Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 756/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust.3, art. 94
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi B. K. S. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2013 r. Rada Miejska w S., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., zwanej dalej: "u.s.g.") oraz art. 15 ust. 2, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2012 r. poz. 647, zwanej dalej: "u.p.z.p.") w związku

z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 2008 r.

w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych K. w S., podjęła uchwałę nr [...]

w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych K. w S.

W § 11 ust. 2 pkt 13 ustalono, że ustala się priorytet wymagań ochrony środowiska, a w szczególności ochrony krajobrazu poprzez zakaz lokalizacji ferm hodowlanych i prowadzenia hodowli powyżej 15 DPJ dla jednego gospodarstwa rolnego. W § 19 ust. 2 postanowiono, że należy przewidzieć budowę linii napowietrznej 110 kV łączącej stacje 110/20 kV "H" i Strefa, a w kierunku północnym do projektowanego GPZ W. Z kolei w § 19 ust. 7 ustalono, że dla istniejących i projektowanych linii WN 110 kV ustala się techniczne strefy ochronne

o szerokości 20 m od osi linii w każdą stronę, w których zabrania się lokalizowania obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi i zwierząt. W § 53 ust. 1 ustalono linie rozgraniczające wyznaczające teren upraw rolniczych i użytków zielonych o powierzchni ok. 36,01 ha, oznaczony na rysunku planu symbolem 29R. W ust. 2 powołanego przepisu w zakresie przeznaczenia podstawowego na terenie oznaczonym symbolem 29R ustalono: 1) zakaz zabudowy za wyjątkiem urządzeń melioracji wodnej oraz budowli i urządzeń infrastruktury technicznej; 2) nakaz utrzymania zieleni śródpolnej w sposób niezakłócający przebiegu linii elektroenergetycznych; 3) nakaz utrzymania dróg gospodarczych; 4) nakaz utrzymania istniejących na terenie 29R urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej. W § 59 postanowiono, że uchwała wchodzi w życie

w terminie 14 dni od daty jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa P.

Powyższa uchwała została opublikowana w ww. Dzienniku Urzędowym, pod pozycją [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.

W dniu 22 sierpnia 2016 r. B. K. S. (zwana dalej: "Skarżącą") wezwała Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia prawa powyższą uchwałą. Jako podstawę prawną wezwania wskazała art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżąca, jako właścicielka działki nr [...] objętej ww. planem oraz działki nr [...] graniczącej z obszarem objętym tym planem, zarzuciła powyższej uchwale następujące istotne naruszenia prawa: 1) nadużycie władztwa planistycznego, poprzez bezpodstawnie wprowadzenie w § 53 tej uchwały całkowitego zakazu zabudowy na obszarze o wybitnych walorach ekonomicznych o powierzchni 36,01 ha oznaczonego symbolem 29R, uzupełnionego innymi bezpodstawnymi nakazami

i zakazami; 2) bezpodstawne "wrysowanie" w obszarze planistycznym B miasta S. przebiegu linii 110 kV relacji GPZ H. - GPZ Stefa w S.

w załączniku graficznym (załącznik nr 1 do uchwały Nr [...]) w ten sposób, że jest on sprzeczny z częścią tekstową miejscowego planu, a zwłaszcza z zapisami § 19 ust. 2. Ponadto Skarżąca podniosła, że "wrysowana" trasa i strefa ochronna tej linii 110 kV jest sprzeczna z treścią "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy miasta S." uchwalonego uchwałą

nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] maja 2012 r.

