Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 936/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2009 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu decyzją z dnia [...], nr [...], określił L. i W. W. wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości 707.729,60 zł.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ podatkowy wskazał, że stan faktyczny w sprawie został ustalony w oparciu o przeprowadzone postępowanie kontrolne w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych obojga podatników za 2000 r. oraz postępowania kontrolnego prowadzonego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2000 r., szeregu przedsiębiorstw: "A" spółki jawnej J. J., W. W. w Ś., B s.c., C s.c. T. J., W. W. oraz D W. W..

Organ wskazał, że małżonkowie L. i W. W. złożyli w dniu [...] zeznanie o wysokości dochodu w roku podatkowym 2000, (z korektą w dniu [...] 2002 r.), wykazując w nim następujące dochody W. W.:

- z wynagrodzenia ze stosunku pracy w kwocie 5.597,88 zł;

- z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 19.582,67 zł;

- z działalności wykonywanej osobiście w kwocie 1.706 zł

- z innych źródeł w kwocie 1.789.689,83 zł.

L. W. wykazała natomiast dochód z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w kwocie 59.672,63 zł.

Powyższą deklarację podatkową organ uznał za nierzetelną, wskazując, że w wyniku kontroli spółki jawnej A J. J., W. W., ustalił, że spółka ta zaniżyła swój dochód o 158.428,06 zł. Opierając się na powyższych ustaleniach, organ podatkowy przyjął, że w okresie do [...] dochód kontrolowanej L. W. ze spółki wyniósł 76.775,06 zł, natomiast obojga małżonków (po tym jak W. W. został wspólnikiem spółki) w okresie od [...] do [...] po [...] zł na osobę.

Dalej organ podatkowy odniósł się do dochodów W. W., uzyskanych z pozostałych źródeł. Jak podał organ w wyniku przeprowadzonej kontroli w D W. W., stwierdzono zaniżenie przez niego dochodu o kwotę 1.080 zł. Jednakże organ uznał księgę przychodów i rozchodów kontrolowanej jednostki uznano za rzetelną.

Co do pozostałych kontrolowanych podmiotów organ podatkowy wskazał, że ich rozliczenia nie wzbudziły wątpliwości, podobnie jak zadeklarowane przez W. W. dochody z tytułu wynagrodzenia za stosunek pracy, działalności prowadzonej osobiście oraz z innych źródeł - sprzedaży udziałów w spółce E sp. z o.o.

Za prawidłowe uznał organ odliczenia od podatku dokonane przez L. i W. W. z tytułu składek na powszechne ubezpieczenie zdrowotne.

Organ podatkowy dokonał następnie szczegółowej analizy odliczeń od podatku dochodowego dokonanych przez obojga podatników. W pierwszej kolejności nie budzi wątpliwości w ocenie organu odliczenie kwoty 89.244,16 zł z tytułu wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w budynku w Ś. przy ul. [...].

Organ zakwestionował natomiast wydatki podatników w kwocie 291.141,26 zł poniesione na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w Ś. przy ul. [...], z przeznaczeniem pod wynajem. Wskazano, iż faktury dotyczące wykonania projektu tego budynku zostały wystawione przez spółkę F z siedzibą w B. (pod C.). W celu ustalenia przebiegu wskazanej wyżej operacji, organ przesłuchał podatnika W. W., który wyjaśnił, że w 2000 r. zawarł z przedmiotową spółką umowę o kompleksową realizację inwestycji w Ś. Kontrolowany nie pamiętał jednak wyglądu ani tożsamości osoby reprezentującej spółkę, a wszelkie kontakty między nim a spółką miały miejsce w Ś. bądź za pośrednictwem podanego mu numeru telefonu komórkowego. Jak wskazał organ podatkowy podatnik wyjaśnił ponadto, że nigdy nie ogłaszał, że poszukuje firmy do realizacji planowanej przez siebie inwestycji a spółka F nie przedstawiała mu wcześniej żadnych ofert. W ramach umowy, której egzemplarza podatnicy nie posiadali, przedmiotowa spółka miała skorzystać z usług zespołu autorskiego G s.c., przy sporządzaniu projektu samego budynku. Projekt przygotowany przez to studio, stanowiący podstawę wydania późniejszego pozwolenia na budowę przez starostwo powiatowe, skarżący otrzymał od przedstawiciela spółki F bez pokwitowania.

