Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 720/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Protokolant referent Izabela Auguścik-Michułka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi P. F. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 104 § 1 i 2 K.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.), orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u P. F. choroby zawodowej [...] wymienionej w pozycji "[...]" wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie orzeczeń lekarskich oraz kart oceny narażenia zawodowego, dochodzeń epidemiologicznych, protokołu przesłuchania strony oraz informacji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. ustalono, iż skarżący w latach [...] był zatrudniony w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, jednak wobec braku rozpoznania nie można stwierdzić u niego choroby zawodowej.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił, że jest ona krzywdząca i wniósł o ponowne przebadanie jego stanu zdrowia, [...] bowiem [...].

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest zakwalifikowanie przez lekarzy orzeczników kompetentnej placówki diagnostycznej służby zdrowia istniejącego schorzenia jako choroby ujętej w odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą zawodową, tj. wykazanie, iż narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie nastąpiło w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem. W sprawie P. F. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że podczas pracy zawodowej w latach [...] i [...] był on [...] o poziomach przekraczających normy higieniczne. Wyżej wymieniony został poddany badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie stwierdzono u niego [...]. Tym niemniej lekarze orzekli, że [...] rozpoznanego u strony [...]– nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium [...]. Nie upoważnia to zatem do rozpoznania u P. F. choroby zawodowej [...].

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że nie jest możliwe ponowienie badania lekarskiego strony, gdyż wyczerpany został dwuszczeblowy tryb diagnostyczno-orzeczniczy przewidziany w przepisach rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. P. F. został poddany specjalistycznym badaniom lekarskim w dwóch kompetentnych placówkach diagnostycznych, które nie rozpoznały u niego jednostki chorobowej wymienionej w wykazie stanowiącym załącznik do ww. rozporządzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach P. F. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zarzucił, że sprawa została rozstrzygnięta pomimo niewyjaśnienia rozbieżności w wynikach badań [...] przeprowadzonych w dniu [...] r. Zdaniem skarżącego wyniki tych badań nie są wiarygodne, gdyż przez [...] lat podlegał narażeniu zawodowemu na [...], a jego [...] jest znaczne. Skarżący zarzucił, że każde kolejne badania wskazywały na coraz to [...]: o [...] jednostek od badania pierwszego i o [...] jednostek od badania drugiego.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stan narządu [...] u skarżącego, a mianowicie wielkości określające [...] uzyskane podczas badań lekarskich, nie upoważniają do rozpoznania zawodowego [...] w rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, co mogło one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceny tej Sąd dokonuje na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ w toku postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie przeprowadzona kontrola sądowa takich naruszeń prawa nie wykazała. Oceniając przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne Sąd uznał, że było ono zgodne z przepisami zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak również z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych.

Stosownie do § 2 tego rozporządzenia chorobą zawodową jest choroba ujęta w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Jak więc wynika z powyższego, aby stwierdzić wystąpienie choroby zawodowej muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki:

1) choroba jest ujęta w wykazie chorób zawodowych,

2) choroba ta została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania są wyłączone jednostki orzecznicze wymienione w § 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

W wykazie chorób zawodowych pod pozycją [...] wymieniono [...].

W rozpoznawanej sprawie jednostki orzecznicze pierwszego i drugiego stopnia, rozpoznały u skarżącego [...]. W orzeczeniu lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie Nr [...] z dnia [...] r.) stwierdzono u skarżącego [...] określone jako [...]. Natomiast w wyniku badania [...] potwierdzono badanie [...]. Natomiast w orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Przychodni Chorób Zawodowych w S. Nr [...] z dnia [...] r. stwierdzono u skarżącego [...]. Obie jednostki orzecznicze zgodnie orzekły, że stwierdzany badaniami [...] u skarżącego nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej [...], gdyż nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium [...].

Na tej podstawie organ inspekcji sanitarnej pierwszej instancji wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, a organ drugiej instancji utrzymał ją w mocy.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów Sąd stwierdził, że odpowiada ona prawu. Organy administracyjne przeprowadziły wszystkie dowody niezbędne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, jak również rozważyły w całości zebrany w sprawie materiał dowodowy. Jak już wcześniej zaznaczono, na gruncie obowiązujących przepisów, aby określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, a po drugie powinno być spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Już sam fakt, że [...] rozpoznanego u skarżącego [...] nie pozwala zakwalifikować jego schorzenia jako choroby zawodowej wymienionej w pkt [...] rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, wyklucza możliwość stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej.

Podkreślić przy tym należy, że warunkiem koniecznym stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze. W niniejszej sprawie lekarze orzecznicy na podstawie badań skarżącego nie rozpoznali schorzenia zawodowego. Orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest z kolei wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, na co zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 24 maja 2001 r. (sygn. akt I SA 1801/00, nie publ.) oraz z dnia 5 listopada 1998 r. (sygn. akt I SA 1200/98, nie publ.). Organ administracji nie może bowiem sprzecznie z tą opinią dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 20002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.