Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2102/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA del. Marek Kraus, sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi G. Z. i L. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2011 r. po wznowieniu postępowania. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz G. Z. i L. Z. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Burmistrz Miasta M. (dalej zwany: "Burmistrzem") decyzją z [...] listopada 2012r. - na podstawie art. 207 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej zwana: "O.p."), art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 oraz art. 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej zwana: "u.p.o.l.") oraz uchwały Rady Miasta M. z [...] października 2009r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości - uchylił decyzję Burmistrza Miasta M. z [...] stycznia 2011r. ustalającą L. i G. Z. (dalej zwani: "Skarżącymi") zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2011r. za lokal mieszkalny nr 5, znajdujący się w budynku wielorodzinnym w M. przy ul. [...] wraz z udziałem w gruncie i określił zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2011r. za ww. lokal nr 5 i lokal niemieszkalny - garaż, znajdujące się w M. przy ul. [...] wraz z udziałami w gruncie.

Burmistrz wskazał, że podstawę opodatkowania ww. decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2011r. stanowiły: ww. lokal mieszkalny nr 5 o powierzchni użytkowej 75,78 m2 i grunty pozostałe o powierzchni 49,90 m2 (udział w gruncie przynależny do lokalu). Skarżący aktem notarialnym z 20 kwietnia 2009r. nr [...] nabyli lokal niemieszkalny - garaż, znajdujący się w ww. budynku wielorodzinnym, który nie był opodatkowany w decyzji z [...] stycznia 2011r. Zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków dotyczące zakupu ww. lokalu niemieszkalnego-garażu wpłynęło do Burmistrza Miasta M. w 2011r., po wydaniu decyzji ostatecznej. W związku z tym, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi. Wznowienie postępowania podatkowego za 2011r. było zasadne.

Burmistrz odwołał się do art. 6 ust. 6 u.p.o.l. i wskazał, że Skarżący 4 września 2012r. złożyli korekty informacji na podatek od nieruchomości na 2009r. Wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, stosując stawki określone w obowiązujących przepisach podatkowych. Lokal garażowy stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a w ewidencji gruntów i budynków figuruje jako lokal niemieszkalny. W przypadku garażu wyodrębnionego jako odrębny przedmiot własności lokalowej i zlokalizowanego w budynku wielomieszkaniowym podlega on opodatkowaniu stawką, jak za budynki pozostałe. Lokal garażowy stanowi samodzielny i odrębny lokal od budynku mieszkalnego, o czym świadczy także wpis w księdze wieczystej.

2. Skarżący w odwołaniu podnieśli, że nieprawidłowo zastosowano stawkę podatku od nieruchomości w odniesieniu do garażu, który należało opodatkować stawką, jak za budynek mieszkalny. Garaż podziemny jest zabudowany na części mieszkalnej i stanowi część integralną całego budynku, podobnie, jak pomieszczenie gospodarcze.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej zwane: "SKO") decyzją z [...] czerwca 2013r. utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną.

SKO odwołało się do art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i stwierdziło, że przedstawione przez Burmistrza okoliczności w sprawie: powzięcie wiedzy o nabyciu przez Skarżących miejsca postojowego – garażu i nie zgłoszenie go jako przedmiotu opodatkowania w deklaracji, należało uznać za istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję. Postępowanie podatkowe wznowiono, zgodnie z art. 243 § 1 O.p., postanowieniem z [...] września 2012r., a w przeprowadzonym postępowaniu podatkowym brak było jakichkolwiek uchybień formalnych.

SKO stwierdziło ponadto, że lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne, na mocy art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., powinny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla pozostałych budynków lub ich części. Potwierdza to orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym uznaje się, że garaż (udział) umiejscowiony jako odrębny przedmiot własności w większej całości - budynku mieszkalnym z własną księgą wieczystą, nie może podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych, ani ich części, gdyż nie sposób zaliczyć go do obiektów tego rodzaju, zarówno z funkcjonalnego, jak i prawnego punkt widzenia. Pogląd taki ma potwierdzenie w szczególności w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012r. o sygn. akt II FPS 4/11.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący podnieśli, że nakłoniono ich do sporządzenia pod dyktando urzędnika korekty informacji podatkowej, w której musieli wykazać miejsce postojowe w garażu podziemnym jako osobną nieruchomość stanowiącą część budynku o innym przeznaczeniu. Stan taki jest niezgodny ze stanem faktycznym odzwierciedlonym w akcie notarialnym i księdze wieczystej. Niewłaściwa ocena stanu prawnego nieruchomości i nierzetelne załatwienie sprawy naruszała art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Organy podatkowe błędnie określiły, że ich miejsce postojowe w garażu podziemnym jest budynkiem o innym przeznaczeniu. U.p.o.l. nie zawiera definicji "budynku mieszkalnego", ani "budynków pozostałych", więc zgodnie z regułami interpretacyjnymi, wyjaśnienia tych pojęć należy szukać w dostępnych Słownikach Języka Polskiego (w ramach wykładni językowej), a dopiero potem w aktach prawnych rangi ustawowej (w ramach wykładni systemowej). Potwierdza to orzecznictwo sądów administracyjnych, w szczególności uchwała NSA z 24 czerwca 1996r., sygn. akt FPK 6/96.

