Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 928/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 34  ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 5 .
journal: Dz.U. 2005 nr 31 poz 266
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.),, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2008r. sprawy ze skargi Wojewody (...) na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia (...). nr (...) w przedmiocie zasad sprzedaży samodzielnych, gminnych lokali mieszkalnych na rzecz najemców oraz bonifikaty z tego tytułu stwierdza nieważność § 4 ust 1 i ust. 2 zaskarżonej uchwały w części w jakiej dotyczą sprzedaży lokalu mieszkalnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 479/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził nieważność § 4, § 5, § 6, § 7 i § 8 uchwały Rady Miasta M. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie określenia zasad sprzedaży samodzielnych lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy M. na rzecz ich najemców oraz wyrażenia przez Radę Miasta zgody na stosowanie przez Prezydenta Miasta bonifikaty przy sprzedaży samodzielnych lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy M. na rzecz ich najemców. Wyrok ten zapadł w wyniku rozpoznania skargi Wojewody [...] wniesionej w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 543 ze zm.). Na skutek kasacji wniesionej przez Radę Miasta M. wyrokiem z dnia 22 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 165/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił opisany wyrok w części dotyczącej stwierdzenia nieważności § 4 uchwały i w tej części przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, oddalając jednocześnie skargę kasacyjną w pozostałej części.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że Wojewoda [...] w swojej skardze domagał się stwierdzenie nieważności § 5 ust. 1, § 5 ust. 4, § 6 ust. 1, 2, 3, 4 i 6, § 6 ust 6, § 7 i § 8 przedmiotowej Uchwały Rady Miasta M. zmienianej kolejno uchwałami: nr [...] z dnia [...] r., nr [...] z dnia [...]r. oraz nr [...] z dnia [...] r. Organ nadzoru zarzucił, że regulacje zawarte w przepisach § 5 ust. 1, § 5 ust. 4, § 7 i § 8 zaskarżonej uchwały w jej pierwotnym brzmieniu zawierają niedopuszczalne powtórzenie i modyfikację przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. – dalej u.g.n.), tj. odpowiednio: art. 67 ust. 1 i art. 68 ust. 2, art. 109 ust. 1 u.g.n. oraz art. 21 ust. 5 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminnym i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm. – dalej ustawa o ochronie praw lokatorów). Ponadto podał, iż ustalenia § 6 ust. 1, 2, 3, 4 i 6 uchwały dotyczące bonifikaty oraz rozliczenia kaucji są niezgodne z art. 68 ust. 1 i 2, art. 67 ust. 1 u.g.n. i art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, a także z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta M. wniosła o jej oddalenie w całości. Zdaniem Rady, zakwestionowane postanowienia uchwały nie są ani sprzeczne, ani nie modyfikują przepisów u.g.n., jak również ustawy o ochronie praw lokatorów. Zakwestionowała ona także wskazanie przez Wojewodę jako strony postępowania Rady Miasta M. zamiast Gminy M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekając wyrokiem z dnia 18 października 2006 r. o nieważności § 4, § 5, § 6, § 7 i § 8 zaskarżonej uchwały podzielił stanowisko Wojewody, że naruszenie prawa przy uchwalaniu norm prawa miejscowego, taki bowiem charakter Rada Miasta nadała zaskarżonej uchwale, stanowią zarówno przypadki ustanawiania przepisów sprzecznych, czy modyfikujących regulację ustawową o charakterze ius cogens, jak i przypadki powtarzania norm ustawowych. Zdaniem WSA w Gliwicach powyższa sytuacja prowadzi do dualizmu prawnego, co narusza zasadę spójności i hierarchiczności systemu prawa; te same regulacje nie mogą bowiem znajdować się w aktach prawnych o różnym charakterze i mocy wiążącej. Sąd ten zaznaczył także, że uchwałę podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9a ustawy o