Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 199/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Sidorowska - Ciesielska Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., znak [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska zwany dalej "GlOŚ", po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] (określanych dalej jako Skarżąca), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...], ustalającą art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2 i 4 i art. 315 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, z późn, zm.), zwanej dalej "Poś", oraz przepisów obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2018 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na 2019 r. (M.P. poz. 1013) [...] wymiar kary biegnącej w wysokości 130,80 zł/dobę, za przekroczenie o 5.3 dB w porze nocy, dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] (zmienioną następującymi decyzjami: z dnia [...] października 2014 r. znak: [...], z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] i z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...]), udzielającą [...] pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji uboju drobiu, zwaną dalej "decyzją Prezydenta Miasta [...]".

Organ przedstawił następujący stan sprawy.

[...] WIOŚ decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. znak: [...], ustalił [...] wymiar kary biegnącej w wysokości 130,80 zł/dobę, za przekroczenie o 5,3 dB w porze nocy, dopuszczalnego poziomu hałasu, ustalonego decyzją Prezydenta Miasta [...], oraz określił termin rozpoczęcia naliczania kary biegnącej od dnia [...] września 2019 r.

Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy Poś, administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji wojewódzki inspektor ochrony środowiska (WlOŚ) za przekroczenie, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o którym mowa wart. 181 ust 1 pkt 1 (pozwolenie zintegrowane), poziomów hałasu. Dopuszczalne poziomy hałasu dla [...]. określone zostały decyzją Prezydenta Miasta [...] w wysokości:

—LAeq D (równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia rozumianej jako przedział czasu odgodz. 600 do godz. 2200) - 55 dB, — LAeq n (równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600) - 45 dB.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, które było podstawą do ustalenia przedmiotowego wymiaru kary biegnącej, zostało stwierdzone na podstawie pomiarów hałasu, przeprowadzonych przez [...] (posiadające Certyfikat Akredytacji Laboratorium Badawczego Nr [...], wydany przez [...]), w dniu [...] września 2019 r. w porze nocy, w ramach kontroli [...], trwającej od dnia [...] sierpnia 2019 r. do dnia [...] września 2019 r., zakończonej protokołem kontroli nr [...].

Ze sprawozdania z badań nr [...], zwanego dalej "sprawozdaniem z badań", wynika, iż pomiary hałasu przeprowadzono w czterech punktach pomiarowych, których lokalizacja została wskazana w decyzji Prezydenta Miasta [...]. Stwierdzony poziom hałasu wyrażony wskaźnikiem LAeqN, w punkcie pomiarowym nr 1 wynosił 44.9 dB i nie przekraczał dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Prezydenta Miasta [...]. W punkcie pomiarowym nr 2, stwierdzony poziom hałasu wyrażony wskaźnikiem LAeqN, wynosił 45,8 dB i przekraczał dopuszczalny poziomu hałasu określony decyzją Prezydenta Miasta [...], o 0,8 dB. W punkcie pomiarowym nr 4 stwierdzony poziom hałasu wyrażony wskaźnikiem LAeqN, wynosił 50,3 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu o 5,3 dB. Jak wynika z powyższego sprawozdania z badań, w punkcie pomiarowym nr 3 nie było możliwe wyznaczenie poziomu hałasu emitowanego do środowiska metodą pomiarów bezpośrednich, gdyż różnica pomiędzy średnim poziomem emisji dźwięku (podczas pracy [...]), a średnim poziomem tła akustycznego była mniejsza niż 3 dB.

Biorąc pod uwagę wielkość stwierdzonego przekroczenia w punkcie pomiarowym nr 2 oraz nr 4 i kierując się zasadą wyrażoną w art. 315 ust. 1 ustawy Poś, zgodnie z którym przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wskaźnikiem LAcq d lub LAeq n przyjmuje się przekroczenie w punkcie pomiarowym, w którym ma ono wartość najwyższą dla pory dnia lub pory nocy, organ prawidłowo przyjął do ustalenia wymiaru kary biegnącej, wielkość przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu wynoszącą 5.3 dB. Analiza rozstrzygnięcia przedmiotowej decyzji wykazała, iż zawiera ono wszystkie elementy wymienione w art. 300 ust. 4 pkt 1, 2 i 3 ustawy Poś, zgodnie z którym, w decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się:

1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny (odniesieniu do hałasu jest to przekroczenie w skali doby),

2) wymiar kary biegnącej,

3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia (w odniesieniu do pomiarów hałasu, będzie to dzień, w którym zakończono wykonanie pomiarów hałasu).

Pismem z dnia 5 grudnia 2019 r. Spółka odwołała się od powyższej decyzji [...] WIOŚ, wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: 7, 10, 77, 78, 80, 81, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm. - dalej jako K.p.a. Ponadto Spółka wskazała na naruszenie przez organ art. 10 § 1 K.p.a., wskutek braku zawiadomiona o zakończeniu zbierania dowodów przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

W ocenie GIOŚ, wydana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego.

W uzasadnieniu tego stanowiska organ wskazał, że po pierwsze stwierdzony w punkcie pomiarowym nr 2 poziom hałasu wynosił 45,8 dB i przekroczył dopuszczalny poziom hałasu ustalony ww. decyzją Prezydenta Miasta [...] o 0,8 dB, a w punkcie pomiarowym nr 4 stwierdzony poziom hałasu wynosił 50,3 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu ustalony ww. decyzją o 5,3 dB.

