Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 492/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 1 i 3, art. 48a ust. 1, art.  5 pkt 29 i 29a, art. 95a ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2020 poz 1398
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
article: art. 68 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 16 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewody Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 558/20 w sprawie ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miasta Gniezna z dnia 22 stycznia 2020 r. nr XVI/226/2020 w przedmiocie uchwalenia polityki zdrowotnej dotyczącej dofinansowania do leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz Rady Miasta Gniezna 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 558/20, oddalił w całości skargę Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miasta Gniezna z dnia 22 stycznia 2020 r. w przedmiocie uchwalenia polityki zdrowotnej dotyczącej dofinansowania do leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego.

Wojewoda Wielkopolski złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi na uchwałę nr XVI/26/2020 Rady Miasta Gniezna z dnia 22 stycznia 2020 r. w sprawie uchwalenia programu polityki zdrowotnej pn. "Dofinansowanie do leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego dla mieszkańców miasta Gniezna w latach 2020-2023" poprzez jej uwzględnienie. Ewentualnie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48a ust. 1 i art. 5 pkt 29 i 29a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o oświadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U z 2020 r. poz. 1398 ze zm.; zwanej dalej: u.ś.z.), poprzez oddalenie w całości skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę nr XVI/26/2020 Rady Miasta Gniezna z dnia 22 stycznia 2020 r. w sprawie uchwalenia programu polityki zdrowotnej pn. "Dofinansowanie do leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego dla mieszkańców miasta Gniezna w latach 2020-2023", w sytuacji gdy w sprawie brak samodzielnego opracowania i sporządzenia projektu przedmiotowego programu polityki zdrowotnej z rozpoznaniem potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców Miasta Gniezna na podstawie map potrzeb zdrowotnych, o których mowa w art. 95a ust. 1 i 6 u.ś.z.;

2. przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 48a ust. 1 i art. 5 pkt 29 i 29a u.ś.z. poprzez oddalenie skargi i błędne przyjęcie, że skorzystanie z programu łódzkiego i jego wdrożenie na terenie Miasta Gniezna jest wystarczające dla skutecznego uchwalenia programu polityki zdrowotnej w sytuacji, gdy ww. normy wymagają samodzielnego zbadania i poznania przez Miasto Gniezno potrzeb zdrowotnych mieszkańców tej gminy i w oparciu o dokonane ustalenia opracowania programu polityki zdrowotnej;

3. przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą konstrukcję uzasadnienia wyroku, polegającą na błędnym uznaniu, że Miasto Gniezno wykazało, iż podjęło czynności i działania merytoryczne, które można uznać za przygotowanie i opracowanie na tej podstawie programu polityki zdrowotnej pn. "Dofinansowanie do leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego dla mieszkańców miasta Gniezna w latach 2020-2023";

4. przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48a ust. 1 i art. 5 pkt 29 i 29a u.ś.z. poprzez uznanie, że w oparciu o powyższe możliwe jest przyjęcie w Mieście Gniezno programu polityki zdrowotnej opracowanego dla innej jednostki samorządu terytorialnego, podczas gdy Miasto Gniezno może realizować i finansować jedynie taki program polityki zdrowotnej, którego projekt opracowało i sporządziło na podstawie map potrzeb zdrowotnych, o których mowa w art. 95a ust. 1 i 6 u.ś.z.;

5. przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48a ust. 1 i art. 5 pkt 29 i 29a oraz art. 95a u.ś.z. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie wystarczające jest przyjęcie w Mieście Gniezno programu polityki zdrowotnej pn. "Dofinansowanie do leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego dla mieszkańców miasta Gniezna w latach 2020-2023" opartego na programie innej jednostki samorządu terytorialnego, bez oceny zakresu różnic pomiędzy programami oraz bez względu na brak odniesienia w ww. programie do map potrzeb zdrowotnych, w sytuacji gdy programy polityki zdrowotnej muszą zawierać odesłanie do map potrzeb zdrowotnych oraz uwzględniać zbadane i poznane potrzeby zdrowotne mieszkańców danej gminy.

