Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 887/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 1, art. 18
journal: Dz.U. 2013 poz 672
law: Ustwa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: art. 9g, art. 9n, art. 9x ust. 2 pkt 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1399
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 16 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku polegającego na ograniczeniu masy odpadów komunalnych oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

II SA/Łd 887/15

Uzasadnienie

Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] nałożył na A Spółkę z o.o. z siedzibą w P. karę pieniężną w wysokości 3.518,39 zł (słownie: trzy tysiące pięćset osiemnaście 39/100 złotych) za nieosiągnięcie za rok 2014 poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonego w rozporządzeniu MS wydanym na podstawie art. 3c ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j. t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1339 z późn. zm.), w skrócie u.o.u.c.p.. Stanowi to niewykonanie przez A Sp. z o. o. obowiązku określonego w art. 9g ustawy.

Organ ustalił, że Spółka A jest przedsiębiorcą odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości na terenie gminy W. Podstawą świadczenia usług nie jest jednak umowa, o której stanowi art. 6f ustawy.. Wobec tego, z mocy art. 9g u.o.u.c.p., na Spółce ciąży obowiązek osiągania w danym roku kalendarzowym poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Zgodnie rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 25 maja 2012 r. w sprawie poziomów ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania oraz sposobu obliczania poziomu ograniczania masy tych odpadów (Dz.U.2012.676) dopuszczalny poziom masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania w stosunku do masy tych odpadów wytworzonych w 1995 r. w roku 2014 wynosi 50%. Natomiast z przedstawionych przez poniżej obliczeń (punkt 8) wynika, że A Sp. z o. o. w 2014 roku osiągnęła poziom 89%, przekraczając go o 39%. Poziom przekroczenia obliczono na podstawie złożonego przez Spółkę sprawozdania za rok 2014. Organ szczegółowo przedstawił w uzasadnieniu okoliczności faktyczne i prawne, które rzutują na wysokość kary, w tym sposób obliczenia powyższego przekroczenia.

Organ wyjaśnił ze poziomy masy odpadów biodegrodawalnych określa - wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 3c ust. 2 - rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 25 maja 2012 r. w sprawie poziomów ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania oraz sposobu obliczania poziomu ograniczenia masy tych odpadów (Dz. U. z 2012 r. poz. 676). Zgodnie z załącznikiem nr l tego rozporządzenia w roku 2014 dopuszczalny poziom masy odpadów komunalnych na terenie gminy, ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania określony jest procentowo i wynosi 50 % w stosunku do masy tych odpadów wytworzonych w 1995 r. Zgodnie z ust. 3 art. 9x tej ustawy, karę pieniężną oblicza się jako iloczyn stawek za składowanie odpadów i brakującej masy odpadów komunalnych dla wymaganego poziomu.

Od decyzji Spółka A wniosła odwołanie nie zgadzając się z podstawami nałożenia kary. Zdaniem strony kara została nałożona bez uwzględnienia przez organ gminy okoliczności braku winy po stronie skarżącej i oceny szkodliwości czynu, co narusza przepisy Konstytucji RP i zasady demokratycznego państwa polskiego. Jednocześnie organ ten naruszył art. 7, 77, 80 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności faktu, że w regionie II województwa [...], do którego zaliczana jest gmina W., istnieje tylko jedna instalacja, a mianowicie Regionalna Instalacja Przetwarzania Odpadów Komunalnych w D., której moce przerobowe nie wystarczają do obsługi całego regionu. Pominięcie tego faktu jest równoznaczne z tym, że organ pierwszej instancji nie zebrał w sprawie pełnego materiału dowodowego. Spółka odbierając odpady z nieruchomości położonych na terenie gminy i przekazując je bezpośrednio do powyższej Instalacji, nie ma już żadnego wpływu na to, co się z nimi dalej stanie. Zdaniem strony, kary za niedopełnienie obowiązku winny być egzekwowane dopiero wtedy, gdy w regionie będzie odpowiednia ilość instalacji, by zagospodarować odpady wytworzone w całym regionie. Nałożenie na stronę odpowiednich limitów poziomów masy odpadów komunalnych, w sytuacji gdy nie jest zapewniona odpowiednia ilość Regionalnych Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych, jest w istocie przerzuceniem odpowiedzialności na odwołującego za obowiązki i zadania gminy.

