Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1583/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Mirosław Bator Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Wojewody z dnia 14 października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2004 r., znak [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. Starosta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Telefonii Cyfrowej [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości P. –M. , na działce nr 1 . W uzasadnieniu wskazał, że projekt budowlany pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jest kompletny , spełnia wymogi formalne, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, zaś stosownie do przedłożonego raportu inwestycja nie naruszy wymogów wynikających z przepisów o ochronie środowiska.

Na skutek odwołań J.S. , K.T. , J.G. i S.S. , Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., znak [...], na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 138 § 2 k.p.a. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wydając decyzję kasacyjną uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło przedwcześnie, wymaga powtórnego zbadania sprawy i uzupełnienia materiału dowodowego.

Po analizie zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ drugiej instancji wskazał, że w terenie, gdzie położona jest działka nr 1, oznaczonym na rysunku plany symbolami [...] możliwa jest jedynie budowa infrastruktury towarzyszącej, przez którą należy rozumieć infrastrukturę techniczną służącą obsłudze zabudowy lokalnej. Przedmiotowy maszt nie ma takiego charakteru, albowiem projektowana stacja bazowa jest elementem systemu łączności bezprzewodowej GSM, służącym do transmisji sygnału w całym systemie sieci stacji bazowych nadawczo-odbiorczych. Lokalizacja przedmiotowej stancji bazowej, będącej inwestycją z zakresu infrastruktury technicznej o znaczeniu ponadlokalnym na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami [...] nie jest zgodna z jego ustaleniami.

Inne stwierdzone uchybienia dotyczyły prawidłowości ustalenia kręgu stron, zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu, ustosunkowania się do zgłoszonych zarzutów , konieczności uściślenia raportu oraz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, przy czym kwestia te Wojewoda uznał za wtórne w stosunku do wymagającego ponownego rozstrzygnięcia zagadnienia zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., znak [.,..] , na podstawie art.35 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo Budowlane (tekst jednolity w Dz. U. z 2003r Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) oraz na podstawie art.104 k.p.a. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Telefonii Cyfrowej [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości P. ( Kategoria obiektu XXIX) na działce nr 1 .

Orzekając w ten sposób wyjaśnił, że wniosek inwestora został ponownie rozpatrzony w związku z uchyleniem pozwolenia na budowę z dnia 25 października 2004r. przez organ drugiej instancji.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ jest zobowiązany do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Gmina P. posiada miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi P. ([...]), zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z dnia 6 sierpnia1999 r. (Dz. Urz. Województwa [...] ). Zgodnie z jego ustaleniami działka nr 1 na której przewidziana jest inwestycja leży w terenie oznaczonym symbolami [...] przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, pensjonatową, związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą w tym rolniczą oraz niezbędne ulice dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną. W związku ze wskazaniami Wojewody, że inwestycja jest niezgodna z zapisami powyższego planu nałożono na inwestora w postanowieniu z dnia 1 kwietnia 2005r., znak [...], obowiązek uszczegółowienia celu inwestycji i znaczenia jej dla obszaru lokalizacji. Z załącznika graficznego dołączonego do pisma inwestora z dnia 31 maja 2005 r. wynika, że lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej swym zasięgiem obejmuje wsie sąsiednie, między innymi G. , M. oraz C. , a więc ma znaczenie ponadlokalne. Należy zatem uznać, że lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości P.-M. nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem nie jest towarzyszącą infrastrukturą techniczną, co skutkuje odmową wydania pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji wniosła w terminie Telefonia Cyfrowa [...] Sp. z o. o. w W. , w którym domagała się jej uchylenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia .

W uzasadnieniu odwołania wskazywała, że jako podstawę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę organ powołał zapis decyzji Wojewody z dnia [...] lutego 2005r., w której poddano w wątpliwość możliwość realizacji projektowanej inwestycji w kontekście ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Organ odwoławczy skierował więc sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Starostę który jednak wątpliwości Wojewody potraktował jako jednoznaczną interpretację ustaleń planu i odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. Prezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko jest błędne i w sposób zawężający interpretuje ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak bowiem wynika z planu , tereny [...] oznaczone zostały symbolami [...] i przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, pensjonatową , związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą w tym rolniczą oraz niezbędne ulice dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną. Organ pierwszej instancji przyjął - nie podając uzasadnienia swojego stanowiska, że towarzysząca infrastruktura techniczna określona w planie ma być interpretowana w ten sposób, iż jej realizacją jest możliwa tylko w przypadku zaspokajania potrzeb mieszkańców wsi P. Z takim stanowiskiem trudno się zgodzić.

