Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 818/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 33 pkt 2
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 225
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Stefan Babiarz, . Zbigniew Kmieciak, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. - Zakładu Z. N. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1959/07 w sprawie ze skargi H. - Zakładu Z. N. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 24 sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II FSK 818/08

Uzasadnienie

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 1959/07, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a., oddalił skargę "H" Sp. z o.o. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 24 sierpnia 2007 roku w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym.

Organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącej spółki na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela, to jest Prezesa zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych obejmujących zaległości z tytułu obowiązkowych wpłat na rzecz PFRON za okres od 1 sierpnia 2008 roku do 31 października 2004 roku, od 1 stycznia 2005 roku do 28 lutego 2005 roku oraz od 1 marca 2005 roku do 31 marca 2005 roku. W celu wyegzekwowania zaległości objętych tytułami wykonawczymi, Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomieniami z dnia 18 kwietnia 2007 roku dokonał zajęcia wierzytelności z tytułu świadczonych usług, zakupów, dostaw w następujących podmiotach "M", "S" Sp. z o.o., "T" Sp. z .o.o. oraz zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2007r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej "Prezes Zarządu PFRON"), działając na podstawie art. 34 § 1 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej powoływanej jako "u.p.e.a."), art. 124 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej powoływanej jako "k.p.a.") oraz art. 49 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa o rehabilitacji"), utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 19 czerwca 2007r. Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym. W dniu 25 kwietnia 2007r. zobowiązany, tj. "H" wniosła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych wstawionych przez Prezesa Zarządu PFRON z dnia 28 marca 2007r. Nr [...], podnosząc zarzut braku wymagalności obowiązku spłaty zadłużenia należności objętych ww. tytułami wykonawczymi, w związku z toczącym się przed Prezesem Zarządu PFRON postępowaniem w sprawie rozłożenia na raty należności. Postępowanie to wszczęte zostało pismem spółki z dnia 1 lipca 2005 roku, w którym wystąpiła do wierzyciela o rozłożenie na raty spłaty jej zadłużenia wobec PFRON. Postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone, gdyż do dnia wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie zostało rozpatrzone odwołanie spółki od decyzji Prezesa PFRON z dnia 21 grudnia 2006 roku w którym część spłaty należności rozłożono spółce na raty. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2007r. Prezes Zarządu PFRON oddalił zarzut skarżącej dotyczący braku wymagalności egzekwowanego obowiązku. W uzasadnieniu wskazał, że na treść art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji i wynikający z niego obowiązek dokonywania wpłat na PFRON. Podniósł, że z powodu niewywiązania się skarżącej z tego obowiązku decyzjami z dnia 4 lutego 2005r., 23 maja 2005r. i 3 sierpnia 2005r. określono wysokość zaległości z tytułu wpłat na PFRON odpowiednio za okresy od lipca 2004 do października 2004 r., od stycznia 2005r. do lutego 2005r. oraz za marzec 2005r. Od ww. decyzji skarżąca nie złożyła odwołań, zatem stały się one ostateczne. Prezes Zarządu PFRON wskazał ponadto, że postępowanie wszczęte na wniosek skarżącej spółki o rozłożenie na raty kwoty stanowiącej wysokość zobowiązania toczy się niezależnie od postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania. Zdaniem Prezesa Zarządu PFRON, nie ma przepisu prawa, który nakazywałby wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej, bowiem postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległych wpłat toczy się niezależnie od postępowania w sprawie przyznania ulgi podatkowej. Prezes Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podzielił pogląd zawarty w zaskarżonym postanowieniu, że postępowanie prowadzone w sprawie wniosku o zastosowanie ulgi polegającej na rozłożeniu kwoty zobowiązania na raty nie ma wpływu na istnienie i wymagalność zaległości dochodzonej w trybie przepisów u.p.e.a. Odnosząc się do powołanej w zażaleniu decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 maja 2007 r. wskazał, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż uchylenie do ponownego rozpatrzenia decyzji odmawiającej rozłożenia należności na raty skutkuje wstrzymaniem wykonania decyzji ostatecznej kończącej