Według wyjaśnień kontrolowanego podatnika, wystawione faktury dotyczyły jedynie realizacji wskazanego projektu budowlanego.

Czynności podjęte przez organ celem skontaktowania się z firmą F sp. z o.o. nie przyniosły rezultatu, z uwagi na to, że pisma kierowane do tej firmy były zwracane z adnotacją: "adresat nie istnieje już pod wskazanym adresem". Jednocześnie z pism Naczelnika Urzędu Skarbowego w Dz. z dnia [...] wynikało, że urząd ten nie był już w 2000 r. właściwy miejscowo dla spółki w związku ze zmianą jej siedziby, natomiast pismem z dnia 23 [...] 2005r. Urząd Skarbowy w Cz. podał, że firma F nie figurowała w tamtejszej ewidencji podatników.

Organ wskazał następnie, że w piśmie z dnia [...] 2005 r. architekci ze spółki G oświadczyli, że nie współpracowali ze spółką F a rozmowy prowadzone z W. W. ostatecznie zakończyły się fiaskiem z uwagi na to, że podatnik nie wyraził zgody na zapłatę proponowanego przez nich wynagrodzenia. Nie podpisano w związku z tym żadnej umowy, nie doszło także do wzajemnych rozliczeń (kwota proponowanego wynagrodzenia spółki to 60.000 zł). Posiadany przez W. W. projekt budynku był jedynie propozycją, jego twórcy nie przekazali mu prawa do jego wykorzystania.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej podniósł, że w oparciu o powyższe ustalenia należało uznać, że spółka F nie dokonała żadnych czynności związanych z inwestycją podatników w Ś. a wystawione przez nią faktury nie odzwierciedlają faktycznego przebiegu operacji gospodarczych w sprawie. Organ zakwestionował także fakt dokonania zapłaty tej spółce kwoty czterokrotnie przewyższającej proponowane przez G s.c. wynagrodzenie za wykonanie projektu budynku, a tym samym podatnicy zawyżyli wysokość odliczenia o kwotę 289.285,74 zł.

Ustalając powyższy stan faktyczny sprawy organ stwierdził, że oboje podatnicy naruszyli przepis art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W odwołaniu z dnia [...]. W. W. podniósł zarzut braku odpowiedzi Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej na jego zastrzeżenia do protokołu kontroli z dnia [...] Wskazał ponadto, że posiada wszystkie dowody poniesienia wydatków związanych z projektem budynku wielorodzinnego w Ś., w związku z czym wniósł o ponowne rozpatrzenie jego pisma zawierającego przedmiotowe zastrzeżenia oraz skorygowanie ustaleń protokołu kontrolnego.

Podatnik zarzucił, że fakt niedopełnienia przez spółkę F obowiązków podatkowych nie powinien rzutować na jego pozycję w postępowaniu podatkowym. Wskazał również, że zarzut zapłaty tej firmie kwoty wynagrodzenia za projekt budynku, znacznie przekraczającej tą proponowaną przez projektanta budynku, narusza jego prawo do wyboru wykonawcy zlecenia. Nie kwestionował, że wykonawcą projektu była firma G, ale tłumaczył, że negatywne doświadczenia z realizacją prac budowlanych skłoniły go do zlecenia całości działań jednej firmie, łącznie z możliwością korzystania z usług podwykonawców. Podniósł także, że nie można uznać jego działań za nie mających wymiaru rzeczywistego, skoro był w posiadaniu projektu i odpowiedniego pozwolenia na budowę.

Dyrektor Izby Skarbowej przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, w ramach którego przesłuchał w charakterze świadków architektów J. G. i T. Ch., na okoliczność wykonania na rzecz podatnika projektu budynku mieszkalnego.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. decyzją z dnia [..] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podatnik nie dostarczył żadnych dowodów potwierdzających dokonanie transakcji z F sp. z o.o. Podczas przesłuchiwania świadków ani strona, ani jej pełnomocnik nie negowali otrzymania projektu od G s.c., co stanowiło pośredni dowód na to, że w transakcji nie uczestniczył żaden inny podmiot. Fikcyjność faktury potwierdzała, zdaniem organu, także różnica pomiędzy ceną projektu podaną przez G s.c. a ceną wynikającą ze spornej faktury.

