Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 168/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy: article: par. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 137 poz 1310
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu

SENTENCJA

Dnia 23 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Marzenna Kosewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi J D na czynność Starosty G z dnia [...] 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. zasądza od Starosty G na rzecz skarżącego kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 8 października 2012 r. J D i M D, reprezentowani przez pełnomocnika – radcę prawnego, złożyli wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty opłat uiszczonych za wydanie dwóch kart pojazdów w kwocie po 425,00 zł wraz z odsetkami od dnia 1 stycznia 2010 r. dla samochodów :

- F ( współwłaściciele J. D i M. D )

- R ( właściciel J. D ).

Wnioskodawcy powołali się w uzasadnieniu wniosku na niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta G postanowieniem z dnia [...] 2012 r. odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nadpłaty w opłacie za wydanie karty pojazdu R, albowiem zdaniem organu wniosek ten został złożony po upływie dopuszczalnego terminu, czyli po dniu 31 grudnia 2010 r. ( wniosek o rejestrację pojazdu złożono 26 października 2005 r.)

Po rozpatrzeniu zażalenia J D Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P postanowieniem z dnia [...] 2013 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i zobowiązało organ I instancji do załatwienia sprawy w drodze czynności materialno – technicznej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na organie, który pobrał opłatę za wydanie karty pojazdu ( 500 zł ) ciąży obowiązek zwrotu różnicy pomiędzy opłatą pobraną a należną.

W piśmie z dnia 8 listopada 2013 r. Starosta G odmówił zwrotu żądanej we wniosku opłaty za wydanie karty pojazdu dotyczącej samochodu Renault C, stwierdzając że wprawdzie przepis rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. ustalający wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 zł został uznany za niezgodny z Konstytucją RP, jednak w dacie rejestracji pojazdu istniała podstawa prawna do pobrania opłaty w tej kwocie. Organ administracji nie mógł nie zastosować przepisu prawa powszechnie obowiązującego, nawet gdyby był przekonany o jego niekonstytucyjności, gdyż nie posiada w tej mierze uprawnień takich jak sąd.

Pismem z dnia 18 listopada 2013 r. wnioskodawca, reprezentowany przez pełnomocnika, wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa.

W uzasadnieniu wezwania podniesiono, że konsekwencją uznania przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury za niekonstytucyjny w dacie jego stosowania przez organ jest stwierdzenie, że w świetle obowiązujących przepisów prawa strona miała obowiązek uiszczenia opłaty za kartę pojazdu wyłącznie w wysokości uwzględniającej kryteria wynikające z art. 77 ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Żądanie zwrotu nadpłaty w kwocie 425 zł wraz z odsetkami jest więc w pełni uzasadnione.

W odpowiedzi na wezwanie Starosta G w piśmie z dnia 3 grudnia 2013 poinformował o podtrzymaniu swojego dotychczasowego stanowiska o braku podstaw do stwierdzenia i zwrotu nadpłaty.

J D, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na powyższą czynność Starosty z dnia 8 listopada 2013 r., zarzucając naruszenie:

– art. 110, art. 25 i art. 28 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską poprzez ich nieuwzględnienie w sprawie

- art. 60, 67, 115 ustawy o finansach publicznych poprzez ich bezpodstawne niezastosowanie w sprawie

- prawa materialnego poprzez zastosowanie w sprawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu jako niezgodnego z art. 110 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

W powołaniu na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko i argumentację. Podkreśliła, że przysługuje jej uprawnienie do zwrotu uiszczonej kwoty za wydanie karty pojazdu w wysokości przekraczającej koszty związane z drukiem i dystrybucją karty pojazdu, a na Staroście spoczywa obowiązek zwrotu nadpłaconej kwoty. Bez znaczenia jest fakt odroczenia przez Trybunał Konstytucyjny mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 lipca 2003 r.

W kwestii dopuszczalności drogi sądowej skarżąc powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym na wyroki WSA w Poznaniu i we Wrocławiu.

Odpowiadając na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie, podtrzymując w kwestiach merytorycznych swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Organ wskazał, ze niezachowanie przed wniesieniem skargi wymogu terminowego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, określonego w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wpływa na ocenę dopuszczalności skargi.

