Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 36/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę O. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

J. K. wniósł w dniu 13 lipca 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Starosty O. – skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Starostę O. w sprawie: znak [...].

W petitum skargi skarżący powołał się na przepisy art.3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), natomiast w uzasadnieniu skargi podał, że: "Skarżący J. K. z wnioskiem z dnia 05 sierpnia 2010 roku zwrócił się do Starosty u O. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie znak: [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego dalej kpa.

Zgodnie z przepisem art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególne skomplikowane - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania

W świetle przepisu art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Z uwagi na fakt, że przez okres ponad 4.5 lat Starosta O. nie wydał decyzji administracyjnej ww. sprawie, gdyż decyzja dotyczyła skorumpowanego inwestora - pismem z 29 kwietnia 2015 roku skarżący J. K. wniósł do Wojewody D. zażalenie. Pismem z dnia 18 mają 2015 r. Wojewoda D. wystąpił do Starosty O. o przekazanie akt sprawy, które wpłynęły do organu odwoławczego w dniu 3 czerwca 2015 roku.

Wyczerpanie zaś na drodze administracyjnej środka zaskarżenia w postaci zażalenia w świetle art. 52 p.p.s.a. warunkuje dopuszczalność skargi przewlekłe prowadzenie postępowania przez en organ".

Powołując się na powyższe J. K. wniósł o :

"1) stwierdzenie, że postępowanie administracyjne w sprawie [...] Starosty O. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

2) zasądzenie od Starosty O. na rzecz skarżącego J. K. kosztów postępowania sądowego, a ponadto,

3) wymierzenie Staroście O. grzywny w wysokości 30.000 zł, mając na względzie datę wniosku skarżącego z 5 sierpnia 2010r. złożonego do Starosty O. o wznowienie postępowania administracyjnego".

4)

W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 26 sierpnia 2015r. Starosta O. wyjaśnił, że w jego ocenie skarga jest bezprzedmiotowa, a ponadto nieuzasadniona i wniósł :

– o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na jego bezprzedmiotowość wobec wydania rozstrzygnięcia w sprawie - decyzji Starosty O. nr [...] z dnia [...]r.

– o oddalenie skargi w całości na podstawie art. 151 powołanej powyżej ustawy

– a ponadto o wezwanie przez Sąd Wojewody D. o nadesłanie akt sprawy, gdyż akta postępowania administracyjnego zostały przesłane do Wojewody D. wraz z odwołaniem J. K. z dnia 08.07.2015 r. od decyzji nr [...] z dnia [...] r. (w decyzji omyłkowo podano rok 2014, z akt sprawy wynika, że decyzja została wydana [...] r.) Starosty O. pismem z dnia 15.07.2015 r.

Uzasadniając wnioski zawarte w odpowiedzi na skargę Starosta O. wyjaśnił, że pismem z dnia 5 sierpnia 2010r. skarżący J. K. zwrócił się do Starosty O. o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, powołując się na normę zawartą w treści art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Dnia 16 sierpnia 2010 r. Wojewoda D. wystąpił do Starosty O. o przekazanie akt sprawy w związku z wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty O. nr [...] z dnia [...] r. Starosta O. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne dotyczące wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego przy ul. B. w J., na działce nr 166/6 i 165/18 Am-35, obręb L., do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wojewodę D..

Wojewoda D. decyzją nr [...] z dnia [...] r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. nr [...]. W wyniku odwołania skarżącego od wskazanej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody D. nr [...]. Na przedmiotową decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, która została oddalona wyrokiem z dnia 15 marca 2013 r. (VII SA/Wa 605/12).

Starosta O. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego przy ul. B. w J.. Na powyższe postanowienie skarżący złożył w dniu 4 września 2013 r. zażalenie, zarzucając orzeczeniu poświadczenie nieprawdy wobec zawartego w nim pouczenia o nieprzysługiwaniu na nie zażalenia. Wojewoda D. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

Pismem z dnia 20 listopada 2013 r. skarżący złożył wniosek: o przeprowadzenie dowodu z akt spraw administracyjnych i sądowych, o przeprowadzenie rozprawy oraz o wyłączenie Starosty O. od udziału w sprawie. W zakresie żądania wyłączenia organu przedmiotowy wniosek został przekazany do rozpoznania przez Wojewodę D., który to wniosek został zwrócony pismem z dnia 31 grudnia 2013 r. wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek do wyłączenia organu.

