Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 100/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie NSA Cezary Pryca (spr.) Asesor WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2004 r. sprawy ze skargi L. N. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie nabycia własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną oddala skargę


UZASADNIENIE

ISA 100/03

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2002 roku numer [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2002 roku numer [...] Wojewody M.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej podniósł, że nieruchomość położona w I. składa się z dwóch działek gruntu oznaczonych numerami [...] i [...] o łącznej powierzchni 12 arów 66 metrów kwadratowych, dla której jest urządzona księga wieczysta Kw.[...] i w której w dziale drugim jako właściciel wymienionej wyżej nieruchomości wpisany jest L. N. Na działce gruntu oznaczonej numerem [...] znajduje się zabytkowy budynek dawnej Starej Poczty. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod pozycją [...].

Uchwałą numer 192 Rady Ministrów z 2 grudnia 1985 roku opublikowaną w Monitorze Polskim numer 14 z 1986 roku, droga numer [...] B.- [...] została zaliczona do kategorii dróg krajowych.

W załączniku do Rozporządzenia Rady Ministrów z 15 grudnia 1998 roku w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich ( Dz. U. 160, poz.1071) droga numer [...] B. – [...] wykazana została jako droga krajowa. Obecnie droga ta odpowiada oznaczeniu drogi krajowej numer [...].

Działka gruntu oznaczona numerem [...] o powierzchni 41 metrów kwadratowych położona w I. i objęta treścią księgi wieczystej Kw.[...], w dniu 31 grudnia 1998 roku była faktycznie zajęta pod fragment drogi krajowej numer [...]B. – [...].

W dniu [...] września 2001 roku Generalna Dyrekcja Dróg publicznych Oddział P. w K. wystąpiła o wydanie decyzji w trybie przewidzianym w art.73 ustawy z 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w zakresie działki gruntu położonej w Izdebniku i oznaczonej numerem [...] o powierzchni 41 metrów kwadratowych, objętej treścią Kw.[...], a zajętej pod drogę publiczną o kategorii drogi krajowej numer [...].

Decyzją z dnia [...] września 2002 roku numer [...] Wojewoda M., działając na podstawie art.73 ust.1 i ust.4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stwierdził, że z dniem 1 stycznia 1999 roku Skarb Państwa nabył z mocy prawa własność nieruchomości położonej w I. oznaczonej jako działka numer [...] o powierzchni 41 metrów kwadratowych, objętej treścią Kw.[...], zajętej pod fragment drogi publicznej o kategorii drogi krajowej numer [...]B. – [...]i będącej własnością L. N. oraz wskazał, że właścicielowi przysługuje odszkodowanie, które zostanie ustalone i wypłacone na jego wniosek według zasad i trybu określonego w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] listopada 2002 roku numer [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy decyzję z [...] września 2002 roku numer [...] Wojewody M.

Na decyzję z dnia [...] listopada 2002 roku numer [...] Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł L. N. Skarżący domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniósł, że ochrona dóbr kultury winna stanowić cel nadrzędny, a tym samym brak było podstaw do urządzenia drogi na działce położonej w I. i oznaczonej numerem [...].

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podtrzymał swoją argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na dwa zagadnienia o charakterze procesowym . Po pierwsze stosownie do treści art.1 i art.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1271), z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po drugie z treści art.97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika jednoznacznie, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.

Z treści przepisu art.73 ust.1 ustawy z 13 października 1998 roku Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną wynika jednoznacznie, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 roku we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 roku stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Oznacza to, że dla wydania deklaratoryjnej decyzji administracyjnej konieczne jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek. Nieruchomość nie może stanowić własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego oraz w dniu 31 grudnia 1998 roku musi być we władaniu tych podmiotów i w tej dacie na tej nieruchomości winna być urządzona droga publiczna. Natomiast o tym czy określona droga jest droga publiczną nie decydują przepisy w/w ustawy, a ustalenia w tym zakresie winny zostać poczynione przy uwzględnieniu przepisów ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( Dz. U. 71/00, poz.838 ze zmianami). Zaliczenie określonej drogi do kategorii dróg krajowych, przy jednoczesnym spełnieniu drugiej przesłanki w postaci możliwości korzystania z drogi przez każdego z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub w innych przepisach szczególnych, decyduje o zaliczeniu drogi do dróg publicznych - art.1 ustawy o drogach publicznych.

Z materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione wymienione wyżej przesłanki, co oznacza, że skarga nie jest zasadna.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.