Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2531/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku J. K. i E. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]nakazującą J. i E. K. rozbiórkę budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan o wymiarach 12,80m x 4,40m (powierzchnia zabudowy budynku - 56,32 m2), zlokalizowanego na terenie działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił zasady rządzące postępowaniem nieważnościowym i wskazał, że z akt sprawy wynika, że J. i E. K. w latach 2004 – 2009 zrealizowali bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę budynek magazynowy do składowania butli z gazem płynnym propan butan o wymiarach 12,80m x 4,40m na terenie działki o nr ewid. [...]w miejscowości [...], gm. [...].

Obowiązek uzyskania zgody właściwego organu na prowadzenie robót budowlanych wynika z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013, poz. 1409 ze zm.). W konsekwencji, samowolne wykonanie robót budowlanych, polegających na budowie obiektu budowlanego, skutkuje nakazem jego rozbiórki. Jednakże ustawodawca w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego dopuścił możliwość zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych. Należy wskazać, że art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane pozwala zalegalizować powstałą samowolę budowlaną, jeśli budowa ta jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Nakaz rozbiórki może zostać orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji, bądź w sytuacji, gdy inwestor odstąpi od warunków zalegalizowania samowolnie wykonanego obiektu budowlanego.

Biorąc to pod uwagę organ powiatowy w S. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], wstrzymał prowadzone roboty budowlane przy budowie przedmiotowego budynku oraz nałożył na J. K. i E. K. obowiązek przedłożenia:

1. zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr ewid. [...], w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. w przypadku zgodności budowy obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy – czterech (4) egzemplarzy projektu budowlanego budynku magazynowego do składowania butli z gazem propan - butan, zawierającego rozwiązania instalacyjne, uzgodnionego z rzeczoznawcą do spraw ppoż, bhp i ergonomii oraz sanitarnych, sporządzonego przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi przy budowie obiektów o takim przeznaczeniu,

3. zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego osoby uprawnionej, sporządzającej projekt budowlany,

4. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W związku z faktem, że przedłożona przez Zobowiązanych dokumentacja była niekompletna oraz stwierdzeniem, że usytuowanie obiektu narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r., na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane nakazał Państwu J. i E. K. rozbiórkę budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan o wymiarach 12,80 m x 4,40 m, zlokalizowanego na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości [...]. gm. [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...].

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że lokalizacja magazynu butli z gazem płynnym narusza § 82 ust. 1 i § 124 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063, ze zm.), bowiem ww. przepisy przewidują usytuowanie magazynu na gazy w odległości co najmniej 30 m od budynku mieszkalnego; lokalizując obiekt magazynu nie zachowano również minimalnej odległości 20 m od budynku garażowego, położonego na działce ewid. [...]nie zachowano również minimalnej odległości 10 m od granic sąsiednich działek o nr ewid. [...].

Ponadto dla działki nr ewid. [...] nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, natomiast przedłożona decyzja Wójta Gminy [...]o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...]dotyczy budynku gospodarczo - garażowego i budynku magazynowego, a nie zrealizowanego budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan, w stosunku do którego mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz fakt, że sporny obiekt wybudowany został niezgodnie z prawem, tj. z przytoczonym rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. nie było możliwości jego legalizacji, dlatego organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego zobowiązany był do wydania nakazu rozbiórki obiektu zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że zasadnie w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. stwierdzono, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], nie jest obarczona żadną z wad nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja z dnia [...] maja 2014 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do podmiotu będącego stroną postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Na koniec organ wskazał, że zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w świetle poczynionych ustaleń pozostają bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. złożyła J. K..

