Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 21/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 1,  art. 6 ust. 1,  art. 16 ust. 1,
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. B. i T. B. na bezczynność Starosty B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

T.B. i M.B. wnioskiem z dnia [...] wystąpili do Starosty Powiatu B. o udostępnienie informacji publicznych, tj.:

- wniosek z dnia [...]

1. "wydanie uwierzytelnionych odpisów pisma Starosty B. z dnia [...], znak [...]skierowanego do Wójta Gminy B., wraz z załącznikami w kolorze zdjęć";

- wniosek z dnia [...]

2. "czy była – a jeżeli tak to w jakim zakresie – weryfikacja wniosku Państwa S. w przedmiocie wydania zezwolenia na prowadzenie na działce gruntu [...] (przed podziałem [...]) działalności gospodarczej w przedmiocie zbierania i transportu odpadów innych niż niebezpieczne zakończona wydaniem decyzji z dnia [...], znak [...]"

"o wskazanie na czym polegała rzekoma reorganizacja działalności Państwa S. skutkująca wydaniem decyzji Starosty B. z dnia [...] (znak [...]) uchylającej decyzję Starosty B. z dnia [...] (znak [...]"

"czy była - a jeżeli tak to w jakim zakresie - weryfikacja wniosku Państwa S. w przedmiocie wydania zezwolenia na prowadzenie na działce gruntu [...] (przed podziałem [...]) działalności gospodarczej w przedmiocie zbierania i transportu odpadów innych niż niebezpieczne zakończona wydaniem decyzji z dnia [...], znak [...]" – wniosek tożsamy z wnioskiem wymienionym w punkcie 2;

- wniosek z dnia [...].

"Czy brak decyzji środowiskowej wydanej przez Wójta Gminy B. z wniosku Państwa S. w przedmiocie rozpatrywania wniosku przedsiębiorcy w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie na działce gruntu nr. [...] (przed podziałem nr [...]) działalności w przedmiocie zbierania i transportu odpadów innych niż niebezpieczne

- spełniał wymogi formalne wynikające z obowiązujących przepisów prawa i przeprowadzenia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...], znak: [...]

6. "czy organ Starosty zobligowany ustawą o ochr. środ. do kontroli, nadzoru w przedmiocie zbieranych i pozornie magazynowanych (a w rzeczywistości składowanych przez zakopanie w N – nieużytku) z udziałem Miasta B., Gminy B. są dla obrony swoich obstrukcyjnych argumentów nie mającymi nic wspólnego ze stanem faktycznym i prawnym w sprawie – wskazać, udokumentować – dokąd? Wywieziono, przekazano do wykorzystania lub unieszkodliwia i jakie wyspecjalizowane firmy, odbiorcy – z okazaniem dowodów- to jest odpadów fikcyjnie zmagazynowanych "dzikiego wysypiska" działka nr. [...] o pow. [...] ha";

7. wydanie uwierzytelnionych odpisów zawiadomienia Wójta Gminy B. z dnia [...], znak [...], w odpowiedzi na pismo Starosty B. z dnia [...], znak [...].

T.B. i M.B. w dniu [...] złożyli do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w S. skargę na bezczynność Starosty B. w sprawie rozpatrzenia wniosków o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1, w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej .

Skarżący wnieśli o:

1.zobowiązanie Starosty B. do rozpatrzenia wniosków o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;

2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości [...]zł;

4. zasądzenie od organu na rzecz skarżących wszelkich kosztów postępowania.

Skarżący stwierdzili, że pomimo dyspozycji wynikającej z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Starosta B. jedynie udzielił informacji z dnia [...], iż żądane informacje nie posiadają charakteru informacji publicznej, jak również w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 28 Kodeksu postepowania administracyjnego. Co więcej, pismem z dnia [...], znak [...], Starosta B. nie udzielił żądanych informacji publicznych powołując się na okoliczność, iż całość dokumentacji w sprawach [...] została przekazana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Skarżący zwrócili się do zatem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. pismem z dnia [...] o udostępnienie odpowiedzi Starostwa Powiatowego w B. na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...], jednakże ani SKO w K., ani przede wszystkim Starostwo Powiatowe w B., nie udzieliło żądanych informacji, co rodzi przypuszczenie, iż w przedmiotowej sprawie mają do czynienia z manipulacją, a organy administracji celowo chcą pewne kwestie zatuszować lub ukryć.

W ocenie skarżących, przysługuje im prawo strony, albowiem informacje dotyczą działki nr [...] (przed podziałem działki nr [...]), która znajduje się bezpośrednio przy granicy działki ni- [...] należącej do skarżących. Już sama powyższa okoliczność skutkuje przyznaniem skarżącym prawa strony w postępowaniach dotyczących udzielaniem i uchylaniem zezwoleń na prowadzenie działalności na działkach sąsiednich, oraz we wszystkich sprawach dotyczących nieruchomości sąsiednich - w tym wypadku nieruchomości Państwa S..