W dniu 17 października 2016 r. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na uchwałę Rady Miejskiej w S.

z dnia [...] listopada 2013 r., wnosząc jednocześnie o stwierdzenie jej nieważności

w części dotyczącej zapisów odnoszących się do działki nr [...] objętej ww. planem (w granicach obszaru oznaczonego symbolem 29 R) oraz w części dotyczącej niejednoznacznych ustaleń i wadliwego rysunku projektowanej linii 110 kV w odniesieniu do działki nr [...] graniczącej z obszarem o symbolu 29R objętym tym planem (obie są we władaniu strony skarżącej) oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie:

I. art. 1 ust. 2 pkt 6, 7 i 9 oraz art. 3 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a przez to naruszenie art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 140 k.c., to jest nadużycie władztwa planistycznego, skutkującego bezpodstawnym zanegowaniem istoty wolności i praw, poprzez:

1) bezpodstawne wprowadzenie w § 53 tej uchwały całkowitego zakazu zabudowy na zwartym obszarze oznaczonym symbolem 29R, o powierzchni 36,01 ha (w tym na obszarze o pow. ok. 7000 m2, stanowiącym część działki o nr [...], należącej do Skarżącej), posiadającym wybitne walory gospodarcze, funkcjonalne i ekonomiczne, gdyż jest dobrze skomunikowany drogą powiatową oznaczoną symbolem 4KD-Z

w odległości ok. 2 km z centrami miastotwórczymi, tj. zespół szkół, szpital wojewódzki, zwarta zabudowa wielorodzinna,

2) bezzasadne wprowadzenie w § 53 tej uchwały niedookreślonych nakazów:

a) nakaz utrzymania zieleni śródpolnej w sposób niezakłócający przebiegu linii elektroenergetycznych,

b) nakaz utrzymania dróg gospodarczych,

c) nakaz utrzymania istniejących na terenie 29R urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej,

3) bezpodstawne wprowadzenie w § 11 ust. 2 pkt. 13 tej uchwały zapisu: "zakaz lokalizacji ferm hodowlanych i prowadzenia hodowli powyżej 15 DJP dla jednego gospodarstwa rolnego",

4) błędną wykładnię art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 oraz w związku z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. i przyjęcie, że całkowity zakaz zabudowy oraz bezpodstawne nakazy w odniesieniu do obszaru oznaczonego symbolem 29R, pozostają w proporcji do celów ustanowienia tych ograniczeń;

II. art. 28 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. w zw. z art. 94 Konstytucji RP, tj. rażące naruszenie zasad i trybu sporządzania miejscowego planu, poprzez:

1) bezpodstawne "wrysowania" w części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przebiegu projektowanej linii 110 kV, sprzecznego z częścią tekstową miejscowego planu, a także sprzecznego z treścią "Studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy miasta S." uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] maja 2012 r., skutkującego wyłączeniem z zabudowy obszaru o powierzchni ok. 4000 m2

na jej działce nr [...], graniczącej z obszarem 29R objętym tym planem,

2) niewłaściwe wykonanie czynności z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., polegające na niepodjęciu uprzedniej uchwały o sposobie rozpatrzenia licznych uwag do miejscowego planu, skutkujące bezpodstawnym ograniczeniem praw i wolności na obszarze oznaczonym symbolem 29 R i w jego sąsiedztwie, a także do naruszenia zasad ochrony środowiska przyrodniczego w obszarze chronionego krajobrazu poprzez dopuszczenie w dalszym przebiegu do realizacji inwestycji (linia WN 110 kV) mogących potencjalnie zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w obszarze cennym przyrodniczo (obszar doliny wraz z obszarem unikalnej pradoliny rzeki Cz.).

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że do dnia [...] października

