Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 138/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. H. na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz E. H. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z 15 lutego 2022 r. E. H., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...], ozn. [...] nr dz. [...], hip. [...].

Skarżąca wniosła o: wyznaczenie Prezydentowi m. st. Warszawy terminu do załatwienia przedmiotowej sprawy, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

Sytuacja, o której mowa w powołanym przepisie, zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona skarga, w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami, jest rozpoznawana merytorycznie lub nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 387/11 oraz postanowienie NSA z 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OZ 1133/17).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 października 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 173/16, po rozpoznaniu skargi W. H. (w miejsce którego wstąpili W. D. H., Y. R. E. i A. F. H.) na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy: zobowiązał Prezydenta m. st. Warszawy do rozpoznania wniosku z 27 czerwca 2012 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w rejonie ulic [...],[...] i [...], hip. [...], dz. [...] - w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z uzasadnienia powołanego wyroku wynika, że ww. wniosek z 27 czerwca 2012 r. został złożony przez W. H.

Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 10 grudnia 2016 r.

W niniejszej sprawie skarga E. H. z 15 lutego 2022 r. dotyczy bezczynności Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku W. H. z 27 czerwca 2012 r., uzupełnionego pismem z 31 października 2012 r. (data wpływu ostatniego pisma do organu - 7 listopada 2012 r.). Na pismo z 7 listopada 2012 r. powołuje się skarżąca w skardze. Zatem, przedmiot obu spraw jest tożsamy.

Ponadto wskazać należy, że zarówno w sprawie sygn. akt I SAB/Wa 173/16, jak i w obecnie rozpoznawanej sprawie sygn. akt I SAB/Wa 138/22 zachodzi tożsamość podmiotowa albowiem występują te same podmioty będące adresatem praw lub obowiązków.

Ze znajdującego się w aktach sprawy ww. wniosku W. H. wynika, że przedmiotowa nieruchomość warszawska stanowiła własność S. H., która zmarła w dniu 23 kwietnia 1971 r. Spadek po niej z mocy ustawy nabyły dzieci: syn W. J. H. i syn S. W. H. – każdy z nich w 1/2 części spadku.

Spadek po zmarłym, w dniu 24 listopada 1998 r., S. W. H. nabyły na podstawie ustawy: żona W. M. H. i córka E. M. H. po 1/2 części spadku każde z nich. Spadek po zmarłej w dniu 21 stycznia 2008 r. W. M. H. nabyła na podstawie ustawy córka E. M. H. w całości.

Z kolei, następcami prawnymi Władysława J. H., zmarłego w dniu 2 listopada 2015 r. są: W. D. H., Y. R. E. i A. F. H.

Pismem z 28 sierpnia 2017 r. E. H. (obok W. D. H., Y. R. E. i A. F. H.) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na niewykonanie wyroku z 13 października 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 173/16. Prawomocnym postanowieniem z 28 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1681/17, WSA w Warszawie odrzucił skargę E. H. z uwagi na niewyczerpanie trybu (brak wezwania organu do wykonania wyroku).

Wyrokiem z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1681/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku rozpoznania ww. skargi W. D. H., Y. R. E. i A. F. H.: wymierzył Prezydentowi m. st. Warszawy grzywnę w wysokości 1000 zł; stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie.

Wcześniej, na skutek wniosku E. H., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1681/17, dopuścił uczestnika E. H. do udziału ww. sprawie.

W konsekwencji, stwierdzić należy, że wyrok z 13 października 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 173/16, niewątpliwie dotyczył również praw i obowiązków skarżącej E. H., mimo tego, że nie brała ona udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym tym wyrokiem. E. H. jest bowiem stroną postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.

Z powyższego wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest tożsama zarówno pod względem podmiotowym (rozumiana jako tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków), jak i przedmiotowym (rozumiana jako tożsamość treści praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej), ze skargą rozpoznaną powyższym prawomocnym wyrokiem z 13 października 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 173/16. Sprawa taka została już prawomocnie osądzona.

Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Podkreślenia wymaga, że to właśnie w tym postępowaniu Sąd ocenia, czy po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwił sprawę, czy też wciąż pozostaje bezczynny lub w dalszym ciągu przewlekle prowadzi sprawę. Jednocześnie Sąd uwzględniając skargę w tym przedmiocie ocenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu

z 19 października 2018 r., sygn. akt I OZ 965/18, stwierdził, że w przypadku wydania prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, w tej samej sprawie nie jest dopuszczalne kierowanie kolejnych skarg na bezczynność bądź przewlekłość. Opieszałość organu podlega natomiast skardze w trybie art. 154 p.p.s.a. na niewykonanie wyroku sądu.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., postanowił sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.