Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 790/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 89  ust. 5-7,  ust. 15
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska, Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, , Protokolant: starszy asystent sędziego Dagmara Stankiewicz-Rajchman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. w Wydziale I sprawy ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2009 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...], Nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz strony skarżącej A kwotę 17.905 zł (słownie: siedemnaście tysięcy dziewięćset pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...] nr [...] określającą A (dalej: skarżąca, Spółka) zobowiązanie w podatku akcyzowym za marzec 2009r. w kwocie 1.068.798 zł.

Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Celnego w L. w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalił, że Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmowała się m. in. dostarczaniem paliwa ciekłego na rzecz B. Dostawy paliwa odbywały się w tranzycie zorganizowanym z przeznaczeniem wyłącznie do procesu technologicznego wytopu miedzi i srebra, na cele opałowe. Spółka realizowała dostawy paliwa ciekłego dla B za pośrednictwem C (dalej: C), która dostarczała paliwo własnym transportem bezpośrednio do pieców hutniczych na terenie B. B odbiera paliwo automatycznie za pośrednictwem rurociągów, bezpośrednio do pieców i paliwo to wykorzystywane było wyłącznie w celach opałowych. Rola Spółki ograniczała się do logistycznego zabezpieczenia paliwa na potrzeby technologiczne B, nadzoru jego dostaw przez C, kontrolowania poboru paliwa i monitorowania zapasów na poziomie ustalonym z odbiorcą. B była jedynym odbiorcą paliwa ciekłego na cele opałowe.

Powołując się na art. 1 ust. 1, art. 2 pkt 1, art. 2 pkt 27, art. 8 ust. 2 pkt 3, art. 10 ust. 1, ust. 8 i ust. 9, art. 13 ust. 1, art. 88 ust. 1, art. 89 ust. 5-7, ust. 14-16 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U. Nr 108, poz. 626 ze zm. dalej- u.p.a.) oraz poz. 27 załącznika nr 1 do u.p.a. wskazano, że Spółka będąca sprzedawcą oleju napędowego zobowiązana była, w przypadku korzystania z obniżonych stawek podatku akcyzowego, do pobierania od nabywców oświadczeń o jego przeznaczeniu, sporządzania i przekazywania do Naczelnika Urzędu Celnego w L., w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym dokonano sprzedaży, miesięcznych zestawień oświadczeń. Oświadczenia o przeznaczeniu winny być pobierane w dniu dokonania sprzedaży oleju opałowego i dołączone do faktur sprzedaży. Z ustaleń wynika, że oświadczenia zostały przyjęte w klika dni od dokonania sprzedaży oleju, ponadto miesięczne zestawienie oświadczeń złożono po terminie i nie spełniało warunków z art. 89 ust. 15 pkt 1 lit. a i d) u.p.a. (m.in. nie uwzględniało wszystkich oświadczeń, nie zawierało adresu, podpisy były nieczytelne). Z uwagi na niespełnienie warunku z art. 89 ust. 16 u.p.a., tj. brak oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego z dnia dokonania sprzedaży (złożenia ich w terminie późniejszym) organ podatkowy I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 89 ust. 16 u.p.a., należy zastosować stawkę podatku akcyzowego przewidzianą w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podkreślając że w dniu dokonania sprzedaży Spółka nie dysponowała oświadczeniem, o którym mowa w u.p.a. oraz przesyłając zestawienie oświadczeń nie opatrzyła tego dokumentu elementami określonymi przepisami prawa, tj. czytelnym podpisem osoby sporządzającej zestawienie, nazwą oraz adresem siedziby przekazującego zestawienie oraz błędnie podała datę złożenia oświadczeń. Pod pojęciem czytelnego podpisu, zdaniem organu podatkowego, należy rozumieć znak graficzny, postawiony własnoręcznie, z którego jest możliwe odczytanie przynajmniej nazwiska osoby, bez sięgania do innych okoliczności złożenia oświadczenia. Powołano się na kompetencje Polski jako państwa członkowskiego w zakresie przyznawania zwolnienia lub obniżki w poziomach opodatkowania przewidzianych w art. 6 dyrektywy Rady 2003/96/WE z 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE. z 2003r. Nr L 283 s. 51 i nast.; dalej: dyrektywa energetyczna), jak też zwrócono uwagę na przepisy dyrektywy Rady 95/60/WE z 27 listopada 1995r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty (Dz. Urz. UE z 1995r. Nr L 291, s. 46 i nast. dalej: dyrektywa w sprawie banderolowania). Zdaniem organu odwoławczego - sankcją za uniemożliwienie kontroli przepływu olejów opałowych, co do celów opałowych jest obciążenie ich stawką podatku akcyzowego jak dla paliwa silnikowego. Taka regulacja ma zapobiegać powszechnie znanej fali oszustw polegających na używaniu olejów opałowych do celów napędowych. W związku z niespełnieniem przez Spółkę warunków przewidzianych w przepisach u.p.a. zastosowano zgodnie z art. 89 ust. 16 u.p.a. stawkę podatku akcyzowego przewidzianą w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego i zarzuciła naruszenie:

- art. 122 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm. - dalej: O.p.), w zw. z art. 89 ust. 5, 6 i 16 u.p.a., przez błędną wykładnię przepisów stanowiących podstawę prawną kwestionowanej decyzji, pomijającą ratio legis stosowanej regulacji i specyfikę stanu faktycznego, który w pełni realizował założenia tej regulacji;

- art. 89 ust. 5, 6 i 16 u.p.a., w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP, a także art. 5 ust. 1 i 4 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej: TWE) w związku z motywem 37 dyrektywy Rady 2008/118/WE z 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (Dz. Urz. UE z 2009 r. Nr L 9 s. 12 i nast.; - dalej: dyrektywa horyzontalna), przez wymiar akcyzy dokonany w następstwie przyjęcia wykładni powołanych na wstępie przepisów, która w zastanym stanie faktycznym jawiła się jako sprzeczna z konstytucyjną i wspólnotową zasadą proporcjonalności;

- art. 89 ust. 5, 6 i 16 u.p.a., w zw. z art. 1, art. 2 ust. 3 i art. 21 ust. 1 i 4 dyrektywy energetycznej przez dokonanie wymiaru akcyzy w niespornym stanie faktycznym, którego specyfika nakazywała przyjmować ponad wszelką wątpliwość spełnienie przez skarżącą jedynego materialnoprawnego warunku zastosowania obniżonej stawki akcyzy związanej z jedynym możliwym w tej sprawie sposobem zużycia oleju opałowego;

- art. 89 ust. 14,15 i 16 u.p.a., w zw. z art. 120, art. 122, art. 187§1 oraz art. 191 O.p., przez arbitralne ustalenie stanu faktycznego w zakresie "nieczytelności" podpisu na miesięcznym zestawieniu oświadczeń o przeznaczeniu oleju, bez dokonania jakiejkolwiek analizy pojęcia "czytelny podpis" w kontekście ratio legis stosowanych przepisów, jak również niewykazanie - a nawet niepodjęcie najmniejszej próby wykazania - że stwierdzony na tym zestawieniu podpis uniemożliwiał identyfikację jego właściciela.

- art. 122, art. 187§1 oraz art. 191 O.p. w świetle art. 89 ust. 15 pkt 1 lit. d u.p.a., przez błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie uznania, że widniejący na miesięcznym zestawieniu oświadczeń podpis był nieczytelny.

- art. 122, art. 187§1 i art. 191 O.p., w zw. z art. 89 ust. 15 pkt 1 lit. d u.p.a., w świetle art. 121 § 1 O.p. oraz art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez sprzeczną z zasadą budzenia zaufania do organów podatkowych, jak również zasadą demokratycznego państwa prawnego i zasadą proporcjonalności wykładnię pojęcia "czytelny podpis" w efekcie zaś - błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, iż podpis stwierdzony pod miesięcznym zestawieniem oświadczeń nabywców oleju był podpisem nieczytelnym.

- art. 89 ust. 16 w zw. z ust. 15 pkt 1 lit. d u.p.a. przez błędne zastosowanie w związku z uznaniem, iż przedstawienie zestawienia oświadczeń o przeznaczeniu oleju z nieczytelnym - w ocenie organu podatkowego - podpisem uzasadniało samo w sobie dokonanie wymiaru akcyzy według stawki sankcyjnej, tym bardziej w niespornym stanie faktycznym, którego specyfika nakazywała uznawać takie "uchybienie" za jak najbardziej nieistotne, samo zaś zestawienie - opatrzone nawet takim podpisem - stanowiło pełnoprawny dokument pisemny, co jawi się jako niesporne także w świetle stanowiska prezentowanego przez organ podatkowy.

- art. 89 ust. 14, 15 i 16 u.p.a. w świetle art. 120 i art. 121§1 O.p., przez wymierzenie zobowiązania w oparciu o przepisy, których konstytucyjność została oficjalnie i dwukrotnie poddana pod wątpliwość, bez oczekiwania na rozstrzygnięcie tych wątpliwości przez organ konstytucyjnie do tego powołany.

- art. 89 ust. 14,15 i 16 u.p.a., w świetle art. 2, art. 7, art. 8 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, przez dokonanie wymiaru podatkowego w sposób prowadzący do naruszenia bezpośrednio stosowalnych przepisów Konstytucji RP, w szczególności zaś zasady proporcjonalności wymaganej przy ograniczaniu przez ustawodawcę korzystania z konstytucyjnych praw jednostki.

- art. 89 ust. 14, 15 i 16 w zw. z art. 1, art. 2 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1 i 4 dyrektywy energetycznej także w świetle motywu 37 dyrektywy horyzontalnej oraz art. 3 akapit drugi in fine dyrektywy w sprawie banderolowania, przez dokonanie wymiaru akcyzy w oparciu o przepisy sprzeczne z zasadą proporcjonalności podatku akcyzowego wyrażoną w dyrektywie horyzontalnej i dyrektywie w sprawie banderolowania, a nadto stanowiące błędną implementację dyrektywy energetycznej, w związku z uznaniem za naruszenie warunku dotyczącego końcowego zużycia, uzasadniającym zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a. - uchybienie w zakresie "czytelności" podpisu pod miesięcznym zestawieniem oświadczeń nabywców oleju opałowego oraz terminowości przekazania takiego zestawienia.

