Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 18/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 2018 poz 994
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.
article: art. 1, 4, 6, 14, 15, 16, 17, 19, 20, 28, 65
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 21
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 3, 134, 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skarg [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., M. P., D. K., K. B., W. K., M. G., M. M., F. L., D. I., T. T., [...] Spółka jawna w K., Uniwersytetu [...] w K., A. P., J. K., B. B., A. B. oraz [...] Spółka z o.o. w K. na uchwałę nr CIX/2894/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" – etap A. skargi oddala.


UZASADNIENIE

D. I., D. K., W. K., B. B. i A. B., F. L., M. M. , [...] sp.j. w K., T. T., [...] sp. z o.o. w K., M. G., K. B., M. P., [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., A. P., J. K., Uniwersytet [...] w K. wnieśli osobnymi pismami skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2018 r. Nr CIX/2894/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa - etap A".

W imieniu skarżących: D. I., F. L., D. K., W. K., M. M. , T. T., [...] sp. j. z siedzibą w K., B. B. i A. B., [...] sp. z o.o. w K. skargi zostały wniesione przez tego samego pełnomocnika tj. radcę prawnego S. K., stąd w odniesieniu do powyższych osób zarzuty skargi jak i ich uzasadnienie – za wyjątkiem częściowo argumentacji dotyczącej konkretnych nieruchomości skarżących - mają tożsamą treść.

Wymienieni skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania, tj. następujących przepisów:

- art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 ustawy - Kodeks cywilny w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonej na terenie objętym planem miejscowym oraz poprzez naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa,

- art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez objęcie jednym planem miejscowym znacznej liczby obszarów zlokalizowanych w różnych częściach miasta, które nie są ze sobą w jakikolwiek sposób powiązane, co skutkuje nieczytelnością uchwalonego planu miejscowego, brakiem opublikowania uchwały we właściwym dzienniku urzędowym w sposób gwarantujący obywatelom jawność i czytelność uchwalonego aktu prawa miejscowego, a także mogło ograniczyć obywatelom dostęp do informacji dotyczących projektu planu miejscowego, na etapie jego procedowania;

- art. 1 ust. 2 pkt 11 i 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przeprowadzenie procedury planistycznej w sposób ograniczający udział społeczeństwa w pracach nad planem miejscowym oraz poprzez brak uwzględnienia w przeprowadzonej procedurze w odpowiednim zakresie konieczności zachowania jej jawności i przejrzystości;

- art. 19 ustawy -o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ponowienia, niektórych czynności pomimo istotnej zmiany uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 października 2016 roku, nr LV/1124/16 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa", na ostatnim etapie procedury, przed samym podjęciem przez organ uchwały o uchwaleniu planu miejscowego;

- art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6 - § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez sporządzenie części graficznej projektu planu miejscowego z naruszeniem powyższych przepisów rozporządzenia;

- § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe określenie w części tekstowej granic planu miejscowego;

- § 16 i 18 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej poprzez przyjęcie uchwały, której treść jest niezgodna z zasadami techniki prawodawczej obowiązującymi w zakresie tytułu aktu prawnego

- art. 17 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dołączenie do projektu planu miejscowego nierzetelnej prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, której treść w oczywisty sposób (niewymagający wiedzy fachowej dla stwierdzenia występujących nieprawidłowości) nie odzwierciedla rzeczywistych skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu (ten ostatni zarzut pojawił się jedynie w części skarg)

Skarżący wnieśli o: rozpoznanie skargi na rozprawie, stwierdzenie nieważności skarżonej uchwały w całości bądź ewentualnie w zakresie ustaleń dotyczących nieruchomości należącej do poszczególnych skarżących, zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi D. I. wskazano, że jest właścicielem nieruchomości składającej się z działki ewid. nr: [...] i [...], obręb [...] jedn. ewid. [...]. Nieruchomość w zaskarżonym planie jest w terenie oznaczonym symbolem 96.Rz.2 - Tereny rolnicze, dla którego ustalono w planie miejscowym: zakaz lokalizacji budynków, minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%, maksymalną wysokość zabudowy: 5m i dopuszczono zalesienia. Nieruchomość skarżącego co do zasady została więc wyłączona spod zabudowy. Dla nieruchomości obejmującej przedmiotowe działki została wydana w dniu 2 marca 2001 r. decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z którą przedmiotowy teren przeznaczony został pod Obszar Usług Komercyjnych DC-107 z podstawowym przeznaczeniem gruntów m.in. pod obiekty turystyki, centra wystawiennicze, tereny usług i obiekty gastronomii. Treść zaskarżonego planu miejscowego narusza zatem interes prawny skarżącego, bowiem istotnie ogranicza jego prawo własności. Wskazał, że nieruchomość zlokalizowana jest w sąsiedztwie nieruchomości zabudowanych. W ocenie skarżącego przeznaczenie chociażby niewielkiej części jego nieruchomości (w szczególności części przylegającej do drogi publicznej) pod zabudowę jednorodzinną o niskich parametrach, nie skutkowałoby negatywnymi konsekwencjami dla wartości istotnych z punktu widzenia ogólnospołecznego. Nieruchomość posiada bowiem bardzo dużą powierzchnię przez co przeznaczenie chociażby fragmentu jej powierzchni pod zabudowę było możliwe bez uszczerbku dla wartości przyrodniczych. Podkreślono przy tym, że organ nie wykazał w sposób jednoznaczny, że wprowadzenie regulacji wyłączającej całkowicie spod zabudowy kubaturowej nieruchomość skarżącego było uzasadnione szczególnymi okolicznościami, w tym koniecznością ochrony innych konstytucyjnie uznanych praw, czy też interesów. W konsekwencji narusza to zasadę równości wobec prawa. Na skutek działań organów miasta Krakowa ciężary i koszty związane z ochroną terenów zielonych poniesione zostaną ostatecznie przez niektórych właścicieli i użytkowników wieczystych, w tym przez skarżącego, natomiast inne podmioty posiadające nieruchomości również na tym obszarze miasta, w całości realizują swoje indywidualne interesy. Doszło więc do naruszenia interesu prawnego skarżącego poprzez przekroczenie przez organ władztwa planistycznego.

W uzasadnieniu skargi D. K. wskazano, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości składającej się z działki ewid. nr: [...] obr. [...], położonej w rejonie ul. P. w Krakowie. Przed wejściem w życie zaskarżonego planu miejscowego skarżąca uzyskała następujące decyzje administracyjne: decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 stycznia 2018 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa zespołu budynków wielorodzinnych (do 5 brył naziemnych) z garażami podziemnymi na dz. nr [...] oraz infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na dz. nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. P. w Krakowie"; decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 kwietnia 2018 roku, nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, drogami wewnętrznymi na dz. nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. P. w Krakowie". W zaskarżonym planie nieruchomość została włączona do terenu oznaczonego symbolem 122.ZPz.1 - Tereny zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod parki, skwery, zieleńce. Dla przedmiotowego terenu dopuszczono w planie miejscowym lokalizację: urządzeń sportu i rekreacji w szczególności takich jak: boiska, skateparki; ogródków jordanowskich; wybiegów dla psów; placów zabaw; amfiteatrów; miejsc parkingowych; urządzeń wodnych - stawów, oczek wodnych wraz z pomostami i mostkami; placów z urządzeniami sportowo - rekreacyjnymi; obiektów budowlanych obsługujących tereny zieleni, takich jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, sanitariaty, altany. Ponadto w planie miejscowy zawarty został zakaz lokalizacji budynków za wyjątkiem wskazanych powyżej w pkt 9, dla których ustalono maksymalną powierzchnię zabudowy do 100m2. Minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego ustalono na poziomie 90%, natomiast maksymalną wysokość na poziomie 5m.

Uzasadniając przekroczenie władztwa planistycznego przez Radę Miasta Karkowa wskazano na całkowite pominięciem uzasadnionego interesu skarżącej, który przejawia się możliwością zabudowy przynajmniej części posiadanej nieruchomości. Zauważono przy tym, że przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana jest bezpośrednio przy drodze publicznej, posiada dostęp do wszystkich mediów, a także posiada odpowiedni kształt i powierzchnię, co wskazuje na jej istotny potencjał inwestycyjny. Nadto nieruchomość mocodawczyni znajduje się w bliskim sąsiedztwie z istniejącą zabudową mieszkaniową jednorodzinną jak i wielorodzinną, a w bliskim sąsiedztwie występuje wiele innych terenów zielonych, w tym te, które wchodzą w skład Parku Rzecznego Drwinka.

W uzasadnieniu skargi W. K. wskazano, że skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości składających się z działek ewid. nr: [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] położonej w rejonie ul. P. w Krakowie. Przed wejściem w życie zaskarżonego planu miejscowego skarżący uzyskał decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 12 czerwca 2018 roku, nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa zespołu czterech budynków jednorodzinnych (dwa budynki w zabudowie bliźniaczej) wraz z infrastrukturą techniczną na działkach [...], [...], [...] obręb [...] jednostki ewidencyjnej [...] z wyburzeniem budynków istniejących na działkach nr [...] i [...] obręb [...] jednostki ewidencyjnej [...] przy ul. C. w Krakowie". Nieruchomości w miejscowym planie zostały włączone do terenów oznaczonych symbolem: 122.ZPb.2 - Tereny zieleni urządzonej (działki numer [...],[...], [...] 122.ZL1 - Tereny lasów (działka numer [...], fragment działki [...]), 122.WS. -Tereny wód powierzchniowych śródlądowych (fragment działki numer [...]), 122.ZPp.l - Tereny zieleni urządzonej (fragment działki numer [...]).

Przekroczenie władztwa planistycznego przez Radę Miasta Karkowa związane jest przede wszystkim z całkowitym pominięciem uzasadnionego interesu skarżącego, który przejawia się możliwością zabudowy przynajmniej części posiadanych nieruchomości w sposób racjonalny z punktu widzenia ekonomicznego. Przedmiotowe nieruchomości mają dostęp do drogi publicznej i mediów, ich kształt i powierzchnia wskazuje na ich istotny potencjał inwestycyjny, znajdują się także w bliskim sąsiedztwie z istniejącą zabudową mieszkaniową jednorodzinną jak i wielorodzinną.

W uzasadnieniu skargi B. B. i A. B. wskazano, że skarżący są właścicielami nieruchomości obejmujących działki ewid. nr: [...], [...] i [...] obr. [...] położonych w rejonie ul. Z. w Krakowie. Działka nr [...] oraz północna część działki nr [...] i [...] znalazły się w granicach terenu oznaczonego symbolem 96.ZC.1 (o podstawowym przeznaczeniu pod istniejący cmentarz wraz z zielenią towarzyszącą - § 40 ustaleń planu), a pozostała część nieruchomości znalazła się w granicach terenu rolniczego oznaczonego symbolem 96.RZ.1 o podstawowym przeznaczeniu pod użytki rolne, zadrzewienia, zakrzewienia. Dla przedmiotowego terenu ustalono w planie miejscowym: zakaz lokalizacji budynków; minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90 %; maksymalną wysokość zabudowy: 5 m, dopuszczono zalesienia terenu 96.Rz.1.

W skardze zaakcentowano, że organ nie wykazał w sposób jednoznaczny, że wprowadzenie regulacji wyłączającej całkowicie spod zabudowy kubaturowej nieruchomości skarżących było uzasadnione szczególnymi okolicznościami, w tym koniecznością ochrony innych konstytucyjnie uznanych praw, czy też interesów. Zarzucono, że w sąsiedztwie nieruchomości skarżących występują liczne działki zabudowane budynkami mieszkalnymi i usługowymi, co narusza zasadę równości wobec prawa.

W uzasadnieniu skargi F. L. wskazano, że skarżący jest właścicielem nieruchomości składającej się z działki ewid. nr: [...] obr. [...], położonej w rejonie ul. K. w Krakowie. Działka objęta została postępowaniem o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z budową wewnętrznej drogi dojazdowej na części działki nr [...] obr. [...] oraz budowie zjazdu indywidualnego z działki [...] obr. jw. Przy ul. K. w Krakowie. Przedmiotowa sprawa była prowadzona pod znakiem [...]

W zaskarżonym miejscowym planie nieruchomość została włączona do terenu oznaczonego symbolem 76.ZI.1 - Tereny zieleni izolacyjnej. Dla przedmiotowego terenu ustalono w planie miejscowym: zakaz lokalizacji budynków, minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%, maksymalną wysokość zabudowy: 5m, dopuszczono zalesienia. Uzasadniając naruszenie władztwa planistycznego przez gminę wskazano, że w sąsiedztwie nieruchomości występują liczne działki zabudowane budynkami mieszkalnymi. Przedmiotowa zabudowa zlokalizowana jest nie tylko przy ul. K. , ale również wzdłuż zlokalizowanej po stronie zachodniej ul. W. . Takie działania narusza również zasady równości wobec prawa.

W uzasadnieniu skargi M. M. wskazano, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości składającej się z działki ewid. nr: [...] obr [...], położonej w rejonie ul. K. w Krakowie. W dniu 21 maja 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem, instalacjami wewnętrznymi i zagospodarowaniem terenu działki nr [...] obr. [...] oraz wjazdem z dz. nr [...]. Postanowieniem z 3 czerwca 2018 roku Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 30 października 2018 r. umorzył postępowanie o ustaleniu warunków zabudowy. Nieruchomość ta została włączona do terenu oznaczonego symbolem 76.Zł.1 - Tereny zieleni izolacyjnej. Dla przedmiotowego terenu w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono w planie miejscowym: zakaz lokalizacji budynków, min. wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%, maksymalną wysokość zabudowy: 5m, dopuszczono zalesienia.

W skardze argumentowano, że przeznaczenie chociażby niewielkiej części jej nieruchomości (w szczególności części przylegającej do drogi publicznej) pod zabudowę jednorodzinną o niskich parametrach, nie skutkowałoby negatywnymi konsekwencjami dla wartości istotnych z punktu widzenia ogólnospołecznego. Działka nr [...] posiada bowiem stosunkowo dużą powierzchnię (0,9582 ha) przez co przeznaczenie chociażby 15% jej powierzchni pod zabudowę jednorodzinną było możliwe bez uszczerbku dla wartości przyrodniczych. Ponadto północna część nieruchomości skarżącej objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II", w ramach którego przedmiotowa część działki została włączona do obszaru oznaczonego symbolem ZPo.8 - ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowlanym. Zaskarżony niniejszą skargą plan miejscowy ostatecznie wyłącza zatem spod zabudowy kubaturowej całą nieruchomość skarżącej. Wskazano, że w sąsiedztwie nieruchomości występują liczne działki zabudowane budynkami mieszkalnymi, co uzasadnia zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa.

W uzasadnieniu skargi [...] sp.j. w K. wskazano, że skarżący jest właścicielem nieruchomości położonych w rejonie ul. B. (bocznej) w Krakowie, których północno-wschodnie części zlokalizowane są w projektowanym obszarze oznaczonym w projekcie planu miejscowego symbolem 42.ZP.3. Przedmiotowe nieruchomości składają się z następujących działek ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...] obr. [...]. Spółka od kilku lat prowadzi proces inwestycyjny dotyczący ww. działek , na których inwestor planuje realizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o niskiej intensywności. Przed wejściem w życie zaskarżonego planu miejscowego skarżący uzyskał następujące decyzje administracyjne: decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o ustaleniu warunków zabudowy z 27.09.2012 r. znak: [...]; decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 27.09.2012 roku, znak: [...]; decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 30.09.2014 roku, znak: [...]; decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 06.06.2014 roku, znak: [...] [...]; decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 09.03.2016 roku, znak: [...] Na powyższy teren wydane zostały również dwie decyzje o ustaleniu warunków zabudowy dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych (decyzja z dnia 04.09.2008 roku, nr [...] i z dnia 19.11.2008 roku, nr [...]).

Obszar oznaczony symbolem 42.ZP.3 został przeznaczony pod "Tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki", na których przewidziany został zakaz lokalizacji budynków mieszkalnych oraz infrastruktury związanej z przedmiotową zabudową. Analiza treści planu miejscowego wskazuje na to, że nieruchomości skarżącego zostały w części wyłączone spod zabudowy. Dotyczy to przy tym części nieruchomości zlokalizowanych wzdłuż istniejącej drogi publicznej. Tymczasem spółka zawarła z zarządcą drogi publicznej umowę o realizację inwestycji drogowej, której przedmiotem jest między innymi budowa drogi na części działki numer [...] i [...] oraz [...] obr. [...] oraz budowa drogi serwisowej wzdłuż drogi publicznej jaką jest ul. B. z włączeniem do jezdni ul. B. . W celu realizacji przedmiotowej drogi spółka uzyskała ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę drogi wewnętrznej na działkach numer [...], [...], [...] oraz [...] obr. [...] (decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 kwietnia 2017 roku, znak: [...]). Przedmiotowa droga serwisowa, której budowa została wskazana przez zarządcę drogi jako niezbędna dla skomunikowania planowanej inwestycji, na której budowę spółka uzyskała ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, ma przebiegać właśnie po terenie objętym obszarem oznaczonym w projekcie planu miejscowego symbolem 42.ZP.3. W związku z powyższym należy stwierdzić, że przeznaczenie przedmiotowego terenu pod zieleń nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia. Znaczna część przedmiotowego terenu zostanie bowiem w przyszłości przeznaczona pod budowę drogi. Natomiast w przypadku, gdyby przedmiotowa decyzja została usunięta z obrotu prawnego, nieruchomości spółki zostaną pozbawione dostępu do drogi publicznej, czego nie uwzględniono w procedurze uchwalenia planu miejscowego.

Część terenu 42.ZP.3 objęta jest również zakresem decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 27 lutego 2014 roku, nr [...] o pozwoleniu na budowę drogi na części działki nr [...], [...] oraz [...]. Również tej okoliczności uchwalony plan miejscowy nie uwzględnia.

W uzasadnieniu skargi T. T. wskazano, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości składającej się z działek ewid. nr: [...] i [...] obr. [...] położonych w rejonie ulJ. i ul. A. w Krakowie. Decyzją z 14 października 2009 roku Prezydent Miasta Krakowa ustalił dla należącej do niej nieruchomości warunki zabudowy inwestycji pod nazwą "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma garażami na działkach nr: [...], [...] obr. [...] oraz budowa dwóch wjazdów z działki drogowej nr [...] na działkę nr [...] i działkę nr [...] obr. [...] przy ulJ. w Krakowie".

Z uwagi na bardzo niekorzystne parametry zabudowy dopuszczone w wydanej decyzji o warunkach zabudowy w kolejnych latach skarżąca występowała o ustalenie warunków zabudowy dla innych inwestycji planowanych na jej nieruchomości (przewidujących budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych i wielorodzinnych). Wnioski o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości były rozpatrywane przez Prezydenta Miasta Krakowa odmownie, jednak decyzje te były następnie uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Z uwagi na wejście w życie planu miejscowego dla tego terenu, postępowania stały się bezprzedmiotowe.

Nieruchomość w miejscowym planie została włączona do terenu oznaczonego symbolem 83.ZP.1 - Tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki. Dla przedmiotowego terenu w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono w planie miejscowym: wskaźnik intensywności zabudowy: 0,005 - 0,2; minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 80%, a w przypadku realizacji Kanału Krakowskiego: 60%; maksymalną wysokość zabudowy: 5m; dopuszczenie lokalizacji następujących obiektów: urządzeń sportu i rekreacji w szczególności takich jak: boiska; skateparki; ogródków jordanowskich; placów zabaw; wybiegów dla psów; pomostów; amfiteatrów; miejsc parkingowych; urządzeń wodnych - stawów, oczek wodnych wraz z pomostami i mostkami; placów z urządzeniami sportowo - rekreacyjnymi; obiektów budowlanych obsługujących tereny zieleni, takich jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, sanitariaty, przebieralnie, altany, tężnie solankowe.

W ocenie skarżącej przekroczenie władztwa planistycznego związane jest przede wszystkim z całkowitym pominięciem uzasadnionego interesu skarżącej, który przejawia się możliwością zabudowy nieruchomości, jakkolwiek w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się tereny przeznaczone w Studium pod zabudowę mieszkaniową. Zarzuciła, że jedynym powodem objęcia jej nieruchomości w Studium granicami terenu zieleni urządzonej (ZU) było dążenie do zachowania rezerwy terenowej pod budowę tzw. Kanału Krakowskiego, które realizacja została w praktyce zarzucona zarówno przez organy administracji samorządowej, jak i rządowej. Brak jest również jakichkolwiek innych uwarunkowań, które mogłyby uzasadniać objęcie działki skarżącej granicami terenu zieleni urządzonej. Nieruchomość ta nie posiada bowiem wysokich wartości przyrodniczych, a dodatkowo jest ona silnie przekształcona w wyniku zniszczeń nawierzchni spowodowanych działalnością betoniarni funkcjonującej w bezpośrednim sąsiedztwie. Nieruchomość ta nie stanowi też części planowanego do urządzenia Parku Zakrzówek. Wskazała na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, przewidzianą do realizacji po północnej stronie ulJ., zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon ul. Św. Jacka - Twardowskiego" oraz po południowej stronie nieruchomości skarżącej, na terenie działki nr [...] obr. [...] przy ul. A. w Krakowie. Przy czym działka nr [...] obr. [...] zlokalizowana jest, podobnie jak działka skarżącej, w pasie terenu przewidzianego pod budowę Kanału Krakowskiego. Okoliczność ta dodatkowo podważa faktyczną możliwość realizacji tzw. Kanału Krakowskiego.

W uzasadnieniu skargi [...] sp. z o.o. w K. wskazano, że spółka jest właścicielem nieruchomości obejmującej działki ewid.nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] położone u zbiegu ulic D. i S. w Krakowie o łącznej powierzchni 7.2560 ha. Na ww. nieruchomościach spółka przystąpiła do realizacji zamierzenia budowlanego polegającego na budowie obiektu handlowo - usługowego wraz z parkingiem podziemnym i naziemnym, wewnętrzną infrastrukturą techniczną t. j. instalacjami; wód.-kań., sygnalizacji p.poż, i hydrantów, elektrycznymi, oświetleniowymi, gazu, wentylacji, oddymiania i klimatyzacji, teletechnicznymi, a także wewnętrzną infrastrukturą drogową i odwodnieniem budynku z przyległym zagospodarowaniem oraz zbiornikiem retencyjnym wód opadowych - na dz. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...], fragmentem przyłącza; gazowego i teletechnicznego na dz. nr [...] obr. [...], linii kablowych zasilających GPZ - na dz. nr [...], [...] obr. [...], przebudowy fragmentu wewnętrznej drogi dojazdowej wraz z budową połowy wewnętrznego ronda na działkach nr [...], [...] obr. [...] u zbiegu ulic D. i S. w Krakowie. Inwestycja realizowana jest w oparciu o decyzję nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z 17 października 2007r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja ta została wydana w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 czerwca 2006 roku, Nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Do dnia dzisiejszego inwestycja nie została zakończona, a roboty budowalne w dalszym ciągu trwają.

W całości zrealizowano natomiast docelową infrastrukturę drogową związaną z realizowanym budynkiem handlowo - usługowym. Na podstawie porozumienia z Gmina Miejską Kraków z 11 września 2007 r. spółka przebudowała bowiem należący do Miasta układ drogowy ul. D. i ul. S. oraz dokonała uzbrojenia jego terenu. Wartość wykonanej inwestycji drogowej wyniosła 4 459 985,56 zł i została następnie przekazana nieodpłatnie na rzecz Gminy Kraków.

Część nieruchomości skarżącej tj. część działki nr [...] oraz część działki nr [...] obr. [...] zostało objętych miejscowym planem i znalazła się w granicach obszaru nr 143 skarżonego planu miejscowego - terenu oznaczonego symbolem 143.ZPb.1 - Tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym. Dla przedmiotowego terenu w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono w planie miejscowym: zakaz lokalizacji budynków; wskaźnik intensywności zabudowy: 0,03 - 1,0; minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 80% maksymalną wysokość zabudowy: 5m. Ponadto dopuszczono na tym terenie lokalizację miejsc parkingowych.

W skardze podniesiono, że kwestionowana uchwała zmienia przeznaczenie należących do spółki nieruchomości, a zmiany te niewątpliwie pogarszają sytuację prawną spółki i stanowią daleko idącą ingerencję w posiadane przez nią uprawnienia. Nie zmienia tego okoliczność, że spółka ma obecnie możliwość realizacji inwestycji zgodnie z posiadanymi decyzjami o pozwoleniu na budowę, a zatem bez uwzględniania obowiązujących ustaleń planu. W ocenie skarżącej spółki, obowiązek uwzględnienia w planowaniu przestrzennym prawa własności nieruchomości obejmuje m. in. konieczność wzięcia pod uwagę przy określaniu w planie miejscowym przeznaczenia nieruchomości jej aktualnego sposobu zagospodarowania. W szczególności dotyczy to sytuacji, gdy nieruchomość została zagospodarowana w sposób trwały (np. zabudowana budynkiem mieszkalnym, handlowym lub usługowym). Tymczasem w przedmiotowej sprawie ustalenia planu miejscowego w odniesieniu do nieruchomości skarżącej w żaden sposób nie uwzględniają okoliczności, że nieruchomości te w części już zostały, a docelowo w całości zostaną zagospodarowane w całkowicie odmienny sposób niż wynika to z planu miejscowego, co doprowadzi do nieuzasadnionego utrwalenia rozbieżności pomiędzy faktycznym sposobem zagospodarowania a przeznaczeniem zdefiniowanym w planie miejscowym. Nadto wskazano, że uwagi skarżącej spółki nie zostały jednak uwzględnione w toku procedury planistycznej (rozpatrzenie uwagi nr [...] zawarte w załączniku do Zarządzenia Nr 1472/2018 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 11 czerwca 2018 r.). Zwrócono uwagę na zapis zawarty w pkt. III.1.2.9 Studium, który przewiduje możliwość zmiany określone w Studium przeznaczenia terenu w przypadku nieruchomości legalnie zabudowanych obiektami budowlanymi o funkcji innej niż wskazana w Studium. W takim przypadku Studium dopuszcza określenie przeznaczenia terenu zgodnie z dotychczasowym sposobem wykorzystywania terenu. W ocenie skarżącej. Gmina Kraków miała zatem prawną możliwość określenia przeznaczenia nieruchomości skarżącej spółki w sposób uwzględniających ustalenia ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślono, że nadmierna negatywna ingerencja Gminy w prawa skarżącej spółki ma charakter szczególnie rażący w kontekście przebiegu procedury związanej z uzyskiwaniem realizowanego obecnie pozwolenia na budowę. Warunkiem uzyskania w/w pozwolenia na budowę i przystąpienia do realizacji powyższej inwestycji było m.in. zrealizowanie opisanej na wstępie inwestycji drogowej.

Biorąc bowiem pod uwagę, że obszar nr 143 jest obecnie praktycznie w całości już zagospodarowany bądź zagospodarowywany zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę, przeznaczenie tego terenu pod zieleń wydaje się całkowicie niecelowe i bezprzedmiotowe, co powinno zostać uwzględnione w procedowanym Studium, a następnie w planie miejscowym.

Na uzasadnienie pozostałych zarzutów wymienionych wyżej skarżących podniesiono następujące okoliczności.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyjaśniono, że w dniu 26 października 2016 roku Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę nr LV/1124/16 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa". Granice terenu objętego planem miejscowym określone zostały w załączniku graficznym. Na przedmiotowym załączniku wyznaczono ponad 200 terenów zlokalizowanych w różnych lokalizacjach miasta. Przedmiotowe tereny nie stanowią przy tym terenów w jakikolwiek sposób ze sobą powiązanych przestrzennie. Następnie w dniu 27 sierpnia 2018 roku Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę numer CVIII/2844/18 w sprawie zmiany ww. przywołanej uchwały Nr LV/1124/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 października 2016 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa". Na postawie przedmiotowej uchwały organ planistyczny postanowił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie uchwalony w trzech etapach: A, B i C. Wątpliwości budzi sama przyjęta w sprawie konstrukcja objęcia jednym planem miejscowym ponad 200 obszarów zlokalizowanych w różnych częściach miasta, które nie są ze sobą w jakikolwiek sposób powiązane. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien bowiem obejmować zwarty obszar, który tworzy pewną całość urbanistyczną. Przyjęta konstrukcja planu narusza zasadę równości obywateli wobec prawa.

Ponadto wskazano, że doszło do naruszenie zasady jawności i przejrzystości procedury planistycznej, a także zasad prawidłowej legislacji w sposób zmniejszający komunikatywność tekstu prawnego.

Dalej zarzucono, że procedura uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego była nieczytelna dla podmiotów, których nieruchomości objęte zostały przedmiotowym planem miejscowym. Ustalenie przeznaczenia nieruchomości w zaskarżonym planie miejscowym przy wykorzystaniu jedynie informacji zawartych w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego, w którym uchwała został opublikowana było bardzo utrudnione. Plan miejscowy został bowiem opublikowany na ponad 2500 stronach, z czego około 2300 stron zawiera sama część rysunkowa planu. Bez równoczesnego wykorzystania informacji zawartych na stronie internetowej Urzędu Miasta Krakowa, dotarcie do odpowiedniego rysunku dotyczącego danej nieruchomości jest problematyczne. Wątpliwości co do zgodności zaskarżonej uchwały z zasadami prawidłowej legislacji związane są ponadto z tytułem uchwały wskazanym w zakwestionowanym akcie. Z treści § 16 i § 18 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. wynika, że tytuł aktu prawnego powinien wskazywać na jego przedmiot, w sposób adekwatny informując o jego treści. Tytuł zaskarżonej uchwały wskazuje jednoznacznie na to, że plan miejscowy dotyczy obszarów o istotnym znaczeniu przyrodniczym dla miasta Krakowa. Tymczasem analiza zaskarżonej uchwały wykazała, że w istotnym zakresie nie dotyczy ona terenów przyrodniczych, lecz terenów o zupełnie odmiennym charakterze, w tym tereny komunikacji drogowej, , często o istotnym oddziaływaniu na nieruchomości sąsiednie.

Przyjęty w sprawie sposób procedowania polegający na objęciu jednym planem miejscowym znacznej ilości terenów nie powiązanych ze sobą w jakikolwiek sposób, budzi wątpliwości również w kontekście możliwości rzetelnego uzgadniania i opiniowania projektu planu miejscowego przez właściwe organy.

Nadto zestawienie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego z roku 2016 oraz uchwały z roku 2018 wskazuje, że w roku 2018 organ planistyczny nie tylko przyjął etapowanie procedury związanej z uchwaleniem planu miejscowego, ale również rozszerzył granice przedmiotowego planu. Takie działanie co do zasady jest dopuszczalne jednak nie może być dokonane z uchybieniami i powinno wiązać się z koniecznością ponowienia czynności związanych z uchwaleniem planu miejscowego, w tym projekt planu miejscowego powinien ulec ponownemu wyłożeniu.

Wskazano, że wprowadzenie etapowania procedury planistycznej naruszające zasadę równości zostało przeprowadzone ze względu na sprzeciw wyrażony przez część mieszkańców w trakcie obrad Sesji nr CV Rady Miasta Krakowa, która odbyła się w dniu 27 czerwca 2018 roku. Z treści stenogramu wynika, że w trakcie tej sesji głos zabrali między innymi przedstawiciele mieszkańców Olszanicy, Zakamycza, osiedla Kantorowice oraz Wolicy. Wystąpienia mieszkańców dotyczyły obszarów oznaczonych numerem 14, 15, 16, 20, 22, 25, 126, 136, 138, 206, 176, 177, 178, 179, 180, 181,182,183, 184. Na skutek powyższych wystąpień, przyjęte zostały autopoprawki i w dniu 27 sierpnia 2018 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę numer CVIII/2844/18 w sprawie zmiany ww. przywołanej uchwały Nr LV/1124/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 października 2016 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa". Na postawie przedmiotowej uchwały organ planistyczny postanowił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie uchwalony w trzech etapach: A, B i C. Przy czym do dalszych etapów włączono wszystkie z wymienionych powyżej obszarów. Działanie takie budzi poważne wątpliwości. Argumenty przedstawicieli mieszkańców, jakie zostały podniesione w trakcie sesji co do zasady nie odbiegały od sytuacji wielu innych właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym (w tym skarżących).

W kwestii zarzutu naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyjaśniono, że rysunek projektu planu miejscowego ze względu na przyjętą konstrukcję nie został sporządzony w sposób czytelny, co wynika głównie z dużej objętości przedmiotowego rysunku. Stanowi to naruszenie przede wszystkim § 8 rozporządzenia. Analiza załącznika graficznego wykazała ponadto, że projekt rysunku planu najprawdopodobniej nie zawiera wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego. Taki wymóg wynika natomiast z § 7 pkt 1 ww. rozporządzenia.

W kwestii zarzutu naruszenia § 3 pkt 2 rozporządzenia wskazano, że w sposób nieprawidłowy zostały ustalone w części tekstowej granice poszczególnych obszarów wyznaczonych w planie miejscowym. Wątpliwości w tym zakresie wiążą się z treścią § 4 ust. 4 zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym oznaczenie i przebieg granic działek ewidencyjnych przywołane w tekście planu i na rysunku planu odnoszą się do stanu istniejącego w dniu sporządzenia projektu planu. Przedmiotowy zapis jest bardzo nieprecyzyjny, gdyż nie sposób jednoznacznie stwierdzić, w jakim dniu sporządzony został projekt planu.

W odpowiedzi na powyższe skargi Prezydent Miasta Krakowa wniósł o odrzucenie skarg w zakresie w jakim skarżący wnosili o stwierdzenie nieważności uchwały ponad własny interes prawny, a pozostałym zakresie oddalenie skarg.

W pierwszej kolejności organ przedstawił przebieg procedury planistycznej. Następnie zwrócił uwagę, że żądanie stwierdzenia nieważności planu może mieć miejsce jedynie w granicach interesu prawnego skarżącego.

Odnośnie skargi D. I. organ wskazał, że na działkach nr [...] i [...] w zaskarżonym planie miejscowym wyznaczono Teren rolniczy o podstawowym przeznaczeniu pod użytki rolne, zadrzewienia, zakrzewienia, oznaczony symbolem 96.Rz.2, dopuszczono również możliwość zalesienia. Natomiast w ewidencji gruntów i budynków, na nieruchomościach skarżącego wykazywane są użytki gruntowe, oznaczone symbolami: Tr -tereny różne (działka [...]), Bi - inne tereny zabudowane (0,69 ha z działki [...]), Ps - pastwiska trwałe (0,30 ha z działki [...]). Skarżący nie składał wniosku do planu, niemniej złożył uwagę.

Studium, dla obu działek wyznacza kierunek zagospodarowania ZR- Tereny zieleni nieurządzonej (na okoliczność czego został przedstawiony rysunek). Dla ww. terenu w Studium określono następujące funkcje:

- Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy,

grunty rolne;

- Funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

Mając na względzie powyższe ustalenia dokumentu Studium, opracowano adekwatne ustalenia planistyczne w zaskarżonym planie. Organ nadmienił, że w czasie sporządzania planu miejscowego wskazane działki były zadrzewione.

W zakresie zarzutów dotyczących przekroczenia władztwa planistycznego organ wskazał, że ustalenia planu niewątpliwie ingerują w uprawnienia skarżącego do nieruchomości, jednakże ingerencja ta mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Własność nie jest bowiem prawem absolutnym i doznaje szeregu ograniczeń wynikających z przepisów ustaw. Zestawienie art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ww. prowadzi do wniosku, że możliwe jest wyłącznie takie zagospodarowanie terenu, jakie jest dopuszczone przez obowiązujące normy prawne, w tym ustalenia planu miejscowego.

