Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 273/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, 8, 10, 77 par.1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Panu A. M. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] położonej przy ul. Ż. w B. Decyzja stała się ostateczna dnia 29 kwietnia 2014 r.

Na wniosek Pana B. G. (dalej powoływany także jako: "Skarżący"), współwłaściciela sąsiedniej działki nr [...], Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. wstrzymał wykonanie własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę.

Następnie Prezydent Miasta B., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013, poz. 1409 ze zm.), zobowiązał Inwestora (A. M.), do usunięcia stwierdzonych we wznowionym postępowaniu nieprawidłowości w projekcie budowlanym w zakresie: doprowadzenia projektowanego zamierzenia inwestycyjnego do zgodności z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tzn. usytuowania budynku gospodarczo-garażowego ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 3 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej nr [...] oraz przedstawienia na projekcie zagospodarowania terenu wymiarów wskazujących jednoznaczne usytuowanie obiektu względem granic działki sąsiedniej nr [...].

Prezydent Miasta B. dwukrotnie przedłużał Inwestorowi termin usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, przychylając się do jego wniosku, który argumentował potrzebę wyznaczenia innego terminu na uzupełnienie dokumentacji projektowej faktem złożenia podania o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Ostatecznie termin na usunięcie nieprawidłowości w projekcie budowlanym został ustalony, zgodnie z wnioskiem Inwestora, do dnia 30 listopada 2014 r. Inwestor pismem z dnia 19 listopada 2014 r. przedłożył w organie I instancji cztery egzemplarze uzupełnionego projektu budowlanego informując, iż nie ma koniczności doprowadzenia projektowanego zamierzenia inwestycyjnego do zgodności z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż w dniu [...] października 2014 r. uzyskał zgodę właściwego organu na odstępstwo od powyższego przepisu.

Prezydent Miasta B., decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Panu A. M. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr ewid. gr. [...], położonej przy ul. Ż. w B., i rozstrzygnął o istocie sprawy zatwierdzając projekt budowlany i udzielając Panu A. M. pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący zarzucając organowi I instancji rażące naruszenie przepisów postępowania procesowego i materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], udzielającego Inwestorowi zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, umożliwiające wykonanie w projektowanym budynku gospodarczo-garażowym ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości od 0,4 m do 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...]. Odwołujący się zwrócił również uwagę, że postępowanie wznowieniowe zostało przeprowadzone bez udziału drugiego współwłaściciela działki nr [...] jako strony postepowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Wojewoda P. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił, że w sprawie potwierdziła się przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – Skarżący, jako strona, bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Słusznie również organ I instancji ocenił, że okoliczności sprawy obligowały organ do uchylenia dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na budowę i rozstrzygnięciu sprawy co do istoty udzielając Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego.

Wojewoda podzielił także stanowisko organu I instancji, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek do udzielania zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, umożliwiających usytuowanie ściany spornego budynku bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości od 0,4 do 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną o nr [...]., której współwłaścicielem jest Skarżący. Wskazał, że okoliczności związane z dotychczasowym użytkowaniem tej części działki (wcześniej w podobnym miejscu istniał budynek garażowy i gospodarczy) oraz wymiary obiektu przemawiają za udzieleniem takiej zgody. Zaznaczył, że istniejący wjazd na działkę inwestycyjną zlokalizowany jest na wprost projektowanego budynku. Wysokość projektowanego budynku wynosi 3,90 m, a ściana usytuowana przy granicy posiada odporność ogniową REI 240. Usytuowanie inwestycji w żaden sposób nie przesłoni oraz nie zacieni pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich w godzinach określonych w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponadto, inwestycja w żaden sposób nie ogranicza możliwości zagospodarowania działki Skarżącego. Jednocześnie wskazał, iż Inwestor legitymuje się zgodą Prezydenta Miasta B. na odstępstwo od wymagania określonego § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych w stosunku do działki nr [...] - pismo Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...].

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących pominięcia współwłaściciela działki o nr [...] jako strony postepowania, Wojewoda wskazał, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego, jak to ma miejsce w postępowaniu odwoławczym wszczętym prawidłowo wniesionym odwołaniem od decyzji organu I instancji. Wystąpienie wskazanej we wniosku o wznowienie podstawy wznowieniowej nie może być pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Zatem jeżeli sama strona pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu nie żąda dopuszczenia do udziału w tym postępowaniu, to niecelowe jest też wzywanie jej z urzędu w postępowaniu wznowieniowym wszczętym na żądanie innej strony. W świetle brzmienia art. 147 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zatem tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesie zarzut zaistnienia przesłanki wznowieniowej.