To, iż skarżącym przysługuje w przedmiotowej sprawie, a także w sprawie prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., prawo strony wynika również pośrednio z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2011 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1851/10 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2009 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2095/08.

Skarżącym nie zostały udostępnione wnioskowane informacje, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takich informacji, co równoznaczne jest z tym, że organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie w sytuacji, gdy Starosta B. zobligowany był do udzielenia żądanych informacji. Brak wydania decyzji w przedmiotowej sprawie spowodował również powstanie po stronie skarżących konieczności skierowania sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i poniesienia dodatkowych kosztów w postaci opłaty sądowej od skargi. Gdyby bowiem została wydana decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej, przedmiotowa sprawa musiałaby zostać przekazana w celu kontroli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Starosta B. nie zgodził się z zarzutami podniesionymi przez skarżących, tj. naruszeniem przez organ art. 4 ust. 1, w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że na wszystkie wnioski skarżących o udzielenie informacji publicznej została udzielona odpowiedź w terminie przewidzianym w ustawie o informacji publicznej.

Ponadto Starosta podkreślił, że błędne jest stwierdzenie skarżących, iż wnioskiem z dnia [...] zwracał się do Starosty B. z prośbą o udzielenie informacji w zakresie: "Czy została wydana decyzja środowiskowa w przedmiocie zbierania i transportu odpadów dla działki gruntu [...] położnej w P."

Wnioskiem z dnia [...] (data wpływu do SKO w Koszalinie [...]) M.B. i T.B. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] znak [...].

W związku z powyższym akta sprawy zostały przesłane do SKO dnia [...]. Znajdowały się w nich dokumenty związane z wydaniem decyzji Starosty B. z dnia [...], znak [...], udzielającej W. S. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów innych niż niebezpieczne, dokumentacja zebrana w związku z uchyleniem tego zezwolenia, sprawa [...] dot. zawiadomienia Wójta Gminy B. o konieczności zastosowania art. 26 ustawy o odpadach wraz z zawiadomieniem Wójta z dnia [...] znak [...].

Postanowieniem z dnia [...] Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Państwo B. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem i Kolegium postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Na to postanowienie Państwo B. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Skargę zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Sz 1125/15. Dlatego też, na dzień dzisiejszy, m.in. akta sprawy [...] znajdują się w sądzie.

W związku z powyższym w momencie rozpatrywania wniosków z dnia [...] Starosta B. nie posiadał w swoich zasobach objętej wnioskami informacji. Żądane informacje znajdowały się już w SKO w K., o czym wnioskodawcę poinformowano. Jednocześnie wnioskodawcę poinformowano, że w celu uzyskania decyzji PINB znak [...] z dnia [...], wniosku PINB w B. znak [...] z dnia [...] (wraz z protokołem z oględzin z dnia [...], mapą z [...] i kolorowymi zdjęciami w ilości 21 sztuk) należy zwrócić się z wnioskiem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., ponieważ dokumenty te znajdują się w jego zasobach.

Jeżeli organ nie posiada wnioskowanej informacji, to ma obowiązek poinformować o tym wnioskodawcę. Jak bowiem podkreślił NSA w wyroku z 12 marca 2014 roku (sygn. akt I OSK 444/14), brak przekazania przez kierownika samorządowej jednostki organizacyjnej, że jednostka ta danej informacji nie posiada, jest stanem bezczynności. W takim przypadku nie jest w szczególności możliwe odmówienie udostępnienia informacji, bowiem, zgodnie z wyrokiem WSA w Gliwicach z 25 listopada 2010 r. (sygn. akt IV SA/G1 669/10), odmowa udzielenia informacji publicznej przewidziana jest wyłącznie w określonych w ustawie przypadkach.

W odpowiedzi na wniosek z dnia [...] wnioskodawca został poinformowany, że żądane informacje nie posiadają charakteru informacji publicznej, jak również nie znajdzie w przedmiotowym zakresie zastosowania powołany we wniosku art. 28 K.p.a., ponieważ w sprawie zakończonej decyzją Starosty B. z dnia [...], znak [...] wnioskodawcy nie posiadali statusu strony postępowania. Szczegółowo wyjaśniono również, że:

"Żądanie dotyczące stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej. Należy przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, w którym dokonując wykładni art. 6 o dostępie do informacji Sąd ten stwierdził, iż informacja publiczna odnosi się do określonych danych, a nie jest środkiem ich kwestionowania (Wyrok NSA I OSK 1500/12 z 10 października 2012 roku).

