Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 998/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2142/07 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2142/07, oddalił skargę L. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...]października 2007 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia 18 sierpnia 2007 r. cofnął L. K. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Decyzję wydano w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Organ administracji powziął bowiem informację o skazaniu posiadającego pozwolenie prawomocnym wyrokiem przez Sąd Rejonowy w A. z dnia [...]kwietnia 2007 r. w sprawie [...] za popełnienie przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. za nielegalne posiadanie amunicji. W ocenie organu fakt nielegalnego wejścia w posiadanie amunicji spowodował, iż posiadacz pozwolenia na broń naruszył przepisy prawa w zakresie kategoryzującym go jako osobę wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt u ww. ustawy.

Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania skarżącego decyzją z dnia [...]października 2007 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Decyzja ta stała się przedmiotem skargi L. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wyjaśnił on, iż nie wiedział, że działał niezgodnie z prawem. Prosił więc by wziąć pod uwagę jego dotychczasową niekaralność oraz to, że nie był również upominany, a także by wziąć pod uwagę posiadane dobre opinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W ocenie Sądu I instancji przy spełnieniu przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne.

W przedmiotowej sprawie natomiast skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. - posiadanie amunicji bez wymaganego zezwolenia.

Sąd stwierdził, że w myśl art. 9 ust. 1 tej ustawy o broni i amunicji, broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 11 (dotyczy wyłącznie broni, na którą nie jest wymagane posiadanie pozwolenia), można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji (...).Amunicję natomiast można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni, wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa broni i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji (art. 14 ustawy o broni i amunicji).

Według ustaleń organów administracji amunicja zabezpieczona w domu L.K. nie byłą amunicją przeznaczoną do broni, na którą wydano mu pozwolenie. Zatem w świetle powołanych przepisów jest poza sporem, że skarżący nie miał uprawnienia do posiadania przedmiotowej amunicji.

W ocenie Sądu, tłumaczenie skarżącego o nieświadomości naruszenia wymienionych przepisów można było uznać jedynie jako świadczące o tym, że jego wiedza w zakresie obowiązujących go przepisów prawa, była co najmniej niedostateczna, nie powinien bowiem w ogóle przyjąć amunicji do broni, na którą nie miał pozwolenia. Sąd podkreślił, że od osoby, która jest wieloletnim myśliwym należy oczekiwać absolutnej znajomości przepisów dotyczących broni i amunicji. Zatem zachowanie skarżącego i nieświadomość obowiązków, jakie spoczywają na posiadaczu pozwolenia na bron, stawiają go na równi z osobami wskazanymi w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Należy bowiem zauważyć, iż przepis ten, stanowiąc o istnieniu uzasadnionej obawy użycia broni sprzecznie z prawem nie zastrzega, by ta obawa użycia broni wiązała się ze świadomym jej użyciem niezgodnie z prawem. Może zatem zaistnieć także skutkiem nieświadomości uprawnionego wynikającej z braku wiedzy co do obowiązujących przepisów, a taką nieświadomością przepisów ustawy o broni i amunicji wykazał się skarżący dopuszczając się nadto przestępstwa godzącego w porządek publiczny.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.

L. K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku i zaskarżając go w całości zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 134 § 1 ,art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" i art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegających na przedstawieniu stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistością i niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 9, 10 § 1-3, 73 § 1 i 2, 75 § 1, 89, 77, 78, 81, 107 § 3 kpa

2.naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r., Nr 52 poz. 525 ze zm.) przez błędne jego zastosowanie i błędną wykładnię polegającą na niezasadnym uznaniu, że wobec skarżącego zachodzą przesłanki wzbudzające obawę, że może użyć broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz nie daje gwarancji bezpiecznego używania i posiadania broni myśliwskiej, w sytuacji gdy przypisany mu czyn karalny stanowi jedynie występek a nie zbrodnię, było to jednostkowe naruszenie prawa o nieznacznym stopniu społecznej szkodliwości, zaś dotychczasowy sposób życia, właściwości i warunki osobiste skarżącego, wykonywana praca, pozytywne opinie z miejsca zamieszkania i koła łowieckiego, zaangażowanie społeczne w pracach dla dobra łowiectwa, prawidłowe przechowywanie broni myśliwskiej i amunicji do niej, brak zastrzeżeń co do ich używania, wykluczają możliwość zachowania się wskazanego w art. 15 ust. 1 pkt 6 wyżej powołanej ustawy o broni.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rzecznik Praw Obywatelskich pismem z dnia 3 czerwca 2009 r. , na podstawie art. 264 § 2 w zw. z art. 15 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie następującego zagadnienia prawnego: Czy sam fakt skazania orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni czy też niezbędne jest dodatkowo wskazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego? Wniosek ten został zarejestrowany pod sygnaturą II OPS 4/09.

W świetle powyższego, biorąc pod uwagę zakres wskazanego wyżej zagadnienia prawnego, jak też to, że w niniejszej sprawie podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił właśnie przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji objęty w/w pytaniem, uznać należy, iż odpowiedź na tak postawione pytanie Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczące wykładni powołanego przepisu będzie miało znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy.

Przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy procesowej pozwala sądowi administracyjnemu zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo-administracyjnego. Niewątpliwie udzielenie odpowiedzi na wskazane wyżej pytanie Rzecznika Praw Obywatelskich stanowi zagadnienie prejudycjalne dla rozpoznania niniejszej sprawy.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.