Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1039/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2008 nr 116 poz 730
law: Ustawa z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej
article: art. 30c ust. 3 pkt 2, art. 30e, art. 37
journal: Dz.U. 2006 nr 227 poz 1658
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędziowie NSA Anna Robotowska (spr.) Małgorzata Korycińska Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 196/14 w sprawie ze skargi [...] na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] na rzecz Ministra Gospodarki 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r. oddalił skargę Przedsiębiorstwa Wielobranżowego [...] w miejscowości K. na informację zawartą w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

Przedsiębiorstwo wielobranżowe [...] z K. złożyła w dniu 22 października 2012 r. do Instytucji Wdrażającej - Banku Gospodarstwa Krajowego - wniosek o dofinansowanie realizacji projektu "Wdrożenie technologii wytwarzania na węźle betoniarskim gotowych, innowacyjnie modyfikowanych cementowych podkładów podłogowych".

Pismem z dnia 22 marca 2013 r. BGK poinformował, iż wniosek o dofinansowanie nie uzyskał pozytywnej oceny w wyniku weryfikacji w zakresie następujących kryteriów merytorycznych: Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730 z późn. zm.) oraz wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730 z późn. zm.), stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym, jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat.

Pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. wnioskodawca złożył protest, w którym wniósł o weryfikację dokonanej oceny oraz uwzględnienie jego zarzutu jako zasadny.

W wyniku dokonanej, zgodnie z § 9 ust. 2 Procedury odwoławczej w ramach PO IG autokontroli oceny merytorycznej wniosku, IW uznała protest za bezzasadny i podtrzymała negatywny wynik oceny.

W dniu 28 maja 2013 r. do Ministerstwa Gospodarki, pełniącego funkcję Instytucji Pośredniczącej (IP), wpłynęło odwołanie wnioskodawcy wraz z autokontrolą IW. Pismem z dnia 15 lipca 2013 r. IP poinformowała wnioskodawcę, że wniesiony środek zaskarżenia należy uznać za niezasadny.

W dniu 9 sierpnia 2013 r. Przedsiębiorstwo wielobranżowe [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wynik procedury odwoławczej i wynik oceny projektu zawarty w piśmie z dnia 15 lipca 2013 r., wnosząc o jej uwzględnienie i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzająca lub pośredniczącą.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27.09.2013 r. skargę oddalił, wskazując, że uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego.

Wyrokiem z dnia 19.12.2013 r. – w efekcie wniesionej skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny uchylił orzeczenie Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę, wyrokiem z dnia 26 lutego oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż uzasadniony jest zarzut podniesiony w skardze, że organy obu instancji błędnie przyjęły, że wdrażana technologia dotyczy wyłącznie produkcji betonu.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów, iż nie można dopatrzyć się w prezentowanych dokumentach powiązania wytwarzanej masy betonowej z koniecznością użycia specyficznej pompy warunkującej zachowanie parametrów użytkowych surowca przygotowanego w betoniarni. W ocenie Sądu wnioskodawca nie wskazuje, że pompa do betonu odgrywa jakąkolwiek rolę w technologii wdrażanej w ramach projektu. Urządzenie to służy jedynie do wylewania mieszanki betonowej i jest istotne z punktu widzenia logistyki dostaw.

Sąd analizując stanowisko organów i dokumentów zaznaczył, że ani wnioskodawca, ani opiniodawca nie wykazali, że istotą technologii – poprzez konieczność wykorzystania pompy – jest np. kwestia szybkości ułożenia mieszanki betonowej czy też sposób jej ułożenia, a więc zaistnieje – bez tej maszyny – sytuacja, w której zostanie zniweczony zamysł uruchomienia projektowanej technologii będącej przedmiotem projektu.

W ocenie Sądu zakup halowej pompy do betonu o zalecanym wysięgu ramion powyżej 30 m jest jedynie uzupełnieniem bazy logistyczno-transportowej wnioskodawcy. Zakup tego sprzętu nie służy więc realizacji inwestycji technologicznej.

Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do argumentacji skarżącej spółki dotyczącej stanowiska organów o braku w opinii o nowej technologii wykazu i uzasadnienia zastosowania środków trwałych niezbędnych do wdrożenia technologii, wskazał, że zarówno w pierwotnie dołączonej do wniosku, jak i uzupełnionej opinii część środków trwałych, szczególnie tych o charakterze złożonym, została zgrupowana jako jeden środek trwały, w skład którego wchodzą różne elementy. W skład "węzła betoniarskiego" wchodzą między innymi "mieszalnik planetarny o pojemności roboczej w przedziale od 2 do 3,5 m3 oraz "co najmniej cztery odpowiedniej wielkości silosy na spoiwa i dodatki oraz system ich dozowania i transportu do mieszalnika". W skład wyposażenia laboratorium do kontroli produktów wchodzą "formy metalowe i/lub jednorazowe styropianowe do formowania próbek normowych – min. 30 szt.". Tym samym opiniodawca pomimo wezwania nie wskazał konkretnej liczby poszczególnych elementów, jako niezbędnej do wdrożenia technologii. W ocenie Sądu, na etapie składania wniosku założenia nowej technologii powinny być już sprecyzowane i winno się dokładnie określać ile danych urządzeń/elementów służy jej wdrożeniu, nawet jeśli te urządzenia są w posiadaniu firmy. Również opiniodawca powinien odnieść się do tych kwestii, wnikliwie opiniując technologię wnioskodawcy.

Podsumowując, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż projekt nie spełnia kryteriów merytorycznych w brzmieniu: Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730 z późn. zm.) oraz wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730 z późn. zm.), stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat.

II

Skargą kasacyjną Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] z siedzibą w miejscowości K. zaskarżyło wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 174 pkt 1 p.p.s.a. polegające na;

uchybieniu przepisom art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. i art. 30c ust. 3 pkt 2 z.p.p.r. w zw. z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach PO IG 4.3 "Kredyt technologiczny" poprzez błędne przyjęcie, iż przedstawiony w projekcie wydatek na specjalistyczną pompę do betonu został nieprawidłowo zakwalifikowany jako będący elementem nowej technologii przez co stanowi ponad 25% ogólnie zadeklarowanych w projekcie wydatków kwalifikowanych, zatem wniosek z tej przyczyny podlegał odrzuceniu na etapie oceny merytorycznej;

uchybieniu przepisom art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. i art. 30c ust. 3 pkt 2 z.p.p.r. w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach

wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730 ze zm. - dalej ustawa) oraz 3 (trzeciego) kryterium merytorycznego przyznania premii technologicznej opisanego w Przewodniku po kryteriach wyboru projektów w działaniu 4.3 PO IG, poprzez błędne stwierdzenie, iż opinia przedłożona w sprawie nie zawiera wszystkich wymaganych ustawą i Przewodnikiem elementów.

2) art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 2 z.p.p.r. poprzez błędne ustalenia faktyczne, iż projekt obejmuje jedynie zakup technologii w postaci właściwego składu mieszanki betonowej i urządzeń służących do jej bezpośredniego wytwarzania, a nie obejmuje zakupu specjalistycznej pompy do betonu;

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 2 z.p.p.r. poprzez wadliwe przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego sprawy, tj. pominięcie istotnych okoliczności wykazanych przez skarżącego w proteście i skardze oraz braku odniesienia się do nich w części merytorycznej uzasadnienia;

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w oparciu o wnioski Sądu niepoparte wiedzą fachową, przy całkowitym pominięciu i w sprzeczności z jedynym dostępnym w przedmiotowej sprawie dokumentem eksperckim, jakim jest Opinia o nowej technologii wydana przez niezależny instytut naukowy.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazują podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty i ich uzasadnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje.

Nadto, rozpoznając skargę kasacyjną związany jest przepisem art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z którym w sprawach, w których ma zastosowanie powyższa ustawa, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z wyłączeniem art. 52 do 55, art. 61 § 3-6, art. 115 do 122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu i przepisów prawa materialnego.

W pierwszej kolejności należy się odnieść do wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszeń prawa procesowego.

Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. należy uznać za niezasadny, gdyż ani organy, ani sąd nie stosowały wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, którymi są: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.

Zaskarżony wyrok spełnia wszystkie przesłanki wskazane w tym przepisie. Wbrew stanowisku skarżącej spółki, zawartego w skardze kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji, na potrzeby kontroli, wskazał i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz ustosunkował się do zarzutów i twierdzeń skarżącej spółki przedstawionych w skardze, a wcześniej w proteście. Nieuwzględnienie stanowiska skarżącej spółki nie jest samo przez się naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a.

