Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 783/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 16
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Muzeum [...] w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Muzeum [...] w S. z [...] r. o nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Muzeum [...] w S. na rzecz strony skarżącej 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Muzeum A w S., działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, z późn. zm., dalej Kpa) w zw. z art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 z późn. zm., dalej także ustawa lub u.d.i.p.), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A.Z., od decyzji własnej z dnia [...]r. nr [...], w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym projektu "Zaprojektowania i wykonania stałej ekspozycji Muzeum A w S.", a konkretnie części projektu realizowanej na podstawie umów z dnia 10 grudnia 2013 r. zawartych pomiędzy Gminą S. oraz Muzeum S w S., a spółką B S.A. z siedzibą w W., poprzez udostępnienie kopii protokołu(/ów) końcowego(/ych) odbioru tego projektu oraz informacji odnośnie wysokości opłat dokonanych na rzecz B S.A. i dat ich realizacji - zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Orzeczenia zapadły w następującym stanie prawnym i faktycznym. W dniu 19 lutego 2018 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej, A.Z. (dalej: Wnioskodawca, strona) zwrócił się do Muzeum A w S. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej powołując się na art. 2 ust. 1 u.d.i.p. We wniosku zawarł żądanie udostępnienia mu informacji publicznej w zakresie dotyczącym projektu "Zaprojektowania i wykonania stałej ekspozycji Muzeum A w S.", a konkretnie części projektu realizowanej na podstawie umów z dnia 10 grudnia 2013 r. zawartych pomiędzy Gminą S. oraz Muzeum A w S., a spółką B S.A. z siedzibą w W., poprzez udostępnienie kopii protokołu(/ów) końcowego(/ych) odbioru tego projektu oraz informacji odnośnie wysokości opłat dokonanych na rzecz B S.A. i dat ich realizacji. Wskazał także, że prosi o ich dostarczenie na adres email: [...]. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] odmówiono mu udostępnienia informacji publicznej wskazując, że nie kwestionując prawa do otrzymania przedmiotowej informacji wątpliwości budził jej zakres, o który wnioskowała strona. Zaznaczył, że po wnikliwej analizie zebranego materiału dowodowego, jak też orzecznictwa sądowego stwierdził, iż nie może udostępnić wnioskowanej informacji ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa. Jakkolwiek zaznaczył, że prawo uzyskiwania informacji publicznej o działalności organów władzy jest jednym z fundamentalnych praw obywatelskich gwarantowanych konstytucyjnie (art. 61 Konstytucji RP), to nie ma ono charakteru bezwzględnego. Jego ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na ustawowo określone wolności i prawa innych osób i podmiotów gospodarczych, a także ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 261/16; z dnia 19 maja 2017 r.; z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt. I OSK 511/13, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA).

Zaznaczył przy tym, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to, jak argumentował, nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa ujęta w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (u.z.n.k.) wskazuje, że są nią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się przy tym dwa elementy - materialny (szczegółowy opis sposobu wykonania usługi oraz jej koszt) oraz formalny (wola utajnienia danych informacji).

W świetle tych okoliczności w dniu 5 marca 2018 r. pismem znak: [...] zwrócił się do przedsiębiorcy z prośbą o zajęcie stanowiska w przedmiocie wyrażenia zgody na udostępnienie informacji, a tym samym rezygnacji z prawa zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa w tym zakresie. Biorąc pod uwagę ustawowy termin realizacji żądania Wnioskodawcy oraz fakt, że podmiot, którego wnioskowana informacja dotyczy, do chwili obecnej, nie wyraził swojego stanowiska w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji, a w opisanym stanie faktycznym zostały podjęte działania w celu zachowania treści umowy w tajemnicy, organ stwierdził, że wnioskowane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i informacje w nich zawarte - pomimo faktu, iż mają one charakter informacji publicznej - nie mogą zostać udostępnione z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 5 u.d.i.p. W dniu 23 kwietnia 2018 r. wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W dniu 27 kwietnia 2018 r. Wnioskodawca za pośrednictwem poczty tradycyjnej przesłał podpisane pismo, stanowiące powtórzenie wniosku z dnia 19 lutego 2018 r. W tym stanie rzeczy w jego ocenie zasadne stało się wydanie decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Od powyższej decyzji zostało złożone przez stronę w dniu 21 maja 2018 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, w którym wnosił o udzielenie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 19 lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zawiadomieniem z dnia 18 czerwca 2018 r. doręczonym w dniu 21 czerwca 2018 r. przekazało odwołanie strony do Dyrektora Muzeum A w S. uznając, że jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odwołaniu strona skarżąca zanegowała działanie organu uznając, że jest żądane przez niego dokumenty, jak protokół odbioru końcowego robót nie jest dokumentem, w którym zawarte są informacje wskazujące na technikę, technologię czy też organizację pracy spółki B S.A. Stanowi on jedynie potwierdzenie realizacji zadania i nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa.

