Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1177/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 21 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędziowie : Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.), Sędzia NSA Piotr Kiss, Protokolant : Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności rat opłaty restrukturyzacyjnej 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokata A. J., prowadzącego Kancelarię Adwokacką w Ł., przy ul. A kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1177/04

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. odmówił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w A. dalszego odroczenia terminu płatności piątej, szóstej, siódmej, ósmej, dziewiątej, dziesiątej i jedenastej raty opłaty restrukturyzacyjnej w łącznej kwocie 27 979, 20 zł i opłaty prolongacyjnej. Spółka we wniosku z dnia 23 lutego 2004 r. o odroczenie terminu płatności raty nie wskazała terminu, w którym spłata rat byłaby w jej ocenie realna. Organ wskazał, iż decyzja o warunkach restrukturyzacji została wydana w dniu 18 grudnia 2002 r., zaś doręczono ją Spółce w dniu [...]. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. nr 155, poz. 1287 z późn.zm., powoływanej dalej jako ustawa o restrukturyzacji) wpłata ostatniej raty opłaty restrukturyzacyjnej następuje nie później niż w terminie 14 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji. W tym przypadku rata ta winna więc zostać zapłacona najpóźniej do 23 lutego 2004 r. Decyzją z dnia [...] organ podatkowy odroczył Spółce na jej wniosek płatność rat od piątej do jedenastej do tego właśnie terminu. Obecnie Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności, mogących skutkować dalszym odroczeniem terminu płatności, ponadto na dalsze odroczenie terminu nie pozwala przepis art. 20 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej.

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła, iż Urząd Skarbowy w Z. uniemożliwił jej spłatę opłaty restrukturyzacyjnej w terminach wskazanych w decyzji, nie zawiesił bowiem postępowania egzekucyjnego w stosunki do Spółki, do czego był zobowiązany z mocy art. 14 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej. Ponadto strona podniosła, iż informowała Urząd o toczącym się postępowaniu w sprawie kradzieży z konta Spółki przez Bank A kwoty ponad 10 mln USD. Spółka wydzierżawiła ponadto obiekty stanowiące własność formy. Poza spłatą rat opłaty restrukturyzacyjnej wypełniła zatem wszelkie warunki restrukturyzacji.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podzielił wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd, iż uwzględnieniu wniosku o dalsze odroczenie terminu płatności rat opłaty restrukturyzacyjnej stoi na przeszkodzie przepis art. 20 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej, wyznaczający maksymalny termin spłaty rat. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, dotyczących uniemożliwienia stronie spłaty rat poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskazał, iż postępowanie to zostało zawieszone przez organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 18 listopada 2002 r. W tej dacie zajęto już ruchomości Spółki, w tym wtryskarkę. Wierzyciel odmówił zwolnienia spod egzekucji tego urządzenia, co skutkowało wydaniem przez organ egzekucyjny w dniu [...] postanowienia o odmowie zwolnienia tej ruchomości spod egzekucji.. Organ zauważył przy tym, iż zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r., nr 110, poz. 968 z późn.zm.) w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Ponadto zauważył, iż zwolniono spod zajęcia ciągnik siodłowy L.. Postanowienie to zostało doręczone Spółce w lutym 2003 r. Spółka nie odebrała tego ciągnika. Świadczy o tym, iż zaniechała możliwości zdobycia środków na zapłatę chociażby jednej raty opłaty restrukturyzacyjnej.

W skardze na tę decyzję strona domagała się jej uchylenia i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Wskazała, iż chcąc spełnić warunki restrukturyzacji musiała uzyskać środki niezbędne do uruchomienia produkcji. Jednym ze źródeł finansowania tego celu miała być sprzedaż maszyny [...] (wtryskarki) i samochodu L. Organ egzekucyjny odmówił, wobec odmowy wierzyciela, zwolnienia spod egzekucji wtryskarki., mimo że przemawiał za tym ważny interes zobowiązanego (art. 58 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Ciągnik siodłowy został zaś zajęty jako sprawny technicznie. Po latach postoju na parkingu Urzędu Skarbowego jego wartość drastycznie spadła i obecnie do wywiezienia niesprawnego pojazdu należałoby dołożyć. Nie jest więc prawdziwe twierdzenie organu odwoławczego, iż odbierając samochód i sprzedając go Spółka mogła uzyskać odpowiednie środki finansowe. Na dowód utraty przez ciągnik wartości skarżąca załączyła opinię rzeczoznawcy.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał dotychczas zajęte stanowisko, wskazując na to, iż zarzuty skargi są tożsame z zarzutami odwołania. Odnosząc się do przedłożonej wyceny pojazdu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż wycena ta jest ogólnikowa, nie wskazuje na konkretne usterki i niesprawności, a ponadto kwestia wyceny pojazdu wykracza poza zakres przedmiotowy tej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów prawa. Sądy administracyjne zostały zaś powołane do badania zgodności z prawem działania organów publicznych (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153, poz. 1269).