Odnośnie skargi D. K. organ wskazał, że nieruchomość, składająca się z działki ewid. nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] w Krakowie znajduje się w:

- Terenie zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod skwery,

zieleńce, oznaczony na rysunku planu symbolem 122.ZPz.1, która objął część

działki, dla której w ewidencji gruntów i budynków wykazywany jest użytek

gruntowy oznaczony symbolem: Ł- łąki trwałe.

- Terenie dróg publicznych o podstawowym przeznaczeniu pod drogę

publiczną klasy lokalnej, oznaczony na rysunku planu symbolem 122.KDL.2,

który objął część działki, dla której w ewidencji gruntów i budynków

wykazywany jest użytek gruntowy oznaczony symbolem: dr - drogi.

Na wybór kategorii przeznaczenia nieruchomości skarżącej, uwzględniając wiążące wytyczne Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa miał wpływ nie tylko dotychczasowy sposób użytkowania nieruchomości ale także obowiązek zachowania walorów przyrodniczych oraz znaczenia dla funkcjonowania środowiska, których nie można rozpatrywać w oderwaniu od większej całości oraz sposobu przeznaczenia nieruchomości sąsiednich.

Zgodnie ze Studium nieruchomość skarżącej znajduje się w terenie zieleni urządzonej oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZU.

Dla ww. terenu określona następujące funkcje:

Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym

obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjna, zieleń

forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami budowlanymi, ogrody

działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne.

Funkcja dopuszczalna - Zabudowa realizowana jako terenowe obiekty i

urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie, cieplarnie, obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzenia wodne, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

Organ podkreślił, że na sąsiednich działkach nr [...], [...] znajduje się zespół dworsko-parkowy objęty ochroną konserwatorską, wpisany do rejestru zabytków - nr rej. [...] (decyzja z dnia 22.11.1982 r., 24.06.2015 r.), oznaczony na rysunku planu, pod adresem ul. P. .

Odnośnie skargi W. K. organ wskazał, że nieruchomość, składająca się z działek ewid. nr [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] w Krakowie znajduje się w zaskarżonym planie w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem: 122.ZPb.2 - Tereny zieleni urządzonej (działki numer [...],[...], [...]); 122.ZL1 - Tereny lasów (działka numer [...], fragment działki [...]); 122.WS.1- Tereny wód powierzchniowych śródlądowych (fragment działki numer [...]); 122.ZPp.1 - Tereny zieleni urządzonej (fragment działki numer [...]). Na wybór kategorii przeznaczenia nieruchomości skarżącego, uwzględniając wiążące wytyczne Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa miał wpływ nie tylko dotychczasowy sposób użytkowania nieruchomości ale także obowiązek zachowania walorów przyrodniczych oraz znaczenia dla funkcjonowania środowiska, których nie można rozpatrywać w oderwaniu o większej całości oraz sposobu przeznaczenia nieruchomości sąsiednich. Zgodnie ze Studium, nieruchomość skarżącego znajduje się w terenie zieleni urządzonej oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZU, dla którego określone zostały następujące funkcje zagospodarowania terenu:

- Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym

obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjna, zieleń

forłeczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami budowlanymi, ogrody

działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne.

- Funkcja dopuszczalna - Zabudowa realizowana jako terenowe obiekty i

urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie jak:

wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie, cieplarnie,

obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzenia wodne, które nie

zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody

powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

Wyznaczony w zaskarżonym planie miejscowym:

- Teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, oznaczony na rysunku planu symbolem ZPb.2, objął nieruchomości, dla których w ewidencji gruntów i budynków wykazywane są użytki gruntowe oznaczone symbolami: S- sady (działka nr [...]) R-grunty orne (działka nr [...]), Br - grunty rolne zabudowane (działka nr [...]).

- Teren lasu o podstawowym przeznaczeniu pod las, oznaczony na rysunku planu symbolem 122.ZL.1 objął części działek [...] i [...], dla których w ewidencji gruntów i budynków wykazywany jest użytek gruntowy oznaczony symbolem Ls -lasy.

- Teren wód powierzchniowych śródlądowych o podstawowym przeznaczeniu pod cieki wodne, rowy, kanały, zbiorniki wodne wraz z obudową biologiczną, oznaczony na rysunku planu symbolem 122.WS.1, objął część działki [...], dla której w ewidencji gruntów i budynków wykazywany jest użytek gruntowy oznaczony symbolem N - nieużytki. W stanie faktycznym w miejscu tym znajduje się staw (element za założenia dworsko-parkowego). Teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń urządzoną - zespołów pałacowo-parkowych i folwarcznych objętych wpisem do rejestru zabytków, oznaczony na rysunku planu symbolem 122. ZPp.1, objął części działek [...] i [...], dla których w ewidencji gruntów i budynków wykazywane są użytki gruntowe oznaczone symbolami: R-grunty orne (działka nr [...]), Br- grunty rolne zabudowane (działka nr [...]). Na działce [...] znajduje się budynek dawnego dworu, natomiast na działce [...] zabytkowy budynek gospodarczy.

Dodatkowo organ podkreślił, że na działkach nr [...], [...] znajduje się zespół dworsko-parkowy objęty ochroną konserwatorską, wpisany do rejestru zabytków nr rej. [...] (decyzja z dnia 22.11.1982 r., 24.06.2015 r.), oznaczony na rysunku planu, pod adresem ul. P. . Zwrócił również uwagę, że nieruchomości skarżącego częściowo są zabudowane. Konkludował, że zaskarżona uchwała kształtuje na tym obszarze ład przestrzenny w oparciu zasadę zrównoważonego rozwoju.

W odniesieniu do skargi B. B. i A. B. organ wskazał, że działka ewid. nr [...] obr. [...] ma powierzchnię 702 m2, z czego w zaskarżonym planie (obszar 96) znajduje się w: częściowo w Terenie cmentarza, o podstawowym przeznaczeniu pod istniejący cmentarz wraz z zielenią towarzyszącą, oznaczonym na rysunku zaskarżonej uchwały symbolem 96.ZC.1 (o powierzchni ok. 369 m2) i częściowo w Terenie rolniczym, o podstawowym przeznaczeniu pod użytki rolne, zadrzewienia, zakrzewienia, oznaczonym na rysunku

zaskarżonej uchwały symbolem 96.Rz.1 (o powierzchni ok. 333 m2).

Według ewidencji gruntów i budynków ww. nieruchomość jako sposób

użytkowania ma wykazywane użytki: Ł- łąki trwałe (pow. 458 m2) i W- rowy

(pow. 244 m2).

Działka ewidencyjna o nr [...] obr. [...] ma powierzchnię 2796 m2. Jej południowa część, o pow. ok. 655 m2 nie jest objęta żadnym obowiązującym lub sporządzanym planem miejscowym. Dla pozostałej części ww. nieruchomości obowiązują ustalenia zaskarżonej uchwały zgodnie, z którymi nieruchomości ta znajduje się w Terenie rolniczym, o podstawowym przeznaczeniu pod użytki rolne, zadrzewienia, zakrzewienia, oznaczonym na rysunku zaskarżonej uchwały symbolem 96.Rz.1.

Działka ewid. o nr [...] obr. [...] ma pow. 1804 m2, w zaskarżonym planie (obszar 96) znajduje się w: częściowo w Terenie cmentarza, o podstawowym przeznaczeniu pod istniejący cmentarz wraz z zielenią towarzyszącą, oznaczonym na rysunku zaskarżonej uchwały symbolem 96.ZC.1 (o powierzchni ok. 382 m2) i częściowo w Terenie rolniczym, o podstawowym przeznaczeniu pod

użytki rolne, zadrzewienia, zakrzewienia, oznaczonym na rysunku zaskarżonej uchwały symbolem 96.Rz.1 (o powierzchni ok. 1422 m2). Według ewidencji gruntów i budynków ww. nieruchomość jako sposób użytkowania ma wykazywane użytki: Ł- łąki trwałe (pow. 1663 m2) i W- rowy (pow. 141 m2).

Według dokumentu Studium przedmiotowy teren znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr [...], w kategorii zagospodarowania terenu zieleni nieurządzonej oznaczonym na rysunku Studium symbolem ZR. W terenach: zieleni nieurządzonej oznaczonych na rysunku Studium symbolem - ZR określono:

- Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy,

grunty rolne.

- Funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu

realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają

określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

W ramach wytycznych do planów miejscowych zawartych w tomie III Studium (str. 191-193) określone zostały m.in. następujące kierunki zmian dla obszaru planu: powierzchnia biologicznie czynna dla terenów zieleni nieurządzonej (ZR) min. 90%, strefa kształtowania systemu przyrodniczego, obszary o najwyższym i wysokim walorze przyrodniczy. Na wybór kategorii przeznaczenia terenu nieruchomości uwzględniając wytyczne Studium miał wpływ nie tylko dotychczasowy sposób użytkowania nieruchomości (części działek nr [...] i [...] zagospodarowane są pod cmentarz), w konsekwencji ich usytuowanie , a także obowiązek zachowania walorów przyrodniczych oraz znaczenia nieruchomości dla funkcjonowania środowiska , których nie można rozpatrywać w oderwaniu od większej całości oraz sposobu przeznaczenia nieruchomości sąsiednich.

Ponadto w dziale I-0 prowadzonej księgi wieczystej dla nieruchomości jako sposób korzystania został ujawniony sposób gospodarowania Ł-Łąki Trwałe.

Dalej organ wywodził, że ustalenia planistyczne przyjęte dla przedmiotowych nieruchomości, z przeznaczeniem nieruchomości pod: teren cmentarza, o podstawowym przeznaczeniu pod istniejący cmentarz wraz z zielenią towarzyszącą, oznaczonym na rysunku zaskarżonej uchwały symbolem 96.ZC.1 oraz teren rolniczy, o podstawowym przeznaczeniu pod użytki rolne, zadrzewienia, zakrzewienia, oznaczonym na rysunku zaskarżonej uchwały symbolem 96.Rz.1 wynikają z faktycznego sposobu zagospodarowania nieruchomości, ukształtowanym przed wejściem w życie zaskarżonej uchwały, który znajduje potwierdzenie w wytycznych Studium dla tego terenu. Nie budzi wątpliwości, że istniejący i użytkowany cmentarz wyznaniowy przy ul. Z. w konsekwencji prowadzi do ograniczenia prawa zabudowy w odległości mniejszej niż 50 m od użytkowanego cmentarza, co bezpośrednio wpływa na pozostały zakres sposobu zagospodarowania terenu wokół cmentarza. Nie bez znaczenia jest również fakt, że działka ewidencyjna o nr [...] obr. [...] o powierzchni 2796 m2 w południowej części o pow. ok. 655 m2 nie jest objęta żadnym obowiązującym lub sporządzanym planem miejscowym. Zatem skarżący nie zostali całkowicie pozbawieni prawa do zabudowy ww. nieruchomości.

W odniesieniu do skargi F. L. organ wskazał, że nieruchomość, składająca się z działki ewid. o nr [...] obręb [...] w Krakowie jest objęta ustaleniami nie tylko zaskarżonej uchwały (76.ZI.1) ale również miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy M" (ZPo.8). Działka nr [...] w zakresie objętym planem miejscowym "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" znajduje się w Terenie zieleni izolacyjnej o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń izolacyjną, oznaczony symbolem 76. ZI.1. W ewidencji gruntów i budynków wykazywany jest użytek gruntowy, oznaczony symbolem Lzr - grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. Studium wyznacza dla terenu obejmującego ww. nieruchomość kierunek zagospodarowania ZR -Tereny zieleni nieurządzonej. Pozostała część działki objęta jest mpzp "Wzgórze św. Bronisławy II" z przeznaczeniem terenu oznaczonym symbolem ZPo.8 (tereny zieleni o przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym).

W odniesieniu do skargi M. M. organ potwierdził, że nieruchomość, składająca się z działki ewid.o nr [...] obr. [...] w Krakowie jest objęta ustaleniami nie tylko zaskarżonej uchwały (76.ZI.1) ale również miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" (ZPo.8). Zgodnie z ustaleniami zaskarżonego planu część nieruchomości skarżącej (pow. 2459 m2) znajduje się w terenie zieleni izolacyjnej o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń izolacyjną, oznaczony na rysunku planu symbolem 76.ZI.1. Pozostała część ww. nieruchomości (pow. 7083 m2) jest objęta ustaleniami planu miejscowego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" i znajduje się w terenie zieleni towarzyszącej obiektom budowlanym, oznaczony na rysunku planu symbolem ZPo.8.

Skarżąca jest również właścicielką sąsiadującej nieruchomości tj. działki ewidencyjnej o nr [...], która przylega do działki nr [...] i również jest objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały. Aktualnie działka ewid. o nr [...] jest w oparciu o otrzymane decyzje zabudowywana budynkiem jednorodzinnym, trzykondygnacyjnym, o powierzchni zabudowy 162 m2.

Nieruchomość, składająca się z części (o pow. 2459 m2) działki ewid. o nr [...] obr. [...] w Krakowie znajduje się w terenie zieleni izolacyjnej o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń izolacyjną, oznaczony na rysunku planu symbolem 76.ZI.1.

Nieruchomość skarżącej w ewidencji gruntów i budynków wykazywana jest jako użytek gruntowy oznaczony symbolem: S - sady. Również w dziale I-O prowadzonej księgi wieczystej dla nieruchomości skarżącej jako sposób korzystania został ujawniony sposób gospodarowania S- Sady.

Zgodnie z dokumentem Studium nieruchomość skarżącej znajduję się w terenie zieleni nieurządzonej oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZR. Dla ww. terenu określona następujące funkcje:

- Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty

rolne.

- Funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e

jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych Wyznaczony w zaskarżonym planie miejscowym w terenie zieleni izolacyjnej o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń izolacyjną, oznaczony na rysunku planu symbolem 76.ZI.1.

Organ podkreślił również, że na nieruchomości skarżącej występuje ciągłość wizji planistycznej, gdyż ustalenia zaskarżonej uchwały kontynuują politykę przestrzenną wyrażoną w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa - 1994 r. Zgodnie z jego treścią nieruchomość skarżącej znajduje się w Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej oznaczonym na rysunku symbolem ZP105, który ponadto obowiązywały strefy polityki przestrzennej nr 4,6,16 i 20.

W odpowiedzi na skargę [...] sp.j. w K. organ podał, że z wymienionych w skardze nieruchomości w granicach zaskarżonego planu miejscowego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" znajdują się działki [...] i [...] oraz 0,31718 ha z działki [...] liczącej w całości 1, 2521 ha. Na działce nr [...] w planie miejscowym wyznaczono Teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki, oznaczony symbolem 42.ZP.3. Na działce [...] oraz części działki nr [...] wyznaczono wyżej wspomniany teren 42.ZP.3 oraz Teren drogi wewnętrznej, o podstawowym przeznaczeniu pod drogę wewnętrzną, oznaczony symbolem 42.KDW.2. Natomiast w ewidencji gruntów i budynków na wszystkich trzech ww. działkach wykazywane są użytki gruntowe, oznaczone symbolami: W - grunty pod rowami, R - grunty orne, Ł- łąki trwałe. Ponadto organ zwrócił uwagę, że skarżący nie składał wniosku do planu, niemniej złożył uwagę.

Studium dla obu działek wyznacza kierunek zagospodarowania ZU-Tereny zieleni urządzonej. Dla ww. terenu w Studium określono następujące funkcje:

- Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjna, zieleń forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami budowlanymi, ogrody działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne

- Funkcja dopuszczalna - Zabudowa realizowana jako terenowe obiekty i urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie, cieplarnie, obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzenia wodne, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

W odniesieniu do skargi T. T. organ wskazał, że nieruchomość, składająca się z działki ewid. o nr [...] i [...] obr. [...] w K. częściowo jest objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały (83.ZP.1, 83.KDD.2), gdyż w niewielkim fragmencie działka ewidencyjna nr [...] nie jest objęta ustaleniami planu miejscowego. Powierzchnia całej działki ewidencyjnej nr [...] wynosi 2858 m2, z czego ustalaniami zaskarżonej uchwały objęta jest powierzchnia 2679 m2, natomiast obszar wynoszący 179 m2, nie jest objęty ustaleniami planu miejscowego. Powierzchnia działki ewidencyjna o nr [...] wynosi 367 m2. Zatem Skarżąca posiada nieruchomość, której powierzchnia 3049 m2 jest objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały. Zgodnie z treścią zaskarżonej uchwały na przeważającej części powierzchni działek ewidencyjnych o nr [...] i [...] wyznaczono Teren zieleni izolacyjnej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park, oznaczony na rysunku planu symbolem 83.ZP.1. Natomiast działka o nr [...] o powierzchni 367 m2 została przeznaczona pod teren zieleni izolacyjnej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park, oznaczony na rysunku planu symbolem 83.ZP.1 ( pow. ok. 359 m2), oraz pod teren drogi publicznej klasy dojazdowej oznaczony na rysunku planu symbolem 83.KDD.2 (powierzchnia ok. 8,22 m2).

Na wybór kategorii przeznaczenia terenu nieruchomości, uwzględniając wiążące wytyczne Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, miał wpływ nie tylko dotychczasowy sposób użytkowania nieruchomości, ale także obowiązek zachowania walorów przyrodniczych oraz znaczenia nieruchomości dla funkcjonowania środowiska, których nie można rozpatrywać w oderwaniu od większej całości oraz sposobu przeznaczenia nieruchomości sąsiednich. Cały obszar Terenu zieleni izolacyjnej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park, oznaczony na rysunku planu symbolem 83. ZP.1 zajmuje powierzchnię 107291 m2.

Organ podał, że w sąsiedztwie nieruchomości skarżącej znajdują się nieruchomości stanowiące własność Gminy Miejskiej Kraków. Z przeprowadzonej kwerendy wynika, że działki ewidencyjne o nr: [...] pow. ewid. 9431 m2, pow. geod. 9430 m2, [...] pow. ewid. 131 m2, pow. geod. 131 m2, [...] pow. ewid. 3594 m2, pow. geod. 3617 m2, [...] pow. ewid. 3397 m2, pow. geod. 3377 m2, stanowią własność Gminy Miejskiej Kraków, natomiast własność Gminy Miejskiej Kraków oddane w różne formy władania stanowią działki ewidencyjne o nr: [...] pow. ewid. 5707 m2, pow. geod. 5597 m2; [...] pow. ewid. 41 m2, pow. geod. 47 m2. Z powyższego wynika, że ustalenia planistyczne zaskarżonej uchwały mają na celu zachowanie walorów przyrodniczych dla funkcjonowania środowiska, rozpatrywane w połączeniu z większą całością.

Nieruchomość skarżącej w ewidencji gruntów i budynków wykazywana jest jako użytek gruntowy, oznaczony symbolem Ł - łąki trwałe, natomiast w niewielkim fragmencie działki ewidencyjnej o nr [...] użytek drogowy - dr. Również w dziale I-0 prowadzonej księgi wieczystej dla nieruchomości Skarżącej ([...]) jako sposób korzystania został ujawniony sposób gospodarowania łąki trwałe- Ł. Organ nadmienił, że na nieruchomości występuje ciągłość wizji planistycznej, gdyż ustalenia zaskarżonej uchwały kontynuują politykę przestrzenną wyrażoną w Miejscowym Planie Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa - 1994 r., w którym działki znajdowały się w Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej oznaczonym symbolem ZP 128 oraz w Obszarze Wód Otwartych oznaczonych symbolem W.

Ponadto na wybór kategorii przeznaczenia terenu dla terenu obejmującego działkę skarżącej miała wpływ okoliczność, że wyznaczonym w planie miejscowym teren przeznaczony pod zieleń publiczną 83.ZP.1, stanowi także rezerwę terenową pod budowę tzw. Kanału Krakowskiego. Przy czym fakt zmiany uchwały nr XV/174/03 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 22 grudnia 2003 r uchwałą nr XLVII/732/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 26 marca 2018 r. jest wystarczającym argumentem do zrezygnowania z zapisów planistycznych, umożliwiających powstanie tzw. Kanału Krakowskiego. W dniu 14 czerwca 2016 r. Rada Ministrów podjęła uchwałę Nr 79 w sprawie przyjęcia "Założeń do planów rozwoju śródlądowych dróg wodnych w Polsce na lata 2016-2020 z perspektywą do roku 2030". W powyższym założeniach nie został bezpośrednio opisany Kanał Krakowski ale poczynione założenia się dotyczące modernizacji drogi wodnej górnej Wisły do parametrów klasy Va. Osiągnięcie takich parametrów na śródmiejskim odcinku Wisły w Krakowie wymaga budowy Kanału Krakowskiego. Ponadto Minister Gospodarki Wodnej i Żeglugi Morskiej pismem z dnia 15 marca 2017 roku znak: [...] zwrócił się do Prezydenta Miasta Krakowa o zachowanie m.in.. rezerwy terenowej pod tzw. Kanał Krakowski.

Organ podkreślił, że zaskarżona uchwała została podjęta po rozważeniu

wszystkich interesów indywidualnych i publicznego, w wyniku czego

przyjęto, że wprowadzenie ładu przestrzennego w obszarze położonym w

obszarze ul. A. i ulJ. w Krakowie może być

zrealizowane jedynie przez wyznaczenie na tym obszarze tereny zieleni

urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki.

Wyznaczenie na powyższym obszarze przestrzeni publicznej służącej

ogółowi mieszkańców i użytkowników stanowi określenie celu publicznego,

o którym mowa w przepisie art. 6 pkt 9c ustawy dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. póz. 2204). Teren oznaczony na rysunku zaskarżonego planu symbolem 83.ZP.1. zajmuje powierzchnię 10,73 ha, z czego 7,36 % stanowi własność Gminy Miejskie Kraków. Nieruchomości będące własności Gminy Miejskiej Kraków sąsiadują z nieruchomością skarżącej. Zatem powyższe przeznaczenie części nieruchomości skarżącej wraz z sąsiadującymi nieruchomościami tworzy na tym obszarze spójną całość. Przeznaczenie nieruchomości pod teren zieleni izolacyjnej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park, stanowiące realizację celu publicznego wraz z dopuszczeniem możliwości budowy tzw. Kanału Krakowskiego, nastąpi dopiero po uprzednim wywłaszczeniu, za odszkodowaniem, nieruchomości na cel publiczny, jakim jest powstanie parku publicznego (gminnego) lub budowa Kanału Krakowskiego. Wywłaszczenie nieruchomości następuje w odrębnym postępowaniu, w którym właściciel nieruchomości jest stroną i może ewentualnie kwestionować wysokość uzyskanego odszkodowania. Organ zwrócił uwagę na regulacje zawarte w art. 35 i art. 36 u.p.z.p.

Utworzenie na tym obszarze zieleni urządzonej stanowi realizację polityki przestrzennej miasta, określonej w dokumencie Studium oraz zachowanie rezerwy terenu pod ewentualną rozbudowę Kanału Krakowskiego. W konsekwencji, w ocenie organu, ingerencja w prawo własności jest uzasadniona interesem całej wspólnoty samorządowej. Zgodnie z dokumentem Studium obszar nieruchomości objętym zaskarżoną uchwałą znajduję się w terenie zieleni nieurządzonej oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZU. Dla ww. terenu określona następujące funkcje:

- Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjna, zieleń forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami budowlanymi, ogrody działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne.

- Funkcja dopuszczalna - Zabudowa realizowana jako terenowe obiekty i urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie, cieplarnie, obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzenia wodne, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

Dodatkowo w załączniku nr 4 do uchwały Nr CXI1/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (Tom III Wytyczne do planów miejscowych) zawiera m.in. następujące ustalenia:

- wysokość zabudowy, w tym także budynków dopuszczonych do powstania w terenach zieleni urządzonej (ZU) i zieleni nieurządzonej (ZR) nie może przekraczać 1 kondygnacji nie wyższej niż 5 m, chyba, że w danej strukturalnej jednostce urbanistycznej, dla budynków dopuszczonych wskazano inną wysokość zabudowy. --- rezerwa terenu jako zieleni bez możliwości zabudowy w celu zabezpieczenia obszaru pod ewentualnie planowany Kanał Krakowski;

Ponadto w załączniku nr 4 do ww. uchwały (Tom II Zasady i Kierunki Polityki Przestrzennej str. 102) wskazano "Poprawę skuteczności zabezpieczenia Krakowa przed powodzią i jej negatywnymi skutkami należy realizować z uwzględnieniem obowiązujących lub mogących obowiązywać w tym zakresie dokumentów i programów. Na moment sporządzania Studium najistotniejsze znaczenie poza regulacjami ustawowymi, ma "Program ochrony przed powodzią w dorzeczu górnej Wisły" ustanowiony Uchwałą Nr 151/2011 Rady Ministrów".

W odniesieniu do skargi [...] sp. z o.o. w K. organ wskazał, że nieruchomość składająca się z działki ewid. nr [...] obr. [...] w Krakowie o pow. 58221 m2 częściowo w zakresie pow. ok 23327 m2 jest objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały, natomiast pozostały fragment działki o pow. ok 34894 m2 nie znajduje się w graniach obowiązującego lub sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomości składające się z działki ewid. o nr: [...] o pow. 56 m2, [...] o pow. 621m2, [...] o pow. 3944 m2, [...] obr. [...] w Krakowie o pow.9718 m2 nie znajdują się w graniach obowiązującego lub sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z ustaleniami zaskarżonego planu przedmiotowa nieruchomość składająca się z działki ewidencyjnej nr [...] (w zakresie pow. ok 23327 m2) znajduje się w terenie o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym oznaczonym na rysunku planu symbolem 143.ZPb.1.

Według zapisów obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa nieruchomość skarżącej w zakresie objętym zaskarżonym planem znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 14 Kopiec Krakusa - Bonarka, oraz został określony kierunek zagospodarowania pod Tereny zieleni urządzonej oznaczonej na rysunku dokumentu Studium symbolem ZU. Podkreślenia wymaga fakt, że (zgodnie z treścią pkt 111.1. Informacja dotycząca zasad i wytycznych dla gospodarowania przestrzenią i pkt III.1.4. dokumentu Studium str. 10), w terenach zieleni urządzonej określono następujące funkcje zagospodarowania terenu:

Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym

obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjna, zieleń forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami

budowlanymi, ogrody działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne.

- Funkcja dopuszczalna - Zabudowa realizowana jako terenowe obiekty i

urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie

jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie,

cieplarnie, obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzeni wodne, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

W ramach wytycznych do planów miejscowych zawartych w tomie III Studium określone zostały m.in. następujące kierunki zmian dla przedmiotowego obszaru: powierzchnia biologicznie czynna dla terenów zieleni urządzonej (ZU)

min. 80%, Strefa kształtowania systemu przyrodniczego; działki ewidencyjne o nr [...], [...], [...] i [...] obr. [...] w Krakowie na tyle ustaleń fragmentu dokumentu Studium.

Ustalenia planu miejscowego dla fragmentu nieruchomości wskazanej w treści skargi, zostały wyznaczone zgodnie z wiążącymi organy planistyczne ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa.

Na marginesie organ dodał, że w obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa nieruchomość skarżącej (działka ewidencyjna o nr [...]) znajdowała się częściowo w: Obszarze Urządzeń Infrastruktury Technicznej IT 14 (strefy polityki

przestrzennej nr: 14, 16, 19) i Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej ZP.

Organ podkreślił, że ani z treści ustawy prawo budowlane, ani też z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika obowiązek uwzględniania w planie zagospodarowania przestrzennego postanowień decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dokument Studium na nieruchomości Skarżącej w zakresie jakim jest ona objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały dopuszczał jako funkcję podstawą cyt.: Różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjna, zieleń forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami budowlanymi, ogrody działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne. Zatem w oparciu o ustalenia Studium w pierwszej kolejności wskazanym było wyznaczenie na nieruchomości Skarżącej celu publicznego jakim jest m.in. wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, (por. art. 6 ust. 9c ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami t. j. (Dz.U. z 2018 r. póz. 2204 ze zm.). Podkreślić należy, że przy sporządzaniu zaskarżonej uchwały brano pod uwagę różnorodne kryteria, nie ograniczające się tylko do walorów architektonicznych i ekonomicznych, na które powołują się skarżąca, ale obejmujące również m.in. uwarunkowania środowiskowe, zrównoważony rozwój, a także ład przestrzenny, stosownie do postanowień przepisu art. 1 ust. 2 ustawy w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów, wspólnych w wymienionych wyżej skargach, organ wskazał, że w związku z zarzutem dotyczącym naruszenia art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podkreślić należy, że objęcie jednym planem miejscowym specjalnie wyselekcjonowanych i wzajemnie ze sobą powiązanych m.in. według kryterium przeznaczenia w dokumencie Studium, obszarów zlokalizowanych w różnych częściach miasta miało na celu zapewnienie ochrony planistycznej terenom nieinwestycyjnym. Zasadnym było wprowadzenie zaskarżonym planem miejscowym ochrony przed nieplanowaną zabudową lub zabudowa planową, ale realizowaną

niezgodnie z zasadami ochrony środowiska. Dodatkowo fragmentowanie

siedlisk zwierząt i roślin w połączeniu z zabudowywaniem wielu cennych pod względem przyrodniczym obszarów, przecinanie naturalnych korytarzy ekologicznych, przesuszanie siedlisk i zasypywanie zbiorników wodnych prowadzi do katastrofalnego i niezwykle szybkiego zubażania fauny i flory Krakowa. W rezultacie żywiołowego rozwoju zabudowy następują procesy dotkliwie i trwale przeobrażające przyrodę Krakowa. Zaskarżony plan miejscowy obejmuje swoimi granicami te obszary miasta, stanowiące cześć wyznaczonych w dokumencie Studium kategorii terenów przyrodniczych tj.: tereny zieleni nieurządzonej oznaczone symbolem ZR,

tereny zieleni urządzonej oznaczone symbolem ZU oraz tereny wód powierzchniowych śródlądowych oznaczone symbolem W, nieobjęte dotychczas ustaleniami innych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Tereny te wyznaczono w dokumencie Studium po diagnozie stanu istniejącego, w szczególności po wstępnej prognozie mówiącej o trendach przekształceń środowiska, zachodzących pod wpływem dotychczasowego zagospodarowania i użytkowania terenów ale również po określeniu przydatności środowiska dla wprowadzenia różnych form użytkowania i zagospodarowania. Konsekwentnie prowadzona polityka przestrzenna miasta Krakowa ukierunkowana na ochronę wartości przyrodniczych zobowiązywała do przygotowania planu miejscowego dla obszarów, które w dokumencie Studium wskazane są do ochrony przed zabudową. Zaskarżony plan miejscowy ma na celu zahamować presję inwestycyjną, którą stale daje się zauważyć na obszarach niewskazanych do zainwestowania, gdyż jedynie plan miejscowy, wykonany w zgodności z dokumentem studium daje realną możliwość ochrony przed zabudową terenów zieleni. Mając powyższe na względzie zaskarżony plan miejscowy stanowi optymalną regulację, która kształtuje na tym obszarze ład przestrzenny w oparciu zasadę zrównoważonego rozwoju.

Skoro miejscowy plan obejmuje znaczny obszar miasta, to ustalenia planu miejscowego, znajdujące się na rysunku planu, zostały sporządzone w sposób czytelny i przedstawione w sposób niebudzący wątpliwości co do granic obszaru objętego projektem planu. Również w części tekstowej planu miejscowego, szczegółowo zostały opisane granice poszczególnych 215 obszarów miasta, składających się na obszar, o którym mowa w ogłoszeniu Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 listopada 2016 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa".

Organ podkreślił, że z przeprowadzonej kwerendy dokumentacji planistycznej wynika, że skarżący D. I., D. K., W. K., B. B. i A. B., F. L., M. M. , [...] sp.j. w K., T. T., [...] sp. z o.o. w K. uczestniczyli w sporządzanej procedurze planistycznej związanej z zaskarżoną uchwałą poprzez składanie wniosków i uwag do projektu planu. Zatem zarzut przeprowadzenia procedury planistycznej w sposób ograniczający udział społeczeństwa w pracach nad planem miejscowym oraz poprzez brak uwzględnienia w przeprowadzonej procedurze w odpowiednim zakresie konieczności zachowania jej jawności i przejrzystości jest co najmniej wysoce niezrozumiały. Złożone wnioski i uwagi przez skarżących zostały wniesione w odpowiednim terminie. Powyższa okoliczność stanowi uprawdopodobnienie graniczące z pewnością, że skarżący zapoznali się z odpowiednimi ogłoszeniami Prezydenta Miasta Krakowa w tym zakresie.

Ponadto nieruchomości D. I., D. K., W. K., B. B. i A. B., F. L., M. M. , [...] sp.j. w K., T. T. i [...] sp. z o.o. w K. znajdują się w terenie, dla którego Rada Miasta Krakowa nie stwierdziła konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia etapie A projektu planu. Zatem w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja, w której przyjęte ustalenia zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe określenie w części tekstowej granic planu miejscowego.

Mając na względzie okoliczność, że obszar planu obejmuje blisko 10 % powierzchni miasta Krakowa, w celu zapewnienia ochrony planistycznej terenom dotychczas nieobjętym ustaleniami planistycznymi, podzielono prace nad sporządzeniem planu miejscowego na kilka etapów, co zostało uwarunkowane różnym zakresem ponowienia czynności proceduralnych w stosunku do tych części projektu planu miejscowego, w których Rada Miasta Krakowa stwierdziła konieczność dokonania zmian. Organ podkreślił, że żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie zakazuje tzw. etapowania prac nad sporządzeniem planu miejscowego. Mając na względzie treść przepisu art. 19 ust. 2 u.p.z.p. przedmiotem ponowienia procedury planistycznej, o której mowa wart. 17 u.p.z.p. nie można ustanowić ustaleń planistycznych, wobec których rada gminy nie stwierdziła konieczności dokonania zmian.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że tytuł uchwały nie określa, że planem miejscowym objęto wyłącznie obszary o wybitnych wartościach przyrodniczych, ale stosuje określenie "dla wybranych obszarów przyrodniczych". W pojęciu tym mieszczą się tereny dla których Studium określiło kierunek zagospodarowania jako: ZU- tereny zieleni urządzonej, ZR-Tereny zieleni nieurządzonej lub W- Tereny wód powierzchniowych śródlądowych, przewidując je tym samym do pełnienia funkcji przyrodniczych.

Przeznaczanie części terenów objętych planem pod komunikację wynika z uwzględnienia uwarunkowań wyższego rzędu, jest zgodne ze Studium i uzyskało stosowne opinie i uzgodnienia organów wskazanych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dokumentacji planistycznej zaskarżonej uchwały znajduje się wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa z oznaczeniem granic obszaru zaskarżonej uchwały. Z wyrysem ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa z oznaczeniem granic obszaru zaskarżonej uchwały, każdy mógł się zapoznać w trakcie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Następnie powyższy wyrys został zmieniony i dołączony do dokumentacji planistycznej odpowiednio do uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2018 r Nr CVIII/2844/18 w sprawie zmiany uchwały Nr LV/1124/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 października 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa". Skutku w postaci stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały nie może wywołać brak umieszczenia na rysunku planu wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 17 pkt 5 u.p.z.p.organ wskazał, że z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że skarżący nie twierdzą, że prognoza ta nie zawiera prognozy wpływu ustaleń zaskarżonego planu na opłaty i odszkodowania, o których mowa w art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale że jest ona w tym zakresie błędna, gdyż niezasadnie przyjmuje się, że na skutek uchwalenia zaskarżonego planu nie powstaną roszczenia o odszkodowania, wymienione w tym przepisie.