Zdaniem Spółki organ gminy nakładając karę pieniężną, poza oceną stopnia zawinienia i szkodliwości czynu, winien brać pod uwagę także zakres dokonanych naruszeń oraz dotychczasową działalność podmiotu, jako całokształt okoliczności mających wpływ na wysokość i zasadność naliczanej kary.

Niezależnie podniesionych zarzutów, zdaniem strony skarżącej, sposób wyliczenia kary nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Skarżona decyzja narusza przy tym przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w tym także art. 9x ust. 2. Błędem jest przy tym obliczanie poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji skierowanych do składowania, gdy brak jest przepisów regulujących sposób liczenia masy odpadów przypadających na nieruchomości zamieszkałe i niezamieszkałe. Wadliwe jest więc odnoszenie podziału do ilości odebranych w 2014r., skoro wzory i poziomy odnoszą się do roku 1995. Nadto w metodzie obliczeń nie rozróżniono odpadów odebranych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych i niezamieszkałych przez inne podmioty działające na terenie gminy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z mocy przywołanego na wstępie art. 9g u.o.u.c.p. osiągnięcie w danym roku kalendarzowym poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych (...), określonego w cytowanym rozporządzeniu Ministra Środowiska, jest obowiązkiem, którego niewykonanie rodzi odpowiedzialność tego podmiotu i skutkuje stosowną karą pieniężną przewidzianą w art. 9x ust. 2 pkt 2 komentowanej ustawy. Przepisy w tym względzie należą do bezwzględnie obowiązujących. Niewykonanie tego obowiązku jest naruszeniem ustawowo określonego porządku prawnego, jest działaniem przeciw prawu, przy czym przepisy w tym przedmiocie nie przewidują okoliczności, które mogłyby rzutować na ocenę działalności w tej materii podmiotu prowadzącego działalność w zakresie zbierania odpadów komunalnych na terenie gminy. Przepisy te nie przewidują też odpowiedzialności podmiotu w zależności od stopnia zawinienia, wagi i szkodliwości w działaniu niezgodnym z prawem, czyli kategorii którymi posługuje się prawo karne. W tej sytuacji nie są zasadne zarzuty strony skarżącej, o działaniach organu gminy w przedmiotowej sprawie wbrew prawu, z naruszeniem norm Konstytucji RP. W sprawie tej nie mają jednocześnie istotnego znaczenia, poruszane przez stronę skarżącą kwestie związane z funkcjonowaniem Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów0 Komunalnych w D. i jej mocy przerobowych, czy działalności innych podmiotów zajmujących się zbieraniem odpadów na obszarze gminy.

Wyznacznikiem zakresu naruszenia ustawowego obowiązku z art. 9g u.o.u.c.p. jest ilość i poziom ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w załączniku nr l przywołanego już rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 25 maja 2012 r. Zgodnie z tym przepisem dopuszczalny poziom masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania w stosunku do masy tych odpadów wytworzonych w 1995 r. w 2014 r. wynosi 50%. Wprawdzie z mocy ust. 3c art. 1 komentowanej ustawy do ograniczania masy tych odpadów obowiązane są gminy, jednakże w sytuacji, o której mowa w art. 9g ustawy, do osiągnięcia odpowiedniego poziomu odpadów określonych rozporządzeniem zobowiązany jest podmiot wymieniony w tym przepisie, do której to kategorii podmiotów zalicza się strona skarżąca.