2016 r. Rada Miejska w S. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ww. uchwałą. Nadto rozwinęła podniesione w skardze zarzuty. Podniosła, że wprowadzone zaskarżona uchwałą ograniczenia bezpośrednio godzą w jej interes prawny, gdyż na terenie miasta, w obrębie 2 i 3 Miasto S. prowadzi gospodarstwo rolne o łącznej pow. 8,6757 ha, tj. o pow. znacznie przekraczającej średnią pow. gospodarstwa rolnego w gminie Miasto S. wynoszącą 2,6403 ha (według studium Miasta S. z dnia [...] maja 2012 r.). W związku z powyższym, w ocenie Skarżącej, przed wprowadzeniem skarżonego miejscowego planu służyło jej prawo zabudowy zagrodowej na działce nr [...] objętej miejscowym planem bez zachowania "reguły dobrego sąsiedztwa". Wprowadzone zaś zakazy i nakazy w odniesieniu do obszaru 29R obejmującego działkę nr [...] nie tylko bezwzględnie wykluczają wszelką zabudowę zgodną z jej wolą, ale dodatkowo umożliwiają niekontrolowaną ingerencję w istotę prawa własności tej działki poprzez możliwość wybudowania niedookreślonej infrastruktury technicznej bez wiedzy i zgody właściciela, a także bez wiedzy i zgody organu uchwałodawczego - zgodnie z zapisem ww. planu. Ponadto strona skarżąca podniosła, że ustalenia zawarte w § 53 ust. 2 pkt 1 uchwały dowodzą, że organ uchwałodawczy naruszył uprawnienia w kształtowaniu polityki przestrzennej, poprzez niezgodne z zasadą sporej proporcjonalności ograniczenie prawa własności nieruchomości, a także wykroczył poza przyznaną Radzie kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, wyrażoną w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Zarzuciła również, że wbrew treści § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), Rada nie określiła w sposób jednoznaczny lokalizacji i biegu sieci infrastruktury. Wskazała, że zapisy zawarte w § 53 ust. 2 pkt 1 uchwały powodują, że sieci infrastruktury mogą być poprowadzone w sposób dowolny, określony wyłącznie przez inwestora, a zatem z pominięciem procedury uchwalania planu miejscowego. Ponadto podniosła, że zapisy § 11 ust. 2 pkt 13 ww. uchwały są sprzeczne z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zaznaczyła, że nawet na podstawie ww. rozporządzenia przysługiwało jej prawo do prowadzenia chowu/hodowli do wielkości 39 DJP.

Podniosła, że Rada Miejska w S. naruszyła uprawnienia w kształtowaniu polityki przestrzennej, nadużyła przysługujące jej władztwo planistyczne oraz naruszyła zasadę proporcjonalności i zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej, a co za tym idzie, naruszyła zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez ustalenie całkowitego zakazu zabudów obszaru 29R, uzupełnionego zakazem prowadzenia hodowli powyżej 15 DJP dla jednego gospodarstwa rolnego, a także wprowadziła niedookreślone nakazy utrzymania zieleni śródpolnej spełniającej szczególne wymagania infrastruktury technicznej i nakaz utrzymania "dróg gospodarczych" bez należytego uzasadnienia. Wskazała, że naruszenia te w sposób istotny godzą w jej interes prawny, a zatem skarżona uchwała narusza art. 28 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 6, 7 i 9, art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz 3 ust. 1 u.p.z.p.,

a także narusza przepisy art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 140 k.c.

Nadto nadmieniła, że Rada Miejska rażąco naruszyła zasady i tryb sporządzania miejscowego planu, poprzez pominięcie faktycznego stanu zagospodarowania terenów objętych procedurą planistyczną, poprzez pominięcie istotnych dokumentów planistycznych i zaniechanie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu. Podniosła, że Rada zignorowała pozostającą w obrocie prawnym (do chwili obecnej) prawomocną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] listopada 2012 r. ustalającą przebieg i podstawowe parametry dodatkowego połączenia (linii 110 kV) pomiędzy stacjami RPZ Strefa i RPZ H. w S.

Następnie powołując treść § 19 ust. 2 i ust. 7 uchwały stwierdziła, że nie wyznaczono tras przebiegu obu projektowanych linii WN 110 kV, gdyż w trakcie prowadzenia prac planistycznych nie przeprowadzono żadnych uzgodnień z organami współdziałającymi w odniesieniu do projektowanych linii WN 110 kV. Podniosła, że na rysunku skarżonego planu szerokość technicznych stref ochronnych dla projektowanej linii jest kilkakrotnie mniejsza niż zaznaczona szerokość technicznych stref ochronnych dla istniejących linii WN 110 kV. Poza tym obszar tych stref oznaczono identycznie jak pozostały teren w obszarze oznaczonym symbolem 29 R, a więc tak samo jak obszar o jednej funkcji zagospodarowania, tj. funkcji rolnej z całkowitym zakazem zabudowy.

