Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 522/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-06-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 245 par. 3 i art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący P. S. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Uzasadniając złożony wniosek ww. wskazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów prowadzonego postępowania. W roku 2015 jego strata podatkowa wyniosła bowiem 462.027,45 zł. Ponadto wszelkie wpływy na rachunek bankowy są natychmiast zabezpieczane przez urzędy celne.

W złożonym formularzu PPF rubryki nr od 6 do 11 zostały przez wnioskodawcę wypełnione poprzez wpisanie słowa "brak".

W związku z tym, że oświadczenie zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazało się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, na podstawie art. 255 w zw. z art. 258 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 20 maja 2016 r., wezwano wnioskodawcę do przedłożenia – w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania – następujących dokumentów i oświadczeń:

a) odpisów imiennych informacji o wysokości wszystkich dochodów uzyskanych przez wnioskodawcę w latach 2014 - 2015 oraz odpisów wszystkich zeznań podatkowych wnioskodawcy za lata 2014 i 2015 (PIT-28, PIT-36, PIT-36L, PIT-37, PIT-38, PIT-39) bądź stosownego zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego w przedmiocie wysokości wszystkich dochodów osiągniętych przez wnioskodawcę za lata 2014 - 2015;

b) odpisów dokumentów księgowych potwierdzających wysokość przychodu/dochodu (poniesionej straty) za okres ostatnich czterech miesięcy z tytułu prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej oraz – w przypadku gdy wnioskodawca jest podatnikiem VAT – odpisów złożonych za ww. okres deklaracji VAT-7 lub VAT – 7K; odpisu ewidencji środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych oraz ewidencji wyposażenia;

c) oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na wnioskodawcę wszelkich pojazdów mechanicznych, w tym samochodów osobowych i ciężarowych (z podaniem ich marki, modelu, roku produkcji oraz aktualnej wartości);

d) wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych przez wnioskodawcę rachunków bankowych (rachunków dla potrzeb prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej i osobistych, rachunków bieżących, rachunków oszczędnościowych, rachunków lokat, w tym kont i lokat dewizowych), obrazujących historię (wszystkie wpłaty, wypłaty) i salda (stany) tych rachunków w okresie ostatnich trzech miesięcy; w przypadku, gdy w okresie ostatnich sześciu miesięcy posiadane przez wnioskodawcę rachunki bankowe zostały zlikwidowane należało przedłożyć dokumenty potwierdzające ich zamknięcie;

e) oświadczenia wnioskodawcy wskazującego, do kogo należy nieruchomość, w której wnioskodawca obecnie zamieszkuje oraz kto ponosi miesięczne koszty utrzymania tej nieruchomości;

f) dokumentów potwierdzających aktualne (to jest na dzień złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF) zadłużenie wnioskodawcy wobec ZUS, urzędów skarbowych, urzędów i izb celnych, gminy, instytucji finansowych, dostawców mediów i innych podmiotów;

g) dokumentów obrazujących wysokość ponoszonych w okresie ostatnich trzech miesięcy przez wnioskodawcę miesięcznych kosztów utrzymania (rachunki potwierdzające dokonywanie opłat związanych z zamieszkiwaną nieruchomością, opłat za energię elektryczną, gaz, wodę, inne).

Wnioskodawca został jednocześnie pouczony, że niezastosowanie się do treści wezwania może skutkować odmową przyznania prawa pomocy.

Powyższe wezwanie zostało wnioskodawcy doręczone w dniu 1 czerwca 2016 r. (dowód: potwierdzenie odbioru w aktach sprawy – k. 30) i do dnia wydania niniejszego postanowienia pozostało bez odpowiedzi.

W tym stanie uznano, co następuje.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Powyższa regulacja normatywna determinuje przyjęcie, że to na podmiocie wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Z oczywistych względów pozytywne rozstrzygnięcie w wyżej wskazanym zakresie zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez podmiot wnioskujący udowodnione.

Mając na uwadze powyższą regulację jak i wskazane okoliczności faktyczne, w tym fakt braku reakcji na wydane zarządzenie w przedmiocie przedstawienia określonych dokumentów źródłowych i oświadczeń stwierdzić należy, że wnioskodawca nie wykazał, iż spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.

Zważyć należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy nie prowadzi dochodzenia w sytuacji, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane, gdyż podmiot ten uchyla się od złożenia stosownych dokumentów bądź oświadczeń. Jak już bowiem wskazano, wyłączną sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowo określonych przesłanek przyznania prawa pomocy. Oczywistym jest przy tym, że rozpoznający wniosek referendarz sądowy nie jest związany subiektywną oceną strony co do jej sytuacji materialnej. Referendarz sądowy nie może ponadto sytuacji materialnej wnioskodawcy w jakikolwiek sposób domniemywać.

Mając na uwadze powyższe zapatrywanie należy wskazać, że w ukierunkowanym na weryfikację bardzo ogólnych danych zawartych w formularzu PPF zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 20 maja 2016 r. wskazano precyzyjnie, jakie okoliczności wymagają uzupełnienia poprzez złożenie określonych dokumentów źródłowych a jakie wymagają złożenia oświadczenia.

Z uwagi na fakt, iż na stosowne wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca w żaden sposób nie odpowiedział, referendarz sądowy nie jest w stanie zweryfikować bardzo ogólnych informacji podanych w formularzu PPF. Referendarz sądowy nie jest bowiem w stanie ustalić z jakich środków - przy zadeklarowanym braku jakichkolwiek dochodów - wnioskodawca finansuje podstawowe potrzeby czy też opłaca rachunki związane z eksploatacją zamieszkiwanej nieruchomości. Nie wiadomo ponadto jak wygląda rzeczywisty stan majątkowy wnioskodawcy oraz stan zadłużenia wnioskodawcy wobec podmiotów publicznoprawnych i prywatnych.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że niewykonanie wezwania do złożenia dodatkowych oświadczeń lub dokumentów uniemożliwia dokonanie rzetelnej i pełnej analizy sytuacji finansowej strony i uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (por. w tej materii: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2006 r.; sygn. akt II OZ 235/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia, odmawiając przyznania prawa pomocy w żądanym przez wnioskodawcę zakresie.