Skarżący odwołali się do językowego znaczenia określenia "budynek mieszkalny", rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) oraz w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317). Wskazali także na interpretację ogólną Ministerstwa Finansów nr PL/LS/833/40/SIA/12/122 i wyroki NSA z: 12 października 2011r. sygn. akt FSK 733/10, 22 lipca 2009r. sygn. akt II FSK 460/08.

5. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie wskutek zarzutów w niej podniesionych.

2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej zwana: "P.p.s.a.") sprawowana jest na mocy kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że do wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009r. sygn. akt I OPS 10/09 niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Stosownie natomiast do treści art. 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

3. Sąd, mając na względzie powyższe unormowania prawne, uznał z urzędu, że w sprawie organy podatkowe obu instancji naruszyły prawo – a w szczególności przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i to w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.

4. Kontroli Sądu poddane zostały zarówno zaskarżona decyzja SKO, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza z [...] listopada 2012r. w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2011r., które wydano po wznowieniu postępowania podatkowego, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Burmistrza z [...] stycznia 2011r., ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2011r.

Sąd, dokonując oceny wydanych po wznowieniu postępowania podatkowego decyzji organów podatkowych obu instancji, stwierdza, że doszło w nich do błędnego uznania, że możliwe było wznowienie postępowania podatkowego, na podstawie przesłanek przez nie wskazanych w ww. decyzjach. Zdaniem Sądu wskazana przez organy podatkowe podstawa do wznowienia postępowania podatkowego w rzeczywistości nie zachodziła.

4.1. Zgodnie przepisem art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Tym samym, aby możliwe było wznowienie postępowania podatkowego, na mocy ww. przepisu powinny zajść łącznie następujące przesłanki:

1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

2) nowe okoliczności lub dowody muszą posiadać cechę istotności,

3) okoliczności faktyczne lub dowody muszą mieć cechę nowości,

4) nowe okoliczności lub dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji,

5) w dniu wydania decyzji nowe okoliczności faktyczne i dowody nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję (podkreślenia Sądu).

Należy podkreślić, że tylko łączne spełnienie ww. przesłanek daje podstawę do wznowienia postępowania i wydania nowej decyzji merytorycznej.

4.2. Przy wznawianiu postępowania podatkowego trzeba także mieć też na uwadze jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego - zasadę trwałości decyzji ostatecznych.

Zgodnie z art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w O.p. oraz w ustawach podatkowych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się znaczenie tej zasady, uznającej wyższość stabilizacji porządku prawnego nad potrzebą eliminacji decyzji wadliwych (por. wyrok NSA z 18 listopada 2009r. sygn. akt II FSK 920/08, dostępny w bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Ordynacja podatkowa dopuszcza wzruszenie wadliwych decyzji, np. poprzez instytucję wznowienia postępowania, niemniej jednak jest to wyjątek od zasady. Te zaś zgodnie z zasadą exceptiones non sunt extendendae należy interpretować ścieśniająco, nie zaś rozszerzająco.

Wznowienie postępowania bez spełnienia wszystkich przesłanek, w tym zwłaszcza – w kontekście niniejszej sprawy - jeśli organ podatkowy znał nowe okoliczności lub dowody w dniu wydania decyzji, będzie naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 1998r. sygn. akt I SA/Kr 737/97, dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl).

5. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe obu instancji w sposób należyty nie wzięły pod rozwagę ww. przepisów prawa: art. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz art. 128 O.p., jak też dokonały ich nieprawidłowej wykładni.

5.1. Sąd zauważa, że z akt administracyjnych sprawy wynika, jakimi dokumentami dysponował Burmistrz wydając decyzję z [...] stycznia 2011r., która na skutek niezaskarżenia przez Skarżących, stała się ostateczna. Był to: 1) akt notarialny z 20 kwietnia 2009r. nr [...], w którym wyraźnie wskazano, że Skarżący obok lokalu mieszkalnego nabyli udział we własności lokalu niemieszkalnego – garażu wielostanowiskowym w budynku mieszkalnym wraz z udziałem w przynależnym gruncie; 2) deklaracja podatkowa - informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2009r. z 10 lipca 2009r., w której Skarżący obok lokalu mieszkalnego wskazali inne przedmioty opodatkowania, które nie zostały uwzględnione w treści ww. decyzji ostatecznej.