Zdaniem skarżącej, tekst planu nie precyzuje zasięgu infrastruktury technicznej (inaczej mówiąc nie ogranicza jej tylko do terenu wsi), a tym samym nie można stosować interpretacji ścieśniającej, polegającej na uznaniu, że infrastruktura ma zaspakajać tylko potrzeby lokalnej społeczności. Interpretacji zapisów planu dokonanej przez organ pierwszej instancji nie można uznać za słuszną również z tego powodu, że z tekstu planu w żaden sposób nie wynika, aby zapisy o zabudowie mieszkaniowej i pensjonatowej odczytywać łącznie z zapisami o infrastrukturze technicznej. Zaakceptowanie interpretacji organu pierwszej instancji doprowadzi do sytuacji, że na terenie wsi stanie się niemożliwa realizacja jakiejkolwiek infrastruktury technicznej o charakterze liniowym, co przy obecnej technice sprawi , że miejscowość będzie enklawą odciętą od świata bez możliwości rozwoju. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest elementem infrastruktury. Okoliczność ta sprawia, że nie można jej realizacji uznać za sprzeczną z planem, gdyż jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 września 1998r., sygn.akt IV SA 1535/97, zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie infrastruktury technicznej takiej jak kanalizacja sanitarna i deszczowa, sieć wodociągowa, gazowa, energetyczna i telefoniczna nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla danego terenu przewiduje realizację zabudowy mieszkaniowej. Skoro zdaniem organu pierwszej instancji nie jest możliwe udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej, bowiem swoim zasięgiem obejmuje sąsiednie wsie, to należałoby odpowiedzieć na pytanie czy jest możliwe udzielenie pozwolenia na budowę lub rozbudowę sieci telefonicznej stacjonarnej. Zarówno stacja bazowa, jak i odcinek sieci telekomunikacyjnej są fragmentami całego systemu łączności obejmującego swoim zasięgiem nie tylko konkretną miejscowość lecz cały świat i służą zaspokojeniu potrzeb społeczności lokalnej w łączność publiczną. Pojęcie łączności publicznej odnosi się do spraw związanych ze świadczeniem szeroko rozumianych usług telekomunikacyjnych. Zarówno wnioskodawca, jak i Telekomunikacja Polska działają na podstawie tej samej ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne. Mając na uwadze obowiązującą równość wszystkich podmiotów wobec prawa, strona skarżąca ma prawo oczekiwać pozytywnego załatwienia wniosku. Nadto, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na wskazanym terenie zabudowę pensjonatową, a zatem zakłada się rozwój zabudowy związanej z wypoczynkiem. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest ściśle związana z określoną w planie miejscowym funkcją tego terenu bowiem umożliwia bezpośrednią łączność osobom przebywającym w pensjonatach, o których mowa w planie.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2005 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane ( tekst jednolity z 2003 r. Dz. U. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wskazał, że w zaskarżonej decyzji słusznie podniesiona została kwestia niezgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami Uchwały Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] sierpnia 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi P. ([...]) w Gminie P. Przedmiotowy plan dla terenu oznaczonego symbolami [...], na obszarze którego projektowana jest inwestycja, w § 6 podaje: "Tereny [...] (...), przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową pensjonatową związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą w tym rolniczą oraz niezbędne ulice dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną ". Ustalenia tego planu dopuszczają więc w obszarze lokalizacji projektowanej inwestycji przeznaczenie terenu m.in. pod infrastrukturę techniczną, ale tylko o charakterze towarzyszącym. Do infrastruktury technicznej zalicza się między innymi infrastrukturę telekomunikacyjną. Zgodnie z ustawą z dnia 16 lipca 2004 r. -Prawo telekomunikacyjne, do infrastruktury telekomunikacyjnej zaliczono – urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Projektowaną inwestycję należy więc bezsprzecznie zakwalifikować jako infrastrukturę techniczną. Pojęcie infrastruktury towarzyszącej należałoby rozumieć jako infrastrukturę techniczną służącą obsłudze zabudowy lokalnej ( istniejącej i możliwej do usytuowania na podstawie obowiązującego planu zagospodarowania). Celem jednak sprawdzenia zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem, należy dokonać rozważań odnośnie kwalifikacji zasięgu tego przedsięwzięcia. Jak już wspomniano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wykazany przez inwestora w aktach sprawy zasięg działania projektowanej stacji bazowej obejmuje obszar o charakterze ponadlokalnym. Biorąc pod uwagę, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest elementem systemu łączności bezprzewodowej, służącym do transmisji sygnału w całym systemie stacji bazowych nadawczo-odbiorczych, projektowana inwestycja jest więc inwestycją o zasięgu ponadlokalnym.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że w § 17 planu ustalono zasady wyposażenia w system telekomunikacyjny zastrzegając iż " z uwagi na ochronę krajobrazu należy stosować przewody podziemne ". Tak sformułowany warunek stanowi dodatkową przesłankę, która sugeruje, że w zamyśle twórcy planu, ze względu na konieczność zachowania walorów krajobrazowych, w obszarze wsi P. (część [...]), nie jest możliwe w zakresie infrastruktury telekomunikacyjnej, lokalizowanie obiektów takich jak słupy, a tym bardziej wieże nadawczo - odbiorcze . W skład projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej wchodzi zaś wieża antenowa.