Z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że prognoza skutków finansowych uchwalenia planu nie jest załącznikiem do uchwalanego planu miejscowego. Opracowanie te nie posiada charakteru wiążącego, lecz pełni rolę analizy ekonomicznej służącej ocenie finansowych konsekwencji wprowadzenia planu miejscowego. Spełnia, zatem funkcję informacyjną i to w dodatku o czysto szacunkowym charakterze.

Nieistotnym w świetle art. 28 ust. 1 ustawy naruszeniem jest także brak na rysunkach nr 11A i 26B załącznika nr 2 ujawnienia gruntów wyłączonych z zabudowy i gruntów przeznaczonych do zalesienia. Zostały one opisane w treści tekstowej planu (§ 27), a same wątpliwości co interpretacji zapisów, na co powołuje się organ nadzoru, nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.

Pozostałe skargi zostały wniesione przez skarżących reprezentowanych przez różnych pełnomocników.

M. G. zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak uwzględnienia w planie zagospodarowania przestrzennego wymagań ładu przestrzennego, a w szczególności uwarunkowań społecznych i gospodarczych oraz kompozycyjno-estetycznych,

- art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak uwzględnienia prawa własności właściciela działek nr [...] oraz [...] obr. [...] a zwłaszcza uniemożliwienie/zasadnicze ograniczenie rozporządzania niniejszymi nieruchomościami oraz ograniczenie swobody działalności gospodarczej,

- 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie naczelnej konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa, w szczególności w zakresie ograniczenia skarżącemu swobody prowadzenia działalności gospodarczej.

Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały

w części dotyczącej działek nr [...] oraz [...] obr. [...] oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podano, że skarżący jest właścicielem działek nr [...] oraz [...] obr. [...] na terenie miasta Krakowa. Na podstawie uchwały wskazane nieruchomości zostały określone jako tereny zieleni urządzonej (122.Zpb.2) o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, pomimo że skarżący od lat na przedmiotowym terenie (stanowiącym kompleks wraz z innymi działkami) prowadzi działalność gospodarczą z zakresu sadownictwa i ogrodnictwa.

W skardze odwołano się do dyrektywy wynikającej z art. 1 ust 2 pkt 1 u.p.z.p., która nakazuje przy ustalaniu planu miejscowego uwzględnienie "wymagań ładu przestrzennego". W ocenie skarżącego wyodrębnienie niniejszych działek spośród terenów przeznaczonych pod zabudowę urąga w swej istocie ratio legis przedmiotowej definicji legalnej. Działki nr [...] oraz [...] stanowią wraz z sąsiednimi nieruchomościami położonymi na wschód swego rodzaju enklawę, gdyż pozostałe działki usytuowane na pomoc i południe są działkami budowlanymi. To ostatnie w sposób oczywisty wskazuje na fakt, że przestrzeń ta nie tworzy harmonijnej całości, a także narusza wymagania kompozycyjno-estetyczne. Ponadto, działki objęte skargą wraz z działkami nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], stanowią obszar, na którym od lat prowadzona jest przez skarżącego działalność gospodarcza z zakresu sadownictwa i ogrodnictwa. Rozdzielenie działek poprzez określenie przeznaczenia działek nr [...] oraz [...] jako tereny zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, nie znajduje uzasadnienia.

Dla przedmiotowego obszaru wydana została w dniu 29 sierpnia 2018 . decyzja nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa dwóch hal magazynowych z zapleczem socjalno-biurowym oraz warsztatem wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, z zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. C. w Krakowie.

Jako że tereny 122.ZL1 oraz 122.ZPz.1 są terenami zadrzewionymi o szczególnym charakterze ochrony oraz że teren oznaczony 122 ZPp.1 jest terenem zespołów pałacowe -parkowych i folwarcznych objętych wpisem do rejestru zabytków, za zupełnie pozbawione uzasadnienia należy uznać określenie sąsiednich nieruchomości, jako zieleni urządzonej pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym tym bardziej, że najbliższe obiekty budowlane uzasadniające takie przeznaczenie są zlokalizowane w znacznej odległości tj. na działkach nr [...],[...], [...]. Ponadto, działka nr [...] została przeznaczona pod tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych i rybackich, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę obiektami usługowymi do obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych i rybackich. Kolejne nieruchomości zlokalizowane na zachód są już nieruchomościami o przeznaczeniu rolniczym. Takie określenie przedmiotowego obszaru stanowi jawne naruszenie zasady ładu przestrzennego przy założeniu, że pozostałe nieruchomości zlokalizowane w tej okolicy są działkami budowlanymi. Wskazał, że na niewielkim obszarze zlokalizowano kilka nie współgrających ze sobą obszarów, naruszających poprzez nieuzasadnioną różnorodność ład i estetykę obszaru. Zarzucił, że takie działanie Gminy doprowadziło w praktyce do całkowitego uniemożliwienia korzystania przez niego ze wskazanej nieruchomości, a nadto stanowi naruszenie zasady równości wobec prawa oraz zasady dobrego sąsiedztwa. Wskazał, że rozwiązaniem byłoby przyjęcie, że działka nr [...] zostałaby przeznaczona pod uprawę , przy jednoczesnym przeznaczeniu działek nr [...], [...] pod zabudowę halami magazynowymi o przeznaczeniu związanym z działalnością gospodarczą skarżącego.

W odpowiedzi na skargę M. G. Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi. Organ, po przedstawieniu procedury planistycznej wyjaśnił, że nieruchomość, składająca się z działek ewidencyjnych o nr [...] oraz [...] obr. [...] znajduje się w zaskarżonym planie w terenie zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, oznaczony na rysunku planu symbolem 122. ZPb.2.

Nieruchomość skarżącego w ewidencji gruntów i budynków wykazywany jest użytek gruntowy oznaczony symbolem: S - sady (działka ewidencyjna o nr [...]) oraz symbolem R -grunty orne (działka ewidencyjna o nr [...]). Również w dziale I-O prowadzonej księgi wieczystej dla nieruchomości skarżącego ([...]) jako sposób korzystania został ujawniony sposób gospodarowania S - sady (działka nr [...]) oraz R - grunty orne (działka nr [...]).

Zgodnie z dokumentem Studium, dla działek ewidencyjnych o nr [...] oraz [...] obr. [...] wyznaczono kierunek zagospodarowania pod teren zieleni urządzonej oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZU.

Dla ww. terenu określone zostały w Studium następujące funkcje zagospodarowania terenu:

Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym

obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjna, zieleń

forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami budowlanymi, ogrody

działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne.

Funkcja dopuszczalna - Zabudowa realizowana jako terenowe obiekty i

urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie jak:

wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie, cieplarnie,

obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzenia wodne, które nie

zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody

powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne

formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla

zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

Wyznaczony w zaskarżonym planie miejscowym teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, oznaczony na rysunku planu symbolem 122. ZPb.2 obejmuje m.in. nieruchomość skarżącego. Szczegółowa regulacja co do możliwości zagospodarowania terenu została zawarta w § 30 ust. 1 zaskarżonej uchwały.

Organ podkreślił, że zasadnym było wprowadzenie zaskarżonym planem miejscowym ochrony przed nieplanowaną zabudową lub zabudowa planową, ale realizowaną niezgodnie z zasadami ochrony środowiska czy też treścią dokumentu Studium. Jak wielka jest presja inwestycja prowadzona w celu zabudowy ważnych obszarów określonych w dokumencie Studium świadczy chociażby treść skargi skarżącego z której wynika, że powodem zaskarżenia planu miejscowego jest chęć przeznaczenia nieruchomości pod zabudowę. Organ wyjaśnił, że własność nie jest prawem absolutnym i doznaje szeregu ograniczeń wynikających z przepisów ustaw, w tym ustawie z 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Również treść decyzji o warunkach zabudowy może się różnić od ustaleń planistycznych, o czym jednoznacznie przesądził ustawodawca w przepisie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Główna różnica polega na konieczności zapewnienia zgodności planu ze studium, podczas, gdy w przypadku decyzji o warunkach zabudowy brak jest takiego obwarowania. Organ podkreślił, że na działkach sąsiednich tj. działkach ewidencyjnych o nr [...], [...] znajduje się zespół dworsko-parkowy objęty ochroną konserwatorską, wpisany do rejestru zabytków - nr rej. [...] (decyzja z 22.11.1982 r. i z 24.06.2015 r.), oznaczony na rysunku planu, pod adresem ul. P. . Przyjęte w zaskarżonej uchwale ustalenia planistyczne nie tylko uwzględniają dotychczasowy sposób zagospodarowania tego terenu, ale również chronią występujące walory na przedmiotowym obszarze.

Na koniec organ wskazał, że na nieruchomości skarżącego występuje ciągłość wizji planistycznej, gdyż ustalenia zaskarżonej uchwały kontynuują politykę przestrzenną wyrażoną w Miejscowym Planie Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa - 1994 r.

K. B. zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, oraz naruszenie przepisów postępowania które miało wpływ na wynika sprawy, a w szczególności naruszenie:

- art. 20 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest sprzeczny zarówno z założonym celem jego sporządzenia, uchwałą o przystąpieniu do sporządzania planu jak i uchwałą o rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag,

- art. 19 ust. 2 u.p.z.p. poprzez błędne odstąpienie od powtórzenia procedury planistycznej dla części obszarów objętych etapem A uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz błędne skierowanie części obszarów objętych etapem B i C do powtórzenia procedury planistycznej, podczas gdy część tych obszarów została na skutek przyjętych poprawek wyłączona z zakresu opracowywanego planu,

- art. 17 u.p.z.p. poprzez istotne naruszenie zasad i trybu sporządzania planu poprzez: niedopuszczalną zamianę granic planu, naruszenie trybu rozpatrywania uwag do planu,

- art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. poprzez niezasadne podjęcie uchwały o zmianie uchwały o przystąpieniu do sporządzaniu planu poprzez podzielenie prac nad planem i uchwalania planu na 3 etapy: A, B i C,

- art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. poprzez niezasadne zróżnicowanie sposobu ograniczenia prawa własności dla podmiotów znajdujących się w tożsamej sytuacji,

- art. 1 ust. 2 pkt. 1), 2), 6) i 7) u.p.z.p. poprzez: niezasadne nieuwzględnienie zasad ładu przestrzennego i ochrony prawa własności w zakresie dotyczącym działek należących do skarżącego, nadużycie władztwa planistycznego poprzez przeznaczenie nieruchomości dz. [...] i dz. [...] obr. [...] na teren zieleni urządzonej pozbawiając ją możliwości zabudów), niezasadne przedłożenie przez ograny planistyczne dobra publicznego polegającego na

możliwie szybkim uchwaleniu i wprowadzeniu w życie miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego ponad uzasadnione dobro indywidualne skarżącego.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi argumentowano, że w dniu 26 października 2016 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr LV/1124/16 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa". W załączniku graficznym do ww. uchwały z granicami planu zaznaczono 215 obszarów położonych w jednostkach ewidencyjnych Śródmieście, Krowodrza, Nowa Huta, Podgórze o łącznej powierzchni ok. 3322 ha. Obszary zostały wybrane według następującego kryterium: tereny, które w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostały wyłączone z powstawania nowej zabudowy kubaturowej oraz nie zostały objęte innymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Projektem planu zostały również objęte działki nr [...] i dz. [...] obr. [...] należące do skarżącego, które to działki zostały ujęte w obszarze nr 43 projektu planu oznaczonym 43.ZPb.1 przeznaczonym na zieleń urządzoną, mimo, że skarżący uzyskał na ww. działki decyzję o ustaleniu warunków zabudowy oraz toczyło się postępowanie o uzyskanie decyzji pozwolenie na budowę, a także skarżący uzyskał decyzję Małopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych zezwalającą na realizację inwestycji w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego. Na skutek nowelizacji ustawy Prawo wodne wcześniej uzyskana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wygasła z dniem 1 stycznia 2018 roku, a postępowanie w sprawie wydania nowej decyzji WZ zostało zawieszone z uwagi na procedowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Po wyłożeniu planu do publicznego wglądu skarżący złożył w terminie uwagę, mającą na celu usunięcie z planu działek nr [...] i [...] obr. [...] do niego należących, ewentualnie o wyznaczenie granicy planu na działce nr [...] u stopy wału. Uwaga skarżącego nie została uwzględniona, albowiem wskazano, że niemożliwa jest zmiana granic planu na tym etapie procedury planistycznej ze względu na treść uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu oraz załącznika graficznego do tej ustawy przedstawiającego granice planu. Projekt planu wraz z projektem uchwały w sprawie w sprawie rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu został przekazany pod obrady Rady Miasta Krakowa Zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa Nr 1477/2018 z 12 czerwca 2018 r. oraz Nr 1478/2018 z 12 czerwca 2018 r.. Pierwsze czytanie projektu uchwały miało miejsce na Sesji Rady Miasta Krakowa w dniu 27 czerwca 2018 r., na którym Rada podjęła uchwałę Nr CV/2699/18 w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa". Uwagi nie były rozpatrywane indywidualnie, lecz głosowanie nastąpiło nad zbiorczą listą uwag 951 uwag, z czego żadna z uwag nieuwzględnionych uprzednio przez Prezydenta Miasta Krakowa nie została uwzględniona przez Radę Miasta Krakowa.

W dniu 4 lipca 2018 r. odbyło się drugie czytanie projektu uchwały i został zgłoszony przez radnych szereg poprawek do projektu planu. W głosowaniu indywidualnym nad każdą z wniesionych poprawek Rada Miasta przyjęła poprawki wniesione przez trzech radnych, które zakładały wyłączenie z projektu uchwały miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów oznaczonych w załączniku graficznym numerami: 14, 16, 20, 22, 25, 55, 126, 136, 138, 177, 179, 183, 184, 206 i 209 oraz wyznaczenie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN1 o określonych parametrach w obszarach oznaczonych w załączniku graficznym numerami: 1, 2, 3, 14, 15, 16, 20, 22, 25, 126, 134, 136, 138, 176, 177, 178, 179, 180, 181, 182, 183, 184 oraz 206. W związku z przyjętymi poprawkami Rada Miasta Krakowa odroczyła głosowanie nad drukiem nr 2947 zawierającym projekt uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa" w celu stwierdzenia czy wskutek przyjętych poprawek nie zachodzi sprzeczność pomiędzy poszczególnymi przepisami uchwały. Następnie Rada Miasta Krakowa podjęła w dniu 27 sierpnia 2018 r. uchwałę nr Nr CVIII/2844/18 o zmianie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu NrLV/1124/16 poprzez podzielenie prac nad miejscowym planem i jego uchwalania na 3 etapy: A, B i C. Podział terenów został oznaczony na załączniku graficznym do uchwały. Do etapu B i C zostały przydzielone obszary, których dotyczyły przyjęte poprawki. W ocenie skarżącego wprowadzenie tak daleko idących poprawek dotyczących ponad połowy powierzchni terenów objętych projektem planu (1.983.3 ha z 3.321.9 ha) powinno było spowodować powtórzenie procedury planistycznej dla całości projektu planu, aby zachować spójność rozwiązań planistycznych. Rada Miasta błędnie uznała za dopuszczalne w niniejszym postępowaniu skorzystanie z przewidzianej w art. 19 ust. 2 u.p.z.p. możliwości powtórzenia procedury określonej w art. 17 u.p.z.p. jedynie dla części planu objętej zmianą. Skarżący podniósł, że wprowadzenie tzw. "etapowania planu" ma charakter jedynie "wybiegu", który ma ukryć faktyczną zmianę granic określonych uchwałą o przystąpieniu do sporządzania planu. Nie jest bowiem możliwe procedowanie dwóch pozostałych etapów B i C w dotychczasowych granicach planu, który w założeniu miał dotyczyć jedynie terenów zielonych, w sytuacji gdy przyjęte poprawki radnych sprowadzają się do zmiany ich przeznaczenia na tereny zabudowy mieszkaniowej.

Wystąpienie powyższej sprzeczności między pierwotnym stanowiskiem Rady Miasta wskazującym na niemożność zmiany granic bez ponownej uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a późniejszą uchwałą o procedowaniu etapami było skutkiem nieprawidłowego, nierzetelnego rozpatrywania uwag do planu przez Radę Miasta. Jak wynika z protokołu z sesji Rady Miasta, w dniu 27 czerwca 2018 r. nie miało miejsca merytoryczne rozpatrzenie uwag, nie została przeprowadzona dyskusja nad treścią uwag i sposobem rozstrzygnięcia w sprawie uwag przez Prezydenta Miasta, ocena zasadności odmowy uwzględnienia uwag. Rada Miasta ograniczyła się jedynie do formalnego przeprowadzenia głosowania nad zbiorczą listą wszystkich

nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta uwag, co należy uznać za naruszenie trybu procedowania.

Wyłączenie części obszarów zostało głównie umotywowane protestami mieszkańców, chcących mieć możliwość realizowania inwestycji budowlanych na terenach będących ich własnością, które jednak zostały wbrew ich sprzeciwom objęte ww. projektem planu. Sytuacja Skarżącego jest analogiczna, jednak mimo to nie została uwzględniona. Świadczy to o nierównym traktowaniu podmiotów.

Skarżący wskazywał w treści uwagi, że objęcie jego działek planem jest niezgodne z zasadami zachowania ładu przestrzennego - działki skarżącego położone są po zewnętrznej stronie stopy wału, są otoczone z trzech stroną zabudową jednorodzinną, nie znajduje się tam żadna zieleń, która wymagałaby ochrony. Z niezrozumiałych względów teren działek Skarżącego oraz działki sąsiedniej [...] (na dzień dzisiejszy już zabudowanej budynkiem jednorodzinnym) zostały przeznaczone w Studium, a następnie w projekcie planu na zieleń urządzoną - ogrody i zieleń towarzyszącą budynkom. Lokalizacja w terenie gęsto zabudowanym domami jednorodzinnymi, pomiędzy drogami publicznymi - ul. E. i ul. F. ogrodu uprawnego jest zupełnie niedorzeczna, gdyż dokonywanie jakichkolwiek upraw w takim otoczeniu jest po prostu niemożliwe.

W odpowiedzi na skargę K. B. Prezydent Miasta Krakowa wniósł o odrzucenie skargi w zakresie w jakim skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności uchwały ponad jego interes prawny oraz o oddalenie skargi w pozostałym zakresie.

Wyjaśnił, że nieruchomość, składająca się z działek ewidencyjnych o nr [...] i północna części działki nr [...] obr. [...] w Krakowie, znajduje się w zaskarżonym planie w terenie zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, oznaczonym na rysunku planu symbolem 43. ZPb.1. Północna część działki nr [...] jest objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały (tj. pow. 512 m2), natomiast pozostały fragment przedmiotowej działki o pow. 669 m2 nie jest objęty ustaleniami planu miejscowego.

Nieruchomości skarżącego w ewidencji gruntów i budynków wykazywane są jako użytek gruntowy oznaczony symbolem: S - sady. Również w dziale I-O prowadzonej księgi wieczystej dla nieruchomości skarżącego ([...]) jako sposób korzystania został ujawniony sposób gospodarowania S- Sady.

Zgodnie z dokumentem Studium, dla działki nr [...] oraz północnej części działki nr [...] wyznacza kierunek zagospodarowania pod Tereny zieleni nieurządzonej, oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZR. Dla ww. terenu określone zostały w dokumencie Studium następujące funkcje zagospodarowania terenu:

- Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty

rolne.

- Funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e

jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego

wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy,

rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni

urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja

wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli

zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

Postanowienia odnośnie Terenu zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, oznaczonego na rysunku planu symbolem 43. ZPb.1 zostały uregulowane w § 30.

Organ nie zgodził się z zarzutami dotyczącymi trybu procedowania zaskarżonej uchwały. Prezydent Miasta Krakowa kolejno wykonywał czynności planistyczne, określone w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co znalazło odzwierciedlenie w zgromadzonej dokumentacji planistycznej.

I tak zgodnie z zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 czerwca 2018 r. Nr 1477/2018, projekt zaskarżonej uchwały został przekazany pod obrady Rady Miasta Krakowa celem uchwalenia. Rada Miasta Krakowa, w toku prowadzonych przez nią prac planistycznych, stwierdziła konieczność dokonania zmian w niektórych fragmentach przedstawionego do uchwalenia projektu planu miejscowego poprzez przegłosowanie stosownych poprawek do projektu uchwały. Następnie, mając na względzie okoliczność, że obszar planu obejmuje blisko 10 % powierzchni miasta Krakowa, w celu zapewnienia ochrony planistycznej terenom dotychczas nieobjętym ustaleniami planistycznymi, podzielono prace nad sporządzeniem planu miejscowego na kilka etapów, co zostało uwarunkowane różnym zakresem ponowienia czynności proceduralnych w stosunku do tych części projektu planu miejscowego, w których Rada Miasta Krakowa stwierdziła konieczność dokonania zmian. Żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie zakazuje tzw. etapowania prac nad sporządzeniem planu miejscowego. Natomiast mając na względzie treść przepisu art. 19 ust. 2 u.p.z.p., skoro przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą, (o której mowa w art. 19 ust. 1. u.p.z.p.) to, a contrario, przedmiotem ponowienia procedury planistycznej, o której mowa w art. 17 u.p.z.p. nie można ustanowić ustaleń planistycznych, wobec których rada gminy nie stwierdziła konieczności dokonania zmian.

Nieruchomość skarżącego znajduje się w terenie, dla którego Rada Miasta Krakowa nie stwierdziła konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia etapie A projektu planu. Podniesiony zarzut wadliwego rozpatrzenia uwag do planu nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonej dokumentacji planistycznej zaskarżonego planu. Żaden przepis prawa nie stanowi obowiązku uzasadniania rozstrzygnięcia złożonych uwag, dlatego tym bardziej niezrozumiałym jest zarzut skarżącego dotyczący wadliwego uzasadnienia odmowy uwzględnienia uwag złożonych do projektu planu. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozstrzygają, że przedmiotem prac rady gminy są tylko nieuwzględnione przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta uwagi złożone do projektu planu. Wskazuje na to redakcja art. 17 pkt 14 ww. ustawy. Natomiast rada gminy uchwala plan miejscowy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag.

Ponadto załącznik o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag stanowi załącznik do zaskarżonej uchwały. Mając na uwadze powyższe wymogi, Prezydent Miasta Krakowa, po sporządzeniu projektu zaskarżonej uchwały Zarządzeniem Nr 1477/2018 z 12 czerwca 2018 r. przekazał pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu, natomiast Zarządzeniem Nr 1478/2018 z dnia 12 czerwca 2018 r. przekazał pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu. Rada Miasta Krakowa (dalej: RMK), przystępując do prac nad przekazanym jej projektem uchwały, wykonuje szereg czynności, które nie wynikają bezpośrednio z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz stanowią postanowienia Statutu Miasta Krakowa, uzupełniającego enigmatyczne zapisy ustawy. W związku z tym, w pierwszej kolejności projekt uchwały przekazywany jest Komisji Głównej RMK, która ustala kalendarium prac nad projektem i kieruje projekt do poszczególnych radnych oraz do właściwej komisji merytorycznej, celem uzyskania stosownej opinii o projekcie uchwały.

Komisją właściwą dla projektu planu miejscowego jest Komisja Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska RMK. Następnie nad projektem uchwały, do którego dołączona została opinia Komisji, odbywa się pierwsze czytanie na posiedzeniu sesji Rady Miasta Krakowa. W toku l czytania, projekt uchwały jest omawiany przez projektodawcę, a następnie, w zależności od potrzeb, odbywa się wysłuchanie publiczne. Końcowym etapem l czytania projektu uchwały jest przeprowadzenie dyskusji nad projektem. Po jej odbyciu, Przewodniczący Rady Miasta Krakowa wyznacza termin, w którym można wnieść poprawki do projektu uchwały. Poprawkę może wnieść indywidualnie każdy radny. Możliwość wnoszenia poprawek dotyczy całego projektu uchwały, również do załączników projektu aktu.

Wniesienie poprawki skutkuje obowiązkiem sporządzenia opinii do poprawki przez projektodawcę uchwały. Po upływie terminu do wniesieniu poprawek do projektu uchwały, odbywa się II czytanie projektu uchwały, w trakcie którego przeprowadzana jest dyskusja jedynie w zakresie wniesionych poprawek. Po zakończeniu II czytania, odbywają się głosowania: nad wniesionymi poprawkami, a następnie, końcowe, nad projektem uchwały. W związku z powyższym, dokonanie zmian w projekcie uchwały, w tym załącznikach do projektu uchwały, w toku prac uchwałodawczych Rady Miasta Krakowa, wymaga inicjatywy radnego, który złoży poprawkę o danej treści. Dopiero zgłoszenie poprawki przez radnego umożliwia zajęcie odmiennego od projektodawcy projektu uchwały stanowiska przez Radę i ewentualne przyjęcie przez nią odmiennych, niż zawarte w projekcie uchwały, zapisów (ustaleń), na skutek przegłosowania poprawki.

Rada Miasta Krakowa dokonuje rozpatrzenia wniesionych uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa. Rozpatrzenie uwag dokonywane jest w oparciu o ustalenia zawarte w projekcie załącznika do projektu uchwały. Rozpatrzenie uwag następuje bądź poprzez zaakceptowanie propozycji projektodawcy uchwały, albo zostaje zmienione poprzez przegłosowanie wniesionej w tym zakresie poprawki. Brak takiej poprawki oznacza, że każdy radny, oraz Rada Miasta Krakowa w całości, uznają, że w ich ocenie nie zaistniały przesłanki warunkujące możliwość uwzględnienia poszczególnych wniesionych uwag.

Czas prac nad projektem przez organ uchwałodawczy gminy wynosi około miesiąca, w trakcie którego radni mogą zapoznać się szczegółowo z projektem, a następnie wnieść poprawkę, w tym także poprawkę w zakresie odmiennego, niż dokonany przez Prezydenta Miasta Krakowa, sposobu rozpatrzenia uwag. Brak stosownego działania radnych w tym zakresie jednoznacznie wskazuje, że utożsamiają się oni z ocenami projektodawcy uchwały, który sporządza projekt załącznika do uchwały, stanowiącego o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag.

Głosowanie przez Radę Miasta Krakowa poprawek do uchwały nie może też zostać w żadnym względzie uznane za głosowanie nad listą uwag. Każda wniesiona przez radnego poprawka jest indywidualnie głosowana, a jej przegłosowanie przez Radę skutkuje odpowiednią zmianą w załączniku do projektu uchwały, dotyczącym sposobu rozpatrzenia uwag. Nie można także uznać, że w przypadku braku poprawek radnych, nastąpiło głosowanie przez Radę Miasta Krakowa nad listą uwag. Należy raczej stwierdzić, że żaden z 43 radnych nie uznał, że zaproponowany w nieuwzględnionej uwadze kierunek zagospodarowania terenu winien zostać rozpatrzone w sposób odmienny, niż to uczynił organ sporządzający projekt planu. W konsekwencji, skoro nie znalazł się ani jeden radny, który gotów byłby poprzeć swoim nazwiskiem inny sposób rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag, to indywidualne głosowanie uwag, stanowiłoby fikcję.

Co więcej, w przypadku mpzp "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa" nastąpiła sytuacja zgoła odmienna, gdyż po rozpatrzeniu przez Radę Miasta uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta, radni składali poprawki do projektu zaskarżonej uchwały. Wśród ww. poprawek była m.in. poprawka nr 2 do projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" wniesiona przez Pana Włodzimierza Pietrusa, Radnego Miasta Krakowa - druk nr 2947. Poprawka dotyczy uznania uwagi nr [...] (poz. nr. 921) za zasadną. Fakt, że radny w ramach swoich kompetencji wykazał wiedzę w zakresie konkretnie sprecyzowanej uwagi wskazuje jednoznacznie, że w ramach procedury uchwalenia planu miejscowego przestrzegane standardy stanowią gwarancję zapoznania się przez radnych z treścią nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta uwag.

Do powyższej uwagi została przedstawiona Radzie Miasta Krakowa przez Prezydenta Miasta Krakowa opinia sporządzona na podstawie § 30 ust. 4 pkt 4 Statutu Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" (druk nr 2947). Rada Miasta Krakowa w samach swoich kompetencji w trakcie procedowania nad przyjęciem zaskarżonej uchwały przyjęła m.in. ww. poprawkę nr 2.

Organ podkreślił, że ustalenia każdego planu miejscowego ingerują w uprawnienia właścicielskie, jednakże ingerencja ta jest prawnie dopuszczalna. Dodatkowo zauważył, że nie cała nieruchomość skarżącego jest objęta ustaleniami planistycznymi, gdyż północna części działki nr [...] obr. [...] jest objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały (tj. pow. 512 m2), natomiast pozostały fragment przedmiotowej działki o pow. 669 m2 nie jest objęty ustaleniami zaskarżonego planu. Uwzględniając takie parametry jak wielkość, kształt i położenie ww. nieruchomości istnieje możliwość zabudowy nieruchomości na obszarze nie objętym ustaleniami zaskarżonej uchwały. Pozostały teren może został wykorzystany m.in. pod lokalizację miejsc parkingowych.

Na marginesie organ wskazał, że na nieruchomości skarżącego występuje ciągłość wizji planistycznej, gdyż ustalenia zaskarżonej uchwały kontynuują politykę przestrzenną wyrażoną w Miejscowym Planie Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa - 1994 r. w którym działka ewidencyjna nr [...] w całości oraz częściowo działka nr [...] znajdowały się w Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej oznaczonym na rysunku symbolem ZP (w pozostałym zakresie działka nr [...] znajduje się w Obszarze Usług Publicznych -UP bez numeru kodu umożliwiającego identyfikację stref polityki przestrzennej).

Na koniec organ zaakcentował, że zwłoka w sporządzeniu i uchwaleniu zaskarżonej uchwały rodziła niebezpieczeństwo zabudowania nieruchomości objętych planem w oparciu o otrzymywane decyzje WZ, które w odróżnieniu od planu nie muszą być zgodne z ustaleniami Studium.

M. P. zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie:

- art. 19 ust. 1 w zw. z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym poprzez brak ponowienia czynności wskazanych w art. 17 u.p.z.p. mimo zmiany uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tym samym stwierdzenia konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego;

- art. 14 ust. 2 u.p.z.p. poprzez uchwalenie planu miejscowego na podstawie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która zawierała sporządzony wadliwe załącznik graficzny, nieprzedstawiający w sposób jednoznaczny granic obszaru objętego projektem planu;

- art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak indywidualnego rozpatrzenia uwag do projektu planu i ich zbiorcze odrzucenie;

- art. 8 kpa poprzez działanie z naruszeniem zasady dbałości

o zaufanie stron postępowania do organów władzy publicznej, w szczególności poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłączającego jakiekolwiek zagospodarowanie nieruchomości (w tym stanowiących własność skarżącej), co do których przed Prezydentem Miasta Krakowa toczy się od dnia 9 stycznia 2009 r. z wniosku Skarżącej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy; oraz poprzez nieuzasadnioną zmianę projektu planu polegającą na jego etapowaniu;

- art. 21 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 140 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez rażące naruszenie prawa własności skarżącej i ograniczenie prawa do zagospodarowania i dysponowania stanowiących jej własność nieruchomościami poprzez zaliczenie tych nieruchomości do terenu

oznaczonego symbolem 29.Rp.1 — tereny rolnicze o podstawowym przeznaczeniu pod łąki, pastwiska, w którym wyznaczono zakaz lokalizacji budynków, zakaz nasadzania krzewów i zieleni wysokiej, minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90 %, maksymalną wysokość zabudowy: 5 m, zakaz wprowadzania trwałych zmian w ukształtowaniu terenu;

- art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji, art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w toku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego interesu prawnego skarżącej i wzięcie pod uwagę wyłącznie interesu publicznego;

- art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy w wyniku ustalenia w § 13 ust. 3 pkt 3 Uchwały zakazu lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków;

- art. 96 ust. 1 i ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy w wyniku ustalenia w § 13 ust. 5 pkt 3 uchwały zakazu stosowania paliw stałych w obiektach budowlanych.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości i zasądzenie od kosztów postępowania,

W uzasadnieniu skargi wskazano, skarżąca jest właścicielką działek ewid. nr [...], [...] i [...] położonych na terenie miasta Krakowa w obr. [...]. Ponadto w wyniku zawartych w formie aktu notarialnego przedwstępnych umów sprzedaży nieruchomości, na rzecz skarżącej ujawniono roszczenia o zawarcie przyrzeczonych umów sprzedaży w odniesieniu do działek nr [...], [...] obr [...].

Nieruchomości te położone są w całości na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem ,,29.Rp.1". Oznacza on tereny rolnicze o podstawowym przeznaczeniu pod łąki, pastwiska (§ 18 ust. 1).

Skarżąca w dniu 9 stycznia 2009 r. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: Budowa zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z garażami, wewnętrznym układem drogowym na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] oraz z dwoma wjazdami na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ulicy G. (H.) w Krakowie". Skarżąca zarzuciła, że po etapowaniu projektu planu miejscowego nie powtórzono żadnej z czynności o których mowa w art. 17 u.p.z.p., co jest niezgodne z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. Nie ma bowiem wątpliwości, że etapowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi zmianę pierwotnego jego projektu. Dokonane działania polegały zatem w istocie na tym, że Prezydent Miasta Krakowa w arbitralny sposób uznał, że część wniosków i uwag mieszkańców będzie dalej procedowana w formalny bądź nieformalny sposób, zaś część zostanie z góry uznana za niezasadną. Jest to podejście nieprawidłowe i niedopuszczalne.

Dalej skarżąca wywodziła, że załącznik graficzny do uchwały nr D/lll/2844/18 Rady Miasta Krakowa z 29 sierpnia 2018 r. w sprawie zmiany uchwały Nr LV/1124/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 października 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" nie spełnia minimalnych wymagań. Po powiększeniu rysunek staje się nieczytelny, zaznaczone linie są zbyt grube. Na załączniku graficznym nie wskazano także numerów działek ewidencyjnych ani nawet przebiegu ich granic. Ustalenie dokładnego położenia objętych uchwałą obszarów jest więc w zasadzie niemożliwe.

Zaskarżona uchwała narusza art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Rozstrzygnięcie zgłoszonych uwag nastąpiło w uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2018 r. Dokonano go w sposób zbiorczy, włącznie z jej uwagą do planu, oznaczona w zbiorczej uchwale o rozstrzygnięciu numerem porządkowym 553 i 645. Zdaniem skarżącej postępowanie organu narusza zasady określone w kodeksie postępowania administracyjnego wyrażone w art. 8 § 1 i § 2. Wskazała, ze ustalenia planu miejscowego uniemożliwiają jej korzystanie z należących do niej nieruchomości. Na podstawie zaskarżonego planu miejscowego niemożliwe jest nawet wzniesienie budynku na zaspokajanie własnych potrzeb mieszkaniowych, choć w okolicy nieruchomości, stanowiących własność Skarżącej wzniesione są całe kompleksy osiedli.

Skarżąca odwołała się do brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 96 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska wskazując, że bezwzględny zakaz lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków oraz bezwzględny zakaz stosowania paliw stałych w obiektach budowlanych stanowi przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy.

