p.p.s.a. w związku z art.1, art.4, art.5, art.8 rozporządzenia Rady numer 1 z 15 kwietnia 1958 roku w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz. U.1958,17 str.385) zmienionego aktem dotyczącym warunków przystąpienia do Unii Europejskiej oraz w związku z art.1 ust.1 lit.c rozporządzenia Rady (WE) numer 360/2000 z 14 lutego 2000 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. (Dz.U. UE. L. 00.46.1) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (WE) numer 986/2003 z 5 czerwca 2003 roku zmieniającym środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 360/2000 na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. UE.L.03.143.5). Poza sporem pozostaje okoliczność, iż rozporządzenie Rady (WE) nr 360/2000 z 14 lutego 2000 roku zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE- Polskim wydaniu specjalnym w dniu 1 czerwca 2005 roku, a rozporządzenie Rady (WE) nr 986/2003 z 5 czerwca 2003 roku zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE- Polskim wydaniu specjalnym w dniu 6 września 2005 roku. Zgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem w sprawie określenia systemu językowego, język polski jest jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. W wyroku z 11 grudnia 2007 roku wydanym w sprawie C-161/06 ETS stwierdził, że z samego brzmienia art.254 WE ust.2 WE wynika, że rozporządzenie może wywoływać skutki prawne wyłącznie, jeśli zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Ponadto ETS wskazał, że w stosunku do państwa członkowskiego, którego język jest językiem urzędowym Unii, prawidłowa publikacja rozporządzenia wspólnotowego oznacza publikację tego aktu w tym języku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W konkluzji ETS orzekł, że art.58 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej, między innymi Rzeczypospolitej Polskiej, sprzeciwia się temu, aby można było powoływać się na obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego państwa członkowskiego, jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii Europejskiej, wobec jednostek w tym państwie, nawet jeżeli mogły one zapoznać się z tymi przepisami przy użyciu innych środków. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie w pełni podziela stanowisko wyrażone w powołanym wyżej wyroku ETS.

W postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzjami, wydanymi przez Dyrektora Izby Celnej, które są przedmiotem skarg doszło więc do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz do innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzone uchybienia, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i lit.c p.p.s.a. obligują Sąd do uchylenia zaskarżonych decyzji. W związku z tym, że naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy wystąpiło również w postępowaniach i rozstrzygnięciach wydanych przez organ I instancji, to Sąd, na mocy art. 135 p.p.s.a., uznając, że jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy uchylił również decyzje, które zostały utrzymane w mocy decyzjami, będącymi przedmiotem skarg do Sądu.

Mając na uwadze powyższe wywody, a równolegle normę prawną zawartą w art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którą Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny – za bezskuteczne należy uznać żądanie Spółki zawarte w piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2009r. o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji.

Sąd orzekł również po myśli art. 152 p.p.s.a., a także o kosztach postępowania sądowego.

Sąd nie uwzględnił żądania zawartego w piśmie procesowym Spółki z dnia 20 kwietnia 2009r. o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; powoływanego dalej jako: Rozporządzenie).

Wniosek ten Spółka uzasadniła znacznym nakładem pracy pełnomocników, a także charakterem sprawy i wkładem pracy pełnomocników w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia oraz koniecznością analizy wspólnotowych aktów prawnych i orzecznictwa ETS. Trafność doboru orzecznictwa i wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych oraz całkowitą zasadność prezentowanych przez pełnomocników argumentów stwierdził NSA w wyroku z dnia 7 stycznia 2009r. sygn. akt I GSK 307/08. Zauważono również, że pełnomocnicy Spółki przed NSA podjęli próbę konwalidowania braków formalnych skargi.

Odnosząc się od powyższego wniosku należy w pierwszej kolejności podnieść, że z mocy art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego wstawiennictwa strony.

Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa powyżej oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne (art. 205 § 3 p.p.s.a.). W realiach sprawy przepisy te zawarte są w Rozporządzeniu. § 6 Rozporządzenia określa stawki minimalne przy wartości przedmiotu sprawy – określonym kwotowo. Z kolei z mocy § 1 ust. 1 i 2 oraz § 3 ust. 1 Rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty stanowią stawki minimalne (określone w § 6). Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Przy ustalaniu w umowie opłaty bierze się pod uwagę rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz wymagany nakład pracy radcy prawnego. Redakcja rozdziału 2 Rozporządzenia, a w szczególności treść § 3 ust. 1 uprawnia do stwierdzenia, że żądanie zasądzenia opłaty w wysokości wyższej niż stawka minimalna zobowiązuje stronę (pełnomocnika) do wykazania, że wynagrodzenie za zastępstwo prawne zostało ukształtowane pomiędzy stroną a pełnomocnikiem w takiej właśnie wysokości. Sąd dopiero dysponując taką umową ocenia wysokość tego wynagrodzenia w aspekcie przesłanek wymienionych w § 2 ust. 1 Rozporządzenia (tak też Bogusław Dauter w "Metodyka pracy sędziego", Warszawa 2009. Lexis Nexis, str. 635).

W przedmiotowej sprawie nie wykazano kwoty wynagrodzenia wyższego niż minimalne stawki, gdyż nie przedłożono umowy, co uniemożliwia zasądzenie opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego w stawkach wyższych niż minimalne, określone w Rozporządzeniu.

Jednocześnie Sąd zasądzając koszty przyjął, iż mimo połączenia spraw ze skarg na poszczególne decyzje, należy stawki opłat za czynności radcy prawnego określać odrębnie w każdej sprawie. Tak więc koszty postępowania sądowego zasądzono w wysokości sumy uiszczonych wpisów od skarg, stawek minimalnych za czynności radcy prawnego (§ 6 pkt 6 Rozporządzenia) i opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

Dodać należy, odnosząc się do eksponowania czynności pełnomocników Spółki w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 stycznia 2009r. I GSK 307/08, odstąpił od zasądzenia od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (art. 207 § 2 p.p.s.a.).