Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 425/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

S. P. złożył w dniu [...] maja 2005 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w M. z/s w S. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005. We wniosku tym S. P. zadeklarował do płatności dwadzieścia jeden działek rolnych oznaczonych we wniosku literami od [...] do [...], położonych na piętnastu działkach ewidencyjnych o numerach: [...] znajdujących się w powiecie m., gminie M., w obrębie ewidencyjnym L., O..

Dnia [...] grudnia 2005 r. wpłynęło do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S. oświadczenie S.P., w którym stwierdził, że "W związku z przekazaniem gospodarstwa rolnego i zaprzestaniem działalności rolniczej; zobowiązania, których podjąłem się z związku ze złożonym wnioskiem na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów UE (dotyczy sprawy [...]). Zobowiązania przekazuję na D. P. zamieszkałą w [...], Pesel [...], która oświadcza że będzie je kontynuować". D. P. tego samego dnia złożyła podanie do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S., w którym zwróciła się "z uprzejmą prośbą o zmianę beneficjenta w związku ze złożonym wnioskiem o pomoc finansową na dostosowanie gospodarstw do standardów UE. W trakcie przedłużającego się rozpatrywania wniosków przez ARiMR nastąpiło przekazanie gospodarstwa z powodu przejścia na emeryturę Z. i S. P. na następców D. i W. P. Ze względu na zmianę właściciela gospodarstwa prosimy o ponowne przyjęcie wniosku i pozytywne rozpatrzenie naszej sprawy".

W dniu [...] lutego 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S. decyzją Nr [...] przyznał S. P. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2005 w łącznej wysokości [...] zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej [...] zł, uzupełniającej płatności obszarowej [...] zł.

W dniu [...] sierpnia 2006 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S. wpłynęło oświadczenie D. P., w którym stwierdzono, że "w związku z przejęciem gospodarstwa rolnego od S. P. który przekazał gospodarstwo na następców zobowiązuje się do realizacji przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania opracowanym przez poprzedniego posiadacza gospodarstwa rolnego". Jednocześnie do oświadczenia jako załącznik dołączono akt notarialny z dnia [...] października 2005 r., Repertorium A Nr [...] z którego wynika, że S.P. wraz z małżonką Z. P. przekazali na rzecz: córki I. i jej męża R.T. działkę ewidencyjną nr [...]; córki M. i jej męża P. S.działkę ewidencyjną nr [...]; córki M. i jej męża T. K. działkę ewidencyjną nr [...]; córki D. i jej męża W. P. działki ewidencyjne o numerach [...]. Jak wynika z § 4 przedmiotowego aktu notarialnego umowa darowizny gospodarstwa rolnego została zawarta w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności rolniczej na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Z kolei w myśl § 7 aktu notarialnego "obdarowani uznają przedmioty za wydane. S. i Z. P. zapewniają, że z dniem dzisiejszym zaprzestali prowadzenia działalności rolniczej". Ponadto z § 3 aktu notarialnego wynika, że S. i Z. małżonkowie P. oraz P.S. oświadczyli, że "z dniem dzisiejszym zgodnie rozwiązują umowę dzierżawy działek opisanych w paragrafie 1 ust. 2", tj. działek o nr [...]. W aktach sprawy znajduje się również oświadczenie z dnia [...] października 2008 r. (złożone po wydaniu przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S. decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005), w którym S. P. oznajmił, iż " dnia [...] października 2005 r. wraz z żoną byłem właścicielem gospodarstwa rolnego, lecz nie prowadziłem go, gdyż grunty te użytkował dzierżawca, który nie wnioskował o przyznanie płatności (...)".

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie przyznania S. P. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S. dnia [...] stycznia 2009 r. wydał decyzję Nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej w całości oraz odmówił przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż odmowa przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 nastąpiła w wyniku wykrycia nowych okoliczności w sprawie ujawnionych w dniu [...] sierpnia 2006 r., a istniejących w dacie wydania decyzji lecz nieznanych wówczas Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S., podważających faktyczne prowadzenia gospodarstwa rolnego przez S. P..