- art. 5 ust. 1 i 4 TWE przez zastosowanie art. 89 ust. 15 i 16 u.p.a. w sposób prowadzący do naruszenia celów dyrektywy horyzontalnej i dyrektywy energetycznej w związku z uznaniem za naruszenie warunku dotyczącego końcowego zużycia, uzasadniającym zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a. - uchybienie w zakresie "czytelności" podpisu pod miesięcznym zestawieniem oświadczeń nabywców oleju opałowego oraz terminowości przekazania takiego zestawienia.

- art. 89 ust. 1 pkt 10 lit. a, ust. 4 pkt 1 oraz ust. 16 w świetle art. 8 ust. 6 u.p.a., przez dwukrotne obciążenie podatkiem akcyzowym tego samego wyrobu w związku z łącznym zastosowaniem do sprzedawanego przez skarżącą oleju aż dwóch stawek akcyzy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 120, art. 121 §1 i art. 201 §1 pkt 2 i § 3 O.p. w zw. z art. 154 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej: p.p.s.a.) przez wydanie decyzji w warunkach niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nakazującego Dyrektorowi Izby Celnej dokonanie ponownej oceny kwestii przekroczenia terminu na wniesienie zażalenia od postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania, jak również w warunkach odmowy zawieszenia przez organ podatkowy postępowania z wniosku skarżącej opartym na ww. okolicznościach.

- art. 210 §1 pkt 6 i §4 O.p. w zw. z art. 220 §1 i art. 222 O. p., a także art. 3 §2 pkt 1 i §2 p.p.s.a. przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia skarżonej decyzji, zwłaszcza w zestawieniu z uzasadnieniem decyzji pierwszoinstancyjnej, co znacznie utrudniło skarżącej skorzystanie z przysługujących jej środków obrony procesowej.

- art. 130 §1 pkt 6 O.p. w świetle art. 240 §1 pkt 3 O.p. i art. 145 §1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a, a także art. 120, art. 121 §1 i art. 122 O.p., przez udział w wydaniu zaskarżonej decyzji piastuna organu - Dyrektora Izby Celnej - który w tej samej sprawie brał udział w wydaniu decyzji w postępowaniu podatkowym w I instancji, a tym samym podlegał wyłączeniu od udziału w sprawie, co stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania podatkowego.

Dodatkowo skarżąca wniosła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) pytania prejudycjalnego celem ustalenia, czy art. 1 dyrektywy energetycznej stanowiący, że państwa członkowskie nakładają podatki na produkty energetyczne i energię elektryczną zgodnie z dyrektywą, art. 2 ust 3 dyrektywy energetycznej, który wskazuje, że w przypadku przeznaczenia do wykorzystania, oferowania na sprzedaż lub wykorzystywania, jako paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania produkty energetyczne inne niż te, których poziom opodatkowania został określony w niniejszej dyrektywie podlegają podatkowi zgodnie z wykorzystaniem, według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego, jak również art. 21 ust 1 i ust 4 dyrektywy energetycznej odnoszący się wprost do art. 2 ust 3 dyrektywy energetycznej i wskazujący, że kwota opodatkowania od produktów energetycznych staje się wymagalna przy wystąpieniu zdarzeń powodujących powstanie obowiązku zgodnie z art. 2 ust 3 dyrektywy energetycznej, czyli sprzedaży do określonego wykorzystania i wreszcie-art. 21 ust. 4 dyrektywy energetycznej, z którego wynika, że państwa członkowskie mogą przewidzieć, że podatki na produkty energetyczne i energię elektryczną stają się wymagalne, gdy zostanie ustalone, że warunek do końcowego zużycia, ustanowiony w przepisach krajowych dla celów obniżonego poziomu opodatkowania lub zwolnienia, nie jest lub przestaje być spełniany, nadto wynikająca z motywu 37 dyrektywy horyzontalnej oraz art. 3 akapit drugi in fine dyrektywy w sprawie banderolowania, jak również art. 5 TWE zasada proporcjonalności, zezwala państwu członkowskiemu na wprowadzenie rozwiązania takiego jak w art. 89 ust. 16 u.p.a., na gruncie którego uchybienia o charakterze formalnym, takie jak nieterminowe przekazanie zestawienia oświadczenia nabywców oleju, odebranie oświadczenia nabywcy po dacie sprzedaży, opatrzenie oświadczenia czy zestawienia oświadczeń podpisem "nieczytelnym", czy wreszcie uchybienie innym wymogom w zakresie poszczególnych elementów formalnych oświadczenia czy zestawienia oświadczeń, traktowane są jako warunek "końcowego zużycia" w rozumieniu art. 21 ust. 4 dyrektywy energetycznej i uzasadnia samo w sobie wymiar akcyzy od oleju opałowego w stawce przewidzianej dla olejów napędowych - przy czym skutek ten jest zupełnie oderwany od celu, na jaki olej ten został wykorzystany i w świetle przyjętej powszechnie przez organy podatkowe praktyki stosowania prawa,, aktualizuje się także w stanach faktycznych, w których - jak w sprawie niniejszej - olej niespornie zużyto wyłącznie na cele grzewcze.