Ponadto z przedstawionych w uzasadnieniu decyzji obliczeń wymiaru kary biegnącej wynika, iż organ prawidłowo zastosował jednostkową stawkę kary, wynikającą z obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia [...] października 2018 r. Jak wynika ze sprawozdania z badań, przedmiotowe pomiary zostały zakończone w dniu [...] września 2019 r. o godz. 22, zatem termin naliczania kary (od dnia [...] września 2019 r.) został ustalony prawidłowo.

GIOŚ stwierdził również, iż w decyzji organu I instancji zawarto wszystkie elementy decyzji określającej wymiar kary biegnącej, o których mowa w art. 300 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. wielkość stwierdzonego w skali doby przekroczenia, wymiar kary biegnącej oraz termin, od którego będzie naliczana kara. Organ stwierdził, iż fakt, że w punkcie pomiarowym nr 1 i nr 3 nie wyznaczono poziomu emisji hałasu za pomocą metod obliczeniowych przedstawionych w części F metodyki referencyjnej, zawartej w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2014 r. poz. 1542), dalej jako "rozporządzenie pomiarowe" nie dyskredytuje wyników pomiarów przeprowadzonych w pkt nr 2 i punkcie nr 4.

Odnośnie do zaprezentowanego w odwołaniu zarzutu nieprawidłowego ustalenia punktu pomiaru tła akustycznego, organ stwierdził, że ów punkt został ustalony prawidłowo i jest reprezentatywny dla punktów gdzie wykonano badanie.

Fakt, że w punkcie pomiarowym nr 3 nie wyznaczono poziomu emisji hałasu za pomocą metod obliczeniowych przedstawionych w części F metodyki referencyjnej zawartej w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2019 r. poz. 2286, z późn. zm.) zdaniem organu nie dyskredytuje wyników pomiarów przeprowadzonych w punkcie nr 1, 2 i nr 4. Organ nie zgodził się z opinią Spółki, że metoda obliczeniowa jest najbardziej wiarygodna. Wskazał, iż zgodnie z treścią zawartą w części A powyższej metodyki referencyjnej, pierwszeństwo przy wyznaczaniu poziomu hałasu wy rażonego wskaźnikami LAEQ D i LAEQN ma metoda pomiarowa. Natomiast metoda obliczeniowa znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy w danych warunkach nie można uzyskać wyniku za pomocą pomiarów bezpośrednich.

Ustosunkowując się do zarzutu Spółki, że z protokołu kontroli nr [...] nie wynika z jaką prędkością wiał wiatr przy wykonywaniu pomiarów hałasu, organ wskazał, iż wyniki pomiarów parametrów meteorologicznych zamieszcza się w protokole z pomiarów - zgodnie z częścią G.I. pkt 11 metodyki referencyjnej, oraz w sprawozdaniu z pomiarów - zgodnie z częścią G.II. pkt 1 ppkt 1 metodyki referencyjnej. Analiza parametrów meteorologicznych, zawartych w tych dokumentach wykazała, iż spełniają one wymagania metodyki referencyjnej.

Odnosząc się do zarzutu, iż organ nie wyjaśnił co stanowi źródło tła akustycznego i w jaki sposób zmierzono poziom tła akustycznego organ stwierdził, iż definicja tła akustycznego zawarta jest w metodyce referencyjnej i w ocenie GIOŚ nie ma potrzeby jej powtarzania w uzasadnieniu decyzji. Natomiast sposób wykonania pomiaru poziomu tła akustycznego został przedstawiony w sprawozdaniu z badań. Wynika z niego, że pomiar poziomu tła akustycznego wykonano w punkcie pomiarowym nr 5, na wysokości 4 m nad poziomem terenu, w cieniu akustycznym budynku mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. [...]. Taki sposób wykonania pomiarów tła akustycznego dopuszcza metodyka referencyjna, zgodnie z którą w sytuacji kiedy nie jest możliwe wyłączenie źródeł hałasu dopuszcza się przeprowadzenie pomiaru poziomu tła akustycznego w innym miejscu, lecz porównywalnym do tego, w którym był usytuowany punkt pomiarowy hałasu emitowanego przez badane źródło, przykładowo w cieniu akustycznym najbliższego obiektu budowlanego lub przegrody terenowej. Z akt sprawy wynika, że [...] pracują w sposób ciągły na 3 zmiany, zarówno w dzień, jak i w nocy.

Za bezzasadny organ uznał zarzut, iż pomiar tła akustycznego wykonano tylko w 1 punkcie i uznano go za reprezentatywny dla punktów, w których wykonano pomiary od źródeł hałasu. W sytuacji, gdy pomiar tła akustycznego wykonywany jest w cieniu akustycznym najbliższego obiektu budowlanego lub przegrody terenowej, metodyka referencyjna nie wskazuje, aby pomiar tła akustycznego wykonywany był odrębnie dla każdego punktu pomiarowego, w którym wykonano pomiar poziomu hałasu ze źródeł hałasu. W ocenie GIOŚ niesłuszny jest również zarzut zbyt długiego odstępu czasu pomiędzy pomiarem poziomu hałasu ze źródeł hałasu, a pomiarem poziomu tła akustycznego. Ze sprawozdania z badań wynika, że pomiary hałasu w czterech punktach pomiarowych. Metodyka referencyjna stanowi, że pomiary poziomu tła akustycznego przeprowadza się w tym samym dniu, o tej samej porze doby i w podobnych warunkach meteorologicznych, w jakich wykonuje się pomiary poziomu emisji hałasu ze źródła. Z powyższego GIOŚ wnioskował, że warunki w jakich wykonane zostały pomiary tła akustycznego nie naruszają zasad metodyki.