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ w pierwszej kolejności przedstawił, w porządku chronologicznym, przebieg zdarzeń w drugiej regulacje prawne przedmiotu rozpoznania. W tych ramach odnotował, że prawo uzyskiwania informacji publicznej o działalności organów władzy jest jednym z fundamentalnych praw obywatelskich gwarantowanych konstytucyjnie (art. 61 Konstytucji RP), to nie ma ono charakteru bezwzględnego. Jego ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na ustawowo określone wolności i prawa innych osób i podmiotów gospodarczych, a także ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy; ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa ujęta w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (u.z.n.k.) wskazuje, że są nią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się przy tym dwa elementy - materialny (szczegółowy opis sposobu wykonania usługi oraz jej koszt) oraz formalny (wola utajnienia danych informacji).

Biorąc pod uwagę fakt, że przedsiębiorca pismem z dnia 17 maja 2018 r. doręczonym w dniu 6 czerwca 2018 r. uznał, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że wnioskowane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., i informacje w nich zawarte - pomimo faktu, iż mają one charakter informacji publicznej - nie mogą zostać udostępnione z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 5 u.d.i.p.

Na powyższą decyzję Dyrektora Muzeum A w S. z dnia [...]r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...]r. nr [...] strona skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu, zaskarżając ją w całości, wniosła o:

1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji nr [...]r. Dyrektora Muzeum A w S. z dnia [...]r. oraz poprzedzającej ja decyzji tego organu z dnia [...]r. nr [...]r., a także

2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych

Zaskarżonej decyzji - oraz jak określił poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej - zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, iż za objęte tajemnicą przedsiębiorstwa należy rozumieć wszelkie informacje, których ujawnienia nie życzy sobie przedsiębiorca, podczas, gdy do uznania informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa konieczna jest nie tylko wola przedsiębiorcy w tym zakresie, ale również spełnienie przesłanek obiektywnych, tj. informacja ta musiałaby dotyczyć kwestii technicznych, technologicznych i organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych informacji posiadających wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w stanie faktycznym sprawy zachodzi przesłanka ograniczenia prawa skarżącego do uzyskania informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, podczas gdy informacja publiczna, o którą wnioskował skarżący nie stanowiła w rzeczywistości tajemnicy przedsiębiorcy,

W jej motywach podniosła, że zarówno decyzja Dyrektora Muzeum A w S. z dnia [...]r., jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...]r. naruszają przepisy prawa materialnego i powinny zostać uchylone. Jej autor wskazał, iż organ odmówił udzielenia skarżącemu informacji publicznej powołując się na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z normą zawartą w tym przepisie, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Organ w przypadku obu wydanych przez siebie decyzji odmowę udzielenia informacji publicznej oparł na błędnym twierdzeniu, iż wnioskowane dane stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy - jak zaakcentował - odwołać się do rozumienia określenia "tajemnica przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy o zakazie nieuczciwej konkurencji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2013 r. II SAB/Lu 85/13). W zgodzie z art. 11 ust. 4 u.z.n.k, przez tajemnicę przedsiębiorstwa należy rozumieć nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne i organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Podkreślił, iż dopiero spełnienie wymienionych powyżej przesłanek może uzasadniać uznanie informacji za tajemnicę przedsiębiorcy, a tym samym stanowić podstawę odmowy udostępnienia informacji zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r., w sprawie o sygnaturze akt I OSK 2112/13 aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie przepisu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna, jak też materialna. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, iż przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji. Nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To na nim spoczywa bowiem, w razie sporu, ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy.

W jego ocenie aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą, ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnianie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa.

