Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 635/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d) i pkt 9, art. 12 ust. 7, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 3 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 106 par. 3, art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 7 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, , Protokolant Referent-stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 roku sprawy ze skargi I. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267, ze zm.) – zwanej dalej: "k.p.a." - w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) – zwanej dalej: "Prawem budowlanym" – po rozpatrzeniu odwołania I.B. od decyzji Starosty [...] z dnia [...]., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej działki o nr ewid. 397 i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Z akt sprawy wynikało, że Starosta [...], opisaną wyżej decyzją zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej typu Vestas V100-2MW o mocy do 2000 kW, oznaczonej w projekcie jako EW-8 R. wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym oraz zjazdem z drogi gminnej na działkach o nr ewid. 413, 414, 411/3, 412, 415 i 397, położonych w miejscowości R. gm. W.

W odwołaniu od tej decyzji I.B. zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych, dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, bowiem obszar ten został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, a w szczególności elektrowni wiatrowych, usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...], nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach, a w oparciu o którą to decyzję organ poczynił swoje ustalenia.

Wojewoda wskazał, że projektowana inwestycja położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw B., G.- Ł., R., Z., K., M.D. i fragmencie miasta W., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy i Miasta W. z [...]. Zgodnie z ustaleniami tego planu działki, na których zlokalizowana jest inwestycja położone są na terenie oznaczonym symbolem 9R-EW, przeznaczonym pod uprawy rolne z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz symbolem KDW1 przeznaczonym pod drogi wewnętrzne (niepubliczne), stanowiące obsługę terenów upraw rolnych oraz obsługę urządzeń elektrowni wiatrowych. Powyższy plan dopuszcza w obrębie terenów przyległych do elektrowni wiatrowych oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1R-EW do 14R-EW zasięg rzutu poziomego śmigła elektrowni wiatrowej, z zastrzeżeniem poszanowania praw osób trzecich. Wojewoda stwierdził, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołując się na regulację § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko organ wskazał, że inwestycja należy do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Dalej zauważono, że inwestycja jest również zgodna z ustaleniami, załączonej do wniosku decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Z charakterystyki przedmiotowego przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji środowiskowej wynika, iż projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenach upraw rolnych, a najbliższa zabudowa znajduje się w odległości co najmniej 500 m od najbliższej turbiny, w związku z tym nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenie zabudowy mieszkalnej. Natomiast tereny w bezpośrednim sąsiedztwie turbin (tereny rolnicze) nie są normowane akustycznie. W decyzji środowiskowej określono ponadto, że przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie oddziaływania elektrowni wiatrowej na środowisko w zakresie klimatu akustycznego.

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego inwestor przedłożył dodatkowo postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...]., wyjaśniające treść decyzji środowiskowej, z którego wynika, że owa decyzja obejmuje wszystkie turbiny, wchodzące w skład Parku elektrowni wiatrowych "W. LS" oraz wszystkie działki ewidencyjne, na których posadowione będą wieże, a także działki ewidencyjne, wynikające z zasięgu oddziaływania rotora.

Zdaniem organu, załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane.

Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, który to obszar określony został bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w powołanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Wojewoda stwierdził, że decyzja środowiskowa nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, natomiast jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Wojewoda podkreślił także, iż realizacja spornej inwestycji nie utrudni możliwości korzystania z użytkowanej rolniczo działki skarżącej, zgodnie z przeznaczeniem.

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego wniosła I.B., zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych, dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, bowiem obszar ten został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu, które nie zostały wskazane w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...]. o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o którą organ poczynił ustalenia. Skarżąca zarzuciła, że decyzja środowiskowa złożona przez wnioskodawcę wraz z wnioskiem jest wadliwa, gdyż nie określa prawidłowo obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych będących jej przedmiotem, a ponadto na dzień wydania przedmiotowej decyzji jest nieaktualna, wobec wybudowania w obszarze oddziaływania elektrowni, co do których została wydana nowych obiektów (przedsięwzięć), których oddziaływanie będzie się kumulowało z obiektem, którego dotyczy przedmiotowa sprawa. W bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięć objętych decyzją środowiskową powstała Farma I., znajdująca się na obszarze gminy W. oraz B. Farma ta składa się z kilkunastu elektrowni wiatrowych, z których najbliższe są usytuowane w odległości ok. 600 m od elektrowni wiatrowych objętych decyzją środowiskową z dnia [...]. Fakt powstania Farmy I. jest znany Staroście [...] z urzędu, gdyż wydawał pozwolenia na budowę ww. elektrowni wiatrowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2016r., sygn. akt II SA/Łd 526/15, oddalił skargę, podnosząc w uzasadnieniu, że w art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ architektoniczno – budowlany został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Tym samym, ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi określonymi w aktach wykonawczych do Prawa budowlanego. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane.

Sąd podkreślił, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany.

