Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 337/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 2, art. 140aa ust. 1 , ust. 4,  art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, , po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 26 marca 2021 r., nr 0601-IGC.48.177.2020.AH, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 26 listopada 2020 r., nr 308000-COC-1.48.463.2020.7.MSP nakładającą na S. M. i M. G.-M., prowadzących działalność gospodarczą pod firmą "K. G. S." s.c., karę pieniężną za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak za brak zezwolenia kategorii V.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

W dniu 11 marca 2020 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego Drogowego w D. podczas kontroli pojazdu członowego złożonego z ciągnika samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej o numerze rejestracyjnym [...], (dalej jako "pojazd") dokonali pomiaru wymiarów zewnętrznych, nacisku osi oraz masy całkowitej pojazdu. Pojazdem przewożony był ładunek w postaci 5 sztuk wózków widłowych o łącznej wadze brutto 22 800 kg. Podmiotem wykonującym przewóz była "K. G. S." s.c. S. M., M. G.-M..

W wyniku pomiaru dynamicznego obciążenia osi pojazdu stwierdzono, że masa całkowita pojazdu liczona jako suma nacisków osi wynosiła 40 140 kg i wskazała przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu wynoszącej 40 000 o 140 kg (0,35%).

W wyniku pomiaru statycznego uzyskano dane dotyczące rzeczywistej masy całkowitej pojazdu – 40 060 kg, co wskazało na przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 60 kg (tj. 0,15%).

Czynności dynamicznego ważenia nacisków osi pojazdu i ich sumarycznej masy całkowitej dokonano wagą samochodową do ważenia pojazdów w ruchu znak fabryczny DW 600, nr [...], posiadającą ważne do dnia 31 sierpnia 2020 r. świadectwo legalizacji ponownej z dnia 21 sierpnia 2018 r., wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w W., znak wniosku [...]

Pomiaru masy całkowitej dokonano przy użyciu wagi samochodowej nieautomatycznej znak fabryczny S. , nr fabryczny [...]/3, posiadającej ważne do dnia 4 października 2021 r. świadectwo legalizacji ponownej, wydane w dniu 4 września 2019 r. przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w W., znak wniosku [...]

Wyniki kontroli opisane zostały w protokole nr [...] z dnia 11 marca 2020 r., z określonymi wynikami dokonanych pomiarów pojazdu. Wynik ważenia na wadze statycznej potwierdzono wydrukiem nr [...] z kontroli masy statycznej pojazdu.

Kierujący kontrolowanym pojazdem nie żądał powtórzenia ważenia pojazdu, mimo stosownego pouczenia oraz nie wniósł uwag do protokołu kontroli.

Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") decyzją z dnia 26 listopada 2020 r. nałożył na S. M. i M. G.-M., prowadzących działalność pod firmą "K. G. S." s.c., karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego po drogach publicznych, wbrew zakazowi określonemu w art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 z późn. zm.), dalej: "Prawo o ruchu drogowym" lub w skrócie: "p.r.d." – jak za brak zezwolenia kategorii V.

W wyniku rozpatrzenia odwołania S. M., decyzją z dnia 26 marca 2021 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ na wstępie powołał przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym, oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.), powołanego dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów" lub "rozporządzenie", dotyczące m.in. ruchu pojazdów nienormatywnych.

Odnosząc się do sprawy organ podał parametry, jakie powinien posiadać pojazd, by można go było uznać za normatywny. Powołując się na odpowiednie przepisy wskazał, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu w przypadku zespołu pojazdów złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy – nie może przekraczać 40 ton (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia).

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji w zakresie przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu wynoszącej 40 000 kg o 60 kg (0,15%) i stwierdził, że wyniki pomiaru zostały prawidłowo udokumentowane. Pomiaru dokonano przy użyciu wagi przeznaczonej do pomiaru statycznego, posiadającej ważne świadectwo legalizacji. Natomiast ze świadectwa legalizacji wagi wynika, że na dzień kontroli waga spełniała wymagania określone rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 26, poz. 152), dalej jako "rozporządzenie w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne".

Wobec stwierdzonego w protokole kontroli przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu przy otrzymanym wyniku pomiaru tego parametru nieprzekraczającym 60 ton, organ stwierdził, że wymagane było zezwolenie kategorii V.