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta Gniezna wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle powiązano (uzasadniano) z naruszeniem przepisów postępowania i odwrotnie - potencjalne błędy proceduralne skutkowały w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybieniami materialnoprawnymi i w związku z tym istnieje konieczność łącznego ich rozpatrzenia.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez "niewłaściwą konstrukcję uzasadnienia wyroku polegającą na błędnym uznaniu, że Miasto Gniezno wykazało, iż podjęło czynności i działania merytoryczne, które można uznać za przygotowanie i opracowanie na tej podstawie programu polityki zdrowotnej" pod nazwą "Dofinansowanie do leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego dla mieszkańców miasta Gniezna w latach 20202023". W ocenie NSA zarzut ten jest nietrafny. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Istota pozostałych zarzutów materialnoprawnych i procesowych, tj. zarzutów naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48a ust. 1 i art. [pic]5 pkt 29 i 29a u.ś.z. oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48a ust. 1 i art. 5 pkt 29 i 29a oraz art. 95a u.ś.z., a także art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 48a ust. 1 i art. 5 pkt 29 i 29a u.ś.z. sprowadza się do twierdzenia, że program polityki zdrowotnej w Mieście Gniezno pn. "Dofinansowanie do leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego dla mieszkańców miasta Gniezna w latach 2020-2023" oparty był na programie innej jednostki samorządu terytorialnego, a zatem naruszono także art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48a ust. 1 i art. 5 pkt 29 i 29a u.ś.z. - poprzez oddalenie w całości skargi Wojewody Wielkopolskiego na ww. uchwałę Rady Miasta Gniezna", w sytuacji gdy w sprawie brak było samodzielnego opracowania i sporządzenia projektu przedmiotowego programu polityki zdrowotnej z rozpoznaniem potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców Miasta Gniezna na podstawie map potrzeb zdrowotnych, o których mowa w art. 95a ust. 1 i 6 u.ś.z.

Wskazane zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że w niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, iż autorem kwestionowanej uchwały jest Miasto Gniezno, choć Prezydent Gniezna pismem z dnia [...] maja 2019 r. zwrócił się do prof. S. W. o wyrażenie zgody na dostosowanie programu łódzkiego w celu wdrożenia go na terenie Gniezna. Nie można bowiem podzielić prezentowanego w skardze kasacyjnej wywodu, że świadczy to o braku samodzielnego zbadania i poznania przez Miasto Gniezno potrzeb zdrowotnych mieszkańców tej gminy.

Wręcz przeciwnie już w tym samym piśmie Prezydent Miasta Gniezna informuje o rozpoczęciu prac nad wdrożeniem w Gnieźnie programu polityki zdrowotnej w zakresie leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego, a jako etap tych prac, związanych z przygotowaniem własnego programu, w sposób oczywisty należy traktować podpisanie przez Miasto Gniezno, reprezentowane przez Zastępcę Prezydenta, z Miastem Łodzią umowy licencyjnej w dniu [...] lipca 2019 r.

WSA słusznie zatem przyznał rację Miastu Gniezno, że w następstwie tych czynności doszło do powstania projektu Programu dla mieszkańców Gniezna, który został przekazany do Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji. Uzyskał on warunkowo pozytywną opinię Prezesa Agencji, po czym wprowadzane do niego były zmiany wymagane przez ustęp 12 artykułu 48a u.ś.z. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, iż w tym zakresie wystarczające jest, że Miasto Gniezno wskazało także pracowników Urzędu Miejskiego, którzy brali udział w opracowaniu programu, a także osobę (pełniącą funkcję Zastępcy Prezydenta), która te prace nadzorowała. Zasadnie podkreślono, że w ich toku konsultowano się z W. Ł. – lekarzem ginekologiem położnikiem praktykującym na terenie Gniezna. Gołosłowne są zatem wywody kasatora wskazujące, iż z jego oceny wynika, że " "Dofinansowanie do leczenia [pic]niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego dla mieszkańców miasta Gniezna w latach 2020-2023" nie jest programem samodzielnym Miasta Gniezna, poprzedzonym [pic]prawidłowym i wyczerpującym rozpoznaniem potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców Miasta Gniezna".

Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również zarzut kasatora, iż "właściwe przygotowanie i opracowanie merytoryczne przedmiotowego programu wymaga współpracy szerszego grona naukowców w dziedzinie niepłodności jak i lekarzy praktykujących na terenie danej gminy, i to nie tylko o specjalizacji ginekologicznej". Także zdaniem NSA, w sporządzaniu omawianego programu powinni brać udział specjaliści w dziedzinie niepłodności, a nie lekarze jakiejkolwiek specjalności. Ocena WSA w tym zakresie jest zatem zgodna z doświadczeniem życiowym i zasadami logiki, które podpowiadają, że stosowną wiedzę z tego zakresu w ośrodkach miejskich podobnych do Gniezna mają głównie lekarze ginekolodzy. Dodatkowo za usprawiedliwiony uznać należy pogląd WSA, że analizując treść kwestionowanej Uchwały w sposób oczywisty w zakresie wielu zapisów odbiega ona od, będącego podstawą prac przygotowawczych, programu łódzkiego.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela także stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, że ze względu na przedmiot analizowanego programu i charakter potrzeb zdrowotnych, jakie on realizuje nie można przecież wykluczyć, że także inne programy przyjmowane przez różne jednostki samorządu terytorialnego różnić się będą jedynie nieznacznie – samego podobieństwa (czy nawet tożsamości) określonych regulacji nie można utożsamiać z brakiem własnych działań zakresie opracowania projektu.