Mając to na uwadze, wskazał, iż wniosek z dnia 19 lutego 2018 r., swoim zakresem nie obejmował informacji technicznych, technologicznych, ani informacji posiadających jakąkolwiek wartość gospodarczą. Przypominał, że skarżący wniósł jedynie o udostępnienie danych potrzebnych do zweryfikowania realizacji projektu zaprojektowania i wykonania ekspozycji w Muzeum A w S., a także kosztów jakie zostały w związku z tym poniesione. Powtórzył argumenty odwołania, że protokół odbioru końcowego nie jest dokumentem zawierającym specyfikację techniczną czy też opisującym sposób działania i technikę oraz technologię przedsiębiorcy, a jedynie potwierdzeniem poprawnej realizacji przedmiotu umowy zawartej w trybie zamówień publicznych. Wnioskowane dane stanowią zatem przede wszystkim informacje pozwalające na weryfikacje w jaki sposób organ rozporządził mieniem publicznych i brak jest podstaw, by twierdzić, iż objęte są one tajemnica przedsiębiorstwa.

W jego opinii nie sposób również zgodzić się z twierdzeniem organu, jakoby jednostronne oświadczenie o woli zachowania danych w tajemnicy można uznać za spełnienie przesłanki "działania w celu zachowania w tajemnicy" w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Podniósł, że podjęcie niezbędnych działań w celu zachowania poufności informacji winny nastąpić najpóźniej w dacie sporządzenia dokumentów, które objęte miały być tajemnicą przedsiębiorcy. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do wniosku, iż przedsiębiorca może arbitralnie decydować o tym jakie informacje będą udzielane w trybie udzielania informacji publicznych, a jakie nie. Należy zatem przyjąć, iż o zachowanie określonych informacji w tajemnicy przedsiębiorca powinien zabiegać z wyprzedzeniem, nie zaś dopiero po złożeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej. Tymczasem, w treści umowy zawartej pomiędzy spółką B S.A., a Muzeum A w S. zawarto jedynie postanowienie zobowiązujące strony do zachowania w poufności informacji technicznych, technologicznych i handlowych o których dowiedziały się w związku lub przy okazji wykonywania umowy. Jak jednak wcześniej wskazano, wnioskowane przez skarżącego dane nie należały do żadnej z wymienionych powyżej kategorii. Złożenie jednostronnego oświadczenie przedsiębiorcy dopiero po złożeniu przez skarżącego wniosku o udzielenie informacji publicznej, sugeruje, iż przedsiębiorca we wcześniejszym okresie informacji takich nie poczytywał za swoją tajemnicę. W tych okolicznościach uznał, że przyjęcie, iż pismo z dnia 17 maja 2018 r. stanowić może samodzielną podstawę odmowy udzielenia informacji publicznej, oznaczałoby, iż przedsiębiorca może arbitralnie decydować jaki informacje publiczne mogą być udzielane, a jakie nie. Ponownie odwołując się do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, za Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazał, że "tajemnica przedsiębiorcy musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli dartego przedsiębiorcy. W innym przypadku tajemnicą przedsiębiorstwa byłoby wszystko, co arbitralnie przedsiębiorca za nią uzna, także w drodze czynności kwalifikowanych (np. poprzez zamieszczenie odpowiedniej klauzuli w umowie, bądź poprzez wyrażenie zastrzeżenia w złożonym oświadczeniu). Co więcej, mając na uwadze konstytucyjną rangę dostępności do informacji publicznej, nie każda tajemnica przedsiębiorcy będzie uzasadniać odmowę jej udostępnienia. Znaczenie danej tajemnicy musi być bowiem proporcjonalnie większe, niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji publicznej" - zob. wyrok NSA z 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 759/14.

Kontynuując stwierdził, iż wola zachowania wnioskowanych przez skarżącego danych przez B S.A. w tajemnicy, nie może stanowić samoistnej przesłanki uznania, iż informacja ta stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Organ powinien był dokonać w tej sytuacji oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji, przede wszystkim poprzez zbadanie czy zachodzą obiektywne przesłanki uznania informacji za tajemnice przedsiębiorcy. Wbrew powyższemu, organ uznał, iż do uznania informacji za tajemnicę przedsiębiorcy wystarcza jednostronne oświadczenie przedsiębiorcy.

Podsumowując, skarżący wskazał, iż wnioskowane przez niego informacje stanowiły informację publiczną nieobjętą tajemnicą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Organ opierając się na błędnym rozumieniu przesłanki "tajemnicy przedsiębiorcy" podjął niesłuszne decyzje o odmowie udzielenia dostępu do informacji publicznej, naruszając tym samym prawo skarżącego wynikające wprost z art. 2 ust. 1 u.d.i.p..