Organ odwoławczy podniósł także, że z dostarczonego przez podatnika dziennika budowy wynikało, że pierwsze prace dotyczące budowy budynku zostały wykonane dopiero [...]. Zdaniem organu dowodziło to, że także okazana przez podatników faktura z dnia [...] na kwotę 2.033,- zł, dokumentująca zakup usługi w postaci wykopów sondażowych pod budynek, nie odzwierciedlała faktycznych wydarzeń i nie mogła stanowić podstawy odliczenia.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt I SA / Wr 882 / 06, uchylił to rozstrzygnięcie, wskazując, że prawo do skorzystania przez skarżących z możliwości pomniejszenia dochodu na podstawie faktury wystawionej przez F sp. z o.o. za wykonanie projektu budowlanego zależy od tego, czy faktury te odzwierciedlały faktyczne zdarzenie gospodarcze. W ocenie Sądu organy obu instancji nie ustaliły szeregu istotnych dla sprawy okoliczności, takich jak kwestia faktycznego przekazania projektu budowlanego przez jego twórców spółce F oraz uiszczenia przez podatników objętej kwestionowanymi fakturami kwoty. Sąd uznał, że koniecznym jest uzupełnienie w tym zakresie materiału dowodowego poprzez ustalenie istnienia spółki F oraz tego, czy istniała ona w 2000 r. W razie potwierdzenia tych okoliczności Sąd uznał za konieczne przeprowadzenie czynności dowodowych z udziałem osób reprezentujących tą spółkę. W zależności od poczynionych ustaleń, organ powinien następnie rozważyć przesłuchanie autorów projektu budowlanego budynku przy ul. [...] w Ś..

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli organ I instancji prawidłowo dokonał ustaleń oraz korekty kosztów i dochodów obojga podatników, w zakresie prowadzonej przez nich pozarolniczej działalności gospodarczej, stosunku pracy, działalności wykonywanej osobiście oraz innych źródeł. Ustaleń tych podatnicy nie kwestionowali w toku trwającego postępowania.

Dalej organ II instancji podał, że zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, organ ten przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, badając dokumenty rejestrowe spółki F oraz przeprowadzając przesłuchanie reprezentującego ją J. K. Organ przesłuchał także ponownie właścicieli spółki G s.c. oraz pracujących w niej architektów - autorów projektu budynku wielorodzinnego w Ś. przy ul. [...].

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zasadnie nie dał wiary wyjaśnieniom W. W. dotyczących zapłaty spółce F kwoty 316.956,00 zł, w sytuacji, gdy sam projekt został wyceniony przez firmę G na kwotę 60.000 zł. Organ II instancji podkreślił, że podatnik dwukrotnie deklarował dostarczenie innych dokumentów potwierdzających dokonanie przez niego transakcji ze spółką F, jednakże ostatecznie ich nie przedstawił. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zarówno argumenty podatnika, jak i zgromadzone dokumenty, nie potwierdziły, aby firma F była podmiotem, który wykonał ujęte w fakturach prace, co oznacza, że oboje podatnicy nie mieli podstaw do naliczenia przedmiotowej ulgi podatkowej w 2000 r.

Organ podatkowy podniósł także, że działki budowlane, na których miał powstać przedmiotowy budynek wielorodzinny, stały się w dniu [...] wyłączną własnością L. W., w wyniku zawarcia przez nią umowy o podziale majątku dorobkowego, a następnie sprzedane innemu podmiotowi. Tym samym zarzuty podatnika, że budowa została wstrzymana z oczekiwaniem na korzystniejsze warunki ekonomiczne, zdaniem organu są chybione.