Starosta O. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. odmówił uwzględnienia powołanych wyżej wniosków dowodowych skarżącego. Na to postanowienie skarżący złożył w dniu 5 lutego 2014 r. zażalenie. Wojewoda D. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Na przedmiotowe postanowienie Wojewody D. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, która została odrzucona postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r. (II SA/Wr 293/14). Akta przedmiotowej sprawy zostały zwrócone Staroście O. przez Wojewodę D. razem z pismem z dnia 26 września 2014 r.

Skarżący w dniu 7 maja 2015 r. złożył do Wojewody D. zażalenie na bezczynność Starosty O. w przedmiotowym postępowaniu. Starosta O. decyzją nr [...] z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji Starosty O. nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego przy ul. B. w J., na działce nr 166/6 i 165/18 AM-35, obręb L. (od przedmiotowej decyzji skarżący wniósł w dniu 8 lipca 2015 r. odwołanie do Wojewody D.).

Wojewoda D. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. uznał przywołane zażalenie za nieuzasadnione i odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy, uzasadniając rozstrzygnięcie, zakończeniem postępowania ostateczną decyzją Starosty O. nr [...].

Na przedmiotowe postanowienie Wojewody D. skarżący wniósł do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę z dnia 13 lipca 2015 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarga ta w ocenie Starosty O. jest bezprzedmiotowa, nadto jawi się jako oczywiście bezzasadna, co przemawia za jej oddaleniem w całości.

W dalszej części uzasadnienia Starosta O. wyjaśnił, że należy podzielić stanowisko/Wojewody D., iż z uwagi na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej prowadzonej pod znakiem [...], brak jest podstaw prawnych do badania zasadności skargi i wyznaczenia organowi dodatkowego terminu załatwienie sprawy. Za powyższym stanowiskiem przemawia treść art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdyby taka decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem przewidzianego terminu ich wydania (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 marca 2000 r., I SAB 201/99)., bowiem doszło do spełnienia celu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ - to jest do wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym, co obliguje Sąd do umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W dalszej kolejności Starosta O. wskazał, że przedmiotowa skarga jest bezzasadna, gdyż w niniejszej sprawie w żadnej mierze nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego. Należy w tym miejscu powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r., II OSK 2104/14, w którym stwierdził, że: przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy.

W niniejszej sprawie długi okres prowadzenia postępowania administracyjnego, na który powołuje się skarżący, wynika przede wszystkim z okresu, w którym niniejsze postępowanie było zawieszone (1.09.2010 r. - 12.08.2013 r.). Warto zauważyć, że skarżący już w treści zawiadomienia z dnia 30 października 2013 r. zawiadomiony był o zakończeniu postępowania administracyjnego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszenia żądań, co świadczy o tym, że postępowanie prowadzone było przez organ w sposób efektywny. W dalszej kolejności na długość! prowadzonego postępowania przełożyły się (nie kwestionując przy tym samej zasady cennego udziału strony w każdym stadium postępowania administracyjnego) działania samego skarżącego, który zgłaszał dalsze wnioski dowodowe, wnosił o wyłączenie organu prowadzącego postępowanie oraz korzystał z możliwości odwołania się do organów wyższego stopnia od rozstrzygnięć wydanych w przedmiocie powyższych kwestii. Każde postępowanie odwoławcze inicjowane przez skarżącego, co oczywiste, dodatkowo prolongowało możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy - czego jednakże skarżący zdaje się nie brać pod uwagę. Wobec powyższego Staroście O. nie można przypisać winy w związku z długością trwania postępowania, to bowiem prowadzone było bez zbędnej zwłoki, zgodnie z normą zawartą w art. 35 kpa. Nie można przeto stwierdzić, by prowadzone było ono z rażącym naruszeniem prawa.