Podkreślił też, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasło z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności opłaty a więc z upływem 2010 roku.

| |

|Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. |

| |

| |

|Skarga zasługiwała na uwzględnienie. |

|Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest czynność Starosty G - odmowa zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, pobranej na podstawie § 1 |

|ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137 poz. 1310 ze |

|zm.), który przewidywał pobranie przez organ rejestrujący opłaty w wysokości 500 zł za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu|

|na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. |

|Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (ONSAiWSA z |

|2008 r. nr 2, poz. 21, Lex nr 341207) przesądził, że "skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na |

|podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jest sprawą |

|administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § |

|2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)". W |

|uzasadnieniu motywów uchwały zaznaczono, że taka kwalifikacja sprawy jest spowodowana tym, że do zwrotu opłaty za kartę pojazdu nie mogą mieć |

|zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej o zwrocie podatku, a jednocześnie nie ma podstaw by wniosek załatwić w drodze decyzji |

|administracyjnej w oparciu o Kodeks postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił ponadto uwagę na szczególny charakter,|

|jaki ma "opłata za wydanie karty pojazdu". Podkreślił, że jej celem jest jedynie przeniesienie na właściciela pojazdu kosztów związanych z |

|faktycznym wytworzeniem i wydaniem karty przez organ rejestrujący, co w innych przypadkach jest zasadniczo obowiązkiem producenta lub importera|

|pojazdu. Należy także wspomnieć, że niepodatkowy charakter opłaty za wydanie karty pojazdu potwierdził również Sąd Najwyższy w uchwale z dnia |

|16 maja 2007 r., sygn. akt III CZP 35/07 (OSNC 2008/7-8/72, Lex nr 258519) dopuszczając możliwość dochodzenia jej zwrotu przed sądem |

|powszechnym. |

|Niewątpliwie powyższą uchwałą o sygn. akt I OPS 3/07 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził dopuszczalność kognicji sądów administracyjnych w |

|sprawach zwrotu opłat za wydanie kart pojazdów, a także określił charakter uiszczonych należności oraz wskazał tryb załatwiania żądania ich |

|zwrotu. Należy przy tym zaznaczyć, że w powołanej uchwale nie wskazano jednoznacznie, jak należy kwalifikować odmowę zwrotu części opłaty za |

|kartę pojazdu – jako akt czy czynność z zakresu administracji publicznej. Jednakże uwzględniając pogląd prezentowany w orzecznictwie i |

|doktrynie, a także stanowisko Biura Orzecznictwa NSA (pismo z dnia 22 października 2012 r., nr BO/Wiz-460-65/12) w tym zakresie, Sąd w składzie|

|orzekającym w niniejszej sprawie potraktował zaskarżoną odmowę zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu jako czynność organu administracji|

|publicznej |

|Niezasadny był przy tym wniosek organu o odrzucenie skargi, albowiem strona skarżąca wyczerpała obligatoryjny tryb wezwania do usunięcia |

|naruszenia prawa poprzedzający złożenie skargi do sądu administracyjnego ( art. 52 § 3 p. p. s. a. ). Zaskarżona czynność została bowiem |

|dokonana przez organ w dniu 8 listopada 2013 r., a pismem z dnia 18 listopada 2013 r. skarżący wniósł o usunięcie naruszenia prawa. Po |

|odpowiedzi organu na wezwanie ( zawartej w piśmie z dnia 3 grudnia 2013 r. ) strona wniosła skargę do tutejszego Sądu w terminie przewidzianym |

|w art. 53 § 2 p. p. s. a. ( 24 grudnia 2013 r. ) |

|Przystępując do merytorycznej oceny legalności zaskarżonej czynności, należy wskazać, że zgodnie z dominującym nurtem orzecznictwa |

|sądowoadministracyjnego przyjąć należy istnienie podstaw nakazujących dokonanie przez organ zwrotu kwoty żądanej przez skarżącego. |

|Przedmiot niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy uzasadnione było domaganie się przez skarżącego uchylenia czynności |

|Starosty polegającej na zwrocie nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu R, która to opłata została pobrana w oparciu o |

|przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, uznany następnie |

|został przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz|

|z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP - w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 (Dz. U. Nr 15, poz. 119). |

|TK uznał, że niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym polega na tym, że przez |

|zawyżenie wysokości opłaty wykroczono poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie. Rozporządzenie niezgodnie ze wskazanymi w ustawie |

|wytycznymi w postaci nakazu uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i |

