Wyrok NSA oz. w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 674/00
NSA oz. w Szczecinie
Data orzeczenia: 2001-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 30 ust. 1a
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: Wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych wymaga - zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, zgłoszenia właściwemu organowi. Aby zgłoszenie to mogło być poddane kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej określać powinno rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót oraz termin ich rozpoczęcia. Konieczność zawarcia w zgłoszeniu takich elementów wynika wprost z art. 30 ust. 1a, który to przepis ponadto wyraźnie stanowi, że do zgłoszenia należy dołączyć dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ten sam przepis stanowi też, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

TEZY

Wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych wymaga - zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, zgłoszenia właściwemu organowi. Aby zgłoszenie to mogło być poddane kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej określać powinno rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót oraz termin ich rozpoczęcia. Konieczność zawarcia w zgłoszeniu takich elementów wynika wprost z art. 30 ust. 1a, który to przepis ponadto wyraźnie stanowi, że do zgłoszenia należy dołączyć dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ten sam przepis stanowi też, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Sławomiry G. na decyzję Wojewody Z. z dnia 21 lutego 2000 r. (...) w przedmiocie wniesienia sprzeciwu dotyczącego wykonania robót budowlanych - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 grudnia 1999 r. (...) Prezydent Miasta S. na podstawie art. 30 ust. 1a, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, art. 104 Kpa oraz art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym /Dz.U. nr 91 poz. 578/ - wniósł sprzeciw w sprawie robót budowlanych objętych zgłoszeniem Sławomiry G. z dnia 1 października 1999 r. polegających na wykonaniu prac remontowych rynien dachowych i rury spustowej daszku nad wejściem do budynku przy Al. W. P. 189 w S.

Organ ten ustalił, jak wynika to z uzasadnienia decyzji, że Sławomira G. zgłosiła pismem z dnia 1 października 1999 r. wykonanie prac remontowych polegających na remoncie rynien dachowych i rury spustowej daszku nad wejściem do budynku mieszkalnego dwurodzinnego stanowiącego współwłasność.

Postanowieniem z dnia 19 października 1999 r. organ I instancji nałożył obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o jednoznaczne określenie zakresu robót oraz przedłożenie zgody współwłaścicieli nieruchomości w terminie do dnia 30 listopada 1999 r.

Inwestorka nie przedłożyła dokumentów wskazanych w postanowieniu, wobec czego wydano wyżej wskazaną decyzję.

W odwołaniu od powyższej decyzji Sławomira G. podniosła między innymi, że bez potrzeby nałożono na nią obowiązek uzupełnienia zgłoszenia dotyczącego wykonania prac remontowych, bowiem jej zgłoszenie z załączoną do niego planszą budynku i rysunkiem lokalizacji rynien i rury spustowej w sposób dostateczny określa rodzaj remontu i zakres robót do wykonania. Domaganie się przez organ zgody współwłaściciela na wymianę rynny i rury spustowej jest bezzasadne, gdyż decyzją z dnia 4 kwietnia 1995 r. został wydany nakaz remontu. W ramach tego nakazu został wykonany przez obu współwłaścicieli remont kapitalny dachu, natomiast T i J. C. odstąpili od wykonania remontu w części parterowej budynku. Z braku postępowania egzekucyjnego ze strony Urzędu Miejskiego, a w celu ratowania budynku przed dalszą dewastacją, zmuszona jest kontynuować nakazany remont bez udziału współwłaścicieli.

Sławomira G. do odwołania dołączyła protokół Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. S. z przeprowadzonej w dniu 31 sierpnia 1999 r. wizji lokalnej, w którym między innymi opisano /pkt 4, 5 i 8/ stan budynku w części dotyczącej zamierzonego remontu. Nadto wskazała, że T. J. C. otrzymali kopię jej zgłoszenia i nie wnieśli sprzeciwu.

Wojewoda Z. decyzją z dnia 21 lutego 2000 r. (...), działając na podstawie art. 138 par. 1 Kpa, oraz art. 30 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ odwoławczy ustalił, iż złożone przez Sławomirę G. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. zgłoszenie zamiaru wykonania remontu rynien i rur spustowych domu, którego jest współwłaścicielką obejmowało:

- wymianę i przeniesienie rury spustowej od strony podwórza,

- wymianę rynien przy wejściu do domu.

W dniu 9 października 1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał sprawę według właściwości do Wydziału Administracji Budowlanej Urzędu Miejskiego w S.

W dniu 11 października 1999 r. Teresa i Jacek C. złożyli pismo w Urzędzie Miejskim, w którym nie wrazili zgody na proponowany przez Sławomirę G. zakres prac, a w szczególności na przeniesienie rynny i rury spustowej od strony podwórka.