samorządzie gminnym należy zaliczyć do aktów prawa miejscowego podejmowanych przez organy gminy w zakresie zarządu mieniem gminy. Zasady zaś gospodarowania nieruchomościami gminnymi reguluje ustawa o gospodarce nieruchomościami. Powyższe w ocenie WSA oznacza, że Rada Miasta M. ustalając zasady sprzedaży lokali powinna wziąć pod uwagę, jakie kwestie w powyższej materii zostały już uregulowane przepisami powszechnie obowiązującymi. Tymczasem w § 5 ust. 1 kontrolowanej uchwały dotyczącym ceny lokalu dokonano modyfikacji art. 67 ust. 1 i nast. u.g.n. , które wyczerpująco regulują zasady ustalania cen nieruchomości. Z kolei § 5 ust. 4 uchwały regulujący skutki rezygnacji z wykupu przez najemcę, który złożył wniosek o wykup lokalu mieszkalnego w okresie obowiązywania tej uchwały, stanowi modyfikację art. 21 ust. 5 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów. Sąd ten wskazał także, iż w § 7 uchwały ustalającym zasady zwrotu udzielonej bonifikaty w przypadku zbycia nieruchomości lub wykorzystania na cele inne niż uzasadniające udzielenie bonifikaty, powtórzono i zmodyfikowano art. 68 ust. 2 i 2a u.g.n. Wskazano, że identycznego naruszenia prawa Rada Miasta dopuściła się ustaleniami § 8 uchwały dotyczącymi prawa pierwokupu, które regulowane jest przepisami rozdziału 3 u.g.n.. W ocenie składu orzekającego Sądu I instancji także § 4 uchwały określający warunki, jakie musi spełniać najemca ubiegający się o sprzedaż lokalu mieszkalnego, stanowi powtórzenie ustawowego uregulowania tej kwestii zawartego w art. 34 powoływanej ustawy. Ponadto w zakresie uchwał podejmowanych na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9a w związku z art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym nie mieszczą się ustalenia dotyczące bonifikaty, o której mowa w art. 68 ust. u.g.n., a także kwestie dotyczące rozliczenia kaucji mieszkaniowej. Zasady udzielania bonifikaty reguluje bowiem art. 68 u.g.n. Stosownie do tego przepisu, bonifikaty udziela prezydent miasta, po uzyskaniu zgody rady miasta. Z brzmienia ust. 1 tego artykułu wynika więc uprawnienie do wyrażenia zgody na bonifikatę dla określonego, indywidualnego nabywcy. Wyklucza to podjęcie w tym zakresie przez radę miasta aktu generalnego wyrażającego zgodę na udzielenie przez organ wykonawczy bonifikaty w konkretnej, ściśle określonej wysokości. Tymczasem będąca przedmiotem skargi uchwała w § 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 oraz w części § 4 zawiera ustalenia dotyczące bonifikaty udzielanej przy sprzedaży lokali mieszkalnych. W § 6 ust. 1 Rada wyraziła zgodę na udzielenie przez Prezydenta Miasta bonifikaty w wysokości 95 % ceny lokalu mieszkalnego od ceny określonej w sposób podany w § 5 ust. 1 uchwały. Ustalenia zawarte w § 6 ust. 1 i nast. uchwały dotyczące bonifikaty stanowią tym samym, w ocenie Sądu I instancji, niedopuszczalne przekroczenie upoważnienia przewidzianego w u.g.n. i naruszenie kompetencji organu wykonawczego. W odniesieniu do postanowień § 6 ust. 3 i ust. 4 uchwały WSA wskazał, że kwestie dotyczące kaucji mieszkaniowej regulują przepisy art. 6 ust. 4 i art. 36 ustawy o ochronie praw lokatorów. Ustalenie w § 6 ust. 3 i ust. 4 uchwały, że kaucja jest zawarta w udzielonej bonifikacie i nie podlega zwrotowi do wysokości tej bonifikaty, a także iż sprzedaż z bonifikatą uzależniona jest od zrzeczenia się na piśmie roszczenia o zwrot kaucji, jest sprzeczne z art. 6 ust. 4 i art. 36 ustawy o ochronie praw lokatorów, jak również z art. 7 Konstytucji RP. Przy tym żaden z powszechnie obowiązujących przepisów prawa nie uprawnia rady gminy do regulowania w drodze uchwały kwestii zwrotu kaucji mieszkaniowej i zasad jej rozliczania. Podobnie sprawa się przedstawia, jeśli chodzi o zapis "koszty wyceny ponosi najemca" zawarty w § 5 ust. 2 uchwały. Zdaniem Sądu I instancji dla takiej regulacji zamieszczonej w przepisie prawa miejscowego nie można także znaleźć podstawy prawnej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku Rada Miasta M. oparła na zarzutach:

1) naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni przepisów:

- art. 34, art. 67, art. 68 ust. 1, 2 i 2a oraz art. 109 ust. 1u.g.n.,

- art. 36 ustawy o ochronie praw lokatorów,

2) naruszenia prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 6 ust. 4 oraz art. 21 ust. 5 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów,

3) mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania:

- art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.),

- art. 144 § 4 p.p.s.a.

w oparciu o powyższe zarzuty Rada domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi Wojewody, ewentualnie przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w przedmiocie nieważności § 4 uchwały, pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że trudno dopatrzyć się sprzeczności pomiędzy tym przepisem, a art. 34 u.g.n., albowiem przepis ten określa zasady pierwszeństwa w nabyciu lokalu, natomiast § 4 zaskarżonej uchwały wskazuje, komu może być sprzedany lokal mieszkalny z zastosowaniem bonifikaty. Zatem zdaniem skarżącego § 4 uchwały nie stoi na przeszkodzie w stosowaniu art. 34 u.g.n.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda wniósł o jej odrzucenie w trybie art. 178 w związku z art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. z uwagi na brak zdolności sądowej Rady Miasta M., bądź też o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej. Z ostrożności procesowej Wojewoda odniósł się również do merytorycznych zagadnień podniesionych w skardze kasacyjnej podzielając w całości argumentację zawartą w treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny za uzasadniony uznał podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni przez Sąd I instancji art. 34 u.g.n., wedle którego Sąd dokonywał oceny zgodności z prawem § 4 uchwały Rady Miasta M. Uznał, że WSA w Gliwicach stwierdzając sprzeczność § 4 kontrolowanej uchwały z powołanym przepisem ustawowym dopuścił się błędnej jego wykładni wadliwie przyjmując, iż jego treść oraz treść § 4 uchwały są tożsame. Ponadto zdaniem NSA trafnie wskazano w skardze kasacyjnej, że oba te przepisy dotyczą zupełnie odrębnych sytuacji. Przepis art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami reguluje tzw. "pierwszeństwo" w nabyciu nieruchomości, przez które należy rozumieć uprzywilejowanie określonej osoby wyrażające się w eliminacji innych podmiotów ubiegających się o nabycie tej samej rzeczy, natomiast § 4 zaskarżonej uchwały określa sytuacje, w których może dojść do sprzedaży lokalu jego najemcy z zastosowaniem bonifikaty, czyli obniżenia ceny. A zatem zdaniem NSA nie doszło do naruszenia art. 34 u.g.n. przy uchwalaniu § 4 uchwały przez powtórzenie w jego treści obowiązującej normy ustawowej.

Z tych przyczyn NSA uchylił zaskarżony wyrok w części obejmującej stwierdzenie nieważności § 4 uchwały i w tej części sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Jednocześnie zdaniem NSA pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z omówionym wyżej wyrokiem NSA WSA w Gliwicach został zobowiązany do ponownego rozpoznania kwestii zgodności z prawem § 4 uchwały Rady Miasta M. z dnia [...] r. nr [...]. W związku z tym należy podnieść, że zgodność z prawem tego przepisu nie została zakwestionowana w skardze Wojewody na rzeczona uchwałę, a jego nieważność poprzedni skład orzekający WSA w Gliwicach stwierdził działając w oparciu o przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Poddany ponownej kontroli Sądu § 4 uchwały stanowi w ust. 1, że sprzedaż lokalu mieszkalnego oraz udzielenie bonifikaty może nastąpić wyłącznie na rzecz najemcy nie zalegającego z opłatami z tytułu najmu lokalu, a w ust. 2, że sprzedaż lokalu mieszkalnego oraz udzielenie bonifikaty może nastąpić wyłącznie na rzecz najemcy, który złożył wniosek o wykup lokalu mieszkalnego. Analizując te uregulowania zauważyć przyjdzie, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie można przyjąć, że przepisy te nie statuują żadnych dodatkowych przesłanek zbycia lokalu. Zgodzić się należy jednocześnie z Radą Miasta M., że w analizowanym przepisie uchwały jest mowa o dwóch czynnościach, a to o sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz o udzieleniu bonifikaty. Biorąc pod uwagę literalne brzmienie § 4 uchwały nie można jednak zaakceptować stanowiska Rady, że obie te czynności muszą zaistnieć łącznie, aby przepis ten znalazł zastosowanie, a także stwierdzenia, że przepis ten nie znajdzie zastosowania wówczas, gdy następuje sprzedaż bez bonifikaty. Zdaniem składu orzekającego nie może bowiem ulegać wątpliwości, że ustalając zasady udzielania bonifikaty nabywcom lokali mieszkalnych § 4 uchwały, modyfikuje jednocześnie określone przepisami rangi ustawowej zasady pierwszeństwa w nabywaniu lokali mieszkalnych znajdujących się w zasobie mieszkaniowym gminy M. Wobec powyższego badanie zgodności z prawem § 4 uchwały Sąd był zobowiązany przeprowadzić oddzielnie w aspekcie zawartych w tym przepisie zasad sprzedaży lokali mieszkalnych i oddzielnie w aspekcie warunków udzielania bonifikaty. Dokonując kontroli legalności tego przepisu uchwały Sąd był stosownie do art. 190 p.p.s.a. związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA, a w szczególności stwierdzeniem, że przy uchwalaniu § 4 uchwały nie doszło do naruszenia art. 34 u.g.n. przez powtórzenie w jego treści obowiązującej normy ustawowej.