W skardze wskazała: "nie dokonaliśmy budowy budynku magazynowego bez wymaganego pozwolenia na budowę, budynek postawiony był już w okresie nabycia przez nas nieruchomości i ww. budynki na tej działce stały już od 1994 r. jak wiadomo z zeznań świadków. Budynek został przez skarżących jedynie zmodernizowany (ocieplenie, zadaszenie blachą, poprawa posadzki, poprawienie dachu) bez zmiany jego parametrów czy konstrukcji. Do chwili obecnej organ nadzoru budowlanego nie udowodnił skarżącym samowoli budowlanej. Uważamy, że zarzuty organu nadzoru budowlanego co do rzekomej samowoli budowlanej co do budowy budynku magazynowego oparte zostały na stronniczości i nie dość wyczerpującej analizie materiału dowodowego i w istocie stanowią nadużycie ze strony organu nadzoru budowlanego."

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi, a co za tym idzie uchyleniem zaskarżonej decyzji lub stwierdzeniem jej nieważności.

Sąd w niniejszym postępowaniu kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]nakazującą J. i E. K. rozbiórkę budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan o wymiarach 12,80m x 4,40m (powierzchnia zabudowy budynku - 56,32 m2), zlokalizowanego na terenie działki o nr ewid. [...]położonej w miejscowości [...], gm. [...].

Przede wszystkim należy podnieść, że kontrolowana przez sąd decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym - nieważnościowym.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a jedynie ustalenie, czy kontrolowana w tym postępowaniu decyzja jest dotknięta jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przy czym kontroli decyzji dokonuje się na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania tej (kontrolowanej) decyzji.

Na wstępie należy zatem wskazać, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a.

Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W rezultacie stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w pierwszej jak i drugiej instancji prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...].

W sprawie niesporne jest, że znajdujący się na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...]budynek magazynowy do składowania butli z gazem płynnym propan butan o wymiarach 12,80 m x 4,40 m zrealizowany został w latach 2006-2009 bez wymaganego pozwolenia na budowę. W aktach sprawy brak wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę obiektu o takim przeznaczeniu.

Stosownie do § 82 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063, ze zm. – obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji), odległość magazynu butli z gazem płynnym od budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego oraz obiektów użyteczności publicznej powinna wynosić co najmniej 30 m. Na podstawie zaś ust. 2 cytowanego przepisu - odległość magazynów butli z gazem płynnym od innych niż wymienione w ust. 1 budynków, obiektów i krawędzi jezdni drogi publicznej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonych w ust. 1, o ile zostaną zachowane wymagania określone w przepisach o drogach publicznych.

Zgodnie z § 124 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 ww. rozporządzenia - magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż:

1) 10 m - od budynku stacji paliw płynnych;

2) 10 m - od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub krawędzi jezdni, jeżeli przepisy o drogach publicznych nie stanowią inaczej;

3) 30 m - od budynków mieszkalnych jednorodzinnych;

4) 60 m - od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego;

5) 20 m - od innych budynków niż wymienione w pkt 3 i 4 [...].

A zatem, przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że posadowienie magazynu butli z gazem płynnym ok. 19 m od budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie działki nr ewid. [...]narusza § 82 ust. 1 i § 124 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, bowiem ww. przepisy przewidują usytuowanie magazynu na gazy w odległości co najmniej 30 m od budynku mieszkalnego. Z materiału dowodowego wynika, że lokalizując obiekt magazynu nie zachowano również minimalnej odległości 20 m od budynku garażowego położonego na działce ewid. nr [...], co narusza § 124 ust. 1 pkt 2 i 5 ww. rozporządzenia, nie zachowano również minimalnej odległości 10 m od granic sąsiednich działek o nr ewid. [...] (§ 124 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia).

Ponadto, jak słusznie zauważył organ, dla działki nr ewid. [...]nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, natomiast przedłożona decyzja Wójta Gminy [...]o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...]dotyczy budynku gospodarczo - garażowego i budynku magazynowego, a nie zrealizowanego budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan, w stosunku do którego mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz fakt, że sporny obiekt wybudowany został niezgodnie z przytoczonym rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. nie było możliwości jego legalizacji, dlatego organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego zobowiązany był do wydania nakazu rozbiórki obiektu zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Zasadniczym argumentem skargi jest jednak brak samowoli budowlanej oraz jej nieudowodnienie przez organ, w szczególności skarżący wskazują, że nie są sprawcami tej samowoli budowlanej, wskazując, że nieruchomość, na której znajduje się sporny obiekt budowlany Państwo [...] nabyli w 2010 roku już z zabudowaniami, oni je jedynie zmodernizowali i ocieplili.