Zarzuty odwołania, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w żaden sposób nie odniósł się do jej zastrzeżeń wniesionych do protokołu kontroli, zawartych w piśmie z dnia 1 października 2019 r. i nie odczekał na upływ terminu do wniesienia przez Spółkę skargi na zarządzenie pokontrolne, organ uznał za niemające znaczenia, gdyż fakt stwierdzenia przekroczenia w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu, bezspornie został udowodniony pomiarami hałasu. W zakresie emisji hałasu do środowiska w piśmie z dnia 1 października 2019 r. zawarte zostały informacje o podjęciu przez Spółkę kroków, mających na celu zidentyfikowanie źródła ponadnormatywnego hałasu i jego usunięcia.

Podobnie jako irrelewantną dla rozstrzygnięcia sprawy organ potraktował kwestię wydania przez [...] WIOŚ zarządzenia pokontrolnego z dnia [...] października 2019 r. znak: [...] i zaskarżenia go przez [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] , gdyż zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 995, z późn. zm.) wydanie przez WIOŚ zarządzenia pokontrolnego i decyzji administracyjnej, są to dwa różne działania pokontrolne. Nadto WSA oddalił skargę [...] na powyższe zarządzenie pokontrolne [...] WIOŚ.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, w ocenie GIOŚ organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdyż zgromadzony materiał dowodowy bezspornie dowodzi przekroczenia przez Spółkę, dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy. W ocenie GIOŚ, organ pierwszej instancji nie naruszył również przepisów art. 107 § 3 K.p.a., bowiem omówił podstawowe dowody, mające znaczenie w niniejszym postępowaniu, tj. protokół kontroli nr [...] i sprawozdanie z badań nr [...].

GIOŚ zaaprobował twierdzenie Spółki, iż [...] WIOŚ, prowadząc przedmiotowe postępowanie nie skierował do Spółki przed wydaniem decyzji odrębnego zawiadomienia na podstawie art. 10 K.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W ocenie GIOŚ uchybienie to nie ma jednak wpływu na wynik rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Okoliczności sprawy wskazują na to, że uczynienie zadość dyspozycji art. 10 § 1 K.p.a. przez organ pierwszej instancji, nie mogło doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, której istotą było ustalenie [...] wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy. Przekroczenie to - w ocenie GIOŚ - zostało bezspornie udowodnione pomiarami hałasu, przeprowadzonymi w dniu [...] września 2019 r. w porze nocy.

GIOŚ rozważając zastosowanie przepisów działu IVA K.p.a., a w szczególności art. 189f K.p.a., dotyczącego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu wskazał, że decyzja wydana na podstawie art. 300 ust. 1 ustawy P.o.ś. nie obliguje do zapłaty kary i nie może być przedmiotem egzekucji. WIOŚ dopiero na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, podejmuje decyzję o wymierzeniu kary, wskazując okres za jaki jest ona wymierzona (art. 302 ust. 1 Poś). Do nałożenia na podmiot korzystający ze środowiska kary, konieczne jest wydanie dwóch decyzji i dopiero decyzja z art. 302 ust. 1 Poś, określa jej wymiar. Z tych względów pojęcie wskazane w art. 18% Kpa odnosi się do kary wskazanej w art. 302 ust. 1 ustawy Poś, a nie w art. 300 ust. 1 ustawy Poś. Przesądza to o braku podstaw zastosowania przepisów działu IVA K.p.a., w tym art. 189f tego aktu.

GIOŚ pismem z dnia 25 września 2020 r., zawiadomił Spółkę, na podstawie art. 10 K.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, z czego jednak Spółka nie skorzystała.

[...]. wywiodły skargę na decyzję GIOŚ z dnia [...] grudnia 2020 r., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji i zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, polegającego na przyjęciu za prawidłowe dokonanie pomiarów akustycznych metodą pomiarową, zamiast metodą obliczeniową, pomimo faktu, że w chwili wykonywania pomiarów czas pracy źródeł hałasu był krótszy od czasu pracy źródeł hałasu, jakie mają miejsce w przedsiębiorstwie kontrolowanym, co narusza zasadę wyrażoną w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2014 r. poz. 1542),

2. przepisów prawa materialnego, art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 315 pkt 1 i 2 ustawy Poś, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w postaci wymierzenia skarżącej kary biegnącej, w braku dowodów potwierdzających, iż skarżąca dopuściła się przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu;

3. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., wskutek przyjęcia wyników pomiaru hałasu wykonanych w toku kontroli w dniu [...] sierpnia 2019 r., utrwalonych w sprawozdaniu z kontrolnych pomiarów hałasu nr [...] oraz protokole kontroli za podstawę ustaleń faktycznych, czego konsekwencją jest wadliwe ustalenie, iż doszło do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu w nocy o 4,7 dB,

4. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie drugiej instancji obowiązkowi w tym zakresie oraz niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności lokalizacji punku pomiaru tła akustycznego, a mający istotny wpływ na końcowy wynik pomiaru,

5. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 K.p.a. w związku z art. 81 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

6. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 8 K.p.a. w wyniku niepodjęcia wszelkich kroków dla należytego wyjaśnienia sprawy, mając na względnie słuszny interes strony, w szczególności dokładnego wyjaśnienia i zweryfikowania jej zastrzeżeń, dotyczących przeprowadzonych pomiarów emisji hałasu, oraz zaniechanie przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli w możliwości należytej i rzetelnej informacji udzielanej obywatelowi przez organy administracji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a nadto, z ostrożności procesowej:

7. błędne ustalenia faktyczne, polegające na przyjęciu, iż doszło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, podczas gdy w trakcie badania odstąpiono od przeprowadzenia pełnego i miarodajnego pomiaru tła akustycznego, wykonując go w cieniu akustycznym budynku mieszkalnego przy ul. [...], w sposób uniemożliwiający prawidłowe zweryfikowanie wielkości emisji hałasu, co doprowadziło do nieprawidłowego wyodrębnienia tła akustycznego wpływającego na poziom emitowanego hałasu (a więc prawidłowego określenia innych dźwięków, pochodzących ze źródeł zewnętrznych). Tak przeprowadzony pomiar Spółka uznała za przeprowadzony nierzetelnie i nie mogący być podstawą do wydania decyzji.