W zakresie żądania skarżącego wymierzenia organowi grzywny, Starosta O. zauważył, że wniosek zawarty w pkt 3 konkluzji uzasadnienia skargi z dnia 13 lipca 2015 r. dotyczy wydania przez Sąd orzeczenia w trybie art. 149 § 2 i nie może być poczytywane za żądanie skarżącego w trybie art. 55 § 1 w związku z art.) 54 § 2 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 11 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie przedstawionych okoliczności faktycznych i istniejących okoliczności prawnych nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi mimo rozważenia w toku podejmowanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych i umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 1 § 1 wskazanej wcześniej ustawy ustrojowej. Na mocy powołanego wcześniej przepisu procesowego ustawodawca poddał ocenie Sądu zachowanie organu administracji publicznej polegające na niedochowaniu należytej staranności w organizowaniu postępowania administracyjnego w przypadkach określonych w art. 3 pkt 1 - 4 ustawy procesowej tzn. w sytuacjach, w których wydaje się: decyzje administracyjne; postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postepowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z poźn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2002r. poz. 749 z poźn. zm.) i postępowań, do których mają zastosowania przepisy powołanych ustaw, a także w sytuacjach, w których wydaje się pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidulanych sprawach.

Przewlekłość postępowania administracyjnego którą skarżący zarzuca organowi w opisanej na wstępie sprawie, nie została zdefiniowana ani w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, ani w przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pojęcie to interpretuje się na podstawie ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. Ocenie podlega zatem zachowanie terminów określonych w przepisie art. 35 kpa oraz prowadzenie sprawy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Uwzględnić także należy, że zgodnie z art. 12 kpa organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia oraz, że powinny dążyć do ustalenia prawdy materialnej, podejmując z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 i art. 77 § 1 kpa).

Przewlekłość postępowania jest stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podejmował czynności w sprawie. Zgodnie z poglądami judykatury o przewlekłości mówimy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Inaczej rzecz ujmując, przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Jak trafnie wskazuje się w doktrynie prawa administracyjnego przewlekłość postępowania oznacza też stan, w którym organ administracyjny w sposób nieuzasadniony "przedłuża" w trybie art. 36 § 2 kpa termin załatwienia sprawy powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego (Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego. Państwo i Prawo 2011/6/30). Przewlekłość postępowania zachodzi, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. To również prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

Uwzględniając zaprezentowane wyżej rozumienie pojęcia przewlekłości postępowania, Sąd stwierdził, że Staroście O. nie można zarzucić prowadzenia kontrolowanego postępowania w sposób przewlekły.

Z przekazanych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych wynika, że pismem z dnia 5 sierpnia 2010 r. J. K. zwrócił się do Starosty O. o wznowienie postępowania "zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] roku nr [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę pawilonu handlowo-usługowego o powierzchni 157,52 mk., wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej na terenie skweru miejskiego i na kolektorze sanitarnym o średnicy 300 mm na części działce o nr 165/17 i 166/1, AM-35, obręb L., w J., przy ul. B. róg L. o dodatkową część usługową na poziomie parteru 1 piętra z dobudową schodów zewnętrznych" na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 7 kpa.

Dodatkowo pismem z dnia 18 lipca 2010 r. J. K. wystąpił do Wojewody D. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty O.. W dniu 16 sierpnia 2010 r. Wojewoda D. wystąpił do Starosty O. o przekazanie akt sprawy w związku z wnioskiem J. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty O. Nr [...]. Starosta O. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. zawiesił z urzędu postępowanie dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego przy ul. B. w J., na działce nr 166/6 i 165/18 AM-35, obręb L..

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Wojewoda D. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. Nr 930/2009. W wyniku odwołania złożonego przez J. K. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody D. nr [...]. Na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru budowlanego J. K. skargę złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie który wyrokiem z dnia 15 marca 2013 r. skargę oddalił (VII SA/Wa 605/12).