Istota problemu w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, sprowadza się zatem również do odpowiedzi na pytanie, kto w takiej sytuacji może zostać zobowiązany do wykonania nakazu rozbiórki określonego w art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51 Prawa budowlanego. Jako podmioty zobowiązane do dokonania nakazanych czynności wymienia on alternatywnie inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Redakcja tego przepisu na zasadzie alternatywy pozwala na przyjęcie, że w pewnych sytuacjach zobowiązanym do likwidacji samowoli budowlanej może być inwestor niebędący jednocześnie właścicielem nieruchomości. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że w pierwszej kolejności nakaz rozbiórki powinien być skierowany do inwestora, jeżeli jest on sprawcą samowoli budowlanej (por. wyrok NSA z dnia 23 lipca 2009 r., II OSK 1234/08).

Odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazujących, że Państwo [...] nabyli ww. magazyn od Państwa [...] w 2010 r. zakupiony zgodnie z aktem notarialnym, w którym sprzedający Pastwo [...] stwierdzają sami, iż nie posiadają żadnych pozwoleń na budowę, ani nie ma projektów znajdujących się na działce", za organem wyjaśnić należy, że w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa organu powiatowego w [...] z dnia [...] października 2011 r., w której poprzedni właściciele działki nr [...]położonej w miejscowości [...] gm. [...]- Państwo [...] oświadczają, że Państwo J. i E. [...] użytkowali działkę od 2006 roku i byli inwestorami budynku magazynowego. Powyższe potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (m.in. pismo Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...]).

Analiza zaskarżonych decyzji oraz znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji prowadzi do wniosku, że budowa miała miejsce w latach 2006 - 2009 r., kiedy Państwo [...] użytkowali nieruchomość nr [...]nie będąc jeszcze jej właścicielami. Podczas użytkowania działki -zgodnie z notatką służbową organu powiatowego w [...] z dnia [...] października 2011 r. znak: [...], oświadczeniem świadków, w tym M. S. z dnia 18 sierpnia 2011 r., oraz pismem Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.- Państwo [...] wybudowali sporny budynek magazynowy. Nieruchomość na własność nabyli zaś zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy aktem notarialnym w dniu [...] października 2010 r., repertorium [...] nr [...]– czyli w toku postępowania legalizacyjnego posiadali już uprawnienia do władania obiektem budowlanym.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że inwestorem samowoli budowlanej są J. K. i E. K.. Wobec zaś faktu, że nikt nie wnioskował o pozwolenie na wybudowanie spornego obiektu oraz że nie ma możliwości zalegalizowania obiektu zgodnie z prawem, w sprawie prawidło został zastosowany przepis art. 48 Prawa budowlanego, a nakaz rozbiórki został skierowany do sprawców samowoli budowlanej.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organ orzekając w obu instancjach trafnie dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie dopatrując się naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w świetle powyższego słusznie organ uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...]. Jak już wyżej wskazano jest to instytucja pozwalająca wyeliminować z obrotu prawnego decyzje obarczone największą kwalifikowaną wadliwością, a w kontrolowanej decyzji Sąd takiej wadliwości się nie dopatrzył. Nadto, organ przeprowadził postępowanie w poszanowaniu zasad wynikających z art. 7 i art. 77 oraz art. 80 k.p.a., a przeprowadzone postępowanie i sumbsumpcja prawna znalazły odzwierciedlenie w kompletnym, w pełni oddającym stan faktyczny i prawny sprawy uzasadnieniu, sporządzonym w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc pod uwagę, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe, oraz brak zasadności argumentacji podniesionej w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.