W skardze z dnia [...] oboje skarżący: L. i W. W. wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. oraz Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., wstrzymanie ich wykonania oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

Podatnicy podnieśli zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego termin w ich ocenie upłynął w dniu 31 grudnia 2006 r. Powołując się na brzmienie przepisu 70 § 6 pkt 2 i § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej wskazali, iż w okresie od [...]. do [...] bieg tego terminu był zawieszony, jednakże brakujący okres siedmiu miesięcy do upływu pięciu pełnych lat, wymaganych dla przedawnienia zobowiązania podatkowego, liczonego od dnia [...], został dopełniony poprzez upływ kolejnego okresu pomiędzy dniem [...] a [...].

Skarżący zarzucili ponadto, że organy podatkowe obu instancji błędnie nie zaliczyły na poczet prawa do odliczenia, wydatków poniesionych przez podatników na projekt techniczny budynku wielorodzinnego w łącznej kwocie 289.285,74 zł. Organy zakwestionowały faktury wystawione przez spółkę F, pomimo tego, że projekt został wykonany i na jego podstawie wydano pozwolenie na budowę. Oboje wskazali, że wydatek ten powinien być objęty prawem do odliczenia, pomimo pewnej wadliwości czynności prawnej znajdującej się u jego podstaw.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podniesiony przez skarżących zarzut przedawnienia nie jest trafny z uwagi na fakt ustanowienia hipoteki przymusowej na nieruchomości podatników na kwotę 133.068 zł, gdyż zgodnie z art. 70 § 8 ordynacji podatkowej, przedawnieniu nie ulegają zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką.

Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia wydatków związanych z zakupem przez skarżącego projektu budynku mieszkalno-usługowego, organ wskazał, że podatnicy nie nabyli prawa do ulgi w tym zakresie, ponieważ rozpoczęli budowę przedmiotowego budynku dopiero w 2002 r., zaś warunkiem do skorzystania z tej ulgi było poniesienie wydatków na budowę własnego lub stanowiącego współwłasność budynku mieszkalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwie interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w W. nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do podstawowego zarzutu sformułowanego w skardze, a mianowicie przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od osób fizycznych za 2000 r. W tym miejscu należy przypomnieć, iż podstawowe założenie instytucji przedawnienia, normowanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, sprowadza się do tego, iż na skutek upływu pięciu lat, liczonych od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, a tym samym, ponieważ po upływie okresu przedawnienia zobowiązanie to przestaje istnieć, organy podatkowe nie mogą skutecznie dochodzić jego wykonania, ani też orzekać w sprawie wysokości tegoż zobowiązania. Powyższa zasada doznaje ograniczeń wyłącznie w przypadkach enumeratywnie wskazanych w przepisach art. 70 § 2- 8 Ordynacji podatkowej, przy czym mamy tu do czynienia z sytuacjami powodującymi wyłączenie przedawnienia (art. 70 § 8), zawieszenie biegu terminu przedawnienia (art. 70 § 2, 6 i 7) i przerwę biegu terminu przedawnienia (art. 70 § 3-5). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż zastosowanie miał przepis art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej stanowiący, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Z dołączonego do akt postępowania administracyjnego (tom IV, k. 45) zawiadomienia Sądu Rejonowego w Ś. V Wydziału Ksiąg Wieczystych wynika, iż w dniu [...] w księdze wieczystej nr [...], na podstawie wniosku złożonego w dniu [...], wpisano hipotekę przymusową zwykłą w kwocie 133.068,00 zł z ustawowymi odsetkami, objętą tytułem wykonawczym [...], wydanym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...]. Zważywszy, iż w myśl art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361 ze zm.) wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu, to przyjąć należało, że zobowiązanie podatkowe względem skarżących z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. skutecznie zabezpieczono hipoteką przed upływem terminu przedawnienia tego zobowiązania, a tym samym, iż przedmiotowe zobowiązanie nie uległo przedawnieniu, jednakże może być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki.