Z ww. aktu notarialnego wynika, że ww. lokal niemieszkalny stanowi odrębny przedmiot własności od lokalu mieszkalnego, dla obu nieruchomości – mieszkalnej i niemieszkalnej - istnieją odrębne księgi wieczyste.

Natomiast z informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2009r. złożonej przez Skarżących w Urzędzie Miasta M. 10 lipca 2009r. wynika, że Skarżący przedstawili do opodatkowania w rubryce D.2.1 poz. 27 i 29 powierzchnię budynków lub ich części "71,64 + 4,14 + 34,52 m²" oraz w rubryce D.1.3 poz. 26 dla "pozostałych" gruntów powierzchnię "49,90 + 19,09 m²".

W tym miejscu należy stwierdzić, że powierzchnia 19,09 m² odpowiada powierzchni grunty przynależnego do udziału do lokalu niemieszkalnego, natomiast powierzchnia 34,52 m², jakkolwiek nie odpowiada faktycznej powierzchni lokalu niemieszkalnego (28,99 m²), wskazuje, że wolą Skarżących było wykazanie, jak przedmiotu opodatkowania jeszcze innego składnika, którego Burmistrz wydając ostateczną decyzję, w ogóle nie wziął pod uwagę.

5.2. Zdaniem Sądu - w świetle istniejących w dniu jej wydania ww. dokumentów, jak również wynikającej z nich niezbicie okoliczności faktycznej, że garaż wielostanowiskowy z miejscem postojowym należącym do Skarżących, stanowi odrębną nieruchomość, więc może podlegać odrębnemu od budynku mieszkalnego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - nie można uznać, że Burmistrz wydając ww. ostateczną decyzję dotyczącą podatku od nieruchomości za 2011r. nie znał tej okoliczności. Organ podatkowy pierwszej instancji powinien tą okoliczność znać i wziąć ją pod rozwagę przy wydawaniu tejże decyzji.

5.3. W ocenie Sądu nie można też przyjąć, że ww. okoliczność faktyczna, że garaż wielostanowiskowy z miejscem postojowym należącym do Skarżących, stanowi odrębną nieruchomość, więc może podlegać odrębnemu od budynku mieszkalnego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, została poznana przez organ podatkowy pierwszej instancji dopiero po jej ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków i przez to stała się okolicznością nową, pozwalającą na wznowienie postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011r.

Ewidencja gruntów i budynków ma wtórny charakter wobec aktu notarialnego, istniejącego w dniu wydania ostatecznej decyzji na podatek od nieruchomości za 2011r.

Z aktu notarialnego załączonego przez Skarżących do złożonej 10 lipca 2009r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2009r. wynika w sposób niezbity okoliczność posiadania przez Skarżących miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym, stanowiącym odrębną nieruchomość, dla której prowadzona jest odrębna, od lokalu mieszkalnego, księga wieczysta. Do ww. aktu notarialnego odwołuje się ponadto Burmistrz w decyzji ustalającej Skarżącym wysokość podatku od nieruchomości za 2009r.

5.4. Sąd, odnosząc się ponadto do stwierdzenia organów podatkowych, że ww. okoliczność "wyszła na jaw" dopiero w 2011r., na skutek otrzymania zawiadomienia o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków, stwierdza, że nie ma to decydującego znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Ww. okoliczność istniała bowiem już w dniu wydawania pierwotnej decyzji. Otrzymanie danych z ewidencji gruntów i budynków stanowiło tylko urzędową informację dla organu podatkowego. Skarżący bowiem od 20 kwietnia 2009r. byli właścicielami kwestionowanego przedmiotu opodatkowania – miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym, a okoliczność ta wynikała niezbicie z aktu notarialnego z 20 kwietnia 2009r. rep. A nr [...], którego kopia została przez Skarżących załączona do pierwotnej deklaracji podatkowej - informacji w sprawie podatku od nieruchomości z 10 lipca 2009r. Przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości pozostawał więc niezmieniony w sensie prawnym – odrębna nieruchomość - od czasu kiedy Skarżący stali się jego właścicielami.

5.5. Zdaniem Sądu tym samym - wbrew twierdzeniom zawartym zarówno w zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza z [...] listopada 2012r. - za nową w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. - nie można więc uznać okoliczności faktycznej, która istniała i znana była organowi pierwszej instancji w dniu wydania ostatecznej decyzji, że garaż wielostanowiskowy z miejscem postojowym należącym do Skarżących, stanowi odrębną nieruchomość, więc może podlegać odrębnemu od budynku mieszkalnego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skoro bowiem Burmistrz dysponował w chwili wydawania ostatecznie decyzji z [...] stycznia 2011r. ww. aktem notarialnym, ale nie uwzględnił okoliczności faktycznych niezbicie z niego wynikających w toku postępowania podatkowego, nie rozważył również danych powołanych w pierwotnie złożonej przez Skarżących deklaracji podatkowej, nie zaszły podstawy do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją, w dodatku na niekorzyść strony.