Sąd pierwszej instancji badając zgodność z przepisami prawa zaskarżonego rozstrzygnięcia odniósł się do zarzutów skarżącej i wskazał z powołaniem się na złożone przez stronę dokumenty, i uzasadnił, dlaczego zarzuty te nie są trafne, a ocena dokonana przez organ jest prawidłowa.

Niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej, iż sąd pierwszej instancji naruszył przepisy art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 3 par 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 2 z.p.p.r. poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego, które uzasadniały przyjęcie przez ten Sąd iż zgłoszony projekt obejmuje jedynie zakup technologii w postaci właściwego składu mieszanki betonowej i urządzeń służących do jej bezpośredniego wytwarzania, a nie obejmuje zakupu specjalistycznej pompy do betonu.

Odnosząc się do powyższego należy podnieść, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego - ocenia jedynie, badając legalność zaskarżonej decyzji, czy organ należycie zbadał stan faktyczny sprawy, czy prawidłowo wskazał i oceniły wszystkie dowody i czy stan faktyczny jest wystarczający do wydania decyzji.

Niezasadne są również wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj. § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach PO IG 4.3 "Kredyt technologiczny" i art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.

W § 7 ust. 2 pkt 11 uregulowano możliwość korekty przez Komisję Konkursową wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem. Zgodnie z tą regulacją, Komisja w przypadku stwierdzenia, że dany wydatek lub jego część nie może być uznany za kwalifikujący się do objęcia wsparciem, ma prawo przenieść taki wydatek do wydatków niekwalifikujących się do objęcia wsparciem. KK może przenosić (wyłączyć) wydatki do wysokości 25% łącznych kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem. Wniosek o dofinansowanie, w którym zostanie przekroczony ww. pułap 25% zostanie odrzucony.

Organ więc przyjął, iż został przekroczony pułap 25% wydatków, które zostały uznane jako niekwalifikujące do objęcia wsparciem, a wysokość przekroczenia tego pułapu nie była kwestionowana, a więc była podstawa do odrzucenia wniosku.

Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował takiej oceny i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w szerokim zakresie odniósł się do prawidłowości oceny tego wydatku jako niekwalifikowanego i podzielił stanowisko organu, iż zakup tego sprzętu nie służy realizacji inwestycji technologicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do zakwestionowania tego poglądu, a więc zarzut naruszenia § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu jest niezasadny.

Zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, przedsiębiorca ubiegający się o kredyt technologiczny do wniosku o przyznanie premii technologicznej winien dołączyć opinię sporządzoną na wniosek przedsiębiorcy przez jednostkę naukową lub centrum badawczo-rozwojowe, które nie są powiązane z przedsiębiorcą lub stowarzyszenie naukowo-techniczne o zasięgu ogólnopolskim, stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym, jest nową technologią.

Podmiot, który sporządził opinię winien również opracować informację zawierającą wykaz i uzasadnienie zastosowania środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych niezbędnych do wdrożenia technologii do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług mających być wynikiem realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do przyjęcia, że usprawiedliwione są zarzuty związane z opinią w zakresie spełnienia wymagań określonych w ustawie i Przewodniku. Zwrócić należy uwagę, iż organ wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień i uzupełnienia opinii, w kwestii wykazu środków trwałych niezbędnych do wdrożenia technologii, opiniodawca pomimo tego wezwania nie wskazał konkretnej liczby urządzeń niezbędnych do wdrożenia technologii.

Organy wskazały, że złożona przez skarżącą spółkę opinia, która została uzupełniona na skutek wezwania do uzupełnienia braków oraz przedstawienie dodatkowych wyjaśnień nie zawiera wszystkich wymaganych ustawą i Przewodnikiem elementów.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu i podniósł, iż opinia, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, powinna wskazywać jakie liczby urządzeń wchodzą w skład węzła betoniarskiego, bo te informacje opiniodawca winien przedstawić w opinii w porozumieniu z przedsiębiorcą, który planując realizację projektu powinien posiadać dokładną wiedzę na temat liczby urządzeń, które zamierza finansować ze środków publicznych, których wydatkowanie podlega szczególnej kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela powyższy pogląd.

Reasumując powyższe, nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r., albowiem Sąd ten prawidłowo ocenił informację w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie złożonego przez skarżącą i zasadnie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Z wyżej wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. i 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.