Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2182/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 330, art. 341
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 29 ust. 2 pkt 3, art. 29 ust. 4
journal: Dz.U. 1993 nr 108 poz 486
law: Ustawa z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Krzysztof Winiarski, NSA del. Zbigniew Romała, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Rz 187/11 w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 3 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1994 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. sp. z o.o. z siedzibą w R. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w R. kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 187/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę R. sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 3 lutego 2011 r. w przedmiocie zwrotu nadpłaty.

W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że decyzją z dnia 15 lipca 1996 r. Izba Skarbowa w R. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w R. z dnia 28 marca 1996 r. określającą spółce podatek dochodowy od osób prawnych za 1994 r. w kwocie 88.810,50 zł (tj. o 22.488,50 zł więcej od kwoty zadeklarowanej).

W dniu 13 maja 1996 r. skarżąca zapłaciła kwotę 22.488,50zł na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za 1994 r. oraz kwotę 19.982,50zł tytułem odsetek za zwłokę od zaległości.

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1251/96 Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie uchylił wyżej wskazaną decyzję Izby Skarbowej w R. W konsekwencji organ odwoławczy uchylił decyzję Urzędu Skarbowego w R. z dnia 28 marca 1996 r. i określił spółce zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1994 r. w kwocie 68.732,60 zł. Zwrot nienależnie zapłaconych kwot skarżąca otrzymała w dniu 29 czerwca 1998 r.

Pismem z dnia 7 września 2010 r. – w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. SK 21/08 - strona złożyła wniosek o zwrot kwoty 19.656,75 zł z tytułu oprocentowania nadpłaty w postaci nienależnych odsetek za zwłokę zapłaconych w związku z decyzją Urzędu Skarbowego w R. z dnia 28 marca 1996 r.

Decyzją z dnia 3 listopada 2010 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. odmówił zwrotu nadpłaty. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w R. decyzją z dnia 3 lutego 2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji.

Organy ustaliły, że bez znaczenia dla sprawy pozostawało wspomniane orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Przedmiotowa nadpłata powstała w dniu 13 maja 1996 r., a zatem w świetle regulacji intertemporalnej zawartej w art. 330 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zastosowanie w niniejszej sprawie znajdowały przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (t. j. Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm., zwanej dalej: "u.z.p."), w tym art. 29 ust. 4. Zgodnie z powołanym przepisem nadpłata nie podlega zwrotowi po upływie 3 lat licząc od końca roku w którym powstała. W rozpoznawanej sprawie termin zwrotu nadpłaty upłynął 31 grudnia 1999 r. Skoro wyżej wskazany termin upłynął, nadpłata nie podlegała zwrotowi i nie można było zgłosić żądania jej zwrotu.

W skardze do sądu administracyjnego spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając naruszenie art. 29 u.z.p. w związku z art. 330 Ordynacji podatkowej oraz art. 80 w związku z art. 330 Ordynacji podatkowej i art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w R. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w motywach rozstrzygnięcia wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 3 u.z.p. za datę powstania nadpłaty w rozpoznawanej sprawie należało uznać dzień 13 maja 1996 r. Wniosek o zwrot nadpłaty został złożony w dniu 9 września 2010 r. (pod rządem Ordynacji podatkowej). W świetle regulacji intertemporalnej zawartej w art. 330 Ordynacji podatkowej przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych będą miały zastosowanie dla oceny materialnoprawnych przesłanek stwierdzenia nadpłaty oraz technicznego sposobu jej rozliczenia, zaś przepisy Ordynacji podatkowej będą regulować procesowy tryb jej dochodzenia.

Sąd podkreślił następnie, że podatek wraz z odsetkami za zwłokę został przez skarżącą spółkę wpłacony 13 maja 1996 r., a więc stosownie do normy przepisu art. 29 ust. 4 w/w ustawy 3-letni termin zwrotu nadpłaty upłynął 31 grudnia 1999 r. Spółka w dniu 29 czerwca 1998 r. otrzymała z Urzędu Skarbowego zwrot nienależnie uiszczonego podatku w kwocie 20.086,90zł oraz odsetki za zwłokę naliczone od tej kwoty. W toku postępowania spółka nie wykazała, by po otrzymaniu wyżej wymienionych kwot zakwestionowała prawidłowość ich naliczenia i nastąpiła z dalej idącym żądaniem.

