Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1142/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza T. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...].AS-J, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...].AS-J Burmistrz T. (zwany dalej "Burmistrzem"), po rozpatrzeniu wniosku W. F., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w T..

W punkcie 3 decyzji Burmistrz wskazał, że dla wnioskowanej inwestycji obowiązują następujące ustalenia, dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu:

a) funkcja – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna,

b) rodzaj inwestycji – budowa czternastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych ,

c) obiekty wolno stojące, do dwóch kondygnacji nadziemnych, z dopuszczeniem podpiwniczenia oraz garażu wbudowanego lub zespolonego,

d) geometria dachu – dwu lub wielospadowy,

e) kąt nachylenia połaci dachowych – od 1( do 45(,

f) położenie głównej kalenicy dachu – w układzie równoległym lub prostopadłym do frontu działki, z uwzględnieniem odprowadzenia wód opadowych na wnioskowaną działkę,

g) maksymalna wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku (do okapu) – 5,0 m,

h) maksymalna wysokość głównej kalenicy dachu – 9,0 m,

i) szerokość elewacji frontowej (jednego budynku) – od 8,0 m do 18,0 m,

j) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu 0,05 do 0,2 (co pozwala na powierzchnię zabudowy jednego budynku mieszkalnego od 65 m2 do 260 m2,

k) minimum 50 % powierzchni terenu objętego liniami rozgraniczającymi pozostawić w formie biologicznie czynnej (nieutwardzona i niezabudowana).

W części II decyzji (" Warunki ochrony środowiska, zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej") w punkcie 9 Burmistrz wskazał, że wnioskowana działka leży na terenie O. T. P. K. powołanego uchwałą nr [...] Wojewódzkiej Rady N. w B. w sprawie utworzenia T. P. K. (Dz. Urz. Województwa B. Nr [...] poz. 440), zmienianą rozporządzeniami wojewody – ostatnia zmiana rozporządzenie Wojewody K. – P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. zmieniające rozporządzenia w sprawie T. P. K. w części dotyczącej województwa kujawsko – pomorskiego (Dz. Urz. Województwa K. – P. nr [...] poz. 1326) – należy spełnić wymogi w nim zawarte. W punkcie tym Burmistrz wskazał także, że w związku z pismem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. [...], dla planowanego przedsięwzięcia winna zostać przeprowadzona procedura w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w myśl art. 73 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że pierwotnie po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z [...] czerwca 2017 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji uznając, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 1073 ze zm., zwanej w skrócie "u.p.z.p."). Stwierdził bowiem, że w obszarze analizowanym nie występuje zainwestowanie stanowiące kontynuację funkcji dla projektowanej zabudowy mieszkaniowej, a ponadto dopuszczając zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w sąsiedztwie terenów wielokrotnie zainwestowanych budynkami o funkcjach produkcyjno – usługowych oraz w bezpośrednim sąsiedztwie terenów eksploatacji kruszywa, nie wywiązałby się z obowiązku nałożonego na niego w art. 3 ust. 1 u.p.z.p. W wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego przez wnioskodawcę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] sierpnia 2017 r. uchyliło decyzję Burmistrza i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując m.in., że za działkę sąsiednią w rozumieniu przepisów u.p.z.p. należy uznać każdą działkę sąsiednią znajdującą się w obszarze analizowanym. W wyznaczonym w sprawie obszarze analizowanym znajdują się zabudowa o funkcji odpowiadającej wnioskowanej inwestycji.

Wobec tego oraz uwzględniając fakt, że w odległości ok. 400 m od działki wnioskodawcy znajdują się najbliższe budynki mieszkalne, przyjęto funkcję terenu – zabudowa mieszkalna jednorodzinna.

W kwestii istniejącego na działce sąsiedniej wyrobiska wydobywającego kruszywo naturalne Burmistrz wystąpił do Okręgowego Urzędu Górniczego w G., który w piśmie z [...] grudnia 2017 r. [...] stwierdził jedynie, że będąca przedmiotem postępowania działka nr [...] nie jest terenem górniczym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia [...] czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze.

Odwołując się od decyzji Burmistrza z [...] czerwca 2018 r. skarżąca Marta Wegner – Sarzyńska (właścicielka nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością wnioskodawcy) wskazała, że nie mieści się w pojęciu ładu przestrzennego dopuszczenie funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej w sąsiedztwie terenów wielokrotnie zainwestowanych budynkami o funkcjach produkcyjno – usługowych, bezpośrednim sąsiedztwie terenów eksploatacji kruszywa oraz w sąsiedztwie gruntów rolnych. Podkreśliła, że sposób użytkowania zabudowy jednorodzinnej nie koresponduje ze sposobem eksploatacji sąsiednich gruntów, w tym stanowiących m.in. własność skarżącej gruntów rolnych. Odwołująca podniosła także, że teren, na którym mają być posadowione wszystkie budynki objęte planowaną inwestycją znajduje się w obszarze O. T. P. K.. Realizacja dużej inwestycji polegającej na budowie 14 budynków jednorodzinnych w obrębie Otuliny nie jest zgodna z kierunkiem, jaki został ustalony dla tego obszaru w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w którym wskazano, że jest to teren przekształceń i rehabilitacji, poza terenami zainwestowanymi lub wskazanymi do urbanizacji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwanej dalej "Kolegium") decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy wskazaną na wstępie decyzję Burmistrza z [...] czerwca 2018 r.