Wobec powyższego Skarżąca stwierdziła, że niejednoznaczne zapisy skarżonego planu (w tym przywołane § 19 ust. 2 oraz w § 19 ust. 7) sprzeczne ze Studium gminy miasta Suwałki Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., a także z załącznikiem graficznym tego planu naruszyły jej interes prawny, gdyż umożliwiły dokonanie dowolnej wykładni skarżonego planu przez organy wykonawcze niemalże w chwili uchwalenia tego planu. Przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] grudnia 2013 r. dla WN 110 kV łączącej stacje 110/20kV "H." i "Strefa" Prezydent Miasta S. jako organ wykonawczy, a zarazem jako organ współredagujący ww. decyzję lokalizacyjną dokonał wadliwej wykładni treści skarżonego planu i kategorycznie stwierdził zgodność projektowanej linii WN 110 kV łączącej stacje 110/20kV "H." i Strefa" z planem miejscowym, co skutkuje dowolnym przebiegiem projektowanej linii nad działką nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że wbrew twierdzeniom skarżącej przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych K. zostały zachowane zasady sporządzania planów miejscowych. Wskazał, że w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta S. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] maja 2012 r. sporny teren jest terenem rolniczym. Rada Miejska w S. miała więc prawo, a nawet obowiązek wprowadzić na tym terenie zakaz zabudowy ze względu na zapisy Studium dotyczące jednostki przestrzennej B3, w której położony jest obszar 29R objęty zaskarżonym planem. Miała prawo wprowadzić ograniczenie w zabudowie również ze wzglądów ekonomicznych, czyli wyważenia interesu publicznego z interesem prywatnym. Zaznaczył, że przeznaczenie pod zabudowę terenów rolniczych 29R wiązałoby się z koniecznością ponoszenia przez budżet miejski kosztów budowy ulic i uzbrojenia technicznego tego terenu.

Nadmienił, że [...] maja 2016 r. uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. uchwalone zostało nowe Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S., w którym sporny teren utrzymany jest jako rolniczy bez prawa zabudowy.

Ponadto organ wyjaśnił, że zasadą jest, iż w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy, jeżeli z ważnych przyczyn nie jest absolutnie niezbędne, unikać określania szczegółowych parametrów technicznych sieci i urządzeń infrastruktury, gdyż przez to plan staje się nieelastyczny.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ wskazał, że zapis o zakazie lokalizacji ferm hodowlanych i prowadzeniu hodowli powyżej 15 DJP wynika z uwarunkowań przyrodniczych tego obszaru oraz bliskiego sąsiedztwa, a wręcz przemieszania się dwóch kolidujących ze sobą funkcji - zabudowy mieszkalnej nierolniczej i zabudowy rolniczej. Zaznaczył również, że wbrew twierdzeniom Skarżącej stwierdzenie, że przed uchwaleniem planu przysługiwało jej prawo prowadzenia hodowli o wielkości do 39 DJP jest niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż ww. nie posiadała na działce nr [...] budynków inwentarskich oraz nie występowała przed uchwaleniem planu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tej działki. Nie złożyła wniosków do opracowywanego miejscowego planu

w momencie rozpoczęcia prac projektowych oraz nie występowała o przeznaczenie działki nr [...] pod zabudowę siedliskową.

