Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 147/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. M. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 9 listopada 2021 r. nr DO.1.7614.364.2021.MW w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju i Technologii decyzją z dnia 9 listopada 2021 r., nr DO.1.7614.364.2021.MW, po rozpatrzeniu odwołania F. M., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 30 sierpnia 2020 r., nr NWIIIb.7533.241.2019.

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia 30 sierpnia 2020 r., stwierdził nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Powiat [...], prawa własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0638 ha, objętej księgą wieczystą nr [...], zajętej pod drogę publiczną ul. [...].

Od ww. decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 27 sierpnia 2020 r. odwołanie złożył F. M..

Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 9 listopada 2021 r. utrzymał powyższą decyzję w mocy, podzielając stanowisko, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 73 ustawy – Przepisy wprowadzające(...).Odwołując się do treści art. 73 powołanej ustawy, organy wywodziły, że przesłanki opisane w tym przepisie zostały spełnione. Nieruchomość była bowiem zajęta drogą publiczną, nie stanowiła na 31 grudnia 1998 r. własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządowej i pozostawała wówczas we władaniu publicznoprawnym. W zakresie przestrzennych granic zajęcia jej drogą, Minister powoływał się na dowód w postaci mapy z projektem podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian gruntowych sporządzonej przez geodetę uprawnionego S.. K.. Ponadto wskazywał na dowody w postaci metryki ulicy [...], sporządzonej w 1988 r., protokołu zdawczo - odbiorczego, spisanego w dniu 31 grudnia 1998 r., oświadczenia Zarządu Powiatu [...] z dnia 3 grudnia 2020 r. oraz z dnia 17 czerwca 2019 r., z których wynika, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod pas ul. [...] w L. i pozostawała w zarządzie Wojewódzkiej Dyrekcji Dróg Miejskich w K.. W ocenie organu dokumenty te oceniane łącznie jednoznacznie wskazują, że nieruchomość w ww. dacie znajdowała się w pasie drogowym. Oznacza to, że wykonując takie zadania jak oczyszczanie pasa drogowego z zanieczyszczeń, utrzymywanie zieleni i prowadzenie bieżących remontów jednostka samorządu terytorialnego musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad przedmiotową nieruchomością. Wszelkie czynności związane z naprawą, konserwacją czy modernizacją posadowionej w pasie ulicy [...] sieci i urządzeń musiały być zlecane przez jednostkę samorządu terytorialnego lub z nią konsultowane.

W związku z powyższym Minister uznał, że przesłanki określone w ww. art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. zostały spełnione w stosunku do działki nr [...].

Skargę na powyższą decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 30 listopada 2021 r. wniósł F. M., wnosząc o jej uchylenie ewentualnie o uchylenie również decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 30 sierpnia 2020 r., nr NWIIIb.7533.241.2019.

W skardze zarzucił decyzji:

a) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 7 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i 78 § 1 k.p.a, polegające na częściowym i wybiórczym rozważeniu materiału dowodowego stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji, całkowitym pominięciu dowodów wnioskowanych przez F. M., oparciu zaskarżonej decyzji o:

- treść mapy z projektem podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian gruntowych sporządzonej przez geodetę, podczas gdy jej treść jest sprzeczna z dowodami przedłożonymi przez skarżącego F. M., w szczególności z:

- protokołami z czynności kontrolnych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - formularz kontroli działek rolnych z dnia 30 sierpnia 2004r. oraz z dnia 13 października 2006 r.,

- dokumentacją budowlaną przebudowy drogi powiatowej ul. [...] w L.,

- dokumentacją fotograficzną fragmentu ul. [...] z czerwca 2013 z portalu maps.googie.pl,

- treścią raportu z dokonań Rady Powiatu [...] [...] kadencji (2014-2018),

- oświadczeniach Zarządu Powiatu [...] z dnia 3 grudnia 2020 r. oraz z dnia 17 czerwca 2019 r., podczas gdy oświadczenia są ze sobą sprzeczne treściowo,

b) naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 78 § 1 k.p.a, polegające na nieuwzględnieniu wniosku o przeprowadzenie dowodu:

- z opinii biegłego geodety na okoliczność ustalenia w jakim zakresie działka o numerze [...] znajdująca się w L. przy ul. [...], stanowiąca część nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w T. prowadzi księgę wieczystą pod numerem [...], pozostawała w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,