Poza poziomami ograniczenia odpadów, w załączniku nr 2 cyt. rozporządzenia z dnia 25 maja 2012 r. prawodawca określił równocześnie sposób obliczania poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania w roku rozliczeniowym poprzez normatywne wskazanie kryteriów i wzorów stosowanych w obliczeniach. Według obowiązującej metodologii, punktem wyjścia dla obliczenia poziomu ograniczenia masy odpadów, jest ich masa wytworzona w 1995 r. na terenie gminy, a następnie masa odpadów ozn. symbolem mbr o kodzie 19 12 12 oraz masa odpadów ozn. symbolem mwr o kodzie 20 03 01, zebranych z terenu gminy i przekazanych do składowania. W rozpoznawanej sprawie masy tych odpadów w 2014 r. organ gminy ustalił na podstawie informacji i sprawozdań podmiotów odbierających odpady komunalne, wskazując je w pkt l i 2 skarżonej decyzji. Ilości tam wskazane nie są kwestionowane przez stronę skarżącą. Ustalona natomiast przez organ gminy kara pieniężna obciążająca Spółkę, znajduje oparcie w art. 9x ust. 2 pkt 2 i ust. 3 u.o.u.c.p. Odpowiada ona iloczynowi jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie l Mg niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku w wysokości 119,68 zł, określonej w obwieszczeniu Ministra Środowiska z dnia 13 sierpnia 2013 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2014 (M.P. z 2013 r. poz. 729) i wymaganej do ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Udział wymaganej masy przedmiotowych odpadów odebranych przez stronę skarżącą w dozwolonej masie tych odpadów na terenie gminy wynosi 13,3 %, co stanowi 37,5 Mg. Obliczenia dokonane przy uwzględnieniu obowiązujących wzorów wskazują, że masa odpadów ulegających biodegradacji zebranych przez skarżącą Spółkę w 2014 r. wynosi 66,9 Mg, a zatem dopuszczalny ich poziom został przekroczony o 29,4 Mg. W tym też stanie faktycznym i prawnym naliczona w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zaskarżoną decyzją kara, znajduje uzasadnienie.

SKO wyjaśniło też, że nie wpływa na ocenę zaskarżonej decyzji organu I instancji fakt, że postępowanie pierwszoinstancyjne zostało wszczęte na zasadzie art. 165 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej mimo, że z mocy art. 9zf u.o.u.c.p. do kar pieniężnych stosuje się jedynie przepisy działu III ustawy podatkowej. Okoliczność ta jednak nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.

Organ odwoławczy zauważył również błąd pisarski dotyczący wysokości ustalonej przez organ pierwszej instancji kary w sentencji decyzji - 3.518,39 zł, zamiast 3.518,59 zł. Ten sam błąd powtórzono w końcowej jej części (zdanie 3 od końca) organ określił karę pieniężną w wysokości "3.518,39 zł".

Skargę na powyższą decyzję złożyła Spółka A, zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania – art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż na terenie gminy istnieje tylko jedna instalacja - Regionalna Instalacja Przetwarzania Odpadów Komunalnych, której moce przerobowe nie wystarczają do obsługi całego regionu, a w konsekwencji poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Spółka zarzuciła także naruszenie art. 6 K.p.a., poprzez przyjęcie danego sposobu wyliczenia kary pieniężnej, nie mając do tego odpowiedniej podstawy prawnej.

Ponadto w ocenie spółki zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego tj.: art. 9x ust. 2 ustawy o utrzymaniu w czystości i porządku gminy, poprzez nałożenie kary pieniężnej za przekroczenie poziomu masy odpadów komunalnych, przekazanych do składowania, w stosunku do masy tych odpadów wytworzonych w 1995 roku, jak również naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP, poprzez nałożenie kary administracyjnej bez uwzględnienia braku winy, w tym pominięcia okoliczności braku winy po stronie skarżącego, co stanowi naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, a także naruszenie art. 417 Kodeksu Cywilnego, poprzez wyrządzenie skarżącemu szkody, w postaci nałożenia kary pieniężnej, w sytuacji gdy podmiot nakładający karę, sam jest odpowiedzialny za zaistnienie podstawy do nałożenia kary.