W ocenie Sądu, przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przedmiotowe zamierzenie budowlane organy administracji wykonały w prawidłowy sposób spoczywające na nim obowiązki wynikające z przepisów prawa. W szczególności projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd zgodził się z organami administracji, iż przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył wydaną dla przedmiotowej inwestycji, ostateczną decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta korzystając z przymiotu ostateczności wiąże m.in. organ wydający decyzje o pozwoleniu na budowę – art. 86 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1235 ze zm.). Analiza owej decyzji środowiskowej nie pozwala na wyprowadzenie wniosków o wadliwości konkluzji organów obu instancji nt. zgodności przedłożonego projektu inwestycji z postanowieniami decyzji środowiskowej.

Jak wskazano, skarżąca w postępowaniu administracyjnym oraz w skardze podnosiła kwestię wadliwości decyzji środowiskowej, zarzucając jej nieprawidłowe określenie zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji. Zdaniem Sądu, zarzuty te w toku postępowania, dotyczącego pozwolenia na budowę nie mogły odnieść spodziewanego przez skarżącą rezultatu z uwagi na treść art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Związanie organów architektoniczno-budowlanych treścią decyzji środowiskowej nie tylko nie pozwala na badanie jej legalności w toku postępowania o pozwolenie na budowę, ale wręcz nakazuje podporządkowanie się jej postanowieniom w toku tegoż postępowania i badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z warunkami środowiskowymi w niej określonymi.

Ponadto sąd zaznaczył, że nie budzi zastrzeżeń konkluzja organów, iż przedłożony projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jak również został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, a nadto spełnia wymogi określone w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462 ze zm.). Inwestor posiada prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja.

Z uwagi na powyższe organ nie miał podstaw, aby odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w przywołanych przepisach na takie załatwienie sprawy nie zezwala art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wniesionej przez I.B., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017r., wydanym w sprawie o sygn.akt II OSK 1687/16 uchylił powyższy wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W motywach orzeczenia wskazał, iż za uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz.718 ze zm.), bowiem w skardze złożonej do WSA zasadniczo zakwestionowano ustalony w sprawie obszar oddziaływania elektrowni wiatrowej objętej decyzją o pozwoleniu na budowę, przy czym zarzuconą wadę decyzji powiązano z brakiem zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, a konkretnie elektrowni wiatrowych, usytuowanych w pobliżu spornego obiektu. W szczególności podniesiono, że złożona przez inwestora decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 1 czerwca 2012r. nie zawiera prawidłowych ustaleń co do obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych, będących jej przedmiotem, a ponadto na dzień wydania pozwolenia na budowę nie była już aktualna wobec wybudowania w obszarze oddziaływania przedmiotowej elektrowni innej Farmy, składającej się z kilkunastu elektrowni wiatrowych. Skarżąca wskazała w skardze na szereg uciążliwości, które będą wynikać z kumulatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowych na jej nieruchomość i środowisko przyrodnicze na danym obszarze.

Zdaniem NSA, przytoczone w skardze zarzuty nie zostały przez Sąd Wojewódzki poddane właściwej analizie na płaszczyźnie stanu faktycznego sprawy, jak też przepisów prawa materialnego i procesowego, wyznaczających kryteria legalności kontrolowanych decyzji. Mianowicie postawione przez stronę skarżącą zarzuty powinny być ocenione zasadniczo w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stanowiącego o obowiązku sprawdzenia przez właściwy organ zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowania, o której mowa w art. 71 ust. 1 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: "ustawa z dnia 3 października 2008r."), przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d) oraz pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którą obiekty budowlane należy projektować i budować zapewniając m.in. spełnienie wymagań podstawowych dotyczących ochrony środowiska oraz zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Oczywiście w zakresie wymienionych dnień Sąd Wojewódzki powinien ocenić również kompletność zebranego materiału dowodowego oraz prawidłowość ustalonych okoliczności faktycznych.

W ocenie NSA, wymienionych obowiązków Sąd Wojewódzki nie wypełnił, ograniczając się tylko do stwierdzenia bezskuteczności zarzutów, podniesionych przez skarżącą z uwagi na treść art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008r. przewidującego, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, a w tym decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zaznaczył, że związanie organów architektoniczno-budowlanych treścią decyzji środowiskowej nie tylko nie pozwala na badanie jej legalności w toku postępowania o pozwoleniu na budowę, ale wręcz nakazuje podporządkowanie się jej postanowieniom w toku tegoż postępowania i badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z warunkami środowiskowymi w niej określonymi.

Nie kwestionując powyższej konstatacji, NSA podkreślił, że uwagi Sądu Wojewódzkiego co do skutków wiążącej decyzji środowiskowej nie wyczerpują wszystkich spornych kwestii wynikających z zarzutów skargi oraz nie uwzględniają w pełni wszystkich zależności występujących pomiędzy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a decyzją o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono, że wynikające z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008r. związanie decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie zwalnia organu architektoniczno-budowlanego od obowiązku sprawdzenia rozwiązań projektowych w kontekście wymagań ochrony środowiska w zakresie szerszym niż to wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, gdy nie zawsze możliwe jest określenie wszystkich czynników środowiskowych, które mogą wystąpić w trakcie realizacji inwestycji budowlanej. Przyjmuje się również, że według treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę samodzielnie ocenia zgodność planowanej inwestycji z wymogami ochrony środowiska, nie ograniczając się wyłącznie do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (v. Prawo ochrony środowiska, pod red. J. Stelmasiaka, LexisNexis 2010, s. 115; Ochrona środowiska w procesie inwestycyjno-budowlanym, M. Zakrzewska, LexisNexis Warszawa 2010, s. 129; Pozwolenie na budowę, A. Ostrowska, LexisNexis 2009, s. 162).

