Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 410/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.1 par.1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art.134 par.1,art.145 par.1 pkt 1 lit.a,art.152,art.200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.2 ust.3 i 5,art.6 ust.1,art.14 ust.1,art.89 ust.1 pkt 2 i ust.2 pkt 2,art.129 ust.3,art.141
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Dnia 13 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2012 roku sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej kwotę 640 zł (sześćset czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego w O. na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i art. 207 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91, art. 129 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych wymierzył Spółce "O." z siedzibą w R. karę pieniężną w kwocie 12 000 złotych z tytułu urządzania gier na automacie JOKERS PLUS, typ bębnowy, nr fabryczny: "[...]", poza kasynem gry, w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, prowadzonym przez Spółkę "O." w lokalu Sklepu Spożywczo – Przemysłowego, mieszczącego się przy ulicy M. "[...]" w P. W uzasadnieniu organ podniósł, iż w toku prowadzonego uprzednio postępowania w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu o niskich wygranych, funkcjonariusze Urzędu Celnego w O. w dniu 22 kwietnia 2010 r. skontrolowali wskazany punkt gier i w ramach tej kontroli przeprowadzony został eksperyment polegający na odtworzeniu przebiegu gry na znajdującym się w lokalu automacie. Eksperyment ten wykazał, że zainstalowane w poddanym kontroli automacie oprogramowanie – implikujące zasady jego funkcjonowania, pozwala na prowadzenie gier, w których wartość stawki za udział w jednej grze osiąga wymiar 100 punktów kredytowych, odpowiadających równowartości kwoty 10 złotych. Tym samym, automat umożliwiał grę za stawki wyższe, niż dopuszcza to art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych. Powyższa okoliczność stanowiła podstawę zatrzymania niniejszego urządzenia w charakterze dowodu rzeczowego oraz zainicjowała postępowanie karnoskarbowe w sprawie urządzania i prowadzenia gier na automatach wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zatrzymany automat został poddany badaniu przez biegłego sądowego dysponującego niezbędną wiedzą specjalistyczną z zakresu budowy i funkcjonowania tego rodzaju urządzeń, którego opinia z dnia 4 grudnia 2010 r. w całej rozciągłości potwierdziła stan faktyczny ustalony uprzednio przez funkcjonariuszy Służby Celnej, a także ujawniła dodatkowe okoliczności świadczące o tym, że urządzenie to funkcjonuje w sposób naruszający obowiązujące wymogi prawne. W związku z powyższym, decyzją z dnia "[...]" cofnięto rejestrację przedmiotowego automatu. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w O. rozstrzygnięciem z dnia "[...]". Następnie wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 578/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę Spółki jako bezzasadną. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 23 września 2011 r. W ocenie organu cofnięcie rejestracji przedmiotowego automatu z powodu przekroczenia w tym urządzeniu wskazanych ustawą progów limitujących wartość jednorazowej wygranej oraz wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, oznacza, że automat ten nie spełnia warunków wskazanych w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, jaki i w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Zatem nie może być uznany za automat o niskich wygranych. Cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji równoznaczne jest z zakwestionowaniem statusu takiego urządzenia jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem do gier zdefiniowanym w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, który eksploatowany może być wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu i udzielonej przez ministra finansów koncesji, którą spółka "O." nie dysponowała. Jednocześnie niedozwolone jest urządzanie gier na tego rodzaju automacie w miejscu innym niż kasyno gry. Tymczasem przedmiotowy automat użytkowany był poza kasynem - w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, zlokalizowanym w Sklepie Spożywczo – Przemysłowym przy ulicy M. "[...]" w P. Zgodnie zaś z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej wynoszącej 12 000 zł od każdego automatu. Podkreślono przy tym, iż w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Mimo że zakwestionowane urządzenie użytkowane było w działającym legalnie punkcie gier na automatach o niskich wygranych, to jednak nie spełniało określonych prawem wymogów pozwalających na zaklasyfikowanie go do kategorii automatów o niskich wygranych. Zaznaczono również, iż przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie i ocena stanu faktycznego w kontekście ziszczenia się przesłanek przesądzających o zasadności wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, a nie rozstrzygnięcie kwestii zgodności lub niezgodności automatu do gier z warunkami rejestracji i wymogami określonymi w obowiązujących przepisach prawa. Kwestia ta znalazła bowiem ostateczne rozstrzygnięcie w decyzjach organów podatkowych obu instancji oraz w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka "O.", podnosząc zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez bezpodstawne uznanie, iż zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, podczas gdy spółka prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe świadczące o tym, że przebadany automat jest automatem do gier o niskich wygranych, a nadto spółka nie dokonała we wskazanym automacie żadnych zmian, które mogłyby skutkować utratą przez ten automat charakteru automatu "niskostawkowego". Zarzucono także naruszenie art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych poprzez dowolne uznanie, że wskazany automat nie spełnia wymogów technicznych przewidzianych dla automatów o niskich wygranych, nie spełnia zatem definicji automatów o niskich wygranych, a co za tym idzie, nie jest automatem o niskich wygranych, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z posiadanymi przez Spółkę i organ dokumentami urzędowymi. W związku z powyższym, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o błędne przekonanie, iż Spółka "O." naruszyła warunki udzielonego zezwolenia w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, tj. urządzała poza kasynem gry na automatach, które nie są automatami o niskich wygranych. Zebrany materiał dowodowy w ocenie spółki jest całkowicie sprzeczny z kompletną i dotychczas niepodważoną dokumentacją rejestracyjną. Podkreślono, iż sporny automat był kwalifikowany przez szereg instytucji i urzędów państwowych jako automat do gier o niskich wygranych i uzyskał pozytywną opinię jednostek badających, poświadczenie rejestracji przez Ministra Finansów i przeszedł kontrolę weryfikacyjną w punkcie gier. Jednocześnie wskazano, iż czyn z art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego, tj. urządzanie lub prowadzenie gier na automatach wbrew przepisom ustawy lub warunkom zezwolenia, jest czynem umyślnym, a tym samym, należało wykazać, że strona odwołująca świadomie uzyskała opinię niezgodną z prawdą lub też dokonała zmian w automacie.

Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, uznając, że zastosowano prawidłowe przepisy prawa materialnego przy zaistniałym stanie faktycznym. Organ odwoławczy wskazał, że organy podatkowe nie podważają faktu, iż Spółka "O." prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne zezwolenie (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia "[...]"), a punkt gier, w którym znajdował się przedmiotowy automat jest punktem gry wpisanym do załącznika nr 1 do wskazanej decyzji. Jednakże w związku z tym, że, jak ustalono w toku przeprowadzonego postępowania, na przedmiotowym automacie został przekroczony ustawowy próg limitujący wartość jednorazowej wygranej oraz wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, decyzją z dnia "[...]", utrzymaną następnie w mocy przez organ drugiej instancji, cofnięto rejestrację automatu przed jej wygaśnięciem w związku z niespełnianiem warunków określonych w ustawie. Skarga na powyższą decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w O., który stał się prawomocny od dnia 23 września 2011 r. Tym samym zostało potwierdzone, że przedmiotowy automat nie spełniał kryteriów warunkujących uznanie go za automat do gier o niskich wygranych. W ocenie organu cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji, w konsekwencjach swych równoznaczne jest z zakwestionowaniem statusu takiego urządzenia jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem do gier zdefiniowanym art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, który eksploatowany może być wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu i udzielonej przez ministra finansów koncesji. Tym samym oczywistym jest, że niedozwolone jest urządzanie gier na tego rodzaju automacie w miejscu innym niż kasyno gry, a więc również w punkcie gier na automatach o niskich wygranych. Zgodnie zaś z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w zw. z ust. 2 pkt 2, urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej wynoszącej 12 000 zł od każdego automatu. Organ nie może formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym przez Sąd w wyroku poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu wyrokowi w pełnym zakresie. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że zarówno wynik zakończonego prawomocną decyzją postępowania w sprawie cofnięcia rejestracji, jak i postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, które są postępowaniami administracyjnymi, nie jest uzależniony od kwestii umyślnego bądź nieumyślnego działania strony.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka "O.", żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zarzucając naruszenie:

- art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy decyzji organu I Instancji i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podlega ona uchyleniu pomimo, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

- art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy;

- art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona;

