Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 300/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1, art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 131
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Lu 64/13 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T.W. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie niezawiadomienia o przekazaniu odwołania postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 64/13 odmówił T.W. przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu podał, że skarżąca wniosła skargę na niezawiadomienie jej o przekazaniu jej odwołania od decyzji wydanej w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych, w której zawarła również wniosek o przyznanie jej prawa pomocy. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania strony skarżącej. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż czynność polegająca na niezawiadomieniu skarżącej o przekazaniu jej odwołania pozostaje poza kategorią spraw objętych kognicją sądu administracyjnego uregulowaną w art. 3 § 2 P.p.s.a., dlatego też i skarga na niedokonanie tej czynności jest niedopuszczalna. W takiej sytuacji należało zatem odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia T.W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniosła o jego uchylenie lub zmianę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573).

Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jeżeli zatem skarga została wniesiona w sprawie nienależącej do właściwości sądu administracyjnego, to uprawnia to sąd do odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a.

Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że przedmiotem wniesionej przez skarżącej skargi jest bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie niezawiadomienia strony o przekazaniu jej odwołania od decyzji. Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, iż skarga w tej sprawie jest niedopuszczalna. Żaden przepis prawa nie nakłada bowiem na organ pierwszej instancji obowiązku zawiadomienia wnoszącego odwołanie o przekazaniu tego odwołania organowi odwoławczemu. Obowiązek taki nie wynika z art. 131 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), który obliguje organ pierwszej instancji do zawiadomienia stron o wniesieniu odwołania. Celem tej regulacji jest bowiem powiadomienie innych – niż odwołujący się – stron postępowania o wniesionym odwołaniu i tym samym umożliwienie im obrony swoich praw w postępowaniu odwoławczym. Skoro zatem na organie, który wydał decyzję, nie spoczywa obowiązek zawiadomienia wnoszącego odwołanie o przekazaniu jego odwołania organowi drugiej instancji, wyłączona jest możliwość składania skargi na bezczynność w tym przedmiocie. Sprawa taka nie mieści się bowiem w zakresie właściwości sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. Z tego też względu, uznać należy, że w sprawie prawidłowo odmówiono T.W. przyznania prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.