Wobec niespełnienia jednego z podstawowych wymogów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę, wskazanego w art. 35.1.1 ustawy Prawo budowlane, dotyczącego zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ma możliwości udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2005 r., znak [...], [...] Sp. z o.o. w W. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżąca zarzucała, że zarówno Starosta, jak i Wojewoda dokonali niezgodnej z prawem, zawężającej interpretacji przepisów prawa telekomunikacyjnego oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie stanowisko organów administracji sprzeczne jest też z zasadą wolnej konkurencji. Niezbyt przekonujące są argumenty o rozróżnieniu infrastruktury technicznej na lokalną i inną. Jest natomiast oczywistym, że stacja bazowa telefonii komórkowej PTC zaspokaja potrzeby mieszkańców P. w takim samym stopniu jak TP S.A., która otrzymała na założenie instalacji technicznych wszelkie możliwe zezwolenia. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pozwala na inwestycje w postaci infrastruktury technicznej, mającej służyć zabudowie mieszkaniowej i pensjonatowej, to wynika z niego jednoznacznie, że ma też służyć osobom przebywającym w pensjonatach, czyli obsłudze gości. Stanowisko organów administracji jest także sprzeczne z poglądami, prezentowanymi przez sądy administracyjne w wyrokach z dnia 4 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1535/97 i 22 kwietnia 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 813/04. Wojewoda z zapisów w planie wywodzi zbyt daleko idące wnioski i dokonuje nadinterpretacji. Dotyczy to rozważań odnośnie § 17 planu. Skarżąca we wniosku nie wskazywała, że przewody zasilające stację będą prowadzone linią napowietrzną, a zatem rozważania na ten temat są zupełnie chybione.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 §1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania, skargę należy uznać za bezzasadną.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Wniosek inwestora dotyczył budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości P.-M. , na działce nr 1 . Inwestycja obejmować miała budowę wieży antenowej H-50 wraz z pomostami obsługowymi oraz komunikacją i kontenerem. Pięćdziesięciometrowa stalowa, ocynkowana ogniowo wieża antenowa miała zostać posadowiona na kotwach żelbetowych o wymiarach płyt stóp fundamentowych 4,5x4,5x06m, usytuowanych na głębokości 3 m poniżej projektowanego poziomu terenu, posiadać przekrój poprzeczny trójkątny o zmiennej zbieżności. Na wierzchołku wierzy miał zostać zainstalowany maszt antenowy oraz 5 anten nadawczo-odbiorczych zawieszonych na wysokości 51 m npt., cztery anteny linii radiowej o średnicy 0,6m zawieszone na wysokości odpowiednio 51,8 m npt., 52 m npt., 51,8 m npt., 51,8 m npt. i 1 antena linii radiowej o średnicy 1,2 m zawieszona na wysokości 50,6 m npt. Żelbetowy kontener firmy [...]wymiarach 2,50x3 – 2x2,6 m miał zostać posadowiony na ławach fundamentowych żelbetowych o wymiarach 400x2500x1300 mm.

Skarżąca nie kwestionuje prawidłowości ustaleń organów pierwszej i drugiej instancji, w myśl których na obszarze stanowiącym teren zamierzonej inwestycji obowiązywała w dacie wydania kolejnych decyzji Uchwała Nr [...] Rady Gminy P. z dnia 6 sierpnia 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi P. ( [...]) w Gminie P. (Dz. Urz. Województwa [...]), jak również, że działka nr 1 w myśl postanowień tej uchwały znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku planu powyższego symbolem [...].

Powyższe ustalenia jako bezsporne i nie budzące także zastrzeżeń w ramach kontroli wydanych w sprawie decyzji pozostawia się poza szerszymi rozważaniami.

