Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 245/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 7, art. 75, art. 77 par. 1, art. 80 i art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Par. 5 ust. 1, par. 6 ust. 1 i 3 , par. 8 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: Art. 235, art. 237 par. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi U. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] z dnia [...] 2010r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 i 2 kpa, art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94. ze zm.), przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) - po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej u U. J. - nie stwierdził choroby zawodowej - choroby skóry: alergicznego kontaktowego zapalenia skóry wymienionej w poz. 18.1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych.

Organ ustalił, że U. J. była zatrudniona:

– od 16 kwietnia 1991r. do 10 sierpnia 1999r. w Szpitalu Specjalistycznym nr [...] im. [...] w S jako pomoc kuchenna;

– od 26 stycznia 2000r. do 21 marca 2001r. w "A" S.C. M. S. i Spółka w B, ul. [...] na stanowisku pracownik gospodarczy;

– od 1 października 2002r. do 25 lipca 2004r. w Przedsiębiorstwie Usługowym "BI" Sp. z o.o. w K, ul. [...] na stanowisku: czyściciel obiektów.

Na podstawie oceny wywiadu, badania dermatologicznego, wyników testów z potencjalnie zawodowymi alergenami oraz wyników badania histopatologicznego, Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] 2005r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - alergiczne kontaktowe zapalenie skóry poz. 18/1. W trybie odwoławczym U. J. została skierowana przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy na ponowne badania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, który, biorąc pod uwagę wywiad chorobowy odnośnie zmian skórnych i ich przebiegu, lokalizację zmian, obraz morfologiczny zmian skórnych i dane z dostępnej dokumentacji medycznej dermatologicznej, a także uwzględniając wyniki diagnostyki alergologicznej, wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej alergicznego kontaktowego zapalenia skóry (poz. 18/1).

Następnie na podstawie orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u U. J. wydanych przez dwie jednostki orzecznicze uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych, Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] 2006r. decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Od tej decyzji U. J. odwołała się do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który decyzją z [...] 2006r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. U. J. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 11 grudnia 2008r. sygn. akt III SA/Kr 1030/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd nakazał organom administracyjnym rozpatrzyć sprawę niezwłocznie po uchwaleniu przepisów prawa regulujących kwestię chorób zawodowych w zgodzie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008r. sygn. P 23/07 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) - są niezgodne z art. 92 Konstytucji RP. Z uwagi na orzeczenie TK Sąd nie dokonywał merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji.

Organ I instancji wskazał, że z dniem 3 lipca 2009r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Dlatego zadaniem organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej było ustalenie, czy U. J. cierpi na chorobę uwzględnioną w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do aktualnie obowiązującego rozporządzenia. Zgodnie bowiem z przepisem § 11 ust. 1 obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. do postępowań w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne, co miało miejsce w niniejszym przypadku.

