Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 77/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 2a, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a-d i e;
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 290;
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. sp. k. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2017 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 7 grudnia 2018 r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 14 września 2018 r. nr (...) w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego dla B. Sp. z o.o. Sp. k. w K. (Spółka, podatnik) z tytułu podatku od nieruchomości położonej w K. przy A. za rok 2017 w kwocie (...) zł.

W podstawie prawnej decyzji Prezydent powołał art. 213 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), dalej jako o.p., art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 2 ust 1, art. 3 ust. 1, art. 4 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 poz. 1445 ze zm.) dalej jako u.p.o.l., oraz uchwały Rady Miasta K. nr XVI/310/2015 z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Ś. poz. 3399), zmienionej uchwałą nr XXXIII/681/2016 z dnia 17 listopada 2016 r.

Organ pierwszej instancji na podstawie ewidencji gruntów i budynków ustalił, że właścicielem nieruchomości położonej w K.przy A. (działki nr (...), (...), (...), obręb (...) jest Spółka z udziałem w gruncie z 30713/467192, 107309/467192, 9014/467192, 8455/467192 oraz 15028/467192. W dniu 27 października 2016 r. dokonano sprzedaży lokalu niemieszkalnego F i na dzień 31 grudnia 2016 r. podatnik był właścicielem powierzchni (...)m2, zaś po zawarciu aktu notarialnego z dnia 27 czerwca 2017 r. dokonano sprzedaży udziału 9796/467192 w zakresie lokalu użytkowego nr 17. Dnia 1 grudnia 2014 r. na podstawie uchwały B. sp. z o.o. S.K.A. w K. przekształciła się w B. sp. z o.o. sp.k., jednak podatnik nie dokonał stosownych zmian dotyczących stanu władania w zapisach ewidencji gruntów i budynków. Zatem w świetle art. 3 ust. 1 u.p.o.l. jest podatnikiem podatku od przedmiotowej nieruchomości.

Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2017 r. w której wykazała dane dotyczące przedmiotów opodatkowania:

- w części D. 1. grunty: związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni – (...) m2 (I-VI),oraz (...) m2 za VII-XII)

- w części D.2. budynki lub ich części: związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej – (...) m2 (I-VI),(...) m2 (VII- XII) oraz pozostałe w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego o powierzchni użytkowej – (...) m2 (I-XII).

Po dokonaniu czynności sprawdzających Prezydent powziął wątpliwości co do rzetelności danych zawartych w złożonej deklaracji DPN i wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w K. przy A. za rok 2017. Ustalił, że Spółka figuruje w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego jako podmiot wpisany do rejestru przedsiębiorców z działalnością m. in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi PKD 6820Z. Dlatego przedmioty opodatkowania będące w posiadaniu Spółki podlegają opodatkowaniu najwyższymi stawkami w podatku od nieruchomości, tj. związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W dniu 29 grudnia 2016 r. Spółka zawarła z Fundacją B. w K. (Fundacja) umowę najmu lokalu o powierzchni użytkowej (...) m2 usytuowanego w przyziemiu budynku położonego w K. przy ul. C. (wg ewidencji gruntów A.), w którym wynajmujący po wykonaniu adaptacji lokalu ma prowadzić odpłatną i nieodpłatną działalność statutową nie stanowiącą działalności pożytku publicznego. Fundacja w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego figuruje jako podmiot wpisany do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej i nie posiada statusu organizacji pożytku publicznego.

Podatnik składając deklarację DPN za 2017 r. względem lokalu będącego przedmiotem umowy najmu zastosował stawkę podatku od nieruchomości przewidzianą dla budynków lub ich części pozostałych w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego tj. 7,40 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.

W odwołaniu od decyzji Spółka podała, że lokal został wynajęty Fundacji prowadzącej wyłącznie działalność "inną" w rozumieniu art. 5 ust 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.. Zarzuciła, że organ nie mógł ograniczyć się do wskazania, iż fundacja nie wykorzystuje nieruchomości na działalność pożytku publicznego, jednocześnie nie dokonując analizy w jakim celu powierzchnia zostaje zajęta. Zajęcie nieruchomości przez najemcę na cele inne niż działalność gospodarcza winno powodować zastosowanie stawki określonej w art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. e) u.p.o.l.