Wojewoda Z. stwierdził, że wobec niespełnienia przez Sławomirę G. obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 19 października 1999 r. działanie organu I instancji polegające na wydaniu w dniu 8 grudnia 1999 r. decyzji zawierającej sprzeciw co do zamiaru wykonania robót objętych zgłoszeniem zgodne jest z art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że z treści art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego wynika konieczność przedłożenia dowodu stwierdzającego prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co w przypadku współwłasności oznacza konieczność uzyskania zgody współwłaścicieli. Dlatego za nieuzasadniony uznał zarzut dotyczący niesłusznego, zdaniem odwołującej się, żądania od niej zgody współwłaściciela na wykonanie robót.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Sławomira G. podniosła, że organ II instancji:

- nie uznał jej stwierdzenia zawartego w odwołaniu, że Teresa i Jacek C. otrzymali kopie zgłoszenia wykonania remontu i nie wnieśli sprzeciwu,

- nie dostrzegł, że organ I instancji uchybił procedurze prawnej i nie udostępnił jej pisma małżonków C. z dnia 11 października 1999 r. stwierdzającego, że nie wyrażają zgody na przenoszenie rury spustowej,

- nie rozważył, że Urząd Miejski będąc już w posiadaniu tego pisma nałożył na nią obowiązek składania zbędnych dodatkowych dokumentów pod rygorem sprzeciwu na remont.

Wojewoda Z. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zajęte w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 18 października 2001 r. uczestnicy postępowania tj. małżonkowie Teresa i Jacek C. wnieśli o oddalenie skargi i wskazali, że Sławomira G. samowolnie wykonała w dniu 1 grudnia 2000 r. roboty budowlane w zakresie określonym i zgłoszonym do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, bowiem brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu.

Faktem bezspornym jest, że skarżąca jest obok małżonków Teresy i Jacka C. współwłaścicielką budynku mieszkalnego, położonego przy Al. W. P. 189 w S. W świetle złożonych w postępowaniu sądowym przez małżonków C. dokumentów, a zwłaszcza decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 4 kwietnia 1995 r. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) z dnia 10 maja 1996 r. /SA/Sz 2285/95/ oddalającego skargę Sławomiry G. na decyzję Wojewody S. z dnia 25 maja 1995 r. utrzymującą w mocy wyżej wskazaną decyzję Prezydenta Miasta S., nie ulega wątpliwości, że decyzją ostateczną nakazano współwłaścicielom na podstawie art. 66 pkt 1 ustawy Prawo budowlane obowiązek usunięcia usterek i zaniedbań w stanie technicznym przewodów kominowych, oraz usunięcia niewłaściwego stanu technicznego pokrycia dachowego, obróbek blacharskich w pokryciu dachowym, rynien dachowym i rur spustowych - w określonym w decyzji terminie.

Dla osądu niniejszej sprawy bez znaczenia jest w jakim stopniu i kosztem którego ze współwłaścicieli obowiązek ten został wykonany.

Istotne i wymagające podkreślenia jest natomiast to, że decyzja oparta o przepis art. 66 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie zwalnia inwestora od wynikających z przepisów tej ustawy obowiązków. Wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, jak wynika to z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy, nie wymaga pozwolenia na budowę, wymaga natomiast - zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 zgłoszenia właściwemu organowi. Aby zgłoszenie to mogło być poddane kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej określać powinno rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót oraz termin ich rozpoczęcia. Konieczność zawarcia w zgłoszeniu takich elementów wynika wprost z art. 30 ust. 1a, który to przepis ponadto wyraźnie stanowi, że do zgłoszenia należy dołączyć dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ten sam przepis stanowi też, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.

Lektura złożonego przez skarżącą zgłoszenia nie pozostawia cienia wątpliwości co do tego, że jest on niepełny /nie zawiera terminu przystąpienia do wykonania zamierzonych robót/, a w części dotyczącej przeniesienia rury spustowej - zawieszonej na ścianie domu na filar daszku od strony podwórza jest nieprecyzyjne, skoro nie wskazuje na sposób odprowadzania wód opadowych po tej zamianie.

Nadto, Sławomira G. do zgłoszenia nie dołączyła dowodu zgody współwłaścicieli budynku na zamierzony przez nią zakres i sposób wykonana robót, co byłoby uczynieniem zadość wynikającemu z art. 30 ust. 1a warunkowi dołączenia dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym całkowicie bezprzedmiotowy jest zarzut skargi powołujący się na nie rozważenie przez organ odwoławczy podnoszonej w odwołaniu okoliczności, że małżonkowie C. otrzymali odpis zgłoszenia i nie wyrazili sprzeciwu.

W tym stanie rzeczy organ I instancji zobligowany był do nałożenia na skarżącą obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, co uczynił postanowieniem z dnia 19 października 1999 r.

Zarzut skarżącej, że obowiązek ten został nałożony na nią bez potrzeby, skoro organ dysponował już sprzeciwem małżonków C. jest chybiony. W zakreślonym postanowieniem terminie inwestorka miała możliwość wyjaśnienia ze współwłaścicielami budynku kwestii spornych i osiągnięcia porozumienia.

Okoliczność, że organ I instancji nie doręczył Sławomirze G. odpisu skierowanego do niego przez współwłaścicieli budynku pisma z dnia 11 października 1999 r. pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro skarżąca w zakreślonym terminie nie wykonała obowiązków nałożonych w postanowieniu. Przepis art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego nie uzależnia skutku nie uzupełnienia, w zakreślonym terminie, brakujących dokumentów od przyczyn niewykonania obowiązku. Skarżąca w postanowieniu z dnia 19 października 1999 r. została pouczona o tym, że "nie uzupełnienie wniosku w podanym terminie spowoduje wydanie decyzji o sprzeciwie przyjęcia zgłoszonych robót".

Organ I instancji w tej sytuacji zobligowany był przepisem art. 30 ust. 1a do wniesienia, w drodze decyzji sprzeciwu do zgłoszenia.

Z tych względów uznać należało, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Dlatego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze. zm./.