Co słusznie podkreślił WSA w zaskarżonym wyroku, zgodnie z art. 48a ust. 1 u.ś.z. jednostka samorządu terytorialnego opracowuje projekt programu polityki zdrowotnej na podstawie map potrzeb zdrowotnych, o których mowa w art. 95a ust. 1 i 6 oraz dostępnych danych epidemiologicznych, a treść Uchwały nie zawiera wprost odniesień do danych wynikających z map potrzeb zdrowotnych. Jednak za wystarczające w omawianym zakresie należy uznać udzielone w odpowiedzi na wezwanie Sądu wyjaśnienia organu, że program został przygotowany przez pracowników Urzędu Miejskiego w Gnieźnie na podstawie map potrzeb zdrowotnych w rozumieniu art. 48a ust. 1 w zw. z art. 95 ust. 1 i 6 u.ś.z.

Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, że sam fakt braku wskazania tej okoliczności expressis verbis w treści Programu nie może być okolicznością dyskwalifikującą.

W świetle powyższych uwag jako całkowicie bezzasadny należało ocenić, zawarty w punkcie pierwszym petitum skargi zarzut, iż w sprawie brak było samodzielnego opracowania i sporządzenia projektu przedmiotowego programu polityki zdrowotnej.

Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że projekt programu otrzymał warunkowo pozytywną opinię Prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, który co do znaczenia problemu zdrowotnego nie zgłosił żadnych uwag, wskazując, że projekt programu odnosi się do istotnego problemu zdrowotnego, który opisano w sposób poprawny, przedstawiając ogólne dane epidemiologiczne. Prezes zauważył też, że zgodnie z mapami potrzeb zdrowotnych w zakresie lecznictwa szpitalnego dla woj. Wielkopolskiego w latach 2014-2016 zajmował 3 miejsce pod względem współczynnika płodności.

W świetle przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów, za prawnie relewantne fakty ustalone w postępowaniu należy uznać również to, że z pism znajdujących się w aktach jednoznacznie wynika, iż w toku opracowywania projektu Programu miały miejsce konsultacje z prof. S. W. i lek. W. Ł., a także kontakty z J. K. – pracownikiem Urzędu Miasta Łodzi, który nadzorował opracowanie programu w Łodzi. Rację ma w zawiązku z tym Sąd I instancji, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, pozwala to na przyjęcie, że w badanym przypadku miało miejsce rzeczywiste opracowanie projektu Programu przez Miasto Gniezno, choć oczywiście w toku prac w znacznym stopniu posiłkowano się tekstem programu łódzkiego. Prawidłowa jest również konstatacja WSA, iż przy przygotowywaniu programu polityki zdrowotnej nie tylko nie jest zakazane, ale wręcz jest wskazane korzystanie ze współpracy z innymi profesjonalnymi podmiotami, osobami posiadającymi specjalistyczną wiedzę. Ponadto możliwe jest (oczywiście z poszanowaniem m.in. praw autorskich) wzorowanie się również na innych analogicznych programach.

Należy dodatkowo zwrócić uwagę, że wdrażanie tego typu programów jest pożądane w świetle art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, który przewiduje, iż każdy ma prawo do ochrony zdrowia. Jak zaznacza się w nauce prawa - z budżetów samorządowych na podstawie art. 48 ust. 1 i 3 u.ś.o.z. mogły być dokonywane wydatki na programy polityki zdrowotnej, które dotyczą zwłaszcza ważnych zjawisk epidemiologicznych, innych istotnych problemów zdrowotnych dotyczących całej lub określonej grupy świadczeniobiorców przy istniejących możliwościach eliminowania bądź ograniczania tych problemów, a także wdrożenia nowych procedur medycznych i przedsięwzięć profilaktycznych. Zgodnie z definicją legalną stanowią zespół zaplanowanych i zamierzonych działań z zakresu opieki zdrowotnej ocenianych jako skuteczne, bezpieczne i uzasadnione, umożliwiających osiągnięcie w określonym terminie założonych celów, polegających na wykrywaniu i zrealizowaniu określonych potrzeb zdrowotnych oraz poprawy stanu zdrowia określonej grupy świadczeniobiorców (art. 5 pkt 29a u.ś.o.z. – zob. P. Lenio, 2.3. Wydatki na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej [w:] Publicznoprawne źródła finansowania ochrony zdrowia, Warszawa 2018). Należy przy tym pamiętać, że na podstawie art. 68 ust. 2 Konstytucji RP to właśnie władze publiczne – w tym samorządowe - zobowiązane są zapewnić obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (zob. D.E. Lach, Zasada równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej, Warszawa 2011, s. 364; P. Winczorek, Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Warszawa 2000, s. 92; por. też L. Bosek w: Konstytucja RP. Tom I. Komentarz do art. 1–86, red. M. Safian, L. Bosek, C.H. Beck Warszawa 2016, s. 1545).

W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.

Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Rady Miasta Gniezna należny jest z tytułu przygotowania przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.