Starosta B. nie wytworzył dokumentów wskazanych w żądaniu, jak również nie jest w ich posiadaniu. "Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia w sytuacji, gdy owa informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. W sytuacji, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia" (wyrok WSA w Warszawie, II SAB/Wa 95/10).,

W zakresie wydania uwierzytelnionych odpisów zawiadomienia Wójta Gminy B. z dnia [...], znak [...], na podstawie art. 66 § 1 K.p.a., zawiadomiono, że w przedmiotowej sprawie należy wnieść odrębne podanie do organu właściwego - Wójta Gminy B.. Jednocześnie, zgodnie art. 66 § 2 K.p.a. poinformowano, że odrębne podanie złożone zgodnie z niniejszym zawiadomieniem, w terminie czternastu dni od daty doręczenia zawiadomienia uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania.

Powyższe wynika z faktu, że żądane postanowienie wytworzone zostało przez Wójta Gminy B. w sprawie prowadzonej przez ten organ. Dostęp do akt sprawy, w tym również dokumentów urzędowych i uzyskanie z nich uwierzytelnionych odpisów przysługuje wyłącznie stronie na podstawie art. 73 § 1 i 2 K.p.a., zgodnie z którym strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Wobec powyższego, mając na uwadze fakt, że zawiadomienie z dnia [...], znak [...] zostało wytworzone przez Wójta Gminy B. i znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez ten organ, należy stwierdzić, że to Wójt Gminy B. jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o wydanie uwierzytelnionych odpisów ww. dokumentu."

Zdaniem Starosty, rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z regulacją przyjętą w ustawie o dostępie do informacji publicznej, następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej - w formie decyzji. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności".

Jednakże żądana informacja, aby mogła być zakwalifikowana jako informacja publiczna winna dotyczyć sfery faktów. A więc pytanie objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej powinno dotyczyć konkretnych faktów, a nie ocen, czy motywów działania organu. Informacje publiczne odnoszą się bowiem do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania (wyrok WSA z dnia 15 stycznia 2013 r. w Łodzi, II SAB/Łd 142/12; wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r. w Warszawie, II SA 4059/02).

Żądanie dotyczące stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej.

Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia w sytuacji, gdy owa informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. W sytuacji, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia, (wyrok WSA w Warszawie, II SAB/Wa 95/10)

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że nieposiadanie informacji nie uprawnia w szczególności do wydania w sprawie decyzji administracyjnej, a zawiadomienie wnioskodawcy powinno przybrać formę zwyczajnego pisma(sygn. akt II SAB/Kr 46/14).

Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji (sygn. akt II SAB/Lu 586/13):

nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno -technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), albo

nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu ( postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej),

albo

- nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Jeżeli podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie posiada tej informacji, wówczas powinien w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku powiadomić o tym wnioskodawcę na piśmie, przy czym informacja taka nie wymaga formy decyzji administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2010 r., I OSK 1644/09 -publ. CBOSA).

Informacja o braku informacji w zasobach zobowiązanego oraz informacja, że żądane informacje nie posiadają charakteru informacji publicznej usuwa stan bezczynności organu w zakresie udostępnienia danych, o jakie wniósł uprawniony. Skarga w takim przypadku nie jest zasadna. Starosta nie zgodził się również ze stwierdzeniem skarżących, że w niniejszej sprawie powinna być wydana decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej.

Skoro zatem wnioski z dnia [...] zostały załatwione w terminie określonym przepisami regulującymi sposób postępowania organów administracji nie sposób uznać, że Starosta B. nie dopełnił ustawowego obowiązku, narażając się na zarzut bezczynności. W związku z powyższym również żądanie skarżących w zakresie "zasądzenia od organu - Starosty Powiatu B. na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości [...] zł" oraz "zasądzenia od organu - Starosty Powiatu B. na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania" jest bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Kontrola ta, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Prawo dostępu do informacji publicznej ma konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej służy ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej(Dz.U. z 2015 r., poz.2058), która w art. 1 wskazuje, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tym akcie prawnym. W przepisie art. 6 ust. 1 ustawy, ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną.

W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych.

Orzecznictwo sądów administracyjnych uznaje, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej może wystąpić w następujących sytuacjach:

- zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek, a więc organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Ten rodzaj bezczynności występuje również wtedy, gdy zobowiązany odpowiedział tylko na część pytań zawartych we wniosku. Udzielenie tylko częściowej odpowiedzi powoduje, że zobowiązany nadal pozostaje w bezczynności w pozostałej części wniosku.

- zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w art. 13, stosownych czynności;

- zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, może powodować jego uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takiej sytuacji należy traktować jako nieudzielanie żądanej informacji;

- zobowiązany twierdzi, że informacji nie posiada, ale powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych informacji, a powiadomienie takie powinno zawierać informację dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz inne dane, która mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy;

- zobowiązany pisemnie poinformował wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji gdy taką informacją publiczną jest. W przeciwnym razie w takiej sytuacji wnioskodawca nie miałby prawnej możliwości uzyskania żądanej informacji publicznej.