Organ I instancji podkreślił, że jego zadaniem było wyjaśnienie, czy stwierdzone u U. J. dolegliwości odpowiadają definicji choroby zawodowej, czyli alergicznemu kontaktowemu zapaleniu skóry, w aktualnie obowiązujących przepisach. Wykaz chorób wymienionych pod poz. 18. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych uległ zmianie, w stosunku do wykazu chorób wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. W związku z tym zgodnie z przepisem § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, skierowano U. J. na ponowne badania w celu rozpoznania choroby zawodowej do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w oparciu o obowiązujące przepisy. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w dniu [...] 2009r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania alergicznego kontaktowego zapalenia skóry (poz. 18/1), nie stwierdzając klinicznych cech zapalenia alergicznego skóry. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy poinformował, że U. J. odwołała się od wydanego orzeczenia lekarskiego do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, który na podstawie przeprowadzonych badań podtrzymał stanowisko I Instancji i [...] 2010r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W ocenie organu I instancji przeprowadzone badania lekarskie nie dały podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu u U. J. choroby zawodowej. W orzeczeniach lekarskich nie stwierdzono zmian upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej: alergicznego kontaktowego zapalenia skóry pochodzenia zawodowego.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła U. J., podnosząc, że pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania schorzeń skóry, a zatem pomiędzy pracą, a dolegającą jej chorobą istnieje związek przyczynowy. Skoro bowiem odwołująca się była przez wiele lat narażona na działanie czynników szkodliwych powodujących ww. schorzenie zawodowe, oznacza to, że warunki pracy miały niewątpliwy wpływ na wystąpienie zachorowania. Wniosek ten był, zdaniem odwołującej się, tym bardziej uprawniony, że nie stwierdzono narażenia na czynnik szkodliwy poza miejscem pracy, zmian chorobowych samoistnych - mogących uzasadniać negatywne orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia schorzenia zawodowego. Praca w ekspozycji na czynnik szkodliwy stanowiła zatem jedyną przyczynę rozpoznanej u odwołującej choroby skóry. Dlatego przyjąć należy, że warunki pracy wskazują z niemal całkowitym prawdopodobieństwem na etiologię zawodową choroby. Ponadto organ nie wykluczył jednoznacznie związku przyczynowego stwierdzonej choroby z długoletnią pracą w narażeniu na czynnik szkodliwy.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 20 grudnia 2010r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa związku z art. 5. pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy w sprawie został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony przez organ I instancji, a w toku postępowania dokonano wyczerpującej oceny narażenia zawodowego i stwierdzono, że U. J. pracowała w kontakcie z preparatami czyszcząco - myjącymi, dezynfekcyjnymi, ze składnikami gumy i lateksem. Jednak sam fakt pracy w środowisku, gdzie występowało narażenie na czynniki szkodliwe (kontakt z alergenami), nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej przy braku rozpoznania istnienia skutków szkodliwego oddziaływania tych czynników na organizm człowieka. Ujawnienie objawów klinicznych choroby zależy bowiem w dużym stopniu od indywidualnej wrażliwości narażonych. Organ odwoławczy wziął pod uwagę fakt, iż w sprawie orzekały jednostki właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Jednostki orzecznicze wydały w sprawie spójne i jednoznaczne orzeczenia lekarskie, w których nie rozpoznały u U. J. alergicznego kontaktowego zapalenia skóry pochodzenia zawodowego. Zasadniczym powodem nierozpoznania choroby zawodowej u U. J. była ocena przeprowadzonej diagnostyki w latach 2004, 2005 i 2006 roku oraz przeprowadzone obecnie badania, tj. w dniach 21 i 22 września 2009r. oraz w trakcie hospitalizacji od 5 do 15 stycznia 2010r. w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Diagnostyka alergologiczna nie potwierdziła w testach skórnych klinicznych cech zapalenia alergologicznego skóry. Całokształt obserwacji klinicznej, ocena obrazu klinicznego i przebiegu choroby, wyniki badań wykonanych w trakcie kolejnych hospitalizacji, w tym ujemne wyniki testów alergologicznych (w tym również z alergenami zawodowymi), a przede wszystkim charakter stwierdzonych zmian skórnych, tj. wyprysk hiperkeratotyczny, który nie ma etiologii alergicznej i nie ma związku z narażeniem na czynniki zewnętrzne - stanowiły podstawę do wydania orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania u U. J. alergicznego kontaktowego zapalenia skóry.

Skargę na decyzję WIS wniosła U. J., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca pracowała na stanowiskach, w których miała styczność z czynnikami uczulającymi, a skoro nigdy wcześniej nie uskarżała się na choroby skórne, logicznym jest wniosek, że jej obecne schorzenie ma związek z pracą. Organy nie wykluczyły jednoznacznie związku przyczynowego stwierdzonej choroby z długoletnią pracą w narażeniu na działanie szkodliwych czynników. Zdaniem skarżącej takie postępowanie organów stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszało przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych.

W odpowiedzi na skargę WIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie wyjaśnić trzeba, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym zdefiniowanym w art. 235¹ Kodeksu pracy. Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Jednocześnie art. 235² Kodeksu pracy stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Choroba zawodowa jest więc pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Choroby zawodowe zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, którego postanowienia weszły w życie w dniu 3 lipca 2009r. i obowiązywały w chwili wydawania przez organy obydwu instancji kontrolowanych decyzji. Zgodnie z § 6 ust. 1 tego rozporządzenia orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający określone w § 5 ust. 1 rozporządzenia wymogi, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.

Jednocześnie § 6 ust. 3 rozporządzenia stanowi, iż ocenę narażenia zawodowego przeprowadza:

1) w związku z podejrzeniem choroby zawodowej - lekarz, który sprawuje profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie;

2) w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej - lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2 i 3;

3) w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny.

Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia).

Zaznaczyć trzeba, że orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 5 i 6 rozporządzenia, stanowią dowód w rozumieniu art. 75 kpa w związku z art. 84 § 1 kpa, podlegający ocenie organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. Okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 kpa nakazującymi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Należy również pamiętać, że zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania, Sąd uznał, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej obu instancji zgromadziły w sposób prawidłowy wystarczający materiał dowodowy do oceny, czy u skarżącej wystąpiła choroba zawodowa. Organy dysponowały bowiem nie tylko orzeczeniem lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nr [...] z dnia [...] 2005r. i orzeczeniem lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego nr [...] z dnia [...] 2006r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, lecz w ponownym postępowaniu administracyjnym przeprowadzono aktualizację badań skarżącej, w wyniku której zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy (orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] 2009r.), jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] 2010r.) stwierdziły brak podstaw do rozpoznania alergicznego kontaktowego zapalenia skóry u skarżącej. Podkreślić trzeba, że z karty wypisowej (k. 94 akt adm.) wynika, że ostatnie orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego zostało wydane na podstawie badań przeprowadzonych podczas pobytu skarżącej w klinice w okresie od 5 do 15 stycznia 2010 r. Nie można zatem zarzucić organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej, że opierały się na niepełnym, czy też nieaktualnym materiale dowodowym. Co więcej, wszystkie przytoczone orzeczenia lekarskie zgodnie stwierdzały, że brak było podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej, a mianowicie alergicznego kontaktowego zapalenia skóry wymienionego w poz. 18.1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Jak wskazano wyżej, orzeczenia lekarskie stanowią dowód podlegający ocenie organu administracji. Chodzi tu jednak o kontrolę prawidłowości takiego orzeczenia pod względem formalnym oraz pod kątem logiczności wniosków wyciągniętych przez biegłego. Nie oznacza to jednak, że państwowy inspektor sanitarny, wydający decyzję w przedmiocie choroby zawodowej, jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 5 stycznia 2007r. sygn. akt II OSK 1078/06, Lex Omega nr 315089 oraz z dnia 12 maja 2010r. sygn. akt II OSK 335/10, Lex Omega nr 597546).

Skoro zatem cztery orzeczenia lekarskie, w tym także to najbardziej aktualne i poprzedzone badaniami klinicznymi, wskazywały, że schorzenie występujące u skarżącej nie może być uznane za chorobę zawodową, należy uznać, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej zasadnie orzekły o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej przedmiotowej choroby zawodowej. Na podstawie orzeczeń wydanych przez osoby dysponujące fachową wiedzą medyczną ustalono bowiem, że nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy schorzeniem skarżącej a wykonywana pracą. Zatem nie zostały spełnione przesłanki uznania schorzenia za chorobę zawodową określone w art. 2351 Kodeksu pracy. W zakresie tych ustaleń Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania ani braków w materiale dowodowym, co zarzucano w skardze.

W skardze podniesiono, że organy naruszyły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, nie wskazując jednak które konkretnie przepisy zdaniem pełnomocnika skarżącej zostały naruszone. Skoro bowiem u skarżącej wykryto schorzenie, które można zakwalifikować jako kontaktowe zapalenie skóry, to wcześniejsza praca skarżącej w ekspozycji na czynnik szkodliwy niemal z całkowitym prawdopodobieństwem wskazuje na etiologię zawodową choroby skarżącej. W ocenie Sądu ten zarzut skargi, nie wskazujący na konkretne naruszenie prawa, nie tylko nie został poparty żadnym materiałem dowodowym, lecz pozostaje w sprzeczności z przytoczonymi wyżej ustaleniami opartymi na orzeczeniach lekarskich. W ocenie sądu brak podstaw do czynienia organom zarzutu, że w sposób dowolny orzekły o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Przeciwnie, zaskarżona decyzja oparta została na medycznej ocenie schorzenia skarżącej, zaś zarzuty skargi stanowią polemikę z orzeczeniem bez odwołania się do jakichkolwiek medycznych ustaleń. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia w kontrolowanym postępowaniu naruszenia prawa materialnego.

Przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skoro zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione z przyczyn wyżej wskazanych, przy równoczesnym stwierdzeniu przez sąd braku innych naruszeń prawa dających podstawę do orzeczenia w sposób wskazany w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a., należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić.