Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 138/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 par. 1, art. 59 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi G.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. ("Naczelnik", "Organ egzekucyjny", "Organ I instancji") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku G. Z. ("Skarżący", "Strona", "Zobowiązany"), na podstawie wystawionych przez Prezydenta Miasta Z. ("Prezydent", "Wierzyciel"), tytułów wykonawczych z dnia [...] kwietnia 2009 r o nr [...] i [...], z dnia [...] listopada 2010r o nr [...], [...], [...], [...]

i [...], z dnia [...] maja 2013 r o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], oraz z dnia [...] października 2014 r. nr [...], obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości za okres 01-04/2007 r., 01-04/2008 r., 01-04/2009 r., 01-04/2010 r., 01-04/2011 r., 01-04/2012 r., 01/2013 r. i 01-09/2014 r. - na łączną kwotę 91 905 zł należności głównej oraz odsetek w wysokości 24 531 zł.

W celu realizacji dochodzonych należności Organ egzekucyjny dokonał zajęć innych wierzytelności pieniężnych u Naczelnika z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pismem z dnia 22 czerwca 2016 r., wniesionym w związku z otrzymanym zawiadomieniem o zajęciu z dnia 14 czerwca 2016 r., Skarżący poinformował, iż uznaje wierzytelność z tytułu mandatu, natomiast nie uznaje wierzytelności objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Prezydenta i wnosi o uchylenie postępowania egzekucyjnego. W treści tego pisma Skarżący podniósł brak doręczenia upomnienia oraz tytułu wykonawczego, zauważając, iż wielokrotnie wskazywał adres korespondencyjny, tj. ul. [...]. Następnie wskazał, że nieuznanie wierzytelności wskazanych w zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej wynika z faktu przedawnienia części należności, a żądanie zapłaty należności za lata 2004 - 2008 i za rok 2009, wskazane w tym zawiadomieniu, jest nieuprawnione.

Pismem z dnia 30 czerwca 2016 r. Naczelnik wezwał Stronę do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie, czy stanowi ono zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, skargę na prowadzone postępowanie egzekucyjne, czy też wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi Skarżący poinformował, iż wnosi o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Naczelnik odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku Skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta.

W dniu 24 kwietnia 2017 r. zobowiązanie z tytułu wykonawczego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], zostało spłacone.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego na rozstrzygnięcie z [...] marca 2017 r. Dyrektor w dniu [...] kwietnia 2017 r. wydał postanowienie, którym uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem zbadania kwestii przedawnienia zobowiązań.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik, postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], [...], a nadto umorzył postępowanie prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika z dnia [...] maja 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Strony na w/w rozstrzygnięcie Dyrektora, wyrokiem z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 3792/17, uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził brak odniesienia się przez Organy do kwestii doręczenia Skarżącemu upomnień. Wyrok ten stał się prawomocny.

W dniu [...] czerwca 2019 r. Dyrektor wydał postanowienie, którym uchylił postanowienie Naczelnika z dnia [...] maja 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, celem zajęcia przez Organ egzekucyjny stanowiska w sprawie wszystkich podniesionych przez Skarżącego okoliczności.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik, postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...], [...] i [...] oraz umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...], [...], [...], [...]. [...], [...], [...], [...] i [...].

W wyniku wniesionego zażalenia Dyrektor, w dniu [...] września 2019 r., wydał postanowienie, którym uchylił postanowienie Naczelnika z dnia [...] lipca 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Pismami z dnia 8 października 2019 r. i z dnia 20 listopada 2019 r. Naczelnik wystąpił do Prezydenta o udzielenie informacji, czy upomnienia zostały skierowane do Strony w sposób prawidłowy, oraz o przesłanie upomnienia dotyczącego tytułu wykonawczego nr [...] wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

W dniu [...] grudnia 2019 r. Naczelnik wydał postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], a nadto o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...], [...], [...], [...]. [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

W wyniku wniesionego zażalenia Dyrektor, w dniu [...] marca 2020 r., wydał postanowienie, którym uchylił postanowienie Naczelnika z dnia [...] grudnia 2019 r.

i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem zgromadzenia, a następnie dokładnego przeanalizowania materiału dowodowego w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Naczelnik odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych

o nr [...], [...], [...] oraz umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...], [...] i [...].

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył zażalenie.

Dyrektor, postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika z dnia [...] sierpnia 2020 r. Organ odwoławczy zauważył, że Strona zaskarżyła jedynie część postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019 r., dotyczącą odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...], [...], wystawionych przez Prezydenta, co - zdaniem Dyrektora - oznaczało, że kwestia przedawnienia należności i braku doręczenia upomnień będą przedmiotem kontroli przez Organ II instancji jedynie w zakresie zaległości objętych w/w tytułami wykonawczymi. Następnie Dyrektor wyjaśnił, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r,, poz. 900 ze zm., dalej też "O.p."), zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z kolei § 4 tego artykułu stanowi, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Dyrektor zauważył, że zobowiązania podatkowe Strony przedawniałyby się, w rozbiciu na poszczególne tytuły wykonawcze: [...]- z dniem [...] grudnia 2017 r., [...] - z dniem [...] grudnia 2018 r., [...] - z dniem [...] grudnia 2018 r. Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązań objętych w/w tytułami wykonawczymi nie uległ zawieszeniu, jak również nie został przerwany. Następnie Organ odwoławczy wskazał, że - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - przed upływem terminu przedawnienia spłacony został obowiązek wynikający z tytułów wykonawczych o nr [...] oraz [...] i [...]. Wobec powyższego Dyrektor stwierdził, że Organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2019 r. słusznie stwierdził, że zaległości objęte wystawionymi na Skarżącego tytułami wykonawczymi o nr [...], [...] i [...] nie przedawniły się, co oznacza, że nie zaistniała w sprawie przesłanka, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020r . poz. 1427 ze zm., dalej też "ustawa" lub "u.p.e.a."). Następnie Organ odwoławczy wskazał, że w zażaleniu Skarżący, wywodząc wzajemne relacje pomiędzy postępowaniem egzekucyjnym, a egzekucją administracyjną, zakwestionował stanowisko Organu egzekucyjnego odnośnie tego, że postępowanie egzekucyjne kończy się w dniu dokonania przejęcia środków pieniężnych i przekazania ich wierzycielowi. Odnosząc się do powyższego Dyrektor wyjaśnił, że unormowania ustawy traktują o zasadach prowadzenia postępowania egzekucyjnego, jak również wyznaczają moment jego rozpoczęcia oraz zakończenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż pojęcie "postępowanie egzekucyjne" jest pojęciem szerszym od pojęcia "egzekucja administracyjna", a jego wszczęcie następuje wcześniej, niż sama egzekucja. Postępowanie egzekucyjne w administracji to zorganizowany ciąg czynności procesowych podejmowanych przez organy egzekucyjne oraz inne podmioty w celu przymusowego wykonania obowiązków objętych egzekucją administracyjną. Momentem rozpoczynającym postępowanie egzekucyjne jest dzień złożenia w organie egzekucyjnym wniosku wraz z tytułem wykonawczym wystawionym przez wierzyciela, o ile nie jest on organem egzekucyjnym, lub moment wystawienia tytułu wykonawczego, o ile wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym. Egzekucja administracyjna zostaje natomiast wszczęta z chwilą zaistnienia zdarzeń wymienionych w art. 26 § 5 u.p.e.a. Wyjątkiem od zakończenia postępowania egzekucyjnego w administracji w drodze wyegzekwowania obowiązku poddanego egzekucji jest umorzenie tego postępowania. Jako odstępstwo od podstawowego sposobu może ono nastąpić jedynie w przypadkach ściśle określonych przepisami prawa, a mianowicie zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. Z treści powołanych przepisów wynika, że w wypadku stwierdzenia zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w nich okoliczności umorzenie postępowania jest obligatoryjne i nie zależy od uznania organu. Dyrektor przypomniał, że Skarżący za nietrafne uznał stwierdzenie Organu egzekucyjnego, że skoro należności zostały skutecznie wyegzekwowane, to nie mogły ulec przedawnieniu. Zdaniem Dyrektora trudno nie zgodzić się z Naczelnikiem co do tej kwestii, w sytuacji, gdy dochodzone należności zostały spłacone przed upływem terminu ich przedawnienia, tak, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Efektywne wyegzekwowanie należności wyeliminowało określoną w treści art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przesłankę niezbędną do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Następnie Dyrektor wskazał, że wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego Skarżący podniósł również brak doręczenia upomnień, sugerując, że winny one zostać przesłane na adres korespondencyjny, tj. ul. [...]. W rozpoznawanej sprawie to Urząd Miasta Z. doręczał Skarżącemu upomnienia. Z akt sprawy wynika, że wysłane za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej, na adres ul. [...]:

- upomnienie z dnia 3 kwietnia 2013 r., nr [...], dotyczące tytułów wykonawczych nr [...] i [...], zostało odebrane przez Stronę w dniu 12 kwietnia 2013 r.,

- upomnienie z dnia 22 kwietnia 2014 r., nr [...], dotyczące tytułu wykonawczego nr [...], zostało odebrane przez Stronę w dniu 12 maja 2014 r.

Dyrektor podkreślił, że w celu wyjaśnienia prawidłowości skierowania tych upomnień na w/w adres Naczelnik zwrócił się ze stosownym zapytaniem do Wierzyciela. Przy piśmie z dnia 24 października 2019 r. Prezydent przesłał formularze IN-1 (informacja w sprawie podatku od nieruchomości) za 2006 i 2009 r., wskazując, że został na nich podany adres ul. [...], a dopiero w dniu 25 października 2018 r. Skarżący złożył pisemną informację o przekazywaniu korespondencji na adres ul. [...]. Wobec powyższego Wierzyciel stwierdził, że upomnienia i tytuły wykonawcze w tamtych latach zostały wysyłane na adres ul. [...] w sposób prawidłowy.

Ustosunkowując się do twierdzenia Strony, iż upomnienia zostały wysłane na nieprawidłowy adres, a co za tym idzie nie zostały skutecznie doręczone, Dyrektor wyjaśnia, że z przesłanych akt sprawy wynika, iż Prezydent mógł przesłać upomnienia z dnia 3 kwietnia 2013 r., nr [...], i z dnia 22 kwietnia

2014 r., nr [...], na adres ul. [...]. Skoro na złożonych do Prezydenta formularzach IN-1, dotyczących podatku od nieruchomości, wskazany był adres ul. [...], a dopiero w dniu 25 października 2018 r. Skarżący wskazał adres do korespondencji ul. [...], to nie można czynić zarzutu Wierzycielowi, że upomnienia zostały wysłane właśnie na ten pierwszy adres.

W ocenie Dyrektora pokwitowanie odbioru korespondencji skierowanej do Strony nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Istotny jest przy tym fakt, że na dowodach doręczenia upomnień o nr [...], obok daty ich odbioru widnieje własnoręczny podpis Strony, co jednoznacznie zaprzecza argumentacji Skarżącego odnośnie braku ich otrzymania. W ocenie Dyrektora nie można więc zgodzić się z twierdzeniem Strony, iż doręczenie tych upomnień na adres ul. [...], nie wywołało skutku prawnego. Skarżący otrzymał korespondencję zawierającą w/w upomnienia, z którą miał możliwość zapoznania się. Skoro więc przesyłka dotarła do adresata, to należy uznać, iż została skutecznie doręczona. Tym samym Dyrektor zauważył, że wystawienie tytułów wykonawczych o nr [...], [...] oraz [...] zostało poprzedzone przesłaniem Stronie upomnień, czym wypełniono dyspozycję wynikającą z art. 15 § 1 u.p.e.a., co obligowało Organ egzekucyjny do odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie w/w tytułów wykonawczych.

Dyrektor wskazał również, że nie jest władny do oceny, czy w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2007r., sygn. III SA/Wa 2507/07 (winno być III SA/Wa 2507/06), Wierzyciel "...zastosował się do wskazówek Sądu i nadał biegu sprawie...", czy też nie. Zdaniem Dyrektora Skarżący może wystąpić do Prezydenta o udzielenie stosownych wyjaśnień w tym zakresie. Niemniej jednak przywołany przez Stronę wyrok nie zapadł w żadnej sprawie dotyczącej tytułów wykonawczych o nr [...], [...] oraz [...].

Skarżący wniósł skargę na postanowienie Dyrektora z dnia [...] listopada 2020 r. W uzasadnieniu Strona skupiła się na kwestionowaniu podejmowanych przez Prezydenta działań w zakresie nałożonego obowiązku. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił natomiast naruszenie:

- art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kpa, poprzez brak dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej w sprawie;

- art. 7a K.p.a., poprzez niestosowanie korzystnych przepisów prawa umożliwiających uwzględnienie wniosków Skarżącego;

- art. 7b K.p.a., poprzez jego ograniczone stosowanie, co miało wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy;

- art. 8 K.p.a., poprzez wadliwe prowadzenie postępowania, co uwidocznił WSA w wyroku o sygn. III SA/Wa 3792/17;

- art. 9 K.p.a., poprzez nieinformowanie o istotnych dla rozstrzygnięcia dowodach, przez co Strona nie posiada wiedzy o stanie sprawy;

- art. 10 K.p.a., poprzez uniemożliwienie zajęcia stanowiska w sprawie materiału dowodowego;

- art. 11 i art. 12 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności zgłaszanych przez Stronę;

- art. 75 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie dowodów, które winny znaleźć się w materiale dowodowym;

- art. 77 K.p.a., poprzez niewypełnienie unormowań tego przepisu w pełnym zakresie;

- art. 78 § 1 K.p.a., poprzez pominięcie twierdzeń Strony przedstawionych w postępowaniu;

- art. 81 K.p.a., poprzez uniemożliwienie Stronie do wypowiedzenia się w sprawie;

- art. 81a K.p.a., poprzez jego niezastosowanie z powodu wadliwego zebrania materiału dowodowego i uznanie, że nie występują wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy;

- art. 86 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie;

- art. 105 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, gdy stan faktyczny sprawy ujawnił przyczyny bezprzedmiotowości postępowania;

- art. 106 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, co uniemożliwiło ustalenie stanu faktycznego sprawy;

- art. 107 K.p.a., poprzez niepełne uzasadnienie decyzji wynikające z pominięcia istotnych okoliczności podnoszonych przez Stronę;

- art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, a obowiązek zastosowania wynikał ze stanu faktycznego sprawy;

- art. 32a § 1 u.p.e.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie zgłoszonej przez stronę okoliczności prowadzonego przez organ podatkowy postępowania o ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego za okresy objęte egzekucją;

- art. 32aa pkt 1, ppkk b, c i d ustawy, poprzez niepodjęcie działania mającego na celu wyjaśnienie zwłoki organu podatkowego w wypełnieniu obowiązku informacyjnego nałożonego prawem;

- art. 15 § 1 u.p.e.a., poprzez nieuprawnione przyjęcie, że Zobowiązanemu doręczono skutecznie upomnienie, podczas gdy WSA w wyroku III SA/Wa 3792/17 wykazał bezspornie, że upomnienie będące podstawą egzekucji nie zostało Stronie doręczone;

- art. 59 § 1 pkt 1 i § 4 oraz art. 60 § 1 u.p.e.a., poprzez ich niezastosowanie.

Wobec powyższego Skarżący wniósł o stwierdzenie rażącego naruszenia wskazanych unormowań prawnych, gdyż za rażące naruszenie przepisów procesowych uznaje się takie ich naruszenie, które przekłada się bezpośrednio na treść decyzji i w sposób oczywisty sprzeczność z przepisami prawa nie jest do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa. W ocenie Skarżącego za rażące naruszenie prawa procesowego uznać należy oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, określonych w art. 6 - 11 K.p.a., w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu. Skarżący wniósł przy tym również o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez Prezydenta.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe argumenty i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uważna lektura obszernej skargi pozwala na uwagę, że zasadniczy zarzut tej skargi polega na ocenie, że Skarżącemu nigdy nie doręczono upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy. W piśmie z 22 czerwca 2016 r., inicjującym postępowanie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego (k. 134 akt egzekucyjnych), Skarżący wyraził bowiem ocenę, że "...organ samorządowy nie doręczył stronie upomnienia.". W świetle art. 59 § 1 ustawy w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, a także w kontekście aktualnego zakresu tego postępowania (wniosek Skarżącego o umorzenie został w zdecydowanej większości uwzględniony, zaś odmówiono takiego umorzenia tylko w związku z egzekucją zaległości wynikających z trzech tytułów wykonawczych za lata 2012 i 2013 o ww. numerach), jedyną okolicznością, która uzasadniałaby umorzenie postępowania egzekucyjnego, byłby właśnie brak doręczenia upomnienia.