Sąd kasacyjny wskazał, że mając na uwadze cel postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania konkretnego przedsięwzięcia na środowisko należy założyć, że jego wyniki powinny umożliwić zidentyfikowanie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz wypracowanie rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne skutki realizacji inwestycji. Z kolei decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna umożliwić uzyskanie przez organ architektoniczno-budowlany pełnej wiedzy, niezbędnej do oceny wymagań ochrony środowiska, których zachowanie warunkuje udzielenie pozwolenia na budowę. Rzeczą więc organu weryfikującego projekt budowlany jest analiza decyzji środowiskowej, raportu i całego zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem jego przydatności do rozstrzygnięcia sprawy. Jednym z zagadnień, które wiąże się ze środowiskowymi uwarunkowaniami realizacji przedsięwzięcia budowlanego jest kwestia obszaru oddziaływania danego obiektu określanego w celu ustalenia ograniczeń w zagospodarowaniu wyznaczonego terenu (art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). To właśnie na etapie rozpoznawania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki przez inwestora i wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z działek sąsiednich. W orzecznictwie zwrócono uwagę na potrzebę samodzielnego badania przez organ architektoniczno-budowlany okoliczności dotyczących obszaru oddziaływania przewidzianego do realizacji obiektu budowlanego (w kontekście ustalania kręgu stron na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego), niezależnie od związania ustaleniami decyzji środowiskowej (por. wyrok NSA z 10 marca 2015r., II OSK 353/14).

NSA wskazał następnie, że kolejnym zagadnieniem wiążącym się z ochroną interesów osób trzecich, których nieruchomości pozostają w obszarze oddziaływania obiektu, jest kumulacja przedsięwzięć, znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać obiekt, będący przedmiotem konkretnego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Ubocznie wskazano na regulacje art. 63 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 2 ustawy z 3 października 2008r., dotyczące tego zagadnienia. W niniejszej sprawie zarzuty podnoszone przez skarżącą w odwołaniu, a następnie w skardze wymagały analizy zagadnień dotyczących ewentualnej kumulacji oddziaływania przedmiotowej elektrowni wiatrowej z innymi elektrowniami, które według twierdzeń skarżącej zrealizowane zostały w ramach innego przedsięwzięcia. Sąd Wojewódzki powinien zatem na podstawie materiału zawartego w aktach sprawy zweryfikować zarzuty sformułowane przez skarżącą. Konieczne było sprowadzenie stanowiska organu odwoławczego zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak też wnioskowania przedstawionego w przedmiocie oddziaływania spornego obiektu na środowisko, a w szczególności oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w tym należące do skarżącej. Celem wyjaśnienia istotnych wątpliwości związanych z zarzutami zawartymi w skardze Sąd Wojewódzki powinien rozważyć przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z decyzji środowiskowych i ewentualnego pozwolenia na budowę Farmy I., która według skarżącej powinna być uwzględniona przy ocenie oddziaływania spornej elektrowni wiatrowej.

W ocenie NSA niewątpliwie analiza decyzji wydanych dla obu przedsięwzięć inwestycyjnych, jak też danych wynikających z raportu sporządzonego dla przedmiotowej elektrowni wiatrowej, pozwoliłaby Sądowi Wojewódzkiemu na merytoryczną ocenę zarzutów postawionych przez skarżącą. Tymczasem Sąd Wojewódzki w rozważaniach prawnych pominął istotne kwestie powołane w skardze i ograniczył się do stwierdzenia, że z racji na unormowanie art. 86 ustawy z 3 października 2008r. wadliwości decyzji środowiskowej nie mogły być badane w sprawie pozwolenia na budowę. Z przyczyn przedstawionych wyżej należy poczynić dodatkowe zastrzeżenie co do mocy wiążącej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sprawach prowadzonych na dalszych etapach procesu inwestycyjnego.