Odnosząc się zarzutu dotyczącego bezpodstawnego wyrysowania przebiegu projektowanej linii 110 kV od GPZ "H." do GPZ "Strefa" w części graficznej miejscowego planu "sprzecznego z częścią tekstową tego planu" oraz zarzutu niejednoznaczności § 19 ust. 2 i ust. 7 uchwały, organ stwierdził, że są one tożsame z zarzutami stawianymi m.in. przez Skarżącą w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody P. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dotyczącego ww. linii elektroenergetycznej. Zarzuty podważone zostały w wyroku WSA w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. akt [...].

Organ nie stwierdził również naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz zasad ochrony środowiska przyrodniczego w obszarze chronionego krajobrazu.

Podczas rozprawy w dniu 10 stycznia 2017 r. Skarżąca złożyła do akt pismo wraz z odpisem, który Przewodniczący doręczył pełnomocnikowi organu. Wyjaśniła, że powierzchnia jej działki o nr [...] wynosi 1,7 ha, a drugiej działki o nr [...] wynosi 2 ha. Podniosła, że ma jeszcze cztery inne działki, ale poza obszarem planu. Łącznie posiada 8,5 ha. Nadmieniła, że jest rolniczką, ale nie prowadzi hodowli. Oświadczyła, że na części działki o nr [...] objętej planem i zakazem zabudowy raczej nie planuje budowy chlewni czy obory. Jej zdaniem Rada Miasta traktuje nierówno obywateli, gdyż nie zezwolono jej na budowę domu mieszkalnego na działce sąsiedniej nr [...] (sprawa jest w NSA).

Z kolei pełnomocnik organu okazała graficzny rysunek planu w skali 1:1000. Strony wskazały na tym rysunku planu położenie działek Skarżącej, przebieg dróg oraz linii energetycznej 110 kV.

Sąd postanowił zobowiązać pełnomocnika organu do złożenia do akt

w terminie 3 dni załącznik nr 1 w postaci rysunku planu w skali 1:1000 i dowód powyższy przeprowadzić poza rozprawą. W wyznaczonym terminie pełnomocnik dostarczył ww. dokument.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Skarga została wniesiona do Sądu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy

o samorządzie gminnym. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie,

z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W sprawie niniejszej, nie ulega wątpliwości, że wszystkie wymogi formalne zostały przez Skarżącą spełnione, tj. sprawa dotyczy uchwały z zakresu administracji publicznej. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa (bezskutecznie), a następnie złożyła skargę z zachowaniem wymaganego terminu.

Skarżąca posiadała też interes prawny, jest bowiem właścicielką działki nr [...], objętej skarżonym planem oraz działki nr [...], graniczącej z obszarem

29 R objętym tym planem.

Sąd pragnie podkreślić, że posiadanie interesu prawnego w wytoczeniu sprawy nie jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego zakwestionowanego uchwałą.

Ustalić, zatem pozostało, czy zakwestionowana uchwała rzeczywiście naruszyła interes prawny Skarżącej.

Pod pojęciem naruszenia interesu prawnego należy rozumieć konieczność wykazania przez skarżącego, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną – prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją,

a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie. Naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza jednak automatycznie uwzględnienia skargi. Obowiązek uwzględnienia skargi powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane jednocześnie z naruszeniem przepisów prawa, tj. obowiązującej w dacie uchwalania planu normy prawa materialnego.

W orzecznictwie podnosi się, że naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa

w art. 101 u.s.g. powinno być obiektywne tzn. takie, które polega na naruszeniu subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących (vide: wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1995 r. sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125).

Jednocześnie nie jest wykluczona sytuacja, w której ustalone naruszenie nie doprowadzi do uwzględnienia skargi. W przypadku skarg na uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego ma to miejsce wówczas, gdy naruszenie przepisów mieści się w granicach, tzw. władztwa planistycznego gminy przysługującego jej z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej dalej jako: u.p.z.p. Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Władztwo planistyczne obejmuje samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Podjęcie, zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (vide: Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H.Beck Warszawa 2006, s. 197 – 198, powoływany już wyrok NSA z dnia

26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, wyrok WSA w Lublinie z dnia

2 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 342/08, Lex 463507).