Wobec tego Sąd wskazuje, że kartę 71 i 72 akt egzekucyjnych stanowi upomnienie nr [...] oraz dowód doręczenia tego upomnienia do zapłaty zaległości wynikającej w tytułu wykonawczego nr [...] oraz [...]. Te tytuły wykonawcze dotyczą zaległości m.in. za lata 2012 i 2013. Na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia upomnienia znajduje się własnoręczny, czytelny podpis Skarżącego opatrzony datą 12 kwietnia 2013 r. Z kolei kartę 117 i 118 akt stanowi upomnienie nr [...] oraz dowód doręczenia tego upomnienia do zapłaty zaległości wynikającej z tytułu wykonawczego numer [...]. Ten tytuł dotyczy zaległości Skarżącego za lata 2012 – 2014. Na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia tego upomnienia także widnieje czytelny podpis Skarżącego, zaś opatrzono go datą 12 maja 2014 r.

Należy zatem jednoznacznie uznać, że Skarżącemu doręczono upomnienia, a ponieważ w toku egzekucji dochodzone zaległości zostały wyegzekwowane przed upływem terminu przedawnienia, nie zaszła podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wyegzekwowanie tych kwot (z rachunku bankowego Skarżącego) nastąpiło w dniach 10 marca 2017 r. oraz 15 marca 2017 r.

Skarżący wiele miejsca skargi poświęcił kwestii właściwego adresu, pod który należało doręczać korespondencję postępowania egzekucyjnego, a także same upomnienia. Jednakże, wobec niewątpliwego faktu, że upomnienia zostały doręczone, te uwagi dotyczące miejsca doręczenia są bezprzedmiotowe, skoro ostatecznie Skarżący osobiście odebrał te upomnienia, co potwierdził własnym podpisem. Nie ma znaczenia, pod jakim adresem nastąpiło to faktyczne doręczenie.

Skarżący sformułował też w skardze liczne uwagi na temat znaczenia dla sprawy wyroku tut. Sądu o sygn. III SA/Wa 3792/17. Należy jednak podkreślić, że w tym wyroku Sąd odnotował trafnie, iż w zaskarżonym wtedy i uchylonym przez Sąd postanowieniu Dyrektor nie odniósł się wystarczająco precyzyjnie i obszernie do podstawowego zarzutu Skarżącego, tj. zarzutu braku doręczenia upomnień. Obecnie, jak wynika z zaskarżonego postanowienia i z akt sprawy, to uchybienie Organu zostało usunięte.

Wyrok tut. Sądu o sygn. III SA/Wa 2507/07 dotyczył także kwestii procesowych (Sąd odnotował wówczas wadliwe uzasadnienie decyzji w sprawie ulgi podatkowej), ale – jak trafnie zauważył Dyrektor w zaskarżonym obecnie postanowieniu – ten wyrok nie wiąże się z żadną ze spraw, w której Skarżącemu odmówiono umorzenia postępowania. Ten wyrok Sądu jest zatem dla niniejszej sprawy, ograniczonej zakresowo tylko do zaległości wynikających z ww. trzech tytułów wykonawczych, bezprzedmiotowy.

Inne zaległości, których dotyczy argumentacja Skarżącego, a które nie wynikają z tych trzech tytułów wykonawczych, zostały uznane w postanowieniach Organów za przedawnione lub nie poprzedzone koniecznym upomnieniem, toteż w tym znaczącym zakresie postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. Jak wynikało z zażalenia Skarżącego, nie objął on zakresem tego zażalenia korzystnego dla siebie umorzenia postępowania, co uznać należy za zrozumiałe, a wręcz oczywiste. Obecnie Sąd nie może kwestionować tego korzystnego dla Skarżącego rozstrzygnięcia.

Wymienione na str. 4/5 skargi przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy, którym – według Skarżącego – Organy uchybiły, w ocenie Sądu nie zostały naruszone. Organy jasno i precyzyjnie wykazały, że w zakresie zaległości wynikających z jedynie trzech tytułów wykonawczych uzyskane w toku egzekucji kwoty zostały wyegzekwowane zgodnie z prawem, po uprzednim doręczeniu koniecznych upomnień i przed upływem przedawnienia zobowiązań. Sąd podziela taką oceną Organów, a okoliczności faktyczne stanowiące podstawę takiej oceny zostały prawidłowo udokumentowane w aktach sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Podstawą rozpoznania skargi na posiedzeniu niejawnym był art. 119 pkt 3 P.p.s.a.