Organ II instancji zwrócił uwagę na wynikający z art. 64 ust. 2 p.r.d. zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Z powyższego wynika, że zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego nie może być udzielone na przewóz ładunku podzielnego, który może być przewieziony pojazdami, których masa, naciski osi, wymiary są dopuszczalne. Odnosząc się do sprawy organ wskazał, że ładunek w postaci wózków widłowych przewożony w ilości pięciu sztuk (o wadze brutto: 6000 kg, 4000 kg, 6000 kg, 3500 kg i 3300 kg) zespołem pojazdów o ww. nr rej., bezspornie stanowił ładunek podzielny, ponieważ istniała możliwość dokonania jego przewozu w mniejszych ładunkach pojazdami spełniającymi parametry pojazdu normatywnego. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że strona kontrolowanym pojazdem nienormatywnym wykonywała przewóz z naruszeniem zakazu wynikającego z art. 64 ust. 2 p.r.d. Powyższe naruszenie uzasadniało w ocenie organu wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł ustalonej na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 p.r.d.

Organ II instancji stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 p.r.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie S. M. (dalej jako "skarżący") zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie w całości.

Skarżący zarzucił naruszenie:

- prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przez organ II instancji przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 z późn. zm.)

- prawa procesowego poprzez naruszenie przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 oraz 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niepoczynieniu ustaleń oraz niezebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym;

- art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - w przypadku gdy organ pominął milczeniem fakty i dowody wskazane w trakcie postępowania wyjaśniającego;

- art. 10 k.p.a. w związku z art. 78. § 1 w związku z 75. § 1 k.p.a., poprzez odmowę dopuszczenia dowodów, co było niezbędne dla potwierdzenia twierdzeń strony na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nieuwzględnienie przedstawionych przez stronę dowodów, które były niezbędne dla potwierdzenia twierdzeń strony na okoliczności przekroczenia wagi w chwili kontroli się zgodnie z art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym;

- art. 2 oraz 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a., naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz ignorowanie przepisów prawa wspólnotowego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi, że nie uwzględnił wyjaśnień kierowcy oraz dokumentów z załadunku zespołu pojazdów, z których wynikało, że kierowca po wyjeździe z załadunku zrobił własne zakupy oraz zatankował pojazd.

Skarżący podniósł również zarzut podwójnego ukarania za ten sam czyn.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Wyjaśnienia na wstępie wymaga, że złożona w przedmiotowej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył organ administracji (k. 9), a skarżący nie żądał przeprowadzenia rozprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu odwoławczego w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego jak bez zezwolenia kategorii V.

Definicja pojazdu nienormatywnego zawarta jest w art. 2 ust. 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 z późn. zm.), dalej: "Prawo o ruchu drogowym" lub w skrócie: "p.r.d.". Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, przez pojazd nienormatywny rozumie się pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Wyjaśnienia wymaga, że z dniem 13 marca 2021 r. przepis art. 2 pkt 35a otrzymał nowe brzmienie. Z treści przepisu wyeliminowane zostało odniesienie dopuszczalnych nacisków osi do wartości przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych. Jednakże w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na gruncie poprzedniego brzmienia omawianego przepisu, przyjmowało się jednolicie, że przepisy o drogach publicznych określające dopuszczalne naciski osi pojazdu, do których odwołano się w definicji pojazdu nienormatywnego zawartej w art. 2 pkt 35a Prawa o ruchu drogowym, to zarówno przepisy ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470 z późn. zm.), jak i przepisy dotyczące dróg, zamieszczone w ustawie – Prawo o ruchu drogowym oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy (vide np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 878/17, z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1023/17 oraz z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1093/17).

W sprawie niniejszej zastosowanie mają zatem przepisy Prawa o ruchu drogowym oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, które określa dopuszczalne naciski osi oraz dopuszczalną masę całkowitą pojazdu. Przy czym zaznaczyć należy, że sąd zastosował w niniejszej sprawie przepisy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 13 marca 2021 r.

Stosownie do postanowień art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. poruszanie się po drodze publicznej pojazdu nienormatywnego może odbywać się wyłącznie po uzyskaniu stosownego zezwolenia odpowiedniej kategorii, z tym że zgodnie z art. 64 ust. 2 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 z późn. zm.) zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II (obecnie, w brzmieniu od 13 marca 2021 r. - kategorii I).