Zgodnie z art. 34 ust 1 u.g.n. pierwszeństwo w nabyciu lokali przysługuje podmiotom spełniającym jeden z warunków przewidzianych w tym przepisie, a to:

1) przysługuje jej roszczenie o nabycie nieruchomości z mocy niniejszej ustawy lub odrębnych przepisów, jeżeli złoży wniosek o nabycie przed upływem terminu określonego w wykazie, o którym mowa w art. 35 ust. 1; termin złożenia wniosku nie może być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia wywieszenia wykazu;

2) jest poprzednim właścicielem zbywanej nieruchomości pozbawionym prawa własności tej nieruchomości przed dniem 5 grudnia 1990 r. albo jego spadkobiercą, jeżeli złoży wniosek o nabycie przed upływem terminu określonego w wykazie, o którym mowa w art. 35 ust. 1; termin złożenia wniosku nie może być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia wywieszenia wykazu;

3) jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony.

W świetle ust. 2 tego artykułu w przypadku zbiegu uprawnień do pierwszeństwa w nabyciu, stosuje się kolejność wymienioną w ust. 1. W art. 34 ust. 6 u.g.n. ustawodawca zamieścił upoważnienie dla wojewody w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa oraz odpowiedniej rady lub sejmiku w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, do przyznania, odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały, pierwszeństwa w nabywaniu lokali ich najemcom lub dzierżawcom, z zastrzeżeniem sytuacji wskazanych w art. 60 tej ustawy. Zauważyć należy, że z dniem 22 września 2004 r., a zatem już po podjęciu zaskarżonej uchwały, na mocy art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.04.141.1492 ze zm.) do art. 34 dodany został ust. 7 stanowiący, że zbycie nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym na rzecz innych osób niż wymienione w ust. 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić z pominięciem, przysługującego najemcom lokali mieszkalnych położonych w tym budynku, pierwszeństwa w nabyciu tych lokali.

Przywołane na wstępie rozważań prawnych unormowania do przepisu § 4 ust. 1 i 2 kontrolowanej uchwały Rady Miasta M. stanowią tymczasem, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego może nastąpić wyłącznie na rzecz najemcy nie zalegającego z opłatami z tytułu najmu lokalu ( ust. 1) oraz wyłącznie na rzecz najemcy, który złożył wniosek o wykup lokalu mieszkalnego (ust. 2). Tym samym nie ulega wątpliwości, że użycie przez organ stanowiący gminy M. w § 4 ust. 1 i 2 przedmiotowej uchwały zwrotu "wyłącznie" w odniesieniu do sprzedaży lokali mieszkalnych pozostaje w sprzeczności z uregulowaniami dotyczącymi zasad ustalania pierwszeństwa w nabyciu takich lokali zamieszczonymi w art. 34 u.g.n.