W kolejnym piśmie procesowym skarżąca wskazała na błędną wykładnię prawa materialnego, która była bezpośrednią przyczyną zastosowania przepisu art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a. Wspomniana zaś błędna wykładnia, wynikająca z braku wyczerpującego rozważenia zebranego materiału dowodowego (art. 187§1 O.p.) prowadzi do naruszenia konstytucyjnego porządku prawnego poprzez obrazę art. 32 in fine, art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji RP.

W dalszym piśmie procesowym wraz z dokumentami złożonymi na rozprawie jako załącznik do protokołu rozprawy wskazała na uchybienia formalne, które jej zdaniem mogły mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Ponadto wniosła o zawieszenie postępowania na mocy art. 125 §1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytań prawnych zarejestrowanych pod sygn. akt: P 24/12 oraz P 50/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 26 lipca 2013 r. (sygn. akt I SA/Wr 998/13) uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu podał, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na skierowane przez sądy administracyjne ww. pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego, gdyż okoliczności, które legły u podstaw formułowania powołanych wyżej pytań prawnych nie zaistniały w przedmiotowej sprawie.

Sąd nie znalazł również podstaw do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do TSUE.

Uchylając decyzje organów podatkowych obu instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął, że oświadczenie złożone przez nabywcę ma charakter materialnoprawny, zaś miesięczne zestawienie oświadczeń jest dokumentem o charakterze formalnoprawnym, wtórnym w stosunku do oświadczeń składanych przez nabywców, który ma na celu umożliwienie bieżącej kontroli przez organ podatkowy obrotu określonymi wyrobami. Sankcją zaś za nieprawidłowości dotyczące tych dokumentów, na podstawie art. 89 ust. 16 u.p.a., jest zastosowanie stawki podatku akcyzowego określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a., czyli stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych.

Uwzględniając niesporny w sprawie stan faktyczny, Sąd przyjął, że skarżąca sprzedała paliwo na cele opałowe i nie były możliwe jakiekolwiek nadużycia w zakresie obrotu olejem opałowym i wykorzystanie go na inne cele niż opałowe. Stwierdził, że uzyskanie oświadczeń przewidzianych w art. 89 ust. 5 i 6 u.p.a. co do zasady spełnia cel wskazany w art. 3 dyrektywy w sprawie banderolowania, jakim jest przeciwdziałanie nadużyciu wykorzystanie oleju do celów napędowych. Zauważył, że obowiązek posiadania oświadczenia na moment dokonania sprzedaży nie wynika z art. 89 ust. 5 i 6 u.p.a. Obowiązku takiego nie można też wywodzić z art. 89 ust. 7 u.p.a. Deklarację w podatku akcyzowym, także zestawienie oświadczeń podatku ma obowiązek złożyć w terminie do 25. Dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym dokonano sprzedaży zatem uwzględniając zasadę proporcjonalności wyrażoną w motywie 37 dyrektywy horyzontalnej oraz treść art. 5, art. 21 ust. 4 dyrektywy energetycznej mechanizm ochronny przed wykorzystywaniem paliw przeznaczonych na cele opałowe niezgodnie z tym celem zostanie zapewniony również wówczas, gdy sprzedawca uzyska oświadczenie nabywcy o przeznaczeniu oleju przed upływem terminu, o którym mowa w art. 89 ust.14 u.p.a., tj. do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano sprzedaży.

Odnośnie zestawienia oświadczeń Sąd stwierdził, że zestawienie stanowiło załącznik do pisma przewodniego, w którym wskazano podmiot kierujący pismo do organu podatkowego, nie naruszono zatem art. 89 ust. 15 pkt 1 lit. a u.p.a. Odnośnie braku czytelnego podpisu na zestawieniu, Sąd stwierdził, że zestawienie opatrzone było pieczątką zawierającą wskazanie imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby sporządzającej zestawienie oraz opatrzone parafą tej osoby. Organy podatkowe nie miały również wątpliwości, że osoba ta faktycznie sporządziła rzeczone zestawienie. Zdaniem Sądu, zestawienie umożliwienia weryfikację osoby go sporządzającej w trakcie późniejszej kontroli dokumentów, a zatem został spełnia cel jakiemu służą zestawienia. Co do błędnych dat złożenia oświadczeń Sąd stwierdził, że błędy te nie wpływają na sposób powstania i zakres obowiązku podatkowego.