- z informacji uzyskanych z Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, w zakresie zdjęć lotniczych działki znajdującej się w L. przy ul. [...] o numerze [...] wykonanych w latach 1998 r. - 2019 r.

c) naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 84 § 1 k.p.a, w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego geodety mimo, że w sprawie wymagane było uzyskanie wiadomości specjalnych na okoliczność ustalenia w jakim zakresie działka o numerze [...] znajdująca się w L. przy ul. [...], stanowiąca część nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w T. prowadzi księgę wieczystą pod numerem [...], pozostawała w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, które miały wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia w szczególności art. 7,77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez:

- zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, zmierzającego do dokładnego ustalenia, jaka ulica (droga) została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich na podstawie uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 31 marca 1987 r., jak i przerzucenie inicjatywy dowodowej na odwołującą, w sytuacji w której to na organie ciążył obowiązek wykazania inicjatywy dowodowej i wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności dla sprawy,

- zaniechanie wskazania w zaskarżonej decyzji dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Technologii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd jest zobowiązany zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 73 ust. 1 ustawy – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) – dalej jako "przepisy wprowadzające", zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego w zmian za odszkodowanie. Przytoczony przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że grunty, które do tej pory nie stanowiły własności Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, stają się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. ich własnością.

Nabycie własności nieruchomości na podstawie przywołanego przepisu, uzależnione jest od spełnienia łącznie w dniu 31 grudnia 1998 r. następujących przesłanek:

zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną;

pozostawania nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego oraz

brak przysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostkom samorządu terytorialnego.

Bezspornym jest to, iż w dniu 31 grudnia 1998 r. działka nr [...], z której wydzielono działkę nr [...] stanowiła własność osoby fizycznej tj. F. H., a zatem ani Skarbowi Państwa, ani jednostce samorządu terytorialnego nie przysługiwało prawo własności do przedmiotowej nieruchomości. Następcą prawnym F. H. jest skarżący.

Wskazać także należy, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz. U. Nr 30, poz. 151), na podstawie którego ulica [...] u w T. stanowiła drogę wojewódzką. Z metryki drogi z 1988 r. oraz protokołu przekazania z grudnia 1998 r. wynika, że w rozporządzeniu tym mylnie oznaczono ulicę [...] jako [...].

Na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października ustawy – Przepisy wprowadzające, ww. droga z dniem 1 stycznia 1999 r. pozostała drogą powiatową. Natomiast z mapy, sporządzonej przez uprawnionego geodetę S.. K.., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty [...] w dniu 3 listopada 2020 r. pod nr [...] wynika, że działka nr [...] w dniu sporządzenia mapy stanowiła teren zajęty pod pas drogowy (chodnik) - ul. [...] wraz z oświadczeniem tego geodety z dnia 14 października 2021 r., w którym potwierdził, że stan uwidoczniony na ww. mapie jest zgodny ze stanem faktycznym według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r.

Istotą sporu jest to, czy w dniu 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] zajęta była pod drogę publiczną i czy znajdowała się w faktycznym władaniu jednostki samorządu terytorialnego.

Problem ten wyznaczył zakres postępowania dowodowego w niniejszej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie dokumentami obrazującym stan zajęcia nieruchomości drogą publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. jest ww. mapa sporządzona przez geodetę uprawnionego S.. K... Z mapy tej wynika, że działka nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęte pod drogę publiczną ul. [...]. Dokument ten potwierdza, zdaniem Sądu, zajętość na koniec 1998 roku nieruchomości w ramach normatywnie zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, pasa drogowego drogi publicznej. Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1990) osoby wykonujące samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii są obowiązane wykonywać swoje zadania z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie sądu, nie budzi żadnych wątpliwości, że mapa ta jest dokumentem urzędowym w zakresie ustalenia zakresu przestrzennego władania spornymi działkami, tj. jej zajęcia pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Mapa została sporządzona przez biegłego geodetę, a wykazane na mapie granice nieruchomości przyjęto wg materiałów ewidencji gruntów. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym mapy i szkice sporządzone przez uprawnionego geodetę, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego są dokumentami urzędowymi, których moc dowodowa nie może być kwestionowana przez organ, bowiem zgodnie z art. 76 k.p.a. to co zostało w tym dokumencie stwierdzone stanowi dowód w sprawie (por. wyroki NSA z: 28 marca 2014 r., I OSK 2173/12; 1 kwietnia 2014 r., I OSK 2505/12; 7 listopada 2019 r., I OSK 314/19). Skarżący kwestionuje wartość dowodową ww. dowodu, ale jego twierdzenie w tym zakresie jest gołosłowne i nie zostało poparte żadnymi materialnymi dowodami, które zakwestionowałyby wartość dowodową tej opinii. Stąd przesłanka zajęcia przedmiotowych nieruchomości drogami publicznymi, została w ocenie Sądu spełniona, a podnoszone w tym względzie zarzuty skargi uznać należy za chybione.