Odnosząc się do kwestii spornej w sprawie, czyli określenia stawki podatku jaką należy zastosować do posiadanego przez Spółkę lokalu (nieruchomości), który na podstawie umowy najmu z 29 grudnia 2016 r. został wynajęty Fundacji, Kolegium przywołało w pierwszej kolejności przepisy prawa tj. art. 2 ust. 1 u.p.o.l. określający przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definiujący pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W jego ocenie organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że o tym czy dany podmiot jest przedsiębiorcą przesądza wpis do rejestru przedsiębiorców. Dlatego sam fakt posiadania gruntów, budynków lub ich części przez przedsiębiorców stanowi podstawę zastosowania stawek podatku od nieruchomości przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przywołując art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. stwierdziło, że stawki podatku w tym przepisie zostały uzależnione od zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, co oznacza konieczność wykorzystywania danej nieruchomości choćby w sposób pośredni dla celów przedsiębiorstwa. Nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa lub można ją uznać za związaną z nim, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej lub biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej może być wykorzystana wprost na ten cel.

Sporna nieruchomość jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Spółka jest właścicielem przedmiotowego lokalu, prowadzi działalność w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi, zatem jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców oraz zgodnie z wpisem do KRS. Dlatego mają do niej zastosowanie przepisy dotyczące przedsiębiorców, w tym przepisy o podatku od nieruchomości.

Organ odwoławczy ustalił, że należący do Spółki lokal wynajmowany na rzecz Fundacji podlega opodatkowaniu według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tj. 22,30 zł/m2, nie zaś według stawki właściwej dla budynków pozostałych. Do podstawy opodatkowania przyjęto grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. (...) m2, oraz budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. (...) m2 (za okres VII-XII) przy stawce podatkowej w wysokości 22,30 m2.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że będąca najemcą przedmiotu opodatkowania Fundacja nie posiada statusu organizacji pożytku publicznego, zatem nie można uznać, iż nieruchomość została zajęta na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności organizacji pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Dlatego nie jest konieczne prowadzenie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie ustalenia celu wykorzystywania wynajętej przez Spółkę nieruchomości lokalowej.

Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie prawa z uwagi na:

1. błędne przyjęcie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, że część nieruchomości wynajęta przez właściciela będącego przedsiębiorcą, najemcy, który nie prowadzi w tej części nieruchomości działalności gospodarczej, wyklucza przyjęcie, że ta część nieruchomości jest zajęta na cele inne niż działalność gospodarcza;

2. wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. ograniczającą preferencyjną stawkę do wykorzystania lokalu na cele działalności pożytku publicznego z wykluczeniem wszelkiej innej niż działalność gospodarcza i niewymieniona w innych przepisach ustawy ze wskazaniem innej stawki preferencyjnej.

Uzasadniając zarzuty skargi Spółka stwierdziła, że lokal został wynajęty fundacji niewpisanej do rejestru organizacji pożytku publicznego ani rejestru przedsiębiorców, niewykonującej działalność gospodarczej, a jedynie działalność "inną" w rozumieniu norm. Zarzuciła, że organ nie dokonał rozróżnienia pojęcia "działalności gospodarczej" i "innej działalności", wskutek czego wykładnia przepisów, a następnie ich stosowanie są wadliwe. Zajęcie określonej powierzchni przez najemcę na cele inne niż działalność gospodarcza powinno zdaniem Spółki powodować zastosowanie stawki określonej w art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. e) u.p.o.l., a nie stawki określonej pod lit. b).