Oceniając spełnienie w przedmiotowej sprawie warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji zabudowy występującej w analizowanym obszarze – w obszarze tym bowiem "znajdują się przykłady istniejącej zabudowy produkcyjnej".

Odnośnie ustalenia linii zabudowy Kolegium, przywołując treść § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588; zwanego w skrócie "rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r." lub "rozporządzeniem") stwierdziło, że została ona ustalona w prawidłowy sposób na podstawie zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji, co zostało szczegółowo uzasadnione przez organ pierwszej instancji.

W kwestii wyznaczenia wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu Kolegium stwierdziło, że analiza zawiera wyjaśnienie sposobu wyznaczenia tego wskaźnika. Kolegium wskazało, że w rozpatrywanym przypadku zastosowano odstępstwo przewidziane w § 5 ust. 2 rozporządzenia, co zostało szczegółowo uzasadnione podobną zabudową mieszkaniową jednorodzinną znajdującą się w sąsiedztwie planowanej inwestycji.

Odnośnie wyznaczenia szerokości elewacji frontowej Kolegium, po opisaniu treści § 6 rozporządzenia wskazało, że parametr ten wyznaczono w podstawowy sposób, bez stosowania odstępstw, co nie wymagało szczegółowego uzasadnienia.

Co do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki Kolegium, wskazując na treść § 7 rozporządzenia podniosło, że w niniejszej sprawie parametr ten wyznaczono dla nowej zabudowy "jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich".

Wskazując na występowanie w analizowanym obszarze zróżnicowanych dachów: – jedno, dwu i wielospadowych, o kącie nachylenia do 45 stopni i układzie kalenic równoległym do frontu działki, Kolegium podniosło, że wobec tego przyjęto dach dwu lub wielospadowy, o kącie nachylenia połaci dachowych 1 do 45 stopni, z uwzględnieniem odprowadzenia wód opadowych na wnioskowaną działkę.

Kolegium uznało, że planowana inwestycja odpowiada warunkom przewidzianym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz nie wynikały dla niej ograniczenia z przepisów odrębnych, wobec tego zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. obowiązkiem organu było pozytywne rozstrzygnięcie o warunkach zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez inwestora.

W skardze do Sądu Marta Wegner (obecnie Marta Wegner – Sarzyńska) wniosła o uchylenie decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, zarzucając im naruszenie:

- przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm, zwanej w skrócie "k.p.a.") poprzez ich niezastosowanie,

- art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie,

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że planowana inwestycja spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa.

W uzasadnieniu podtrzymując argumentację podniesioną w odwołaniu, skarżąca stwierdziła, że w obszarze analizowanym żadna z działek sąsiednich z dostępem do tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowa w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, a analiza dokonana przez Burmistrza nie wykazuje, że planowana inwestycja spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa. Realizacja planowanej inwestycji nie odpowiada istniejącej charakterystyce urbanistycznej jako obiekt podobny do istniejącej zabudowy usługowo – przemysłowej, gruntów rolnych, terenów leśnych, a zwłaszcza dla znajdującego się nieopodal koryta rzeki Brdy; planowana inwestycja nie będzie stanowić zatem kontynuacji zabudowy.

Skarżąca podkreśliła, że analiza urbanistyczna powinna zawierać precyzyjne wskazanie numerów działek objętych analizą, oznaczenie niezbędnych parametrów zabudowy znajdujących się na działkach, umożliwiających wyprowadzenie wniosku co do planowanej zabudowy, jak i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpatrywanej sprawie elementy te nie zostały wyczerpująco opisane, a zatem analiza nie powinna stanowić podstawy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd z urzędu. tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa.

Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w powyższy sposób Sąd zwrócił przede wszystkim uwagę na wskazaną przez Burmistrza w części II pkt 9 jego decyzji potrzebę przeprowadzenia dla planowanej inwestycji procedury w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – która to okoliczność ma konsekwencje prawne nie dostrzeżone przez organy w niniejszej sprawie.

Powyższe wskazanie odnosi się do stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (w skrócie "RDOŚ) zawartego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. [...].