W konsekwencji Sąd uznał, że unormowanie zawarte w art. 89 ust.16 w zw. z art. 89 ust.14 u.p.a. jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności podatku akcyzowego wyrażoną w dyrektywie energetycznej i stanowi błędną implementację tej dyrektywy, uznając wskazane uchybienia formalne za naruszenie warunku dotyczącego końcowego zużycia (art. 21 ust. 4 ww. dyrektywy), skutkujące zastosowaniem stawki podatku akcyzowego przewidzianej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a. (właściwej dla olejów napędowych), w sytuacji gdy z ustaleń faktycznych wynika, że sprzedany olej zużyto do celów opałowych.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę wniósł Dyrektor Izby Celnej. W wyniku rozpoznania tej skargi Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 listopada 2014 r. (sygn. akt I GSK 1963/13) uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

Odnośnie oświadczeń nabywców oleju za trafne uznał Sąd kasacyjny stanowisko organu podatkowego, że obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży wyrobów akcyzowych powstaje z dniem wydania ich nabywcy, a w przypadku sporządzania faktury, z chwilą jej wystawienia, nie później niż w 7. dniu licząc od dnia wydania wyrobu akcyzowego. Wyjaśnił, powołując się na wykładnię systemową wewnętrzną, że sprzedawca najpóźniej w dniu wystawienia faktury winien wiedzieć czy powstanie u niego obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym.

Sąd kasacyjny nie zgodził się też ze stanowiskiem WSA we Wrocławiu, że zestawienie oświadczeń, w tym termin ich przedstawienia organowi podatkowemu, nie kształtuje stawki akcyzy bowiem, zestawienie oświadczeń sporządzane jest po dokonaniu sprzedaży oleju opałowego i po odebraniu od nabywcy stosownego oświadczenia. Stwierdził, że niezłożenie zestawienia oświadczeń lub opóźnienie w jego złożeniu implikuje zastosowanie stawki, o której mowa w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a. Powołał się w tym zakresie na stanowisko jakie wyraził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 11 lutego 2014r., sygn. akt: P 24/12.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Dyrektor Izby Celnej skonstatował, że naruszenie warunku terminowego sporządzenia i przekazania zestawienia oświadczeń organowi podatkowemu powoduje skutek w postaci zastosowania podstawowej stawki akcyzy. To sam sprzedawca decyduje, czy chce skorzystać preferencyjnej stawki akcyzy, a jeżeli tak chce uczynić, winien spełnić wszystkie ustawowe warunki. Utrata prawa do zastosowania preferencyjnej stawki w przypadku niewypełnienia warunku sporządzenia i terminowego przekazania organowi zestawień oświadczeń nie może być uznana za sankcję, gdy podatnik jedynie nieskutecznie starał się skorzystać z preferencji.

Za niezasadny Sąd kasacyjny uznał pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku o sprzeczności art. 89 ust. 16 w zw. z art. 89 ust. 14 u.p.a. z zasadą proporcjonalności stanowiącą ogólną zasadę prawa wspólnotowego. Po wyjaśnieniu czym jest zasada proporcjonalności stwierdził, że zastosowanie zasady proporcjonalności wymaga przeprowadzenia tzw. testu proporcjonalności. Jego pierwszym elementem jest identyfikacja interesu wspólnotowego. Następnie ocenia się, czy uzasadnienie przepisów krajowych mieści się w pojęciu interesu publicznego, akceptowanego przez TSUE. Trzecim elementem jest ocena adekwatności przepisów krajowych do ochrony wskazanego interesu publicznego. Czwartym zaś jest zbadanie ich niezbędności, a więc, czy istnieją mniej restrykcyjne z punktu widzenia wartości uznanych za godne ochrony przez prawodawcę wspólnotowego lub TSUE sposoby osiągnięcia celu zakładanego przez ustawodawstwo krajowe (zob. D. Miąsik op. cit. s. 217-218). Sąd I instancji w ogóle nie przeprowadził takiego testu proporcjonalności. Nie wyważył ze sobą interesów wspólnotowego i stanowiącego uzasadnienie dla wprowadzenia zakwestionowanych zapisów u.p.a., bowiem nawet ich nie zdefiniował.

Wadliwie również Sąd I instancji przyjął, że składając miesięczne zestawienie oświadczeń wystarczającym na potrzeby art. 89 ust. 15 pkt 1 lit. d u.p.a. jest zamieszczenie parafy i pieczątki imiennej. Ustawodawca posłużył się określeniem ,,czytelny podpis" nie można zatem przyjąć, że parafa (mniej lub bardziej czytelnej) z odciskiem pieczęci zastępuje podpis, o którym mowa w tej jednostce redakcyjnej.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji, zgodnie z art. 190 p.p.s.a., uwzględni wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie sądowe do czasu rozpoznania wniosku tego Sądu przez TSUE w sprawie C-418/14. Po wydaniu przez TSUE w dniu 2 czerwca 2016 r. wyroku w tej sprawie w postępowanie sądowe zostało podjęte postanowieniem z 4 lipca 2016 r.

W toku ponownego rozpoznania sprawy pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wnioski i zarzuty skargi, ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego świadczonego przez doradcę podatkowego w kwocie 12.600 zł (tj. odpowiadającej 1,75 stawki wynikającej z przepisów) oraz zasądzenie zwrotu niezbędnych wydatków w łącznej kwocie 5.861 zł (tj. 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz 5.844 zł wynikająca z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego). Uzasadnienie wniosków zostało przedstawione w załączniku do protokołu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016, poz. 718 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ spraw jest ponownie rozpoznawana przez tut. Sąd zastosowanie ma także art. 190 p.p.s.a.