W uzasadnieniu skargi spółka powtórzyła argumenty podnoszone w toku postępowania administracyjnego. Wyjaśniono, że Spółka odbierając odpady z nieruchomości niezamieszkałych (tzn. od podmiotów instytucjonalnych - przedsiębiorstw) z terenu gminy, przekazuje te odpady bezpośrednio do Regionalnej Instalacji Przetworzenia Odpadów Komunalnych (RIPOK) w D. i nie ma żadnego wpływu na to, co się z nimi stanie, w instalacji wskazanej w WPGO dla regionu II (jedynej w regionie). Kary za niespełnienie przedmiotowego obowiązku powinny być egzekwowane dopiero wtedy, gdy w regionie będzie odpowiednia ilość instalacji, by zagospodarować odpady wytworzone w danym regionie. Nałożenie na skarżącego odpowiednich limitów poziomów masy odpadów komunalnych w sytuacji, gdy nie jest zapewniona odpowiednia liczba RIPOK jest w istocie przerzuceniem odpowiedzialności na Spółkę za obowiązki i zadania gminy. Tymczasem to gmina sama wystąpiła o przypisanie jej do regionu II, choć tworzący plan ze względu na jej położenie przypisywali ją do regionu III (nie było instalacji RIPOK). To świadczy o jej świadomości i odpowiedzialności, że to ona według nowych zasad odpowiadała będzie za odpady. W obecnym stanie faktycznym, Spółka nie ma żadnego wpływu, ani możliwości zapewnienia prawidłowej realizacji tak ukształtowanych i nałożonych na nią obowiązków. Kara zostałaby nałożona na Spółkę, niezależnie od tego, jak w przedmiotowej sprawie by postąpiła. Tego rodzaju działanie jednostki samorządu terytorialnego, w oparciu o zaistniały stan faktyczny, niewątpliwie zawiniony przez Gminę, zdaniem Spółki z całą pewnością narusza zasadę demokratycznego państwa prawnego, negatywnie wpływa na poczucie sprawiedliwości społecznej, a także jest sprzeczne z zasadą prowadzenia postępowania, w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

W ocenie Spółki przedsiębiorca z całą pewnością nie powinien ponosić odpowiedzialności za niezgodne z prawem zaniechanie Gminy, gdyż to ona jest odpowiedzialna za odpady oraz za zapewnienie odpowiedniego postępowania z odpadam. Nałożenie kary na Spółkę wyrządza jej szkodę, za którą odpowiedzialność ponosi gmina, gdyż nie zrealizowała swoich zadań. Gdyby gmina zapewniła odpowiednią ilość Regionalnych Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych, nie doszłoby do nałożenia na spółkę kary - a w konsekwencji do powstania szkody.

Spółka dodała, że w przedmiotowej sprawie dochodzi do sprzeczności, gdyż gmina nałożyła na Spółkę karę za delikt administracyjny, pomimo iż sama ponosi odpowiedzialność za zaistnienie takiego deliktu - instalacja w D. ma moce przerobowe niewystarczające do obsługi całego regionu, a gmina jest zobowiązana odpowiednie moce przerobowe zapewnić.

W ocenie Spółki organ, nakładając karę pieniężną powinien brać pod uwagę: stopień zawinienia i szkodliwości czynu, zakres dokonanych naruszeń oraz dotychczasowa działalność podmiotu, jako całokształt okoliczności mających wpływ zasadność, a w razie uznania zasadności - na wysokość nakładanej kary.

Skarżąca zakwestionowała również sposób obliczania poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji, kierowanych do składowania wskazując, iż brak jest przepisów prawnych regulujących sposób liczenia odpadów na nieruchomości zamieszkałe i niezamieszkałe. Dodatkowo należy zauważyć, iż wzór do liczenia poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji oparty jest jedynie o liczbę ludności zamieszkującej daną gminę i to w 1995 roku, nie ma w nim mowy o osobach pracujących w instytucjach, a w przedmiotowej sprawie chodzi właśnie o nie (o centrum logistyczne firmy B zatrudniające pracowników nie tylko z terenu gminy, ale z co najmniej kilku gmin ościennych).

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., nr 270 ze zm.) – w skrócie: "P.p.s.a". W przeciwnym razie sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art. 9g tej ustawy podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który nie działa na podstawie umowy, o której mowa w art. 6f ust. 1 ustawy i nie świadczy takiej usługi w trybie zamówienia z wolnej ręki, o którym mowa w art. 6f ust. 2, jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 i art. 3c ust. 2. Poziomy ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, które gmina jest obowiązana osiągnąć w poszczególnych latach oraz sposób obliczania poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, uwzględniając uzasadnione szacunki masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji wytworzonych na mieszkańca w 1995r., dane statystyczne dotyczące liczby mieszkańców zamieszkujących daną gminę oraz procentowy udział odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 25 maja 2012 r. w sprawie poziomów ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania oraz sposobu obliczania poziomu ograniczania masy tych odpadów (Dz.U. poz. 676). Zgodnie z załącznikiem nr l tego rozporządzenia w roku 2014 dopuszczalny poziom masy odpadów komunalnych na terenie gminy, ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania określony jest procentowo i wynosi 50 % w stosunku do masy tych odpadów wytworzonych w 1995 r.