NSA podkreślił, że niewątpliwie związanie organu architektoniczno-budowlanego decyzją środowiskową jest zbliżone do relacji zachodzącej pomiędzy decyzją w przedmiocie warunków zabudowy i pozwolenia na budowę. Dlatego uprawnione jest wnioskowanie, że organ architektoniczno-budowlany prowadzący postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę nie może we własnym zakresie uchylić się od respektowania ostatecznej decyzji środowiskowej, a więc nie może jej samowolnie kontrolować lub modyfikować. Przyjmuje się jednak, że w sytuacji gdy organ architektoniczno-budowlany nabierze przekonania, iż któryś z elementów decyzji środowiskowej narusza prawo, to nie może tego zignorować, ale musi – w celu doprowadzenia stanu istniejącego do stanu zgodnego z prawem – zawiadomić organ właściwy do wszczęcia postępowania weryfikującego tj. wznowieniowego lub nieważnościowego (v. K. Gruszecki, Komentarz do art. 86 ustawy z 3 października 2008 r. SIPLex). Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ma obowiązek w ramach własnych kompetencji sprawdzić rozwiązania projektowe w świetle wymogów ochrony środowiska, niezależnie od wymagań określonych w decyzji środowiskowej. Tych wszystkich aspektów sprawy Sąd Wojewódzki nie uwzględnił w ocenie przedstawionej w uzasadnieniu wyroku, czym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć jednak trzeba, że wadliwość kontroli sądowej nie polegała na tym, że Sąd Wojewódzki uznał za prawidłowe określenie obszaru oddziaływania spornej inwestycji, jak zarzucono w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, lecz na tym, że niewystarczająco zweryfikował ustalenia przyjęte w tym zakresie przez organy obu instancji. Jak zostało omówione wyżej, Sąd Wojewódzki nie odniósł się do istotnych kwestii prawnych i faktycznych podniesionych w zarzutach skargi, uniemożliwiając tym samym sformułowanie merytorycznych zarzutów kasacyjnych, a w konsekwencji uniemożliwiając właściwą kontrolę kasacyjną. W takim stanie sprawy konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku celem ponownego rozpoznania sprawy i usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Pismem z dnia 7 listopada 2017r. pełnomocnik uczestniczki postępowania "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu ww. pisma podniesiono, że zaakcentowana w wyroku NSA sprawa kumulowanego oddziaływania niniejszego przedsięwzięcia oraz Farmy [...] I. jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 66 ust. 1 pkt 3b), art. 77 ust. 5 pkt 2, art. 82 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz ugruntowaną praktyką w sprawach środowiskowych zagadnienie to było przedmiotem najpierw ujęcia w raporcie środowiskowym, przygotowanym na potrzeby postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zaś następnie rozpoznania przez wyspecjalizowany organ ochrony środowiska (RDOŚ w Ł.) oraz organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności podniesiono, że w raporcie środowiskowym zostało opisane, poddane analizie i ocenione skumulowane oddziaływanie realizowanej przez inwestora farmy wiatrowej W. razem z planowanymi lub zrealizowanymi inwestycjami sąsiednimi, w tym także Farmą [...] I.. Konsekwentnie nie istnieje żaden rzeczywisty problem "nieznanego" lub też "nieuwzględnionego" oddziaływania farm sąsiednich, w szczególności Farmy [...] I.. Zagadnienie to - zgodnie z przepisami ustawy środowiskowej – zostało rozpoznane, ocenione i uwzględnione przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedsięwzięcie - na warunkach określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - zostało więc dopuszczone do realizacji przy uwzględnieniu planowanych lub zrealizowanych inwestycji sąsiednich, w tym także Farmy [...] I.. Jednocześnie podkreślono, że zgodnie z zasadami przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wyrażonymi w art. 63 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 66 ust. 1 pkt 3b) oraz art. 77 ust. 5 pkt 2 ustawy środowiskowej, także przy dokonywaniu oceny oddziaływania na środowisko każdego kolejnego nowego przedsięwzięcia ocena taka będzie musiała wziąć pod uwagę oddziaływanie skumulowane z innymi wcześniejszymi przedsięwzięciami zarówno zrealizowanymi jak i planowanymi, w tym Farmą [...] I. oraz farmą wiatrową W., realizowaną przez inwestora. Wbrew również nieprecyzyjnym i wprowadzającym w błąd twierdzeniem skarżącej odległość planowanej inwestycji od elektrowni wiatrowych będących częścią FW I. jest o wiele większa niż sugeruje się to w stanowisku skarżącej. Jak wynika bowiem z zestawienia miejsca położenia elektrowni wiatrowej EW8 (będącej przedmiotem niniejszego postępowania) oraz najbliższych elektrowni wiatrowych składających się na FW I. jest to odległość ok. 1,8 km, co sprawia, że w tym konkretnym przypadku jakikolwiek wzajemny wpływ na siebie tych inwestycji jest znikomy, o ile w ogóle występuje.