W zakresie tak określonej kognicji Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest to, czy stwierdzone w toku prowadzonego postępowania uchybienia formalne w miesięcznym zestawieniu oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze i odebranie oświadczeń po dniu dokonania dostawy, ale przed dniem złożenia deklaracji na podatek akcyzowy, mogą stanowić podstawę do pozbawienia strony prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego.

Przy rozpoznaniu skargi Sąd, w niniejszej sprawie, jest związany wykładnią prawa przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27.11.2014 r. (sygn. akt I GSK 1963/13) zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd zobowiązany jest także uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) z dnia 11.02.2014 r. w sprawie P 24/12 oraz wyrok TSUE z dnia 2.06.2014 w sprawie ROZ-ŚWIT p-ko Dyrektorowi Izby Celnej we Wrocławiu (C-418/14). W ww. orzeczeniach zarówno TK jak i TSUE wypowiedziały się co do wykładaniu przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie.

Zgodnie ze wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę w zakresie sprzeczności art. 89 ust. 16 w zw. z art. 89 ust. 14 u.p.a. z zasadą proporcjonalności, stanowiącą ogólną zasadę prawa wspólnotowego, winien przeprowadzić test proporcjonalności według kryteriów opisanych w uzasadnieniu wyroku Sądu kasacyjnego.

W ocenie Sądu, realizacją tego wskazania Sądu kasacyjnego jest uwzględnienie w niniejszej sprawie wyroku TSUE z dnia 2.06.2014 r. w sprawie ROZ-ŚWIT (C-418/14). Orzeczenie to jakkolwiek wprost odnosi się do kwestii dotyczącej złożenia zestawień oświadczeń z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 89 ust. 14 u.p.a., to zawiera istotne wskazania w zakresie prawidłowej interpretacji dyrektywy energetycznej oraz zasady proporcjonalności. TSUE stwierdził, że dyrektywę energetyczną oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że: nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na podstawie których sprzedawcy paliw są zobowiązani do złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, oraz sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie, do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości. Z ww. wyroku wynika, że ogólna systematyka dyrektywy energetycznej opiera się na wyraźnym rozróżnieniu między paliwami silnikowymi i paliwami do ogrzewania w szczególności na podstawie kryterium wykorzystania. Rozróżnienie między paliwami silnikowymi i paliwami do ogrzewania – wprowadzone w motywach 17 i 18 tej dyrektywy – jest bowiem stosowane w szczególności w jej art. 7–9, które dotyczą zasad ustalania minimalnych poziomów opodatkowania stosowanych z jednej strony do paliw do ogrzewania, a z drugiej strony do paliw silnikowych, jak również do produktów wykorzystywanych jako paliwa silnikowe do określonych celów przemysłowych i handlowych (pkt 31 ww. wyroku; zob. też wyrok TSUE w sprawie C‑43/13 i C‑44/13, Kronos Titan i Rhein-Ruhr Beschichtungs-Service, C, EU:C:2014:216, pkt 28). Ponadto motywy 3 i 4 dyrektywy energetycznej stanowią, że prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga ustanowienia na poziomie Unii minimalnych poziomów opodatkowania oraz że znaczne różnice między krajowymi poziomami opodatkowania energii stosowanymi przez państwa członkowskie mogłyby okazać się szkodliwe dla takiego funkcjonowania. Należy zatem stwierdzić, że określenie minimalnych poziomów opodatkowania produktów w zależności od ich wykorzystania jako paliwo silnikowe lub jako paliwo do ogrzewania przyczynia się do dobrego funkcjonowania rynku wewnętrznego, pozwalając na wyeliminowanie ewentualnych zakłóceń konkurencji pomiędzy produktami wykorzystywanymi do tych samych celów (pkt 32 ww. wyroku). Wynika z tego, że zarówno ogólna systematyka, jak i cel dyrektywy energetycznej opierają się na zasadzie, według której produkty energetyczne są opodatkowane zgodnie z ich faktycznym wykorzystaniem (pkt 33 ww. wyroku). W konsekwencji Trybunał uznał, że przepis prawa krajowego taki jak art. 89 ust. 16 u.p.a., na którego podstawie, w braku złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w terminie stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych jest automatycznie stosowana do paliw do ogrzewania, mimo że, jak zostało stwierdzone w postępowaniu głównym, są one wykorzystywane jako paliwa do ogrzewania, narusza ogólną systematykę i cel dyrektywy energetycznej (pkt 34 ww. wyroku). Trybunał wskazał też, że takie automatyczne stosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych w wypadku niedochowania obowiązku złożenia takiego zestawienia narusza zasadę proporcjonalności (pkt 35 ww. wyroku). Zauważono bowiem, że fakt zastosowania do paliw spornych w postępowaniu głównym stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych ze względu na naruszenie nałożonego przez prawo krajowe obowiązku złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w wyznaczonym terminie, jeżeli stwierdzono, iż nie ma wątpliwości co do przeznaczenia tych produktów do celów opałowych, wykracza poza to, co jest niezbędne w celu zapobiegania unikaniu opodatkowania i oszustwom podatkowym (pkt 39 ww. wyroku; zob. analogicznie wyrok TSUE w sprawie Collée, C‑146/05, EU:C:2007:549, pkt 29). W konsekwencji dyrektywę energetyczną i zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w braku złożenia miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców w wyznaczonym terminie do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości (pkt 41 ww. wyroku).

