Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2047/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 36
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.) Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej Al. W. [...] w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2278/09 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Al. W. [...] w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 2047/10

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r., sygn. VII SA/Wa 2278/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Al. W. w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddalił skargę.

W uzasadnieniu orzeczenia podano, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., Prezydent m. st. Warszawy, na podstawie art. 28 ust 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy al. W. [...] w Warszawie z wykorzystaniem drogi dojazdowej (działki nr ew. [...],[...],[...],[...] z obrębu [...]) na zasadzie służebności gruntowej.

W uzasadnieniu organ architektoniczno-budowlany wskazał, iż w sprawie pozwolenia na budowę budynku przy al. W. [...] toczyło się już postępowanie zakończone decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] marca 2008 r., która została uchylona decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2008 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., Prezydent m. st. Warszawy wskazał, iż usunięto uchybienia wskazane przez Wojewodę Mazowieckiego w decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. Projekt budowlany obecnie jest kompletny i posiada wymagane opinie i uzgodnienia, inwestor złożył wymagane oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ pierwszej instancji odniósł się również do zarzutów przedstawionych przez Wspólnotę Mieszkańców Al. W. [...], podnosząc, że planowana inwestycja znajduje się poza terenem nadzorowanym przez inspektora zabytków w ramach obszaru "W. – założenie urbanistyczne". Organ wskazał ponadto, że w zakresie ochrony środowiska inwestor również spełni żądane przez organ warunki, w tym uzyskał pozwolenie wodnoprawne. Organ podniósł także, że w aktach sprawy znajduje się odpis z księgi wieczystej, z którego wynika, że przez działki nr ewid. [...],[...],[...] ustanowiona jest służebność gruntowa - prawo przechodu na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...].

Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Al. W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał zwłaszcza, że postępowanie w sprawie wycięcia kolidujących drzew jest odrębnym postępowaniem określonym przepisami ustawy o ochronie przyrody i rozpoczyna się ono na wniosek inwestora po uzyskaniu przez niego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się odpis z księgi wieczystej, z którego wynika, iż przez działki nr ew. [...],[...] i [...] ustanowiona jest służebność gruntowa polegająca na prawie przejścia i przechodu na rzecz każdoczesnego właściciela i użytkownika wieczystego działki nr ew. [...]. Omawiana inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa al. W., podnosząc, że obszar oddziaływania projektowanego obiektu nie ogranicza się do działek 11, 2 i 9 z obrębu [...], obejmuje także działki 3, 4, 5, 6 i 7, tj. całą nieruchomość Al. W. [...]. Zdaniem Skarżącej decyzje organów obu instancji są rażąco niezgodne z decyzją Naczelnika Delegatury Biura Naczelnego Architekta Miasta w Dzielnicy Mokotów ustalającą warunki zabudowy, jako, że inwestycja powinna być poprzedzona rozbudową Potoku S. Ponadto, znaczna liczba osób będących z mocy prawa stronami postępowania nie została zawiadomiona o jego wszczęciu i nie brała w nim udziału. Uzyskanie decyzji o pozwoleniu na wycinkę powinno poprzedzać wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem systemy korzeniowe drzew wpływają na gospodarkę wodną działek mających być terenem inwestycji, jak również działek przyległych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna.

W uzasadnieniu wyroku podano, że w sprawie właściwie rozpoznano wniosek inwestora. Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 7 kpa, art. 77 kpa). Zakres postępowania dowodowego wyznaczyły przepisy prawa materialnego, w przypadku niniejszej sprawy art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Dokonano sprawdzenia dokumentów złożonych przez inwestora, a wymaganych w świetle art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Przeprowadzono w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego prawidłową ocenę zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, jego kompletności, posiadania wymaganych opinii uzgodnień. pozwoleń. opracowań i sprawdzeń. Inwestor zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dołączył także do wniosku o pozwolenie na budowę wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz kompletny i wykonany przez osoby uprawnione projekt budowlany.

Skoro inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego to organ nie mógł odmówić mu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle oświadczenia projektanta w pełni spełniony został warunek z § 60 oraz § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Al. W. w Warszawie zarzucając naruszenie:

1/ prawa materialnego - art. 28 ust. 1 i 2. art. 32 ust 1 pkt 2. art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1, 3 i 4, art. 35 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, przez ich wadliwe zastosowanie;

