Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1724/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. NSA Jerzy Stankowski /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2476/11 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r., II SA/Wa 2476/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji (zwanego dalej "Komendantem Głównym") z dnia [...] września 2011 r., [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu (zwanego dalej "Komendantem Wojewódzkim") z dnia [...] lipca 2011 r., [...] cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową.

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym.

Komendant Wojewódzki decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. cofnął M.C. pozwolenie na bron palną sportową w związku z uzyskaniem informacji o prawomocnym skazaniu go za popełnienie przestępstw z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Organ uznał, iż okoliczność ta uzasadnia zastosowanie w odniesieniu do wymienionego art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W myśl tych przepisów, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Przepisy te mają charakter obligatoryjny i wiążą organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

Odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego wniósł M. C. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, art. 76 § 1 i art. 76 a K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z akt postępowania karnego [...], a w związku z tym naruszenie art. 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji i art. 6, 7, 8 K.p.a. Ponadto zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, poprzez ich błędną wykładnię oraz bezzasadne przyjęcie, że zaistniały przesłanki niezbędne do cofnięcia pozwolenia na broń.

Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; obecnie ustawa opubl. w Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - zwanej dalej "K.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.; obecnie ustawa opubl. w Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm. – zwanej dalej "u.b.a.") Komendant Główny wskazał, iż w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z powyższego wynika, że według ustawodawcy przesłankę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, stanowi sam fakt skazania posiadacza pozwolenia na broń lub osoby ubiegającej się o to prawo za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń (art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a.) wystarczy ustalenie przez organ Policji, że taka osoba jest skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć przy tym bezpośredniego związku z bronią, a organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile popełnione przestępstwo, tak jak w przypadku M. C., ma charakter umyślny.

Komendant Główny wskazał, że bezspornym jest, iż przestępstwa popełnione przez M. C. znajdują się w katalogu przestępstw, które można popełnić tylko umyślnie w zamiarze bezpośrednim albo w zamiarze ewentualnym. Prawomocny od dnia 2 grudnia 2010 r. wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 2010 r., [...], skazujący odwołującego się za popełnienie przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., stanowi potwierdzenie faktów (dotyczących m.in. okoliczności popełnienia przestępstwa) udowodnionych w toku postępowania karnego w sposób prawem przewidziany i wiąże organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń.

Komendant Główny podkreślił, iż art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. ma charakter wiążący, zatem organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. W takich przypadkach ustawodawca sam rozstrzygnął o istnieniu zagrożenia ze strony takich osób. Dlatego też, choć strona się z tym nie zgadza, osobom spełniającym tę przesłankę nie wolno wydać pozwolenia, a wydane należy cofnąć w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. C. zarzucił decyzji Komendanta Głównego naruszenie:

1. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 u.b.a, przez jego błędną wykładnię;

2. art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., art. 77 ust. 1 K.p.a. oraz art. 80 ust. 1 K.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego;

a nadto ewentualnie:

3. art. 138 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. oraz w zw. z art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji wskutek nie przeprowadzenia przez ten organ dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia postępowania;

4. art. 138 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. oraz w zw. art. 76 § 1 K.p.a. oraz art. 76a K.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji wskutek zaniechania przez ten organ przeprowadzenia dowodu z akt postępowania [...] Sądu Rejonowego w S., a w związku z tym - naruszenie art. 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

1. art. 138 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. oraz w zw. art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji wskutek braku jej uzasadnienia faktycznego w zakresie, w jakim organ nie wskazał dowodów, na których się oparł wydając zaskarżone rozstrzygnięcie;

2. art. 138 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. oraz w zw. art. 6 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji wskutek zaniechania przez ten organ dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie,

3. art. 138 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. oraz w zw. art. 6 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji wskutek naruszenia przez ten organ zasady działania organów administracji na podstawie przepisów prawa oraz poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie zapewniający pogłębienia zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli,