Następnie podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 9x ust. 2 pkt 2 u.o.u.c.p. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na zasadach określonych w art. 9g ustawy, który nie wykonuje obowiązku określonego w tym przepisie (ograniczenie poziomu odpadów do wskazanej wielkości) - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Karę pieniężną, o której wyżej mowa, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania (art. 9x ust. 3 u.o.u.c.p.).

Z powyższego wynika zatem, że decyzja w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 9g u.o.u.c.p. ma charakter związany, a samo obliczenie wysokości kary jest działaniem arytmetycznym, uwzględniającym dane przekazane przez przedsiębiorcę, działającego w wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 9n ustawy. W odróżnieniu od decyzji uznaniowych organ administracji nie może odstąpić od wydania decyzji związanej, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Na tych samych zasadach niedopuszczalne jest również miarkowanie wysokości kary. Skoro zatem żaden przepis nie przewiduje możliwości odstąpienia od nałożenia kary, czy też miarkowania jej wysokości, to wszelkie okoliczności odnoszące się do braku winy przedsiębiorcy nie mogły być przez organ brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary. Tym samym też nie mogą również odnieść skutku zarzuty sformułowane jako zastrzeżenia do sposobu wyliczenia odszkodowania, a odnoszące się w istocie do przyjętych rozwiązań prawnych w tym zakresie. Zarówno zasady odnoszenia poziomu odpadów do ich ilości w określonym przez ustawodawcę okresie, jak i brak rozgraniczenia na nieruchomości zamieszkałe i niezamieszkałe czy nieuwzględnienie pojawienia się na obsługiwanym przez firmę sklepu wielopowierzchniowego nie są okolicznościami, które organ mógłby badać w sytuacji, gdy ustawodawca nie przewidział żadnych możliwości miarkowania kar.

W ocenie sądu organ administracji I instancji w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie w sprawie, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a następnie – w oparciu o dane uzyskane od skarżącej – prawidłowo zastosował art. 9x ust. 2 w zw. z art. 9g ustawy o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach i w oparciu o przepisy rozporządzenia właściwie naliczył karę pieniężną za przekroczenie w 2014r. poziomu masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Nie było zatem żadnych podstaw, aby organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji.

W związku z powyższym zarzuty naruszenia art. 9x ust. 2 u.o.u.c.p. oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP, poprzez nałożenie kary administracyjnej bez uwzględnienia braku winy, w tym pominięcia okoliczności braku winy po stronie skarżącej należy uznać za bezpodstawne. Z kolei ocena zarzutu naruszenia art. 417 Kodeksu Cywilnego, poprzez wyrządzenie skarżącemu szkody w postaci nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy podmiot nakładający karę sam jest odpowiedzialny za zaistnienie podstawy do nałożenia kary, nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Na marginesie wskazać jedynie wypada, że stosownie do art. 9b ust. 1 u.o.c.p. działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2015r., poz. 584 ze zm.). Na podstawie art. 6 ust. 1 tej ustawy podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Natomiast stosownie do art. 18 ww. ustawy przedsiębiorca jest obowiązany spełniać określone przepisami prawa warunki wykonywania działalności gospodarczej. Powyższe oznacza, że przedsiębiorca powinien mieć świadomość, że niedopełnienie określonych warunków wykonywania działalności gospodarczej może pociągać za sobą szczególne obowiązki, w tym np. obowiązek zapłaty kary pieniężnej. Warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie odbierania odpadów komunalnych na terenie Gminy W., na podstawie art. 9g ustawy, były skarżącej znane, jako że wynikały z przepisów powszechnie obowiązujących. Skarżąca nie miała obowiązku odbierania odpadów komunalnych na terenie tej gminy. Podejmując się jednak tej działalności skarżąca winna była się liczyć ze skutkami niewywiązania się z warunków wynikających z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

W tym stanie rzeczy sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.

k.ż.