W odpowiedzi na skargę M. P. Prezydent Miasta Krakowa wniósł o odrzucenie skargi ze względu na brak naruszenia interesu prawnego skarżącej ,bądź w razie nieuznania powyższego o oddalenie skargi. Organ wskazał, że nie został wykazany przez skarżącą interes prawny w zakresie zaskarżonej uchwały na obszarze nieruchomości oznaczonych działkami ewidencyjnymi o nr [...] i [...]. Zawarcie umów przedwstępnych nie stanowi przeniesienia prawa własności. Skarżąca, która dopiero w przyszłości ewentualnie nabędzie prawo własności do nieruchomości oznaczonych działkami ewidencyjnymi o nr [...] i [...] zatem jako ewentualnie nowy właściciel nieruchomości nie może zaskarżyć do sądu administracyjnego uchwały planistycznej, gdyż nabywając działkę pod rządem kwestionowanego planu miejscowego, nabyła tylko takie uprawnienia, które zostały współkształtowane przez ten plan. Plan miejscowy nie wprowadził zatem zmian w jego uprawnieniach, a tym bardziej nie mógł naruszyć jego interesu prawnego.

Ponadto organ zarzucił, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego w zakresie zaskarżenia § 13 ust, 3 pkt 3 (zakazu lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków) oraz § 13 ust. 5 pkt 3 (zakazu stosowania paliw stałych w obiektach budowlanych) zaskarżonej uchwały. Nieruchomości skarżącej nie są zabudowane a ponadto zgodnie z treścią 18 ust. 2 zaskarżonej uchwały w zakresie zagospodarowania terenu, ustala się m.in. zakaz lokalizacji budynków. Zatem § 13 ust, 3 pkt 3 oraz § 13 ust. 5 pkt 3 zaskarżonej uchwały ma charakter na skarżącej jedynie blankietowy w znaczeniu faktycznym. Ze względu na powyższe zachodzi podstawa do odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt. 5a) p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego, dotyczącego załącznika graficznego uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zaskarżonego planu miejscowego organ wskazał, że załącznik graficzny został sporządzony zgodnie z przepisami prawa. Ustawodawca nie określił minimalnej skali opracowania kartograficznego, na którym mają zostać uwidocznione granice obszaru, dla którego będzie sporządzany plan miejscowy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa" obejmuje znaczny obszar miasta. Ustalenia planu miejscowego, znajdujące się na rysunku planu, zostały sporządzone w sposób czytelny i przedstawione w sposób niebudzący wątpliwości co do granic obszaru objętego projektem planu. Również w części tekstowej planu miejscowego, szczegółowo zostały opisane granice poszczególnych 215 obszarów miasta, składających się na obszar, o którym mowa w ogłoszeniu Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 listopada 2016 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ,,Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa". Fakt, że skarżąca uczestniczyła w procedurze planistycznej poprzez składanie profesjonalnie opracowanych wniosków i uwag do projektu planu niewątpliwie świadczy o tym, że również dla skarżącej granice sporządzanego planu nie budziły wątpliwości.

Zarzut w postaci naruszenia przepisu art. 20 ust. 1 u.p.z,p. nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonej dokumentacji planistycznej zaskarżonego planu, ponadto zarzuty skarżącej są wewnętrznie sprzeczne. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozstrzygają, że przedmiotem prac rady gminy są tylko nieuwzględnione przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta uwagi złożone do projektu planu. Wskazuje na to redakcja art. 17 pkt 14 ww. ustawy. Natomiast rada gminy uchwala plan miejscowy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag. Ponadto załącznik o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag stanowi załącznik do zaskarżonej uchwały (Załącznik oznaczony nr 2), opracowany w oparciu o wzór wg załącznika nr 9 do rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 póz. 1587). Wraz z projektem uchwały i pozostałymi załącznikami, po wykonaniu przez organ wykonawczy gminy czynności planistycznych, o których mowa w art. 17 u.p.z.p., zostaje przekazany organowi uchwałodawczemu gminy.

Organ ponownie szczegółowo przedstawił przebieg procedowania nad miejscowym planem przez Radę Miasta Krakowa konkludując, że zarzut podniesiony przez skarżącą całkowicie pomijają sposób stosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z ustaleniami Statutu przez Rady Miasta Krakowa na potrzeby sporządzania aktów planistycznych. Tryb procedowania uchwał z zakresu planowania przestrzennego przez Radę Miasta Krakowa, określony Statutem Miasta jednoznacznie wskazuje, że w toku uchwalania zaskarżonej uchwały organ uchwałodawczy gminy dokonał rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag.

Organ podniósł również, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w postępowaniu legislacyjnym, w ramach którego jest sporządzany akt prawa miejscowego - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z dokumentem Studium nieruchomość skarżącej znajduję się w terenie zieleni nieurządzonej oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZR. Dla ww. terenu określona następujące funkcje:

- Funkcja podstawowa - różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne.

-Funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

Zatem w celu zapewnienia ochrony planistycznej terenom nieinwestycyjnym zasadnym jest ochrona przed nieplanowaną zabudową lub zabudowa planową, ale realizowaną niezgodnie z zasadami ochrony środowiska. Dodatkowo fragmentowanie siedlisk zwierząt i roślin w połączeniu z zabudowywaniem wielu cennych pod względem przyrodniczym obszarów, przecinanie naturalnych korytarzy ekologicznych, przesuszanie siedlisk i zasypywanie zbiorników wodnych prowadzi do katastrofalnego i niezwykle szybkiego zubażania fauny i flory Krakowa. W rezultacie żywiołowego rozwoju zabudowy następują procesy dotkliwie i trwale przeobrażające przyrodę Krakowa. Zaskarżony plan miejscowy obejmował swoimi granicami te obszary miasta, wyznaczone w dokumencie Studium kategorie terenów przyrodniczych. Zaskarżony plan miejscowy stanowi optymalną regulację, która kształtuje na tym obszarze ład przestrzenny w oparciu zasadę zrównoważonego rozwoju. Skoro na przedmiotowym terenie obowiązuje zakaz lokalizacji budynków, ewentualna budowa oczyszczali ściegów czy też zakaz stosowania paliw stałych w obiektach budowlanych nie ingerują w prawa Skarżącej, której nieruchomość nie jest zabudowana.

W ramach prowadzonej procedury planistycznej projekt planu był przedmiotem opinii i uzgodnień z podmiotami o których mowa w art. 17 u.p.z.p.

[...] sp. z o.o. z siedzibą w K. zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ustalenie w § 5 ust. 1 pkt 7 lit. I), § 8 ust. 18 pkt 1, § 28 ust. 1, ust. 5 pkt 1, pkt 2 lit. d) oraz pkt 3 Uchwały, że nieruchomość należąca do Skarżącego została przeznaczona pod tereny zieleni publicznej (urządzonej) - parki ogólnodostępne, co stanowiło przekroczenie granic uznania planistycznego, nadużycie władztwa planistycznego oraz niezasadne i nieproporcjonalne ograniczenie korzystania z nieruchomości przez Skarżącego, które de facto stanowi naruszenie istoty jego prawa własności,

- art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 12 u.s.g., w zw. z art. 78 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 21 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez całkowicie dowolne i swobodne planowanie w § 28 ust. 1, ust. 5 pkt 1, pkt 2 lit. d) oraz pkt 3 uchwały w zakresie przeznaczenia terenu należącego do skarżących, z przekroczeniem władztwa planistycznego, polegające na ustaleniu przeznaczenia terenu skarżącego jako teren zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki, podczas gdy działanie takie powinno mieć miejsce poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz docelowo wywłaszczenie, a nie ograniczenie prawa własności tożsame w istocie z wywłaszczeniem, a więc naruszające w sposób sprzeczny z Konstytucją RP istotę prawa własności poprzez nałożenie obowiązku udostępnienia prywatnej własności nieograniczonej liczbie osób na zasadzie powszechnej dostępności parku,

- art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez przyjęcie w § 8 ust. 18 pkt 1 uchwały niezgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym, że nieruchomość skarżącej została faktycznie zagospodarowana na cele rekreacyjne - wypoczynkowe, a także ustalenie przeznaczenia nieruchomości skarżącej na cele rekreacyjne - wypoczynkowe, co miało uzasadniać objęcie terenu szczególnymi zasadami ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, pomimo tego, że prywatny teren skarżącego nie posiada żadnych walorów rekreacyjnych, przyrodniczych, czy krajobrazowych, które uzasadniałyby określenie takiego celu, natomiast na terenie skarżącego znajdują się wyłącznie kamienie, trawy i łąki zasiedlone przez pospolite gatunki roślin i zwierząt,

- art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w. zw. z art. 7 ust. 1 pkt 12 u.s.g., w zw. z art. 6 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 21 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ustalenie w art. § 28 ust. 1, ust. 5 pkt 1, pkt 2 lit. d) oraz pkt 3 uchwały dla danego obszaru obejmującego nieruchomość skarżącego funkcji "ZP.1" - zieleni urządzonej, podczas gdy w katalogu celów publicznych określonym w art. 6 u.g.n. nie znajduje się przeznaczanie terenów na tereny zieleni miejskiej (zieleni urządzonej), co powoduje nieproporcjonalne i niezgodne z Konstytucją RP ograniczenie prawa własności skarżącej, której nieruchomość nie może być wywłaszczona za słusznym

odszkodowaniem, a będąc jednocześnie zmuszonym do ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem nieruchomości,

- art. 15 ust. 3 pkt 4a) u.p.z.p. w zw. z art. 112 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez brak wskazania w§ 5 ust. 1 pkt 7 lit. I), § 8 ust. 18 pkt 1, § 28 ust. 1, ust. 5 pkt 1, pkt 2 lit. d) ani pkt 3 uchwały na terenie w ramach obszaru 83.ZP.1 granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym w postaci lokalizacji parku dostępnego publicznie, bądź lokalizacji Kanału Krakowskiego pomimo tego, że na te cele, zgodnie z Uchwałą, obszar ten obejmujący działkę Skarżącego, został przeznaczony, a co prowadzi do pozbawienia skarżącego prawa do uzyskania słusznego odszkodowania w ramach instytucji wywłaszczenia,

- art. 4 ust. 1 w zw. art. 14 ust. 1 w zw. z art. 15 u.p.z.p. poprzez ustalenie w § 28 ust. 1 uchwały, że nieruchomość skarżącej zgodnie z Uchwałą ma stanowić ogólnodostępny park, pomimo, że żaden z powołanych przepisów nie przyznaje organowi kompetencji do decydowania o ogólnodostępności terenu, który nie stanowi drogi publicznej, w szczególności prywatnego terenu należącego do skarżącej;

- art. 4 ust. 1 w zw. art. 14 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez rażące naruszenie prawa przez § 28 ust. 5 pkt 2 lit. d) uchwały polegające na faktycznym przeznaczeniu nieruchomości skarżącej na rezerwę dla ewentualnej, podlegającej realizacji w bliżej nieokreślonej przyszłości inwestycji realizacji Kanału Krakowskiego pomimo tego, że żaden przepis prawa, w tym powołany przepis u.p.z.p. nie zna pojęcia rezerwy, jak również nie przyznaje organowi kompetencji do przeznaczania terenów na taki cel,

- art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie Uchwały w § 5 ust. 1 pkt 7 lit. I) uchwały, § 8 ust. 18 pkt 1, § 28 ust. 1, § 28 ust. 5 pkt 1, § 28 ust. 5 pkt 2 lit. d), § 28 ust. 5 pkt 3 Uchwały niezgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, tj. poprzez przeznaczenie terenu należącego do skarżącego na cel: tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki pomimo tego, że zgodnie ze Studium teren ten ma stanowić rezerwę dla ewentualnej realizacji Kanału Krakowskiego,

- art. 15 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 4a u.p.z.p. poprzez przyjęcie w § 5 ust. l pkt 7 lit. I), § 8 ust. 18 pkt 1, § 28 ust. 1, ust. 5 pkt l, pkt 2 lit. d) oraz pkt 3 uchwały, że teren skarżącego ma zostać przeznaczony na cel: zieleń urządzona - publicznie dostępne parki, pomimo tego, że prawdziwym zamiarem organu było przeznaczenie wytyczonego liniami rozgraniczającymi obszaru wyłącznie na budowę ewentualnego Kanału Krakowskiego, co stanowi o wewnętrznej sprzeczności samej uchwały

- art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez faktyczne ustalenie w § 28 ust. 1, ust. 5 pkt 1, pkt 2 lit. d) uchwały dla terenu nieruchomości skarżącej alternatywnych i wykluczających się funkcji terenu, tj. zieleni publicznej (użytkowej) - publicznie dostępny park oraz drugiej - Kanału Krakowskiego, co sprawia, że ustalenia zawarte w Uchwale jako nieostre, pozwalają na jej dowolne stosowanie i interpretację,

- art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak w Załączniku nr 1, Obszar 83 do uchwały obowiązkowego określenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, tj. tereny przeznaczone pod zieleń publiczną - parki ogólnodostępne oraz terenu na realizację Kanału Krakowskiego.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej przeznaczenia działki nr [...] obręb [...] miasta Krakowa, dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci: raportu z inwentaryzacji przyrodniczej terenu przy ul. A. (dz. nr [...], obręb [...] w Krakowie na okoliczność rzeczywistego stanu zagospodarowania i przeznaczenia nieruchomości należącej do Skarżącego, objętej Uchwałą w zaskarżonym zakresie, wyciągu z uchwały nr XV/174/03 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 22 grudnia 2003 r. na okoliczność treści postanowień uchylonego wojewódzkiego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał rezerwę pod budowę Kanału Krakowskiego, wyciągu z uchwały nr XLVII/732/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 26 marca 2018 r. na okoliczność treści postanowień wojewódzkiego planu zagospodarowania przestrzennego i braku uwzględniania w wojewódzkim planie rezerwy pod budowę Kanału Krakowskiego. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca jest właścicielem działki ewid. Nr [...], obręb [...], Kraków. Nieruchomość ta stanowi część obszaru nr 83 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczonego symbolem 83.ZP.1) - Tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki.

W dalszej części skargi opisane wyżej zarzuty zostały powtórzone i nieznacznie rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że nieruchomość oznaczona działką ewidencyjną o nr [...], obręb [...] jedn. ewid. [...] w Krakowie znajduje się w częściowo zaskarżonym planie w terenie oznaczonym symbolem 83.ZP.1 -Tereny zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki. Teren oznaczony na rysunku zaskarżonego planu symbolem 83.ZP.1. zajmuje powierzchnię 10, 73 ha, z czego 7,36 % stanowi własność Gminy Miejskie Kraków. Nieruchomości będące własności Gminy Miejskiej Kraków tj. działki ewidencyjne o nr [...], [...] i [...] obręb nr [...] jednostka ewidencyjna [...] sąsiadują z nieruchomość skarżącej. Zatem powyższe przeznaczenie części nieruchomości skarżącej wraz z sąsiadującymi nieruchomościami tworzy na tym obszarze spójną całość. Jej walorów oraz znaczenia dla funkcjonowania środowiska nie można rozpatrywać w oderwaniu o większej całości oraz sposobu przeznaczenia nieruchomości sąsiednich. Powierzchnia przedmiotowej nieruchomości wynosi 40,22 arów z czego 27,55 arów objęta została ustaleniami zaskarżonego planu, natomiast powierzchnia 12,67 arów nie jest objęta planem miejscowym. Nieruchomość nie została w całości pozbawiona prawa zabudowy. Zaskarżona uchwała została podjęta po rozważeniu wszystkich interesów indywidualnych i publicznego, w wyniku czego przyjęto, że wprowadzenie ładu przestrzennego w obszarze położonym w obszarze ul. A. i ulJ. w Krakowie może być zrealizowane jedynie przez wyznaczenie na tym obszarze tereny zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki. Przeznaczenie terenu zgodnie z treścią zaskarżonej uchwały nastąpi po uprzednim wywłaszczeniu, za odszkodowaniem, nieruchomości na cel publicznym jakim jest budowa Kanału Krakowskiego lub parku gminnego. Organ zwrócił uwagę na brzmienie art. 35 i art. 36 u.p.z.p.

Zarzut naruszenia wymogu zgodności planu Studium należy uznać za nieuzasadniony, gdyż Skarżąca postrzega pojęcie zgodności planu ze Studium jako dokładne powielenie zapisów studialnych w planie. Zdaniem organu, przyjęcie takiej koncepcji jest niedopuszczalne, ponieważ wówczas rozróżnienie tych dokumentów pod kątem ich zawartości merytorycznej byłoby w istocie niemożliwe, a to z kolei całkowicie rozmija się z intencjami ustawodawcy.

Zgodnie z dokumentem Studium obszar nieruchomości objętym zaskarżoną uchwałą znajduję się w terenie zieleni nieurządzonej oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZU. Dla ww. terenu określona następujące funkcje:

- Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjna, zieleń forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami budowlanymi, ogrody działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne.

- Funkcja dopuszczalna - Zabudowa realizowana jako terenowe obiekty i urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie, cieplarnie, obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzenia wodne, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

Dodatkowo w załączniku nr 4 do uchwały Rady Miasta Krakowa z 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (Tom Wytyczne do planów miejscowych) zawarto m.in. następujące ustalenia: wysokość zabudowy, w tym także budynków dopuszczonych do powstania w terenach zieleni urządzonej (ZU) i zieleni nieurządzonej (ZR) nie może przekraczać 1 kondygnacji nie wyższej niż 5 m, chyba, że w danej strukturalnej jednostce urbanistycznej, dla budynków dopuszczonych wskazano inną wysokość zabudowy. Wskaźnik intensywności zabudowy w tych terenach zostanie określony w planach miejscowych z uwzględnieniem wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej ustalonej dla poszczególnych strukturalnych jednostek urbanistycznych; rezerwa terenu jako zieleni bez możliwości zabudowy w celu zabezpieczenia obszaru pod ewentualnie planowany Kanał Krakowski. Konieczność zapewnienia rezerwy pod budowę Kanału Krakowskiego wynika również z załączniku nr 4 do ww. uchwały (Tom II Zasady i Kierunki Polityki Przestrzennej str. 102)

Organ stwierdził, że zmiana uchwały nr XV/174/03 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 22 grudnia 2003 r uchwałą nr XLVII/732/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 26 marca 2018 r. jest nie istotna dla sprawy. W dniu 14 czerwca 2016 r. Rada Ministrów podjęła uchwałę Nr 79 w sprawie przyjęcia "Założeń do planów rozwoju śródlądowych dróg wodnych w Polsce na lata 2016-2020 z perspektywą do roku 2030", gdzie poczynione są założenia modernizacji drogi wodnej górnej Wisły do parametrów klasy Va. Osiągnięcie takich parametrów na śródmiejskim odcinku Wisły w Krakowie wymaga budowy Kanału Krakowskiego. Ponadto Minister Gospodarki Wodnej i Żeglugi Morskiej pismem z dnia 15 marca 2017 roku znak: [...] zwrócił się do Prezydenta Miasta Krakowa o zachowanie m.in.. rezerwy terenowej pod tzw. Kanał Krakowski.

Organ odwołał się również do ogólnych założeń uchwalenia zaskarżonego planu jak również wskazał, że jak sama skarżąca przyznała na przedmiotowej nieruchomości "odnotowano tu obecność jednego zamieszczonego gatunku na ogólnopolskiej czerwonej liście".

A. P. zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie:

- art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z pkt 3 i 9 u.p.z.p. poprzez niczym nieuzasadnione naruszenie zasady proporcjonalności pomiędzy interesem publicznym i ochroną środowiska a ingerencją w prawo własności, tj. nadużycie tzw. władztwa planistycznego przez gminę, przez co skarżący nie może otrzymać pozwolenia na budowę i tym samym wybudować na działce będącej jego własnością budynków mieszkalnych;

- art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ograniczenie skarżącemu sposobu wykonywania prawa własności przejawiające się w tym, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostały wyznaczone na obszarze nr 45 - "Tereny zieleni izolacyjnej", co skutkuje tym, że występuje na tym obszarze zakaz lokalizacji budynków, maksymalna wysokość zabudowy wynosi 5 m, a minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego to 90 %;

- wytycznych do planów miejscowych dla jednostki Małe Błonia zawartych w tomie III Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, gdzie w standardach przestrzennych dominuje "Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i bliźniacza", a Gmina Miasto Kraków w miejscowym planie zagospodarowania na działce skarżącego zlokalizowała "Tereny zieleni izolacyjnej" w sytuacji gdy wokół działki skarżącego dominują działki budowlane i ich właściciele dokonują niczym nieskrępowanej zabudowy mieszkalnej bądź usługowej;

- art. 17 ust. l u.p.z.p. przejawiające się w tym, że Prezydent Miasta Krakowa, po podjęciu przez Radę Miasta Krakowa uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, nie ogłosił o podjęciu tej uchwały w prasie lokalnej ani przez obwieszczenie, ani tym bardziej w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, czym spowodował brak dowiedzenia się o tym fakcie przez Skarżącego i w związku z tym spowodował brak przedłożenia przez niego wniosków do tego planu, a z ostrożności gdyby jednak nastąpiło ogłoszenie w prasie miejscowej jak i obwieszczenie w Urzędzie Miasta Krakowa, to tylko dokonanie ogłoszeń w powyższej postaci (bez ogłoszenia w sposób zwyczajowy przyjęty w danej miejscowości), nie spełniałoby to warunku wynikającego z ustawy.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § l ust. 2 pkt 35 w związku z § 41 powyższej uchwały dotyczącej Obszaru nr 45, a ściślej w części dotyczącej działki położonej przy ul. O. , nr [...] obr. [...] oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargo wskazano, że skarżący jest właścicielem działki położonej przy ul. O. , nr [...] obr. [...]. Zgodnie z § 41 zaskarżonej uchwały wyznaczono w Obszarze nr 45 "Tereny zieleni izolacyjnej" pod numerem 45.ZI.l, 45.ZI.2 i 45.ZI.3. Działka skarżącego jest położona na terenie 45.ZI.3. Na podstawie uchwały zawierającej miejscowy plan zagospodarowania na "Terenach Zieleni Izolacyjnej" ustalono w zakresie sposobu kształtowania i zasad gospodarowania terenu: 1) zakaz lokalizacji budynków, 2) maksymalną wysokość zabudowy: 5 m oraz 3) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego na 90 % (obszar nr 45 nie zawiera wyjątków w tym zakresie), a jednocześnie: 4) dopuszczono zalesienia. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 9 listopada 2018 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, gaz, c.o., energiielektrycznej oraz instalacjami zewnętrznymi: wod-kan, gaz, energii elektrycznej, z uwagi na niezgodność inwestycji z miejscowym planem. Wtedy tez skarżący dowiedział się o zaskarżonej uchwale. W zaskarżonej uchwale wbrew woli właściciela, organy przeznaczyły nieruchomości stanowiące działkę pod zieleń, nie wskazując jakie wartości w ten sposób miały być chronione i czy faktycznie cała nieruchomość wymaga takiego przeznaczenia.

Wytyczne do planów miejscowych dla jednostki Małe Błonia zawartych w tomie III Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zawierają kierunki zmian, gdzie jedną z najważniejszych pozycji jest "Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna do utrzymania i kontynuacji", a funkcją terenu jest przede wszystkim "Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej", a w standardach przestrzennych dominuje "Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i bliźniacza". Wbrew powyższemu Gmina Miasto Kraków w załączniku graficznym do Studium i w miejscowym planie zagospodarowania na działce Skarżącego zlokalizowała "Tereny zieleni izolacyjnej".

W skardze podkreślono, że wokół Obszaru nr 45 występuje zabudowa mieszkaniowa i sąsiedzi skarżącego mogą bez przeszkód dokonywać zabudowy swoich działek, co narusza także zasadę równości wobec prawa i zasadę sprawiedliwości społecznej, które to zasady są zawarte w Konstytucji RP. Narusza to zatem też w sposób rażący interes skarżącego.

Uzasadniając zarzut braku możliwości dowiedzenia się przez skarżącego o podjęciu przez Radę Miasta uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, skarżący argumentował, że przeciętna osoba nie sprawdza wszystkich zamieszczonych obwieszczeń w Urzędzie Miasta, jak i na stronie internetowej BIP danego Urzędu, stąd szczególnego znaczenia nabiera ogłoszenie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości co może polegać na pozostawienie odpowiedniego pisma w skrzynce pocztowej bądź rozwieszenie takiej informacji na tablicach informacyjnych.

W odpowiedzi na skargę A. P. Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że nieruchomość składającej się z działki nr [...] obręb nr [...] jednostka ewidencyjna [...] w Krakowie jest objęta ustaleniami uchwały. Zgodnie z ustaleniami zaskarżonego planu przedmiotowa nieruchomość (o pow. 972 m2) znajduję się częściowo w terenie zieleni izolacyjnej o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń izolacyjną, oznaczonym na rysunku zaskarżonego planu symbolem - 45.ZI.3 (pow. ok. 956 m2) oraz terenie drogi publicznej o podstawowym przeznaczeniu pod drogę publiczną klasy lokalnej, oznaczonym na rysunku zaskarżonego planu symbolem - 45.KDL.1 (pow. ok. 16 m2).

Według zapisów obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa nieruchomość skarżącego znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 20, oraz dla terenu obejmującego ww. nieruchomość został określony kierunek zagospodarowania pod Teren zieleni nieurządzonej, oznaczonej na rysunku dokumentu Studium symbolem ZR Zgodnie z dokumentem Studium, dla kierunku oznaczonego jako teren zieleni nieurządzonej, zostały określone następujące funkcje zagospodarowania terenu:

Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne.

Funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

Ponadto organ wskazał, że w dziale 1-0 prowadzonej księgi wieczystej dla nieruchomości skarżącego w treści skargi (nr [...]) jako sposób korzystania został ujawniony sposób gospodarowania R-Grunty Rolne. Natomiast w ewidencji gruntów i budynków zostały określone użytkowanie nieruchomości Skarżącego jako użytki: R - grunty orne oraz Lz - grunty zadrzewione i zakrzewione. Także w obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą z 1994 nieruchomość skarżącego znajdowała się Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej.

Dalej organ wskazał, że jak wynika z treści skargi Skarżący otrzymał decyzje WZ w listopadzie 2018 r. Natomiast prace nad sporządzeniem zaskarżonej uchwały rozpoczęły się wraz z podjęciem w dniu 26 października 2016 r. W ramach przeprowadzonej procedury planistycznej, wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko odbyło się w dniach od 11 kwietnia do 11 maja 2018 r. Natomiast zaskarżona uchwała została podjęcia w dniu 12 września 2018 r. Oznacza to, że skarżący podejmował swoje działania w zakresie uzyskania decyzji WZ na końcowym etapie prac związanych z sporządzeniem projektu zaskarżonej uchwały.

Organ nie zgodził się z zarzutem skarżącego, że funkcją terenu są ,,tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". Dokonując zestawienia procentowego organ wskazał, że przeważająca funkcją terenu w jednostce nr 20 Małe Błonia są tereny zieleni urządzonej (ZU) wynoszący 28,62 % powierzchni całej jednostki. Natomiast tereny Teren zieleni nieurządzonej (ZR) wraz z nieruchomością skarżącego stanowią 10,90 % powierzchni całej jednostki. Wywodzenie zarzutu, opartego na ustaleniach dokumentu Studium dotyczących terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i powoływanie skutków prawnych, w sytuacji gdy nieruchomość Skarżącego znajduje się w terenie zieleni nieurządzone jest dla strony przeciwnej niezrozumiałe.

Organ podniósł również, że szczegółowy zakres informowania obywateli w zakresie prowadzonej procedury planistycznej związanej ze sporządzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ogłoszenia Prezydenta Miasta Krakowa o kolejnych etapach procedury planistycznej były publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta Krakowa pod adresem: http://www.bip.krakow.pl/?dok_id=80572 oraz w Dzienniku Polskim.

Na marginesie organ podał, że przeprowadzonej kwerendy zgłoszonych uwag wynika, że pod poz. 656 została rozpatrzona, jako nieuwzględniona uwaga dotycząca nieruchomości skarżącego zgłoszona przez osobę trzecią.

J. K. zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie zasad sporządzania Planu oraz istotne naruszenie trybu sporządzania planu poprzez:

- ustalenie dla nieruchomości funkcji terenów zieleni izolacyjnej "45.ZI.3" z możliwością dolesienia, gdy tymczasem analiza części graficznej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa nie pozwala na wniosek, że nieruchomość znajduje się w całości w obszarze oznaczonym w Studium symbolem "ZR", a tym samym naruszenie ustaleń Studium (art. 9.ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.z.p.);

- ustalenie dla nieruchomości funkcji terenów zieleni izolacyjnej "45.ZI.3" oraz możliwości dolesienia, których nie przewidują zapisy Studium (przyjmując, że Nieruchomość objęta jest w Studium oznaczeniem "ZR"), w odniesieniu do Nieruchomości, a tym samym naruszenie ustaleń Studium (art. 9.ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. l u.p.z.p.);

- przekroczenie przez organ granic przysługującego mu władztwa planistycznego oraz nadmierne (nieproporcjonalne i nieuzasadnione) i naruszające istotę prawa własności ograniczenie uprawnień skarżącego wynikających z prawa własności nieruchomości położonej na terenie objętym planem, a tym samym ograniczenie prawa własności skarżącego do nieruchomości, które zgodnie z konstytucyjną zasadą podlega ochronie, poprzez uniemożliwienie realizacji zamierzonej inwestycji mieszkaniowej przez skarżącego (art. 6 ust l i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 21 ust. l Konstytucji RP w zw. z art. 64. ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 140 Kodeks cywilny

- nieprawidłowe rozpatrzenie przez Radę Miasta Krakowa zgłoszonych przez Skarżącego uwag do projektu Planu poprzez uznanie, że postulowane w uwagach skarżącego przeznaczenie Nieruchomości pozostawałoby w sprzeczności ze Studium (art. 17 pkt 12 u.p.z.p.);

- zaniechanie ponowienia wszystkich uzgodnień po wprowadzeniu zmian do projektu planu wynikających z rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 17 pkt 11 u.p.z.p. (art

17 pkt 13 u.p.z.p.).

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie obejmującym nieruchomość skarżącego, tj. działkę o nr [...], obr. [...], ewentualnie o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej uchwały Rady Miasta Krakowa w całości, a także zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że dla nieruchomości skarżącego zostało ustalone przeznaczenie terenu zieleni izolacyjnej o symbolu w Planie "45.ZI.3" oraz fragmentarycznie terenu dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy lokalnej, o symbolu w Planie "45.KDL1", które to funkcje obejmują m.in. zakaz lokalizacji budynków.

Zdaniem skarżącego część graficzna Studium nie pozwala na jednoznaczny wniosek, że Nieruchomość znajduje się w całości w obszarze oznaczonym w Studium symbolem "ZR", ponieważ w ocenie Skarżącego przynajmniej w znacznej części Nieruchomość położona jest na określonej w Studium linii rozgraniczającej teren oznaczony symbolem "ZR" oraz teren oznaczony symbolem "MN.

Nawet gdyby uznać, że według ustaleń Studium działka położona jest w terenie "ZR" -tereny zieleni nieurządzonej, to teren ten zarówno nie przewiduje zabudowy, jak i możliwości dolesienia tego terenu. Tymczasem przewidział jednak możliwość dolesienia tego obszaru, czym naruszył zapisy Studium. "Zieleń izolacyjna" nie jest tożsamym sposobem zagospodarowania terenu jak tereny zieleni nieurządzonej i nie pełni tej samej roli, co wprost wynika z treści Studium, które wyraźnie rozróżnia tereny zieleni nieurządzonej "ZR" od terenów zieleni izolacyjnej "Zł".

Ponadto zauważono, że w zasadzie nie istnieją, żadne racjonalne względy, w tym względy urbanistyczne czy też przyrodnicze dla takiego określenia w Planie przeznaczenia nieruchomości. Intensyfikacja zurbanizowania najbliższego sąsiedztwa nieruchomości wyklucza uznanie, że teren ten jest cenny przyrodniczo i posiada szczególne walory środowiskowe, co potwierdzają wydane dla tego terenu decyzje ustalające warunki zabudowy dla zabudowy kubaturowej. W szczególności należy zauważyć, że decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 30 sierpnia 2018 r., nr [...] ustalono warunki zabudowy dla budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...], obr. [...], tj. działce bezpośrednio graniczącej z nieruchomością.

Wyłączenie nieruchomości spod zabudowy unicestwia także podjęte przez skarżącego działania inwestycyjne, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało umorzone.

Teren nieruchomości obiektywnie nie stanowi obszaru cennego przyrodniczo, nie rosną na nim żadne chronione gatunki roślin, ani nie występują tu chronione gatunki zwierząt. Co więcej grunty sąsiednie są już zabudowane.

Skarżący powielił również wcześniejsze zarzuty dotyczące zaniechania przez organ planistyczny powtórzenia czynności planistycznych w niezbędnym zakresie. Podkreślił, że oceny tej nie może zmienić fakt, że Rada Miasta Krakowa przyjęła uchwałę zmieniającą uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego poprzez jego etapowanie. Nadal bowiem granice planu miejscowego nie uległy zmianie.

W odpowiedzi na skargę J. K. Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że Zgodnie z ustaleniami zaskarżonego planu przedmiotowa nieruchomość składająca się z działki nr [...] obręb nr [...] jedn. ewid. [...] w Krakowie (o pow. 1330 m2) znajduje się częściowo w: terenie zieleni izolacyjnej o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń izolacyjną, oznaczonym na rysunku zaskarżonego planu symbolem -

45.ZI.3 (pow. ok. 1283 m2) oraz terenie drogi publicznej o podstawowym przeznaczeniu pod drogę publiczną klasy lokalnej, oznaczonym na rysunku zaskarżonego planu symbolem - 45.KDL.1 (pow. ok. 47 m2).

Według zapisów obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa nieruchomość skarżącego znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 20, oraz dla terenu obejmującego ww. nieruchomość został określony kierunek zagospodarowania pod Teren zieleni nieurządzonej, oznaczonej na rysunku dokumentu Studium symbolem ZR. Zgodnie z dokumentem Studium, dla kierunku oznaczonego jako teren zieleni nieurządzonej, zostały określone następujące funkcje zagospodarowania terenu cyt.:

Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne.

Funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

Ponadto organ wskazał, że w dziale I-0 prowadzonej księgi wieczystej dla nieruchomości w treści skargi (nr [...]) jako sposób korzystania został ujawniony sposób gospodarowania R-Grunty Rolne. Natomiast w ewidencji gruntów i budynków zostały określone użytkowanie nieruchomości skarżącego jako użytki: R - grunty orne oraz Lz - grunty zadrzewione i zakrzewione.

W obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z 1994 r. nieruchomość skarżącego znajdowała się Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej - ZP93.

Również w uprzednio obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (uchwała Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. zmieniona uchwałą Nr XCIII/1256/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 marca 2010 r.) znajdowała się w terenach otwartych (w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna) ZO oraz w systemie zieleni i parków rzecznych oraz bezpośrednim sąsiedztwie dróg publicznych.

Organ podkreślił, że treść dokumentu Studium należy odczytywać poprzez łączne zastawienie części tekstowej oraz graficznej studium. Nieruchomość skarżącego w całości w dokumencie Studium znajduje się w terenie zieleni nieurządzonej - ZR, dla którego jako funkcję podstawą wyznaczono różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne. Zgodnie z treścią § 41 ust. 3 zaskarżonej uchwały w terenach zieleni

izolacyjnej, dopuszcza się zalesienia. Słowo "dopuszczać" zgodnie z definicją oznacza uznać coś za możliwe. Uchwała kształtuje politykę przestrzennego gminy poprzez m.in. możliwość, a nie nakaz zalesiania.