Zgodnie z art. 9 ustawy restrukturyzacyjnej do restrukturyzacji stosuje się w zakresie należności wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późn.zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Przedmiotem postępowania restrukturyzacyjnego prowadzonego w stosunku do skarżącej Spółki były zaległości podatkowe. Stosownie do art. 48 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 3 lit. c Ordynacji podatkowej organ podatkowy, prowadzący postępowanie restrukturyzacyjne może, co do zasady, w wypadkach wskazanych w tym przepisie odroczyć termin płatności raty opłaty restrukturyzacyjnej. Termin płatności raty opłaty restrukturyzacyjnej nie może, zgodnie z przepisem art. 20 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej, upłynąć później niż w terminie 14 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji. Przepisy Ordynacji podatkowej stosuje się bowiem, jak wskazano wyżej tylko odpowiednio i tylko wówczas, gdy przepisy ustawy restrukturyzacyjnej nie stanowią inaczej. Przepis określający maksymalny termin spłaty opłaty restrukturyzacyjnej koresponduje zresztą z art. 21 ust. 1 ustawy restrukturyzacyjnej, który określa ostateczny termin, w którym postępowanie restrukturyzacyjne winno się zakończyć. Zapłata opłaty restrukturyzacyjnej jest zaś jednym z warunków, jaki musi spełnić przedsiębiorca w celu umorzenia należności podlegających restrukturyzacji (art. 18 i art. 21 ust. 1 a ustawy restrukturyzacyjnej). Prawidłowo zatem organy podatkowe uznały w tym przypadku, iż wobec upływu terminu wskazanego w art. 20 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej, nie jest możliwe dalsze odroczenie terminu płatności rat opłaty restrukturyzacyjnej.

Nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których skarżąca nie mogła w terminach ustalonych we wcześniej wydanej decyzji o odroczeniu terminu płatności, zapłacić kolejnych rat opłaty restrukturyzacyjnej. Przepis art. 20 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej nie wskazuje bowiem żadnej okoliczności, pozwalającej na przedłużenie terminu spłaty rat opłaty restrukturyzacyjnej poza termin w nim wskazany, nie nakazuje organom podatkowym badania tych przyczyn i ich oceny. Okoliczność zatem, iż w ocenie skarżącej to organ przeprowadzający postępowanie restrukturyzacyjne i organ egzekucyjny uniemożliwiły stronie uzyskanie środków na spłatę rat nie ma znaczenia dla oceny legalności wydanej decyzji. Podnieść przy tym należy, iż większość zarzutów skargi odnosi się do niewłaściwego zastosowania art. 14 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej oraz przede wszystkim art. 58 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zauważyć należy, iż zarzuty te mogły być podnoszone w zażaleniu na postanowienie o odmowie uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. Trafnie zaś wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, iż zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie ma wpływu na moc czynności egzekucyjnych dokonanych przed zawieszeniem. Na ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia nie ma również wpływu fakt utraty wartości przedmiotu zwolnionego spod egzekucji w okresie, gdy pozostawał on we władaniu organu egzekucyjnego (Sąd nie przesądza przy tym, iż taka okoliczność istotnie miała miejsce), czy też możliwość wygrania procesu sądowego i odzyskania w związku z tym znacznych środków finansowych. Okoliczności te mogłyby być ewentualnie przedmiotem badania wniosku o odroczenie terminu płatności raty opłaty restrukturyzacyjnej, ale tylko wówczas, gdyby odroczenie takie byłoby możliwe, nie upłynąłby bowiem termin wskazany w art. 20 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, zm. Dz.U. z 2004 r., nr 162, poz. 1692) skargę należało oddalić.

Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądzono na rzecz pełnomocnika na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348, zm. Dz.U. z 2003 r., Nr 212, poz. 2073). W tym przypadku przedmiotem sporu nie była bowiem należność pieniężna, ale możliwość odroczenia terminu płatności rat opłaty restrukturyzacyjnej.