Natomiast zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 p.r.d.), a jedynie w ściśle określonych sytuacjach może być także nałożona na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora. Wyjątki te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

W świetle art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli), karę pieniężną ustala się w wysokości 5 000 zł za brak zezwolenia kategorii III-VI.

W myśl zaś art. 140ab ust. 2 p.r.d., w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, czyli zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Powołana wyżej ustawa – Prawo o ruchu drogowym przewiduje siedem kategorii zezwoleń (kategorie I-VII). Wymiary, masa oraz naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń poszczególnych kategorii oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, określone zostały w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 ustawy).

Stosownie do treści Lp. 5 tego załącznika, zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii V wydawane jest na przejazd po drogach publicznych dla pojazdów nienormatywnych:

a) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

- 15 m dla pojedynczego pojazdu,

- 23 m dla zespołu pojazdów,

- 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t.

Okolicznością bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest, że w dniu kontroli kierowca kontrolowanego pojazdu wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z ładunkiem w postaci wózków widłowych o łącznej masie brutto 22 800 kg– łącznie 5 sztuk. Był to zatem ładunek podzielny. Podmiotem wykonującym przejazd była "K. G. S." s.c. S. M., M. G.-M., w której skarżący jest wspólnikiem. Bezsprzecznie masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 40 060 kg, co świadczyło o przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 60 kg (o 0,15%). Podkreślenia wymaga fakt, że w skardze nie kwestionowano wyników ważenia pojazdu ani sposobu przeprowadzenia pomiaru. Również obecny podczas kontroli kierowca nie zgłaszał uwag odnośnie do wykonanych czynności kontrolnych (protokół z kontroli pojazdu przekraczającego granicę państwa z dnia 11 marca 2020 r. – k. 22-23 akt admin.). Sąd także nie znajduje podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych w tym zakresie. Pomiar został przeprowadzony przez upoważnionych do tego funkcjonariuszy, podczas kontroli przeprowadzonej na podstawie i w granicach prawa, za pomocą sprawnego urządzenia posiadającego ważne świadectwo legalizacji, a przebieg kontroli oraz jej wynik zostały ujęte w protokole kontroli. Słusznie podkreśla organ, że protokół kontroli pojazdu, z uwagi na niemożność późniejszego czynienia ustaleń faktycznych, uznawany jest w judykaturze za dokument urzędowy mający szczególną moc dowodową. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. protokół podpisany przez osoby uczestniczące w czynności stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Protokół taki może być podważony jedynie przez konkretny dowód, że dane w nim zgromadzone są nieprawdziwe. Walor dowodowy protokołu kontroli w niniejszej sprawie nie był podważany.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy prawidłowo organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 000 zł.

Zarzuty skargi koncentrują wokół naruszenia przepisów postępowania administracyjnego – art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Skarżący zarzucił przede wszystkim, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lulinie nie uwzględnił wyjaśnień kierowcy oraz dokumentów z załadunku zespołu pojazdów, z których wynikało, że kierowca po wyjeździe z załadunku zrobił własne zakupy oraz zatankował pojazd.

Zarzuty te nie są uzasadnione.

W ocenie Sądu ograny prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w tym rzeczywista masę całkowitą pojazdu – 40 060 kg i jej przekroczenie o 60 kg od dopuszczalnych norm określonych w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów. Zgodnie z powołanym przepisem bowiem, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton. Skarżący w dniu kontroli przewoził zespołem pojazdów ładunek podzielny, w sytuacji gdy istniała możliwość jego przewozu w mniejszych ładunkach pojazdami spełniającymi parametry pojazdu normatywnego, a zatem wykonywał przewóz z naruszeniem zakazu wynikającego z art. 64 ust. 2 p.r.d., konsekwencją czego jest nałożenie kary jak za przejazd bez zezwolenia. Przepis art. 140ab ust. 2 Prawa o ruchu drogowym stanowi bowiem, że w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Podkreślenia wymaga, że na skarżącego nie nałożono kary za brak zezwolenia kategorii V, lecz za wykonywanie przewozu ładunku podzielnego pojazdem o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej dopuszczalne normy wskazane w przepisach określających warunki techniczne pojazdów.