Argumentowała, że przeciwko domniemaniu, iż nieruchomość znajdująca się w posiadaniu przedsiębiorcy jest zajęta na działalność gospodarczą można przeprowadzić dowód i tym samym wykazać inny niż działalność gospodarcza cel wykorzystania nieruchomości, co powinno prowadzić do zastosowania innej i adekwatnej do danego rodzaju działalności stawki podatku.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Postanowieniem wydanym na rozprawie 11 kwietnia 2019 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączył do wspólnego rozpoznania sprawy o sygn. akt I SA/Ke 77/19 i I SA/Ke 78/19.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl zaś

art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy określenia stawki podatku jaką należy zastosować do posiadanego przez Spółkę lokalu o pow. 828,68 m2, położonego w budynku przy A. w K., który na podstawie umowy najmu z 29 grudnia 2016 r. został wynajęty Fundacji. Skarżąca zarzuciła błędne przyjęcie przez organ, iż wynajęcie przez przedsiębiorcę lokalu najemcy, który nie prowadzi w nim działalności gospodarczej wyklucza przyjęcie zajęcia tego lokalu na cele inne niż działalność gospodarcza. Wskazała nadto na ograniczanie zastosowania preferencyjnej stawki do przypadku wykorzystania lokalu na cele działalności pożytku publicznego z wykluczeniem wszelkiej innej niż działalność gospodarcza i niewymieniona w innych przepisach ustawy.

Argumentacja skarżącej nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

W świetle powyższych przepisów o możliwości zastosowania wyższych stawek podatku dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę.

Zgodnie z art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; (...) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna ewentualność wynikająca z w/w przepisu.

Bezsporne w sprawie są okoliczności, że skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą, i właścicielem będącego przedmiotem opodatkowania lokalu. Jak wynika z centralnej informacji KRS przedmiotem działalności spółki jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Natomiast treść wypisu kartoteki budynków świadczy o okoliczności, iż budynek przy A. jest budynkiem biurowym.

Powyższe ustalenia przemawiają za słusznością zajętego przez organy stanowiska, że lokal, będący przedmiotem umowy najmu zawartej pomiędzy Spółką a Fundacją podlega opodatkowaniu według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponownego podkreślenia wymaga, iż skoro przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest wynajem nieruchomości własnych, objęty opodatkowaniem lokal jest w sposób oczywisty z prowadzeniem takiej działalności związany.

W myśl art. 5 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, w tym od budynków lub ich części:

a) mieszkalnych - od 1 m2 powierzchni użytkowej,

b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - od 1 m2 powierzchni użytkowej,

c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - od 1 m2 powierzchni użytkowej,

d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - od 1 m2 powierzchni użytkowej,

e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - od 1 m2 powierzchni użytkowej;

Podniesienia wymaga, że art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. winien być odczytywany łącznie z pozostałymi jednostkami redakcyjnymi art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W przepisie tym przewidziano, że przedmiotem opodatkowania są budynki lub ich części, przypisując poszczególnym kategoriom budynków różne maksymalne stawki podatkowe. Podział ten przeprowadzono z uwagi na sposób wykorzystania budynków, wyszczególniając wprost tylko niektóre z nich, tak jak np. mieszkalny lub związany z działalnością gospodarczą. Dzięki wprowadzaniu kategorii budynków pozostałych, podział ten staje się zupełny, rozłączny i jednoznaczny. Czasownik "pozostały" wskazuje zatem na budynki, których nie można zaliczyć do którejkolwiek z wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a-d u.p.o.l. kategorii.

Skoro, mając na względzie niekwestionowane ustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, organy prawidłowo zakwalifikowały sporną część budynku jako związaną z działalnością gospodarczą skarżącej, nie było potrzeby dokonywania dalszych ustaleń, w zakresie sugerowanym przez stronę. Jak bowiem wynika z powyższych rozważań art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. dotyczy innych budynków, których nie można zaliczyć do kategorii wymienionych w lit a-d tego przepisu.

Słuszne jest zatem w świetle powyższego stanowisko o braku konieczności prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia na jakie cele jest wykorzystywana wynajęta przez przedsiębiorcę nieruchomość.

Tym samym organy podatkowe nie dopuściły się błędnej interpretacji art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skargę oddalił.