RDOŚ, w oparciu o nadesłane przez Burmistrza dwa projekty decyzji o warunkach zabudowy, zauważył przede wszystkim, że ten sam inwestor W. F. ma zamiar wybudować 15 budynków mieszkalnych jednorodzinnych tj. na przedmiotowej działce nr [...] - 14 budynków oraz budynek na działce nr [...] (względem której toczy się odrębne postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy). Zgodnie z informacjami zawartymi w pkt 4 załączników nr 2a do przedłożonych projektów decyzji ("analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ...) powierzchnia działki nr [...] wynosi 1,8269 ha, a działki nr [...] – 0,8883 ha, co stanowi łącznie powierzchnię wynoszącą 2,7142 ha.

RDOŚ podniósł, że w świetle § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, zwanego dalej "rozporządzeniem z 9 listopada 2010 r."), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Jednocześnie zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy.

RDOŚ zauważył, że do postępowań, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zwanej dalej w skrócie "ustawą środowiskową") zalicza się postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 3 wskazanego przepisu).

Ponadto RDOŚ zauważył, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zlokalizowane w otulinie T. P. K..

Jednocześnie RDOŚ uznał, że w związku z realizacją inwestycji dopuszcza się przekształcenie całej powierzchni obu działek (nr [...] i nr [...]). Jakkolwiek bowiem uwzględniając określony w projekcie decyzji parametr wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu 0,05 – 0,2 suma powierzchni zabudowy dla czternastu budynków mieszkalnych będzie wynosiła od 910 m2 do 3640 m2, to jednak powierzchnia zajęta przez obiekty budowlane i pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięć obejmuje łączną powierzchnię obu ww. działek. RDOŚ wskazał przy tym, że za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia należy uznać powierzchnię, która uległa zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia, do której należy zaliczyć oprócz obiektów budowlanych m.in. powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, terenów zniwelowanych, chodników, podjazdów, placów składowych, przyłączy infrastruktury technicznych i mediów i inne powierzchnie utwardzone oraz płaty roślinności, które zostaną usunięte, a teren urządzony zgodnie z wolą inwestora.

RDOŚ uznał wobec tego, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z dnia [...] listopada 2010 r. przedmiotowa działka nr [...], której powierzchnia terenu inwestycji wynosi 1,8259 ha, po zsumowaniu z powierzchnią działki nr [...] (0,8883 ha) stanowi jedno przedsięwzięcie o łącznej powierzchni 2,7142 ha. Tak określona planowana inwestycja przekracza dopuszczalną wartość powierzchni zabudowy wynoszącą 0,5 ha określoną w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret pierwsze ww. rozporządzenia. W rezultacie, biorąc pod uwagę zawarte w projektach decyzji parametry planowanych inwestycji, mając na względzie ich położenie w otulinie T. P. K. oraz powierzchnię terenu, na którym przewiduje się ich realizację, a także fakt występowania tego samego inwestora, RDOŚ uznał, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia powinna zostać przeprowadzona procedura w sprawie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 73 ustawy środowiskowej.

Sąd podziela powyższe stanowisko RDOŚ.

Należy zauważyć, park krajobrazowy jest formą ochrony przyrody wskazaną w art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Otulina parku krajobrazowego jest zatem wskazaną w § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia z dnia [...] listopada 2010 r. otuliną form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 – 3 ustawy z dnia [...] kwietnia 2014 r. o ochronie przyrody. W konsekwencji zabudowa mieszkaniowa realizowana w otulinie parku krajobrazowego jest tego rodzaju przedsięwzięciem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia z dnia [...] listopada 2010 r., które - o ile powierzchnia zabudowy przekroczy 0,5 ha – jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Sądowi z urzędu znany jest fakt prowadzenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy dla działki nr [...] (sprawa w tutejszym Sądzie pod sygnaturą II SA/Bd 1143/18), która jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy sąsiaduje z działką nr [...] tworząc w istocie jeden obszar, na którym dojdzie do wzniesienia obiektów budowlanych i przekształcenia powierzchni w wyniku realizacji planowanych przedsięwzięć. Wobec tego Sąd podziela powyższe stanowisko RDOŚ co do konieczności rozpatrywania w świetle § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010r. obu inwestycji łącznie celem określenia powierzchni zabudowy, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b) ww. rozporządzenia. Niewątpliwie zatem w sprawie powierzchnia zabudowy planowanej przez inwestora zabudowy mieszkaniowej przekroczy 0,5 ha.