4. art. 138 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. oraz art. 268a K.p.a., poprzez niezbadanie, czy osoba wydająca zaskarżoną decyzję posiadała wymagane pisemne, imienne upoważnienie do wydawania takich decyzji.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie wydanych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przytoczył argumenty powołane w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Oddalając skargę wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r., II SA/Wa 2476/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że istota sprawy sprowadza się do tego, czy organ zasadnie oceniał zdolność strony do posiadania broni w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zdaniem Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie, wbrew twierdzeniu skarżącego, jest prawidłowe. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., na właściwym organie Policji ciąży obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń stronie, która należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a. Artykuł 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy wskazuje natomiast, iż za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, uznawać trzeba skazanego prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Następnie Sąd wskazał, że okolicznością niesporną jest, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie [...] M. C. został uznany za winnego przestępstw z art. 271 § 1 k.k. oraz art. 231 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k. Są to przestępstwa umyślne. Tym samym zaistniała przesłanka, z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. umożliwiająca traktowanie skarżącego, jako osoby stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i jednocześnie zmuszająca organ do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni.

Zdaniem Sądu pozbawione podstaw okazały się zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, bowiem organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a uzasadniając zaskarżoną decyzję odniósł się do całokształtu sprawy i przekonywująco wyjaśnił motywy, którymi się kierował przy wydaniu rozstrzygnięcia. Sąd wskazał też, że organ obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Obowiązany jest jednak gromadzić i przeprowadzać jedynie takie dowody, które mają znaczenie prawotwórcze na tle obowiązującego stanu faktycznego. Fakt skazania skarżącego nie był i nie jest kwestionowany, a zatem nie wymagał udowodnienia. Rozstrzygając sprawę organ zrealizował zatem obowiązki wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego.

Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń postępowania, które mogłyby mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, w tym art. 268a K.p.a. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ Policji, z upoważnienia wydanego na podstawie art. 268a K.p.a.

Skargę kasacyjną od wyroku złożył M. C. Zarzucił naruszenie

1. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. przez ich błędną wykładnię i uznanie, iż przepisy te kreują normę prawną, nakazującą cofnięcie uprawnień do posiadania broni palnej sportowej w przypadku stwierdzenia wyłącznie skazania osoby uprawnionej prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, tj. stwierdzenia jednej przesłanki (przesłanka prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe ma być wystarczającą przesłanką do wydania tej decyzji). Tymczasem – zdaniem skarżącego – prawidłowa wykładnia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. prowadzi do wniosku, iż należy wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do posiadania broni palnej sportowej, w przypadku stwierdzenia co najmniej dwóch przesłanek, to jest: przesłanki ogólnej – zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.) oraz przesłanki szczególnej – prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe (art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a.);

2. art. 134 w zw. z art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (to jest ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana "P.p.s.a." – uw. NSA) w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie i nierozpoznanie istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji nie uchylenie zaskarżonych decyzji (z uwagi na wskazane w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego);

3. art. 141 § 4 w zw. z art. 1 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie spełniającego wymogów zakreślonych przez ten przepis;

Wskazując na powyższe skarżący, powołując się na art. 188 P.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o orzeczenie co do istoty sprawy przez uchylenie decyzji obu instancji. Na wypadek nie uwzględnienia powyższego wniosku, M. C. wniósł też o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zażądał ponadto zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej M. C. wskazał w pierwszej kolejności, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał błędnej wykładni art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Skarżący zgodził się, że wskazane przepisy kreują w szczególności normę prawną, nakazującą wydać cofnąć uprawnienie do posiadania broni palnej sportowej w przypadku stwierdzenia wystąpienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 u.b.a. Jednakże jego zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjął, że organ cofa pozwolenie na broń w przypadku stwierdzenia samego tylko faktu skazania osoby uprawnionej prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Według skarżącego Sąd postawił znak równości pomiędzy zwrotem "osoba stanowiąca zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego", a faktem skazania prawomocnym wyrokiem.

Zadaniem skarżącego wykładnia zaprezentowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest wadliwa i sprzeczna z literalnym brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., jak i jego celem. M. C. stwierdził, że cofnięcie uprawnień do posiadania broni palnej sportowej możliwe jest bowiem jedynie w przypadku spełnienia dwóch przesłanek: ogólnej, to jest stwierdzenia, iż uprawniony do posiadania broni należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.) oraz szczególnej, to jest w szczególności prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe (art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a u.b.a.).