Na powyższą decyzję, Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego jak i materialnego. W szczególności Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wnikliwego zbadania stanu faktycznego i brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, skutkujące oparciem się na niekompletnej i nierzetelnej dokumentacji, oraz poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji motywów uznania że planowana inwestycja nie będzie negatywnie wpływać na sąsiednią nieruchomość oraz motywów wydania decyzji na podstawie niekompletnej i nierzetelnej dokumentacji;

- art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnej, a przede wszystkim obiektywnej, analizy materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów

- art. 8 k.p.a., poprzez wydanie decyzji na podstawie nierzetelnej i niekompletnej dokumentacji, nieuzupełnionej w terminie przez inwestora pomimo wezwania, w sposób podważający zaufanie pozostałych stron postępowania do organów władzy publicznej;

- art. 11 k.p.a., poprzez brak dążenia do przekonania stron postępowania o zasadności wydania decyzji pomimo niekompletnej i nierzetelnej dokumentacji,

- art. 66 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie o udzielenie odstępstwa od warunków techniczno - budowlanych o nr [...], co skutkuje naruszeniem podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego tj. zasad obiektywizmu oraz zaufania obywateli do organów administracji publicznej, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i uznaniem przez organ I jak i II instancji, iż Inwestor w sposób prawidłowy zadośćuczynił treści postanowienia z dnia [...] lipca 2014 roku wydanego w sprawie znak [...] z zachowaniem prawem przepisanych terminów oraz skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego mającego wpływ na uzyskanie zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych;

- art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy;

- art. 3 pkt. 20 w zw. z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego z pominięciem jednego ze współwłaścicieli działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji,

- art. 34 ust. 3 pkt. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż sporządzenie projektu zagospodarowania działki na niekatulanej mapie nie stanowi uchybienia mającego wpływu na rozstrzygnięcie istoty sprawy, podczas gdy sporządzenie projektu zagospodarowania działki na nieaktualnej mapie, uniemożliwia ocenę odległości położonych na działce obiektów od granic działek sąsiednich, a co za tym idzie uniemożliwia zapewnienie ochrony interesów osób trzecich, w tym właściciela sąsiedniej nieruchomości;

- art. 35 ust 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego w sytuacji gdy po upływie wyznaczonego terminu do usunięcia nieprawidłowości organ winien wydać decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;

- § 12 ust 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie lokalizacji projektowanego budynku w stosunku do granicy mojej działki poprzez wyrażenie zgody na odstępstwo od niniejszych warunków przy braku uzasadnionych okoliczności pozwalających na powyższe.

Wskazując na powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda P., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Na wstępie zgodzić się należało z organami obu instancji, iż wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2014 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. M. pozwolenia na budowę był uzasadniony. Niewątpliwie działka o nr [...], której współwłaścicielem jest Skarżący, z uwagi na usytuowanie projektowanego budynku gospodarczo-garażowego, znajduje się w jego obszarze oddziaływania, a zatem Skarżący miał interes prawny w ubieganiu się o uznanie go za stronę prowadzonego postępowania. Dlatego też, organ I instancji słusznie wznowił zakończone postępowanie administracyjne i przeprowadził je z udziałem Skarżącego.

W tym miejscu należy od razu ustosunkować się do zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.b. dotyczącego pominięcia w prowadzonym postępowaniu współwłaściciela działki o nr [...] w osobie współmałżonki Skarżącego. Podkreślić należy, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego, jak to ma miejsce w postępowaniu odwoławczym wszczętym prawidłowo wniesionym odwołaniem od decyzji organu I instancji. Stosownie do treści art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (nie zapewnienie stronie udziału w postępowaniu bez jej winy) następuje tylko na żądanie strony. Zatem tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesie zarzut zaistnienia przesłanki wznowieniowej. Oznacza to, że jeżeli sama strona pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu nie żąda dopuszczenia do udziału w tym postępowaniu, to niecelowe jest też wzywanie jej z urzędu w postępowaniu wznowieniowym wszczętym na żądanie innej strony. Słusznie zatem wskazał Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę, że w sprawie z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił sam Skarżący, natomiast jego małżonka z takim wnioskiem wystąpiła dopiero 13 lutego 2015 r., który to wniosek został odrębnie rozpoznany postanowieniem organu I instancji z dnia [...] marca 2015 r. Skoro, w obecnie prowadzonym postępowaniu małżonka Skarżącego nie wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania, nie było konieczności doręczania jej decyzji, zarówno organu I jak i II instancji. Pani M. G. wniosła także wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej obecnie skarżoną decyzją Wojewody P. z dnia [...] lutego 2015 r., jednakże z uwagi na skargę Skarżącego w niniejszej sprawie, postępowanie to zostało zawieszone.