inne wcześniej prowadzone przed organem postępowanie. Nie podlega bowiem wstrzymaniu wykonanie decyzji określającej zobowiązanie we wpłatach na PFRON, z tego powodu, że nastąpiło opóźnienie rozpatrzenia odwołania od decyzji odmawiającej rozłożenia należności na raty. W piśmie procesowym z dnia 14 stycznia 2008r. skarżąca spółka podkreśliła, że Prezes Zarządu PFRON, ponownie rozpatrując sprawę, w decyzji z dnia 20 grudnia 2007 r. uwzględnił w całości wniosek Skarżącej o rozłożenie na raty zaległości wobec PFRON. Tym sam wszczęcie postępowania egzekucyjnego było przedwczesne i zbędne, gdyż Skarżąca w sposób należyty realizowała swe bieżące zobowiązania wobec PFRON. Wszczynając postępowanie egzekucyjne organ w sposób nieuzasadniony i niepotrzebny naraził Skarżącą na koszty egzekucyjne. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku przeprowadzenia sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, stwierdził że nie narusza ono prawa. Sąd wskazał, że przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Prezesa Zarządu PFRON zawierające stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów wniesionych przez Skarżącą w toku postępowania egzekucyjnego. Zarzuty są środkiem zaskarżenia, który służy w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stanowią one dla zobowiązanego podstawowy środek ochronny przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem do jego majątku egzekucji administracyjnej. Podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały enumeratywnie wyliczone w art. 33 u.p.e.a. Dokonując oceny zasadności zawartego w zaskarżonym postanowieniu Prezesa Zarządu PFRON stanowiska wierzyciela wobec zgłoszonych przez skarżącą spółkę zarzutów Sąd argumentował, że egzekwowane od spółki należności to zaległe wpłaty na PFRON. Obowiązek dokonywania tych wpłat wynika z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, natomiast w myśl art. 49 ust. 1 tej ustawy, do wpłat tych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu PFRON. Sąd podniósł, że skarżąca nie kwestionowała, iż była zobowiązana do dokonywania tych wpłat i z obowiązku tego się nie wywiązała. Zaległości z tego tytułu dotyczą poszczególnych miesięcy okresu obejmującego lata 2004 - 2005. W zaskarżonym wyroku uznano, iż należności z tego tytułu były wymagalne, a Prezes Zarządu PFRON był uprawniony do wydania na podstawie tych przepisów w związku z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej decyzji określających wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON. Decyzje te zostały wydane odpowiednio w dniach 4 lutego 2005 r., 23 maja 2005 r. i 3 sierpnia 2005 r. W tej sytuacji Prezes Zarządu PFRON był, co do zasady, uprawniony do wystawienia tytułów wykonawczych i skierowania ich do organu egzekucyjnego w celu realizacji w trybie egzekucji administracyjnej i z możliwości tej skorzystał. W dalszej kolejności Sąd wskazał, że podstawą zastrzeżeń skarżącej, co do takiego sposobu postępowania wierzyciela była okoliczność, iż Prezes Zarządu PFRON doprowadził do wszczęcia postępowania egzekucyjnego przed rozpoznaniem złożonego dużo wcześniej, bo w piśmie z dnia 1 lipca 2005r. wniosku skarżącej spółki o rozłożenie zapłaty należności z tytułu wpłat na PFRON na raty. Sąd argumentował, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy jednocześnie zamierza się uwzględnić wniosek spółki o udzielenie ulgi może wydawać się nielogiczne i wywołuje dla strony konsekwencje ekonomiczne, to w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, działaniu temu nie można było zarzucić bezprawności. Po doręczeniu skarżącej spółce decyzji określających wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON, Prezes Zarządu PFRON był upoważniony do wystawienia tytułów wykonawczych opartych na tych decyzjach i skierowania ich do realizacji na drodze postępowania egzekucyjnego, a skarżąca będąca w zwłoce z płatnościami na rzecz PFRON z możliwością taką powinna się liczyć. Tym bardziej, że nie złożyła wniosku o wstrzymanie egzekucji, a samo złożenie wniosku o udzielenie ulgi nie miało wpływu na wykonalność zobowiązania. Sąd też jako prawidłowe ocenił stanowisko organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że podlegający przymusowemu wykonaniu obowiązek wpłat na PFRON był wymagalny w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Samo złożenie wniosku o rozłożenie na raty płatności należności z tytułu wpłat na PFRON, nawet jeżeli wniosek ten został rozpatrzony z uchybieniem terminu przewidzianego w Ordynacji podatkowej na załatwienie sprawy, nie powodowało skutku w postaci braku wymagalności należności będącej przedmiotem takiego wniosku. Skutek taki przewiduje Ordynacja podatkowa jedynie w przypadku spóźnionego rozpoznania odwołania od decyzji wymiarowej. Wedle oceny Sądu, wydanie decyzji o rozłożeniu płatności należnych wpłat na PFRON na raty już w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego nie powoduje również skutku w postaci umorzenia postępowania egzekucyjnego, lecz jedynie jego zawieszenie, stosownie do treści art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. 