Na marginesie organ dodał, że z przeprowadzonej kwerendy ewidencji gruntów i budynków wynika, że nieruchomość skarżącego jest obecnie użytkowana jako użytki: R - grunty orne oraz Lz - grunty zadrzewione i zakrzewione. Zatem przyjęte ustalenia planistyczne w pełni wpisują się w dotychczasowy sposób użytkowania przez skarżącego przedmiotowej nieruchomości.

Organ wyjaśnił, że możliwe jest tylko takie zagospodarowanie terenu, jakie jest dopuszczone przez obowiązujące normy prawne, w tym przepisy planu miejscowego. Zatem, wykonywanie prawa własności nie oznacza niczym nieograniczonej dowolności właściciela w tym zakresie. Organ zwrócił uwagę, że skarżący nie występował o wydanie decyzji WZ oraz pozwolenia na budowę dotycząca przedmiotowej nieruchomości, a jedynie wywodzi skutki prawne z wydanej decyzji wz dla nieruchomości sąsiedniej, dla której nie było wydanego pozwolenia na budowę. Tymczasem treść decyzji warunkach zabudowy nie rozstrzyga o przeznaczeniu terenu, lecz jedynie określa prawnie dopuszczalny sposób zagospodarowania nieruchomości w przypadku braku ustaleń planu miejscowego. Główna różnica polega na konieczności zapewnienia zgodności planu ze studium, podczas, gdy w przypadku decyzji o warunkach zabudowy brak jest takiego obwarowania.

Organ dodał, że przyjęte ustalenia planistyczne w treści

zaskarżonej uchwały, stanowią rozwiązanie, które jest dodatkowo zasadne w związku z treścią wyznaczonego i bezpośrednio sąsiadującego z nieruchomością skarżącego terenu komunikacji oznaczonego na rysunku Studium symbolem KD. Nie budzi wątpliwości, że wyznaczone w dokumencie Studium, tereny komunikacji oraz ich późniejsza realizacja w oparciu o zapisy sporządzonych planów miejscowych, będą oddziaływać na znajdują się w pobliżu tereny, w tym również nieruchomość skarżącego. Ustalenia planistyczne zaskarżonej uchwały kształtują długotrwałą politykę przestrzenną, której nie można odczytywać jedynie poprzez pryzmat ewentualnych zamierzeń inwestycyjnych skarżącego.

Na koniec organ wskazał, że z przeprowadzonej kwerendy dokumentacji planistycznej wynika, że skarżący - J. K. nie składał uwagi do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. Mając powyższe na względzie niezrozumiałym jest zarzut rzekomego nieprawidłowego rozpatrzenia uwagi skarżącego.

Organ powtórzył również po raz kolejny, że mając na względzie treść przepisu art. 19 ust. 2 u.p.z.p. skoro przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą, (o której mowa w art. 19 ust. 1. u.p.z.p.) to, a contrario, przedmiotem ponowienia procedury planistycznej, o której mowa wart. 17 u.p.z.p. nie można ustanowić ustaleń planistycznych, wobec których rada gminy nie stwierdziła konieczności dokonania zmian. Nieruchomość Skarżącego znajduje się w terenie, dla którego Rada Miasta Krakowa nie stwierdziła konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia etapie A projektu planu.

Uniwersytet [...] w K. zaskarżonej uchwale zarzucił:

- naruszenie zasad sporządzania planu określonych w art. 1 ust. 1 pkt 1 w zw. z

art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez

uchwalenie planu miejscowego dla terenów rozdrobnionych (ponad 200

niewielkich obszarów) na terenie Miasta Krakowa.;

- naruszenie art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez sprzeczność części tekstowej i rysunku

planu miejscowego uchwalonego zaskarżoną uchwałą z ustaleniami Studium

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa;

- nadużycie władztwa planistycznego poprzez przeznaczenie nieruchomości

oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] na teren zieleni

urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą

obiektom budowlanym pozbawiając ją możliwości zabudowy;

- naruszenie zasad sporządzania planu określonych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p.,

poprzez brak ustalenia wymaganych parametrów dróg w części opisowej planu

miejscowego, zgodnie z wymogami § 4 pkt 9 lit. a Rozporządzenia Ministra

Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu

projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- naruszenie zasad sporządzania planu określonych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p.,

poprzez brak ustalenia obszaru ochrony konserwatorskiej w części opisowej

planu miejscowego, zgodnie z wymogami § 4 pkt 1, 2 i 4 Rozporządzenia

Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego

zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.

U. Nr 164 z 2003 r. póz. 1587);

- naruszenia zasad sporządzania planu określonych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w

związku z naruszeniem § 4 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z

dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego na skutek braku określenia

minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek wyznaczonych

pod drogi publiczne, drogi -wewnętrzne, publicznie dostępne ciągi piesze i trasy

rowerowe oraz obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej uzyskiwanych w

wyniku scalania i podziału nieruchomości.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, ewentualnie o

stwierdzenie jej niezgodności z prawem oraz zasądzenie kosztów postepowania.

W uzasadnieniu skargi podano, że skarżący jest właścicielem nieruchomości oznaczonych jako działki ewid. nr [...], [...], [...] oraz [...] obr. [...], które zostały objęte ustaleniami zaskarżonego planu miejscowego.

W opinii skarżącego sporządzenie planu miejscowego dla odrębnych, niewielkich terenów Gminy — w liczbie ponad 200 - nie jest zgodne z zasadami uchwalania planów miejscowych, w szczególności brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla objęcia procedurą planistyczną takich niewielkich fragmentów gminy w celu ustalenia przeznaczenia tych terenów oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy. Dla poparcia swojego stanowiska odwołano się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2017 roku (sygn. II OSK 2863/16). Teren objęty zaskarżoną uchwałą nie jest terenem zwartym, a jego rozdrobnienie na terenie miasta Krakowa, wręcz podzielenie na poszczególne działki gruntu, w żaden sposób nie uzasadnia potrzeb gminy do objęcia takich terenów jednym aktem prawnym i jednolitymi zasadami kształtowania przeznaczenia tych właśnie terenów. W takim przypadku brak bowiem odniesienia do terenów sąsiednich oraz do ładu planistycznego na obszarze gminy, bądź jej zwartych, w miarę jednolitych obszarów. Uchwalenie zatem jednego planu miejscowego dla terenów rozdrobnionych (ponad 200 niewielkich obszarów) narusza podstawowe zasady kształtowania polityki przestrzennej gminy.

Podjęta uchwała narusza również ustalenia obowiązującego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa w rejonie Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach. Działka nr [...] została w przeważającej części w Studium objęta terenem zieleni nieurządzonej oznaczonym symbolem ZR oraz terenach komunikacji KD, za wyjątkiem niewielkiego obszaru (ok. 300m2) południowo-wschodniego fragmentu działki, który objęty jest planem miejscowym przyjętym uchwałą Rady Miasta Krakowa nr LII/687/12 z dnia 11.07.2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "II Kampus AGH". Funkcja podstawową w terenie określonym w studium jako ZR to różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, natomiast KD - budowa dróg. Jednakże, wg Studium funkcja dopuszczalna w terenie ZR to zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowane jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk (...). Natomiast w uchwalonym planie działka nr [...] obr. [...] objęta została obszarem Terenów zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym (S.Zbpl). Skarżący przytoczył szczegółowe postanowienia określone w § 30 planu dla tego terenu, wskazując, że tereny te nie są w Studium zagospodarowania objęte tak dalece idącym zakazem zabudowy. W tych okolicznościach przeznaczenie w zaskarżonym planie działki nr [...] jedynie pod "zieleń urządzoną", wykluczającą możliwość jakiejkolwiek zabudowy, w sposób oczywisty koliduje z jej przeznaczeniem przewidzianym w studium zagospodarowania.

Rada Miasta Krakowa przeznaczając tereny prywatne pod zieleń urządzoną winna była wskazać, w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały bądź w dokumentach zgromadzonych w toku procedury planistycznej, argumenty jakie za tym przemawiają. Zmiana przeznaczenia terenu pozbawiająca właściciela prawa jego zabudowy to zbyt daleka ingerencja w prawo własności by mogła zostać dokonana bez należytego uzasadnienia. Zwrócono uwagę na fakt, że brak jest bezpośredniej kwalifikacji przez ustawodawcę pojęć "zieleni urządzonej" lub "zieleni publicznej" jako celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. To oznacza, że przeznaczenie działki na taki cel nie spowoduje, że gmina pozyska grunty przeznaczone pod ten cel w drodze wywłaszczenia za stosownym odszkodowaniem. A zatem zaprojektowano kosztem m. in. nieruchomości skarżącego takie przeznaczenie terenu, które w sposób nadmierny obciąża właściciela pozbawiając go jednocześnie możliwości żądania rekompensaty. Ustawa gwarantuje właścicielowi możliwość uzyskania rekompensaty w związku ze spadkiem wartości nieruchomości spowodowanym uchwaleniem lub zmianą planu zagospodarowania przestrzennego, ale procedura jest długa, ryzykowna, a rekompensata ograniczona jest jedynie to szkody rzeczywistej (damnum emergens).

Analizując treść dokumentów powstałych podczas procedury planistycznej można uznać, że jedynym argumentem za pozbawieniem tego terenu możliwości zabudowy jest ogólnie rozumiana ochrona przed niepożądanym naporem inwestycyjnym, natomiast nigdzie nie wskazano jakie wartości przyrodnicze organ chciał chronić lub jakie cele publiczne chciał realizować, co może stanowić przekroczenie granic władztwa planistycznego.

Zaskarżona uchwała w części tekstowej odnosi się do terenów komunikacji w § 14 ust. 1 pkt 4 wskazując szerokości drogi w liniach rozgraniczających terenów przeznaczonych pod (uwzględniono wyłącznie drogi, których co najmniej połowa pasa drogowego znajduje się w obszarze planu) i w kolejnych podpunktach do tego przepisu wskazuje wielkości dróg "do xx m". W opinii skarżącego, zgodnie z obowiązującym prawem takie wskazanie szerokości dróg nie jest wystarczające. Uchwała w części tekstowej musi określać dokładnie parametry dróg objętych rysunkiem planu i nie wystarczy w tym zakresie wskazanie maksymalnej szerokości dróg lub odesłanie do rysunku planu. Rysunek planu jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, może być uwzględniony tylko w takim zakresie, w jakim jest "opisany" w tekście planu. Brak szczegółowego ustalenia parametrów drogi w części opisowej Uchwały stanowi istotne naruszenie prawa.

W § 23 ust. 5 zaskarżonej uchwały wskazuje się, iż w terenie o symbolu 80.ZN.l znajduje się szaniec ogniowy FS-29 "Zakrzówek", objęty ochroną konserwatorską, wpisany do rejestru zabytków nr rej. [...] (dec. z dnia 27.02.1990 r.), oznaczony na rysunku planu. A ust. 7 tego przepisu wskazuje, iż dla Szańca ogniowego FS-29 "Zakrzówek" znajdującego się w terenie o symbolu 80.ZN.1 ustala się strefę ochrony konserwatorskiej oznaczona na rysunku planu, dla której ustala się zakaz lokalizacji zabudowy. Natomiast w § 26 ust. 4 uchwały, wskazano, iż — w terenie o symbolu 80.ZL.4, dla Szańca ogniowego FS-29 "Zakrzówek" znajdującego się w terenie o symbolu 80.ZN.1 ustala się strefę ochrony konserwatorskiej oznaczoną na rysunku planu, dla której ustala się zakaz lokalizacji zabudowy.

Takie wyznaczenie strefy ochrony konserwatorskiej jest niewystraczające i uchwała w części tekstowej musi określać dokładnie parametry strefy ochrony konserwatorskiej i nie wystarczy w tym zakresie odesłanie do rysunku planu. Tym bardziej, iż Szaniec ogniowy FS-29 "Zakrzówek" znajduje się w terenie o symbolu 80.ZN.1, a strefę wyznacza się w terenie 80.ZN.1 oraz 80.ZL.4. Dla poparcia swojego stanowiska organ skarżący przytoczyła poglądy wyrażone w orzecznictwie.

Dalej argumentowała, że skoro Rada Miasta nie znalazła argumentów do odstąpienia od obowiązku określenia szczególnych warunków i zasad scalenia i podziałów - uznała, iż taka potrzeba istnieje — to tym samym jej obowiązkiem było określenie wszystkich parametrów nowo wydzielanych działek zgodnie z wymogami określonymi w przepisach wykonawczych tj.: w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Uregulowania zwarte w § 12 skarżący uznał za niewystarczające.

W odpowiedzi na skargę Uniwersytetu [...] w K. Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi.

Organ wskazał, że żaden przepis nie uniemożliwia uchwalenia planu miejscowego obejmującego obszar składający się z nieprzylegających do siebie terenów. W związku z tym nieuprawniony jest zarzut naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Ponadto objęcie jednym planem miejscowym specjalnie wyselekcjonowanych i wzajemnie ze sobą powiązanych m.in. według kryterium ustalonego w Studium kierunku zagospodarowania terenów, obszarów zlokalizowanych w różnych częściach miasta miało na celu zapewnienia ochrony planistycznej terenom nieinwestycyjnym. Zasadnym było wprowadzenie zaskarżonym planem miejscowym ochrony przed nieplanowaną zabudową lub zabudowa planową, ale realizowaną niezgodnie z zasadami ochrony środowiska. Dodatkowo fragmentowanie siedlisk zwierząt i roślin w połączeniu z zabudowywaniem wielu cennych pod względem przyrodniczym obszarów, przecinanie naturalnych korytarzy ekologicznych, przesuszanie siedlisk i zasypywanie zbiorników wodnych prowadzi do katastrofalnego i niezwykle szybkiego zubażania fauny i flory Krakowa. W rezultacie żywiołowego rozwoju zabudowy następują procesy dotkliwie i trwale przeobrażające przyrodę Krakowa. Zaskarżony plan miejscowy obejmuje swoimi granicami te obszary miasta, stanowiące cześć wyznaczonych w dokumencie Studium kategorii terenów przyrodniczych tj.: tereny zieleni nieurządzonej oznaczone symbolem ZR, tereny zieleni urządzonej oznaczone symbolem ZU oraz tereny wód powierzchniowych śródlądowych oznaczone symbolem W, nieobjęte dotychczas ustaleniami innych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżony plan miejscowy stanowi optymalną regulację, która kształtuje na tym obszarze ład przestrzenny w oparciu zasadę zrównoważonego rozwoju. Podkreślił, że ustalenia planu miejscowego kształtują przyszły, docelowy stan zagospodarowania terenu, adekwatnie do wskazań zawartych w dokumencie Studium.

Skarżący wskazał, że jest właścicielem nieruchomości składających się z działek nr [...], [...], [...] oraz [...] obr. [...] - które znajdują się w obrębie planu.

Faktycznie jednak nieruchomość składająca się z działki ewidencyjnej o nr [...] obręb [...] jest objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Rudawy", uchwalonego uchwałą Nr CVI 1/2738/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 4 lipca 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 24 lipca 2018 r., póz. 5309). Teren działki nr [...] obr. [...] również objęty jest ustaleniami obowiązującego planu miejscowego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" - Etap A z przeznaczeniem pod zabudowę obiektami usługowymi do obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych i rybackich (teren 9.RU.1) , którego ustalona kategoria przeznaczenia terenu wynika z tożsamych, jak dla działki nr [...], uwarunkowań, tj. ustaleń Studium i faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości. Nieruchomość składająca się z działki ewidencyjnej o nr [...] obr, [...] objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" - Etap A i przeznaczona została pod istniejące stawy hodowlane (teren 9.Rs.2). Ustalone przeznaczenie wynikało z istniejącego sposobu użytkowania nieruchomości oraz z wytycznych w Studium, w którym przedmiotowa nieruchomość znajduje się w jednostce strukturalnej Nr 40, w kategorii zagospodarowania terenu o symbolu ZU - tereny zieleni urządzonej oraz - w niewielkim zakresie, w części działki stanowiącej ciek wodny - w terenie o symbolu MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

W obowiązującym do 1 stycznia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonego uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994r. działka ewidencyjna o nr [...] obr. [...] znajdowała się w Obszarze Urządzeń Infrastruktury Technicznej IT 102.

Na działce nr [...] wyznaczono Teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, oznaczony symbolem 8.ZPb.1 (por. § 30 ust. 1 ustaleń skarżonego planu miejscowego). W ewidencji gruntów i budynków dla ww. działki ewidencyjnej wykazywany jest użytek gruntowy oznaczony symbolem R - grunty orne.

Studium dla przedmiotowej nieruchomości wyznacza kierunek zagospodarowania pod Tereny ZR - Tereny zieleni nieurządzonej o następujących funkcjach zagospodarowania terenu:

- Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne. - - Funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych (grafika poniżej) i w niewielkim fragmencie pod Tereny KD - Tereny Komunikacji.

Porównanie ustaleń skarżonego planu miejscowego z zapisami Studium dla Terenów ZR prowadzi do wniosku, że należącej do strony skarżącej nieruchomości nadano w zaskarżonym planie miejscowym przeznaczenie w pełni adekwatne do zapisów dokumentu Studium. Dlatego też, zarzut niezgodności planu ze studium nie jest usprawiedliwiony. Ponadto organ podał, że skarżący złożył 5 wniosków do planu, w tym jeden, zarejestrowany pod numerem [...], dotyczy działki nr [...]. Strona skarżąca wnioskowała o wyłączenie działki z obszaru planu co jest niemożliwe podczas jego sporządzania bez podjęcia przez Radę Miasta Krakowa stosownej uchwały, a ponadto strona skarżąca nie wskazała proponowanego przez siebie przeznaczenia dla własnych nieruchomości objętych procedura planistyczną.

Strona skarżąca złożyła 5 uwag do planu, w tym jedną, zarejestrowaną pod numerem [...], dotyczącą działki nr [...]. Ponownie zawnioskowano o wyłączenie działki z obszaru planu i nie odniesiono się do przeznaczenia zaproponowanego w projekcie planu i nie wskazano proponowanych zmian w projekcie.

W ocenie organu, w § 14 ust. 1 pkt 4 uchwały o skarżonym planie miejscowym precyzyjnie wskazano dla poszczególnych klas dróg parametr szerokości. Wyznaczenie tych parametrów poprzez podanie ich maksymalnej wartości jest zabiegiem, który nie narusza żadnych obowiązujących przepisów prawa. W praktyce działań planistycznych parametry zabudowy częstokroć ujmowane są poprzez określenie ich maksymalnego poziomu. Przykładem takiego parametru jest wysokość zabudowy, którą zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa się poprzez podanie jej górnej granicy.

Również zarzut niewłaściwego wyznaczenia strefy ochrony konserwatorskiej jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Przepisy wykonawcze do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o wymaganym zakresie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazują, że ustalenia dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej powinny zawierać określenie obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym określenie

nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. Zapisy zaskarżonego planu miejscowego zawierają kompletną regulację w zakresie ochrony zabytków i dziedzictwa kulturowego adekwatną do liczby i walorów poszczególnych obiektów zabytkowych podlegających ochronie, co zostało potwierdzone uzyskaniem pozytywnego uzgodnienia projektu skarżonego planu miejscowego przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie. Na koniec organ odwołał się do treści art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wskazał, że powyższy przepis został zrealizowany przez ustalenia miejscowego planu zawarte w § 72.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

1. Skarga złożona została w trybie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.). Zaskarżoną uchwałę podjęto po 1 czerwca 2017 r. co oznacza, że wzorcem kontroli zachowania trybu i terminu do wniesienia skargi pozostają przepisy obowiązujące po zmianie ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej p.p.s.a.) i ustawy o samorządzie gminnym dokonanej ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Z dniem 1 czerwca 2017 r. zniesiono obowiązek uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi oraz usunięto ograniczenie czasowe do wniesienia skargi.

Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej.

Prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego lub zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. W niniejszej sprawie wszyscy skarżący legitymowali się prawem własności nieruchomości znajdujących się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Zapisy planu dotyczące przeznaczenia tych nieruchomości, eliminujące możliwość ich zabudowy w sposób pożądany przez skarżących, z całą pewnością ograniczyły ich prawa właścicielskie, a tym samym naruszały interes prawny skarżących.

2. Sąd poddał analizie akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie stwierdził, aby plan został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu i zasad jego sporządzania. Sąd nie stwierdził również naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej.

Przebieg procesu sporządzania projektu planu miejscowego i uchwalania tego planu został uregulowany w art. 17 ustawy 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 dalej u.p.z.p.). Zachowanie powyższego trybu jest jednym z zasadniczych warunków uznania legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego postępowania oraz właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedłożone akta planistyczne pozwalają na prześledzenie procedury planistycznej. Jej przebieg przedstawia się następująco.

W dniu 26 października 2016 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwalę Nr LV/1124/16 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa". W dniu 24 listopada 2016 r. Prezydent Miasta Krakowa dokonał obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzenia planu. Termin składania wniosków do planu ustalono do 23 stycznia 2017 r. Zarządzeniem z 16 stycznia 2018 r., Nr 429/2018 Prezydent Miasta Krakowa rozpatrzył wnioski do planu. Następnie projekt planu został przekazany do opiniowania i uzgodnień ustawowych. Plan miejscowy został ostatecznie uzgodniony przez stosowne organy. W dniu 3 kwietnia 2018 r. Prezydent Miasta Krakowa dokonał obwieszczenia o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko miało miejsce od 11 kwietnia do 11 maja 2018 r. Termin składania uwag dotyczących wyłożonego projektu planu wyznaczono do 25 maja 2018 r. W dniu 18 kwietnia 2018 r. przeprowadzono dyskusję publiczną nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projekcie planu. Uwagi dotyczące wyłożonego projektu planu zostały rozpatrzone przez Prezydenta Miasta Krakowa w dniu 11 czerwca 2018 r., zarządzeniem Nr 1472/2018. W dalszej kolejności Prezydent przekazał pod obrady Rady Miasta Krakowa projekt uchwały w sprawie uchwalenia planu oraz w sprawie rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu. W dniu 28 czerwca 2018 r. miało miejsce głosowanie projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu. W dniu 4 lipca 2018 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę w sprawie zmiany uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu poprzez wprowadzenie etapowania prac przy sporządzaniu planu w podziale na trzy etapy: A, B i C. Uchwała została ogłoszona przez Prezydenta Miasta Krakowa w dniu 3 września 2018 r. W dniu 12 września Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr CIX/2894/18 w sprawie uchwalenia planu - Etap A. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 3 października 2018 r., poz. 6561.

W świetle powyższego, Sąd stwierdził, że procedura planistyczna została prawidłowo przeprowadzona i nie została istotnie naruszona.

3. Skargi wniesione na uchwałę Rady Miasta Krakowa z 12 września 2018 r. Nr CIX/2894/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa - etap A". połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. zawierały powtarzające się zarzuty do uchwalonego planu miejscowego. Zostaną one omówione wspólnie. Niezależnie od tego skarżący przedstawili indywidualne zastrzeżenia dotyczące przekroczenia przez gminę władztwa planistycznego w odniesieniu do przysługującego im prawa własności nieruchomości objętych postanowieniami planu. Te ostatnie zostaną omówione w dalszej części uzasadnienia.

4. Grupa najdalej idących zarzutów dotyczyła objęcia jednym planem miejscowym znacznej liczby obszarów zlokalizowanych w różnych częściach miasta, które to obszary nie są ze sobą powiązane terytorialnie. Zarzucano, że przyjęta konstrukcja planu narusza zasadę równości obywateli wobec prawa, budzi wątpliwości również w kontekście możliwości rzetelnego uzgadniania i opiniowania projektu planu miejscowego przez właściwe organy. Skutkiem objęcia planem rozproszonych terenów był również utrudniony dostęp osób zainteresowanych do informacji dotyczących projektu planu miejscowego. Z zarzutem tym łączył się zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uwzględnienia wymagań ładu przestrzennego, a w szczególności uwarunkowań społecznych i gospodarczych oraz kompozycyjno-estetycznych.

Należy wskazać, że przepisy obowiązującego prawa, w szczególności ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zakazują objęcia jednym aktem planistycznym obszarów zlokalizowanych w różnych częściach miasta wzajemnie ze sobą powiązanych. Z uchwały, a także z uzasadnienia rozwiązań zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa" z czerwca 2018 r. i Prognozy oddziaływania na środowisko wynika, że celem podjęcia uchwały o takim charakterze była ochrona przed zabudową terenów, które w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (Uchwała Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z 9 lipca 2014 r.) – dalej Studium, zostały wskazane jako obszary nieinwestycyjnie, tj. zaliczone do kategorii terenów przyrodniczych takich jak: tereny zieleni nieurządzonej oznaczone symbolem ZR, tereny zieleni urządzonej oznaczone symbolem ZU oraz tereny wód powierzchniowych śródlądowych oznaczone symbolem W. Zważywszy na przedmiot miejscowego planu, a więc objęcie w nim przede wszystkim obszarów przyrodniczych szczególnego znaczenia nabiera dokument w postaci Prognozy oddziaływania na środowisko. Lektura powyższego opracowania pozwala na zrozumienie, z jednej strony zagrożeń wiążących się z ekspansją inwestycyjną, z drugiej daje obraz kompleksowego podejścia władz miasta do zagadnienia ochrony terenów o wartościach przyrodniczych. Wbrew zarzutom podnoszonym w skargach dobór obszarów objętych zaskarżonym planem nie miał charakteru przypadkowego. Konkluzji tej nie może zmienić fakt wyłączenia części terenów do odrębnego procedowania w etapach B i C. Należy bowiem zwrócić uwagę, że omawiany etap A objął największą ilość obszarów (około 80%) i to tych newralgicznych, albowiem położonych bliżej centrum miasta. Nie jest więc tak, że wyłączenie do odrębnych etapów części obszarów (nawet przy uwzględnieniu faktu, że pojedyncze obszary zostaną z niego w ogóle usunięte, która to okoliczność pozostaje jednak poza kontrolą sądu w niniejszej sprawie) wpływa w istotny sposób na integralność opracowania. Należy bowiem pamiętać, że plany (ewentualnie po niewielkich modyfikacjach dotychczasowego przeznaczenia) również zostaną uchwalone. Zestawianie powierzchni planu z etapu A z powierzchnią wyłączonych do odrębnych etapów B i C jest mylące, albowiem Etap B obejmuje obszary o znacznej powierzchni (np. nr 14, 20, 134, 138, 147, 167, 169, 184, czy 204), położone w pojedynczych skupiskach, na obrzeżach miasta.

Już w tym miejscu wypada również przypomnieć, że zasadnicze znaczenie dla ustalenia przeznaczenia terenu w miejscowym planie mają postanowienia studium. Organ gminy ustalając w planie miejscowym przeznaczenie terenu oraz warunki zabudowy i zagospodarowania terenu konkretyzuje merytorycznie zapisy studium w zakresie kierunków zagospodarowania i ochrony poszczególnych obszarów. W odniesieniu do obszarów objętych niniejszym planem skarżący wysuwają argumenty związane z zabudową działek sąsiednich. Istotne jest jednak to, że zabudowa ta powstała głównie w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy, które wydawane są w zupełnym oderwaniu od postanowień studium. Nie można zatem wykluczyć, że znaczna część zabudowy na nieruchomościach sąsiednich powstała na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, mimo odmiennej wizji miasta odnośnie ich zagospodarowania, co znalazło odzwierciedlenie w zapisach studium. Zatem, z faktu położenia danej nieruchomości w otoczeniu zabudowy nie wypływa jeszcze wniosek o niecelowości zachowania jej walorów przyrodniczych. Nie można również mówić o naruszeniu zasady równości obywateli wobec prawa. Właściciele poszczególnych działek w ramach dbałości o swoje interesy winni mieć świadomość ich przeznaczenia w obowiązującym studium na przykład na tereny zielone. Nie zakwestionowanie jego zapisów w przewidzianych prawem formach musi oznaczać, że – z racji wymogu niesprzeczności postanowień planu ze studium – uchwalenie planu może wyłączyć całkowicie możliwość zabudowy nieruchomości. Jedyne co różni sytuację prawną właścicieli takich działek z sytuacją ich sąsiadów jest spóźnione zainicjowanie postepowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy a następnie uzyskania na podstawie decyzji WZ pozwolenia na budowę. Tylko plan miejscowy, wykonany w zgodności z dokumentem studium daje realną możliwość ochrony przed zabudową terenów zieleni. Mając powyższe na względzie zaskarżony plan miejscowy stanowi optymalną regulację, która kształtuje na obszarze miasta Krakowa ład przestrzenny w oparciu zasadę zrównoważonego rozwoju.

W ocenie Sądu, analiza przedłożonej prognozy oddziaływania na środowisko wskazuje na kompleksowe ujęcie w dokumencie kwestii związanych z ochroną terenów zielonych w mieście Kraków. Obszar sporządzonego miejscowego planu obejmuje głównie tereny niezabudowane, otwarte i leśne, ze zdecydowaną przewagą spontanicznych zbiorowisk ruderalnych (zarośla, zbiorowiska ugorów i odłogów) i kompleksów pól uprawnych (por. Prognoza oddziaływania na środowisko str. 49 i nast.). W zakresie fauny wskazano, że obszar opracowania składa się z płatów zróżnicowanych zbiorowisk, które mają kluczowe znaczenie dla systemu przyrodniczego miasta. Taka specyfika obszaru warunkuje występowanie licznych zwłaszcza jak na warunki miejskie przedstawicieli świata zwierząt, w tym gatunków chronionych. Alarmujące są stwierdzenia o szybkim zaniku wielu gatunków zwierząt. Zasadnicze znaczenie dla stwierdzenia celowości uchwalenia planu obejmującego niepowiązane ze sobą obszary ma również okoliczność, że system przyrodniczy Krakowa jest systemem otwartym, stanowiącym część systemu regionalnego, krajowego i międzynarodowego, dlatego też zachowanie istniejących powiazań przyrodniczych ma ogromne znaczenie dla funkcjonowania ekosystemów. Spójność przestrzenną pomiędzy jego najcenniejszymi obszarami o priorytetowym znaczeniu tj. obszarami węzłowymi, zapewniają korytarze ekologiczne różnej rangi. Korzystne dla środowiska jest także zabezpieczenie terenów zieleni wzdłuż cieków wodnych oraz zbiorników wodnych przy uwzględnieniu istniejących uwarunkowań wynikających z ochrony przeciwpowodziowej i jednocześnie potrzeby wykorzystania w celach rekreacyjnych.

Na szczególną uwagę zasługuje fragment prognozy zawarty w punkcie 2.3,w którym przedstawiono prognozę zmian przy braku realizacji ustaleń MPZP. W ocenie sądu pozwala ona na zrozumienie jak istotne znaczenie ma zaskarżona uchwała nie tylko dla mieszkańców miasta i ich komfortu życia, ale również jego fauny i flory. W ww. opracowaniu wskazano, że "W przypadku kontynuacji obecnych procesów zachodzących w środowisku Krakowa, na obszarze opracowania można spodziewać się bardzo zróżnicowanych kierunków zmian w zależności od aktualnego zagospodarowania i uwarunkowań środowiskowych oraz od położenia względem sieci dróg, skupisk zabudowy itp. (...). Czynnikiem, który w ostatnich latach szczególnie dotkliwie przyczynia się do degradacji środowiska biotycznego, jest nieplanowa lub planowa zabudowa realizowana niezgodnie z zasadami kształtowania środowiska. Presja urbanizacyjna stanowi poważne źródło zagrożeń dla najcenniejszych i jednocześnie najmniej odpornych komponentów środowiska przyrodniczego, jakimi są elementy biotyczne. Charakterystyczną jej cechą jest rozszerzająca się strefa zabudowy i związane z tym ograniczenia powierzchni i możliwości funkcjonowania ekosystemów. W rezultacie żywiołowego rozwoju zabudowy następują procesy dotkliwie i trwale przeobrażające przyrodę Krakowa. W obrębie obszaru opracowania zabudowa występuje jedynie w nielicznych terenach, niemniej jednak wiele z nich zagrożonych jest żywiołową jej ekspansją. Wynika to z m.in. z atrakcyjności danych terenów czy też położenia w bezpośrednim sąsiedztwie obszarów już obecnie podlegających zabudowie (zarówno wielorodzinnej jaki i jednorodzinnej). Poza zmianami wynikającymi z potencjalnego rozwoju zabudowy w granicach przedmiotowego terenu, obszar opracowania może podlegać przemianom wynikającym z rozwoju zabudowy w sąsiedztwie jego granic. Jako najistotniejsze przemiany z tego wynikające należy wskazać osuszanie (obniżenie poziomu wód gruntowych, zasypywanie zbiorników, podmokłości) prowadzące do szeregu niekorzystnych zmian w środowisku przyrodniczym, dewastację powierzchni terenu na zapleczach budowy, nadsypywanie terenów, fragmentację krajobrazu i środowiska przyrodniczego (na skutek powstawania zwartych kompleksów zabudowy, ogrodzeń, dróg) skutkujące ograniczeniem migracji organizmów."

Podsumowując tą część rozważań stwierdzić trzeba, że najważniejszym aspektem przyjętych rozwiązań projektu planu jest zabezpieczenie przed zabudową kubaturową oraz zainwestowaniem bardzo dużego areału terenów różnorodnej zieleni w tym cennej przyrodniczo i krajobrazowo: zbiorowisk łąkowych, leśnych, parków dworskich ze starodrzewem, terenów fortecznych, parków i zieleńców. Tereny objęte regulacją wyznaczono zgodnie z postanowieniami Studium z uwzględnieniem prognozy mówiącej o trendach przekształceń środowiska, zachodzących pod wpływem dotychczasowego zagospodarowania i użytkowania terenów, a także po określeniu przydatności środowiska dla wprowadzenia różnych form użytkowania i zagospodarowania.

Odnosząc się do zarzutu utrudnionego dostępu do informacji o sporządzonym planie z uwagi na rozdrobnienie obszarów nim objętych należy wskazać, że znakomita większość skarżących uczestniczyła w sporządzanej procedurze planistycznej związanej z zaskarżoną uchwałą poprzez składanie wniosków i uwag do projektu planu. Zatem przy dołożeniu odpowiedniej staranności i dbałości swoje interesy osoby zainteresowane mogły zapoznać się w odpowiednim terminie o kolejnych etapach trwającej procedury planistycznej. Szczególnie pomocne były w tym zakresie materiały publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta Krakowa.

5. Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 19 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odstąpienie od powtórzenia procedury planistycznej dla obszarów objętych etapem A po podjęciu uchwały z 27 sierpnia 2018 r. Nr CVIII/2844/18 o zmianie uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu Nr LV/1124/16 poprzez podzielenie prac nad miejscowym planem i jego uchwalenia na 3 etapy: A, B i C. Z zarzutem tym korespondował zarzut błędnego skierowania części obszarów objętych etapem B i C do powtórzenia procedury planistycznej, podczas gdy część tych obszarów została na skutek przyjętych poprawek wyłączona z zakresu opracowywanego planu. Powyższe, w ocenie części skarżących świadczy o naruszeniu art. 17 poprzez niedopuszczalną zmianę granic planu.