|dystrybucją karty ustalało opłatę, uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewiduje. |

|Dlatego też § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia został uznany za niezgodny również z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydanie |

|rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający rozporządzenie uprawnień ustawodawcy. Rozporządzenie może być |

|bowiem wydane wyłącznie na podstawie wyraźnego, a więc opartego tylko na domniemaniu lub na wykładni celowościowej, szczegółowego upoważnienia |

|ustawy, w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy. TK uznał ponadto, że § 1 ust. 1 rozporządzenia jest niezgodny z art. 217 |

|Konstytucji, gdyż ustanowiona w nim opłata stanowi, ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi, daninę |

|publiczną o charakterze podatkowym. Jednocześnie orzekł, że § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w |

|sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu traci moc z dniem 1 maja 2006 r. |

|W opinii Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, pomimo że TK uznał za niezbędne odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej |

|zakwestionowanego przepisu do dnia 1 maja 2006 r. przepis ten był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od samego początku jego obowiązywania. |

|Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 178 Konstytucji RP sędziowie, w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji i |

|ustawom. Oznacza to, że jeżeli sąd orzekający stwierdzi niekonstytucyjność aktu niższej niż ustawa rangi, może odmówić z tego powodu jego |

|stosowania. Nie ma rozbieżności zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie co do tego, że sąd może w toku rozpoznawania sprawy ocenić, czy |

|przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy (por. wyrok NSA z 24 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 418/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, |

|uchwała NSA z 30 października 2000 r., sygn. akt OPK 13/00, ONSA z 2001 r., Nr 2, poz. 63 oraz wyrok NSA w składzie 7 sędziów z 16 stycznia |

|2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, ONSAiWSA nr 2, poz. 39). Powyższe uprawnienie sądów nie pozostaje w kolizji z rolą Trybunału Konstytucyjnego, |

|który na podstawie art. 188 Konstytucji RP jest powołany do orzekania w sprawach zgodności przepisów prawa, wydanych przez centralne organy |

|państwowe, z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami. W przypadku stwierdzenia niezgodności przepisów rozporządzenia z |

|Konstytucją i ustawą różnica polega na tym, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające taką niezgodność wywołuje ten skutek, że |

|zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez Sąd jest podstawą do |

|odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie |

|prawnym. |

|Ponadto, rozpatrując niniejszą sprawę należy mieć na uwadze sprzeczność powołanego przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z art. 110 |

|Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawniej art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE)). Postanowienia Traktatu są |

|bezpośrednio stosowane i mają walor nadrzędności nad prawem krajowym państw członkowskich, co znajduje odzwierciedlenie w art. 87 ust. 1, art. |

|89 ust. 1 pkt 3 i art. 91 Konstytucji RP oraz Traktatu akcesyjnego dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 2 Aktu|

|o warunkach przystąpienia stanowiącego część Traktatu, od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej Polska jest związana postanowieniami |

|Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny. Art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii |

|Europejskiej stanowi zaś, że żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków|

|wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe (zasada |

|niedyskryminacji w ramach wspólnego rynku). Zgodność krajowych regulacji prawnych odnoszących się do opłat za wydanie karty pojazdu z powołanym|

|przepisem art. 90 TWE stała się przedmiotem postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007r. w sprawie C-134/07 |

|(Lex nr 354541) wydanego w związku z pytaniem prejudycjalnym Sądu Rejonowego w Jaworznie. W orzeczeniu tym Trybunał orzekł, że sporna opłata |

|jest objęta zakazem z art. 90 akapit pierwszy TWE. Trybunał stwierdził też, że "art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, |

|że sprzeciwia się on opłacie, takiej jak przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie |

|wysokości opłat za kartę pojazdu, która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego |

|przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeśli |

|jest on tam już zarejestrowany". |

|W świetle powyższych rozważań Sąd w składzie orzekającym, korzystając z kompetencji wynikającej z art. 178 Konstytucji RP, uznał, że istotny w |

|sprawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jest niezgodny z |

|art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Sporna|

|opłata wynikająca z tego przepisu jest również objęta zakazem z art. 90 akapit pierwszy TWE. |

|Uwzględniając powyższe, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że zaskarżona czynność Starosty G polegająca na odmowie zwrotu |

|części opłaty (ponad kwotę 75 zł) za wydanie karty pojazdu pobranej w oparciu o wadliwą podstawę prawną (§ 1 ust. 1 w.w. rozporządzenia |

|Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r.) narusza prawo, co skutkowało stwierdzeniem jej bezskuteczności na podstawie art. 146 § 1 ustawy z |

|dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a. |

|Zdaniem Sądu obowiązek organu dotyczy zwrotu skarżącemu części opłaty za kartę pojazdu w wysokości 425 zł. Sąd uznał, że niewątpliwie |

|uiszczona przez skarżącego kwota 500 zł za wydanie karty pojazdu była zawyżona w stosunku do pobranej, gdyż opłata winna uwzględniać wysokość |

|kosztów związanych z drukiem i dystrybucją, o których mowa w art. 77 ust. 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Powyższe uzasadnia obowiązek |

|organu, który pobrał przedmiotową opłatę do zwrotu skarżącemu różnicy pomiędzy opłatą pobraną a należną z uwzględnieniem wytycznych zawartych w|

|ww. przepisie. Pomocnym w zakresie ustalenia wysokości kwoty podlegającej zwrotowi był również przepis § 1 ust. 1 obecnie obowiązującego |

|rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421), |

|zgodnie z którym opłata za kartę pojazdu wynosi 75 zł. Zatem różnica pomiędzy opłatą uiszczoną przez skarżącego w 2005 r. (500 zł) a opłatą |

|pobieraną na podstawie rozporządzenia z 2006 r. (75 zł) wynosi 425 zł. Dodatkowym argumentem przemawiającym za taką interpretacją jest też |

|fakt, że w § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. przewidziana opłata za wydanie wtórnika karty pojazdu wynosiła także 75 zł. Kwota w tej samej |

|wysokości wyznaczona została też za wydanie wtórnika karty pojazdu w § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2006 r. (por. uzasadnienie powołanego wyroku |

|WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 843/11 oraz wyroku WSA w Białymstoku z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt |

|II SA/Bk 699/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). |

|W tym miejscu, odnosząc się do stanowiska organu w kwestii przedawnienia wskazać trzeba, ze od dnia 1 stycznia 2010 r. opłata za wydanie karty |

|pojazdu, o której mowa w ustawie Prawo o ruchu drogowym w rozumieniu art. 60 pkt. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (|

|Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm. ) stanowi środki publiczne będące niepodatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publicznoprawnym. Nie |

|ma to jednak zastosowania do opłat nienależnie pobranych przed tym dniem i podlegających zwrotowi. Nie będą to nadpłaty w myśl Ordynacji |

|podatkowej ( art. 72 ), lecz świadczenia pieniężne pobrane bez podstawy prawnej ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn.. |

|akt III CZP 24/12 ). Z kolei co do zasady roszczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, w tym o zwrot nienależnego świadczenia, przedawniają |

|się w terminie 10 lat, licząc od dnia uiszczenia opłaty, jeżeli ten przypada przed wejściem w życie ustawy o finansach publicznych. |

|W tym stanie rzeczy Sąd, uznając skargę za zasadną, orzekł jak w punkcie I wyroku. |

|Sąd nie określił, czy i w jakim zakresie zaskarżona czynność nie może być wykonana. Wykładnia celowościowa art. 152 P.p.s.a. prowadzi bowiem do|

|wniosku, że przepis ten odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis niniejszego przepisu wskazuje, że jego |

|stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się |

|wyroku, czynności, której bezskuteczność została stwierdzona przez Sąd. Z uwagi na to, że zaskarżona czynność ma charakter wyłącznie odmowny i |

|nie wiąże się z nałożeniem na stronę jakiegokolwiek obowiązku, bądź przyznaniem uprawnienia, uznać należy, iż jako taka nie nadaje się ona do |

|wykonania (nie ma przymiotu wykonalności). Stąd też nie znaleziono podstaw do orzekania w przedmiocie jej wykonania, w trybie art. 152 p.p.s.a.|

|O kosztach postępowania Sąd postanowił natomiast na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając : wpis stały od skargi w |

|kwocie 200 zł, stawkę wynagrodzenia radcy prawnego w kwocie 240 zł ( § 14 ust. 2 pkt. 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 |

|kwietnia 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę|

|prawnego ustanowionego z urzędu – Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. ) i kwotę 17 zł ( opłata skarbowa od złożonego w Sądzie dokumentu |

|pełnomocnictwa ). |

| |