Od przedmiotowej decyzji, złożono odwołanie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W..

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji, wskazując, iż nie było podstaw prawnych do wznowienia postępowania, ponieważ powołane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S.okoliczności faktyczne były znane organowi w dniu wydania decyzji S. P. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005.

W dniu [...] września 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r., wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S., zawiadamiając jednocześnie S. P. o przysługującym prawie czynnego udziału w postępowaniu, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, przeglądania akt sprawy. Z prawa tego strona skorzystała, składając pismo skierowane do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. oraz zapoznając się dnia [...] października 2009 r. z aktami sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. stwierdził nieważność decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S. przyznającej S.P. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2005.

W dniu [...] października 2009 r., z zachowaniem ustawowego terminu, S. P. złożył odwołanie do Prezesa ARiMR od decyzji z dnia [...] października 2009 r., wydanej przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] grudnia 2009r., Prezes ARiMR działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z [...] października 2009r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz ustalony w sprawie stan faktyczny a także podkreślił, iż w sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa, który w sposób oczywisty i bezsporny został naruszony w przedmiotowej sprawie.

Prezes ARiMR, przywołał treść art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 18 grudnia 2003r., o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz.U. z 2004r., nr 6, poz. 40 z późn.zm.), który stanowi podstawę przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w kampanii roku 2005, płatności bezpośrednie do gruntów rolnych przysługują osobie fizycznej, zwanej "producentem rolnym", utrzymującej grunty rolne w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska pod warunkiem, że jest ona posiadaczem działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami. Za działkę rolną, jak wskazał organ odwoławczy uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym prowadzona jest jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego.

Organ odwoławczy ponadto przywołał treść art. 4 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie, z którym w przypadku, gdy w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do dnia wydania decyzji w tej sprawie, nastąpi przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, płatność przysługuje temu producentowi, jeżeli spełnia on warunki do jej przyznania i w terminie 14 dni od dnia przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego złoży wniosek do kierownika biura powiatowego Agencji o przyznanie płatności, której dotyczył pierwszy wniosek.

Zdaniem Prezesa ARiMR uwzględniając powyższe, za rażące naruszenie prawa w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S. z 18 lutego 2006r., należy uznać przyznanie S. P. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 do wszystkich zadeklarowanych we wniosku działek rolnych, pomimo że w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia wydania decyzji doszło do przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego.

Przyznanie S. P., co podkreślił organ II instancji płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 stanowiło zatem rażące naruszenie art. 4 ust. 1, a także art. 2 ust. 1 i 2 ww. ustawy, gdyż płatności zostały przyznane do działek, które w dniu wydania decyzji przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S. nie były już w posiadaniu wnioskodawcy i uzasadniało to tym samym stwierdzenie przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Decyzja Prezesa ARiMR z [...] grudnia 2009r., stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której S. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola taka jest dokonywana w oparciu o stan faktyczny sprawy i przepisy prawne statuujące podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności (art. 133 p.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd stwierdził, że orzeczenie to jest prawidłowe - wydane w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawidłowo zastosowane przepisy prawa.

Niniejsza sprawa - prowadzona w trybie nadzwyczajnym - sprowadzała się do ustalenia, czy istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji wydanej [...] lutego 2006 r. o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji to samodzielne postępowanie administracyjne, które było ograniczone przesłankami wynikającymi z art. 156 § 1 k.p.a., uzasadniającymi stwierdzenie nieważności ww. aktu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987 r., Nr 1, poz. 35 oraz z 28 maja 1985 r., I SA 89/85, GAP 1987, Nr 23, s. 43) i jak wynika z obu wydanych w tej sprawie decyzji podstawą stwierdzenia nieważności było uznanie, że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Należy wskazać, iż w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa należy mówić jedynie w razie oczywistego naruszenia prawa. W wyroku z 31 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 883/05, Lex Nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczył przy tym, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Zatem, ustalenie, czy w konkretnym wypadku nastąpiło "rażące naruszenie prawa", wymaga zawsze bardzo wnikliwego rozważenia sprawy. Naruszony przepis prawa nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości prawnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych.

