Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2649/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 § 1, art. 29, art. 49, art. 58 § 1 pkt 3, art. 73
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Radosław Teresiak, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Y. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności komplementariusza wraz ze spółką za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Y. sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności komplementariusza wraz ze spółką za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 9 listopada 2018 r. pismem z dnia 26 listopada 2018 r. wezwano Skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji Skarżącej w dacie wniesienia skargi.

Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 30 listopada 2018 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".

Skarżąca, do dnia wydania niniejszego postanowienia, nie odpowiedziała na wezwanie Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Stosownie do treści art. 28 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej: p.p.s.a.), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu sądowym przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Zgodnie zaś z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a. mają obowiązek przy pierwszej czynności w postępowaniu wykazać swoje umocowanie do działania stosownym dokumentem.

Natomiast art. 49 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowy wezwano Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która popisała skargę do reprezentacji Skarżącej w dacie wniesienia skargi. W zarządzeniu zawarto również pouczenie o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi.

Jak wcześniej wskazano, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało doręczone Skarżącej w dniu 30 listopada 2018 r. w trybie art. 73 p.p.s.a. Wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął zatem w dniu 7 grudnia 2018 r. (piątek). Pomimo upływu wyznaczonego terminu Skarżąca nie uzupełniła ww. braku formalnego skargi.

W tym stanie rzeczy, Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 orzec, jak w sentencji.