Ponadto pełnomocnik uczestniczki postępowania wskazał, że zgodnie z uzyskaną przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach inwestor jest uprawniony do realizacji inwestycji składającej się z czternastu elektrowni wiatrowych. W toku realizacji inwestycji inwestor zrezygnował jednakże z realizacji jednej elektrowni wiatrowej i wystąpił o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wyłącznie dla 13 elektrowni wiatrowych, co jest wiadome skarżącej. Co więcej, również moc turbin realizowanych w oparciu o pozwolenie na budowę (2MW) jest niższa niż maksymalna moc dopuszczalna na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z powyższego wynika, że inwestor realizuje obecnie farmę wiatrową o mniejszym wpływie na środowisko, w tym wpływie skumulowanym z innymi przedsięwzięciami, niż poddana analizie i dopuszczona na podstawie uzyskanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodatkowo podniesiono także, że ostatecznym postanowieniem z dnia [...] Burmistrz Gminy i Miasta W., działając na podstawie art. 72 ust. 4 i 4a ustawy środowiskowej stwierdził, że realizacja farmy wiatrowej W. przebiega etapowo oraz że nie zmieniły się warunki, określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej dla tej inwestycji. Postanowienie to zostało wydane przez organ, który wydał decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach po dokonaniu analizy aktualnego stanu środowiska. Burmistrz Gminy i Miasta W. w uzasadnieniu wydanego postanowienia stwierdził, że nie zaszły żadne zmiany w środowisku, które determinowałyby ewentualną zmianę warunków, określonych w wydanej dla tej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Co znamienne, postanowienie to zostało wydane już po wydaniu decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, której zaskarżenie jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Niezależnie od powyższego, w ocenie pełnomocnika uczestniczki postępowania, art. 86 ustawy środowiskowej powinien być czytany łącznie z przepisami rozdziału 4 (art. 88 i n.) ustawy środowiskowej. Przepisy te enumeratywnie określają sytuację, w której dane przedsięwzięcie podlega - w toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę - ponownej ocenie oddziaływania na środowisko, tj. badana jest aktualność ocen, prognoz i dokumentacji środowiskowej (raportu). Przepisy te muszą być interpretowane ściśle i są to jedyne przypadki możliwej merytorycznej oceny środowiskowej przedsięwzięcia w toku postępowania "głównego". W istocie bowiem, na co wskazuje geneza przepisów ustawy środowiskowej, procedura ta jako rodzaj postępowania wstępnego przejęła całość kwestii środowiskowych, którymi do tej pory zajmowały się organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Dodatkowo, pojęcie sprawdzenia zgodności z "wymaganiami ochrony środowiska", o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie może być rozumiane jako uprawnienie organów administracji architektoniczno-budowlanej do kwestionowania ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ani przeprowadzania ponownej oceny środowiskowej, czy też samodzielnej oceny rozstrzygniętych już kwestii. Wyłącznie w enumeratywnie wymienionych w ustawie przypadkach taka ponowna ocena jest możliwa. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego pełnomocnik uczestniczki postępowania podniósł, że rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu z warunkami określonymi w tym rozstrzygnięciu. Istnieje niepodważalne iunctim pomiędzy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, a decyzją o pozwoleniu na budowę.

Podkreślono również, że z istoty decyzji środowiskowej oraz całej procedury określonej w ustawie środowiskowej wynika, że wszelkie wymogi ochrony środowiska muszą być w niej uwzględnione.

Zdaniem pełnomocnika uczestniczki postępowania, przyjęcie odmiennej interpretacji prowadzi do paraliżu postępowań. Dokumentacja środowiskowa jest materiałem wysoko wyspecjalizowanym, a jednocześnie bardzo obszernym. Postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko są bardzo czasochłonne, a w przypadku farm wiatrowych, ze względu na konieczność przeprowadzenia co najmniej rocznych monitoringów ornitologicznego i chiropterologicznego oraz notoryczne protesty przeciwników inwestycji, okres ich trwania częściej liczy się w latach niż miesiącach. Nie może zatem być tak, że zarzuty "środowiskowe" powtarzane są bez końca we wszystkich postępowaniach po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i zobowiązują organy i sądy do zapoznawania się z materiałem dowodowym innych spraw. Takie ujęcie prowadzi do czynienia z każdego postępowania dotyczącego danego zamierzania dodatkowego postępowania środowiskowego, co nie tylko stoi w sprzeczności z przywołanymi przepisami, ale wzmacnia jeszcze przewłokę w rozpoznawaniu spraw i sztuczne przedłużanie postępowań.

Na rozprawie w dniu 16 listopada 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowił zwrócić się do Wójta Gminy W. o nadesłanie akt postępowania, zakończonego decyzją nr [...] znak: [...], określającą środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie Elektrowni W. I, a ponadto zobowiązać pełnomocnika skarżącej do wskazania dowodów, których dopuszczenia żąda w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., a które odnoszą się do "udzielenia pozwolenia na budowę obiektów będących częścią przedsięwzięcia polegającego na budowie Elektrowni W. I" wskazując, iż powołany przepis upoważnia sąd administracyjny do dopuszczenia dowodu z dokumentu, nie zaś do jego poszukiwania.

W dniu 8 grudnia 2017r. Wójt Gminy W. przesłał do sądu akta sprawy zakończonej decyzją nr [...] znak: [...], określającą środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie Elektrowni W. I.

Pismem z dnia 22 stycznia 2018r. pełnomocnik skarżącej wniosła o zwrócenie się do Starosty [...] o przesłanie akt postępowań (o wskazanych przez nią znakach), które zakończone zostały decyzjami o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowych na terenie gminy W., celem przeprowadzenia dowodu z tych dokumentów.

Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 30 stycznia 2018r. uwzględniono ww. wniosek pełnomocnika skarżącej i zwrócono się do Starosty [...]o nadesłanie żądanych dokumentów.

W dniu 8 lutego 2018r. Starosta [...] przesłał do sądu wymagane akta administracyjne.