Opisany zarzut również nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.z.p. procedurę planistyczną otwiera podjęcie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Integralną częścią uchwały jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu (ust.2). Konsekwencją podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest wyłącznie rozpoczęcie procedury związanej z powstaniem tego planu i określenie granic obszaru nim objętego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje ograniczeń w zakresie uchwalania częściowego planu miejscowego. Wobec tego brak jest ustawowych przesłanek uniemożliwiających radzie gminy podjęcie uchwały przewidującej możliwość uchwalenia częściowego planu miejscowego dla mniejszych terenów, mieszczących się jednak w granicach określonych w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 19 ust. 1 cyt. ustawy, jeśli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w planie miejscowym, czynności, o których mowa w art. 17 ustawy, ponawia się w zakresie niezbędnym. Przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą (art. 19 ust. 2). W tym zakresie warto zacytować pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1444/18 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) w którym wyjaśniono, że ponowienie procedury planistycznej jest konieczne, jeżeli w toku procedury planistycznej nastąpi istotna zmiana treści planu, w szczególności zmiana w zakresie obowiązkowych elementów planu określonych w art. 15 ust. 2 ustawy, np. zmiana przeznaczenia terenu. Zmniejszenie granic planu przyjętych w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi zmiany w planie skutkującej koniecznością ponawiania całej procedury planistycznej dla terenu pomniejszonego, chyba, że ustalenia planu co do części terenu wyłączonej z procedury były w sposób istotny i nierozerwalny powiązane z ustaleniami planu co do pozostałego terenu. W orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się tzw. etapowanie planu, tj. prowadzenie procedur planistycznych częściowo odrębnie dla różnych części terenu objętego planem (por. wyrok NSA z 9 października 2007 r., II OSK 1087/07; wyrok NSA z 10 października 2014 r., II OSK 802/13). Związane jest to najczęściej z wystąpieniem pewnych przeszkód prawnych co do części terenu objętego planem (brak opinii, uzgodnień), która zostaje wyłączona do odrębnej procedury poprzez zmianę uchwały intencyjnej, co nie wstrzymuje gminy w prowadzeniu dalszej procedury co do pozostałej części planu.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zabieg polegający na rozłączeniu procedowanego planu na trzy etapy A, B i C i uchwalenie miejscowego planu na części obszarów, co do których nie stwierdzono konieczności wprowadzenia zmian był zabiegiem prawidłowym i nie może stanowić naruszenia prawa. W oznaczeniu nowych granic planu miejscowego nie można co do zasady upatrywać naruszenia interesów podmiotów, których nieruchomości nie zostały objęte zmianami wymagającymi częściowego powtórzenia procedury planistycznej. Istotne jest przy tym i to, że zarzuty skarżących domagających się powtórzenia procedury – mimo, że sporządzone przez profesjonalnych pełnomocników – nie zawierały żadnych konkretnych argumentów zmierzających do wykazania, że w tych konkretnych realiach sprawy nowe uzgodnienia i opinie były konieczne.

Mając na względzie okoliczność, że obszar planu obejmował pierwotnie blisko 10 % powierzchni miasta Krakowa, w celu zapewnienia ochrony planistycznej terenom dotychczas nieobjętym ustaleniami planistycznymi, podzielono prace nad sporządzeniem planu miejscowego na kilka etapów, co zostało uwarunkowane różnym zakresem ponowienia czynności proceduralnych w stosunku do tych części projektu planu miejscowego, w których Rada Miasta Krakowa stwierdziła konieczność dokonania zmian. W odniesieniu do zaskarżonego miejscowego planu stanowisko to znajduje dodatkowe uzasadnienie w specyficznym charakterze samego planu, który pierwotnie obejmował 215 obszarów - reguły niepowiązanych ze sobą terytorialnie.

Poza zakresem niniejszej sprawy pozostaje sygnalizowane w skargach wyłączenie części obszarów spod ustaleń planów procedowanych w etapach B i C.

6. Istotnym zarzutem powtarzającym się w większości skarg było naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak indywidualnego rozpatrzenia uwag do projektu planu i ich zbiorcze odrzucenie. Rada Miasta ograniczyła się bowiem jedynie do formalnego przeprowadzenia głosowania nad zbiorczą listą wszystkich nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta uwag.

Opisany zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 20 ust. 1 upzp plan miejscowy uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Takie rozstrzygniecie w tej sprawie miało miejsce, skoro z treści załącznika nr 2 do planu miejscowego wynika, że Rada Miasta Krakowa nie podzieliła zasadności uwag zgłoszonych na wcześniejszych etapach procedury planistycznej. Radni uchwalając plan miejscowy samodzielnie decydują, czy zgłoszone i nieuwzględnione przez organ wykonawczy uwagi do treści planu miejscowego powinny być uwzględnione przez radę gminy czy też nie. Skoro w tej sprawie radni nie podzielili zasadności zgłoszonych uwagi możliwe jest jednoczesne uchwalenie planu i rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag. Taki sposób podjęcia rozstrzygnięcia o zgłoszonych uwagach przez radę gminy nie powoduje naruszenia trybu sporządza planu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 31 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 738/15; wyrok z 21 grudnia 2017 r. II OSK 733/16; wyrok z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1649/18) akcentuje się, że jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że projekt uchwały wraz z listą nieuwzględnionych uwag został doręczony radnym w terminie pozwalającym na zapoznanie się z nimi, jak również uwagi te były omawiane na komisjach to należy uznać, że każdy z radnych miał możliwość zapoznania się z takimi uwagami i sposobem ich rozstrzygnięcia. Jeżeli radny nie zgłosił w trakcie sesji rady gminy żądania, aby uwagi objąć odrębnym głosowaniem i doszło do głosowania nad uwagami jednocześnie z uchwalaniem planu miejscowego oraz stwierdzeniem jego zgodności z ustaleniami studium, to taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie stanowi naruszenia prawa, skutkującego koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały. Z treści cytowanego przepisu absolutnie nie wynika bezwzględny obowiązek, aby każda ze zgłoszonych, a nie uwzględnionych przez prezydenta uwag była na posiedzeniu rady wyszczególniona, co do każdej z nich należało przedstawić stanowisko rady miasta, a także w odniesieniu do każdej z uwag wskazać motywy jakimi kierowała się rada rozstrzygając o tych uwagach.

Analiza okoliczności w jakich doszło do głosowania nad zaskarżoną uchwałą pozwala na niepodważalny wniosek, że radni mieli wystarczającą ilość czasu na zapoznanie się ze złożonymi uwagami i tym samym podjęcie świadomej decyzji odnośnie ich zasadności. Niezakwestionowania więc przeznaczenia poszczególnych terenów objętych zaskarżonym planem nie można upatrywać w niewiedzy radnych. Wręcz przeciwnie, jest ona bez wątpienia wynikiem wypracowanego poglądu odnośnie każdego z punktów. Świadczy o tym przebieg procedowania nad planem po przekazaniu go pod obrady rady miasta. Przebieg tej procedury został przedstawiony w części sprawozdawczej uzasadnienia, w odpowiedzi na skargę wniesioną przez K. B.. Nie ma potrzeby szczegółowego przytaczania poszczególnych czynności ponownie. Wystarczające będzie przypomnienie jedynie, że procedura przewidziana przez statut Miasta Krakowa przewiduje skierowanie projektu do poszczególnych radnych, opiniowanie przez Komisję Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska RMK, czytania na których radni mają możliwość przedyskutowania poszczególnych rozwiązań oraz wniesienia poprawek. Rozpatrzenie uwag następuje bądź poprzez zaakceptowanie propozycji projektodawcy uchwały, albo zostaje zmienione poprzez przegłosowanie wniesionej w tym zakresie poprawki. Brak takiej poprawki oznacza, że każdy radny, oraz Rada Miasta Krakowa w całości, uznają, że w ich ocenie nie zaistniały przesłanki warunkujące możliwość uwzględnienia poszczególnych wniesionych uwag.

W ocenie Sądu, w przedstawionych okolicznościach rozpatrywanej sprawy, zbiorcze głosowanie nad uwagami nie stanowiło istotnego naruszenia procedury planistycznej.

7. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6 - § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587), poprzez sporządzenie części graficznej projektu planu miejscowego z naruszeniem powyższych przepisów rozporządzenia.

Wprawdzie § 7 rozporządzenia w punkcie 1 wymaga zamieszczenia na projekcie rysunku planu miejscowego wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego, jednak brak dopełnienia tego obowiązku nie stanowi naruszenia skutkującego stwierdzeniem nieważności uchwały. Należy podzielić pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 9 lutego 2007 r. II OSK 1481/06 w którym zauważono, że rozporządzenie określa jedynie standardy dokumentacji planistycznej, w tym wymogi formalne, dotyczące graficznej części planu, naruszenie zaś tego wymogu nie jest ani naruszeniem zasad, ani trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy. Trafnie także argumentował organ, że nieistotnym w świetle art. 28 ust. 1 ustawy naruszeniem jest brak na rysunkach nr 11A i 26B załącznika nr 2 ujawnienia gruntów wyłączonych z zabudowy i gruntów przeznaczonych do zalesienia. Zostały one opisane w treści tekstowej planu (§ 27), a same wątpliwości co interpretacji zapisów, na co powołuje się organ nadzoru, nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.

8. W części skarg pojawił również zarzut naruszenia § 16 i 18 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej poprzez przyjęcie uchwały, której treść jest niezgodna z zasadami techniki prawodawczej obowiązującymi w zakresie tytułu aktu prawnego.

Chcąc ustosunkować się do powyższego zarzutu wypada zacząć od zacytowania uregulowań zawartych w powołanych przepisach. Stosownie do treści §16 pkt 3 i 18 ust. 1 w zw. z § 143 rozporządzenia w tytule uchwały winno zostać zamieszczone ogólne określenie przedmiotu uchwały, a przedmiot uchwały określa się możliwie najzwięźlej, jednakże w sposób adekwatnie informujący o jej treści. Zdaniem sądu określenie "dla wybranych obszarów przyrodniczych" w sposób wystarczający spełnia powyższe wymogi.

9. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku w postaci stwierdzenia nieważności planu zarzut dotyczący naruszenia art. 17 ust. 5 u.p.z.p. poprzez dołączenie do projektu planu miejscowego nierzetelnej prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, której treść w oczywisty sposób nie odzwierciedla rzeczywistych skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu.

Z przepisu art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 sporządza wójt, burmistrz, prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Ten ostatni przepis reguluje skutki uchwalenia planu. Mianowicie, w związku z uchwaleniem albo zmianą planu, wartość nieruchomości może ulec bądź obniżeniu bądź wzrostowi. Tylko w przypadku wzrostu wartości nieruchomości zachodzą przesłanki do pobrania jednorazowej opłaty, ustalonej w planie. Sporządzenie prognozy finansowej stanowi jeden z wymogów procedury planistycznej. Prognoza skutków finansowych pełni funkcję informacyjną i nie przesądza o ograniczeniu wysokości odszkodowania w przyszłości, o które wnioskowałby uprawniony podmiot w trybie art. 36 ustawy. Od poprawności prognozy nie zależy bowiem ani zakres rzeczywistych zobowiązań finansowych gminy, ani zakres rzeczywistych uprawnień odszkodowawczych właściciela. W tej sytuacji nawet błędne wyliczenie w prognozie skutków finansowych, dotyczące odszkodowań, nie stanowi okoliczności dyskwalifikującej uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie jest naruszeniem istotnym w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy. Istotne jest bowiem to, że prognoza finansowa nie jest załącznikiem do planu i z tej racji nie ma charakteru wiążącego.

10. Chybiony okazał się zarzut naruszenia art. 14 ust. 2 u.p.z.p. poprzez uchwalenie planu miejscowego na podstawie uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego która zawierała wadliwie sporządzony załącznik graficzny, nieprzedstawiający w sposób jednoznaczny granic obszaru objętego projektem planu.

Wbrew twierdzeniom skarg załącznik graficzny został sporządzony zgodnie z przepisami prawa. Sąd podziela w tym zakresie wywody organu przedstawione w odpowiedzi na skargę. Ustawodawca nie określił minimalnej skali opracowania kartograficznego, na którym mają zostać uwidocznione granice obszaru, dla którego będzie sporządzany plan miejscowy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa" obejmuje znaczny obszar miasta. Ustalenia planu miejscowego, znajdujące się na rysunku planu, zostały sporządzone w sposób czytelny i przedstawione w sposób niebudzący wątpliwości co do granic obszaru objętego projektem planu. Również w części tekstowej planu miejscowego, szczegółowo zostały opisane granice poszczególnych 215 obszarów miasta, składających się na obszar, o którym mowa w ogłoszeniu Prezydenta Miasta Krakowa z 24 listopada 2016 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ,,Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa".

11. Przechodząc do omówienia zarzutów poszczególnych skarg w granicach interesu prawnego skarżących należy wskazać, że wszystkie wniesione skargi zawierały zarzut przekroczenia granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżących związanych w wykonywaniem praw własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 Kodeks cywilny w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konsytuacji , art. 1 ust. 3).

Rozważania w tym zakresie należy rozpocząć od uwag natury ogólnej.

Przepis art. 140 kodeksu cywilnego nie daje właścicielowi nieograniczonego władztwa nad rzeczą. Granice prawa własności określają ustawy, w tym właśnie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji dopuszcza bowiem ograniczenie własności w drodze ustawy, w zakresie, w jakim ograniczenie to nie narusza istoty prawa własności. Unormowanie zawarte w przepisie art. 6 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, nie narusza zatem zasad wynikających z przepisów Konstytucji i kodeksu cywilnego.

Ochrona interesu indywidualnego właściciela nieruchomości nie ma i nie może mieć charakteru bezwzględnego, tj. zakazującego wszelkiej ingerencji wobec tej nieruchomości, gdyż w takim wypadku gminy nie mogłyby planować i kształtować zagospodarowania przestrzennego. Gmina musi mieć możliwość planowania przestrzeni publicznej, niezależnie od istniejących stosunków własnościowych. Owo władztwo planistyczne jest oczywiście ograniczone i musi następować z uwzględnieniem zasad m.in. ładu przestrzennego, proporcjonalności oraz ochrony prawa własności. Ingerencja w prawo własności poprzez uchwalenie miejscowego planu jest przewidziana w systemie obowiązującego prawa. Musi ona być dokonana dla realizacji celu publicznego lub celu wynikającego z art. 1 ust. 2, art. 4 i art. 6 u.p.z.p., przy czym każde ograniczenie prawa własności, także poprzez obniżenie wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu, musi być połączone z zapewnieniem słusznego odszkodowania. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani też żaden inny akt nie daje szczególnej ochrony interesowi indywidualnemu ani nie preferuje interesu publicznego. Oba interesy – indywidualny i publiczny – muszą być w działaniach administracji publicznej wyważane.

Poszanowanie prawa własności nie jest jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w procesie planowania przestrzennego. Jak wynika z treści art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w procesie planistycznym uwzględniania wymagają również inne niż prawo własności wartości, do których zalicza się wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, walory ekonomiczne przestrzeni, potrzeby obronności, bezpieczeństwa państwa, potrzeby interesu publicznego.

Głównym kierunkiem zagospodarowania przestrzennego zaskarżonego planu miejscowego jest utrzymanie i ochrona przed zainwestowaniem niezabudowanych terenów stanowiących elementy systemu przyrodniczego miasta. W odniesieniu do każdego skarżącego należało zatem ocenić, czy ograniczenie prawa własności pozostaje w proporcji do celów ustanowienia tego ograniczenia. Zasadnicze znaczenie dla tej oceny ma treść art. 20 ust. 1 u.p.z.p. który stanowi, że plan miejscowy uchwala rada gminy, m.in. po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Dodać trzeba, że zgodnie z art. 9 ust. 4 tej ustawy, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, zaś według art. 15 ust. 1 wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie m.in. z zapisami studium.

Określony w art. 9 ust. 4 oraz art. 15 ust. 1 warunek zachowania zgodności ustaleń planu z kierunkami zagospodarowania przestrzennego ustanowionymi w studium tworzy zasadę sporządzania planu miejscowego, której naruszenie, stosownie do art. 28 ust. 1, wywołuje skutek w postaci nieważności planu miejscowego w całości lub w części. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją ustaleń studium (patrz m.in. wyrok NSA z 14 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 359/07; wyrok NSA z 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 114/08; wyrok NSA z 16 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1904/10; wyrok WSA w Warszawie z 29 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2001/10; wyrok NSA z 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2080/11). Zakres i stopień tego związania należy każdorazowo oceniać w zależności od przedmiotu unormowania kwestionowanego w skardze oraz treści przepisów studium. W każdym przypadku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy gminy mają obowiązek ustalenia faktycznego stanu zagospodarowania terenów objętych procedurą planistyczną, w tym istniejącej legalnej zabudowy oraz będących w obrocie prawnym ostatecznych decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Po zgromadzeniu rzetelnych i pełnych danych w tym zakresie organ gminy obciąża obowiązek rozważenia - z uwzględnieniem zasady wyważania interesu ogólnego (społecznego) i interesów indywidualnych - czy w danej, konkretnej sytuacji należy dać pierwszeństwo stanowi zastanemu na danym terenie, a więc m.in. ochronie prawa własności istniejących obiektów budowlanych, czy też założeniom planistycznym tj. planowanemu sposobowi przyszłego zagospodarowania terenu. Takie obowiązki organów gminy wynikają z przepisów regulujących procedurę planistyczną - art. 1 ust. 2, art. 6, art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wreszcie, z uwagi na powoływanie się przez skarżących na uzyskane decyzje o warunkach zabudowy zasadne będzie przytoczenie treści art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W myśl ust. 2 przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Z cytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że określając w planie miejscowym wymagania ładu przestrzennego, organ gminy nie jest związany ustaleniami zawartymi w wydanych wcześniej decyzjach o warunkach zabudowy. Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy organ gminy nie dysponuje bowiem władztwem planistycznym i wydaje taką decyzję wyłącznie w oparciu o ustawowe przesłanki. Jak to stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z 28 grudnia 2010 r. IV SA/Wa 1912/10 - Plan zagospodarowania przestrzennego nie musi regulować kwestii bytu prawnego decyzji ustalających warunki zabudowy, wydanych przed wejściem tego planu w życie. Kwestię tę reguluje w sposób generalny u.p.z.p., przesądzając wygaśnięcie (wymagające przeprowadzenia stosownego postępowania administracyjnego) tych decyzji, które pozostają w sprzeczności z postanowieniami planu, chyba, że na podstawie tych decyzji wydano już pozwolenia na budowę. Tego rodzaju rozwiązanie ustawowe zapewnia należytą równowagę pomiędzy koniecznością niedopuszczania do powstawania zabudowy niezgodnej z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz koniecznością ochrony praw nabytych obywateli. Kryterium przesądzającym o tym, który z dwóch wymienionych wyżej względów uzyska pierwszeństwo, jest stopień zaawansowania procedur administracyjnych związanych z realizacją inwestycji (uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę powoduje, że może on realizować inwestycję nawet jeżeli jest ona sprzeczna z nowo uchwalonym planem).

Odnosząc powyższe na uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy co następuje.

Skarżący D. I. zarzucając gminie przekroczenie władztwa planistycznego odwołał się do wydanej w dniu 2 marca 2001 r. decyzji ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w której działki stanowiące jego własność tj. [...] i [...] obr. [...] zostały przeznaczone pod Obszar Usług Komercyjnych. Na poparcie swoich racji o naruszeniu interesu prawnego i nadmiernym ograniczeniu prawa własności wskazywał na potencjał inwestycyjny działki oraz zabudowę na nieruchomościach znajdujących się w sąsiedztwie. Skarżący wniósł uwagę do planu, która nie została uwzględniona.

Stanowisko organu, który nie uwzględnił uwag skarżącego odnośnie zmiany przeznaczenia nieruchomości (uwaga nr [...]) zasługuje, w ocenie organu, na akceptację. Jak już wspomniano, przeznaczenie terenów objętych planem determinują postanowienia studium. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4). Według ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa działka położona jest w terenie ZR – tereny zieleni nieurządzonej. Jako funkcję podstawową dla terenów oznaczonych tym symbolem przewidziano różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne. Określając funkcję dopuszczalną przewidziano zabudowę/zagospodarowanie terenu realizowaną jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywację wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. W studium uznano, że obszar 96 znajduje się w strefie ochrony i kształtowania krajobrazu, która obejmuje obszary stanowiące bezpośrednie przedpole płaszczyzny ekspozycji oraz odbioru sylwety Miasta a także atrakcyjne krajobrazowo rejony peryferyjne, z których występują wglądy na panoramę Miasta i dalekie widoki na zewnątrz Miasta, a których percepcja odbywa się z ważnych punktów i ciągów widokowych.

Mając na względzie powyższe ustalenia Studium, jako adekwatne i zgodne z ww. dokumentem należało uznać przeznaczenie w miejscowym planie działek jako terenu rolniczego oznaczonego symbolem 96.RZ.2 o podstawowym przeznaczeniu pod użytki rolne, zadrzewienia, zakrzewienia. W zakresie zagospodarowania terenu, (§ 19) ustalono: zakaz lokalizacji budynków; minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego 90 %; maksymalną wysokość zabudowy 5 m., dopuszczono również zalesienia. Zważywszy na zależności w jakich pozostają uregulowania miejscowego planu do postanowień studium stwierdzić należy, że żądania skarżącego co przeznaczenia nieruchomości przynajmniej częściowo pod zabudowę nie mogły zostać uwzględnione. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze warto zwrócić uwagę, że obszar nr 96, na którym znajdują się działki skarżącego został uznany za obszar o wysokich walorach przyrodniczych. W terenach 96.ZN.1 i 96.ZL.1 znajduje się użytek ekologiczny Rozlewisko Potoku Rzewnego ustanowiony uchwałą Nr XXXI/404/07 Rady Miasta Krakowa z 19 grudnia 2007 r. w sprawie ustanowienia użytku ekologicznego "Rozlewisko Potoku Rzewnego". O wyjątkowości tegofaktu świadczy to, że jest to jedyny obszar objęty zaskarżonym planem na którym użytek ekologiczny został ustanowiony. Działki skarżącego graniczą od zachodu z dużym obszarem oznaczonym jako ZL.2 – tereny lasów. W odpowiedzi na skargę podkreślono, że w dacie sporządzenia planu miejscowego działki były zadrzewione, w ewidencji gruntów zostały wykazane jako użytki gruntowe.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że ustalenia planu niewątpliwie ingerują w uprawnienia skarżącego jako właściciela działek, jednakże ingerencja ta mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Ustalenia przedmiotowego planu są bez wątpienia zgodne z zapisami studium i obejmują teren atrakcyjny przyrodniczo.

Skarżąca D. K. jest właścicielem działki nr [...] obr [...]. Kwestionując przeznaczenie działki jako tereny zieleni urządzonej – 122.Zpz.1 skarżąca wskazała na plany inwestycyjne polegające na zabudowie działki zespołem budynków wielorodzinnych, na co uzyskała już decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Zaakcentowała wysoki potencjał inwestycyjny działki z uwagi na jej regularny kształt, dostęp do mediów, usytuowanie przy drodze publicznej jak również brak istotnych elementów przyrodniczych.

Sąd wskazuje, że zgodnie z dokumentem Studium nieruchomość skarżącej znajduje się w terenie zieleni urządzonej oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZU. Dla ww. terenu określono jako funkcję podstawową różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjna, zieleń

forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami budowlanymi, ogrody

działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne. Funkcja dopuszczalna został określona jako budowa realizowana jako terenowe obiekty i

urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie, cieplarnie, obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzenia wodne, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Obszar 122 w studium znajduje się w strefie ochrony i kształtowania krajobrazu, która obejmuje obszary stanowiące bezpośrednie przedpole płaszczyzny ekspozycji oraz odbioru sylwety Miasta a także atrakcyjne krajobrazowo rejony peryferyjne, z których występują wglądy na panoramę Miasta i dalekie widoki na zewnątrz Miasta, a których percepcja odbywa się z ważnych punktów i ciągów widokowych.

W miejscowym planie działka została przeznaczona jako Teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod skwery, zieleńce, oznaczony na rysunku planu symbolem 122.ZPz.1 oraz – w niewielkim zakresie - teren dróg publicznych o podstawowym przeznaczeniu pod drogę publiczną klasy lokalnej, oznaczony na rysunku planu symbolem 122.KDL.2.

W zakresie sposobu zagospodarowania terenów w terenie 122.ZPz.1 (§ 29 ust. 3) dopuszczono lokalizację: 1) urządzeń sportu i rekreacji w szczególności takich jak: boiska, skateparki; 2) ogródków jordanowskich; 3) wybiegów dla psów; 4) placów zabaw; 5) amfiteatrów; 6) miejsc parkingowych; 7) urządzeń wodnych – stawów, oczek wodnych wraz z pomostami i mostkami; 8) placów z urządzeniami sportowo – rekreacyjnymi; 9) obiektów budowlanych obsługujących tereny zieleni, takich jak: a) wypożyczalnie sprzętu sportowego, b) kawiarnie, c) cukiernie, d) sanitariaty, e) altany; (dla obiektów o których mowa w pkt 9 ustalono maksymalną powierzchnię zabudowy do 100m2). W ust. 4 wprowadzono zakaz lokalizacji budynków za wyjątkiem obiektów określonych w ust. 3 pkt 9. Ponadto (ust. 5) w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono: minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego 90%, wskaźnik intensywności zabudowy: 0,01 – 0,02, 4) maksymalna wysokość zabudowy: 5m.

Zaprezentowane zestawienie kierunków zagospodarowania działki skarżącej w studium oraz przeznaczenie wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwalają na stwierdzenie, że nie można mówić o naruszeniu postanowień studium. Zapisy Planu uściśliły wskazania Studium, zachowując określone w nim kierunki i zasady.

W sprzeczności z zapisami Studium pozostają natomiast wyrażane przez stronę skarżącą oczekiwania co do przeznaczenia jej nieruchomości pod budownictwo wielomieszkaniowe, choćby w ramach przeznaczenia dopuszczalnego. Takiego kierunku zagospodarowania dla przedmiotowych terenów Studium nie przewiduje w ogóle. Przy ustalaniu warunków zabudowy bierze się pod uwagę kontynuację funkcji i zabudowy na działkach sąsiednich. Organ wydający decyzję nie tylko nie jest związany przeznaczeniem danej nieruchomości w studium, ale wręcz nie ma możliwości odwołania się do jego postanowień. Rozstrzygającym argumentem dla stwierdzenia naruszenia interesu indywidualnego nie może być więc fakt zlokalizowania w otoczeniu działki innej zabudowy. W nawiązaniu do powyższego warto również wskazać, że od strony wschodniej oraz północnej działka skarżącej graniczy ze rozległym terenem oznaczonym symbolem 122.ZL.1 – teren lasów, na którym zlokalizowano zresztą kilka pomników przyrody (7 dębów szypułkowych). Podnoszone przez skarżącą w uzasadnieniu skargi argumenty o dużym potencjale działki, możliwości jej zabudowy, zlokalizowaniu przy drodze i podniesieniu jej wartości poprzez zakwalifikowanie planistyczne do terenów mieszkaniowych niewątpliwie mają dla samej skarżącej znaczenie. Tym niemniej Sąd mógł stosować jedynie kryterium zgodności z prawem w zakresie kontroli zaskarżonej uchwały.

Podobnie przedstawia się sytuacja prawna W. K., właściciela sąsiednich działek o nr: [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...], który również legitymował się decyzją ustalającą warunki zabudowy dla budowy zespołu czterech budynków jednorodzinnych. Wspomniane nieruchomości w miejscowym planie zostały włączone do terenów oznaczonych symbolem: 122.ZPb.2 - Tereny zieleni urządzonej (działki numer [...],[...], [...]) 122.ZL1 - Tereny lasów (działka numer [...], fragment działki [...]), 122.WS -Tereny wód powierzchniowych śródlądowych (fragment działki numer [...]), 122.ZPp.1 - Tereny zieleni urządzonej (fragment działki numer [...]).

Zgodnie z zapisami Studium, nieruchomość skarżącego znajdowała się w terenie zieleni urządzonej oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZU (funkcje zagospodarowania terenu dla ww. terenu określone zostały przytoczone w rozważaniach dotyczących skargi D. K.). Działki w Studium znajdują się w strefie ochrony i kształtowania krajobrazu, która obejmuje obszary stanowiące bezpośrednie przedpole płaszczyzny ekspozycji oraz odbioru sylwety Miasta a także atrakcyjne krajobrazowo rejony peryferyjne, z których występują wglądy na panoramę Miasta i dalekie widoki na zewnątrz Miasta, a których percepcja odbywa się z ważnych punktów i ciągów widokowych.

Wyznaczony w zaskarżonym planie miejscowym:

- Teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, oznaczony na rysunku planu symbolem 122.ZPb.2, (działki numer [...],[...], [...]) objął nieruchomości, dla których w ewidencji gruntów i budynków wykazywane są użytki gruntowe oznaczone symbolami: S- sady (działka nr [...]) R-grunty orne (działka nr [...]), Br - grunty rolne zabudowane (działka nr [...]). W myśl § 30 w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono: zakaz lokalizacji budynków; wskaźnik intensywności zabudowy: 0,03 – 1,0; minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%; maksymalną wysokość zabudowy: 5m. Dopuszczono lokalizację miejsc parkingowych.

- Teren lasu o podstawowym przeznaczeniu pod las, oznaczony na rysunku planu symbolem 122.ZL.1 objął części działek [...] i [...], dla których w ewidencji gruntów i budynków wykazywany jest użytek gruntowy oznaczony symbolem Ls -lasy. W myśl § 26 w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalono: zakaz lokalizacji budynków; zakaz stosowania nawierzchni bitumicznych i betonowych dla dróg leśnych; minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 95 %; maksymalną wysokość zabudowy: 5 m. Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 6 w terenie 122.ZL.1 znajdują się pomniki przyrody w postaci: sześciu Dębów szypułkowych Quercus robur, ustanowionych Rozporządzeniem Nr 3 Wojewody Krakowskiego z 30 stycznia 1997 r. w sprawie pomników przyrody na terenie województwa krakowskiego (Dz. Urz. Woj. Kraków. Nr 5, poz.13).

- Teren wód powierzchniowych śródlądowych o podstawowym przeznaczeniu pod cieki wodne, rowy, kanały, zbiorniki wodne wraz z obudową biologiczną, oznaczony na rysunku planu symbolem 122.WS.1, objął część działki [...], dla której w ewidencji gruntów i budynków wykazywany jest użytek gruntowy oznaczony symbolem N - nieużytki. W planie miejscowym dopuszczono lokalizację: 1) budowli służących ochronie ptactwa wodnego; 2) pomostów (§ 44 ust.2). W zakresie zagospodarowania terenu, ustalono: 1) zakaz lokalizacji budynków; 2) zakaz zalądowywania zbiorników wodnych; 3) dopuszczenie uregulowania i umocnienia linii brzegowych z zastosowaniem wyłącznie faszyny, drewna i kamienia naturalnego (w tym koszy siatkowo-kamiennych); 4) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90 %; 5) maksymalna wysokość zabudowy: 5m (§ 44 ust.5). W stanie faktycznym w miejscu tym znajduje się staw (element za założenia dworsko-parkowego).

- Teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń urządzoną - zespołów pałacowo-parkowych i folwarcznych objętych wpisem do rejestru zabytków, oznaczony na rysunku planu symbolem 122. ZPp.1, objął części działek [...] i [...], dla których w ewidencji gruntów i budynków wykazywane są użytki gruntowe oznaczone symbolami: R-grunty orne (działka nr [...]), Br- grunty rolne zabudowane (działka nr [...]). W myśl § 35 w ramach wyznaczonego przeznaczenia podstawowego dopuszczono lokalizację funkcji mieszkaniowej oraz usługowej z zakresu kultury, administracji, nauki, edukacji, kultu religijnego. Dopuszczono lokalizację miejsc parkingowych. Jak wskazano w § 35 ust. 7 planu miejscowego w wyznaczonym terenie 122.ZPp.1 znajduje się zespół dworsko – parkowy objęty ochroną konserwatorską, wpisany do rejestru zabytków - nr rej. [...] (decyzja z 22.11.1982 r., 24.06.2015 r.), oznaczony na rysunku planu, pod adresem ul. P. . W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu 122.ZPp.1 ustalono: maksymalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 70%, wskaźnik intensywności zabudowy: 0,02 – 0,1, maksymalna wysokość zabudowy: 5 m. Ustalono zasady i zagospodarowania obiektów: zakazano lokalizacji budynków oraz rozbudowy i nadbudowy obiektu istniejącego za wyjątkiem przebudowy, rekonstrukcji, dopuszczono - prowadzenie prac konserwatorskich i restauratorskich, - realizację robót budowlanych polegających na adaptacji budynków na cele muzealnicze, wystawiennicze, dydaktyczne, kulturalne lub usługowe, niepowodujące degradacji zabytkowej substancji. Na działce [...] znajduje się budynek dawnego dworu, natomiast na działce [...] zabytkowy budynek gospodarczy.

Obszar nr 122 został uznany w prognozie oddziaływania na środowisko za obszar o cennych walorach przyrodniczych, gdzie "większościowy udział" mają oraz parki i ogrody zabytkowe (str. 57).

Jak wynika z powyższego, przewidziane w miejscowym planie przeznaczenie działek skarżącego jest bezpośrednią konsekwencją zapisów studium, jak również stanowi kontynuację aktualnego ich zagospodarowania.

Skarżący B. B. i A. B. są właścicielami nieruchomości obejmujących działki ewidencyjne nr: [...], [...] i [...] obr. [...] położonych w rejonie ul. Z. w Krakowie. Działka nr [...] oraz północna część działki nr [...] i [...] znalazły się w granicach terenu oznaczonego symbolem 96.ZC.1 (o podstawowym przeznaczeniu pod istniejący cmentarz wraz z zielenią towarzyszącą - § 40 ustaleń planu), a pozostała część nieruchomości znalazła się w granicach terenu rolniczego oznaczonego symbolem 96.RZ.1 o podstawowym przeznaczeniu pod użytki rolne, zadrzewienia, zakrzewienia. Skarżący kategorycznie sprzeciwili się całkowitemu wyłączeniu nieruchomości spod zabudowy kubaturowej, odwołując się do zasady równości i faktu zabudowy nieruchomości sąsiednich.

W odpowiedzi na skargę podano, że działka ewidencyjna o nr [...] obr. [...] ma powierzchnię 702 m2, z czego w zaskarżonym planie (obszar 96) znajduje się w: częściowo w terenie 96.ZC.1 (o powierzchni ok. 369 m2) i częściowo i częściowo 96.Rz.1 (o powierzchni ok. 333 m2). Według ewidencji gruntów i budynków ww. nieruchomość jako sposób użytkowania ma wykazywane użytki: Ł- łąki trwałe (pow. 458 m2) i W- rowy (pow. 244 m2). Działka ewidencyjna o nr [...] obr. [...] ma powierzchnię 2796 m2. Jej mniejsza, południowa część, o powierzchni ok. 655 m2 nie jest objęta żadnym obowiązującym lub sporządzanym planem miejscowym, pozostała część znajduje się w terenie 96.Rz.1.

Działka ewidencyjna o nr [...] obr. [...] ma powierzchnię 1804 m2, i znajduje się częściowo w terenie o symbolu 96.ZC.1 (o powierzchni ok. 382 m2) i częściowo w terenie 96.Rz.1 (o powierzchni ok. 1422 m2). W ewidencji gruntów i budynków ww. nieruchomość jako sposób użytkowania ma wykazywane użytki: Ł- łąki trwałe (pow. 1663 m2) i W- rowy (pow. 141 m2).