Spółka wyjaśniła, że bezsporne w sprawie jest, że badania emisji hałasu zostały wykonane przez WIOŚ metodą próbkowania w czasie odniesienia T= 1 h (zgodnie z Załącznikiem nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1542), z wyłączeniem punktu F. W trakcie pomiarów emisji hałasu wykonywanych w porze nocnej [...] września 2019 r., nie było możliwe wykazanie poziomu emisji dla punktu kontrolnego numer 1 i 3 - różnica pomiędzy tłem pomiarowym, a zmierzonym poziomem hałasu nie przekraczała 3 dB, podobnie jak w przypadku pomiaru emisji dla pory nocnej wykonanych w dniu [...] sierpnia 2019 r., kiedy to różnica pomiędzy tłem pomiarowym, a zmierzonym poziomem hałasu dla punktu kontrolnego numer 3, również nie przekraczała 3 dB.

Brak możliwości dokonania pomiaru hałasu metodą pomiarów bezpośrednich, powinien skłonić do zidentyfikowania przyczyny niemożności dokonania pomiaru i zastosowania innej metody, pozwalającej w sposób prawidłowy odzwierciedlić rzeczywisty hałas. Tego organ I instancji zaniechał, a organ II instancji bezkrytycznie przyjął, że fakt, iż w punkcie pomiarowym nr 1 i nr 3 nie wyznaczono poziomu emisji hałasu za pomocą metod obliczeniowych, przedstawionych w części F metodyki referencyjnej, zawartej rozporządzenia pomiarowego nie dyskredytuje wyników pomiarów przeprowadzonych w pkt nr 2 i punkcie nr 4, nie uzasadniając stanowiska.

Błędne zdaniem Skarżącej, wyniki badań stały się podstawą do ustalenia kary biegnącej, a ta stanowi podstawę do wymierzenia Skarżącej kary administracyjnej na podstawie art. 302 ust. 1 Poś.

Dalej Skarżąca wskazała, iż wprawdzie pomiar hałasu przemysłowego w środowisku realizuje się zgodnie z zaleceniami metodyki pomiarowej, zawartej w powołanym rozporządzeniu, z wyjątkiem hałasu impulsowego, to jednak w przypadku gdy różnica pomiędzy tłem pomiarowym, a zmierzonym poziomem hałasu nie przekracza 3 dB, zasięg hałasu w środowisku powinien być określony przy pomocy wyspecjalizowanych programów akustycznych, których działanie opiera się o metody obliczeniowe zalecane w dyrektywie 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. - dla hałasu przemysłowego - Polska Norma zgodna z Europejską PN-ISO 9613-2:2002 Akustyka, Zmniejszanie propagacji dźwięku na otwartej przestrzeni, Ogólna metoda obliczeń.

W ocenie Spółki metoda obliczeniowa zgodna z [...] wykorzystywana jest do wyznaczania poziomów dźwięku w sytuacji, gdy przy pomocy terenowych pomiarów hałasu nie uzyska się wymaganej różnicy 3 dB między mierzonym poziomem dźwięku a hałasem tła akustycznego, gdzie hałas tego tła oznacza wszystkie dźwięki niebędące źródłem hałasu, podlegające ocenie pomiarowej. Metoda obliczeniowa powinna być zastosowana zwłaszcza, dla punktu referencyjnego nr 4 przy ul. [...], gdyż dla tego punktu pomiarowego, znaczny wpływ na ustalenie poziomu emisji hałasu do środowiska ma tło akustyczne.

Skarżąca zakwestionowała twierdzenie organu II instancji, że punkt pomiaru tła akustycznego został ustalony prawidłowo i był on reprezentatywny dla punktów, w których wykonano pomiary.

Nadto Skarżąca Spółka wywodziła, że punkt pomiarowy przy ul. [...] nie powinien zostać uznany za reprezentatywny tła akustycznego, jako porównywalnego dla wszystkich czterech punktów referencyjnych. Pomiar poziomu tła akustycznego powinien być przeprowadzony w sposób gwarantujący wyeliminowanie źródła hałasu, będącego przedmiotem oceny w tych samych punktach pomiarowych, w których przeprowadza się pomiar hałasu emitowanego przez badane źródło, po wyłączeniu źródła. W sytuacji, kiedy nie jest możliwe wyłączenie źródła hałasu przepisy dopuszczają przeprowadzenie pomiaru tła w innym miejscu, lecz porównywalnym do tego, w którym był usytuowany punkt pomiarowy hałasu emitowanego przez badane źródło, przykładowo w cieniu akustycznym najbliższego obiektu budowlanego. W przypadku zakładu pracującego w sposób ciągły, wyznaczenie tła akustycznego, w sposób wskazany powyżej i zastosowany podczas kontroli WIOŚ, pozwala na pewną dowolność w wyborze miejsca wykonania pomiaru tła. Im większy odstęp czasowy pomiędzy pomiarem hałasu a tłem akustycznym, tym trudniej o jednoznaczną ocenę uzyskanych wyników. W przedmiotowej sprawie podczas pomiarów kontrolnych, czasokres pomiędzy pomiarem poziomu hałasu pochodzącego z zakładu a pomiarem tła akustycznego, tła mierzonego w tym samym punkcie (cieniu akustycznym budynku mieszkalnego przy ul. [...] dla wszystkich czterech punktów kontrolnych), wynosił niemal godzinę, co mogło mieć zasadniczy wpływ stwierdzone przekroczenia poziomu dopuszczalnego hałasu w środowisku.