Zgodnie z załącznikiem nr 1 do Prawa o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, określającym kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego, zezwolenia kategorii I i II wydawane są dla pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej. Przewożąc ładunek podzielny, skarżący nie mógłby zatem uzyskać ani zezwolenia kategorii I, ani zezwolenia kategorii II na przejazd pojazdu nienormatywnego o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej 40 t.

Przejazd pojazdu skontrolowanego w sprawie niniejszej był zatem niedopuszczalny.

Na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii III-VI ustala się w wysokości 5 000 zł. W konsekwencji kara pieniężna wymierzona na podstawie ust. 2 tego artykułu - jak za brak zezwolenia kategorii V - została ustalona przez organy w prawidłowej wysokości.

Sąd podziela stanowisko organów, że skarżący nie wykazał w toku postępowania okoliczności, które uzasadniały umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z treścią tego artykułu, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

Odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie art. 64 ust. 2 p.r.d. ma charakter odpowiedzialności obiektywnej, niezależnej od winy. Możliwość zwolnienia podmiotu wykonującego przewóz od odpowiedzialności istnieje tylko w ściśle określonych sytuacjach i uzależniona jest od wykazania, że podmiot ten dołożył należytej staranności wymaganej w stosunkach danego rodzaju, a do naruszenia doszło na skutek okoliczności od niego niezależnych, na które nie miał wpływu. Trafnie zwraca uwagę organ, że skarżący będąc profesjonalnym przewoźnikiem, zobowiązany jest do organizowania pracy swojego przedsiębiorstwa w sposób zapewniający przestrzeganie przepisów prawa mających zastosowanie przy wykonywaniu przejazdu pojazdu po drogach publicznych. Obowiązkiem skarżącego było zatem sprawdzenie, czy przewożony ładunek nie powoduje przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Jest to zwykła staranność, jakiej można wymagać od osoby zawodowo trudniącej się przewozem. W sprawie nie zostały wykazane jakiekolwiek okoliczności wskazujące na to, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Skarżący nie może uchylać się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie powołując się na to, że winę za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu ponosi kierowca, który po załadunku zatankował pojazd i zrobił własne zakupy, co miał wpływ na masę całkowitą pojazdu. Zwrócić uwagę należy, że kierowca dokonywał przewozu w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy - S. M. (skarżącego) i M. G.-M., prowadzących działalność gospodarczą pod firmą "K. G. S." s.c., który posługiwał się tym kierowcą do wykonywania przejazdu. Zatem to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za swojego pracownika. Brak jest podstawy prawnej, aby całkowitą odpowiedzialność za przejazd pojazdu nienormatywnego przerzucać na kierowcę, wykonującego podczas tego przejazdu jedynie czynności faktyczne na rzecz przedsiębiorcy. Kierowca poruszając się po drogach działa w imieniu przedsiębiorcy, a o ewentualne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego może wystąpić jedynie przedsiębiorca. Podkreślenia jeszcze raz wymaga, że to przedsiębiorca odpowiada za działania i zaniechania osób, którymi się posługuje przy prowadzeniu działalności gospodarczej. To przede wszystkim do przedsiębiorcy należy bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy zatrudnionego przez niego kierowcy. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole ich przestrzegania, a także odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa. Nie można zatem uznać, że brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy, który samodzielnie prowadzi pojazd, zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę. Wykonywanie przewozu z ładunkiem podzielnym, który spowodował przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu obciąża więc skarżącego jako przewoźnika. W niniejszej sprawie skoro przewożony był ładunek podzielny, to jego przewóz powinien być tak zorganizowany, aby nie doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej. Niedopilnowanie właściwego załadunku stanowi zwykłe zaniedbanie.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przepisy powołanej ustawy nie stanowiły po pierwsze podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy nie wynika również, aby wobec skarżącego za stwierdzone naruszenie było prowadzone postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Z tej przyczyny nie jest również zasadny zarzut podwójnego ukarania za ten sam czyn.

Nietrafne są także zarzuty naruszenia przez organy przepisów procesowych określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały przez organ wyjaśnione. Nie wystąpiły też podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).