W sprawie mamy zatem do czynienia z przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Uznanie, że w mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oznacza, że stosownie do art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej wymagane jest dla niego uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ I instancji wskazując w części II pkt 9 swojej decyzji, że dla planowanego przedsięwzięcia winna zostać przeprowadzona procedura w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w myśl art. 73 ustawy środowiskowej wypowiedział w istocie stanowiska zgodne z zaprezentowanym wyżej przez Sąd i wcześniej przez RDOŚ. Nie dostrzegł jednakże konsekwencji prawnych takiego stanowiska (podobnie jak organ odwoławczy). Mianowicie zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Taką decyzją wymaganą przepisami odrębnymi jest, w świetle art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tak więc brak wymaganej dla danego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla tegoż przedsięwzięcia.

W przedmiotowej sprawie uznanie, że nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy ze względu na brak wymaganej dla planowanego przedsięwzięcia decyzji środowiskowej powinno być jednak poprzedzone ustaleniem, czy rzeczywiście przedmiotowe przedsięwzięcie jest położone w obrębie otuliny T. P. K., której granice zostały określone szczegółowo w § 6 rozporządzenia nr [...] Wojewody K. – P. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie T. P. K. (Dz. Urz. Woj. K. – P. z 2004 r nr [...] poz. 2018). Obecnie zgromadzone w aktach sprawy dokumenty nie pozwalają na weryfikację tego twierdzenia. Brak prawidłowego ustalenia w tej kwestii oznacza, że orzekające w sprawie organy uchybiły wynikającemu z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co - jak wynika z powyższym rozważań, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od powyższego uchybienia, które jest już wystarczającą przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, za słusznie należy uznać zarzuty skarżącej odnoszące się do treści sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej, która nie tylko pozbawiona jest informacji pozwalających na jej weryfikację, ale została sporządzona z uchybieniem określonych przez prawodawcę reguł wyznaczania poszczególnych parametrów zabudowy.

I tak parametr wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.). W przedmiotowej sprawie analiza urbanistyczna w ogóle nie wskazuje, jaki jest ów średni wskaźnik, a jedynie określa minimalną (0,01) i maksymalną (0,2) wielkość tego wskaźnika występujące w obszarze analizowanym. Brak też wskazania jaki jest ów wskaźnik dla każdej z działek występujących w obszarze analizowanym, bez czego niemożliwa jest ocena poprawności sporządzenia analizy. Przy braku tych informacji nie można przyjąć – jak to ujęto w analizie, że sam fakt, iż wskaźniki w przedziale 0,01 do 0,2 dotyczą zabudowy o różnych funkcjach (zagrodowa, produkcyjna, usługowa) pozwala na przyjęcie omawianego parametru w przedziale 0,05 do 0,2. Przy braku ww. informacji szczegółowych i szczegółowego uzasadnienia analizy nie wiadomo czy ów przedział nawiązuje do średniej wartości parametru w obszarze analizowany, czy też nawiązuje do średniej wartości określonego rodzaju zabudowy (np. zagrodowej), czy jest określeniem w sposób zupełnie dowolny, tyle że mieszczący się w przedziale 0,05 do 0,2.

W aktualnej części graficznej analizy – wbrew zapisom w części I pkt 4 decyzji Burmistrza, nie zaznaczono linii zabudowy, o której mowa w punkcie c) części tekstowej analizy. W części tekstowej analizy nie wskazano, jakie konkretnie przepisy szczególne były podstawą wyznaczenia (a właściwie tylko opisania) przyjętych linii zabudowy.

W analizie nie wskazano, jaka jest konkretnie średnia szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym (uchybienie § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.). Także w tym przypadku analiza poprzestaje na wskazaniu jedynie na wskazaniu minimalnej i maksymalnej wielkości tego wskaźnika występujących w obszarze analizowanym. Brak też wskazania jaki jest ów parametr dla każdej z działek występujących w obszarze analizowanym, bez czego niemożliwa jest ocena poprawności sporządzenia analizy.

Brak także w analizie wskazania średniej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (uchybienie wymogowi § 7 ust. 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.). Brak też wskazania jaki jest ów parametr dla każdej z działek występujących w obszarze analizowanym, w szczególności odnośnie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, która była podstawą ustalenia przyjętego dla planowanej inwestycji wskaźnika - bez czego niemożliwa jest ocena poprawności sporządzenia analizy.

Ze względu na powyższe uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

W ponownym postępowaniu organ winien przede wszystkim ustalić położenie przedmiotowej działki względem granic otuliny T. P. K., w szczególności wskazując owe granice na mapie z zaznaczoną działką wnioskodawcy. Ustalenie, że działka znajduje się wewnątrz otuliny skutkować będzie koniecznością uzyskania dla planowanej inwestycji - przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku natomiast ustalenia, że przedmiotowa działka nie znajduje się w obrębie otuliny organ winien przed wydaniem decyzji uzyskać analizę urbanistyczną pozbawioną uchybień wskazanych przez Sąd.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kwoty uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi (500 zł).