W dniu 12 sierpnia 2013 r. Starosta O. postanowieniem Nr [...] podjął z urzędu zawieszone postępowanie dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego przy ul. B. w J., na działce nr 166/6 i 165/18 AM-35, obręb L.. W dniu 4 września 2013 r. na powyższe postanowienie zażalenie złożył J. K.. Wojewoda D. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

Dnia 20 listopada 2013 r. J. K. złożył wniosek o przeprowadzenie dowodów z akt sądowych, o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej oraz o wyłączenie Starosty O. od udziału w sprawie. Wniosek w części dotyczącej wyłączenia organu z postępowania został przesłany do Wojewody D., który pismem z dnia 31 grudnia 2013 r. wskazał, że wyłączenie organu administracji publicznej na podstawie art. 25 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego następuje z mocy prawa, a zatem wydanie odrębnego postanowienia w tej sprawie nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Dopiero w przypadku zaistnienia przesłanek wyłączenia Starosty O. od załatwienia sprawy organem właściwym do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 26 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, będzie odpowiednio organ wyższego stopnia nad organem załatwiającym sprawę lub organ wyższego stopnia nad organem, w którym osoba wymieniona w tym przepisie zajmuje stanowisko kierownicze.

W dniu [...] r. Starosta O., postanowieniem Nr [...], odmówił uwzględnienia żądania dowodowego J. K.. Na powyższe postanowienie J. K. złożył zażalenie. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda D. postanowieniem, Nr [...], z dnia [...] r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Postanowienie Wojewody D. zostało zaskarżone przez J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r. skargę tą odrzucił (sygn. II SA/Wr 293/14). Przy piśmie Wojewody D. z dnia 26 września 2014 r. akta przedmiotowej sprawy zostały zwrócone Staroście O..

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta O. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...]r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę pawilonu handlowo-usługowego na działkach nr 165/18 i nr 166/6, AM-35, obręb L.. Organ pierwszej instancji wskazał, że "J. K. nie posiada statusu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty O. z dnia [...]r. Nr [...] i tym samym nie może żądać weryfikacji powyższego rozstrzygnięcia w trybie/wznowienia postępowania".

Oznacza to, że jednocześnie, że Starosta O. zakończył postępowanie, którego sposobu prowadzenia dotyczy przedmiotowa skarga, wymaganą przepisem art. 104 § 1 kpa czynnością orzeczniczą przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu co pozbawiło Sąd możliwości uwzględnienia skargi w sposób określony przez ustawodawcę w przepisie art. 149 § 1 pkt 1 powoływanej ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie znalazł również uzasadnionych podstaw do stwierdzenia ,że Starosta O. w sprawie opisanej we wniosku weryfikacyjnym J. K. w dniu 5 sierpnia 2010r. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, co w konsekwencji eliminuje możliwość stwierdzenia kwalifikowanej postaci takiego zachowania.

Z materiału sprawy wynika wprawdzie, że w toku postępowania miały miejsce przerwy trwające ponad dwa miesiące przy jednoczesnym zaniechaniu czynności wskazanej w przepisie art. 36 kpa, w ocenie Sądu podjętej przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy, nie mogło to zdeterminować stanowiska Sądu przyjętego przy orzekaniu.

Nie można bowiem zarzucić organowi prowadzącemu postępowanie, objęte zarzutem skargi (Staroście O.), braku staranności w działaniach procesowych, podejmowanie czynności pozornych, czy nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy, a także opieszałego, czy niesprawnego zachowania.

Materiał sprawy wskazuje, że na przedłużenie się czasu trwania postępowania miało wpływ przede wszystkim zachowanie skarżącego, który korzystał ze wszystkich gwarantowanych mu w toku postępowania środków zaskarżenia, a także podejmował próby doprowadzenia do weryfikacji orzeczenia również w sytuacjach, w których ustawodawca takiej możliwości nie przyznał.

Z tych względów Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione warunki obligujące do uwzględnienia skargi i stosownie do przepisu art. 151 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Wobec nieuwzględnienia skargi –stosownie do przepisu art. 149 § 2 powołanej ustawy – niemożliwe było wymierzenie organowi grzywny.