Według zapisów Studium przedmiotowy teren znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 34 – Borek Fałęcki, w kategorii zagospodarowania terenu zieleni nieurządzonej oznaczonym na rysunku Studium symbolem ZR. Jako funkcję podstawową dla terenów oznaczonych tym symbolem przewidziano różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne. Określając funkcję dopuszczalną przewidziano zabudowę/zagospodarowanie terenu realizowaną jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywację wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. W ramach wytycznych do planów miejscowych zawartych w tomie III Studium (str. 191-193) określone zostały m.in. następujące kierunki zmian dla obszaru planu: powierzchnia biologicznie czynna dla terenów zieleni nieurządzonej (ZR) min. 90%, strefa kształtowania systemu przyrodniczego, obszary o najwyższym i wysokim walorze przyrodniczym (wg Mapy roślinności rzeczywistej (dot. fragmentu działki ewid. o nr [...] obr. [...]).

Jak trafnie zwrócił uwagę organ, działki objęte skargą położone są w odległości ok. 80 m od użytku ekologicznego "Rozlewisko potoku Rzewnego" o którym była już mowa przy omawianiu skargi D. I.. Przeznaczenie terenu nawiązuje do wytycznych Studium, uwzględnia dotychczasowe użytkowanie nieruchomości oraz ograniczenia w zabudowie związane z częściowym usytuowaniem na działkach cmentarza. Z dyspozycji § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze wynika, że odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Uregulowania dotyczące odległości cmentarza m.in. od zabudowań mieszkalnych ("stref ochronnych cmentarzy"), ujęte w § 3 rozporządzenia, mają na celu zapewnienie ochronnej strefy sanitarnej pomiędzy cmentarzem z zabudową mieszkalną. Celem wydania rozporządzenia, zgodnie z przepisem upoważniającym art. 5 ust. 3 ustawy z 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. nr 11, poz. 62 ze zm.), było m.in. określenie "szerokości pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów, a w szczególności terenów mieszkaniowych". Wykładnia celowościowa tego przepisu ustawy prowadzi do wniosku, że przepisy rozporządzenia określają zarówno w jakiej odległości od innych terenów, w tym terenów o zabudowie mieszkaniowej mogą być lokalizowane nowe cmentarze, jak i w jakiej odległości od istniejących cmentarzy może być lokalizowana inna zabudowa, w tym zabudowa mieszkaniowa. (por. wyrok NSA z 9 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1362/15 ), Nie budzi wątpliwości, że istniejący i użytkowany cmentarz wyznaniowy przy ul. Z. w konsekwencji prowadzi do ograniczenia prawa zabudowy w odległości mniejszej niż 50 m od użytkowanego cmentarza, co bezpośrednio wpływa na pozostały zakres sposobu zagospodarowania terenu wokół cmentarza. Dodatkowym argumentem przemawiającym za ustalonym przeznaczeniem działek skarżących może być – zasygnalizowana w odpowiedzi na skargę – ciągłość wizji planistycznej, albowiem w obowiązującym do 1 stycznia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z 16 listopada 1994 r. działka ewidencyjna o nr [...] znajdowała się w Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej ZP 107 (strefy polityki przestrzennej nr: 4, 6, 17, 19), działka ewidencyjna o nr [...] znajdowała się w Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej ZP 107 (strefy polityki przestrzennej nr: 4, 6, 17, 19) oraz Obszarze Mieszkaniowym M4 305 (strefy polityki przestrzennej nr: 11, 13, 17, 19), działka ewidencyjna o nr [...] znajdowała się w Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej ZP 107 (strefy polityki przestrzennej nr: 4, 6, 17, 19).

Dokonując oceny ingerencji organu w prawo własności nieruchomości skarżącego nie można tracić z pola widzenia, że działka ewidencyjna o nr [...] obr. [...] o powierzchni 2796 m2 w południowej części o pow. ok. 655 m2 nie jest objęta żadnym obowiązującym lub sporządzanym planem miejscowym. Nie jest więc tak, że skarżący zostali pozbawieni – na chwilę obecną - prawa do zabudowy całości nieruchomości.

Skargi F. L. i M. M. z racji podobieństwa sytuacji prawnej (działki ze sobą graniczą, obydwie znajdują się w obszarze o taki samym przeznaczeniu) zostaną omówione wspólnie. W skardze F. L. głównym argumentem przemawiającym za wadliwością planu miejscowego było posiadanie dla działki [...] obr. [...] warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z budową wewnętrznej drogi dojazdowej na części działki nr [...] obr. [...] oraz budowie zjazdu indywidualnego z działki [...]. M. M. również wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla działki [...] planując budowę domu jednorodzinnego, jednak postępowanie tym przedmiocie zostało umorzone. Dalej skarżący podnieśli, że obydwie działki zostały włączone do terenu oznaczonego symbolem 76.ZI.1 - Tereny zieleni izolacyjnej. W sąsiedztwie nieruchomości - przy ul. K. , ale również wzdłuż zlokalizowanej po stronie zachodniej ul. W. - występują liczne działki zabudowane budynkami mieszkalnymi. Ciężary i koszty związane z ochroną terenów zielonych poniesione zostaną więc ostatecznie tylko przez niektórych właścicieli i użytkowników wieczystych. Dodatkowo M. M. argumentowała, że działka nr [...] posiada stosunkowo dużą powierzchnię (0,9582 ha) przez co przeznaczenie chociażby 15% jej powierzchni pod zabudowę jednorodzinną było możliwe bez uszczerbku dla wartości przyrodniczych.

Rozważania rozpocząć należy od przedstawienia odpowiednich zapisów Studium. Studium wyznacza dla terenu obejmującego ww. nieruchomości kierunek zagospodarowania ZR -Tereny zieleni nieurządzonej z funkcją podstawową oznaczoną jako różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne. Funkcja dopuszczalna to z kolei zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Obszar nr 76 znajduje się w Studium w strefach: Ochrony sylwety Miasta (wyznaczonej w celu ochrony obszarów, które tworzą unikalną sylwetę Krakowa i wymagają wprowadzenia zakazów zainwestowania w terenach otwartych oraz ograniczeń gabarytowych w terenach przewidzianych do zainwestowania - pozwalających na właściwą ochronę sylwety Krakowa), strefie ochrony i kształtowania krajobrazu (wyznaczonej w celu zachowania najcenniejszych widoków i panoram na sylwetę Miasta oraz w celu ochrony krajobrazu Krakowa, w tym tworzących go elementów środowiska przyrodniczego, krajobrazu miejskiego i krajobrazu warownego), strefie nadzoru archeologicznego oraz strefie korytarzy ekologicznych.

Część działek o nr [...] i [...] obręb [...] w Krakowie objęta ustaleniami kwestionowanej uchwały znajduje się w terenie oznaczonym symbolem 76.ZI.1 - Tereny zieleni izolacyjnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń izolacyjną, gdzie w zakresie sposobu kształtowania i zasad zagospodarowania terenu ustalono zakaz lokalizacji budynków, maksymalną wysokość zabudowy: 5m, minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego 90%. Dopuszczono zalesienia. W ewidencji gruntów i budynków działka nr [...] wykazywana jest jako użytek gruntowy, oznaczony symbolem Lzr - grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych; działka nr [...] wykazana jest jako użytek gruntowy oznaczony symbolem: S - sady. Jedynie część działek objęta jest postanowieniami zaskarżonego planu, przeznaczenie pozostałej części reguluje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Wzgórze św. Bronisławy II" który wszedł w życie 4 września 2011 r. (uchwała Rady Miasta Krakowa z 6 lipca

2011 r., Nr XXI/234/11). z przeznaczeniem terenu oznaczonym symbolem ZPo.8 (tereny zieleni o przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym).

W świetle przedstawionych uregulowań stwierdzić należy, że przeznaczenie działki nr [...] i [...] realizuje założenia Studium. Obszar nr 76 graniczy od północy z terenem objętym innym planem zagospodarowania przestrzennego, tworząc z nim znaczny obszar wolny od zabudowy kubaturowej. Jakkolwiek rozczarowanie skarżących wynikające z niemożności realizacji inwestycji na którą uzyskali (lub mogli uzyskać) warunki zabudowy może być do pewnego stopnia zrozumiałe, to jednak przeznaczenie pozostałej części działki – zgodnie z postulatami zawartymi w uwagach skarżących do planu - pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną byłoby w sposób oczywisty sprzeczne z postanowieniami Studium. Analiza sytuacji prawnej skarżących prowadzi do wniosku, że decyzja Rady Miasta o objęciu nieruchomości zakresem procedowanego miejscowego planu musiała prowadzić do wyłączenia nieruchomości spod zabudowy. W tym kontekście zasadne będzie przypomnienie, że gmina samodzielnie podejmuje decyzję odnośnie inicjatywy planistycznej, do jej wyłącznej kompetencji należy więc ocena jaki obszar zostanie objęty przyszłym planem miejscowym (przy uwzględnieniu ograniczeń jakie mogą wynikać z przepisów odrębnych). Przedmiotem zaskarżonej uchwały były obszary przyrodnicze miasta Krakowa, co których konieczność ochrony przed dalszą zabudową wynikała z szeregu opracowań takich jak: opracowanie ekofizjograficzne Miasta Krakowa do zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego, samego Studium, Prognozy Oddziaływania na Środowisko powstałej na potrzeby zaskarżonego planu miejscowego. Obszar 76 - jak zostało już wyżej przestawione -został sklasyfikowany w Studium jako istotny z punktu widzenia ochrony sylwety Miasta, ochrony i kształtowania krajobrazu, nadzoru archeologicznego oraz korytarzy ekologicznych. Powyższe uzasadniało objęcie go uregulowaniami zaskarżonego planu miejscowego. Jak można domniemywać, zabudowa nieruchomości sąsiednich powstała w znacznym zakresie w oparciu o decyzje WZ, które –o czym była już mowa - wymogi ochrony środowiska uwzględniają w stopniu ograniczonym, dając pierwszeństwo zasadzie prawa zabudowy przy spełnieniu warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.z.p.z. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest realizowanie przez skarżącą na działce nr [...] zabudowy w postaci budynku jednorodzinnego, trzykondygnacyjnego o powierzchni zabudowy 162m2. Nie można upatrywać naruszenia zasady równości wobec prawa w fakcie, że część inwestorów uzyskała ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę na podstawie wcześniej uzyskanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Objęcie przez gminę danego obszaru zakresem sporządzanego planu samo przez się nie może stanowić o naruszeniu interesu prawnego.

W skardze [...] spółka jawna w K. wskazano, że na działach stanowiących własność skarżącego o nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] spółka planuje realizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o niskiej intensywności. Skarżąca przytoczyła decyzje WZ i o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jakie otrzymała w związku z planowanym procesem inwestycyjnym. Nieruchomość częściowo znalazła się w obszarze o symbolu 42.ZP.3 - Tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki. Skarżący wskazał na umowę o realizację inwestycji drogowej, której przedmiotem jest między innymi budowa drogi na części działki numer [...] i [...] oraz [...] obr. [...] a także posiadane decyzje o pozwoleniu na budowę dróg wewnętrznych.

Odnosząc się do powyższe wskazać należy, że analiza miejscowego planu w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność [...] sp.j. w K. wskazuje, że w granicach zaskarżonego planu miejscowego znajdują się działki [...] i [...] oraz częściowo działka (0,31718 ha z 1, 2521 ha). Na działce nr [...] w planie miejscowym wyznaczono Teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki, oznaczony symbolem 42.ZP.3. Na działce [...] oraz części działki nr [...] wyznaczono wyżej wspomniany teren 42.ZP.3 oraz Teren drogi wewnętrznej, o podstawowym przeznaczeniu pod drogę wewnętrzną, oznaczony symbolem 42.KDW.2. Natomiast w ewidencji gruntów i budynków na wszystkich trzech ww. działkach wykazywane są użytki gruntowe, oznaczone symbolami: W - grunty pod rowami, R - grunty orne, Ł- łąki trwałe.

Studium dla obu działek wyznacza kierunek zagospodarowania ZU-Tereny zieleni urządzonej. Dla ww. terenu w Studium określono następujące funkcje:

- Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjna, zieleń forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami budowlanymi, ogrody działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne

- Funkcja dopuszczalna - Zabudowa realizowana jako terenowe obiekty i urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie, cieplarnie, obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzenia wodne, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Przy ustawowym obowiązku zachowania zgodności ustaleń planu ze Studium nie istniała zatem możliwość przeznaczenia omawianych terenów pod tereny inwestycyjne.

T. T. będąca właścicielką nieruchomości składającej się z działek ewidencyjnych nr: [...] i [...] obr. [...] położonych w rejonie ulJ. i ul. A. w Krakowie swojej skardze również odwołała się do planów inwestycyjnych i posiadanych decyzji o warunkach zabudowy. Jej nieruchomość w miejscowym planie została włączona do terenu oznaczonego symbolem 83.ZP.1 - Tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki. Argumentacja skarżącej sprowadzała się do twierdzenia, że nieruchomość zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie terenów przeznaczonych w Studium pod zabudowę mieszkaniową, a jedynym powodem objęcia jej w Studium granicami terenu zieleni urządzonej (ZU) było dążenie do zachowania rezerwy terenowej pod budowę tzw. Kanału Krakowskiego, które realizacja została w praktyce zarzucona zarówno przez organy administracji samorządowej, jak i rządowej.

W odniesieniu do skargi T. T. organ wskazał, że nieruchomość, składająca się z działki ewidencyjnej o nr [...] i [...] obr. [...] w Krakowie częściowo jest objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały (83.ZP.1, 83.KDD.2), gdyż w niewielkim fragmencie działka ewidencyjna nr [...] nie jest objęta ustaleniami planu miejscowego. Powierzchnia całej działki ewidencyjnej nr [...] wynosi 2858 m2, z czego ustalaniami zaskarżonej uchwały objęta jest powierzchnia 2679 m2, natomiast obszar wynoszący 179 m2, nie jest objęty ustaleniami planu miejscowego. Natomiast powierzchnia działki ewidencyjna o nr [...] wynosi 367 m2. Zatem Skarżąca posiada nieruchomość, której powierzchnia 3049 m2 jest objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały.

Zgodnie z zapisami Studium obszar nieruchomości objęty zaskarżoną uchwałą znajduje się w terenie zieleni nieurządzonej oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZU. Dla ww. terenu określono funkcję podstawową - Różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjna, zieleń forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami budowlanymi, ogrody działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne oraz funkcję dopuszczalną - zabudowa realizowana jako terenowe obiekty i urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie, cieplarnie, obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzenia wodne, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. W jednostce urbanistycznej nr 4 do uchwały Nr CXI1/1700/14 Rady Miasta Krakowa z 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (Tom III Wytyczne do planów miejscowych) teren ten przewidziano jako rezerwę terenu jako zieleni bez możliwości zabudowy w celu zabezpieczenia obszaru pod ewentualnie planowany Kanał Krakowski. Wskazana budowla stanowi urządzenie gospodarki wodnej której celem ma być zabezpieczenie przed namiarem wód w rzece Wiśle i przeciwdziałanie powodziom oraz podtopieniom. Poza zakresem rozpoznania niniejszej sprawy jest przesądzenie zasadności zachowania rezerw terenu na realizację Kanału Krakowskiego. Na chwilę obecną nie ma dowodów, które pozwoliłyby na uznanie, że definitywnie odstąpiono od planów jego zrealizowania. Faktem jest, że w studium z 2014 r. zawarte zostały zapisy przewidujące zachowanie rezerw pod budowę kanału krakowskiego. W dokumencie zatytułowanym "Program ochrony przed powodzią w dorzeczu górnej Wisły" ustanowionym Uchwałą Nr 151/2011 Rady Ministrów" na stronie 14 wskazano, że miasto Kraków "jest jednym z nielicznych ośrodków wielkomiejskich w Europie, które nie posiadają rozbudowanego systemu kanałów ulgi. Kilkakrotnie wznawiany projekt Kanału Krakowskiego z roku 1904 nie doczekał się realizacji. Aktualne analizy przeprowadzone w roku 2006 wykazały strategiczne znaczenie tego kanału dla ochrony miasta przed powodzią". Celem budowy Kanału Krakowskiego miało być odciążenie Wisły w części śródmiejskiej (strona 59). Aktualność planów realizacji Kanału Krakowskiego pośrednio wynikają również z przywołanych w odpowiedzi na skargę uchwały Rady Ministrów z 14 czerwca 2016 r. Nr 79 w sprawie przyjęcia "Założeń do planów rozwoju śródlądowych dróg wodnych w Polsce na lata 2016-2020 z perspektywą do roku 2030" oraz pisma Ministra Gospodarki Wodnej i Żeglugi Morskiej z 15 marca 2017 roku znak: DZS.WRD.510.17.3.2017.LP kierowanego do Prezydenta Miasta Krakowa dotyczącego zachowanie m.in.. rezerwy terenowej pod tzw. Kanał Krakowski.

Tym samym trafnie wywodził organ, że utworzenie na tym obszarze zieleni urządzonej stanowi realizację polityki przestrzennej miasta, określonej w dokumencie Studium oraz zachowanie rezerwy terenu pod ewentualną rozbudowę Kanału Krakowskiego. Zgodnie z treścią zaskarżonej uchwały na przeważającej części powierzchni działek ewidencyjnych o nr [...] i [...] wyznaczono Teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park, oznaczony na rysunku planu symbolem 83.ZP.1. W zakresie sposobu zagospodarowania terenów (§ 28) dopuszczono lokalizację: 1) urządzeń sportu i rekreacji w szczególności takich jak: boiska, skateparki; 2) ogródków jordanowskich; 3) placów zabaw; 4) wybiegów dla psów; 5) pomostów; 6) amfiteatrów; 7) miejsc parkingowych; 8) urządzeń wodnych – stawów, oczek wodnych wraz z pomostami i mostkami; 9) placów z urządzeniami sportowo – rekreacyjnymi; 10) obiektów budowlanych obsługujących tereny zieleni, takich jak: a) wypożyczalnie sprzętu sportowego, b) kawiarnie, c) sanitariaty, d) przebieralnie, e) altany, f) tężnie solankowe. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono: wskaźnik intensywności zabudowy: 0,005 – 0,2, minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego 80%, a w przypadku realizacji Kanału Krakowskiego: 60%, maksymalną wysokość zabudowy: 5m; chyba, że inne parametry oraz zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu zostały ustalone w dalszych zapisach. Dodatkowo część działki nr [...] o powierzchni ok. 8,22 m2 została przeznaczona pod teren drogi publicznej klasy dojazdowej oznaczony na rysunku planu symbolem 83.KDD.2.

W odpowiedzi na skargę wskazano, że na wybór kategorii przeznaczenia terenu nieruchomości, uwzględniając wiążące wytyczne Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, miał wpływ nie tylko dotychczasowy sposób użytkowania nieruchomości, ale także obowiązek zachowania walorów przyrodniczych oraz znaczenia nieruchomości dla funkcjonowania środowiska, których nie można rozpatrywać w oderwaniu od większej całości oraz sposobu przeznaczenia nieruchomości sąsiednich. Cały obszar Terenu zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park, oznaczony na rysunku planu symbolem 83. ZP.1 zajmuje powierzchnię 107291 m2. Organ podał, że w sąsiedztwie nieruchomości skarżącej znajdują się nieruchomości stanowiące własność Gminy Miejskiej Kraków. Działki ewidencyjne o nr: [...] pow. ewid. 9431 m2, pow. geod. 9430 m2, [...] pow. ewid. 131 m2, pow. geod. 131 m2, [...] pow. ewid. 3594 m2, pow. geod. 3617 m2, [...] pow. ewid. 3397 m2, pow. geod. 3377 m2, stanowią własność Gminy Miejskiej Kraków, natomiast własność Gminy Miejskiej Kraków oddane w różne formy władania stanowią działki ewidencyjne o nr: [...] pow. ewid. 5707 m2, pow. geod. 5597 m2; [...] pow. ewid. 41 m2, pow. geod. 47 m2. Teren oznaczony na rysunku zaskarżonego planu symbolem 83.ZP.1. zajmuje powierzchnię 10,73 ha, z czego 7,36 % stanowi własność Gminy Miejskie Kraków. Nieruchomości będące własności Gminy Miejskiej Kraków sąsiadują z nieruchomością skarżącej. Zatem powyższe przeznaczenie części nieruchomości skarżącej wraz z sąsiadującymi nieruchomościami tworzy na tym obszarze spójną całość. Z tego wynika, że ustalenia planistyczne zaskarżonej uchwały mają na celu zachowanie walorów przyrodniczych większego obszaru. Ponadto organ nadmienił, że na nieruchomości występuje ciągłość wizji planistycznej, gdyż ustalenia zaskarżonej uchwały kontynuują politykę przestrzenną wyrażoną w Miejscowym Planie Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa - 1994 r.

Sąd przyjmuje wyjaśnienia organu i uznaje, że w stopniu wystarczającym uzasadniają ingerencję w prawo własności skarżącej. Wyznaczenie na powyższym obszarze przestrzeni publicznej w postaci parku, po przeprowadzeniu procedury wywłaszczenia (za odszkodowaniem) służyć będzie ogółowi mieszkańców. Warto jeszcze dodać, że obszar nr 83 został zaliczony w Prognozie oddziaływania na środowisko do obszarów o cennych walorach przyrodniczych, jak również stwierdzono na nim występowanie rzadkiego gatunku węża gniewosza plamistego (Coronella austriaca) wymienionego na Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce (Prognoza oddziaływania na środowisko str. 53).

W sąsiedztwie działek skarżącej T. T. znajduje się także działka nr [...] obręb [...] stanowiąca własność kolejnego skarżącego [...] sp. z o.o. z siedzibą w K.. Strona skarżąca dodatkowo zarzuciła, że w katalogu celów publicznych określonym w art. 6 u.g.n. nie znajduje się przeznaczanie terenów na tereny zieleni miejskiej (zieleni urządzonej – obszar oznaczony symbolem 83.ZP.1). Zakwestionowała przeznaczenie nieruchomości na rezerwę dla ewentualnej, podlegającej realizacji w bliżej nieokreślonej przyszłości inwestycji realizacji Kanału Krakowskiego pomimo tego, że żaden przepis prawa nie zna pojęcia rezerwy, jak również nie przyznaje organowi kompetencji do przeznaczania terenów na taki cel, a także przyjęcie uchwały niezgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, poprzez przeznaczenie terenu należącego do skarżącego na cel: tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki pomimo tego, że zgodnie ze Studium teren ten ma stanowić rezerwę dla ewentualnej realizacji Kanału Krakowskiego. W ocenie strony skarżącej uchwała jest wewnętrznie sprzeczna, przeznaczając teren na budowę ewentualnego Kanału Krakowskiego oraz zieleń urządzoną, ponadto narusza art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak obowiązkowego określenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, tj. tereny przeznaczone pod zieleń publiczną - parki ogólnodostępne oraz terenu na realizację Kanału Krakowskiego.

Zważywszy na usytuowanie działki nr [...] na terenie o tym samym przeznaczeniu w planie miejscowym, co omówione wyżej działki należące do T. T. należy wskazać, że uwagi poczynione w rozpoznaniu jej skargi zachowują aktualność również w odniesieniu do spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w K.. Ponadto, nie bez znaczenia dla sytuacji prawnej strony skarżącej jest fakt, że powierzchnia nieruchomości wynosi 40,22 arów z czego jedynie powierzchnia 27,55 arów objęta została ustaleniami zaskarżonego planu, natomiast powierzchnia 12,67 arów nie jest objęta zakresem uchwały. Nieruchomość nie została w więc całości pozbawiona prawa zabudowy.

Odnosząc się do wątpliwości strony skarżącej w przedmiocie możliwości przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego inwestycji celu publicznego w postaci ogólnodostępnego parku należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 2 pkt 1). Definicja inwestycji celu publicznego została zawarta w art. 2 pkt 5 ustawy i należy przez nią rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również Inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Ustawa o gospodarce nieruchomościami stanowi w powołanym art. 6 pkt 9c, że celem publicznym jest m.in. wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa. Powyższy przepis został wprowadzony ustawą z 9 października 2015 r. o rewitalizacji (DZ. U. 2015 r., poz. 1777) i wszedł w życie w dniu 18 listopada 2015 r. Z kolei kwestie związane z wywłaszczaniem nieruchomości zostały uregulowane w ustawie o gospodarce nieruchomościami w Dziale III Wykonywanie, ograniczanie lub pozbawianie praw do nieruchomości oraz rozdziale IV Wywłaszczanie nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 112 u.g.n. instytucja wywłaszczenia nieruchomości dotyczy zasadniczo nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne albo nieruchomości, dla których wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Polega ono na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, m. in. prawa własności nieruchomości. Wywłaszczenie może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Oznacza to, że przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym na realizację celu publicznego uruchamia możliwość jej wywłaszczenia, a więc pozbawienia prawa własności, które zostaje przejęte przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Interes skarżącego jest również chroniony poprzez regulacje zawarte w art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W świetle powyższych uwag, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut nieuprawnionego zaliczenia terenu zieleni urządzonej, oznaczonej symbolem ZP z podstawowym przeznaczeniem pod publicznie dostępne parki jako obszaru pod realizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Rada Miasta Krakowa władna była do uwzględnienia potrzeb interesu publicznego i przeznaczenia części nieruchomości skarżących pod zieleń parkową i ciągi piesze jako cele publiczne określone w art. 6 pkt 9c ustawy o gospodarce nieruchomościami. Takie zasady działania w planowaniu przestrzennym wynikają z art. 1 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i nie naruszają granic władztwa planistycznego oraz zasady proporcjonalności.

Nie jest też tak, że przeznaczenie terenu pod park publiczny wyłącza w przyszłości budowę na tym terenie Kanału Krakowskiego. Konieczność zachowania terenu pod budowę kanału jest wynikiem wieloletniego planowania na szczeblu lokalnym, jak i centralnym. Postanowienia planu miejscowego są zgodne z wizją zagospodarowania w studium. Wobec wskazania budowy Kanału Krakowskiego jedynie jako ewentualności na terenie obszaru przeznaczonego pod publiczny park nie było podstaw do określenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, tj. tereny przeznaczone pod zieleń publiczną - parki ogólnodostępne oraz terenu na realizację Kanału Krakowskiego.

W uzasadnieniu skargi [...] sp. z o.o. w K. wskazano, że spółka jest właścicielem nieruchomości obejmującej działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] położone u zbiegu ulic D. i S. w Krakowie o łącznej powierzchni 7.2560 ha. Na przedmiotowych nieruchomościach spółka przystąpiła do realizacji zamierzenia budowlanego polegającego na budowie obiektu handlowo - usługowego wraz z parkingiem podziemnym i naziemnym, wewnętrzną infrastrukturą techniczną. Inwestycja realizowana jest w oparciu o decyzję nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z 17 października 2007 roku. Co istotne, w skardze wskazano, że inwestycja nie została jeszcze ukończona. W całości zrealizowano natomiast docelową infrastrukturę drogową związaną z realizowanym budynkiem handlowo - usługowym. Na podstawie porozumienia z Gmina Miejską Kraków z 11 września 2007 roku spółka przebudowała bowiem należący do Miasta układ drogowy ul. D. i ul. S. oraz dokonała uzbrojenia jego terenu. Inwestycja drogowa została następnie przekazana nieodpłatnie na rzecz Gminy Kraków. Część nieruchomości skarżącej tj. część działki nr [...] oraz część działki nr [...] obr. [...] zostało objętych miejscowym planem i znalazło się w granicach obszaru nr 143 skarżonego planu miejscowego - terenu oznaczonego symbolem 143.ZPb.1 - Tereny zieleni urządzonej. Spółka wskazała, że obowiązek uwzględnienia w planowaniu przestrzennym prawa własności nieruchomości obejmuje m. in. konieczność wzięcia pod uwagę przy określaniu w planie miejscowym przeznaczenia nieruchomości jej aktualnego sposobu zagospodarowania, zwłaszcza zagospodarowana w sposób trwały. Spółka podkreśliła swój aktywny udział w toku procedury planistycznej i zwróciła uwagę na zapis w pkt. III.1.2.9 Studium. W ocenie skarżącej spółki w przypadku obszaru nr 143 istniały wszelkie podstawy przynajmniej do wstrzymania się z uchwaleniem planu do czasu zweryfikowania zasadności przeznaczenia tego terenu pod zieleń w kontekście jego aktualnych uwarunkowań faktycznych i prawnych.

Dokonując oceny zarzutów skarżącej spółki w pierwszej kolejności wypada przypomnieć, że nieruchomość składająca się z działki ewidencyjnej o nr [...] obr. [...] w Krakowie o pow. 58221 m2 częściowo w zakresie pow. ok 23327 m2 jest objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały, natomiast pozostały fragment działki o pow. ok 34894 m2 nie znajduje się w graniach obowiązującego lub sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozostałe działki o nr: [...], [...], [...], [...] nie znajdują się w graniach obowiązującego lub sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia miało ustalenie, czy przewidziane w planie miejscowym zagospodarowanie działki nr [...] nawiązuje do ustaleń wynikających ze Studium.

Według zapisów obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa nieruchomość strony skarżącej w zakresie objętym zaskarżonym planem znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 14 Kopiec Krakusa - Bonarka, oraz został określony kierunek zagospodarowania pod Tereny zieleni urządzonej oznaczonej na rysunku dokumentu Studium symbolem ZU. W terenach zieleni urządzonej określono następujące funkcje zagospodarowania terenu: funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjna, zieleń forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami

budowlanymi, ogrody działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne oraz funkcja dopuszczalna - Zabudowa realizowana jako terenowe obiekty i

urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie

jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie,

cieplarnie, obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzenia wodne, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

Zgodnie z ustaleniami zaskarżonego planu przedmiotowa nieruchomość składająca się z działki ewidencyjnej o nr [...] (w zakresie pow. ok 23327m2) znajduje się w terenie o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym oznaczonym na rysunku planu symbolem 143.ZPb.1. W § 30 w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono: zakaz lokalizacji budynków; wskaźnik intensywności zabudowy: 0,03 – 1,0, minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 80%, maksymalną wysokość zabudowy: 5m, dopuszczono lokalizację miejsc parkingowych.

W świetle dokonanych ustaleń trafne jest stanowisko organu, że ustalenia planu miejscowego dla fragmentu nieruchomości wskazanej w treści skargi, zostały wyznaczone zgodnie z wiążącymi organy planistyczne ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Powyższej konkluzji nie zmienia powołane przez stronę skarżącą postanowienie zamieszczonym w Tomie III.1.9 Studium , który dotyczy ogólnych zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w planach miejscowych. Pełna treść przepisu brzmi następująco: "Dla terenów legalnie zabudowanych obiektami budowlanymi, o funkcji innej niż wskazana dla poszczególnych terenów w wyodrębnionych strukturalnych jednostkach urbanistycznych, ustala się w planach miejscowych przeznaczenie zgodne bądź z ustaloną w studium funkcją terenu bądź zgodne z dotychczasowym sposobem wykorzystania terenu, w: 1) terenach inwestycyjnych, o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową (MN, MNW, MW), usługowo-mieszkaniową (UM), usługi (U, UH), przemysł i usługi (PU) oraz infrastrukturę techniczną (IT) i tereny cmentarzy (ZC) – z tym, że w takim przypadku dopuszcza się powiększenie tego terenu o 10 % powierzchni terenu dotychczas istniejącej zabudowy, z uwzględnieniem kontynuacji parametrów istniejącej zabudowy, 2) w terenach zieleni urządzonej (ZU) i nieurządzonej (ZR) oraz w terenach wód powierzchniowych śródlądowych (W), bez możliwości powiększenia tego terenu. W odniesieniu do terenów zagospodarowanych w sposób odmienny od przewidzianego w Studium organowi planistycznemu pozostawiono zatem możliwość wyboru pomiędzy ustaleniem przeznaczenia w zgodzie z postanowieniami studium (godząc się tym samym na sprzeczne z postanowieniami planu zagospodarowanie terenu), a uwzględnieniem aktualnej zabudowy obiektami budowlanymi. W kontekście powyższego zapisu nie można więc mówić o niezgodności postanowień planu miejscowego ze Studium. Jedynie na marginesie można zwrócić uwagę, że zapis ten posługuje się pojęciem "legalnej" zabudowy. Tymczasem inwestycja prowadzona przez Arge sp. z o.o., jakkolwiek realizowana na podstawie pozwolenia na budowę, to jednak wciąż nie została ukończona (i to mimo upływu kilkunastu lat od wydania decyzji o pozwoleniu na budowę). Prawo budowlane wymaga, aby po zakończeniu inwestycji została ona poddana kontroli pod kątem zrealizowania w zgodzie z udzielonym pozwoleniem na budowę w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Dopiero od tego momentu można też mówić o legalnej zabudowie.

Ponadto wejście w życie zaskarżonego planu miejscowego nie wpływa na możliwość kontynuowania budowy budynku usługowo- handlowego z towarzyszącą mu infrastrukturą, jedynym ograniczeniem jest w istocie niemożność dokonania istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, które pozostawałyby w sprzeczności z postanowieniami planu miejscowego. Wszystkie plany inwestycyjne wynikające z ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę mogą być po wejściu w życie planu miejscowego, w świetle obowiązujących przepisów bez przeszkód zrealizowane – po myśli art. art. 65 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W takiej sytuacji nie można więc mówić o nadmiernej, nieuzasadnionej ingerencji w prawo własności strony skarżącej. Zwłaszcza, że w Prognozie oddziaływania na środowisko na str. 177 wskazano, że teren 143.ZPb.1 znajduje się w odległości 130 m od rezerwatu Bonarka. Teren ten jest obecnie zdegradowany, rozjeżdżony, częściowo wyłożony betonowymi płytami, tak więc ewentualna realizacja zieleni urządzonej może zdecydowanie korzystnie wpłynąć na stan środowiska przyrodniczego tego obszaru, oraz korzystnie oddziaływać na tereny sąsiednie. Z kolei fakt poniesienia przez spółkę znacznych nakładów finansowych na rozbudowę infrastruktury drogowej pozostawał – jak się wydaje – w ścisłym związku z inwestycją realizowaną w oparciu o decyzję nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z 17 października 2007 roku. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie aby w razie uznania, że gmina nie wywiązała z zawartych umów spółka wystąpiła na drogę sądową z odpowiednimi roszczeniami. Powyższe pozostaje poza rozpoznaniem sądu w niniejszej sprawie.

M. G. jest właścicielem działek nr [...] oraz [...] obr. [...] w Krakowie. Na podstawie uchwały wskazane nieruchomości zostały określone jako tereny zieleni urządzonej (122.Zpb.2) Działki objęte skargą wraz z działkami nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], stanowią obszar, na którym prowadzona jest przez skarżącego działalność gospodarcza z zakresu sadownictwa i ogrodnictwa. Skarżący podał, że otrzymał w dniu 29 sierpnia 2018 r. warunki zabudowy na inwestycji Budowa dwóch hal magazynowych z zapleczem socjalno-biurowym oraz warsztatem wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, z zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...] obr. [...].

W pierwszej kolejności Sąd pragnie zauważyć, że M. G. aktywnie działał w toku procedury planistycznej, wnosząc szereg postulatów odnośnie licznych działek (nie tylko wymienionych w skardze) będących w jego posiadaniu. Część uwag została uwzględniona (załącznik do Zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z 11 czerwca 2018 r. - uwaga nr [...]). W skardze skarżący zawęził swoje żądania do zmiany przeznaczenia działek nr [...] i [...]. Na stronie internetowej [...] powstałej w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącego widnieje informacja, że szkółka drzew i krzewów zajmuje powierzchnię 50 ha. Jedynie część działek została objęta postanowieniami planu, z czego działki nr [...] i [...] mają w sumie ok. 20 arów.