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w objętym skargą postanowieniu i powtarzając w pełni zawartą w nim argumentację. Wskazał przy tym, że nie zawiera ona wyjaśnień i argumentów mających wpływ na wynik przedmiotowego rozstrzygnięcia, a tym samym nie zasługuje na uwzględnienie. Nie zgadzając się z zarzutami strony skarżącej w pierwszej kolejności wskazał, iż strona oparła się na przepisie art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który daje podstawę prawną do odmowy udostępnienia informacji publicznej po spełnieniu przesłanek w niej zawartych. Informacji jakich udostępnienia domagał się skarżący objęte były umową nr [...] z dnia [...]r., zawartą w trybie przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych. Pomimo tego, że artykuł 8 ust. 1 Prawo zamówień publicznych statuuje zasadę jawności postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, której funkcją jest zapewnienie przejrzystości postępowania na każdym jego etapie, istnieje odstępstwo od tej zasady. Jest nim ograniczenie prawa dostępu do informacji związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia, na zasadach określonych w prawie zamówień publicznych. Ustawodawca określił nie tylko zakres informacji, które mogą podlegać utajnieniu, ale także procedurę i termin ich zastrzeżenia. Jeśli chodzi o rodzaj informacji, które mogą podlegać zastrzeżeniu, to są to nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Zawarte w art. 8 ust. 3 tej ustawy prawo zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorstwa pozwala wykonawcom ubiegającym się o udzielenie zamówienia publicznego zabezpieczyć swoje interesy poprzez nieujawnianie w toku postępowania informacji handlowych, technicznych czy ekonomicznych, które dają im przewagę nad konkurencją, a których ujawnienie byłoby dla wykonawcy niekorzystne i powodowałoby zniweczenie często czasochłonnych i kosztownych działań lub badań prowadzących do uzyskania zgodnej z prawem i zasadami uczciwej konkurencji przewagi rynkowej. Muzeum A i spółka B S.A. zobowiązały się do zachowania w poufności wszelkich informacji o charakterze technicznym, technologicznym jak również i handlowym o których dowiedziały się w związku lub przy okazji wykonywania umowy w zamówieniach publicznych nr [...] z dnia [...]r.

Ustosunkowując się do stanowiska strony skarżącej, że żądane informacje nie mogły stanowić tajemnicy przedsiębiorstwa, podał, że zarówno w definicji zawartej w art. 11 ust 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz w zobowiązaniu stron znalazło się zastrzeżenie poufności w zakresie informacji organizacyjnych przedsiębiorstwa, informacji posiadających wartość gospodarczą, jak również informacji handlowych. W jego opinii niewątpliwie za takie należy uznać informacje objęte protokołem końcowym odbioru jak i wynagrodzenie wykonawcy za zrealizowane zamówienie. Należy bowiem pamiętać, iż umowa zawarta została w wyniku wygranego przez wykonawcę postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego. Przedmiotem umowy było wykonanie, dostawa i zainstalowanie na podstawie szczegółowych scenariuszy i projektów zleconych krótkometrażowego filmu fabularnego. Wymagania dotyczące treści, jakości, objętości i techniki ujęte zostały w opracowaniu przygotowanym przez C. W przetargu brały udział inne konkurencyjne podmioty, które również były zainteresowane udzieleniem zamówienia. Zarówno składane oferty jak i wynikające z nich wynagrodzenie jest objęte tajemnicą już na wstępnym etapie postępowania. Duża konkurencja na rynku w danej branży, chęć zdobycia zamówienia powoduje, iż wykonawcy zastrzegają dane handlowe, technologiczne i wszelkie inne które w choć najmniejszy sposób mogą wpłynąć na zwiększenie ich konkurencyjności względem pozostałych. Mieści się więc w tym poznawanie rozwiązań technicznych, organizacyjnych, handlowych konkurencji w celu sporządzania jak najlepszej oferty dla zamawiającego. W niniejszej sprawie strony zastrzegły również w dalszej części współpracy poufność m.in. w sprawach handlowych. Tym samym - jego zdaniem - uznać należy, iż Spółka podjęła niezbędne działania zmierzające do zachowania tych informacji w tajemnicy. Spółka B S.A. pismem z dnia 17 maja 2018 r., podtrzymała wolę zachowania w tajemnicy informacji o udostępnienie których zwrócił się skarżący, wskazując na fakt, iż ich ujawnienie byłoby naruszeniem zawartej między stronami umowy, co w konsekwencji mogłoby zrodzić odpowiedzialność odszkodowawczą Muzeum. Tym samym strona przeciwna wyczerpała konieczny do odmowy udostępnienia informacji ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy tryb postępowania, zwracając się do wykonawcy z zapytaniem czy rezygnuje z przysługującemu mu prawa. Jego zdaniem organ nie mógł udostępnić informacji publicznej chronionej tajemnicą przedsiębiorstwa i dodatkowym zobowiązaniem o poufności wynikającym z § 13 umowy, o którą wnioskował skarżący.