Mając na uwadze powyższe skarżący stwierdził, że wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do posiadania broni palnej sportowej wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego, czy osoba spełniającą przesłankę szczególną (została prawomocnie skazana za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe) stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

W ocenie M. C. takie stanowisko znajduje poparcie w wykładni celowościowej. Gdyby celem było ustanowienie normy powodującej niejako "automatyczny" obowiązek organu cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku stwierdzenia prawomocnego skazania, ustawodawca nie uzupełniałby treści przepisu przesłanką zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Skarżący podkreślił też, że wykładnia dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest skutkiem automatycznego zastosowania wykładni wykształconej pod rządami ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed dokonanej nowelizacji, która wskutek tej nowelizacji utraciła aktualność.

Niezależnie od powyższego M. C. podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 134 w zw. z art. 1 P.p.s.a. i art. 45 ust. 1 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nastąpiło to przez nierozpoznanie istotnych okoliczności sprawy. W szczególności dotyczy to przedstawionych przez stronę w skardze zarzutów – właśnie wobec wykazywanego naruszenia prawa materialnego przez organy, polegającego na podobnym, jak wykładnia dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, interpretowaniu normy wynikającej z art. 18 oraz art. 15 u.b.a.

Zdaniem M. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskazał również, dlaczego nie dopatruje się uchybienia art. 268a K.p.a. w działaniu organów. Sąd ograniczył się do stwierdzenia, iż decyzję wydał właściwy miejscowo i rzeczowo organ Policji. Tymczasem art. 268a k.p.a. nie odnosi się do właściwości miejscowej ani rzeczowej organu, ale do możliwości pisemnego upoważnienia przez organ (reprezentowany przez kierownika jednostki) pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń. Sąd nie podjął żadnych działań mających na celu ustalenie, czy Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w Poznaniu posiadał pisemne, imienne upoważnienie do wydania decyzji. Przyjął w ocenie strony za prawdziwe oświadczenie organu drugiej instancji, zawarte w odpowiedzi na skargę strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Skarżący zarzucił też naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 1 P.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nie spełniający wymogów zakreślonych przez ten przepis. M. C. podkreślił, że szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny. Z treści uzasadnienia powinno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Wszelkie wątpliwości ujawnione muszą być właściwie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa.

W ocenie skarżącego zaskarżony wyrok nie odpowiada też zasadom rozpoznania sprawy sądowo administracyjnej, wynikającym z art. 1 P.p.s.a. Tym samym, w ocenie skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny przeprowadził postępowanie i wydał zaskarżony wyrok z naruszeniem art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez działanie nie na podstawie i w granicach prawa oraz poprzez naruszenie prawa strony do sprawiedliwego i zgodnego z prawem rozpoznania sprawy przez Sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że spór zaistniały w sprawie pomiędzy skarżącym a organami administracji oscyluje wokół jednego zagadnienia:

– czy art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.; obecnie ustawa opubl. w Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) należy rozumieć w ten sposób, że jedynie wymienia on przypadki, co do których można stwierdzić, że dana osoba stanowi "zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" (a jednym z takich przypadków jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe); czy przepis ten należy rozumieć jako regulację formułującą dwie odrębne przesłanki: ogólną - dana osoba stanowi "zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" oraz szczególną – wymienioną pod lit. a i b (m.in dana osoba została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyśle przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe)?

Od odpowiedzi na powyższe pytanie zależy także, w jak szerokim zakresie organy administracji obowiązane są badać stan faktyczny sprawy, zwłaszcza czy mogą przyjąć, że już samo skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu stanowi przesłankę cofnięcia zezwolenia (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.), czy w takim przypadku należy dodatkowo wykazać, iż w świetle zebranych okoliczności dana osoba stanowi "zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego".

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano: (...) należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6".

Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy stanowi, że "Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: (...) stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: (...) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe".

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że cytowany wyżej art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. sformułowany jest stosunkowo niefortunnie. Przepis ten istotnie prima facie rodzić może wątpliwości interpretacyjne, takie jest zgłasza skarżący w toku niniejszego postępowania.

Aby dokonać prawidłowej interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. skorzystać należy do dopuszczalnych metod wykładni prawa, aby odtworzyć sens i cel zawartej w nim regulacji.

Rozpocząć należy od zwrócenia uwagi poprzednie brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., spory wynikłe na jego tle oraz powody nowelizacji tego przepisu nadającej mu obecny kształt (zob. art. 1 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r., Dz.U. Nr 38. poz. 195 ze zm. zmieniający art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. z dniem 10 marca 2011 r.).