W dalszej części rozważań odnieść się należy do dyspozycji zawartych w art. 153 ppsa, które stanowią, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Dokonana w niniejszej sprawie ocena prawna i wskazania zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...]., przesądzają o kierunku i treści rozstrzygnięcia skargi podatników na decyzje organów podatkowych w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. Tylko gwoli przypomnienia wskazać trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając po raz pierwszy skargę podatników na decyzję w przedmiocie zobowiązania podatkowego za 2000 r., podniósł po pierwsze, iż organy podatkowe nie podjęły wszelkich niezbędnych działań zmierzających do potwierdzenia (lub zaprzeczenia) stanowiska podatników o nabyciu przez nich od spółki F projektu, którego inna firma była podwykonawcą, po drugie, że ograniczony materiał dowodowy nie dawał należytych podstaw do sformułowania kategorycznego twierdzenia o fikcyjności faktur wystawionych na rzecz podatnika przez F sp. z o.o., a po trzecie, iż organy podatkowe były zobligowane dołożyć wszelkich starań celem ustalenia, czy w dacie wystawienia spornej faktury spółka ta w ogóle jeszcze istniała, a jeśli tak - ustalić jej lokalizację, przedstawicieli i zbadać jej transakcje ze skarżącym. Reasumując Sąd uznał, że w niniejszej sprawie koniecznym było uzupełnienie postępowania wyjaśniającego poprzez ustalenie w oparciu o dane z Krajowego Rejestru Sądowego czy istnieje nadal spółka F, czy istniała w 2000 r., tj. w momencie wystawienia spornych faktur, a jeżeli tak - przeprowadzenie czynności dowodowych z udziałem osób spółkę te reprezentujących. Sąd ten wskazał, że organ powinien w takim wypadku podjąć próbę ustalenia, kim jest K K, którego podpis widnieje na zakwestionowanych fakturach, oraz dążyć do przesłuchania go w charakterze świadka, a nadto, iż w zależności od ustaleń poczynionych w stosunku do spółki F organ powinien także rozważyć możliwość przesłuchania w charakterze świadka B. W. oraz J. W. - na okoliczność przekazania firmie F spornego projektu budowlanego.

Zdaniem orzekającego Sądu z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy zastosował się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Sądu z dnia 6 lutego 2007 r., gdyż uzupełnił postępowanie dowodowe analizując dokumenty rejestrowe F sp. z o.o. oraz przesłuchując jedynego udziałowca i prezesa tejże spółki J. K., który zeznał, iż w 2000 r. przebywał w areszcie śledczym, spółka po nabyciu przez niego udziałów pod koniec lat 90- ych XX wieku nie podjęła faktycznej działalności, nie zatrudniał żadnych pracowników, ani też nie wystawiał żadnych faktur. Przesłuchiwany zeznał także, iż nie zna W. W., K. K., ani też wspólników i pracowników G s.c., nie współpracował z nimi, ani też nie zlecał im żadnych prac. Organ podatkowy przesłuchał także ponownie właścicieli spółki G s.c.- J. G. i T. Ch. oraz pracujących w niej architektów i inżynierów: B. W., A. K., B. B. i J. W. - autorów projektu budynku wielorodzinnego w Ś. przy ul. [...].

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy zasadnym jest przyjęcie stanowiska organu, iż F sp. z o.o. nie była podmiotem, który wykonał prace projektowe ujęte w zakwestionowanych fakturach, zaś rozpoczęcie prac budowlanych odnośnie obiektu budowlanego mającego powstać w Ś. przy ul. [...] nastąpiło dopiero w 2002 r. (wyznaczenie w terenie osi ław konstrukcyjnych), a tym samym, iż oboje skarżący podatnicy nie mieli podstaw do naliczenia w 2000 r. ulgi podatkowej wynikającej z art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowując rozważania Sąd stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie organ podatkowy dokonał dokładnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, wyciągnięte z nich wnioski uzasadnił w sposób logiczny i wyczerpujący, zaś w decyzji w sposób wyczerpujący wymieniły przesłanki, którymi się kierował, podobnie jak w osnowie wskazał podstawę prawną tego rozstrzygnięcia. Z tego też względu nie można w żadnej mierze zarzucić organowi orzekającemu ponownie w sprawie, aby dokonana przez niego ocena zgromadzonego materiału dowodowego przekroczyła granice swobodnej oceny dowodów, której podstawy ustanowiono w art.191 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.