Uznając jednocześnie za omyłkę pisarską wskazanie przez skarżącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przy prawidłowym wskazaniu adresu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę przesłał zgodnie z właściwością rzeczową do tut. Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust.1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust.1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r. W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która – zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne dotyczy m.in. decyzji administracyjnych, a więc także decyzji wydawanych na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 powołanej już wcześniej ustawy o dostępie do informacji publicznej W myśl art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżona decyzja. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy ppsa, uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przechodząc zatem do kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powyżej wskazanych kryteriów Sąd stwierdza, że narusza ona przepisy prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i jej uchylenie. Równocześnie Sąd stwierdza, że ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organu jak i strony skarżącej.

W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego przytaczania w tej części uzasadnienia. Spór, co do zasady, koncentruje się wokół oceny czy organ w załatwieniu wniosku strony z 19 lutego 2018 r. prawidłowo procedował, a w efekcie w sposób przewidziany prawem załatwił żądanie strony. Przechodząc do tak zarysowanego sporu na wstępie jawi się uwaga ogólna, że nie powinno być, ale i nie jest w sprawie sporne, iż podmiot do którego skierowano żądanie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Sporne pozostaje zaś to jaki jest jej zakres (czy stanowi informację publiczną prostą, czy przetworzoną), a także, czy były podstawy do jej udostępnienia, czyli załatwienia wniosku zgodnie z żądaniem, czy też istniały podstawy do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, jak również to, czy organ w wystarczający sposób uzasadnił swoje stanowisko. Te zaś kwestie budzą zastrzeżenia i wątpliwości Sądu, bowiem nie zostały w sposób wyczerpujący przez organ należycie i jednoznacznie wyjaśnione. Zwłaszcza, że - jak słusznie zauważa strona skarżąca - organ nie zajął jednoznacznego i klarownego stanowiska - dlaczego dostęp do wszystkich żądanych przez nią informacji, które uznał za publiczne, ograniczony jest z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Strona żądała udostępnienia informacji dotyczących wysokości wydatkowania przez organ - Muzeum opłat dokonanych na rzecz B S.A. i dat ich realizacji. Tymczasem organ zdawkowo odniósł się do tegoż żądania, argumentując przy tym odmowę wszystkich żądanych przez wnioskodawcę informacji tożsamymi względami, czyli tajemnicą przedsiębiorstwa. Tym samym wskazania wymaga, że w sprawie, w której organ odmawia wnioskodawcy udostępnienia wnioskowanej przez niego informacji kluczowym jest jednoznaczne wyrażenie stanowiska i jego podstaw do każdej z żadach informacji. Istotnym jest czy dlaczego odmowa ich udostępnienia korzysta z ochrony prawnej jej upublicznienia. Prawo do informacji publicznej podlega bowiem ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ nie podał oraz nie wskazał ani, które żądanie objęte wnioskiem strony skarżącej z 19 lutego 2018 r., i dlaczego nie może zostać spełnione z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, ale też dlaczego uznał wydatkowanie posiadanych przez organ środków za tajemnicę przedsiębiorcy. Zbyt ogólne i zdaje się kompleksowe odniesienie do jednoznacznych i skonkretyzowanych żądań strony skarżącej poddaje w wątpliwość to, które z nich i dlaczego organ uznał za korzystające z ochrony tajemnicy przedsiębiorcy.

Zdaniem Sądu, takiego niejednoznacznego i zbiorczego stanowiska organu nie można zaakceptować i uznać za słuszne, a tym samym, za zgodne z prawem. Uznanie za prawidłowe takie działanie mogłoby bowiem skutecznie uniemożliwić jakąkolwiek kontrolę działania organu.