Sąd wyraził pogląd, że jeżeli do powstania nadpłaty doszło w wyniku zastosowania się podatnika do obowiązku zapłacenia nienależnego (lub w nienależnej wysokości) zobowiązania podatkowego (określonego w wadliwej decyzji podatkowej, wyeliminowanej następnie z obrotu prawnego), to termin, o którym stanowi art. 29 ust. 4 u.z.p., jest zachowany wówczas, gdy podatnik w okresie 3 lat od zapłacenia podatku wystąpił w ramach przysługującego mu środka prawnego (np. odwołania, wniosek o wznowienie postępowania lub o stwierdzenie nieważności) z roszczeniem (żądaniem) do organu podatkowego o uchylenie, zmianę lub stwierdzenie nieważności wadliwej decyzji. W takim bowiem przypadku, żądanie wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji wymiarowej, stanowiącej podstawę nienależnego świadczenia podatkowego, zawiera w sobie jednocześnie roszczenie o zwrot nadpłaty, która staje się wymagalna w momencie jej stwierdzenia tzn. uchylenia, zmian lub stwierdzenia nieważności takiej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie wyeliminowanie z obrotu wadliwej decyzji Urzędu Skarbowego w R. nastąpiło 22 kwietnia 1998 r. decyzją Izby Skarbowej w R. w wyniku podjętych działań odwoławczych przez skarżącą spółkę. Roszczenie zwrotu nadpłaty stało się wymagalne z datą wydania decyzji Izby Skarbowej w R. uchylającej decyzję Urzędu Skarbowego w R. Uwzględniając unormowanie art. 29 ust. 4 u.z.p. organy podatkowe nie mogły więc postąpić inaczej, niż odmówić zwrotu nadpłaty (odsetek od nadpłaty w postaci nienależnych odsetek za zwłokę zapłaconych na podstawie decyzji Urzędu Skarbowego). Trzyletni okres przedawnienia do zwrotu nadpłaty musi być bowiem bezwzględnie przestrzegany.

Końcowo Sąd podniósł, że prawo do zwrotu nadpłaty wygasło również w świetle art. 80 § 1 Ordynacji podatkowej, co czyniło bezprzedmiotowym dokonywanie oceny żądania strony przez pryzmat wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

W skardze kasacyjnej R. sp. z o.o. w R. wniosła o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych za obie instancje.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a.,

2. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwanej dalej: "p.u.s.a."), art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 zdanie pierwsze i art. 151 p.p.s.a.,

3. art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a.,

4. art. 151, art. 145 § 1 pkt 2 i art. 145 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 165 § 1, art. 207 § 2 oraz art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej,

5. art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej,

6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 151 i art. 135 p.p.s.a.,

7. art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1 i art. 135 p.p.s.a.,

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego:

8. przez niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 1 oraz art. 29 ust. 4 u.z.p. w związku z art. 330 Ordynacji podatkowej,

9. przez niewłaściwe zastosowanie art. 190 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.),

10. przez błędną wykładnię art. 80 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 29 ust. 4 u.z.p. w związku z art. 330 Ordynacji podatkowej,

11. przez błędną wykładnię art. 29 ust. 1, art. 29 ust. 3 i art. 29 ust. 4 u.z.p. w związku z art. 330 Ordynacji podatkowej oraz art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 80 § 2 Ordynacji podatkowej,

12. przez błędną wykładnię art. 29 ust. 4 u.z.p.

W uzasadnieniu zarzutów procesowych autor skargi kasacyjnej wskazał przede wszystkim na błędną ocenę żądania spółki jako wniosku o zwrot nadpłaty, podczas gdy wniosek skarżącej dotyczył zwrotu oprocentowania nadpłaty, naliczonego za okres od dnia 13 maja 1996 r. (tj. od dnia zapłaty nienależnych odsetek za zwłokę na podstawie wadliwej decyzji) do dnia 29 czerwca 1998 r. (tj. do dnia zwrotu nadpłaty przez organ). Zdaniem strony, Sąd powinien stwierdzić nieważność bądź uchylić wydane w sprawie rozstrzygnięcia jako nieodnoszące się do zgłoszonego przez spółkę wniosku.