3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, "H" zaskarżyła wskazany powyżej wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia przez Sąd naruszenia przepisów postępowania administracyjnego takich jak art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 107) dalej k.p.a., w wyniku nieuwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy i wszczęcie postępowania egzekucyjnego bez racjonalnej potrzeby i przed zakończeniem postępowania odwoławczego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej jakim jest zbędne narażanie spółki na konieczność ponoszenia wysokich kosztów postępowania egzekucyjnego. Autor skargi kasacyjnej podniósł także zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. przez nieuzasadnioną długotrwałość postępowania oraz podjęcie przez organ wobec spółki zbędnych czynności polegających na przymusowym egzekwowaniu należności w sytuacji gdy co do zasady organ uwzględnia jej wniosek o udzielenie ulgi. Druga grupa podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczyła naruszenia przez Sąd prawa materialnego, to jest błędnej wykładni art. 33 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Miała ona polegać na przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki o których mowa w tym przepisie, pominięcie okoliczności, że co do zasady organ uznał zasadność wniosku o przyznanie ulgi. Podniesiono także zarzut naruszenia przez Sąd art. 225 ustawy Ordynacja podatkowa zgodnie z którym wobec nierozpatrzenia w terminie odwołania od decyzji o rozłożeniu na raty spłaty zobowiązania objętego egzekwowanymi decyzjami wstrzymany jest z mocy prawa obowiązek spłaty. Wreszcie podniesiono niezastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 2 i art.7 w związku z art. 8 Konstytucji RP poprzez pominięcie przez Sąd przy ocenie stosowania przez organ podstawowych zasad postępowania administracyjnego faktu nieprzestrzegania przez organ zasad zawartych w art. 7, art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na powyższe zarzuty spółka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez zmianę zaskarżonego do sądu pierwszej instancji postanowienia polegającą na uznaniu za zasadne zarzutów spółki złożonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezesa Zarządu PFRON z dnia 28 marca 2007 roku. Ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Przedstawiono również wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie znajduje ona usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów dotyczących naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów postępowania zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpatrzenie tych zarzutów poprzedzać musi bowiem rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia przez ten sąd norm prawa materialnego. Nie można opierać skargi kasacyjnej na zarzucie niewłaściwego zastosowania przez sąd pierwszej instancji norm prawa materialnego, zanim nie rozpatrzy się zarzutów uchybienia przez ten sąd przepisom postępowania, oraz nie oceni ich skutków dla rozstrzygnięcia badanej sprawy. Jednocześnie należy powiedzieć, że zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy uniemożliwia, czego domaga się strona skarżąca, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dotyczą uchybienia przepisom art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. Skarżąca spółka zarzuca naruszenie w ten sposób przez sąd pierwszej instancji dyspozycji art. 7 i art. 8 k.p.a. Uchybienie tym przepisom polegać miało na nie dostrzeżeniu braku wszystkich okoliczności sprawy i faktu wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez racjonalnej potrzeby, to jest przed zakończeniem postępowania odwoławczego oraz zbyt długiego postępowania w sprawie rozłożenia na raty zaległych zobowiązań z tytułu składek na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Odniesienie się do tak sformułowanych zarzutów kasacyjnych wymaga w pierwszym rzędzie wskazania na przedmiot zaskarżenia w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Jest nim, jak wynika z akt sprawy, postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 24 sierpnia 2007 roku w sprawie ostatecznego stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym. Przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, którego wyrok zaskarżono w trybie kasacyjnym do Naczelnego Sądu Administracyjnego była więc wyłącznie legalność wydania postanowienia Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Z tego wynika, że zarzuty kasacyjne skierowane wobec tego wyroku muszą być powiązane z treścią lub formą postanowienia Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 24 sierpnia 2007 roku.