Ponieważ Sąd w niniejszej sprawie związany jest zarówno wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.02.2014 r. sygn. akt P 24/12, jak też ww. wyrokiem TSUE w sprawie ROZ-ŚWIT. Należy odnieść się do wzajemnej relacji tych orzeczeń. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sąd krajowy, do którego należy w ramach jego kompetencji stosowanie przepisów prawa unijnego, zobowiązany jest zapewnić pełną skuteczność tych norm, w razie konieczności z własnej inicjatywy nie stosując wszelkich sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego, także późniejszych, bez potrzeby zwracania się o ich uprzednie usunięcie w drodze ustawodawczej lub w ramach innej procedury konstytucyjnej ani oczekiwania na usunięcie wspomnianych przepisów (zob. podobnie wyroki TSUE w sprawie: Simmenthal, 106/77, EU:C:1978:49, pkt 24; Debus, C‑13/91 i C‑113/91, EU:C:1992:247, pkt 32; Lucchini, C‑119/05, EU:C:2007:434, pkt 61; ČEZ, C‑115/08, EU:C:2009:660, pkt 138; Filipiak, C-314/08, EU:C:2009:719, pkt 81). W myśl zasady pierwszeństwa prawa unijnego kolizja pomiędzy przepisem prawa krajowego a przepisem traktatu stosowanym bezpośrednio jest rozwiązywana przez sąd krajowy poprzez zastosowanie prawa unijnego i w razie potrzeby odmowę stosowania sprzecznego z nim przepisu prawa krajowego, a nie poprzez stwierdzenie nieważności przepisu krajowego, przy czym właściwość organów i sądów jest w tym zakresie sprawą każdego państwa członkowskiego (wyrok TSUE w sprawie Filipiak, C-314/08, EU:C:2009:719, pkt 82). W tym kontekście należy przypomnieć, że Trybunał orzekł już, iż niezgodność z prawem unijnym późniejszej normy prawa krajowego nie powoduje, że norma ta przestaje istnieć. W zetknięciu się z taką sytuacją sąd krajowy ma obowiązek odstąpić od stosowania tej normy, przy czym obowiązek ten nie ogranicza kompetencji sądów krajowych do stosowania tych spośród różnych procedur w ramach krajowego porządku prawnego, które są właściwe dla ochrony praw podmiotowych jednostek przyznanych przez prawo unijne (wyrok TSUE w sprawie IN.CO.GE.’90 i in.C‑10/97 do C‑22/97, EU:C:1998:498, pkt 21; Filipiak, C-314/08, EU:C:2009:719, pkt 82). Stąd też zasada pierwszeństwa prawa unijnego zobowiązuje sąd krajowy do stosowania prawa unijnego i do odstąpienia od stosowania sprzecznych z nim przepisów krajowych, niezależnie od wyroku krajowego sądu konstytucyjnego (por. wyrok w sprawie Filipiak, C-314/08, EU:C:2009:719). Stąd też w sprawie miarodajnym jest wykładnia prawa unijnego poczyniona przez TSUE w sprawie ROZ- ŚWIT, (C‑418/14).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że art. 89 ust. 16 u.p.a. jest sprzeczny z prawem unijnym, tj. z ogólną systematyką i celem dyrektywy energetycznej, jak też zasadą proporcjonalności w zakresie, jakim dopuszcza z powodu uchybień formalnych opodatkowanie stawką podstawową olejów napędowych sprzedanych dla celów grzewczych, mimo że oleje te zostały rzeczywiście zużyte do celów zgodnych z przeznaczeniem. Przedstawiona przez TSUE wykładnia prawa unijnego w sprawie ROZ-ŚWIT upoważnia Sąd do stwierdzenia, że nieprawidłowości o charakterze formalnym zawarte w zestawieniu oświadczeń, a także w niniejszej sprawie złożenie oświadczeń z opóźnieniem, ale przed terminem rozliczenia, nie mogą mieć wpływu dla oceny prawidłowości zastosowania przez stronę stawki podatku akcyzowego. Oznacza to, że warunkiem zastosowania stawki podatku z art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a. jest wykazane, że olej opałowy zużyto na inne cele niż opałowe albo nie można ustalić nabywców.