W odniesieniu do uchybień materialnoprawnych argumentowano, że w rozpatrywanym przypadku za miarodajny należy uznać stan prawny obowiązujący w chwili zwrotu przez organy nienależnie pobranych kwot, tj. stan prawny obowiązujący w dniu 29 czerwca 1998 r. W ocenie spółki, Sąd bezpodstawnie pominął , mający moc powszechnie obowiązującą, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. SK 21/08. Jej zdaniem, prawidłowa wykładnia art. 80 § 1 Ordynacji podatkowe i art. 29 ust. 4 u.z.p. prowadzi do wniosku, że upływ terminów wynikających z tych przepisów nie stanowi przeszkody do dokonania zwrotu oprocentowania na rzecz podatnika. W przekonaniu strony, jeżeli do powstania nadpłaty doszło w wyniku zastosowania się podatnika do niezgodnej z prawem decyzji, która została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, wówczas trzyletni termin określony w art. 29 ust. 4 u.z.p. jest zachowany, jeśli przed jego upływem podatnik wystąpił z żądaniem uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności tejże wadliwej decyzji, co jest równoznaczne ze zgłoszeniem roszczenia o zwrot nadpłaty.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w R. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie zauważyć należy, że skarżąca nadal nie rozumie istoty sprawy, mimo iż kwestię tę wyjaśniał zarówno Dyrektor Izby Skarbowej w R., jak i Sąd I instancji, tłumacząc, że kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia ma ustalenie, jakie przepisy znajdują zastosowanie dla żądania zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 1994 r., wpłaconego przez spółkę w dniu 13 maja 1996 r.

Ordynacja podatkowa weszła w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., o czym stanowi art. 344 Ordynacji podatkowej (poza kilkoma przepisami, które weszły w życie z dniem jej ogłoszenia, lecz z uwagi na przedmiot sporu nie jest istotne ich powołanie). Z tym samym dniem utraciła moc ustawa o zobowiązaniach podatkowych (art. 343 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Stanowiąc nowe przepisy regulujące kwestię postępowania podatkowego i zobowiązań podatkowych ustawodawca jednocześnie zamieścił w ustawie przepisy przejściowe, określające relację sytuacji prawnych powstałych przed datą wejścia w życie aktu normatywnego do rozwiązań prawnych, które z tego aktu normatywnego wynikają. Zgodnie z art. 330 Ordynacji podatkowej zwrot nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy dokonywany jest na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych. W tym samym rozdziale 2 działu IX zawarty jest również art. 341, który pozostał poza rozważaniami Sądu I instancji. Przypomnieć jednak należy, iż przepis ten stanowi, że w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy powołują się na ustawę o zobowiązaniach podatkowych lub odsyłają ogólnie do przepisów o zobowiązaniach podatkowych, stosuje się przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa. Dział ten, dotyczący zobowiązań podatkowych, w rozdziale 9 reguluje kwestie nadpłaty.

W badanej sprawie – co nie jest sporne - nadpłata powstała w maju 1996 r., a więc pod rządem ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Odnosi się więc do niej regulacja zawarta w art. 330 Ordynacji podatkowej. Przepis ten, uwzględniając jedną z podstawowych zasad prawa (na obowiązek respektowania której wskazywał wielokrotnie Trybunał Konstytucyjny - por. chociażby pogląd wyrażony w wyroku z dnia 25 listopada 1997 r., sygn. akt K 26/97, opubl. OTK z 1997 r., nr 5-6, poz. 64, czy z dnia 15 września 1998 r., sygn. akt K 10/98, opubl. w OTK z 1998 r., nr 3, poz. 64) - zasadę niedziałania prawa wstecz, nakazywał stosować do zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie nowego prawa, przepisy obowiązujące w dacie tych zdarzeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dokonał zatem prawidłowej wykładni wskazanego przepisu przejściowego uznając, iż w tym przypadku dla oceny, czy stronie przysługiwało prawo do zwrotu nadpłaty, należało zastosować przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Zwrócić należy przy tym uwagę, iż nie można w niniejszej sprawie zastosować regulacji zawartej w art. 341 Ordynacji podatkowej.

