Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1376/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność par 1 ust 2 zaskarżonej uchwały
określono, że zaskarżona uchwała nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 18 , art. 40
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art., 15 , art. 19 , art. 24
journal: Dz.U. 2001 nr 72 poz 747
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Olkuszu na uchwałę Rady Gminy Trzyciąż z dnia 25 sierpnia 2006 r. nr XLIX/238/2006 w części § 1 ustęp 2 w przedmiocie zatwierdzenia opłat za wodę pobieraną z urządzeń I. stwierdza nieważność § 1 ustęp 2 zaskarżonej uchwały; II. stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie określonym w punkcie I wyroku nie może być wykonywana.


UZASADNIENIE

W dniu 25 sierpnia 2006 r. Rada Gminy Trzyciąż zatwierdziła, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. ) oraz art. 24 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2001 r. Nr 72, poz. 747 z późn. zm.), uchwałą Nr XLIX/238/2006 opłaty za wodę pobieraną z urządzeń zaopatrzenia w wodę.

Zgodnie z § 1 pkt 1 ww. uchwały zatwierdzono opłatę za 1 m3 wody pobieranej z urządzeń wodociągowych w określonej tym przepisem wysokości uzależnionej od kategorii odbiorcy.

Stosownie do § 1 ust. 2 ww. uchwały ustalono wysokość opłaty przyłączeniowej do sieci wodociągowej w wysokości 1000 zł (wraz z kwotą podatku VAT) obejmującą: zatwierdzenie dostarczonej i wykonanej przez Odbiorcę usług dokumentacji technicznej przyłącza wodociągowego, wykonanie włączenia do głównego rurociągu z wykorzystaniem materiałów własnych Przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, montaż wodomierza głównego na przygotowanym uprzednio przez Odbiorcę usług podejściu (koszt wodomierza obciąża Przedsiębiorstwo), odbiór techniczny wykonanego przez Inwestora przyłącza oraz założenie ewidencji odbiorcy usług. § 2 ww. uchwały wskazał na sposób określenia ilości pobieranej wody.

W § 3 zawarty został przepis derogujący obowiązywanie poprzedniej uchwały określającej opłaty za wodę pobieraną z urządzeń zaopatrzenia w wodę. § 4 wskazał na powierzenie wykonywania uchwały organowi wykonawczemu Gminy Trzyciąż, a § 5 zawiera określenie dotyczące daty wejścia w życie uchwały (w terminie 14 dni od daty ogłoszenia w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym).

Pismem z dnia 21 października 2010 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Olkuszu wniósł skargę na ww. uchwałę, domagając się stwierdzenia jej nieważności i precyzując na rozprawie, że żądanie dotyczy jedynie stwierdzenia nieważności § 1 ust. 2 ww. uchwały, czyli w zakresie dotyczącym ustalenia opłaty przyłączeniowej. W skardze tej zarzucono naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. ) oraz art. 24 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2001 r. Nr 72, poz. 747 z późn. zm.) – poprzez uznanie, że przepisy te stanowią podstawę prawną nałożenia w drodze uchwały obowiązku ponoszenia opłat za podłączenie do gminnej sieci.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zawarte w zaskarżonej uchwale przepisy nie mogą stanowić podstawy do nałożenia obowiązku ponoszenia opłat za podłączenie do gminnych sieci wodociągowych lub kanalizacyjnych.

W ocenie strony skarżącej zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, gdyż nosi znamiona aktu prawa miejscowego, tzn. posiada cechę ogólności – generalności, abstrakcyjności, określa adresata - poprzez wskazanie jego cech nie wymieniając go z nazwy, dyspozycja określa postępowanie adresata i ma zastosowanie do wielu powtarzalnych okoliczności, stanowi podstawę do obliczenia i ustalenia wysokości opłaty za każdorazowe podłączenie się do gminnej sieci wodociągowej.

W dalszej części skargi wskazano, że w polskim systemie prawnym żaden przepis nie daje gminie uprawnień do ogólnego wprowadzania opłat w drodze regulacji prawnych powszechnie obowiązujących. Przepisem takim nie może być powołany w podstawie kwestionowanej uchwały art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, który określa jako wyłączne zadanie rady gminy ustalanie podatków i opłat lokalnych. Artykuł ten jest regulacją prawa ustrojowego.