W ocenie Sądu mając na uwadze sposób władczego rozstrzygnięcia organu - będącego następstwem żądania strony skarżącej, tj. wskazywanie, że w sprawie zastosowanie ma ochrona żądanych wiadomości związana z tajemnicą przedsiębiorcy, bez dołączenia dokumentów ją kreujących i stanowiących jej byt czy też ukształtowanie, w sposób chroniony przed dostępem osób trzecich, niweczy w tym zakresie kontrolę sądową. Nie sposób uznać jakie motywy legły u jego podstaw i de facto co stanowiło jego podstawę. Wskazania przy tym wymaga, że tak prezentowane przez organ stanowisko jest arbitralne, nieuzasadnione i wewnętrznie sprzeczne. Podkreślenia wymaga, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2). Art. 5 ust. 2 ustawy stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Natomiast zgodnie z art. 17 ustawy do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2).

I jakkolwiek rację ma organ, że uznanie danej informacji za informację publiczną nie oznacza jeszcze automatycznie, iż staje się ona jawna, to jednakże wadliwie proceduje w tym przedmiocie. I tak wskazać należy, że art. 61 § 3 Konstytucji RP dopuszcza możliwość ograniczenia dostępu do pewnych rodzajów informacji publicznej ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób oraz podmiotów gospodarczych, a także ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Przepis ten koreluje z treścią art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenia mogą być ustanawiane wyłącznie w drodze ustawowej i jedynie wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Rozwinięciem tej regulacji jest art. 5 ust. 1 ustawy stanowiący że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przy jego odkodowaniu odnieść się jeszcze trzeba do art. 11 ust. 4 u.z.n.k., który stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne lub organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje mające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Nie ulega wątpliwości, że aby skutecznie wywieść uprawnienie do odmowy udostępnienia informacji publicznej z powodu tajemnicy przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające samo powołanie się na tę instytucję. Orzecznictwo, jak również doktryna stoi na stanowisku, z którym utożsamia się skład orzekający, że podmiot gospodarujący informacją powinien dokonać oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji i to na nim ciąży obowiązek wykazania, że zastrzeżone przez niego informacje są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 343/13 i orzecznictwo tak przywołane). Według wykładni Sądu Najwyższego dokonanej w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt V CSK 444/06, tajemnicą przedsiębiorcy są nieujawnione wiadomości, informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Niezbędne zatem jest w każdej sprawie wskazanie czego konkretnie tajemnica przedsiębiorstwa ma dotyczyć, które konkretnie fragmenty żądanych zagadnień, pytań czy dokumentów są tajemnicą. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13, na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy:

pierwszy: materialny - np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz

drugi: formalny - wola utajnienia danych informacji.

Dokonując rozróżnienia tajemnicy przedsiębiorstwa i tajemnicy przedsiębiorcy wskazuje się, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Natomiast tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, chociaż tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Stąd też, tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Przesłanka formalna tajemnicy przedsiębiorcy wyraża się zatem w zamanifestowaniu woli konkretnego przedsiębiorcy do utajnienia danych informacji. Z kolei przesłanka materialna polega na tym, że informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej.

Z tych względów, uzasadnienie decyzji odmawiającej na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych tej odmowy. Brak, ogólność lub pozorność takiej argumentacji świadczy o wymagającym uchylenia decyzji naruszeniu formalnym art. 107 § 1 i 3 Kpa, jednak już jej nietrafność stanowi uchybienie merytoryczne i oznacza naruszenie przez organ art. 5 ust. 2 ustawy.

Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że organ urządził akta sprawy w sposób w znacznym zakresie uniemożliwiający Sądowi kontrolę legalności jego działania. W drugiej kolejności, że nie jest możliwe stwierdzenie, czy w sprawie występuje przesłanka materialna związana z oceną zasadności wyłączenia żądanej informacji publicznej w zakresie przedmiotowych wniosków materiałowych i ich zatwierdzeń.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własny pogląd prezentowany w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 113/15, że "(...) Ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p.) ma charakter wyjątku od zasady i nie może być wykładane rozszerzająco. Przesłanki przemawiające za nieudzieleniem informacji publicznej ze wskazanej przyczyny muszą być wyjaśnione oraz omówione wyczerpująco i precyzyjnie. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. Kontrola sądowa w tym zakresie nie może być iluzoryczna, a w związku z tym musi być prowadzona na podstawie dokumentów źródłowych" - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 192/13. W takich przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Dopiero taka argumentacja organu, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwia temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia danej informacji publicznej - por. także wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2143/13 czy z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13. W tym miejscu trzeba wyjaśnić, że przedstawienie sądowi administracyjnemu dokumentów niezbędnych dla merytorycznej oceny nie oznacza, że dokumenty te zostaną udostępnione do wglądu także stronie skarżącej w ramach prawa przeglądania akt sprawy w sądzie. W przypadku, w którym istota sporu sprowadza się do odmowy udostępnienia konkretnych dokumentów (w ramach żądania udostępnienia informacji publicznej), dokumenty takie nie podlegają udostępnieniu zainteresowanemu w trakcie postępowania sądowego. W przeciwnym razie sądowa kontrola byłaby w istocie zbędna w sensie faktycznym (zainteresowany uzyskałby bowiem dostęp do dokumentów przed rozstrzygnięciem zasadności swojej skargi). Toteż aby zapobiec takim sytuacjom, organ przekazując utajnioną dokumentację do sądu administracyjnego, powinien zastrzec, iż zawiera ona dane objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, co do których nastąpiła odmowa ich udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej (np. poprzez umieszczenie tych dokumentów w odrębnej, należycie opisanej kopercie). W sytuacji, gdy organ utajnił przed Sądem kluczową dokumentację pozwalającą na dokonanie oceny zasadności odmowy udostępnienia wnioskowanych przez stronę skarżącą materiałów, twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji nie mają żadnego odniesienia do przedłożonego materiału dowodowego. Jednocześnie stopień ogólności twierdzeń zamieszczonych w uzasadnieniu wskazuje, że nie spełnia ono standardów wyznaczonych normą art. 107 § 3 Kpa. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Celem uzasadnienia decyzji jest odniesienie się do okoliczności konkretnej indywidualnej sprawy, rozstrzygniętej tą decyzją i wyjaśnienie powodów, dla których organ orzekł w określony sposób. Dopiero więc stwierdzenie (w sposób nie naruszający poufności), co znalazło się w żądanych wnioskach materiałowych (w korelacji do treści wniosku) – a nie, co mogło czy powinno się w nich znaleźć – poparte przedłożonymi Sądowi dokumentami źródłowymi, dawałoby podstawę do oceny legalności rozstrzygnięcia. Tymczasem organ ograniczył się w tym zakresie do "niczym nie popartego" albowiem nie udokumentowanego i nie poddającego się kontroli sądowej twierdzenia zaistnienia tajemnicy przedsiębiorcy – co tym samym trudno uznać za wystarczającą indywidualizację w sytuacji, gdy de facto oznacza nie uzasadnienie odmowy realizacji wniosku.

Sąd wziął pod uwagę okoliczność, iż na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. przepisy Kpa w zakresie rozstrzygnięć należy do Muzem stosować odpowiednio. Ustawodawca nie dopuszcza do formułowania argumentacji uzasadniającej odmowę udostępnienia informacji w sposób ogólny, abstrahujący od realiów sprawy. Rolą uzasadnienia, szczególnie w przypadku negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, jest wyjaśnienie jej – z odniesieniem do realiów sprawy – dlaczego jej żądanie nie mogło zostać uwzględnione, czemu w niniejszej sprawie nie sprostał organ. Naruszenie art. 107 § 3 Kpa było wynikiem naruszenia:

po pierwsze - art. 7 Kpa, stanowiącego, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, i

po drugie - art. 77 § 1 Kpa, stanowiącego, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W ocenie Sądu nie doszło bowiem do należytego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w szczególności rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób znajdujący odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Nie jest rzeczą Sądu zastąpienie organu w procesie stosowania prawa. Z tego względu Sąd odstąpił od wezwania organu do przedłożenia kompletnych akt sprawy. Odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi, z powodów wyżej wyjaśnionych, byłoby przedwczesne. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku i wykona zalecenia Sądu, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w oparciu o prawidłowo urządzone akta sprawy. Nadto ochrona tajemnicy przedsiębiorcy na etapie postępowania przed organem zostanie oparta na celowościowym odczytaniu art. 74 Kpa - zob. też wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 440/16.

Mają powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c Ppsa, orzekł jak punkcie 1 sentencji. W punkcie 2 sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa, orzeczono o kosztach postępowania sądowego, na które składał się wyłącznie wpis i koszty zastępstwa procesowego bowiem strona skarżąca w postępowaniu sądowym była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.