Powołany art. 341 Ordynacji podatkowej nakazuje stosować przepisy działu III Ordynacji podatkowej w dwóch sytuacjach:

- gdy obowiązujące przepisy powołują się na ustawę o zobowiązaniach podatkowych lub

- gdy odsyłają ogólnie do przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Tymczasem art. 330 Ordynacji podatkowej odnosi się do konkretnych zdarzeń (zwrotu nadpłaty), a zatem i do konkretnych przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Skoro bowiem reguluje kwestię zwrotu nadpłat, to tylko w tym zakresie nakazuje w dalszym ciągu stosować do zdarzeń mających miejsce przed 1 stycznia 1998 r. przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Nie odwołuje się on więc ogólnie do tej ustawy, a jedynie do niektórych, konkretnie wskazanych, zawartych w niej norm.

Wykładnia taka pozostaje zgodna z przyjętym przy ustalaniu treści norm prawnych założeniem racjonalności prawodawcy. We współczesnych systemach prawnych przyjmuje się bowiem, iż teksty prawne są tworem jednego tylko podmiotu, konsekwentnie kierującego się określoną spójną wiedzą i określonymi cechami, uporządkowanymi preferencyjnie (Z. Ziembiński - Problemy podstawowe prawoznawstwa - Warszawa 1980, s. 25). Wśród założeń o racjonalności jurydycznej przyjmuje się założenie, iż prawodawca ten posiada wiedzę o zasadach legislacji, a zwłaszcza o technice prawodawczej (por. M. Zieliński - Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki. Warszawa 2002, s. 282 i 285). Przepisy intertemporalne są faktycznie modyfikatorami zakresu uchylenia aktu prawnego, wskazanego w przepisie uchylającym. Wstrzymują one w pewnym zakresie moment uchylenia danego przepisu, a jednocześnie wyznaczają treść normy dotąd odtwarzanej z przepisu, który następnie został uchylony przepisem uchylającym (M. Zieliński - op. cit. S. 210). Nielogiczne i niezgodne ze wskazanym wyżej celem przepisu przejściowego byłoby najpierw uregulowanie, w jakim zakresie i w odniesieniu do jakich zdarzeń zachowują moc przepisy uchylone, a następnie nakazanie, innym przepisem przejściowym, stosowania do tych samych zdarzeń tylko przepisów nowych. Przepis art. 330 Ordynacji podatkowej (a także np. art. 332 Ordynacji podatkowej) byłby zatem zbędny, nie pełniłby bowiem roli "antyderogacyjnej" w odniesieniu do art. 343 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2005, sygn. akt II FSK 2280/04, LEX nr 180994).

Art. 29 ust. 2 pkt 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych stanowi, iż za datę powstania nadpłaty uważa się w przypadku uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji - datę dokonania zapłaty. Jednocześnie zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych nadpłata nie podlega zwrotowi po upływie 3 lat licząc od końca roku, w którym powstała lub gdy nie można ustalić osoby uprawnionej do jej odbioru. Termin określony w art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych jest terminem prawa materialnego, którego upływ powoduje wygaśnięcie prawa do zwrotu nadpłaty. Przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych nie przewidywały możliwości przerwania biegu tego terminu. Trafnie zatem uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, iż fakt wydania w dniu 21 lipca 2010 przez Trybunał Konstytucyjny wyroku o sygn. akt SK 21/08, w stanie prawnym, jaki miał zastosowanie do nadpłaty, nie miał znaczenia prawnie relewantnego. Ustawodawca, przewidując powstanie nadpłaty w wyniku wydania błędnej decyzji wymiarowej, nie przewidział bowiem jednocześnie możliwości zawieszenia biegu terminu przedawnienia do zwrotu nadpłaty bądź jego przerwania wobec wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazujących na wadliwe uzasadnienie wyroku (art. 141 § 4 p.p.s.a.), naruszenie przepisów art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 134 p.p.s.a. nakazującego sądowi rozstrzygać w granicach danej sprawy – stwierdzić należy, iż są niezasadne.