Prokurator podniósł, że ustalona zakwestionowaną uchwałą opłata ma cechy jednostronnie nałożonej na obywateli daniny publicznej. Była ona wymuszana obowiązującymi standardami życiowymi i obowiązkiem wynikającym z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakazującym podłączanie nieruchomości do istniejącej kanalizacji sanitarnej. Tymczasem w okresie uchwalania przedmiotowej uchwały nie było przepisów ustawowych, które upoważniałyby gminę do wprowadzenia takiej opłaty. Zaskarżona uchwała nie określa zasady korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Trzyciąż wniosła o jej oddalenie. Wskazano, że zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego. Jest ona jedynie taryfą w rozumieniu art. 24 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2001 r. Nr 72, poz. 747 z późn. zm.) o czym świadczy jej treść i wskazana podstawa prawna. Takiej treści uchwała reguluje jedynie relacje między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a organem gminy, co wyklucza uznania jej za akt generalny. Skutkiem tego nie można obecnie stwierdzić nieważności tejże uchwały, ponieważ minął okres 1 roku od daty jej podjęcia. Uchwała ta została uchylona inną uchwałą Rady Gminy Trzyciąż z dnia 5 września 2007 r. Nr XIII/50/2007. Zaskarżyć skutecznie można jedynie uchwały obowiązujące w dacie wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę aktów prawa miejscowego stanowionych przez organy jednostek samorządu terytorialnego. Kontrola Sądu ogranicza się do zbadania, czy organ jednostki samorządu terytorialnego uchwalając dany akt prawny działał zgodnie z przepisami prawa w zakresie objętym granicami danej sprawy.

Ponieważ skarga dotyczy jedynie § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały, stąd przedmiotem tej sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena zgodności z prawem § 1 ust. 2 ww. Rady Gminy Trzyciąż.

Tak wniesiona skarga zasługuje uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, a tym samym jej późniejsze uchylenie nie stanowi przeszkody przed rozpoznaniem skargi na dany akt.

Sąd nie podziela stanowiska Rady Gminy, że zaskarżona uchwała jest jedynie aktem wewnętrznym (aktem wewnętrznego kierownictwa, skierowanym tylko do przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego). Uchwała Rady Gminy Trzyciąż z dnia 25 sierpnia 2006 r. jest przepisem prawa miejscowego, zawiera ona bowiem normy generalne, skierowane również mieszkańców Gminy Trzyciąż, których gospodarstwa domowe będą mogły być podłączone do gminnej sieci wodociągowej. Każde odłączenie gospodarstwa domowego do sieci wodociągowej obarczone było obowiązkiem (a nie jedynie dobrowolnością) uiszczenia stosownej opłaty za "przyłączenie do sieci wodociągowej". Adresat tej uchwały został określony generalnie i jest nim każde przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne oraz mieszkańcy gminy zamierzający przyłączyć swoje obiekty do gminnej sieci wodociągowej.

Ponadto, zgodnie z jej § 5 uchwała ta weszła w życie po jej opublikowaniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym, w którym publikuje się akty prawa miejscowego albo inne akty, których obowiązek publikacji wynika z odrębnych przepisów. Ani ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), ani przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowych odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2001 r. Nr 72, poz. 747 z późn. zm. – w wersji obowiązującej w dacie podjęcia uchwały w tej sprawie), zwanej dalej w skrócie "ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę", ani też art. 13 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 62, poz. 718 z późn. zm.) nie przewidywały odrębnej podstawy do publikowania zaskarżonej uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym, tym samym fakt opublikowania takiej uchwały zawierającej normy abstrakcyjne i generalne dodatkowo potwierdza zakwalifikowanie jej do kategorii aktów prawa miejscowego.

Skarga została złożona przez prokuratora, co oznacza, że nie musiała być poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia (art. 52 § 1 P.p.s.a.), jej wniesienie nie było też ograniczone żadnym terminem, gdyż skarga dotyczy aktu prawa miejscowego (art. 53 § 3 P.p.s.a.).

Zaskarżona uchwała w zakresie objętym tą sprawą zawiera regulację dotyczącą opłaty przyłączeniowej do sieci wodociągowej (§ 1 pkt 2 uchwały).

Opłata ta w tym zakresie w jakim opisano ją w § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały - została nałożona bez podstawy prawnej. Jest więc ona sprzeczna z prawem w rozumieniu art. 91 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, co wypełnia przesłankę do stwierdzenia jej nieważności w tej części.

Kompetencje gminy w zakresie stanowienia prawa miejscowego określają przepisy rozdziału 4 ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie do treści art. 40 ust. 1 tejże ustawy, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego jedynie na podstawie upoważnień ustawowych.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę rada gminy zatwierdza taryfę. Taryfa zaś jest – stosownie do art. 2 pkt 12 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę - zestawieniem ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania.