Z kolei w załączeniu do pisma z dnia 15 lutego 2018r. pełnomocnik uczestniczki postępowania "A" Sp. z o.o. w W. przesłał do sądu pełną wersję raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej "W. LS" gm. W., wraz z załącznikami i aneksami. Dodatkowo przesłano także oświadczenie autora raportu dotyczące spełnienia wymogów wynikających z ustawy środowiskowej.

Pełnomocnik uczestniczki postępowania dodał, że w kontekście przedmiotu postępowania i ustaleń dotyczących badania efektu skumulowanego, w raporcie jako wariant inwestycyjny brane pod uwagę były turbiny Vestas B112 3,0 MW (106,5 dB), tj. turbiny o większej mocy, większej średnicy wirnika i nieco większym oddziaływaniu akustycznym niż planowane do realizacji na podstawie uzyskanych pozwoleń na budowę Vestas V110 2 MW (106 dB). Tym samym rzeczywisty wpływ na środowisko realizowanego wariantu jest niższy niż wariantu badanego.

Pismem z dnia 20 lutego 2018r. pełnomocnik skarżącej wniósł o załączenie do akt sprawy akt postępowań nadesłanych przez Starostę [...]ego oraz akt nadesłanych przez Wójta Gminy W. (wraz z mapami zasięgu hałasu), ponadto załączonej do ww. pisma mapy planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w sołectwach: B., G.-Ł., R., Z., M., D., K. i fragmentu miasta W. z zaznaczonymi elektrowniami wiatrowymi Parku elektrowni wiatrowej "W. LS" oraz elektrowniami Farmy I. nr EW 02, EW 08, EW 01 wraz z zaznaczonymi odległościami oraz mapy zawierającej izolinie hałasu stanowiącej integralną część raportu oddziaływania na środowisko, złożonej przez inwestora w sprawie zakończonej decyzją środowiskową nr 3/12, na której wskazano trzy najbliższe turbiny farmy I. wraz z odległościami od turbin EW 10, EW 12, EW 13, a także wycinka mapy zasięgu hałasu w gminie W., na której wskazano dwie najbliższe turbiny Parku elektrowni wiatrowej "W. LS", tj. EW 12 i EW 13 wraz z odległościami na okoliczność kumulowania się elektrowni Farmy W.I z elektrowniami wiatrowymi Parku elektrowni wiatrowej "W. LS", w tym z turbiną wiatrową oznaczoną numerem EW 8, której dotyczy niniejszej postępowanie oraz znacznie mniejszej odległości farmy wiatrowej położonej w gminie W. (Farma I.) od Parku elektrowni wiatrowej "W. LS" niż wskazał to inwestor w postępowaniu zakończonym decyzją środowiskową nr 3/12 wydaną przez Burmistrza Gminy i Miasta W. Pełnomocnik skarżącej podniosła, że wbrew twierdzeniom inwestora, zawartymi w piśmie z dnia 7 listopada 2017r., odległość turbiny EW 01 od turbiny EW 12 farma W. LS to ok. 620 m, od turbiny EW 13 farma W. LS to ok. 720 m, a od turbiny EW 10 farma W. LS to ok. 1050 m. Z kolei odległość turbiny EW 02 od turbiny EW 12 farma W. LS to ok. 580 m, zaś odległość turbiny EW 08 od turbiny EW 12 farma W. LS to ok. 950 m.

W ocenie pełnomocnika skarżącej obszar oddziaływania turbin wiatrowych składających się na Park elektrowni wiatrowej "W. LS", w tym elektrowni oznaczonej nr EW 8 został błędnie określony w decyzji środowiskowej nr 3/12, co spowodowało konieczność zbadania przez organ architektoniczno-budowlany, w postępowaniu o pozwolenie na budowę, zgodności planowanej inwestycji z wymogami ochrony środowiska, szczególnie w zakresie kumulowania się oddziaływań.

Na rozprawie w dniu 21 lutego 2018r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę, natomiast pełnomocnik uczestniczki postępowania "A" Sp. z o.o. w W. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach.

W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, iż na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Użyte w art. 190 p.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa.

Oznacza to, iż za przesądzone uznać należało, iż obowiązkiem sądu rozpoznającego skargę było rozważenie postawionych przez stronę skarżącą zarzutów, co do prawidłowości ustaleń decyzji środowiskowej w zakresie obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych będących jej przedmiotem oraz jej nieaktualności, wobec wybudowania w obszarze oddziaływania przedmiotowej elektrowni innej farmy, składającej się z kilkunastu elektrowni wiatrowych i związanych z tym uciążliwości, które będą wynikać z kumulacji oddziaływań.

Oceny tej sąd I instancji winien przy tym dokonać w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit d oraz pkt 9 Prawa budowalnego. W zakresie wymienionych zagadnień Sąd Wojewódzki powinien również ocenić kompletność zebranego materiału dowodowego oraz prawidłowość ustalonych okoliczności faktycznych. Zarzut dotyczący kumulacji oddziaływań powinien natomiast zostać rozważony poprzez sprawdzenie prawidłowości stanowiska organu odwoławczego zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak też wnioskowania w przedmiocie oddziaływania spornego obiektu na środowisko, a w szczególności oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w tym należące do skarżącej. Celem zaś oceny istotnych wątpliwości Sąd Wojewódzki powinien rozważyć dopuszczenie dowodu uzupełniającego z decyzji środowiskowej i ewentualnego pozwolenia na budowę Farmy I. oraz dokonać analizy raportu sporządzonego dla przedmiotowej elektrowni wiatrowej, dla rozważenia zasadności zarzutów, zawartych w skardze.