- art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a także ewentualnie art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną ich wykładnię i dowolne uznanie, że automat nie spełnia wymogów technicznych wymaganych dla automatów o niskich wygranych, nie spełnia zatem definicji automatu o niskich wygranych, a co za tym idzie nie jest automatem o niskich wygranych, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z posiadanymi przez Spółkę i organ dokumentami urzędowymi, zaś skarżąca nie dokonywała w badanym automacie żadnych zmian;

- art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez bezpodstawne uznanie, iż zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, podczas gdy Spółka prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe świadczące o tym, ze automat jest automatem do gier o niskie wygrane, a Spółka "O." nie dokonała żadnych zmian w automacie, mogących świadczyć o tym, iż automat przestał być automatem "niskostawkowym", natomiast w momencie cofnięcia poświadczenia rejestracji dla tego automatu, spółka nie urządzała już na nim gier;

- art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w zw. z § 4, § 5, § 8 i §10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych; art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Rzeczypospolitej Polskiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej oraz zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości poprzez zastosowanie przepisu art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, mimo, iż z powodu braku jego uprzedniej notyfikacji, narusza on przytoczone przepisy.

Podniesiono również, iż zastosowano przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały w sposób istotny naruszone przepisy postępowania administracyjnego.

Należy również podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jednakże nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze są zasadne.

Warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określa ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540, ze zm.), zwana w dalszej części uzasadnienia u.g.h. W myśl art. 2 ust. 3 powołanej ustawy grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości, a także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy ( art. 2 ust. 5 cytowanej ustawy). Działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.), przy czym urządzanie takich gier dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry (art. 14 ust. 1 u.g.h.). Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowi, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w takim przypadku wynosi 12 000 zł od każdego automatu (ust. 2 pkt 2). Natomiast przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł (art. 129 ust. 3 u.g.h.). Stosownie zaś do art. 141 u.g.h. w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129-140 gier na automatach w salonach gier na automatach (pkt 1), gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych (pkt.2) nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Jak wynika z akt sprawy organy orzekające w toku postępowania administracyjnego, na podstawie art.89 ust.1 pkt 2 oraz ust.2 pkt 2 u.g.h., nałożyły na skarżącą karę pieniężną w wysokości 12 000 złotych, uznając, że spółka dopuściła się naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, poprzez urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. Uzasadniając zasadność wydanych decyzji organy wskazały, że w toku toczącego się wcześniej postępowania w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu przeprowadzono eksperyment, który wykazał, że przedmiotowy automat umożliwia grę za stawki wyższe niż dopuszcza to art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Okoliczność ta była podstawą zatrzymania wskazanego automatu, a następnie poddania go badaniu przez biegłego sądowego, który w opinii z dnia 4 grudnia 2010r. stwierdził, iż urządzenie to funkcjonuje w sposób naruszający obowiązujące wymogi prawne i to w znacznie szerszym zakresie, niż ujawniono to podczas przeprowadzonej kontroli. W związku z powyższym, decyzją z dnia "[...] Naczelnik Urzędu Celnego w O. cofnął rejestrację przedmiotowego automatu do gier. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Spółkę "O." Dyrektor Izby Celnej w O. decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Następnie wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2011r., sygn. akt II SA/Ol 578/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Spółki "O." na decyzję organu drugiej instancji jako bezzasadną. Wyrok uzyskał klauzulę prawomocności w dniu 23 września 2011 r.

W świetle powyższych okoliczności organy uznały, że cofnięcie rejestracji przedmiotowego automatu z powodu przekroczenia w tym urządzeniu wskazanych ustawą progów limitujących wartość jednorazowej wygranej oraz wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze oznacza, że nie spełnia on warunków wskazanych zarówno w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, jak i w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, nie może zatem być uznany za automat o niskich wygranych, legalnie eksploatowany w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, gdyż sprzeciwiają się temu obowiązujące w tym zakresie normy prawa materialnego. W ocenie organów cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji równoznaczne jest z zakwestionowaniem statusu takiego urządzenia jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem do gier zdefiniowanym w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, który może być eksploatowany wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu i udzielonej przez Ministra Finansów koncesji, którą spółka "O." nie dysponowała. Ponieważ sporny automat użytkowany był poza kasynem, tj. w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, a urządzanie gier na tego rodzaju automacie w miejscu innym niż kasyno gry jest niedozwolone, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. została nałożona na skarżącą spółkę kara pieniężna.