Należy przy tym stwierdzić, że sam § 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały wyraźnie posługuje się pojęciem opłaty przyłączeniowej w stałej wysokości, którą pobiera przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne od podmiotów zamierzających przyłączyć się do gminnej sieci wodociągowej.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 17 maja 2002 r. (sygn. I SA 2793/01, LEX nr 149541), w myśl którego przepisy art. 19 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę nie dają radzie gminy uprawnienia do wprowadzenia odpłatności za zamiar przyłączenia poszczególnych nieruchomości do sieci wodociągowej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu ww. wyroku, że wprowadzona jednorazowa opłata za sam zamiar podłączenia nieruchomości do wodociągu nie posiada wprawdzie cech świadczenia podatkowego, ponieważ w sensie prawnym nie jest opłatą przymusową. Jednakże towarzyszy jej w zasadzie pewnego rodzaju przymus życiowy, bowiem korzystanie przez mieszkańców z dobrodziejstwa urządzenia komunalnego jest oczywistą prawidłowością i koniecznością. Z tego też powodu opłaty tej nie można uznać za dobrowolną. Takiej podstawy prawnej nie zawiera również art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę.

Jednostronne nakładanie na podmioty zewnętrzne wobec administracji jakichkolwiek obowiązków (dotyczy to również opłat) nie jest dopuszczalne bez wyraźnego upoważnienia ustawowego. Ponadto z przepisu art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zamieszczonego w ramach regulacji dotyczących środków ochrony wolności i praw człowieka i obywatela wynika, że obywatel jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych przewidzianych wyłącznie ustawą. Zakwestionowane opłaty mają cechy jednostronnie nałożonej na mieszkańców daniny publicznej. Wprowadzenie ich nastąpiło przy wykorzystaniu władztwa publicznego gminy, a są one pobierane w związku z zamiarem właściciela nieruchomości przyłączenia do sieci wodociągowej. Nie ma przepisów ustawowych, które upoważniałyby gminę do wprowadzenia opłat za przyłączenie do sieci wodociągowej w drodze regulacji prawnych powszechnie obowiązujących. Takim przepisem nie jest też art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 z późn. zm.). Zgodnie z jego treścią jeśli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostki samorządu terytorialnego postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Jak z tego wynika, powyższy przepis nie zawiera podstawy prawnej do podejmowania uchwał określających odpłatność za zamiar podłączenia do gminnej sieci wodociągowej, bo samo podłączenie do tejże sieci nie jest korzystaniem z usługi związanej z dostarczaniem wody. Podłączenie dopiero umożliwia w przyszłości świadczenie usługi.

Pojawienie się przymusu czyni opłatę daniną publiczną, narzuconą jednostronnie wraz z tą usługą. Obowiązująca ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę stanowi w art. 15 ust. 2, że osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci zapewnia realizację przyłączy do tych sieci na własny koszt, a więc nie zawiera podstawy do nakładania opłat za przyłączenie.

Podnieść należy także, że wskazany jako podstawa prawna zaskarżonej uchwały art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym, nie daje gminie takiego upoważnienia, ponieważ wprost z treści tego przepisu wynika, że rada może podejmować uchwały w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach, o ile przepisy te zawierają wyraźne podstawy prawne do ustalania takich opłat (podatków). Jakiekolwiek domniemanie w tym zakresie nie ma uzasadnienia.

Takiej odrębnej podstawy prawnej do wprowadzania opłaty za podłączenie do sieci wodociągowej nie zawiera art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, odsyłającym do innych ustaw zawierających podstawę do uchwalania aktów prawa miejscowego, ani też art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym określającym formę prawną aktu prawa miejscowego – jakim jest uchwała rady gminy.

Powyższe rozważania pozwalają zatem stwierdzić, że nie było przepisów ustawowych, które upoważniałyby gminę do wprowadzenia opłat przyłączeniowych w zaskarżonej uchwale w drodze regulacji prawnych powszechnie obowiązujących. Tym samym zaskarżona uchwała, w zakresie w jakim nakłada obowiązek uiszczania opłaty za przyłączenie, wykracza poza prawotwórcze kompetencje rady, ustalone odrębnymi przepisami, ponieważ nie została podjęta na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego, a nie należy także do kategorii aktów prawnych określających zasady i tryb korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej.