Trafne jest również stanowisko organów, że w niniejszej sprawie została spełniona ostatnia z przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., dotycząca władania gruntem przez jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1981 r. Dla jej spełnienia istotne jest bowiem jedynie to, by jednostka ta wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami, remontami i.t.p., a nie posiadanie nieruchomości w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Taką wykładnię użytego w ww. przepisie zwrotu normatywnego "pozostające we władaniu" konsekwentnie akceptuje orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 21.08.2002 r. sygn. akt I SA 1441/00; wyrok WSA w Warszawie z 17.06.2009 r. sygn. akt I SA/Wa 375/09). Przy czym w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela w sposób uniemożliwiający realizacji czynności związanych z zarządem drogi, istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych.

Z kolei wykonywanie przez zarządcę drogi czynności potwierdzających publicznoprawne władanie nieruchomością w realiach niniejszej sprawy potwierdzają dodatkowo przywołane przez organ odwoławczy, a znajdujące się w aktach dokumenty w postaci:

- metryki ulicy [...], sporządzonej w 1988 r., z której wynika, że ulica ta była częściowo oświetlona oraz wyposażona w kanalizację ogólnospławną i wodociąg, w 1988 r. dokonano przeglądu nawierzchni jezdni,

- protokołu zdawczo - odbiorczego, spisanego w dniu 31 grudnia 1998 r., na podstawie którego przekazano Zarządowi Powiatu [...] m.in. ul. [...],

- oświadczenia Zarządu Powiatu [...] z dnia 3 grudnia 2020 r, złożonego pod rygorem odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań, z którego wynika, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod pas ul. [...] w L. i pozostawała w zarządzie Wojewódzkiej Dyrekcji Dróg Miejskich w K., którego następcą prawnym jest Zarząd Powiatu [...].

Powyższe dokumenty jednoznacznie wskazują, że w dacie 31 grudnia 1998 r. to podmiot publiczny, a nie byli właściciele nieruchomości, byli odpowiedzialni i zobowiązani - w myśl ustawy o drogach publicznych - za prawidłowe utrzymywanie drogi, jak też koordynowanie wszelkich robót w tym pasie oraz ich finansowanie (por. art. 23 ust. 4 i 6 ustawy o drogach w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r.). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych o władztwie publicznoprawnym nad nieruchomościami zajętymi pod drogi świadczą właśnie prace wykonywane na nieruchomościach przez podmiot władający, w tym polegające na utrzymaniu dróg, na ich konserwacji, modernizacji, odśnieżaniu. Władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. Trudno bowiem uznać, że istnieje możliwość wykazania dokonywania czynności związanych z utrzymywaniem danej drogi publicznej tylko w stosunku do konkretnych działek.

Skoro zatem przedmiotowa działka, stanowiąca w dniu 31 grudnia 1989 r. własność osoby fizycznych, zajęta była w tej dacie drogą publiczną, to stosownie do art. 73 ust. 1 powołanej ustawy stała się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością jednostki samorządu terytorialnego, na terenie którego są położone – w tym przypadku Powiatu [...], o czym deklaratoryjnie orzekł Wojewoda Śląski. Utrzymując zatem tej treści rozstrzygnięcie w mocy, Minister Rozwoju i Technologii nie naruszył ww. przepisu, co czyni podniesiony w tym aspekcie zarzut chybionym.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zarzuty braku przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i niedopuszczenia innych dowodów są chybione. Wskazane przez skarżącego mapy z portalu gooogle. Maps.pl nie mogły być dowodem na ustalenie przebiegu granicy pasa drogowego, gdyż nie zostały na nich naniesione granice nieruchomości. Także dokumenty w postaci protokołów z czynności kontrolnych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - formularz kontroli działek rolnych z dnia 30 sierpnia 2004r. oraz z dnia 13 października 2006 r., nie mogły być podstawą do zakwestionowania stanowiska organów. Należy zauważyć, że protokoły te zostały sporządzone dla celów wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt przez inspektorów Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Jak wynika z treści tych protokołów, powierzchnia kontrolowanych gruntów wyliczana była w nich z tolerancją co najmniej 1 a na hektar. Skoro skarżący nie kwestionuje, że część nieruchomości o powierzchni 570 m2 była zajęta przed drogę publiczna ( vide np. pismo skarżącego z dnia 21 listopada 2019 r. ), to różnica w wielkości nieruchomości przejętej zaskarżoną decyzją (638 m2) w stosunku do wielkości wskazanej przez skarżącego (570 m2) wynosi 68 m2 i mieści się w granicy tolerancji błędu pomiarów wskazanych w tych protokołach.

