Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 24/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w zakresie udzielenia odpowiedzi na pisma z dnia [...] kwietnia 2006 r., [...] kwietnia 2007 r. i [...] listopada 2007 r. postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo J. W., zwanego dalej skarżącym z wnioskiem o wydanie postanowienia w sprawie wielokrotnego łamania obowiązującego prawa przez Z. Z. w zakresie pism skarżącego z dnia [...] kwietnia 2006 r., [...] kwietnia 2007 r. dotyczących nieprawidłowości w Prokuraturze Rejonowej w M. oraz pisma z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie wątpliwego awansu prokuratora P. S..

Zarządzeniem z dnia 3 stycznia 2008 r. Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania w terminie 7 dni, czy nadesłane przez niego pismo z dnia 18 grudnia 2007 r. stanowi skargę na działalność Ministra Sprawiedliwości jako organu administracji publicznej, czy też wyłącznie działalności Z. Z. jako pełniącego funkcję Ministra Sprawiedliwości. W odpowiedzi na powyższe skarżący wskazał, iż skarga dotyczy działalności Ministra Sprawiedliwości jako organu administracji publicznej. Po uzyskaniu powyższych informacji, pismem z dnia 11 stycznia 2008 r., działając w oparciu o art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd przekazał skargę J. W. do organu.

W odpowiedzi na skargę, odnosząc się kolejno do wskazanych przez skarżącego pism, organ podniósł, iż: pismo z dnia 14 kwietnia 2006 r. nie wpłynęło do organu, o czym świadczy notatka z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...]; na pismo z dnia [...] kwietnia 2007 r. Wydział Skarg i Wniosków Biura Ministra udzielił odpowiedzi w dniu [..] maja 2007 r., [...]; pismo z dnia [...] listopada 2007 r. zostało rozpatrzone bezzwłocznie w dniu [...] listopada 2007 r., nr [...], a wobec kolejnej skargi w dniu [...] listopada 2007 r., nr [...] organ podtrzymał poprzednią odpowiedź. Powyższe w ocenie organu przesądza o tym, iż organ nie pozostawał w bezczynności, bowiem odpowiedzi na powyższe pisma zostały udzielone skarżącemu w trybie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ podkreślił ponadto, iż postępowanie w sprawach skarg i wniosków regulowane przepisami Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest objęte kognicją sądów administracyjnych a zatem wniesiona przez skarżącego skarga winna zostać odrzucona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym

i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone

w tych przepisach (art 3 § 3 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a.. Dotyczy to sytuacji w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz J.P.Tarno Lexis Nexis Warszawa 2004, str. 27-28).

Skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a), oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Uwzględniając skargę, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa (art. 149 p.p.s.a). (patrz: postanowienie NSA z 16 września 2004 r. ONSA i WSA 2004/2/30).

Na gruncie niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniesiona przez skarżącego skarga na bezczynność Ministra Sprawiedliwości nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a., oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych.

Analiza wskazanych przez skarżącego pism z dnia [...] kwietnia 2006 r., [...] kwietnia 2007 r. oraz z dnia [...] listopada 2007 r., co do których, w ocenie skarżącego organ pozostawał w bezczynności, jednoznacznie wskazuje, iż intencją skarżącego było postawienie zarzutu wadliwej działalności organu administracji publicznej lub też jego pracownika. Powyższe pozwala przyjąć, iż pisma te stanowią skargę w rozumienia art. 277 i nast. K.p.a., której przedmiotem mogą być m.in. zaniedbania lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Jak przyjęto w orzecznictwie sądów administracyjnych tego rodzaju skarga jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno - techniczną zawiadomienia strony o sposobie załatwienia sprawy. W przypadku wniesienie skargi do organu na postawie art. 277 i nast. K.p.a. skarżącemu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego zarówno na bezczynność jak i na wynik takiego postępowania (v. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1636/07 niepubl., postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt IV SAB/Wa 80/05 niepubl).

Reasumując Sąd uznał, iż kierowane do Ministra Sprawiedliwości pisma z dnia [...] kwietnia 2006 r., [...] kwietnia 2007 r. oraz z dnia [...] listopada 2007 r., stanowią skargę powszechną określonej w przepisach Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 277 i następne K.p.a.) a zatem skarga na bezczynność organu polegająca na nieudzielaniu odpowiedzi na powyższe pisma nie mieści się w katalogu spraw objętych przepisem art. 3 p.p.s.a. i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 .Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.