Stanowisko takie znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego zgodnie z którym w ustalaniu zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej nie mieści się wprowadzanie opłat za korzystanie z nich (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2000 r., sygn. akt II SA 2320/00, opub. w Orzecznictwo w sprawach samorządowych z 2001 r., nr 4; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 1996 r., I SA/Łd 65/96 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r., II SA/Kr 1377/96; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 września 1995 r., sygn. III AZP 22/95, opub. w OSNAPiUS 1996, nr 6). W aktualnym stanie prawnym jedyną legalną drogą uzyskania środków do budżetu gminy związanych z uczestnictwem właścicieli nieruchomości w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej, m.in. urządzeń wodociągowych budowanych z udziałem jednostki samorządu terytorialnego, zwiększających wartość nieruchomości, są przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami a w szczególności regulujące kwestie opłat adiacenckich (art. 143-148 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Podsumowując ten zakres rozważań Sąd uznał, że zarzuty zawarte w skardze w zakresie dotyczącym braku podstaw do nakładania opłaty za przyłączenie do sieci wodociągowej (a nie kanalizacyjnej, jak częściowo błędnie wskazano w skardze) były w pełni zasadne, ponieważ ani z art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, czy też z przepisu innej ustawy nie wynikało upoważnienie ustawowe dla gminy dające jej prawo do nałożenia na świadczeniobiorców obowiązków o charakterze pieniężnym zawartych w § 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały.

Ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu o wodę określa podział obowiązków w zakresie wykonania sieci zbiorowego zaopatrywania w wodę oraz wykonania przyłączy i ich podłączenia do sieci. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę to przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić budowę urządzeń wodociągowych, ustalonych przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji. Stosownie zaś do art. 15 ust. 2 i 3 ww. ustawy realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci, a koszty nabycia, zainstalowania i utrzymania wodomierza głównego ponosi przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, a urządzenia pomiarowego - odbiorca usług.

Samodzielnej podstawy prawnej do ustalenia opłaty przyłączeniowej nie zawierają również przepisy rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 127, poz. 886). Rozporządzenie to zostało wydane celem, między innymi, ustalenia cen i stawek opłat (art. 23 ust. 1 pkt 3 i art. 25 pkt 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę). Ceny i stawki opłat określa taryfa, będąca zestawieniem ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania (art. 2 pkt 12 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę). Zbiorowe zaopatrzenie w wodę definiowane jest jako działalność polegającą na ujmowaniu, uzdatnianiu i dostarczaniu wody, prowadzoną przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (art. 2 pkt 21 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę). Tym samym ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę nie zawiera upoważnienia do zatwierdzania (ustalania) opłaty za przyłączenie do sieci wodociągowej.

Wprawdzie stosownie do § 5 pkt 7 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków zatwierdzane przez radę gminy taryfy, w zależności od ich rodzaju i struktury, mogą zawierać - dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców - również stawkę opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, będących w posiadaniu przedsiębiorstwa, ale takie opłaty (opłata) musiały wynikać jedynie z kalkulacji kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę usług. Tymczasem zaskarżony § 1 pkt 2 uchwały z 25 sierpnia 2006 r. zawiera cały katalog czynności objętych opłatą przyłączeniową (5 pozycji), ale nie zawiera ustalania opłaty za przeprowadzanie prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę usług.

Uprawnień organów samorządu terytorialnego nie można domniemywać. Samorząd terytorialny uczestniczy w wykonywaniu władzy publicznej jedynie w zakresie decentralizacji administracji publicznej, a tym samym nie przysługuje mu autonomia ustalania tak zadań publicznych, jak i sposobów ich wykonywania.

W konsekwencji samo rozporządzenie nie mogło być uznane za wystarczająca podstawa do wydania aktu prawa miejscowego.

Ponieważ przedmiot tej sprawy został zawężony do § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały, Sąd nie orzeka co do pozostałej części uchwały.

Tym samym Sąd uznał, iż zarzuty zawarte w skardze są zasadne, ponieważ ani z art. 24. ust. 1, ani art. 19 ust. 2 ani z żadnego innego przepisu ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, czy też z przepisu innej ustawy nie wynika upoważnienie ustawowe dla rady gminy dające jej prawo do nałożenia na świadczeniobiorców obowiązków o charakterze pieniężnym zawartych w zaskarżonym § 1 ust. 2 uchwały.

Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 1 i art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) stwierdził nieważność uchwały w zaskarżonej części.

O wstrzymaniu wykonywania orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.