Sąd stwierdza ponadto, że oparcie się w pierwotnej i ostatecznej decyzji na ustaleniach niezgodnych z rzeczywistym stanem faktycznym nie można stanowić wystarczającej podstawy do wznowienia postępowania podatkowego, jeśli organ podatkowy nie wykaże w toku wznowionego postępowania przesłanek wynikających wprost z przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., do którego odwołano się w wydanych w sprawie decyzjach. Sprzeciwia się temu zasada trwałości ostatecznych decyzji wynikająca z treści art. 128 O.p.

Potrzeba eliminacji decyzji wadliwych, co wynika z powołanego wyżej orzecznictwa sądów administracyjnych, nie jest wartością bezwzględną i jest możliwa tylko w wypadku ścisłego wypełnienia przesłanek nadzwyczajnego wzruszenia decyzji ostatecznych. Organy podatkowe nie mają więc podstaw do wznowienia postępowania z urzędu, w dodatku na niekorzyść strony, gdy nie sposób mówić o ujawnieniu nowego dowodu skoro dowód ten wchodził w skład materiału dowodowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 26 kwietnia 2000r. sygn. akt III SA 1454/99, ONSA 2001/3/123; 29 kwietnia 2003r. sygn. akt III SA 2013/01, niepubl.; 9 kwietnia 2001r. sygn. akt V SA 1831/00, niepubl.). Analogiczna sytuacja zachodzi, gdy z materiału dowodowego istniejącego w dniu wydania ostatecznej decyzji wynikają okoliczności faktyczne, które nie zostały wzięte pod rozwagę przy rozpatrywaniu sprawy, choć powinny zostać wzięte pod rozwagę.

5.6. Sąd, mając powyższe na względzie uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki wznowienia postępowania podatkowe w zakresie ustalenia prawidłowej wysokości podatku od nieruchomości za 2011r. nie zaszły. Stąd – wbrew stanowisko organów podatkowych obu instancji - nie była możliwa korekta decyzji ostatecznej, w której nie ujęto udziału Skarżących we własności lokalu niemieszkalnego – garażu wielostanowiskowego w budynku mieszkalnym wraz z udziałem w przynależnym gruncie. W chwili wydawania decyzji ostatecznej przez Burmistrza ([...] stycznia 2011r.) istniały dokumenty: ww. akt notarialny i deklaracja pierwotna Skarżących, które powinny zostać w sposób należyty rozpatrzone w postępowaniu podatkowym przed wydaniem decyzji ostatecznej, a z których wynika, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2011r. powinien być również inny przedmiot niż lokal mieszkalnych.

W ocenie Sądu okoliczność istnienia innego od lokalu przedmiot opodatkowania istniała i była znana organowi podatkowemu już od momentu złożenia przez Skarżących informacji podatkowej za 2009r. wraz kopią aktu notarialnego, a więc również w dacie wydawania ww. decyzji ostatecznej ustalającej podatek od nieruchomości za 2011r.

6. Z tego względu uznać należało, że w sprawie organy podatkowe obu instancji naruszyły przepis art. 245 § 1 pkt 5 O.p. w związku z art. 128 O.p. Do wznowienia postępowania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości za 2011r. doszło w sytuacji, gdy nie istniała przesłanka do wznowienia postępowania. Wadliwe było więc przyjęcie przez organy podatkowe, że istniały podstawy do uchylenia ww. decyzji ostatecznej Burmistrza ustalającej podatek od nieruchomości za 2011r. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy w sposób właściwy zastosować art. 245 § 1 pkt 2 O.p.

7. Sąd stwierdza, mając powyższe na względzie, że argumentacja Skarżących zawarta w skardze, co do ustalania właściwej stawki podatku od nieruchomości dla garaży stanowiących odrębny przedmiot własności nie mogła być brana pod rozwagę. Decyzją ostateczną Burmistrza z [...] stycznia 2011r. ustalającą Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2011r. nie było bowiem objęte miejsce postojowe Skarżących w garażu wielostanowiskowym, a decyzje, które zostały wydane w sprawie po wznowieniu postępowania, były – zdaniem Sądu - nieprawidłowe, z wyżej wskazanych względów.

8. Sąd, mając powyższe na względzie uznał za zasadne, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a., orzec, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Orzeczenie z punktu drugiego ma uzasadnienie w treści art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego Skarżący, postanowiono na mocy art. 200 i art. 209 P.p.s.a. (punkt trzeci sentencji wyroku).