Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 194/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-08-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia przyznać radcy prawnemu M. R. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu A. B., obejmujące wynagrodzenie w kwocie 439,20 złotych (słownie: czterysta trzydzieści dziewięć złotych i dwadzieścia groszy), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 79,20 zł (słownie: siedemdziesiąt dziewięć złotych i dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2010r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, ustanowił A. B. radcę prawnego z urzędu, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu.

Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu, na pełnomocnika A. B. został wyznaczony radca prawny M. R., wykonujący zawód pod adresem: [...] N., ul. [...]. Pełnomocnik ten, w dniu 25 maja 2010r. (data stempla pocztowego), złożył w imieniu skarżącego pismo procesowe zawierające zarzuty do zaskarżonego aktu, a ponadto przedłożył do akt sprawy pełnomocnictwo do działania w imieniu A. B.

W dniu 10 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę, a na skutek wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 14 czerwca 2010r., został doręczony odpis zapadłego wyroku wraz z uzasadnieniem. Następnie, w dniu 23 lipca 2010r. wpłynęła do Sądu opinia pełnomocnika z urzędu o braku podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej, a także wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że opłaty nie zostały opłacone w całości, ani w części.

Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Przywołany przepis art. 250 P.p.s.a. regulując kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy, odsyła jednocześnie do odrębnych przepisów, wśród których znajdują się m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem".

Z rozporządzenia wynika, że przyznanie radcy prawnemu wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy następuje na jego wniosek, który powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 16 rozporządzenia).

Oświadczenie takiej treści zostało złożone przez pełnomocnika w piśmie z dnia 19 lipca 2010r., a zatem została spełniona przesłanka warunkująca dalsze rozpoznanie złożonego wniosku.

Referendarz zważył więc, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 15 rozporządzenia, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji:

a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6 tego rozporządzenia,

b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł,

c) w innej sprawie - 240 zł.

Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia – stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji, wynoszą za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 lit c rozporządzenia, wynoszącej 240 zł, nie mniej niż 120 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, bierze się pod uwagę sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze charakter przedmiotowej sprawy i wkład pracy pełnomocnika, obejmujący udział w postępowaniu I instancji oraz sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, referendarz przyznał łączną kwotę 360,00 zł (240,00 zł + 120,00 zł) wynagrodzenia. Wynagrodzenie to, stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, należało powiększono o stawkę 22 % podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wyliczony zatem w ten sposób należny podatek VAT wyniósł 79,20 zł. Referendarz nie przyznał radcy prawnemu zwrotu niezbędnych wydatków, albowiem pełnomocnik nie wykazał ich poniesienia.

W związku z powyższym, działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.