Przechodząc do meritum sprawy, należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 u.p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w nich zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień właścicielskich (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt. II SA/Op 181/13, LEX nr 1343154).

Organy obu instancji działały w oparciu o dyspozycję art. 35 u.p.b. Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że Inwestor dysponował nieruchomością objętą wnioskiem na cele budowlane, że przedłożony projekt budowalny jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, że jest kompletny i został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Spór w sprawie natomiast dotyczył, czy projektowany obiekt jest zgodny z wymaganiami technicznymi, w szczególności w zakresie jego położenia w sąsiedztwie działki należącej do Skarżącego, w tym czy słusznie zostało wydane Inwestorowi pozwolenie na odstępstwo od przepisów techniczno-budowalnych z dnia [...] października 2014 r.

Zgodnie z treścią § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Z akt administracyjnych, w tym projektu zagospodarowania terenu, bezsprzecznie wynika, że ściana wschodnia projektowanego budynku nie jest ścianą zwróconą do żadnej linii granicznej działki Skarżącego, lecz jest umiejscowiona przy granicy działki o nr [...].

Ponadto wskazać należy, że postanowieniem Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], Inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych (§12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych), umożliwiające wykonanie w projektowanym budynku gospodarczo-garażowym ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości od 0,4 m do 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...]. Postanowienie to zostało wydane zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 u.p.b., z których to przepisów wynika, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie zgodzić się należało z organami obu instancji, że w sprawie zachodził uzasadniony przypadek do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o którym mowa w art. 9 u.p.b. Okoliczności związane z dotychczasowym użytkowaniem tej części działki (wcześniej w podobnym miejscu istniał budynek garażowy i gospodarczy), wymiary obiektu oraz fakt, że istniejący wjazd na działkę inwestycyjną zlokalizowany jest na wprost projektowanego budynku, wskazują na szczególny przypadek dopuszczający odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Rysunek obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (k. 13 akt sprawy [...]) potwierdza, iż na kilku sąsiednich nieruchomościach terenu oznaczonego symbolem 10.24MN budynki gospodarcze i garażowe znajdują się przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Wysokość projektowanego budynku wynosi 3,90 m, a ściana usytuowana przy granicy posiada odporność ogniową REI 240. Przyjąć zatem należało, że realizacja inwestycji nie narusza słusznego interesu osób trzecich oraz nie ograniczy możliwości zagospodarowania nieruchomości sąsiednich o nr [...] i [...]. Zaznaczyć przy tym należy, że usytuowanie inwestycji w żaden sposób nie przesłoni oraz nie zacieni pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich w godzinach określonych w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Mając na uwadze powyższe, za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

Podobnie należało ocenić zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Art. 7 k.p.a., art., 8 k.p.a oraz art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.

W ocenie Sądu organy w niniejszej sprawie nie naruszyły powyższych zasad. Oceniając legalność zaskarżonych decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły w sprawie stan faktyczny z uwzględnieniem interesu Skarżącego i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Wbrew twierdzeniom skargi, dokumentacja przedłożona przez Inwestora była rzetelna i kompletna, zaś organ I instancji w prawidłowy, zgodny z obowiązującymi przepisami, sposób przedłużył mu termin do uzupełnienia dokumentacji projektowej. Co prawda organ odwoławczy dostrzegł i podzielił stanowisko Skarżącego, że w pewnym zakresie postępowanie przed organem I instancji było prowadzone w sposób naruszający obowiązujące przepisy (str. 7 i 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), jednakże Sąd podziela stanowisko Wojewody P. że dostrzeżone uchybienia nie miały wpływu na wynik sprawy, a zatem nie mogły stanowić podstawy, w świetle brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.