Nie bez znaczenia jest także fakt, że taka wykładnia art. 89 ust. 16 u.p.a. znalazła swój wyraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jakie ukształtowało się m in. pod wpływem ww. wyroku TSUE w sprawie ROZ-ŚWIT, w tym także w odniesieniu do skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 27.10.2016 r. sygn. akt I GSK 60/14) oraz w obecnie obowiązujących przepisach ustawy o podatku akcyzowym. W dniu 1 stycznia 2015 r. weszła bowiem w życie nowelizacja ustawy o podatku akcyzowym dokonana ustawą z dnia 7 listopada 2014 r. o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej (Dz.U. z 2014r. poz. 1662). Ustawą nowelizującą prawodawca zmienił brzmienie art. 89 ust. 16 u.p.a. i uznał, że stawkę akcyzy określoną w ust. 4 pkt 1 tego przepisu stosuje się, gdy warunki, o których mowa w ust. 5-12, nie zostały spełnione i w wyniku postępowania podatkowego, kontrolnego albo kontroli podatkowej ustalono, że wyroby, o których mowa w ust. 1, pkt 9, 10 i 15 lit. a, nie zostały użyte do celów opałowych lub gdy nie ustalono nabywcy tych wyrobów. W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej zwrócono uwagę, że obecne regulacje w tym zakresie wymagają zmiany, gdyż są uznawane za niewspółmiernie rygorystyczne w stosunku do charakteru przewinienia. Rozwiązanie to nie osłabi systemu kontroli faktycznego wykorzystania przez podmiot paliw opałowych i nie wpłynie negatywnie na poziom bezpieczeństwa obrotu paliwami opałowymi (uzasadnienie projektu Sejm VII Kadencji, nr 2606). W literaturze trafnie zwrócono uwagę, że takie ukształtowanie przepisów pozwala skuteczniej oddzielić od siebie sytuacje, kiedy rzeczywiście dochodzi do oszustw czy nadużyć podatkowych, od takich, kiedy występują tylko pewne niedociągnięcia w oświadczeniach, które jednak realnie nie utrudniają weryfikacji tożsamości nabywcy oraz sposobu wykorzystania oleju (zob. I. Mirek, Zmiany w zakresie opodatkowania akcyzą paliw opałowych od 2015 r., Monitor Prawa Celnego i Podatkowego 2015, Nr 1, s. 11). W ocenie Sądu, z przyjętej nowej regulacji prawnej wynika, że dla zastosowania podwyższonej stawki akcyzy organ podatkowy nie tylko musi udowodnić uchybienia formalne, ale również wykazać, że paliwo opałowe zostało faktycznie zużyte do innych celów albo też, że nie można ustalić nabywcy. Ciężar dowodu w tym zakresie ciąży na organie podatkowym, który musi udowodnić, a nie domniemywać inne przeznaczenie olejów opałowych. Takie postępowanie dowodowe organy podatkowe zobowiązane są przeprowadzać również w stosunku do tych postępowań, które zostały wszczęte przed 1 stycznia 2015 r. i nie zostały zakończone prawomocnymi decyzjami, co wynika z art. 40 ustawy z dnia 7 listopada 2014 r. o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej (zob. wyrok NSA z 17 sierpnia 2016r., I GSK 1552/14, CBOSA).

Ponieważ z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organy podatkowe obu instancji nie miały wątpliwości co do sposoby wykorzystania sprzedanego przez skarżąca paliwa na cele opałowe, tj. zgodnie z przedstawionymi oświadczeniami, a przyjęcie wyższej stawki podatku wiązały wyłącznie z uchybieniami formalnymi Sąd uchylił decyzje organów obu instancji, jako wydane przy zastosowaniu błędnej, niegodnej z prawem unijnym wykładni art. 89 ust. 16 u.p.a.

Ponownie rozpatrując sprawę, organy podatkowe winny uwzględnić wykładnię prawa materialnego przedstawioną w niniejszym wyroku i w orzecznictwie TSUE.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił decyzję organów podatkowych obu instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 w zw. z § 4 ww. ustawy oraz § 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153). Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości odpowiadającej 1,75 stawki minimalnej określonej w ww. rozporządzeniu. Sąd uwzględnił bowiem fakt, że niniejsza sprawa nie jest sprawą jednostkową i w pozostałych sprawach także zasądzono koszty zastępstwa, a sprawy rozpoznano tego samego dnia. Sąd nie znalazł podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz strony skarżącej, jako zwrotu niezbędnych wydatków strony do dochodzenie swoich praw, kwoty zasądzonej od skarżącej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku kasacyjnym oraz opłaty skarbowej uiszczonej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnictwa w postępowaniu przed Sądem kasacyjnym. W tym zakresie należy wskazać na dwa przepisy, tj. (1) przepis art. 209 p.p.s.a., który stanowi, że wniosek o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 oraz (2) przepisy art. 205 § 2 w zw. z § 4 p.p.s.a. z których wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego zalicza się wynagrodzenie doradcy podatkowego, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niemniejszej sprawie zgodnie z powołanymi wyżej przepisami Sąd uwzględnił koszty sądowe poniesione przez skarżącą, wynagrodzenie doradcy podatkowego – pełnomocnika strony skarżącej oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa, odnoszące się do postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Należy zaznaczyć, że Sąd nie wzywał strony do osobistego stawiennictwa.