Jak wynika z powyższego organy orzekające w niniejszej sprawie - prowadząc postępowanie wyjaśniające - obowiązane były uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji z [...] lutego 2006r., oraz istniejący w tej dacie stan faktyczny, biorąc przy tym pod uwagę argumentację podnoszoną przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją.

W tym zakresie Sąd nie dostrzegł żadnych uchybień w kontrolowanym postępowaniu. Wprawdzie dla oceny ww. decyzji znaczenie miał przede wszystkim materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu zakończonym tą decyzją, ale stanowisko skarżącego zaprezentowane w trakcie postępowania o stwierdzenie nieważności również należało w tym postępowaniu uwzględnić i ocenić, co - zdaniem Sądu - zostało prawidłowo dokonane przez organy orzekające.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, Prezes ARiMR podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, uznał, że decyzja Kierownika Biura z [...] lutego 2006r., o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośrednich została wydana z rażącym naruszeniem art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 1 ww. ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 6, poz. 40 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tejże decyzji.

Zgodnie z dyspozycją ww. przepisów, osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej "producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska zwane "gruntami rolnymi". Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym prowadzona jest jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego (art. 2 ust. 1 i 2). Natomiast na mocy art. 4 ust. 1 powoływanej ustawy, w przypadku gdy w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do dnia wydania decyzji przyznającej płatności, nastąpi przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, płatność przysługuje temu producentowi, jeżeli spełnia on warunki do jej przyznania i w terminie 14 dni od dnia przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego złoży wniosek do Kierownika Biura Powiatowego Agencji o przyznanie płatności, której dotyczył pierwszy wniosek.

Mając na względzie treść ww. przepisów organy orzekające prawidłowo uznały, iż przyznanie S. P. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych decyzją z [...] lutego 2006r., z uwagi na przeniesienie przez niego posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego w okresie od złożenia wniosku do dnia wydania decyzji przyznającej płatność, stanowi rażące naruszenie ww. przepisów, dające podstawę do stwierdzenia nieważności ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Stanowisko to, zdaniem Sądu, jest prawidłowe.