Z § 3 ust. 1 powyższej uchwały wynika, że na rysunku planu wyodrębniono tereny mieszkaniowe , oznaczone symbolami : [...] których dotyczy § 6. Przy użyciu stosownych symboli wyznaczono nadto tereny : usług i administracji specjalnej ; usług turystycznych ; działalności gospodarczej ; otwarte, rolne ; otwarte, leśne ; dróg, ulic i parkingów ; oczyszczalni ścieków ; projektowanego cmentarza oraz jego stref ochronnych, których dotyczą regulacje zawarte odpowiednio w § 7- § 9, §11- §13, §15 i §19. W myśl § 3 ust. 2, w planie określono także zasady wyposażenia w systemy infrastruktury technicznej i komunalnej, przy czym telekomunikacji dotyczy § 17.

Cechą charakterystyczną powyższe uchwały jest to, że w poszczególnych jej postanowieniach odróżnia się pojęcia " infrastruktury technicznej " oraz " infrastruktury technicznej towarzyszącej " , jak również wprowadza pojęcia " urządzeń związanych z infrastrukturą techniczną", " obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną " oraz " urządzeń i obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną ". Żadnego z tych pojęć nie zdefiniowano, przy czym użycie przymiotnika - " towarzysząca " , stanowi o zawężeniu zbioru elementów przynależnych do pojęcia " infrastruktury technicznej ".

Przy braku szczególnych uwarunkowań, co do zasady, pojęcia używane w języku prawnym należy wykładać dynamicznie, uwzględniając zmiany znaczeniowe zachodzące na przestrzeni czasu w systemie prawnym. Takie podejście zaś uzasadnia wzgląd na spójność systemu prawnego oraz aktualności i wykonalność norm tworzących go w danym czasie. Niżej prezentowana wykładnia przepisów obowiązujących w dacie orzekania w sprawie niniejszej przez organy administracji publicznej uwzględnia takie właśnie założenie, co dotyczy także przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony w 1999r.

W art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U Nr 80, poz. 717 z późn. zm. ) zdefiniowano pojęcie "uzbrojenia terenu", przez które należało rozumieć urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Ten ostatni przepis z stanowił zaś, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Typowe znaczenie pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej nie obejmuje zatem innego rodzaju budowli. Definicję obiektów budowlanych i ich rodzajów zawarto w art. 3 pkt 1- 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zaś znajdując one zastosowanie także przy wykładni postanowień planu z uwagi na ścisły związek przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dalszym etapem inwestycyjnym, któremu one służą.

Uwzględniając te definicje, zarówno projektowana wieża antenowa, jaki posadowiony na fundamentach kontener stanowią budowle i są obiektami budowlanymi. Nie mieszczą się one jednak w katalogu przewidzianym w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami albowiem nie stanowią budowanych pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń telekomunikacyjnych.

Paragraf 6 uchwały stanowi o przeznaczeniu oraz zasadach zabudowy zagospodarowania terenów mieszkaniowych wymienionych w ust. 1, w tym terenu M. , oznaczonej symbole [...] § 6 ust. 2 wynika, że tereny [...] , przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową, pensjonatową, związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą, w tym rolniczą oraz niezbędne ulice dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną. W dalszej części § 6 ust. 2 tej regulacji, w pkt 1 – 9 ustalono zasady zabudowy i zagospodarowania powyższych terenów.

Analiza powyższych ustaleń wskazuje po pierwsze na dążenie uchwałodawcy do stworzenia na terenach mieszkaniowych odpowiednich warunków umożliwiających codzienny, weekendowy, czy urlopowy wypoczynek, o czym świadczy : wprowadzenie dużej powierzchni działek budowlanych przy podziale terenu, relacja wskaźników powierzchni zabudowy oraz powierzchni, którą należy przeznaczyć pod zieleń wypoczynkową lub użytkową, sposób zagospodarowania działek pensjonatowych jako ogrodów wypoczynkowych, wymóg realizacji niskiej zabudowy ( do 11 m dla budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych i pensjonatowych oraz do 9 m dla budynków gospodarczych i pomocniczych), wprowadzenie ograniczeń przy dopuszczonej równolegle zabudowie usługowej do nieuciążliwej, jak również powiązań komunikacyjnych do budowy ulic dojazdowych - a nie dróg - i to niezbędnych, jak również w zakresie infrastruktury technicznej, zawężenie jej do infrastruktury technicznej towarzyszącej.

Analiza ta wskazuje po wtóre na dążenie uchwałodawcy do zachowanie walorów krajobrazowych przestrzeni, jak również tradycji P. w formie architektonicznej budynków.

W tym właśnie kontekście należy dokonać wykładni pojęcia " infrastruktura techniczna towarzysząca " .