2/ przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b, c oraz pkt 2 i art. 151 w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 141 § 4 ppsa przez zaakceptowanie wadliwego stanu faktycznego, ustalonego z naruszeniem art. 7, 8 i 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i w konsekwencji dokonanie błędów w subsumcji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się w szczególności, że projekt budowlany i zagospodarowania terenu nie jest zgodny z warunkami decyzji o warunkach zabudowy, ponadto o toczącym się postępowaniu powinni zostać poinformowani wszyscy właściciele lokali, natomiast znaczna liczba osób będących z mocy prawa stronami postępowania nie została nawet zawiadomiona o jego wszczęciu i nie brała w nim udziału. Wnosząca skargę kasacyjną zarzuca także, iż realizacja przedmiotowej inwestycji ujemnie wpłynie na warunki zamieszkiwania właścicieli lokali w budynku W. [...] oraz będzie skutkowało brakiem doświetlenia placu zabaw dla dzieci i spowoduje ogólnie niekorzystne odniesienia estetyczne. Ponadto, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną Wspólnoty, nie ma żadnego dowodu, że organ architektoniczno-budowlany przeprowadził prawidłową ocenę zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, jego kompletności, posiadania wymaganych opinii uzgodnień, pozwoleń, opracowań i sprawdzeń.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł uczestnik postępowania – inwestor "C." Sp. z o.o. wnosząc o oddalenie tej skargi, podkreślając, że Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a swoje stanowisko należycie uzasadnił.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik wnoszącej skargę kasacyjną Wspólnoty podtrzymał zarzuty i wnioski w niej sformułowane. Pełnomocnik inwestora natomiast podał, iż przedmiotowa inwestycja jest już oddana do użytku.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób prawidłowy przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji, odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, prawidłowo uzasadniając swoje stanowisko. Natomiast podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty oprócz formalnego ich wskazania nie zawierają argumentów mogących podważyć rozstrzygnięcie Sądu I instancji.

Nie zasługuje zwłaszcza na uwzględnienie zarzut dotyczący "rażącej niezgodności" decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał w czym upatruje "rażącą niezgodność" co powoduje ze zarzut ten ma wyłącznie polemiczny charakter. Z tego też powodu nie można podzielić zarzutów dotyczących nierozpoznania zarzutów zgłaszanych przez Wspólnotę na etapie postępowania administracyjnego, tym bardziej, że nie podano jaki sposób ta okoliczność wpływa na rozstrzygnięcie, czy też naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, sprowadzającego się w istocie do twierdzenia, iż brak jest dowodu, że organ rzeczywiście dokonał wymaganych tym przepisem sprawdzeń. Przepis art. 35 Prawa budowlanego nakłada bowiem na organ obowiązek wykonania określonych czynności przed wydaniem pozwolenia na budowę. Zarzut nieprawidłowego działania organu w tym zakresie musi zatem wskazywać konkretne uchybienia i ich wpływ na rozstrzygnięcie, czego brak jest w skardze kasacyjnej.

Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ze względu na fakt, iż jak podnosi się w skardze kasacyjnej, znaczna liczba właścicieli lokali w budynku przy al. W. [...] nie została zawiadomiona o wszczęciu i prowadzeniu postępowania należy stwierdzić, iż w sprawach o charakterze publiczno-prawnym, a takimi właśnie są sprawy z dziedziny prawa budowlanego, co do zasady to zarząd wspólnoty mieszkaniowej występuje wykonując ustawowo powierzone zadania reprezentacji. Ustawowa deklaracja o prawie wspólnoty mieszkaniowej do nabywania i zaciągania zobowiązań oraz do pozywania i bycia pozwaną nie jest realizowana samodzielnie przez każdego spośród członków wspólnoty mieszkaniowej, lecz w tym celu za wspólnotę, której liczba wyodrębnionych lokali wynosi więcej niż siedem, jak w rozpatrywanej sprawie - działa jej zarząd, stosownie do art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali. Zarząd ten kieruje w szczególności sprawami wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz. Czynności zwykłego zarządu wykonywane są przez zarząd wspólnoty samodzielnie, natomiast do wykonywania czynności przekraczających zwykły zarząd potrzebna jest uchwała właścicieli lokali /art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali/.

Wprawdzie nie jest wykluczony udział w postępowaniu administracyjnym obok zarządu wspólnoty także właścicieli poszczególnych lokali, którym służy prawo współwłasności w częściach wspólnych oraz mają oni udział w gruncie, jednakże pod warunkiem, że wykażą własny zindywidualizowany interes prawny, a więc ich udział jest zakreślony granicami tego właśnie interesu prawnego. W tym zakresie skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 695/10. Ponadto, zarzut naruszenia przepisów postępowania wobec ograniczenia prawa do udziału w postępowaniu może skutecznie podnieść tylko ten podmiot, którego prawo zostało naruszone. W konsekwencji to właściciele wyodrębnionych lokali, jeżeli przysługiwał im status strony w postępowaniu ze względu na istnienie po ich stronie indywidualnego interesu prawnego, mogliby kwestionować określone rozstrzygnięcie posługując się wymienionym zarzutem a nie wnoszący skargę kasacyjną.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący "rażącego naruszenia interesów bytowych i zdrowotnych mieszkańców budynku W. [...]" oraz obiektywnego niekorzystnego odniesienia estetycznego. Nie wykazano by ograniczenie dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi nastąpiło w stopniu uniemożliwiającym realizacje przedmiotowej inwestycji, natomiast odczucia estetyczne powiązać można jedynie z interesem faktycznym, a nie prawnym.

Z tych wszystkich względów należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok nie narusza prawa, natomiast skarga kasacyjna, jako że nie zawierała zarzutów skutkujących uchyleniem wyroku Sądu I instancji, została oddalona, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 ppsa.