Po pierwsze, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2005 został złożony przez S. P. w dniu [...] maja 2005r. Natomiast w dniu [...] października 2005r., S. P. wraz z żoną Z.P.aktem notarialnym nr [...] przekazali na rzecz: córki I. i jej męża R. T. działkę ewidencyjną nr [...]; córki M. i jej męża P. S. działkę ewidencyjną nr [...]; córki M. i jej męża T. K. działkę ewidencyjną nr [...]; córki D. i jej męża W. P. działki ewidencyjne o numerach [...]. Jak wynika z § 4 przedmiotowego aktu notarialnego umowa darowizny gospodarstwa rolnego została zawarta w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności rolniczej na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Z kolei w myśl § 7 aktu notarialnego "obdarowani uznają przedmioty za wydane. S. i Z. P. zapewniają, że z dniem dzisiejszym zaprzestali prowadzenia działalności rolniczej". Ponadto z § 3 aktu notarialnegowynika, że S. i Z. małżonkowie P. oraz P. S. oświadczyli, że "z dniem dzisiejszym zgodnie rozwiązują umowę dzierżawy działek opisanych w paragrafie 1 ust. 2", tj. działek o nr [...]. W aktach sprawy znajduje się również oświadczenie z dnia [...] października 2008 r. (złożone po wydaniu przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z/s w S. decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005), w którym S.P. oznajmił, iż " dnia [...] października 2005 r. wraz z żoną byłem właścicielem gospodarstwa rolnego, lecz nie prowadziłem go, gdyż grunty te użytkował dzierżawca, który nie wnioskował o przyznanie płatności (...)". Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż podstawowa przesłanka przyznania płatności czyli posiadanie gospodarstwa rolnego, zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy nie wystąpiła. Przepis ten określa warunki uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, przy czym jednym z nich jest posiadanie przez producenta rolnego składającego wniosek o przyznanie płatności gospodarstwa rolnego - działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami. Z kolei przepis art. 4 ust. 1 ww. ustawy ma charakter szczególny, albowiem dotyczy szczególnego przypadku, gdy płatność zostaje przyznana innemu podmiotowi niż ten, który złożył wniosek pomocowy. Prawo do wystąpienia o przyznanie płatności stanowi w tym wypadku wyjątek od sztywnej reguły obowiązku przestrzegania przez kraje członkowskie wiążącego określenia terminu składania wniosków oraz przyznawania pomocy tylko temu producentowi rolnemu, który wystąpił na dany rok o taką pomoc (v. wyrok NSA z 15 listopada 2007 r., sygn. akt II GSK 217/07, ONSAiWSA 2008/6/115). Z przepisu art. 4 ust. 1 wynika nie tylko uprawnienie nowego posiadacza gruntów rolnych do uzyskania płatności, lecz również jednoznaczne określenie podmiotu uprawnionego do płatności w sytuacji, gdy gospodarstwo rolne zostaje przekazane w okresie między złożeniem wniosku, a wydaniem decyzji. Przepis ten stoi na przeszkodzie przyznaniu płatności bezpośrednich pierwszemu posiadaczowi gospodarstwa, jeżeli przekaże to gospodarstwo przed rozstrzygnięciem o płatnościach w jego sprawie.

Sąd podkreśla, iż płatności są przyznawane w relacji do danego roku kalendarzowego i wypłacane - od dnia 1 grudnia roku, w którym złożono wniosek do dnia 30 czerwca następnego roku (art. 28 ust.2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1782/2003), a zatem "z dołu", należało przyjąć, że stan posiadania połączonego z utrzymywaniem gospodarstwa rolnego w dobrej kulturze rolnej powinien trwać przez cały rok objęty wnioskiem o płatności. Oznacza to, że na prawo do płatności za dany rok kalendarzowy nie ma wpływu ustanie posiadania ale w następnym roku kalendarzowym, przed wydaniem przez organ decyzji w sprawie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2008r. II GSK 559/08). W przedmiotowej sprawie posiadanie ustało w roku kalendarzowym, w którym złożono wniosek o płatność, po złożeniu wniosku, a przed wydaniem rozstrzygnięcia o płatnościach, zatem skoro płatności tego rodzaju, jak trafnie przyjęły organy są przyznawane za dany rok kalendarzowy, wyzbycie się posiadania przez S. P. przed upływem roku kalendarzowego, w którym wnioskował o płatność sprawia, że odpada przesłanka przyznania płatności za ten rok kalendarzowy. Miało to miejsce przed wydaniem decyzji o płatności, zatem organy prawidłowo odmówiły przyznania tego świadczenia wnioskodawcy.

Skarżący jako posiadacz gospodarstwa rolnego, przeniósł posiadanie gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta przed wydaniem decyzji przyznającej mu płatności do gruntów rolnych. Uwzględniając powyższe okoliczności faktyczne i prawne słusznie organy orzekające w sprawie przyjęły, iż decyzja z [...] lutego 2006r., przyznająca - wbrew dyspozycji art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych - płatności pierwszemu posiadaczowi gospodarstwa rolnego, jest dotknięta wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Konkludując, przyznanie skarżącemu S. P. płatności w sytuacji przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego, stanowi - jak wywiedziono powyżej - rażące naruszenie art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, a tym samym uzasadnione jest stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lutego 2006r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zatem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygniecie.

Z tych względów i na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.