Nie budzi zatem wątpliwości, że wniesienie zarzutów przez zobowiązaną spółkę "H" w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela, to jest Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, które oparto na braku wymagalności obowiązku spłaty zadłużenia należności objętych tymi tytułami wykonawczymi, spowodowało zwrócenie się do tego wierzyciela o zajęcie stanowiska. Nie jest również kwestionowane w skardze kasacyjnej, że stanowisko wierzyciela, a więc Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w tym zakresie wydane zostało w przewidzianej prawem formie oraz terminie i było zasadne i wiążące dla organu egzekucyjnego, gdyż w dacie jego wydania nie było decyzji w sprawie rozłożenia na raty spłaty całego w sumie zobowiązania na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Treść skargi kasacyjnej świadczy natomiast o to tym, że strona skarżąca nie dostrzega, iż postępowanie w sprawie wniosku o rozłożenie spłaty zaległych składek na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych mogło być prowadzone w trybie art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej, bez związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym. W tym też kontekście należy ocenić wskazaną przez skarżącą spółkę i bezzasadną jej zdaniem wypowiedź Sądu, który zwrócił uwagę, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie było bezprawne pomimo wątpliwości co logiki podejmowanych czynności.

Wątpliwości takie, w świetle akt sprawy, nie mają jednak podstaw, wbrew temu co zdaje się sugerować Sąd. Sąd obowiązany był bowiem do badania legalności postanowienia Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 24 sierpnia 2007 roku w sprawie ostatecznego stanowiska wierzyciela. Natomiast w tej dacie nie było w obrocie prawnym decyzji w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty pozostałej części zaległych składek. Bezzasadność takiego stanowiska Sądu potwierdza fakt, iż wszczęcie egzekucji poprzedzało wydanie decyzji w sprawie odroczenia pozostałej części zaległych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Ponadto do dnia wszczęcia egzekucji nie została wydana, jak przyznaje strona skarżąca, decyzja spowodowana odwołaniem spółki złożonym od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 21 grudnia 2006 roku, zgodnie z którą spłata części należności została rozłożona na raty, natomiast co do rozłożenia na raty pozostałej części decyzja była odmowna. Chronologicznie rzecz ujmując dopiero decyzja Prezesa Zarządu z dnia 20 grudnia 2007 roku rozłożyła na raty pozostałą część zobowiązania, a więc w sumie całość zaległych składek na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Błędny wywód Sądu w tym zakresie nie miał jednak wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie, które musi być poddane kontroli kasacyjnej w granicach zakreślonych art. 183 p. p.s. a. Natomiast mając na uwadze całość sformułowanej skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż strona skarżąca nie kwestionuje skutecznie faktu, że wierzyciel miał postawy prawne by oddalić zarzut strony dotyczący wymagalności obowiązku.

Przytaczając treść powołanego art. 183 § 1 i § 2 u.p.p.s.a. wskazać jednocześnie trzeba, iż zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej skierowane są na uchybienia jakich miał dopuścić się organ egzekucyjny a nie wierzyciel. Jak wynika bowiem ze skargi kasacyjnej, granicami której Naczelny Sąd Administracyjny jest związany, to organowi egzekucyjnemu, a nie wierzycielowi zarzuca się naruszenie art. 7 kpa. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Autor skargi kasacyjnej wskazuje dalej na wszczęcie postępowania bez racjonalnej potrzeby i przed zakończeniem postępowania odwoławczego. Pod adresem organu egzekucyjnego stawiane są również zarzuty dotyczące długotrwałości postępowania oraz podjęcie wobec spółki bezzasadnie egzekucji należności Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Tak postawione zarzuty w świetle art. 183 § 1 i § 2 u.p.p.s.a. uznać więc należy, jak powiedziano wyżej, za wniesione bezskuteczne. Istotnym bowiem elementem skargi kasacyjnej są jej podstawy oraz zarzuty, jak również ich uzasadnienie. Decydują one o charakterze tego środka zaskarżenia oraz wyznaczają jego granice i mają, co do zasady, charakter wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wynika to z treści wskazanego wyżej art. 183 § 1 p. p. s. a. W związku z treścią tego przepisu sąd kasacyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i tym samym nie jest uprawniony do rozszerzenia lub uzupełnienia powołanych przez skarżącego podstaw kasacyjnych oraz zarzutów.

Wadliwie zostały również sformułowane zarzuty wskazane w art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a., a więc dotyczące uchybienia przepisom prawa materialnego. Za takie przepisy autor skargi kasacyjnej uznaje normę art. 33 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także art. 225 Ordynacji podatkowej. Normy te nie mogą być jednak zaliczone do norm prawa materialnego. Wynika to z analizy ich treści, które nie regulują praw i obowiązków w zakresie wysokości składek na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Norma art. 33 pkt 2 tej ustawy wskazuje podstawę prawną wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej jaką jest rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej i stanowi normą procesową. Podobnie jak pozostałe przepisy zawarte w tej jednostce redakcyjnej ustawy regulują one stosowanie środka zaskarżenia, który służyć ma wyłącznie ochronie przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem egzekucji administracyjnej.

Wbrew temu co pisze autor skargi kasacyjnej, normą prawa materialnego nie jest również przepis art. 225 Ordynacji podatkowej. Przepis ten reguluje bowiem przesłanki wstrzymania wykonania decyzji z mocy prawa, a nie kształtuje praw i obowiązków w zakresie obciążenia składkami na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Na marginesie podkreślić należy, iż autor skargi kasacyjnej wiąże również te zarzuty, nie z zaskarżonym wyrokiem, a zatem pośrednio z wadliwym stosowaniem prawa przez wierzyciela podczas wydawania postanowienia w sprawie ostatecznego stanowiska, lecz opieszałym działaniem organu, który jej zdaniem uchybił terminowi rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej z tytułu składek.

Nietrafny jest także zarzut uchybienia przez sąd, którego orzeczenie zaskarżono, wzorcom postępowania zawartym w art. 2 i 7 Konstytucji. Wobec tego, że zarzut ten powiązany jest ponownie z wadliwym, w ocenie strony skarżącej, postępowaniem organu z powodu nie przestrzegania reguł wynikających z dyspozycji art. 7 kpa. oraz 8 k.p.a. należy w tym miejscu przytoczyć wcześniejszą argumentację w tym zakresie.

Z tych przyczyn na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjna należało oddalić.