Przekładając ww. rozważania na grunt sprawy niniejszej, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona uchwała, a przede wszystkim zapis w § 53 ust. 1 i 2 ww. uchwały i teren oznaczony symbolem 29R naruszył interes prawny Skarżącej. Działka o nr geod. [...], będąca własnością Skarżącej w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego objęta jest: (-) konturem 1 KD-S- pas drogi publicznej stanowiącej obwodnicę S. w ciągu drogi krajowej S61, klasy "S"-ekspresowa, (-) konturem 29 R- tereny upraw rolniczych i użytków zielonych. Działka ta posiada dostęp do ustanowionego w planie publicznego ciągu rowerowego 15 Kcr, przebiegającego śladem dawnego torowiska. Ponadto, wbrew twierdzeniom Skarżącej, również przed wprowadzeniem skarżonego miejscowego planu nie służyło ww. prawo zabudowy siedliskiem rolniczym. Poprzednio dla tego terenu obowiązywał Miejscowy plan ogólny miasta S., uchwalony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 1992 r (Dz. Urz. Woj. S. Nr [...], poz. [...]) oraz jego zmianą - Uchwała nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. S. nr [...], poz. [...]). W dokumencie tym działka o nr geod. [...] położona jest w konturze E14RP, dla którego ustalono między innymi adaptacje istniejących siedlisk rolniczych i zakazi tworzenia nowej rolniczej zabudowy kolonijnej w odległości mniejszej niż 200 m od rzeki Cz. oraz projektowanej drogi krajowej. Działkę Skarżącej w całości obejmował dwustumetrowy pas ochronny od projektowanej drogi krajowej (obwodnica S.), więc nie była ona możliwa do zabudowy siedliskiem rolniczym.

Zatem na skutek wejścia w życie zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Skarżąca nie doznała ograniczeń w korzystaniu

z nieruchomości. Ponadto, jak słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę, przepisy o gruntach rolnych, w szczególności ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. (Dz. U.

z 2015 r. poz. 909) o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie zawiera żadnej gwarancji, że na każdej działce rolnej dopuszczalne jest usytuowanie zabudowy siedliskowej.

Stąd też niezasadny jest zarzut strony skarżącej o naruszeniu przez Radę Miejską w S. art. 21 ust.1, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 140 k.c., tj. nadużyciu władztwa planistycznego przez wprowadzenie zakazu zabudowy na gruntach rolnych oznaczonych w miejscowym planie symbolem 29 R.

Ponadto, wbrew twierdzeniom Skarżącej, przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych K. zostały zachowane zasady sporządzania planów miejscowych. Zasady te to merytoryczna treść planu, którą kształtuje przede wszystkim: (1) treść Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta S. uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] maja 2012 r.; (2) stanowiska zawarte przez organy opiniujące i uzgadniające; (3) wyważenie interesu publicznego z interesem prywatnym. W wyżej wymienionym Studium sporny teren jest terenem rolniczym. Zdaniem Sądu Rada Miejska w S. miała więc prawo, a nawet obowiązek wprowadzić na tym terenie zakaz zabudowy ze względu na zapisy Studium. dotyczące jednostki przestrzennej B3, w której położony jest obszar 29R objęty zaskarżonym planem. Miała też prawo wprowadzić ograniczenie w zabudowie ze względów ekonomicznych, czyli wyważenia interesu publicznego z interesem prywatnym. Warto też nadmienić, że organ wyjaśnił, że za takim prowadzeniem polityki przestrzennej, której wyrazem jest Studium przemawiały względy ekonomiczne, w tym przypadku budżet Miasta i duża ilość niewykorzystanych terenów budowlanych położonych w granicach administracyjnych S. Wskazał, że przeznaczenie pod zabudowę terenów rolniczych 29R wiązałoby się z koniecznością ponoszenia przez budżet miejski kosztów budowy ulic i uzbrojenia technicznego tego terenu. Wyznaczone