Skarżąca zarzuciła, że w protokole kontroli nr [...] nie wyjaśniono w jaki sposób w toku dokonywania pomiarów hałasu zmierzono wartość tła akustycznego. Protokół pomiarów hałasu nie zawiera przybliżenia, co stanowiło źródło tła akustycznego, wskazuje bowiem jedynie godzinę pomiarów tła akustycznego. Błędne przyjęcie pomiaru tła akustycznego, doprowadziło do błędnych wyników w punktach pomiarowych.

Skarżąca wyraziła stanowisko, że tylko poprawnie przeprowadzona ocena wpływu zakładu na klimat akustyczny wokół instalacji, pozwala na rzetelne określenie istnienia lub zaprzeczenia istnieniu ewentualnych przekroczeń emisji poziomu dopuszczalnego hałasu, a za taki nie można uznać wyników pomiarów przeprowadzonych w dniu [...] września 2019 r.

Nadto zdaniem Skarżącej, decyzja nie powinna być wydana, nie tylko bez uprzedniego zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania w sprawie zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., ale również bez zawiadomienia o zakończeniu postępowania i umożliwieniu wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, tymczasem organ I instancji nie zawiadomił Skarżącej o zakończeniu postępowania i nie poinformował, że ma możliwość wypowiedzenia się. Jedynym dowodem w sprawie, któremu organ dał wiarę i który był jedną podstawą po poczynienia ustaleń faktycznych, był wynik pomiarów przeprowadzonych w dniu [...] września 2019 r., zawartych w sprawozdaniu z badań [...] oraz protokołu z pomiarów nr [...], których Skarżąca, z uwagi na brak wymaganego prawem procesowym (art. 10 K.p.a.) zawiadomienia nie mogła zakwestionować. Została w ten sposób pozbawiona również możliwości złożenia wniosku o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przedłożenie własnych badań.

W odpowiedzi na skargę z dnia 10 lutego 2021 r. organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi wskazał, iż Spółka powołuje się na nieprawidłowy dzień wykonania pomiarów hałasu, przywołuje nieprawidłowy numer sprawozdania z pomiarów i podaje nieprawidłową wielkość przekroczenia poziomu hałasu.

Organ wyjaśnił, iż realizując art. 15 K.p.a., ponownie przeanalizował i ocenił materiał dowodowy. [...], nie mogło wyznaczyć wartości wskaźnika w punkcie pomiarowym nr 3 metodą obliczeniową, wskazaną w części F metodyki referencyjnej, zawartej w załączniku nr 7 do ww. rozporządzenia z dnia 30 października 2014 r., gdyż laboratorium to posiada akredytację udzieloną przez [...] na wykonywanie pomiarów hałasu pochodzącego od instalacji, urządzeń i zakładów przemysłowych, zgodnie z powyższą metodyką referencyjną, ale z wyłączeniem części F, dotyczącej obliczeniowych metod oceny hałasu emitowanego do środowiska. Jednakże fakt, że w punkcie pomiarowym nr 3 nie wyznaczono poziomu emisji hałasu za pomocą metod obliczeniowych, nie dyskredytuje wyników pomiarów, przeprowadzonych w punkcie nr 1, 2 i nr 4.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. GIOŚ przyznał, że [...] WIOŚ nie skierował do Spółki odrębnego zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem decyzji, jednak uchybienie to nie wywiera wpływu na rozstrzygnięcie. Okoliczności sprawy wskazują, że uczynienie zadość dyspozycji art. 10 § 1 K.p.a. nie mogło doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, którego istotą było ustalenie wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy, które zostało bezspornie udowodnione pomiarami hałasu przeprowadzonymi w dniu [...] września 2019 r. w porze nocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie zauważyć należy, że rozpoznanie tej sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374, ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem rozpoznanie sprawy stało się konieczne z uwagi na datę wpływu skargi do sądu i dotychczasowy okres oczekiwania stron na zakończenie postępowania sądowego.

Podstawę prawną kontrolowanej przez Sąd sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska stanowiły przepisy art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1 i 5, art. 315 powoływanej wcześniej ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. dalej "Poś". Przy czym pomiary dokonywane były z zastosowaniem metodyki referencyjnej pomiarów okresowych hałasu w środowisku, określonej w Załączniku Nr 7 do powoływanego wyżej rozporządzenia pomiarowego, tj. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542).

W pierwszej kolejności, przechodząc do oceny przepisów postępowania, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że organy obu instancji dokonały niewadliwej analizy materiału dowodowego, który w ocenie Sądu, jest prawidłowo zebrany i kompletny, a wnioski jakie z niego zostały wysnute były logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności. Materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a. Organy orzekające w w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a także oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego udowodnienie okoliczności związanej z określeniem dla Skarżącej nowego wymiaru kary biegnącej.