Oceniając zgodność z prawem przepisu § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały dodatkowo zauważyć należy, że oczywistym jest, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego jego najemcy nie następuje "z urzędu" lecz może nastąpić tylko na wniosek zainteresowanego podmiotu. Podobnie zresztą sprawa przedstawia się w przypadku udzielenia bonifikaty związanej z taką sprzedażą. Tym samym uznać trzeba, że tego rodzaju unormowanie narusza reguły prawidłowej legislacji, poprzez wprowadzenie zbędnej regulacji prawnej do zaskarżonego aktu prawa miejscowego. W trakcie wykładni omawianego przepisu, co gorsze może powstać wątpliwość dotycząca terminu w jakim najemcy lokali mieszkalnych wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego gminy M. winni składać wnioski o nabycie prawa własności swoich lokali oraz czy w ogóle termin taki będzie ustalany przez organy gminy. W tej kwestii dostrzec trzeba, że najemcy lokali mieszkalnych zostali pominięci w przepisie art. 35 ust. 2 pkt 12 u.g.n. Przepis ten tymczasem nakazuje aby wraz z ogłoszeniem wykazu nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, organ podawał do publicznej wiadomości także termin do złożenia wniosku przez osoby, którym przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.n. Kwestia składania wniosków o wykup lokali mieszkalnych przez ich najemców została natomiast ustalona pośrednio w przepisie art. 21 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów. Stanowi on, że jeżeli najemcy przysługuje pierwszeństwo w nabyciu zajmowanego lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy to przepis ust. 4 tego artykułu (regulujący tryb wypowiadania umów najmu lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy) stosuje się pod warunkiem, że najemcy temu zaoferowano wcześniej nabycie tego lokalu. W tej sytuacji oczywistym jest, iż najemca lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 34 ust. 1 pkt 3 u.g.n. wniosek o wykup lokalu mieszkalnego może skutecznie złożyć dopiero po otrzymaniu oferty gminy informującej o możliwości nabycia tego lokalu, co pominięto w analizowanym przepisie uchwały.

Omawiane przepisy § 4 ust. 1 i ust. 2 kontrolowanej uchwały Rady Miasta M. zawierają także, jak wskazano wyżej, uregulowania dotyczące bonifikaty przy sprzedaży lokalu mieszkalnego. Zgodnie z nimi bonifikata taka jest udzielana wyłącznie najemcy niezalegającemu z opłatami z tytułu najmu lokalu (ust. 1) oraz wyłącznie najemcy, który złożył wniosek o wykup lokalu mieszkalnego (ust. 2). Art. 68 ust. 1 pkt 7 u.g.n. stanowi, że właściwy organ może udzielić za zgodą, odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku, bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana jako lokal mieszkalny. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie powszechnie jest akceptowany pogląd, że zgoda odpowiedniego organu na udzielenie bonifikaty, a także jej wysokości ma charakter indywidualny, tzn. winna być udzielana w każdym przypadku zbycia nieruchomości ( vide: m.in. wyroki NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r., I OSK 61/07, [w:] LEX nr 327835 i z dnia 6 marca 2007 r., I OSK 1941/06 [w:] LEX nr 327777 oraz G. Bieniek (red.), Ustawa o Gospodarce nieruchomościami. Komentarz., Warszawa 2005, s. 286). Skład orzekający uznał, że przywołany pogląd nie wyklucza jednak możliwości określania przez radę gminy w drodze uchwały ogólnych zasad udzielania bonifikat do ceny sprzedaży nieruchomości gminnych. Kwestia braku przeszkód prawnych do określenia - w sposób generalny - kiedy może być stosowana bonifikata, a także, jaki ma ona mieć zakres, znajduje również oparcie w orzecznictwie i w doktrynie (vide: wyroki NSA z dnia 7 września 2005 r., I OSK 193/05[w:] LEX nr 194736], WSA w Poznaniu z dnia 10 maja 2004 r., II SA/Po 2924/03 [niepubl.] i WSA w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2006r., II SA/GI 225/06 [niepubl.] oraz G.Bieniek (red.), op.cit., s. 286 ). Tym samym w ocenie Sądu brak było podstaw prawnych do zakwestionowania zapisów § 4 uchwały Rady Miasta M. w części odnoszącej się do udzielania przez gminę bonifikaty od ceny sprzedaży lokali mieszkalnych.

W tym stanie rzeczy Sąd uznając, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, w oparciu o art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność § 4 ust. 1 i 2 zaskarżonej uchwały Rady Miasta M. z dnia [...] r. nr [...] w części, w jakiej przepisy te dotyczą sprzedaży lokalu mieszkalnego.