w skarżonym planie tereny budowlane, pomimo upływu od jego uchwalenia

i obowiązywania 3 lat, nie są zabudowywane. Nadmierne rozpraszanie zabudowy mieszkaniowej na tereny pozbawione pełnego uzbrojenia nie jest ekonomiczne dla budżetu Miasta, a tym samym dla jego mieszkańców. Co więcej z akt sprawy wynika, że dnia [...] maja 2016 r. uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. uchwalone zostało nowe Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S., w którym sporny teren utrzymany jest jako rolniczy bez prawa zabudowy.

Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut niedookreślenia nakazów dotyczących utrzymania zieleni śródpolnej w sposób niezakłócający przebiegu linii elektroenergetycznych, utrzymania dróg gospodarczych oraz utrzymania istniejących na terenie 29R urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej. Jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, zasady ustalające modernizację, rozbudowę

i budowę systemów komunikacji i infrastruktury technicznej zawarte zostały

w rozdziale 4 zaskarżonej uchwały. Zasadą jest, że w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli z ważnych przyczyn, nie jest to absolutnie niezbędne, należy unikać określania szczegółowych parametrów technicznych sieci

i urządzeń infrastruktury, gdyż przez to plan staje się nieelastyczny. Szeroką

i przekonywującą argumentację w tej kwestii zawarł organ w odpowiedzi na skargę na stronie 9.

Ponadto za nietrafny Sąd uznał zarzut bezpodstawnego wprowadzenia w § 11 ust. 2 pkt. 13 tej uchwały zapisu: "zakaz lokalizacji ferm hodowlanych i prowadzenia hodowli powyżej 15 DJP dla jednego gospodarstwa rolnego". Powyższy zapis wynika z uwarunkowań przyrodniczych tego obszaru oraz bliskiego sąsiedztwa, a wręcz przemieszania się dwóch kolidujących ze sobą funkcji- zabudowy mieszkalnej nierolniczej i zabudowy rolniczej. Organ wskazał, że ideą planu było zapobieganie powstawaniu nowych siedlisk rolniczych w granicach miasta w bliskim sąsiedztwie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze S." i strefy ochronnej komunalnego ujęcia wody pitnej dla miasta. Co więcej stwierdzenie Skarżącej, że przed uchwaleniem miejscowego planu przysługiwało jej prawo prowadzenia hodowli o wielkości do 39 DPJ jest niezgodne z zamierzeniami zgłoszonymi w uwagach

z dnia 9 sierpnia 2013 r. oraz z dnia 26 sierpnia 2013 r. Jak trafnie podniósł organ, Skarżąca nie posiada na działce o nr geod. [...] budynków inwentarskich oraz nie występowała przed uchwaleniem planu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tej działki. Zabudowy takiej nie dopuszczał na działce Skarżącej nieobowiązujący już plan ogólny miasta S. Poza tym nie złożyła wniosków do opracowywanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych K. w S. w momencie rozpoczęcia prac projektowych. Z kolei

w uwagach zgłaszanych do skarżonego planu ww. nie występowała o przeznaczenie działki nr geod. [...] pod zabudowę siedliskową. Powyższe, zdaniem Sądu dowodzi, że Skarżąca nie zamierzała budować na przedmiotowej działce siedliska rolniczego. Wręcz przeciwnie, zamierzeniem ww. był podział terenu na duże działki zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej z usługami.

Uchwalenie skarżonego planu nie spowodowało ograniczeń nieproporcjonalnych w stosunku do zamierzonych celów. Jak już wcześnie wykazano tereny te nie były wskazywane pod zabudowę ani w Studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S., ani we wcześniejszych opracowaniach planistycznych sporządzanych dla obszaru miasta.