Realizując powyższe wytyczne przeprowadzono uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., załączając do akt sprawy akta postępowania środowiskowego, rozstrzygniętego decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...]r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla Elektrowni W.I (nie istnieje bowiem obiekt określany mianem "Farma I."), obejmującej 19 turbin. Decyzja powyższa, utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., była również przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej (wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK1025/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Łd 844/13, oddalającego skargę). Do akt sprawy załączono również akta 16 spraw, prowadzonych przez Starostę [...], których przedmiotem było udzielenie pozwolenia na budowę. Inwestor przedłożył także raport środowiskowy, dotyczący przedsięwzięcia pod nazwą Farma Wiatrowa W. LS wraz z aneksami, w oparciu o który wydana została decyzja środowiskowa Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...]. Jak wynika z lektury obu raportów środowiskowych, ich autorzy badali skumulowane oddziaływanie zarówno elektrowni istniejących, jak i projektowanych. Raport sporządzony dla przedsięwzięcia pod nazwą W. LS, uwzględnia m.in. skumulowane oddziaływanie elektrowni znajdujących się i projektowanych na terenie Gminy W. (powyżej 10, str. 42-44 aneksu do raportu ze stycznia 2012r.). Jak wynika z ich lektury, żadna z elektrowni wiatrowych, znajdujących się w lokalizacji W. I nie jest położona w odległości mniejszej niż 1,7 km od elektrowni, będącej przedmiotem niniejszego postępowania pozwoleniowego. Najbliżej położone są dwie elektrownie w T. (nie zaś I.), przy czym są to odległości odpowiednio – 1,69 km i 1,79 km. W piśmie z dnia 20 lutego 2018r. skarżąca wskazuje odległości odpowiednio – od 580 m do 950 m, jednakże nie od elektrowni, będącej przedmiotem niniejszego postępowania (EW 8), lecz od innych elektrowni, których dotyczy decyzja środowiskowa tj. EW 10 i EW 12, oddalonych od elektrowni, będącej przedmiotem niniejszego postępowania o ponad 1 km – współrzędne źródła str. 26 raportu. W podawanej przez skarżącą w uzasadnieniu skargi odległości około 600 m od elektrowni EW8 nie została również ulokowania żadna inna elektrownia wiatrowa, która nie miałaby umocowania w decyzji środowiskowej z dnia [...]. (mogą być to co najwyżej elektrownie EW 7 i EW 6, lokowane na podstawie tejże decyzji).

Oznacza to po pierwsze, że nie są prawdziwe zarzuty skargi o rzekomej "nieaktualności decyzji środowiskowej, wobec wybudowania w obszarze oddziaływania elektrowni nowych obiektów, których oddziaływanie będzie się kumulowało z obiektem, którego dotyczy przedmiotowa sprawa." Po wtóre: w odniesieniu do błędnego, jak podaje skarżąca, określenia współoddziaływania elektrowni wiatrowych w ramach farm W. I i W. LS skarżąca podnosi zarzuty związane z niewłaściwym określeniem odległości od elektrowni EW 10 i 12 (w ramach inwestycji W. LS) oraz elektrowni położonych w T. (w ramach inwestycji W.I). Pomijając już przeto kwestię niedopuszczalnego przenoszenia zagadnień, rozstrzygniętych i ocenionych na etapie postępowania środowiskowego (jak wspomniano raporty środowiskowe w obu sprawach uwzględniają kumulację oddziaływań, skarżąca natomiast ustalenia te kwestionuje), tak formułowane zarzuty nie odnoszą się w najmniejszym stopniu do interesu prawnego skarżącej, badanego na gruncie ustawy Prawo budowlane. Zgodnie natomiast z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowalne przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uczynić to przy tym winien, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2017r. z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit d oraz art. 9 Prawa budowalnego, tj. zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących ochrony środowiska oraz zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Przedmiotem zainteresowania organu administracji architektoniczno – budowalnego są zatem uwarunkowania środowiskowe, w tym określone w decyzji środowiskowej, odnoszące się wszakże do obiektu lub obiektów, których dotyczy postępowanie pozwoleniowe. Działka skarżącej (o geodezyjnym numerze 410) położona jest w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej nr 8, będącej przedmiotem niniejszego postępowania pozwoleniowego. Działka ta posiada charakter rolny i takież przeznaczenie w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowani przestrzennego. Z tej racji teren ten nie podlega ochronie akustycznej. Wymagania ochrony środowiska, w tym w szczególności określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winny natomiast odnosić się, jak wspomniano, do przedsięwzięcia, objętego wnioskowanym pozwoleniem na budowę. Brak jest więc podstaw do wywodzenia wadliwego określenia obszaru oddziaływania projektowanej elektrowni (EW8) i związanego z tym nieprawidłowo określonego oddziaływania na nieruchomość skarżącej w oparciu o zarzuty, dotyczące kwestionowanych przez skarżącą odległości pomiędzy innymi elektrowniami w ramach przedsięwzięcia W. LS a elektrowniami, usytuowanymi w T. (w ramach przedsięwzięcia W. I), oddalonymi od działki skarżącej o blisko 2 km w linii prostej, usytuowanymi przy tym poniżej planowanej elektrowni i na południe od niej (działka skarżącej znajduje się natomiast powyżej EW8, na północ od niej).