Także oparcie się przez organ na dwóch oświadczeniach Zarządu Powiatu [...] ( z 2019 i 2020 r.) nie może być podstawą do zakwestionowania stanowiska organów w zakresie sprawowania władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową nieruchomością przez powiat. Zdaniem sądu nie można ich uznać –jak wskazuje skarżący- za wzajemnie sprzeczne. Pierwsze z tych oświadczeń (z 17 czerwca 2019 r.) zostało złożone przed skorygowaniem wniosku przez Powiat [...] oraz przed sporządzeniem opinii przez uprawnionego geodetę, który dopiero w opinii z listopada 2020 r. określił granice zajęcia przedmiotowej nieruchomości wg stanu na 31 grudnia 1998 r. i podał powierzchnię zajętej nieruchomości. Późniejsze oświadczenie (z 3 grudnia 2020 r.) wskazuje już działkę o powierzchni zgodnej z powierzchnią wskazaną przez uprawnionego geodetę. Zatem różnica w treści tych oświadczeń wynika z wiedzy wnioskodawcy, na którą miały wpływ nowe dowody zgromadzone w sprawie. Nie może to zatem wpływać na dokonaną przez organ ocenę przesłanki sprawowania władztwa publicznoprawnego. Powyższe oświadczenia oraz towarzyszące im dokumenty, stwierdzające, że ulica [...] w L. (poprzednio w T.) przed rokiem 1999 znajdowała się w zarządzie kolejno Wojewódzkiej Dyrekcji Dróg Miejskich w K. , a następnie od 31 grudnia 1998 r. – Powiatu [...] (poprzednio [...]) oraz była utrzymywana zgodnie z obowiązkami ciążącymi na zarządcy dróg. Powyższe dokumenty, powinny zostać ocenione w kontekście wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, stosownie do dyspozycji art. 75 § 1 k.p.a., który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zdaniem Sądu, organ sprostał powyższym wymaganiom stawianym przez ww. przepisy k.p.a.

Wreszcie w toku prowadzonego postępowania został sporządzony operat pomiarowy wskazujący dokładne granice nieruchomości. Skoro z operatu wynikało, że przedmiotowa działka była zajęta pod drogę publiczną oraz w jakich granicach, organ nie miał obowiązku powoływać nowych biegłych w sprawie aby wykazać zasadność żądań skarżącego. Wręcz przeciwnie to na nim spoczywał obowiązek wskazania dowodów potwierdzających jego żądanie i podważających ustalenia dokonane przez organ. Skoro dokumenty przedłożone przez skarżącego nie miały takiej mocy dowodowej nie można zatem organowi przypisać naruszenia art. 7 i 77 k.p.a.

Sąd nie podziela też zarzutu skarżących dotyczącego niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, czy też dowolnej oceny dowodów zebranych w sprawie. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego, była zajęta pod drogę publiczną, a zarządca drogi wykonywał w stosunku do nieruchomości władztwo publiczne polegające na bieżącym utrzymaniu. Prawidłowo zatem organ ocenił, że przesłanki określone w ww. art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., zostały spełnione.

Reasumując, w toku rozpoznawania i rozstrzygania sprawy nie doszło w ocenie Sądu do istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Stan faktyczny sprawy został bowiem, wbrew temu co sugeruje skarżący, wyjaśniony zgodnie z uregulowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej w sposób umożliwiający zastosowanie norm prawa materialnego. Dowody służące jego zrekonstruowaniu, zostały zgromadzone w aktach, są one z punktu widzenia celu postępowania wystarczające, a wyprowadzone na ich podstawie konkluzje nie noszą cech dowolności. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia przez Ministra przepisów art. 7, 77, 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.).

Wszystkie powołane orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.