Odnośnie do wyartykułowanego przez organ stanowiska merytorycznego Sąd stwierdza, że jest ono zgodne z oceną Sądu, a zaprezentowane w skardze zarzuty nie są trafne.

W pierwszym etapie, po stwierdzeniu naruszenia, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje, zgodnie z art. 300 ust. 1 P.o.ś., decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej. Zgodnie z art. 300 ust. 4 P.o.ś. w decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się: 1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny; 2) wymiar kary biegnącej; 3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia.

W drugim etapie, zgodnie z treścią art. 302 ust. 1 P.o.ś., wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary: 1) za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia – po stwierdzeniu z urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało, albo 2) za okres do dnia 31 grudnia każdego roku – jeżeli do tego dnia przekroczenie lub naruszenie nie zostało usunięte.

Z przepisu art. 300 Poś wynika zatem, że warunkiem wydania decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej jest uprzednie stwierdzenie na podstawie kontroli przekroczenia norm, a to miało miejsce w niniejszej sprawie, czego skutecznie Skarżąca nie zakwestionowała, zarówno biorąc pod uwagę przepisy procesowe, jak i materialne.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że dla [...] wydał decyzję z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] (zmienioną następującymi decyzjami: z dnia [...] października 2014 r. z dnia [...] maja 2015 r. oraz z dnia [...] stycznia 2017 r.) o dopuszczalnym poziomie hałasu w wysokości:

—LAeq D (równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200) - 55 dB,

— LAeqN (równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600) - 45 dB.

Akta administracyjne sprawy dają niesporną podstawę do twierdzenia, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, które było podstawą do ustalenia przedmiotowego wymiaru kary biegnącej, zostało stwierdzone na podstawie pomiarów hałasu, przeprowadzonych przez [...] (posiadające [...], wydany przez Polskie Centrum Akredytacji) w dniu [...] września 2019 r. w porze nocy, w ramach kontroli [...], trwającej od dnia [...] sierpnia 2019 r. do dnia [...] września 2019 r., zakończonej protokołem kontroli nr [...] (teczka 1/1 akt administracyjnych sprawy).

Sprawozdanie z badań nr [...], zwane dalej "sprawozdaniem z badań" wskazuje, iż pomiary hałasu przeprowadzono w czterech punktach pomiarowych, których lokalizacja została wyznaczona w decyzji Prezydenta Miasta [...]. Stwierdzony poziom hałasu wyrażony wskaźnikiem LAeqN, w punkcie pomiarowym nr 1 wynosił 44.9 dB i nie przekraczał dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Prezydenta Miasta [...]. W punkcie pomiarowym nr 2, stwierdzony poziom hałasu wyrażony wskaźnikiem LAeqN, wynosił 45,8 dB i przekraczał dopuszczalny poziomu hałasu określony decyzją Prezydenta Miasta [...], o 0,8 dB. W punkcie pomiarowym nr 4 stwierdzony poziom hałasu wyrażony wskaźnikiem LAeqN, wynosił 50,3 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu o 5,3 dB. Jak wynika z powyższego sprawozdania z badań, w punkcie pomiarowym nr 3 nie było możliwe wyznaczenie poziomu hałasu emitowanego do środowiska metodą pomiarów bezpośrednich, gdyż różnica pomiędzy średnim poziomem emisji dźwięku (podczas pracy Zakładów [...]), a średnim poziomem tła akustycznego była mniejsza niż 3 dB.

Biorąc pod uwagę wielkość stwierdzonego przekroczenia w punkcie pomiarowym nr 2 oraz nr 4 i kierując się zasadą wyrażoną w art. 315 ust. 1 ustawy Poś, zgodnie z którym przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wskaźnikiem LAcq d lub LAeq n przyjmuje się przekroczenie w punkcie pomiarowym, w którym ma ono wartość najwyższą dla pory dnia lub pory nocy, organ prawidłowo przyjął do ustalenia wymiaru kary biegnącej, wielkość przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu wynoszącą 5.3 dB. Analiza rozstrzygnięcia przedmiotowej decyzji wykazała, iż zawiera ono wszystkie elementy wymienione w art. 300 ust. 4 pkt 1, 2 i 3 ustawy Poś, zgodnie z którym, w decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się:

1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny (odniesieniu do hałasu jest to przekroczenie w skali doby),

2) wymiar kary biegnącej,

3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia (w odniesieniu do pomiarów hałasu, będzie to dzień, w którym zakończono wykonanie pomiarów hałasu).

W uzasadnieniu tego stanowiska organ wskazał, że po pierwsze stwierdzony w punkcie pomiarowym nr 2 poziom hałasu wynosił 45,8 dB i przekroczył dopuszczalny poziom hałasu ustalony ww. decyzją Prezydenta Miasta [...] o 0,8 dB, a w punkcie pomiarowym nr 4 stwierdzony poziom hałasu wynosił 50,3 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu ustalony ww. decyzją o 5,3 dB.

W decyzji organu I instancji zawarto wszystkie elementy decyzji określającej wymiar kary biegnącej, o których mowa w art. 300 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. wielkość stwierdzonego w skali doby przekroczenia, wymiar kary biegnącej oraz termin, od którego będzie naliczana kara.