Podsumowując, stwierdzić należy, iż na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie dokonał czynności materialno-technicznej bądź też nie wydał decyzji. Dla dopuszczalności skargi nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów czynność nie została dokonana, a decyzja podjęta, w szczególności czy bezczynność spowodowana była zawinioną bądź niezawinioną opieszałością, czy też wiązała się z przekonaniem podmiotu, że stosowna czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, a decyzja podjęta (tak NSA w sprawie sygn. akt I OSK 2093/14). Skład sądu orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to całkowicie podziela.

Na wniosek skarżących z dnia [...] Starosta udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...], doręczonym skarżącym dnia [...], informując, że nie posiada żądanej informacji, gdyż akta administracyjne sprawy obecnie znajdują się w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. ze względu na toczące się postępowanie administracyjne. Równocześnie poinformował skarżących, że niektóre dokumenty znajdują się w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w B.

Z kolei na wniosek z dnia [...] (data wpływu [...]) Starosta udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...]. Organ ponownie poinformował, że nie dysponuje aktami administracyjnymi, a tym samym nie jest w posiadaniu informacji publicznej. Odpowiedź ta doręczona została skarżącym w dniu [...] z tym, że pierwsza próba doręczenia miała miejsce [...] – co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma.

Wniosek skarżących z dnia [...] wpłynął do organu [...]. Starosta udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...]. Odpowiedź tę doręczono skarżącym dnia [...] z tym, że próby doręczenia podejmowano [...] ale adresatów nie zastano.

Organ podkreślił, że informacja publiczna może dotyczyć tylko sfery faktów, a nie ocen. Tak więc pytanie, czy brak decyzji środowiskowej przed wydaniem zezwolenia na zbieranie i transport odpadów spełniał wymogi formalne, nie dotyczy sfery faktów – nie dotyczy więc informacji publicznej.

W zakresie żądania informacji dotyczącej usunięcia odpadów Starosta wyjaśnił, że nie wytworzył dokumentów wskazanych we wniosku, ani nie jest w ich posiadaniu. Równocześnie wyjaśnił także, że wydanie uwierzytelnionych odpisów zawiadomienia Wójta Gminy B. możliwe jest jedynie przez organ który dokument wytworzył i w którego aktach administracyjnych ten dokument się znajduje.

W ocenie sądu, nie można Staroście B. zarzucić bezczynności w rozpatrywaniu wniosków o udzielenie informacji publicznej.

Sądowi z urzędu jest wiadomo, że skarga T.B. i M.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów o sygn. akt II SA/Sz 1125/16 jeszcze nie została rozstrzygnięta przez tut. sąd ( rozprawa przewidziana jest na 2.06.2016 r. ), a więc całość akt sprawy w dacie składania przedmiotowych wniosków o udostępnienie informacji publicznej znajdowała się w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K., a następnie w sądzie. Brak akt stanowił zatem podstawę do udzielenia odpowiedzi, że żądane dokumenty nie są w posiadaniu organu, a więc niemożliwe jest udzielenie informacji publicznej poprzez ich udostępnienie, jak również udzielenie informacji co do okoliczności podejmowania określonych rozstrzygnięć. Odpowiedź taka została udzielona w formie prawidłowej, a więc w formie pisma skierowanego do wnioskodawców i wyjaśniającego niemożność udzielenia informacji.

Podobnie stwierdzenie, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej, bowiem wnioskodawca oczekuje oceny, a nie konkretnego faktu, nie wymagało innej formy niż pismo zawierające stosowne wyjaśnienie.

Forma decyzji, przewidziana została w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ma zastosowanie jedynie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej(z uwagi na ograniczenia z art. 5 tej ustawy lub - w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, a więc gdy zachodzą określone w tym przepisie przesłanki do umorzenia postępowania.

Odpowiedzi na wnioski z dnia [...] zostały przez Starostę B. udzielone w terminie 14. dni od dnia ich wpływu do organu. W tym zakresie, doręczenia pisma po upływie tego terminu z powodu wcześniejszej nieobecności skarżących pod adresem wskazanym dla doręczeń, nie można uznać za udzielenie odpowiedzi po terminie z uwagi na niestosowanie przepisów K.p.a. w odniesieniu do doręczeń.

Starosta B. w każdym przypadku podejmował właściwe czynności w przewidzianym prawem terminie, stąd nie można mówić o bezczynności organu, co z kolei czyni skargę i wnioski w niej zawarte za bezskuteczne.

Dodać także należy, że zgodnie z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd jedynie uwzględniając skargę może zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu albo dokonania czynności, stwierdzić, że bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także orzec o wymierzeniu organowi grzywny lub przyznać od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej.

Skoro sąd nie stwierdził bezczynności ani przewlekłości postępowania w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.