Skoro drogi - ograniczone do niezbędnych ulic - ujęto w § 6 ust. 2 planu odrębnie, " pojęcie infrastruktury technicznej towarzyszącej " oznacza w tym przepisie jedynie towarzyszące, a więc służące wyłącznie potrzebom konkretnej zabudowy w tym obszarze uzbrojenie terenu, tj. budowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. W tym zakresie należy też dążyć z uwagi na ochronę krajobrazu do realizacji preferencji wprowadzonych w § 16 pkt 2 i § 17 pkt 3 dla elektrycznych sieci kablowych i telekomunikacyjnych przewodów podziemnych.

Zważyć należy dalej, że pojęcie " infrastruktury technicznej towarzyszącej " pojawia się w ustaleniach planu jedynie dla terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe, zaś inne regulacje upoważniają do jego dalszego zawężenia. Istotnym jest bowiem to, że w ramach powyższych ustaleń nie ma mowy o dopuszczeniu zagospodarowania terenu pod budowę urządzeń związanych z infrastrukturą techniczną - jak np. w § 11 ust. 2 pkt 1 c na terenach rolnych, oznaczonych symbolem [...] . Nie ma tu również mowy o dopuszczeniu zagospodarowania terenu pod budowę urządzeń i obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną - jak np. w § 11 ust. 3 pkt 1 c na terenach rolnych o podwyższonym reżimie ochrony, oznaczonych symbolem [...] lub w § 11 ust. 5 pkt 1 c na terenach zieleni w tym użytków rolnych o podwyższonym reżimie ochrony i nadrzecza oraz w § 11 ust. 6 pkt 1 c przy terenach zieleni o wysokim reżimie ochrony, albo też w § 12 ust. 2 pkt 1 na terenach w większych kompleksach, oznaczonych symbolem [...] leśnych , a także w § 12 ust. 3 na terenach leśnych o małej powierzchni - w tym lasów, stanowiących obudowę potoków, oznaczonych symbolem [...]

Takie rozróżnienie nie może zostać uznane za przypadkowe, przy czym wskazuje ono dodatkowo, że na terenach przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe plan nie dopuszcza w szczególności budowy obiektów budowlanych takich jak maszty antenowe i z nimi związane budowle.

Bezzasadnie upatruje skarżąca naruszenia przepisów prawa telekomunikacyjnego, czy wolnej konkurencji w zawężającej interpretacji postanowień przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części, która dotyczy przecież terenów mieszkaniowych. Wręcz przeciwnie, taka wykładnia pozostaje w zgodzie z zasadami planowania i zagospodarowaniu przestrzennego, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , w tym wymogami ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju. Z uwzględnieniem tych zasad przedmiotowy plan dopuszcza bowiem realizację objętej wnioskiem stancji bazowej telefonii komórkowej która ma służyć nie tylko mieszkańcom gminy P. np. na terenach otwartych, rolnych i terenach otwartych, leśnych. Uprzednio analizowane postanowienia dla terenów oznaczonych symbolem [...] powyższego planu wskazują jednoznacznie, że stacja bazowania telefonii komórkowej nie jest typowym elementem infrastruktury technicznej towarzyszącej terenom mieszkaniowym, nie harmonizuje ona z otoczeniem pod względem architektonicznym i wręcz zaburza ład przestrzenny wprowadzony na tym obszarze.

Uwzględniając powyższe należy uznać za prawidłową ocenę przedmiotowej inwestycji prezentowaną już decyzji kasacyjnej Wojewody z dnia [...] lutego 2005 r., znak [...], której wydanie uzasadniały także inne uchybienia dostrzeżone przez organ odwoławczy. Analogiczna uwaga dotyczy także decyzji Starosty decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., znak [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody z dnia [...] października 2005 r., znak [...]. Naruszenie przepisów postępowania związanych z wydaniem tych aktu administracyjnego dotyczy art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz zasad z art. 8 k.p.a. i 11 k.p.a., co wiąże się z brakiem kompleksowej, uwzględniającej wszelkie istotne postanowienia wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest jednak tak, by w powyższych decyzjach nie wyjaśniono w ogóle podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, dokonana w nich wykładnia planu pozostaje w zgodzie z jego postanowieniami i akcentuje trafnie różnice między infrastrukturą i infrastrukturą towarzyszącą. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, zaś występujące uchybienia przepisom postępowania nie stanowią podstawy jego wznowienia oraz nie miały wpływu na wynik sprawy. Zważywszy, że przeprowadzona w ramach obowiązków wynikających z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego kontrola ujawniła sprzeczność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która nie podlega konwalidacji rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji należy uznać za trafne.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyrku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.