Należy też odnotować, że z tego samego powodu Spółka nie może skutecznie wywodzić o naruszeniu prawa procesowego. Brak jest bowiem podstaw do skutecznego wywodzenia, że doszło do naruszeń istotnie wpływających na wynik sprawy (a to jest niezbędnym warunkiem uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a.) w sytuacji, kiedy twierdzenie to nie wynika z ustaleń faktycznych przedstawionych przez Spółkę bądź nie wynika z zakwestionowania ustaleń dokonanych przez organ (w postaci analizy, badań czy opinii biegłego), przy jednoczesnej wiarygodności dowodów uznanych przez organy. Twierdzenia Spółki należy zatem uznać za polemikę z ustaleniami organu, bez udokumentowania argumentacji np. własnymi pomiarami jako przeciwdowodem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2017 r., IV SA/Wa 1376/17, CBOSA).

Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 210-211).

Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. J.P. Tarno, op. cit., s. 211 oraz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 305).

Skarżąca nie przedstawiła dowodów, które mogłyby doprowadzić do odmiennych wyników pomiarów hałasu w środowisku, niż dokonane przez organ, bądź uzasadniałyby wadliwość zastosowanej metodologii. Uprawnione jest zatem stanowisko, iż zarzuty Skarżącej w tym zakresie są twierdzeniami niepopartymi stosownym materiałem dowodowym. Spółka nie przedstawiła sporządzonym na swoje zlecenie wyników pomiarów, badań czy analiz, ani raportu, wskazujących że emitor hałasu w środowisku, oddziałuje na niego w sposób inny niż ponadnormatywny (biorąc pod uwagę wielkość hałasu ustalone w powołanej wyżej decyzji Prezydenta miasta [...]).

Przypomnieć również należy, że konieczną przesłanką do uznania, że zarzut procesowy prowadzi do uchylenia decyzji przez Sąd jest związek uchybienia z błędnym aktem (art. 145 P.p.s.a.), będącym przedmiotem zaskarżenia. Skarżąca takiego istotnego wpływu na wynik sprawy przekonująco nie wyprowadziła w treści skargi i pisma procesowego z dnia 15 października 2020 r.

Deklarowane przez nią nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych nie zostały poparte żadnymi kontropracowaniami.

Twierdzenie to również należy przyjąć za istotne na etapie rozpoznawania wniesionej skargi, gdyż podnoszone zarzuty w niej podniesione nie mają oparcia w ustalonym prawidłowo stanie faktycznym sprawy, a te ustalenia w żaden sposób nie zostały podważone odpowiednimi zarzutami skargi, dotyczącymi naruszenia prawa procesowego, czy dołączonymi dokumentami, objętymi wnioskiem o przeprowadzenie przez Sąd dodatkowego dowodu z dokumentu.

W przedmiotowej sprawie słuszności nie można przypisać również argumentom odnoszącym się do sposobu wykonywania pomiarów. Spółka przedstawiła te argumenty w toku postępowania odwoławczego, a organ w logiczny i zgodny z prawem sposób odniósł się do nich. Słusznie w tym zakresie organ wywodził, że fakt, że w punkcie pomiarowym nr 3 nie wyznaczono poziomu emisji hałasu za pomocą metod obliczeniowych, przedstawionych w części F metodyki referencyjnej, zawartej w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2019 r. poz. 2286, z późn. zm.) nie dyskredytuje wyników pomiarów przeprowadzonych w punkcie nr 1, 2 i nr 4.

Organ zasadnie również nie zgodził się z opinią Spółki, że metoda obliczeniowa jest najbardziej wiarygodna. Wskazał, iż zgodnie z treścią, zawartą w części A powyższej metodyki referencyjnej, pierwszeństwo przy wyznaczaniu poziomu hałasu ma metoda pomiarowa. Natomiast metoda obliczeniowa znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy w danych warunkach nie można uzyskać wyniku za pomocą pomiarów bezpośrednich.

Ze sprawozdania z badań, w punkcie pomiarowym nr 3 wynika, że nie było możliwe wyznaczenie poziomu hałasu emitowanego do środowiska metodą pomiarów bezpośrednich, gdyż różnica pomiędzy średnim poziomem emisji dźwięku (podczas pracy [...]), a średnim poziomem tła akustycznego była mniejsza niż 3 dB. Ustosunkowując się do zarzutu Spółki, że z protokołu kontroli nr [...] nie wynika z jaką prędkością wiał wiatr przy wykonywaniu pomiarów hałasu, organ wskazał, iż wyniki pomiarów parametrów meteorologicznych zamieszcza się w protokole z pomiarów - zgodnie z częścią G.I. pkt 11 metodyki referencyjnej, oraz w sprawozdaniu z pomiarów - zgodnie z częścią G.II. pkt 1 ppkt 1 metodyki referencyjnej. Spółka nie zarzuciła jakie w szczególności parametry meteorologiczne, zawarte w tych dokumentach wykazują, iż nie spełniają one wymagania metodyki referencyjnej.

Odnosząc się do zarzutu, iż organ nie wyjaśnił co stanowi źródło tła akustycznego i w jaki sposób zmierzono poziom tła akustycznego słusznie organ stwierdził, iż definicja tła akustycznego zawarta jest w metodyce referencyjnej i nie ma potrzeby jej powtarzania w uzasadnieniu decyzji.

Pomiar poziomu tła akustycznego przeprowadza się w sposób gwarantujący wyeliminowanie źródła hałasu będącego przedmiotem oceny, a mianowicie:

a) w tych samych punktach pomiarowych, w których przeprowadza się pomiar hałasu emitowanego przez badane źródło, lecz po wyłączeniu źródła hałasu będącego przedmiotem oceny lub w przerwach pracy badanych źródeł,

b) w sytuacji kiedy nie jest możliwe wyłączenie źródła hałasu dopuszcza się przeprowadzenie pomiaru poziomu tła akustycznego w innym miejscu, lecz porównywalnym do tego, w którym był usytuowany punkt pomiarowy hałasu emitowanego przez badane źródło, przykładowo w cieniu akustycznym najbliższego obiektu budowlanego lub przegrody terenowej.