W ocenie Sądu zaprezentowana przez organy argumentacja jest wadliwa. Należy przede wszystkim podkreślić, iż w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu o niskich wygranych JOKERS PLUS, typ bębnowy, nr fabryczny: "[...]", rozpoczął się spór pomiędzy Spółką "O.", a organami administracji publicznej, który został zakończony prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 578/11. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 23 września 2011 r. Przy czym z akt sprawy wynika, że w momencie uprawomocnienia się wskazanego wyżej wyroku skarżąca spółka nie urządzała już gier na spornym automacie. Organ drugiej instancji wskazał bowiem w zaskarżonej decyzji, że ustalenia eksperymentu przeprowadzonego w dniu 22 kwietnia 2010r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w O. stanowiły podstawę zatrzymania automatu. Fakt ten potwierdza również opinia biegłego z dnia 4 grudnia 2010 r., z której jasno wynika, iż badany automat do gry znajdował się w magazynach Urzędu Celnego w O. Należy zatem stwierdzić, iż od momentu zatrzymania automatu spółka przestała go eksploatować, a zatem wyłączenie z użytkowania automatu do gier JOKERS PLUS, typ: bębnowy, nr fabryczny: "[...]" nastąpiło znacznie wcześniej niż decyzja o cofnięciu poświadczenia rejestracji z dnia "[...]" stała się ostateczna.

W ocenie Sądu dopiero po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 23 sierpnia 2011r. oddalającego skargę na decyzję o cofnięciu poświadczenia rejestracji automatu, a więc z chwilą ostatecznego rozstrzygnięcia sporu co do charakteru spornego automatu (tzn. czy było to urządzenie do gier o niskich wygranych), skarżąca mogła mieć pewność, że jej stanowisko jest błędne, a wtedy automat ten już był wyłączony z eksploatacji i nie urządzano na nim gier. Nie było więc podstaw do nałożenia kary.

Jednocześnie należy zauważyć, że w czasie, kiedy przedmiotowy automat był faktycznie użytkowany w Sklepie Spożywczo – Przemysłowym przy ulicy M. "[...]" w P., skarżąca spółka dysponowała jeszcze ważnym poświadczeniem rejestracji o nr "[...]" i pozostałą dokumentacją, uprawniającą ją do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należy stwierdzić, iż nie ma podstaw do zastosowania wobec skarżącej Spółki sankcji w postaci kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, bowiem w czasie faktycznej eksploatacji przedmiotowego automatu Spółka "O." spełniała wszystkie wymogi prawne, w tym dysponowała zezwoleniem, niezbędnym do jego funkcjonowania. Tym samym, Spółka działała w oparciu o legalne, pozostające w obrocie prawnym dokumenty, wydane przez właściwe organy.

Należy przy tym zauważyć, iż nałożenie kary pieniężnej za działanie obejmujące okres, w którym Spółka dysponowała wszelką niezbędną dokumentacją, w tym aktem prawnym organu poświadczającym rejestrację automatu, narusza zaufanie do organów władzy i obowiązującego aktualnego porządku prawnego, godząc w konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawa, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą ma bowiem prawo zakładać, że jeżeli uzyskał wymaganą prawem dokumentację, w tym określone w ustawach zezwolenia, to dopóki akty te nie zostaną prawomocnie wyeliminowane z obrotu prawnego, działalność ta jest zgodna z prawem i nie może prowadzić do jego ukarania.

Reasumując powyższe rozważania, należy stwierdzić, iż stosowanie sankcji w postaci kary pieniężnej za eksploatację automatu, która de facto miała miejsce w oparciu o funkcjonujące jeszcze w obrocie prawnym zezwolenie oraz wymaganą dla takiego działania dokumentację, stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego.

Zatem skarga w części odnoszącej się do niezasadności nałożenia kary pieniężnej jest w ocenie Sądu uzasadniona. Natomiast zarzuty dotyczące bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych wobec braku ich notyfikacji, podnoszone już były przez skarżącą spółkę w sprawie II SA/Ol 578/11, w której skargę oddalono. W związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji z innych przyczyn (braku podstaw do nałożenia kary), zarzuty te pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.

Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 wskazanej ustawy.