Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1017/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Anna Wdowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2006 r. sprawy ze skargi R B na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2006 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 1017/06

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia (...) lutego 2006r. znak: (...)(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) na podstawie art. 123 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej Kpa) oraz art. 119 § 1 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 1991 r. Nr 36 poz. 161 z późn. zm.) nałożył na R B grzywnę w kwocie 5000 zł. i wezwał zobowiązanego do jej zapłacenia w terminie do 28 lutego 2006r.

Postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2006r. znak: (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu zażalenia R B – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzją z dnia (...) października 2005r. znak: (...)(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia

7 lipca 1994r. prawo budowlane nakazał inwestorowi R B rozbiórkę samowolnie wybudowanej nawierzchni betonowej z kostki brukowej – betonowej typu pozbruk na podsypce piaskowej na terenie lotniska cywilnego – droga dojazdowa do hangarów i miejsca lądowań i startów - zlokalizowanego w miejscowości (...), gmina (...), na działkach o nr ewidencyjnych (...) obręb (...) i nr ewidencyjnych (...)– obręb (...).

Upomnieniem z dnia (...) stycznia 2006r. znak (...)(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał zobowiązanego do wykonania w terminie 7 dni obowiązku przedmiotowej rozbiórki z poinformowaniem o możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Tytułem wykonawczym nr (...) z dnia (...) stycznia 2006r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ egzekucyjny wszczął egzekucję obowiązku rozbiórki nakazanego w decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) października 2005r. znak: (...) a następnie zaskarżonym postanowieniem nałożył na zobowiązanego grzywnę w wysokości 5000 zł. w celu przymuszenia.

Organ II instancji stwierdził, że zostały spełnione warunki z art. 119 § 1

i 121 § 1 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Mimo, iż organ I instancji nie uzasadnił dlaczego zastosował maksymalną kwotę grzywny to jest 5000 zł. wobec R B to w ocenie organu odwoławczego kwota ta jest adekwatna do rozmiaru popełnionej samowoli budowlanej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył R B wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu opisał jak doszło do samowoli budowlanej, co było na jego działkach przed budową miejsc przystosowanych do startu i lądowań samolotów.

Wyjaśnił, że według prawa lotniczego pobudowane hangary i utwardzone place nie spełniają warunków lotniska czy lądowiska i wobec tego wniósł o:

- uchylenie wszystkich decyzji tak Wojewódzkiego, jak i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

-przeprowadzenie wizji lokalnej i przesłuchanie świadków na okoliczność modernizacji dróg.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga R B nie jest zasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

W niniejszej sprawie przedmiotem wyżej określonej kontroli sprawowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2006r. znak: (...), którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia

(...) lutego 2006r. znak: (...) o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Zdaniem Sądu postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie było prowadzone prawidłowo i w/w postanowienia wydane zostały zgodnie z prawem.

Decyzją z dnia (...) października 2005r. znak: (...)(...)i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) nakazał inwestorowi rozbiórkę samowolnie wybudowanej nawierzchni betonowej z kostki brukowej – betonowej typu pozbruk na podsypce piaskowej, na terenie lotniska cywilnego - droga dojazdowa do hangarów i miejsca lądowań i startów zlokalizowanego w miejscowości (...) gmina (...) na działkach o nr ewid. (...) obręb (...) i nr ewidencyjnych (...) – obręb (...).

Od decyzji tej skarżący nie odwołał się, zatem stała się ona ostateczna i podlegała wykonaniu.

R B nie wykonał jednak nałożonego powyższą decyzją obowiązku.

Z tych względów upomnieniem z dnia (...) stycznia 2006r.

znak (...) Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał zobowiązanego do wykonania w terminie 7 dni obowiązku przedmiotowej rozbiórki z poinformowaniem o możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Upomnienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu

(...) stycznia 2006r. (k. 128 – dowód doręczenia).

Art. 15 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, uprzednio przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Zobowiązany nie spełnił w/w obowiązku.

Z uwagi na to, że obowiązek ten był wymagalny i podlegał egzekucji w trybie administracyjnym na podstawie art. 2 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, za słuszne i zgodne z obowiązującym prawem uznać należy podjęte przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) działania tj. wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji wystawienie w dniu (...) stycznia 2006r. tytułu wykonawczego oraz wydanie w dniu (...) lutego 2006r. postanowienia (...) o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Biorąc pod uwagę powyżej przedstawione okoliczności sprawy oraz to, że skarżący nie wykonał obowiązku, do którego został zobowiązany decyzją z

(...) października 2005r., również do dnia wydania przez organ II instancji rozstrzygnięcia w sprawie, za słuszne i nie naruszające prawa należy uznać także postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2006r. znak: (...) utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ II instancji argumentując zaskarżone rozstrzygnięcie słusznie zauważył, iż art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Organ ten trafnie wskazał także, że sposób wyliczenia grzywny określony jest zaś w art. 121 § 2 i 4 w/w ustawy, a jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego i stwierdza, że kwota grzywny jest adekwatna do rozmiaru popełnionej samowoli budowlanej.

Wobec wskazanych wyżej okoliczności sprawy brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, która nie podważyła zgodności z prawem, ani kwestionowanego postanowienia organu II instancji, ani poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.