Pomiary poziomu tła akustycznego przeprowadza się w tym samym dniu, o tej samej porze doby i w podobnych warunkach meteorologicznych, w jakich wykonuje się pomiary poziomu emisji hałasu ze źródła.

Skarżąca zarzuca, że okres pomiędzy pomiarem tła akustycznego a pomiarem hałasu a pomiarem hałasu pochodzącego z zakładu wynosił ponad godzinę, co mogło mieć zasadniczy wpływ na przyjęte wyniki. Sąd podaje, że załącznik wymaga aby pomiar tła i pomiar hałasu odbywały się w tym samym dniu, o tej samej porze doby i w podobnych warunkach meteorologicznych. Przez tę samą porę dnia należy rozumieć porę dzienną i porę nocną. Wszystkie wymagane załącznikiem wymogi zostały więc zachowane. Skarżąca nie podaje zresztą, do jakich uchybień pomiarowych doszło, zarzut formułuje wyłącznie poprzez sugestie.

Podnoszony w skardze zarzut, który w istocie sprowadza się do wniosku, że ustalenia poziomu hałasu powinno się dokonać metodą obliczeniową z uwagi na fakt, że różnica pomiędzy tłem akustycznym a pomiarem dla punktu kontrolnego nr 3 nie przekraczała 3 dB również jest chybiony. Sąd zawraca uwagę, że przejście na metodę obliczeniową zgodnie z częścią E.II. pkt 2 ppkt 5 załącznika dotyczy sytuacji, gdy wartość średniego pomiaru dźwięku ze wszystkich punktów pomiarowych nie przekracza w stosunku do tła akustycznego wartości 3 dB. W analizowanej sytuacji, wartość podprogowa dotyczyła wyłącznie jednego punktu pomiarowego – pkt. 3, który nie stanowił źródła ustaleń co do przekroczenia norm hałasowych; w tej materii miarodajne we wszystkich badaniach były punkty pomiarowe nr 2 i 4, pkt 3 nie był brany pod uwagę (tak również WSA w Rzeszowie w prawomocnym wyroku z dnia 4 marca 2020 r., II SA/Rz 1426/19, CBOSA).

Natomiast sposób wykonania pomiaru poziomu tła akustycznego został przedstawiony w sprawozdaniu z badań. Wynika z niego, że pomiar poziomu tła akustycznego wykonano w punkcie pomiarowym nr 5, na wysokości 4 m nad poziomem terenu, w cieniu akustycznym budynku mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. [...]. Taki sposób wykonania pomiarów tła akustycznego dopuszcza metodyka referencyjna, zgodnie z którą w sytuacji kiedy nie jest możliwe wyłączenie źródeł hałasu dopuszcza się przeprowadzenie pomiaru poziomu tła akustycznego w innym miejscu, lecz porównywalnym do tego, w którym był usytuowany punkt pomiarowy hałasu emitowanego przez badane źródło, przykładowo w cieniu akustycznym najbliższego obiektu budowlanego lub przegrody terenowej. Z akt sprawy wynika, że [...] pracują w sposób ciągły na 3 zmiany, zarówno w dzień, jak i w nocy.

W sytuacji, gdy pomiar tła akustycznego wykonywany jest w cieniu akustycznym najbliższego obiektu budowlanego lub przegrody terenowej, metodyka referencyjna nie wskazuje, aby pomiar tła akustycznego wykonywany był odrębnie dla każdego punktu pomiarowego, w którym wykonano pomiar poziomu hałasu ze źródeł hałasu, w związku z czym zarzut Skarżącej w tym zakresie należy uznać za bezzasadny.

Nie budzi również wątpliwości, że metodyka referencyjna stanowi, że pomiary poziomu tła akustycznego przeprowadza się w tym samym dniu, o tej samej porze doby i w podobnych warunkach meteorologicznych, w jakich wykonuje się pomiary poziomu emisji hałasu ze źródła. Z powyższego GIOŚ wnioskował, że warunki w jakich wykonane zostały pomiary tła akustycznego nie naruszają zasad metodyki.

Ponadto z przedstawionych w uzasadnieniu decyzji obliczeń wymiaru kary biegnącej wynika, iż organ prawidłowo zastosował jednostkową stawkę kary, wynikającą z obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia [...] października 2018 r. Przedmiotowe pomiary zostały zakończone w dniu [...] września 2019 r. o godz. 22, zatem termin naliczania kary (od dnia [...] września 2019 r.) został ustalony prawidłowo.

Ponadto słusznie organ wywodził, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] października 2019 r. Spółka została pouczona o możliwości składania uwag do zebranego materiału dowodowego, tj. protokołu kontroli [...] wraz z załącznikami (jednym z nich było sprawozdanie z badań nr [...]) oraz zgłaszania wniosków. Na etapie postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy, Spółka została zawiadomiona o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz zgłoszenia uwag i wniosków, ale nie skorzystała z przysługujących jej praw.

Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., ponieważ nie sposób wykazać ani braku rzeczywistej możliwości obrony procesowej Spółki, ani wpływu owego braku zawiadomienia na wynik sprawy.

Z urzędu Sąd nie dostrzegł naruszeń prawa. W szczególności brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja, podobnie jak decyzja ją poprzedzająca została skonstruowana w sposób uchybiający art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a.

Wobec uznania, ze nie ziściły się pozytywne przesłanki wymienione w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.