Art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem o charakterze formalnym. Określa on wymogi, które winno spełniać uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego. Jego część historyczną (stan sprawy, zarzuty, stanowisko strony przeciwnej) winna cechować – co podkreślił ustawodawca – "zwięzłość". Zatem sąd powinien ograniczyć się do przytoczenia (zrelacjonowania) jedynie istotnych okoliczności, a pominąć nieistotne. Spór dotyczy bowiem żądania zwrotu nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1994 r., który zapłacony został przez stronę w maju 1996 r. Zwrócić więc należy uwagę, iż postępowanie w przedmiocie zwrotu nadpłaty ma wprawdzie doprowadzić do zwrotu nienależnie pobranego podatku, jednakże w postępowaniu tym ocenia się jedynie, czy uiszczony podatek był podatkiem należnym bądź uiszczonym w należytej wysokości i czy żądanie zwrotu nadpłaty zgłoszone zostało w terminie otwartym dla jego zgłoszenia. Ochronę prawną podatnika przed negatywnymi skutkami wadliwych decyzji podatkowych zapewniają natomiast inne regulacje (przykładowo art. 77 Konstytucji RP, art. 260-261 Ordynacji podatkowej czy art. 417 Kodeksu cywilnego). Odmienny więc pogląd skarżącego, co do terminu do złożenia żądania zwrotu nadpłaty - nie oznacza naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Pozostałe zarzuty multiplikowane w skardze kasacyjnej świadczą jedynie o bezradności strony skarżącej, która "na siłę" poszukuje argumentów uzasadniających jej twierdzenia. Sąd nie naruszył bowiem swoich ustrojowych obowiązków, sprawując wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a.). Nie może kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżonych braków tych aktów. Kolejnym nieporozumieniem jest zarzut naruszenia przepisów ogólnych ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 134 p.p.s.a, skoro Sąd I instancji rozstrzygał w granicach sprawy, obejmując swoją kontrolą decyzję administracyjną wskazaną przez podatnika. Wskazana przez Sąd I instancji okoliczność braku przesłanek dla oceny żądania Spółki przez pryzmat wyroku Trybunału Konstytucyjnego – nie uzasadnia też zarzutów naruszenia ustawy zasadniczej. Kolejnym nieporozumieniem jest zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Zauważyć bowiem należy, iż podawane przez stronę okoliczności związane z datami wydania decyzji podatkowych, datą dokonania przez podatnika zapłaty podatku oraz zwrotu przez urząd skarbowy należnych mu kwot z tytułu nadpłaconego podatku nie były kwestionowane przez organ podatkowy, a przez to nie stanowią przedmiotu sporu.

Sytuacji prawnej podatnika nie zmienia też przywołany przez nią wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt FSK 2280/04, w którym zaprezentowana została teza, iż "w przypadku, gdy nadpłata powstała co prawda pod rządami ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych, lecz żądanie jej stwierdzenia zgłoszono w czasie obowiązywania nowego porządku prawnego, wynikającego z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, to w świetle regulacji intertemporalnej zawartej w art. 330 tejże ustawy te pierwsze przepisy /ustawy o zobowiązaniach podatkowych/ będą miały zastosowanie dla oceny materialnoprawnych przesłanek stwierdzenia nadpłaty oraz technicznego sposobu jej rozliczenia, te drugie zaś /Ordynacji podatkowej/ będą regulować procesowy tryb jej dochodzenia".

W nawiązaniu do powyższej tezy nie sposób nie zgodzić się z wywodami Sądu I instancji, iż przed datą złożenia wniosku przez stronę skarżącą (7 września 2010 r.) minął również 5 – letni termin przewidziany dla wygaśnięcia prawa do zwrotu nadpłaty podatku, o którym mowa w art. 80 Ordynacji podatkowej (str. 6 uzasadnienia wyroku). Zatem skoro wniosek strony o zwrot oprocentowania nadpłaty był spóźniony i Sąd I instancji nie uwzględnił skargi, to uzasadnione było jej oddalenie w trybie art. 151 p.p.s.a.

W związku z powyższym z mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 2 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).