W świetle powyższego podzielić należy stanowisko Sądu poprzednio orzekającego w niniejszej sprawie, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad, o których mowa w art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. Organy architektonoczno – budowlane, dokonały analizy i oceny wniosku inwestora w świetle wymagań, określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Nie budzi bowiem wątpliwości, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą nr [...] Gminy i Miasta w W. z dnia [...]. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw B., G.–Ł., R., Z., M., D. i fragmentu miasta W. (Dz.Urz.Woj.[...] z 2012r., poz. 2946), bowiem działki nią objęte, położone są na terenie oznaczonym w planie jako [...]- tereny upraw rolnych z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz [...] – tereny dróg wewnętrznych (niepublicznych) stanowiących obsługę terenów upraw rolnych oraz obsługę urządzeń elektrowni wiatrowych. Zdaniem Sądu, niewątpliwe jest również, iż przedłożony przez inwestora projekt jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, w tym w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ostateczna i funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja środowiskowa z dnia [...] określała środowiskowe uwarunkowania m.in. dla budowy elektrowni wiatrowej na działkach nr 412, 413 i 414 w obrębie R. (fabrycznie nowa o maksymalnej mocy do 3,0 MW, średnicy wirnika do 112 m, zawieszonego na wysokości do 119 m n.p.t.; wysokość całkowita elektrowni wiatrowej – wieży wraz ze śmigłem w pionie nad nią – do 175 m n.p.t. i maksymalnej mocy akustycznej turbin nie przekraczającej w porze dziennej i porze nocnej 106,5 dB). Zgodnie z postanowieniami decyzji środowiskowej elektrownia winna składać się z wieży rurowej wraz z jednym zespołem siłowni oraz generatora, wewnętrznej stacji transformatorowej (opcjonalnie) bądź oraz infrastruktury towarzyszącej tj. fundamentu o powierzchni do 900 m2, placu montażowego (na etapie budowy), placu manewrowego, wewnętrznej drogi dojazdowej szerokości do 5 m, transformatora zewnętrznego zlokalizowanego u podnóża wieży (opcjonalnie), podziemnej linii kablowej SN 915 kV). Przedłożony projekt budowalny realizuje powyższe wymagania, szczegółowo określone w cz. IV decyzji środowiskowej, odpowiada przeto wymaganiom ochrony środowiska, gdyż jak wynika z raportu środowiskowego dotrzymane zostaną standardy środowiskowe w odniesieniu do wszystkich normatywnie regulowanych zagadnień (oddziaływanie akustyczne, promieniowanie elektromagnetyczne niejonizujące). Jak natomiast wyżej wskazano, podnoszone przez skarżącą zarzuty, na etapie postępowania administracyjnego formułowane ogólnikowo i wskazujące na nieznajdujące oparcia w faktach okoliczności ("wybudowanie w obszarze oddziaływania elektrowni nowych obiektów (...) których oddziaływanie będzie się kumulowało z obiektem, którego dotyczy przedmiotowa sprawa"), nie mogły rodzić po stronie organu obowiązku prowadzenia dodatkowego postępowania ani celem ustalenia okoliczności związanych z kumulacją oddziaływań obiektów zlokalizowanych w obszarze oddziaływania elektrowni a nie przewidzianych w decyzji środowiskowej z dnia [...]. (bo takowych nie było) ani też nie wskazywały na okoliczności, pozostające w związku w warunkami środowiskowymi, określonymi dla obiektu pod nazwą EW 8 R. w tejże decyzji.

Ponieważ zaś przedłożony projekt budowalny jest również kompletny w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlany oraz wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowalne, zaś stanowiący jego element projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowalnymi a inwestor przedłożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, organ obligowany był do jego zatwierdzenia i udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. Wskazać w szczególności należy, iż przedłożony projekt budowany dotyczył całego zamierzenia budowalnego, obejmującego budowę elektrowni wiatrowej EW – 8 R. wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym oraz zjazdem z drogi gminnej, zlokalizowanych na terenie działek o numerach ewidencyjnych 413,414,411/3, 412 i 415. Jako taki też został przez organ architektoniczno – budowalny zatwierdzony. Etapowanie inwestycji, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowalne, odnosi się bowiem do zamierzenia budowlanego, realizowanego na działce lub terenie w rozumieniu art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane na tak określony wniosek inwestora. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2010r., sygn. akt II OSK 1651/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nasa.gov.pl).

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia.

IB