Według poprzedniego stanu prawnego (to jest przed 10 marca 2011 r.) pozwolenia na broń nie wydawano osobom "co do których istniała uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Przepis ten przez długi czas budził spory, gdyż nie było jasne czy skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo w nim wymienione traktować należy już jako wystarczającą okoliczność pozwalającą uznać, że przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. się spełniła, czy też nie. Wątpliwości te ostatecznie rozwiała uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2009 r., II OPS 4/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 5), w której Sąd ten stwierdził, że "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)". W uzasadnieniu tej uchwały argumentowano, iż "pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem".

Odnosząc się z kolei do samej treści analizowanego przepisu (o treści obowiązującej przed 10 marca 2011 r.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego".

Mając na uwadze powyższe, przechodząc do analizy obecnie obowiązującej regulacji stwierdzić należy, że w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b u.b.a. wymieniono przypadki, w których ustawodawca przyjmuje, że wskazane osoby niejako ex definitio stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Innymi słowy, pozwolenia na broń nie wydaje się, a wydane pozwolenie podlega cofnięciu (art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a.) osobom "stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego", przez które ustawodawca rozumie: osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe albo osoby skazane za przestępstwa nieumyślne wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b u.b.a.

Powyższa interpretacja została przyjęta już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a Sąd w tym składzie w pełni ją akceptuje.

W wyroku z dnia 29 sierpnia 2013 r., II OSK 804/12 (orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzono, że "skoro nie jest spornym, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo skarbowe, a jednocześnie postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte po zmianie ustawy o broni i amunicji, to tym samym zachodziła przesłanka do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich". W cytowanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił przy tym uwagę, iż "prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo do posiadania broni ma w świetle powołanej wyżej ustawy reglamentacyjny charakter. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem, z całą pewnością wymagać od nich należy nieskazitelnej postawy".

Z kolei w wyroku z dnia 24 września 2013 r., II OSK 908/12 (orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "po nowelizacji [dokonanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. – uw. NSA] katalog przesłanek związanych z karalnością został doprecyzowany. Objął on bowiem skazanie za wszystkie umyślne przestępstwa i przestępstwa skarbowe oraz dużą grupę przestępstw nieumyślnych (...). Z uwagi na treść omawianego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, bez wpływu na prawidłowość podjętej decyzji pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność pozytywnej opinii w Kole Łowieckim, pozytywne orzeczenie lekarskie oraz przestrzeganie zasad prawidłowego przechowywania broni. W takim bowiem przypadku nie jest konieczne przeprowadzanie dodatkowych dowodów, ponieważ zgodnie z wolą ustawodawcy taka osoba do czasu zatarcia skazania nie może posiadać broni".

W świetle powyższych rozważań, mając także na uwadze zmiany dokonane przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przepisu ten w obecnym brzmieniu nie należy rozumieć jako regulacji zawierającej dwie odrębne przesłanki nie przyznania (względnie cofnięcia) uprawnienia do posiadania broni (stwarzanie przez osobę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz skazanie jej prawomocnym wyrokiem), ale jako regulację wymieniającą przypadki, w których ustawodawca przyjmuje, że wskazane osoby ex definitio stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Z tych względów fakt prawomocnego skazania M. C. udokumentowany wyrokiem skazującym stanowił wystarczającą podstawę – także w ujęciu formalnym, jako dowód w postępowaniu administracyjnym – do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń.

Nie są zatem zasadne stawiane przez skarżącego w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 134 w zw. z art. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nierozpoznanie istotnych okoliczności sprawy, a także art. 141 § 4 w zw. z art. 1 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie spełniającego wymogów zakreślonych przez ten przepis. Niesporne jest bowiem, ze M. C. został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Dlatego decyzję cofającą pozwolenie na broń wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. należało uznać za zgodną z prawem.

Jeśli natomiast chodzi o wskazywany zarzut naruszenia art. 286a K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten nie jest zasadny. Zgodnie z tym przepisem "Organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń". W aktach niniejszej sprawy znajduje się upoważnienie dla pracownika Komendy Wojewódzkiej Policji do podpisania decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., [...].

Mając na względzie powyższe, skoro nie zachodziły podstawy do uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.