Zgodnie z dokumentem Studium, dla działek ewidencyjnych o nr [...] oraz [...] obr. [...] wyznaczano kierunek zagospodarowania pod teren zieleni urządzonej oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZU. Dla ww. terenu określone zostały w Studium następujące funkcje zagospodarowania terenu: Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjna, zieleń forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami budowlanymi, ogrody działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne oraz Funkcja dopuszczalna - Zabudowa realizowana jako terenowe obiekty i

urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie jak:

wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie, cieplarnie,

obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzenia wodne, które nie

zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody

powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne

formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla

zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

W zaskarżonym planie miejscowym działki nr [...] i [...] zostały przeznaczone na teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, oznaczony na rysunku planu symbolem 122. ZPb.2. Szczegółowa regulacja co do możliwości zagospodarowania terenu została zawarta w § 30 zaskarżonej uchwały; w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono zakaz lokalizacji budynków; wskaźnik intensywności zabudowy: 0,03 – 1,0, minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%, maksymalną wysokość zabudowy: 5m, dopuszczono lokalizację miejsc parkingowych. W prowadzonej dla nieruchomości księdze wieczystej ([...]) jako sposób korzystania został ujawniony sposób gospodarowania S - sady (działka nr [...]) oraz R - grunty orne (działka nr [...]). Takie też oznaczenia widnieją w ewidencji gruntów. Dodatkowego uzasadnienia dla wskazanego wyżej przeznaczenia działek skarżącego w miejscowym planie należy upatrywać w zagospodarowaniu działek sąsiednich. W szczególności, na sąsiednich terenach oznaczonych w planie symbolem 122.ZPp1 (działki o nr [...], [...]) znajduje się zespół dworsko-parkowy objęty ochroną konserwatorską, wpisany do rejestru zabytków - nr rej. [...] (decyzja z 22 listopada 1982 r., 24 czerwca 2015 r.). Należy więc zgodzić się z organem, że przyjęte w zaskarżonej uchwale ustalenia planistyczne nie tylko uwzględniają więc dotychczasowy sposób zagospodarowania tego terenu, ale również chronią istniejący ład przestrzenny.

Konkludując sąd stwierdza, że nie doszło do naruszenia władztwa planistycznego gminy w odniesieniu do nieruchomości skarżącego. Skarżący może korzystać z działek w dotychczasowy sposób. Zapisy studium wyłączają jedynie możliwość przeznaczenia działek pod zabudowę. W tym kontekście nie można jednak mówić o naruszeniu swobody działalności gospodarczej.

K. B. jest właścicielem działek ewid. nr [...] i dz. [...] obr. [...], które zostały ujęte w obszarze nr 43 projektu planu oznaczonym 43.ZPb.1 przeznaczonym na zieleń urządzoną, mimo, że skarżący uzyskał na ww. działki decyzję o ustaleniu warunków zabudowy oraz toczyło się postępowanie o uzyskanie decyzji pozwolenie na budowę, a także skarżący uzyskał decyzję Małopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych zezwalającą na realizację inwestycji w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego. Skarżący zarzucał nierówne traktowanie podmiotów, poprzez odmówienie wyłączenia jego gruntów spod postanowień planów, a przychylenie się do wniosków innych.

Przystępując do omówienia skargi K. B. Sąd wskazuje, że zgodnie z dokumentem Studium, dla działki nr [...] oraz północnej części działki nr [...] wyznacza kierunek zagospodarowania pod Tereny zieleni nieurządzonej, oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZR. Funkcje zagospodarowania terenu określone w studium dla tego terenu to: funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne oraz funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

W zaskarżonym planie nieruchomość, składająca się z działek ewidencyjnych o nr [...] i północna części działki nr [...] obr. [...] w Krakowie, znajduje w terenie zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, oznaczonym na rysunku planu symbolem 43. ZPb.1. Część działki nr [...] jest objęta ustaleniami objętej ustaleniami planu stanowi powierzchnię 512 m2, natomiast pozostały fragment przedmiotowej działki o pow. 669 m2 znajduje się poza granicami planu miejscowego. Stosownie do zapisów § 30 w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono zakaz lokalizacji budynków; wskaźnik intensywności zabudowy: 0,03 – 1,0; minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%; maksymalną wysokość zabudowy: 5m; dopuszczono lokalizację miejsc parkingowych.

Głównym argumentem skarżącego, przesądzającym w jego ocenie o słuszności wniesionej skargi jest odmówienie uwzględnienia jego uwag i wniosków o wyłączenie terenu działek spod regulacji planu miejscowego, a następnie – w związku z przychyleniem się do wniosku części radnych dokonanie zmiany uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego.

Stanowisko Sądu co do braku naruszenia prawa poprzez dokonanie podziału uchwalenia planu miejscowego na trzy etapy zostało już przedstawione w niniejszym uzasadnieniu i niecelowe byłoby jego powtarzanie w tym miejscu. Konieczne może być jedynie podkreślenie, że do wyłącznej kompetencji rady gminy należy decyzja o zakreśleniu granic procedowanego planu miejscowego. Nie może stanowić podstawy zarzutu okoliczność uwzględnienia uwag właścicieli innych nieruchomości. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta Krakowa z 12 września 2018 r. Nr CIX/2894/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa - etap A", zatem Sąd w ramach dokonywanej kontroli nie może badać tej części, która została wyłączona do odrębnych etapów. Trudno czynić organowi zarzut, że nie uwzględnił uwag skarżącego, a pozytywnie odniósł się do uwag złożonych przez inne podmioty. Każda sytuacja jest odmienna i wymaga indywidualnej oceny. Nieruchomości skarżącego zostały w studium określone jako nieinwestycyjne, taki też sposób zagospodarowania (S- Sady) został uwidoczniony w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej dla nieruchomości skarżącego ([...]). Skarżący uzyskał co prawda decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, jednak postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę nie zostało zakończone ostateczną decyzją. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest wydawana w przypadku braku planu miejscowego. Jednocześnie ustawodawca przewidział, że plan miejscowy musi pozostawać w zgodności ze studium, natomiast treść decyzji o warunkach zabudowy zupełnie od ustaleń studium abstrahuje. Co więcej, ustalenia studium sprzeczne z treścią wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie mogą być podstawą do odmowy ich ustalenia. W związku z powyższym często ma miejsce sytuacja, w której teren przeznaczony w studium do ochrony przed zabudową, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest całkowicie legalnie zabudowywany na podstawie pozwoleń na budowę, wydanych w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy.

Tytułem podsumowania stwierdzić należy, że ustalając przeznaczenie terenu należącego do skarżącego organ planistyczny był zatem związany zapisami Studium, które teren ten wyłączały z zabudowy. Określając przeznaczenie terenu zgodnie z wolą skarżącego (jako teren budowlany) organ naruszyłby dyspozycje art. 20 ust 1 ustawy tj. dopuściłby do sytuacji w której uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego naruszał ustalenia studium. Jednocześnie zważywszy na fakt, że część działki nr [...] o powierzchni 669 m2 znajduje się poza granicami planu miejscowego w dalszym ciągu istnieje możliwość zabudowy działki.

Skarżąca M. P. jest właścicielką działek ewid. nr [...], [...] i [...] położonych w obr. [...]. Ponadto w wyniku zawartych w formie aktu notarialnego przedwstępnych umów sprzedaży nieruchomości, na rzecz skarżącej ujawniono roszczenia o zawarcie przyrzeczonych umów sprzedaży w odniesieniu do działek nr [...], [...] obr [...]. Nieruchomości położone są w całości na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 29.Rp.1 - tereny rolnicze o podstawowym przeznaczeniu pod łąki, pastwiska. Skarżąca podała, że od 2009 r. toczy się postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: Budowa zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z garażami, wewnętrznym układem drogowym. Odwołała się również do brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 96 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska wskazując, że bezwzględny zakaz lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków oraz bezwzględny zakaz stosowania paliw stałych w obiektach budowlanych stanowi przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy. Na koniec zarzuciła działanie z naruszeniem zasady dbałości o zaufanie stron postępowania do organów władzy publicznej, w szczególności poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłączającego jakiekolwiek zagospodarowanie nieruchomości

Przechodząc do ustosunkowania się do zarzutów skargi przede wszystkim należy zgodzić się z organem, że nie został wykazany przez skarżącą interes prawny w zakresie zaskarżonej uchwały na obszarze nieruchomości oznaczonych działkami ewidencyjnymi o nr [...] i [...]. Umowa przedwstępna jest jedynie umową zobowiązaniową, uchylenie się od jej zawarcia może rodzić co najwyżej odpowiedzialność odszkodowawczą, nie prowadzi jednak do przeniesienia prawa własności. Zresztą, jak wynika z zapisów w dziale III ksiąg wieczystych prowadzonych dla ww. nieruchomości umowy przedwstępne zostały zawarte w 2010 r. i 2011 r., a mimo znacznego upływu czasu nie zostały zawarte umowy ostateczne.

Zgodnie z dokumentem Studium działki o nr [...], [...] i [...] znajdują się w terenie zieleni nieurządzonej oznaczonej na rysunku Studium symbolem ZR. Dla ww. terenu określona następujące funkcje: Funkcja podstawowa - różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne; funkcja dopuszczalna -zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Obszar nr 29 znajduje się w studium w strefach: ochrony sylwety Miasta (wyznaczonej w celu ochrony obszarów, które tworzą unikalną sylwetę Krakowa i wymagają wprowadzenia zakazów zainwestowania w terenach otwartych oraz ograniczeń gabarytowych w terenach przewidzianych do zainwestowania - pozwalających na właściwą ochronę sylwety Krakowa), strefie ochrony i kształtowania krajobrazu (wyznaczonej w celu zachowania najcenniejszych widoków i panoram na sylwetę Miasta oraz w celu ochrony krajobrazu Krakowa, w tym tworzących go elementów środowiska przyrodniczego, krajobrazu miejskiego i krajobrazu warownego), strefie nadzoru archeologicznego oraz strefie korytarzy ekologicznych.

W zaskarżonym planie nieruchomości zostały w całości zamieszczone na terenie oznaczonym symbolem ,,29.Rp.1 - tereny rolnicze o podstawowym przeznaczeniu pod łąki, pastwiska. W odniesieniu do tego terenu w § 18 ustalono: zakaz lokalizacji budynków, zakaz nasadzania krzewów i zieleni wysokiej, minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego 90%, maksymalną wysokość zabudowy: 5 m.

W prognozie oddziaływania na środowisko wskazano, że obszar nr 29 obejmuje dolinę Sanki – lewobrzeżnego dopływu Wisły. Zwrócono również uwagę, że jest to obszar o cennych walorach przyrodniczych. Ponadto wskazano, że głównym korytarzem ekologicznym na terenie Krakowa o znaczeniu międzynarodowym, włączonym do europejskiej sieci ekologicznej EECONET (European ECOlogical NETwork) jest dolina górnej Wisły, która zapewnia łączność przestrzenną z trzema obszarami węzłowymi o znaczeniu krajowym: w kierunku wschodnim z Obszarem Puszczy Niepołomickiej (23K), w kierunku południowo-zachodnim z Obszarem Beskidu Śląskiego (29K), w kierunku północnym z Obszarem Krakowskim (16K). Tereny położone wzdłuż Wisły położone są w obrębie "Korytarza Krakowskiego Wisły" (27M) o znaczeniu międzynarodowym. Należy do nich między innymi teren nr 29. Wreszcie wspomnieć należy, że obszar nr 29 znajduje się w Bielańsko-Tynieckim Parku Krajobrazowym, gdzie obowiązują dodatkowe warunki zagospodarowania określone przepisami odrębnymi, w tym Rozporządzenie Nr 81/06 Wojewody Małopolskiego z 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 654 poz. 3997). W omawianym terenie występują obszary szczególnego zagrożenia powodzią, oznaczone na rysunkach planu. Obszary te obejmują pokazane na mapach zagrożenia powodziowego tereny, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat (Q1%) oraz tereny pomiędzy brzegiem rzeki a wałem przeciwpowodziowym.

M. P. jak większość pozostałych skarżących w niniejszej sprawie wadliwości miejscowego planu upatruje w bezwzględnym zakazie zabudowy budynkami i to w sytuacji gdy od kilku lat podejmuje starania o uzyskanie warunków zabudowy. Odwołuje się również do zabudowy powstałej na nieruchomościach sąsiednich. W wyroku z 7 lutego 2001 r., sygn. akt K 27/00 (OTK 2001/2/29)Trybunał Konstytucyjny w wskazał, iż organy gminy właściwe do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p. przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt nadania gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Zgodnie z doktrynalną koncepcją władztwa planistycznego, mającą umocowanie w przepisie art. 4 u.p.z.p. organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. Zainteresowane podmioty nie mogą więc oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień, a jedynie dostosuje się do oczekiwań właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie.

Tak więc samo przeznaczenie nieruchomości pod tereny rolnicze o podstawowym przeznaczeniu pod łąki, pastwiska nie zaś pod zabudowę mieszkaniową nie oznacza jeszcze naruszenia władztwa planistycznego jako godzącego w istotę własności. Dokonując oceny postanowień odnoszących się do poszczególnych nieruchomości nie można abstrahować od ogólnych założeń m.p.z.p. i polityki Gminy kształtowania ładu przestrzennego, która znajduje wyraz głównie w zapisach studium. Założeniem miejscowego planu było zapewnienie ochrony planistycznej terenom nieinwestycyjnym przed nieplanowaną zabudową lub zabudowa planową, ale realizowaną niezgodnie z zasadami ochrony środowiska, dokonywaną na podstawie decyzji ustalających warunki zabudowy w których – co zostało już wielokrotnie podniesione w niniejszym uzasadnieniu – nie bierze się pod uwagę funkcji zagospodarowania przewidzianego w studium. Oczywistym jest, że miejscowy plan stanowi uszczegółowienie przeznaczenia nieruchomości skarżącej przewidzianego w Studium. Uwzględnienie stanowiska skarżącej i zezwolenie w powyższym obszarze na realizację budynków pozostawałoby w sprzeczności z postanowieniami studium, a w konsekwencji nieważności planu w tym zakresie. Nieruchomości skarżącej są elementem większego obszaru zielonego, które w Studium stanowiły cenne tereny przyrodnicze. Uwzględniając powyższe podzielić trzeba stanowisko organu, że zaskarżony plan miejscowy stanowi optymalną regulację, która kształtuje na tym obszarze ład przestrzenny w oparciu zasadę zrównoważonego rozwoju.

Zagadnienie naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 96 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska poprzedzić trzeba uwagami natury ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 2992/14 stwierdził, że "Sąd administracyjny, orzekając ze skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie jest w stanie, zwłaszcza w przypadku planu miejscowego adresowanego do tysięcy właścicieli nieruchomości, orzec w sprawie ewentualnego naruszenia ich indywidualnych praw. Jeżeli tak, to odróżnić trzeba te wszystkie treści planu, które odnoszone są do ogółu adresatów od tych, które wpływają na sytuację prawną konkretnej nieruchomości. Dotyczy to zwłaszcza kontroli nadużycia przez gminę przysługujących jej z mocy ustawy uprawnień do decydowania o przeznaczeniu terenów pod określone funkcje, doktrynalnie zwanych władztwem planistycznym. Konieczna w tym zakresie kontrola, czemu orzecznictwo sądowe dawało niejednokrotnie wyraz, nie jest przecież możliwa z urzędu w odniesieniu do każdego indywidualnego przypadku. Za takim stanowiskiem przemawia też indywidualny charakter skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Trudno było na tym tle zaakceptować pogląd, że wniesienie skargi przez jeden podmiot uniemożliwia jej wniesienie pozostałym zainteresowanym. W konsekwencji powyższych rozważań, dochodzi się do przekonania, iż ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części dotyczącej interesów prawnych skarżącego".

Podzielając w pełni przedstawiony wyżej pogląd, stwierdzić należy, że zarzuty skarżącej dotyczące postanowień § 13 ust, 3 pkt 3 oraz § 13 ust. 5 pkt 3 zaskarżonej uchwały jako naruszających art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 96 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska nie zostały powiązane w skardze w żaden sposób z interesem prawnym skarżącej jako właścicielki działek. Na nieruchomościach tych wyłączona została całkowicie lokalizacja budynków, zatem ww. postanowienia nie mogą kształtować sytuacji prawnej skarżącej. Dlatego też, nie podlegają one badaniu w niniejszej sprawie. W skardze nie umotywowano w żadnym zakresie, jak się ma ewentualna niezgodność ww. postanowień do interesu prawnego, wywodzonego z bycia właścicielem konkretnej nieruchomości. Rozumowanie Sądu jest oparte na założeniu (wynikającym z wcześniej przyjętych poglądów), że skoro ewentualne stwierdzenie nieważności uchwały ogranicza się jednie do części planu związanej z interesem prawnym skarżących, to nie podlegają badaniu zarzuty dotyczące zasad sporządzania planu wykraczające poza ramy zakreślone tym interesem. W przypadku tej sprawy dotyczyć to będzie terenów innych niż działka skarżących.

Wreszcie całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego. W toku procedury planistycznej nie stosuje się przepisów K.p.a., a wobec tego zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł być uznany za zasadny. Postępowanie planistyczne nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 – 6 K.p.a. Jego przebieg zasadniczo normują przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i o samorządzie gminnym. Istotne jest przy tym to, że uchwała w sprawie uchwalenia planu miejscowego jest aktem prawa miejscowego. Przedmiotem postępowania w tej materii nie jest, więc orzekanie w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, lecz uchwalenie aktu prawnego powszechnie obowiązującego na terenie gminy.

Skarga A. P. oraz skarga J. K. zostaną omówione wspólnie, albowiem działki objęte zaskarżonym planem sąsiadują ze sobą i znajdują się w tym samym terenie zieleni izolacyjnej o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń izolacyjną, oznaczonym na rysunku zaskarżonego planu symbolem – 45.ZI.3.

Tytułem przypomnienia Sąd wskazuje, że A. P. uzasadniając naruszenie zasady proporcjonalności pomiędzy interesem publicznym i ochroną środowiska a ingerencją w prawo własności działki nr [...] obr. [...] wywodził, że w miejscowym planie zagospodarowania zlokalizowano "Tereny zieleni izolacyjnej" w sytuacji gdy wokół działki skarżącego dominują działki budowlane i ich właściciele dokonują niczym nieskrępowanej zabudowy mieszkalnej bądź usługowej, co też było zgodne wytycznymi do planów miejscowych dla jednostki Małe Błonia zawartymi w tomie III Studium. Skarżący otrzymał decyzję ustalającą warunki zabudowy.

J. K. jako właściciel działki nr [...], obr. [...], zarzucił z kolei naruszenie ustaleń Studium wskazując, że analiza części graficznej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa nie pozwala na wniosek, że nieruchomość znajduje się w całości w obszarze oznaczonym w Studium symbolem "ZR" (w znacznej części Nieruchomość położona jest na określonej w Studium linii rozgraniczającej teren oznaczony symbolem "ZR" oraz teren oznaczony symbolem "MN"), a w razie uznania, że jednak się znajduje bezpodstawne w świetle postanowień studium dopuszczenie zalesień. "Zieleń izolacyjna" nie jest tożsamym sposobem zagospodarowania terenu jak tereny zieleni nieurządzonej i nie pełni tej samej roli, co wprost wynika z treści Studium, które wyraźnie rozróżnia tereny zieleni nieurządzonej "ZR" od terenów zieleni izolacyjnej "Zł". Skarżący uzasadniając brak walorów przyrodniczych nieruchomości odwołał się do decyzji o warunkach zabudowy uzyskanej dla sąsiedniej nieruchomości nr [...].

Przechodząc do omówienia powyższych skarg, wypada wskazał, że zgodnie z ustaleniami zaskarżonego planu działka nr [...] (o pow. 972 m2) znajduje się częściowo w terenie zieleni izolacyjnej o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń izolacyjną, oznaczonym na rysunku zaskarżonego planu symbolem - 45.ZI.3 (pow. ok. 956 m2) oraz terenie drogi publicznej o podstawowym przeznaczeniu pod drogę publiczną klasy lokalnej, oznaczonym na rysunku zaskarżonego planu symbolem - 45.KDL.1 (pow. ok. 16 m2). Natomiast działka nr [...] obręb nr [...] jednostka ewidencyjna [...] w Krakowie (o pow. 1330 m2) znajduje się częściowo w: terenie zieleni izolacyjnej oznaczonym symbolem - 45.ZI.3 (pow. ok. 1283 m2) oraz terenie drogi publicznej o podstawowym przeznaczeniu pod drogę publiczną klasy lokalnej, oznaczonym na rysunku zaskarżonego planu symbolem - 45.KDL.1 (pow. ok. 47 m2). Skarżący nie kwestionowali przeznaczenia części nieruchomości pod drogę publiczną.

Według zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa nieruchomości skarżących znajdują się w strukturalnej jednostce urbanistycznej dla której został określony kierunek zagospodarowania pod Teren zieleni nieurządzonej, oznaczonej na rysunku dokumentu Studium symbolem ZR. Zgodnie z zapisami Studium, dla kierunku oznaczonego jako teren zieleni nieurządzonej, zostały określone następujące funkcje zagospodarowania terenu: Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne oraz Funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

Dla terenu zieleni izolacyjnej oznaczonym na rysunku zaskarżonego planu symbolem - 45.ZI.3 2. w § 41 w zakresie sposobu kształtowania i zasad zagospodarowania terenu ustalono zakaz lokalizacji budynków, maksymalną wysokość zabudowy: 5m, minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%, dopuszczono również zalesienia. Przeznaczenie omawianej nieruchomości w miejscowym planie odpowiada funkcji przewidzianej w studium, jak również jej aktualnemu zagospodarowaniu. Także w obowiązującym do 1 stycznia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą z 1994 omawiane nieruchomości znajdowały się w Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej - ZP93 (strefy polityki przestrzennej nr: 4, 5, 15,20).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut sprzecznego ze Studium dopuszczenia na terenach objętych symbolem 45.ZI.3 zalesienia. Warto przypomnieć, że w orzecznictwie podnosi się, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Stopień tego związania może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium, silniejszy lub słabszy. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale nie mogą również być ze sobą sprzeczne (patrz: wyrok NSA z 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1107/16). Skoro w Studium jako funkcję podstawową określono różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, to przeznaczenie w miejscowym planie na zieleń izolacyjną z możliwością zalesienia stanowi wprost kontynuację przeznaczenia w Studium, oczywiste jest bowiem, że funkcję zieleni izolacyjnej skutecznie spełniać będzie również roślinność leśna. Taki zapis uwzględnia także istniejące zagospodarowanie działek. W ewidencji gruntów i budynków zostały określone nieruchomości skarżących jako użytki: R - grunty orne oraz Lz - grunty zadrzewione i zakrzewione.

Sąd nie podziela wątpliwości skarżącego J. K. odnośnie usytuowania w studium części działki na obszarze MN. Analiza rysunku Studium w strukturalnej jednostce urbanistycznej nr 20 nie pozostawia wątpliwości, że granica pomiędzy obszarami MN od ZR została wyznaczona w Studium po granicy działki nr [...]. Warto również wskazać na zapisy studium: III. 1.2.1. dotyczące ogólnych zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w planach miejscowych: "1. Granice oddzielające tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych należy traktować jako niezmienne, nieprzekraczalne i niepodlegające korektom przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. 2. Wyznaczone w strukturalnych jednostkach urbanistycznych tereny o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową (MN, MNW, MW), usługowo-mieszkaniową (UM), usługi (U, UH), przemysł i usługi (PU) oraz infrastrukturę techniczną (IT) i tereny cmentarzy (ZC) nie mogą ulec zwiększeniu kosztem terenów nie inwestycyjnych – terenów zieleni urządzonej (ZU) i zieleni nieurządzonej (ZR) oraz wód powierzchniowych śródlądowych (W). Zasada ta nie dotyczy terenów wyznaczonych dla przebiegu komunikacji (KD) i kolei (KK)".

Nie ma potrzeby po raz kolejny wykładać różnicy pomiędzy decyzją o ustaleniu warunków zabudowy o które starał się skarżący A. P. a regulacjami miejscowego planu, który przy ustalaniu przeznaczenia poszczególnych działek związany jest postanowieniami Studium. Można poprzestać jedynie na przyznaniu racji organowi, który zaakcentował w odpowiedzi na skargę, że skarżący podejmował działania w zakresie uzyskania decyzji WZ na końcowym etapie prac związanych z sporządzeniem projektu zaskarżonej uchwały. Istniało więc duże ryzyko, że nie zdąży uzyskać ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która gwarantowała realizację inwestycji w kształcie nakreślonym warunkami zabudowy. Tym bardziej nie wymaga komentarza odwołanie się przez skarżącego J. K. do warunków zabudowy otrzymanych dla działki sąsiedniej.

Fakt zabudowy sąsiednich nieruchomości (z dużym prawdopodobieństwem zabudowanych na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy) nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla przeznaczenia nieruchomości skarżących pod zabudowę. Taki stan rzeczy może natomiast uzasadniać przekonanie organu o konieczności objęcia pozostałych w mieście nielicznych terenów zielonych które w Studium zostały wyłączone z zabudowy kubaturowej ochroną (por. § 3 zaskarżonego planu). Nieprawdziwy i niezrozumiały jest zarzut skargi A. P., dotyczący "naruszenia wytycznych do planów miejscowych dla jednostki Małe Błonia zawartych w tomie III Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, gdzie w standardach przestrzennych dominuje "Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i bliźniacza", a Gmina Miasto Kraków w miejscowym planie zagospodarowania na działce skarżącego zlokalizowała "Tereny zieleni izolacyjnej" w sytuacji gdy wokół działki skarżącego dominują działki budowlane i ich właściciele dokonują niczym nieskrępowanej zabudowy mieszkalnej bądź usługowej". Wśród funkcji terenu w jednostce urbanistycznej nr 20 Małe Błonia wymieniono Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN); Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW); Tereny zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (UM); Tereny usług (U); Tereny zieleni urządzonej (ZU); Tereny zieleni nieurządzonej (ZR); Tereny komunikacji (KD). Określając kierunki zmian w strukturze przestrzennej odnośnie terenów zielonych zawarto następujące zapisy: "Zieleń nieurządzona i urządzona do utrzymania lub przekształceń w zieleń urządzoną oraz dla realizacji obiektów sportu komponowanych z zielenią urządzoną", a także "Istniejące Rodzinne Ogrody Działkowe do utrzymania w formie zieleni urządzonej". Z żadnego zapisów nie wynika danie prymatu "zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej", choć niewątpliwie taka funkcja również została w omawianym obszarze przewidziana.

Wreszcie, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 podniesiony w skardze A. P. dotyczący braku ogłoszenia przez Prezydenta Miasta Krakowa o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego w prasie lokalnej ani przez obwieszczenie, ani tym bardziej w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, w efekcie czego skarżący nie złożył wniosków do tego planu. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, Prezydent Miasta Krakowa dokonał obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzenia planu w dniu 24 listopada 2016 r. Ogłoszenia Prezydenta Miasta Krakowa o kolejnych etapach procedury planistycznej były publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta Krakowa pod adresem: http://www.bip.krakow.pl/?dok_id=80572 oraz w Dzienniku Polskim. Nie znajduje również oparcia w przepisach prawa oczekiwanie skarżącego powiadomienia o fakcie powzięcia uchwały każdego zainteresowanego.

Uniwersytet [...] w K. wniósł skargę jako właściciel działek ewid. Nr: [...], [...], [...] ora [...] obr. [...], objętych postanowieniami zaskarżonego planu. Zarzucił nadużycie władztwa planistycznego poprzez przeznaczenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] na teren zieleni urządzonej z wyłączeniem zabudowy co koliduje z zapisami studium, brak ustalenia wymaganych parametrów dróg w części opisowej planu miejscowego, brak ustalenia obszaru ochrony konserwatorskiej w części opisowej planu miejscowego (w zakresie szańca ogniowego FS-29 – Zakrzówek", brak określenia minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek wyznaczonych pod drogi publiczne, drogi -wewnętrzne, publicznie dostępne ciągi piesze i trasy rowerowe oraz obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości.

Odnosząc się do powyższej skargi, w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że szereg zarzutów strony skarżącej wykracza poza interes prawny wyznaczony byciem właścicielem nieruchomości objętych postanowieniami zaskarżonego miejscowego planu. W związku z powyższym aktualność zachowują uwagi poczynione przy skardze M. P.. Merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu w przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. dokonywana jest jedynie w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2016 r. II OSK 2992/14, wyrok NSA z 7 kwietnia 2016 r., II OSK 1973/14). Taki stan rzeczy zwalnia sąd od rozstrzygania o zgodności zapisów planu w zakresie parametrów dróg w części czy też ustalenia obszaru ochrony konserwatorskiej w części opisowej planu miejscowego w zakresie szańca ogniowego FS-29 – Zakrzówek", albowiem zarzucane nieprawidłowości nie zostały powiązane w skardze w żaden sposób z interesem prawnym skarżącego jako właściciela działek. Szaniec Ogniowy FS-29-Zakrzówek usytuowany jest w obszarze nr 80 podczas gdy działki skarżącego zlokalizowane są w obszarze nr 8 znajdującym się w zupełnie innej części miasta. Podobnie należy odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia zasad sporządzania planu określonych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p.,

poprzez brak ustalenia wymaganych parametrów dróg oraz szerokości działek w części opisowej planu miejscowego, zgodnie z wymogami § 4 pkt 9 lit. a oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Żadna z nieruchomości skarżącego nie została w zaskarżonym planie przeznaczona pod drogi. Jedynie na marginesie można wskazać, że w odniesieniu do zarzucanych naruszeń nie można mówić o istotnym naruszeniu. W § 14 ust. 1 pkt 4 uchwały wyznaczono parametry dla poszczególnych klas dróg poprzez podanie ich maksymalnej wartości. W sprawie II OSK 2992/14 NSA wyjaśnił, że nie chodzi o to, by organy gminy w planie miejscowym określiły konkretne parametry techniczne dróg publicznych stanowiących przewidziany w planie układ komunikacyjny (szerokość jezdni, szerokość pasa ruchu, odległość chodnika od krawędzi jezdni, szerokość ścieżki rowerowej). Te bowiem parametry zostały określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Podanie maksymalnych szerokości w sposób wystarczający zabezpiecza interesy właścicieli działek zajętych pod drogi, albowiem znane są im konkretne granice rezerwy terenów pod przyszły zmodernizowany i rozbudowany układ komunikacyjny.

W pierwszej kolejności należy za organem powtórzyć, że nieruchomość składająca się z działki ewidencyjnej o nr [...] obręb [...] jest objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Rudawy", uchwalonego uchwałą Nr CVI 1/2738/18 Rady Miasta Krakowa z 4 lipca 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 24. 07. 2018 r., póz. 5309). Teren działki nr [...] obr. [...] objęty jest ustaleniami obowiązującego planu miejscowego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" - Etap A z przeznaczeniem pod zabudowę obiektami usługowymi do obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych i rybackich (teren 9.RU.1), którego ustalona kategoria przeznaczenia terenu wynika z tożsamych, jak dla działki nr [...], uwarunkowań, tj. ustaleń Studium i faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości. Nieruchomość składająca się z działki ewidencyjnej o nr [...] obr, [...] objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" - Etap A i przeznaczona została pod istniejące stawy hodowlane (teren 9.Rs.2). Ustalone przeznaczenie wynikało z istniejącego sposobu użytkowania nieruchomości oraz z wytycznych w Studium, w którym przedmiotowa nieruchomość znajduje się w jednostce strukturalnej Nr 40, w kategorii zagospodarowania terenu o symbolu ZU - tereny zieleni urządzonej oraz - w niewielkim zakresie, w części działki stanowiącej ciek wodny - w terenie o symbolu MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Strona skarżąca nie kwestionowała ustalonego w miejscowym planie przeznaczenia powyższych działek, zarzut przekroczenia władztwa planistycznego dotyczył działki nr [...] którą zaliczono do terenu oznaczonego symbolem 8.ZPb.1 Teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym. W § 30 ust. 1 ustaleń skarżonego planu miejscowego w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania ustalono dla tego terenu: zakaz lokalizacji budynków; wskaźnik intensywności zabudowy: 0,03 – 1,0; 3, minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%, maksymalną wysokość zabudowy: 5m. Dopuszczono lokalizację miejsc parkingowych.

Studium dla przedmiotowej nieruchomości wyznacza kierunek zagospodarowania pod Tereny ZR - Tereny zieleni nieurządzonej o następujących funkcjach zagospodarowania terenu: Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne. Funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych (grafika poniżej) i w niewielkim fragmencie pod Tereny KD - Tereny Komunikacji.

Bez wątpienia tak jak wskazano to w odpowiedzi na skargę, ustalenia przedmiotowego planu miejscowego są zgodne z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Niezasadnie strona skarżąca podnosi, że prawo własności zostało jej ograniczone poprzez pozbawienie prawa zabudowy nieruchomości bez wyraźnego interesu publicznego uzasadniającego to ograniczenie. Obowiązujące w dacie uchwalenia planu miejscowego Studium przewidywało dla terenu działki przeznaczenie na zieleń nieurządzoną, lasy i grunty rolne. W ewidencji gruntów i budynków dla ww. działki ewidencyjnej wykazywany jest użytek gruntowy oznaczony symbolem R - grunty orne. Strona skarżąca nie nabyła też prawa do zabudowy działki przed datą uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego. Brała co prawda aktywny udział w toku procedury planistycznej, domagając się w odniesieniu do ww. działki jej wyłączenia z postanowień planu, nie wskazała jednak akceptowanego, zgodnego ze Studium przeznaczenia dla nieruchomości.

Przechodząc do podsumowania powyższych rozważań należy jeszcze raz podkreślić, że jeżeli w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako naruszenie zasad sporządzania planu, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium. Wszyscy skarżący domagali się dopuszczenia zabudowy budynkami jednorodzinnymi, wielorodzinnymi czy budynkiem produkcyjnym na działkach objętych postanowieniami planu, nie bacząc na to, że obowiązujące studium takiej funkcji na ich nieruchomościach zwyczajnie nie przewidywało. Ustalenia planu miejscowego są jednak konsekwencją zapisów przyjętych w studium. W efekcie, inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w studium należałoby zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa, zwłaszcza wówczas, gdy to inne przeznaczenie terenu w planie miejscowym jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium ( tak wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2017 r., IV SA/Wa 617/17, czy też wyrok WSA w Poznaniu z 22 lutego 2017 r. IV SA/Po 1004/16, wyrok WSA w Gdańsku, z 24 września 2014 r., II SA/Gd 340/14). Wszystko to oznacza, że Rada Miasta Krakowa obowiązana była realizować zapisy Studium i że czyniąc to, nie tylko nie naruszała prawa, ale działała zgodnie z nim. Podkreślić również należy, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy w istocie jej legalności, a nie celowości. Nie jest bowiem rzeczą sądu administracyjnego wskazywanie jakie powinno być przeznaczenie konkretnego terenu w miejscowym planie. Ustawodawca wyposażył gminę we władztwo planistyczne, tj. uprawnienie do określania sposobu zagospodarowania terenu właśnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Mając powyższe na uwadze, wszystkie skargi jako niezasadne podlegały oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.