Stąd też Sąd nie stwierdził błędnej wykładni art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 oraz w związku z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. i przyjęcie, że całkowity zakaz zabudowy oraz bezpodstawne nakazy w odniesieniu do obszaru oznaczonego symbolem 29R, pozostają w proporcji do celów ustanowienia tych ograniczeń.

Ponadto Sąd nie stwierdził, by zarzut niejednoznaczności zapisów 19 ust. 2

i ust. 7 uchwały oraz "bezpodstawnego wyrysowania przebiegu projektowanej linii 110 kV od GPZ "H." do GPZ "Strefa" w części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych K., "sprzecznego z częścią tekstowa tego planu" naruszał interes prawny Skarżącej. Działka o nr geod. [...], będąca własnością Skarżącej graniczy jedynie z obszarem 29 R objętym tym planem, nie jest jednakże objęta tym planem. Ponadto Sąd wyjaśnia, że organ w odpowiedzi na skargę zasadnie podniósł, że powyższe zarzuty są tożsame z zarzutami stawianymi przez Skarżącą w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody P. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dotyczącego tej właśnie linii elektroenergetycznej. Powyższe zarzuty zostały podważone w wyroku WSA w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. akt [...]. Należy tez zaznaczyć, że Studium wskazuje "obszary rozmieszczenia" obiektów, a dopiero plan miejscowy uszczegóławiając ustalenia Studium wskazuje "przeznaczenie terenów". Stąd też przebieg linii 110 kV w miejscowym planie nie jest tożsamy z przebiegiem tej linii

w Studium. Plan zachowuje kierunek przebiegu linii od GPZ "H." do GPZ "Strefa" wyznaczony w Studium i w tym należy dopatrywać się zgodności planu ze Studium.

Za bezpodstawny Sąd uznał zarzut dotyczący braku w ustaleniach planu zapisu ustalającego wysokość słupów pod linią 110 kV. Na terenie objętym planem nie powstały bowiem okoliczności uzasadniające ustalenie wysokości słupów dla linii 110 kV.

W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się też naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Sposób rozpatrzenia uwag, przez podjęcie odrębnej uchwały lub nie, nie ma wpływu na ograniczenie prawa własności. Niepodjęcie uprzedniej uchwały

o sposobie rozpatrzenia uwag do miejscowego planu, wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie skutkowało naruszeniem, zasad ochrony środowiska przyrodniczego w obszarze chronionego krajobrazu poprzez dopuszczenie w dalszym przebiegu do realizacji inwestycji (linia WN 110kV) mogących potencjalnie zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w obszarze cennym przyrodniczo (obszar doliny wraz z obszarem unikalnej pradoliny rzeki Cz). Organ wyjaśnił, że WSA w Białymstoku w powołanym wyroku z dnia [...] grudnia 2015 r. sygn. akt. [...] stwierdził, że wnioskowana inwestycja nie jest sprzeczna z rozporządzeniem Wojewody P. nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Północnej S.".

Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdził, że w skarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględniono walory ekonomiczne przestrzeni, prawo własności oraz potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 6, 7 i 9 u.p.z.p.). Nie naruszono też trybu i zasad sporządzania planu, czyli art. 28 ust. 1 u.p.z.p., jak również art. 15 ust.2 i 3 u.p.z.p. i art. 94 Konstytucji RP.

Jak wyżej wspomniano, prawo własności nie jest prawem absolutnym i nieograniczonym.

Ograniczenia te dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, zgodnie z którym własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności.

Koncepcja władztwa planistycznego zakłada więc nie tylko samodzielność gminy, ale i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197 – 198, powoływany już wyrok NSA z 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, wyrok WSA w Lublinie z 2 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 342/08, CBOSA).

W ocenie Sądu przy uchwalaniu przedmiotowej uchwały nie doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego. Uchwała została podjęta

z zachowaniem odpowiednich proporcji i wyważenia interesu publicznego oraz prywatnego.

Dlatego też, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2016 r., poz. 718 ze zm.).