Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2105/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 37 ust 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi E. K.-T. i S. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. K. i S. K., uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] lipca 2020 r. nr [...] i na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229) odmówił wydania nakazu rozbiórki budynku garażowego usytuowanego na terenie działek ew. nr [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że pismem z [...] listopada 2019 r. E.K. i S.K. wnieśli o wydanie nakazu rozbiórki budynku garażowego znajdującego się na terenie ww. działek przy ul. [...] w W. Dnia [...]grudnia 2019 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania w tej sprawie. Dnia [...] lutego 2020 r. przeprowadzono oględziny, w trakcie których ustalono, że na nieruchomości zlokalizowany jest budynek garażowy posiadający trzy wrota. Po dokonaniu pomiarów długości i szerokości budynku garażowego organ I instancji stwierdził, że wartości te są zgodne z projektem dobudowy boksu garażowego stanowiącego załącznik do decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z [...]marca 1970 r., znak: [...]udzielającej pozwolenia na budowę. Do akt sprawy załączono również decyzję Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z [...] października 1970 r. o pozwoleniu na użytkowanie. W związku z powyższym, wskazaną powyżej decyzją z [...] lipca 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) odmówił wydania nakazu rozbiórki.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyli E.K. i S.K. reprezentowani przez adw. M M, załączając do niego kserokopię decyzji Wydziału Architektury Nadzoru Budowlanego i Geodezji PRN [...] z [...] czerwca 1970 r. uchylającej decyzję z [...]marca 1970 r. znak: [...]. W odwołaniu podniesiono, że organ I instancji wydał decyzję o odmowie wydania nakazu rozbiórki w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, tj. przy założeniu, że decyzja o pozwoleniu na budowę z [...]marca 1970 r. jest ostateczna.

W wyniku rozpoznania odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał opisaną na wstępie decyzję z [...] września 2020 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy podkreślił, że niezależnie od uchylonej decyzji z [...]marca 1970 r. dotyczącej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w dalszej kolejności, tj. po dniu wydania decyzji kasatoryjnej (ww. decyzji z [...]czerwca 1970 r.) wydano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego boksu garażowego (decyzja z [...] października 1070 r.). Z uwagi zatem na wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i pozostawanie jej w obrocie prawnym nie można skutecznie podnosić, że dobudowany boks garażowy będący przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego stanowi samowolę budowlaną. Brak jest zatem podstaw do wydania nakazu jego rozbiórki.

Organ odwoławczy za konieczne uznał jednakże wskazanie, że organ pierwszej instancji swoją decyzję wydał błędnie w oparciu o przepisy obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane podczas, gdy do przedmiotowego budynku garażowego, z uwagi na datę jego budowy, powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 - Prawo budowlane. Organ odwoławczy przypomniał, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 16 grudnia 2013 r. (sygn. akt II OSP 2/13) stwierdził, że przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. mają zastosowanie również do likwidacji samowoli budowlanych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed 1 marca 1975 r., a więc także pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 ze zm.) oraz rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1939 r. Nr 34, poz. 216 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 65 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., przepisy tej ustawy stosuje się również do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie, a niezakończonych decyzją ostateczną. Wprowadzając ustawę z 1974 r. ustawodawca zdecydował o stosowaniu nowej ustawy do zdarzeń prawnych powstałych przed jej wejściem w życie, nie przewidując w tym zakresie żadnych wyjątków. W związku z tą regulacją przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. dotyczące likwidacji skutków samowoli budowlanej będą miały także zastosowanie do likwidacji samowoli budowlanych powstałych przed 1 marca 1975 r., o ile zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji powinien w niniejszej sprawie kwestię likwidacji potencjalnej samowoli budowlanej rozważać w odniesieniu do przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, w myśl którego obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane w warunkach samowoli budowlanej podlegają przymusowej rozbiórce tylko w przypadku stwierdzenia braku możliwości ich legalizacji takiego obiektu, tj. gdy obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Ponadto, zgodnie z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Z uwagi na brzmienie ww. przepisów organ pierwszej instancji nie mógł zatem wydać decyzji o odmowie wydania nakazu rozbiórki w oparciu o normy prawne, które nie mają w tym przypadku zastosowania. Mając jednakże na uwadze, że kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego, bądź postępowania administracyjnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych, w tym stanie rzeczy organ odwoławczy za zasadne uznał uchylić decyzję z [...] lipca 2020 r. i orzec co do istoty.

Skargę na opisaną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. K. i S.K. (dalej jako: skarżący), zaskarżając tę decyzję w całości.

Strona skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa mające wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez organ postępowania mającego na celu ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją, w szczególności poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz wszelkich istotnych okoliczności sprawy, nieodniesienie się do faktów wskazanych przez skarżącą oraz złożonych dokumentów, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne uznanie, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienie albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, w sytuacji gdy skarżący w postępowaniu administracyjnym przedłożyli część inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej z dnia [...]grudnia 1964r. oraz dokumentacji projektowej remontu elewacji z dnia [...]lutego 1965r. w części dotyczącej garażu, z którego wynika, iż do istniejących w ciągu 2 garaży dobudowano trzeci garaż zamurowując okna, czym w znaczny sposób pogorszono warunki użytkowe dla otoczenia tj. użytkowników garażu, w którym zamurowano okna, o czym organ posiada wiedzę, albowiem na znaczne pogorszenie warunków użytkowych i zdrowotnych powołuje się w piśmie datowanym na dzień 6 sierpnia 1970r. użytkownik garażu przylegającego do dobudowanego,

- art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez organ postępowania mającego na celu ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją, w szczególności poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz wszelkich istotnych okoliczności sprawy, nieodniesienie się do faktów wskazanych przez skarżącą oraz złożonych dokumentów, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne uznanie, iż obiekt budowlany posiada trzy wrota i stanowi budynek garażowy, a długość i szerokość budynku garażowego jest zgodna z projektem budowy boksu garażowego stanowiącego załącznik do decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z [...]marca 1970r., podczas gdy przywołany projekt stanowiący załącznik do nieostatecznej wzmiankowanej decyzji, podlegający zmianom, obejmuje dobudowę boksu garażowego do istniejącego już garażu i w swoich założeniach nie przewiduje zamurowania okien zewnętrznych w istniejącym obiekcie, o których mowa w dokumentacji projektowej zgromadzonej w aktach sprawy oraz dokumentacji projektowej dołączonej do przedmiotowej skargi, a wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku jednoznacznie wskazuje, iż roboty wykonano na podstawie pozwolenia z dnia [...]marca 1970 r. w sytuacji, gdy decyzją z dnia [...]czerwca uchylono decyzję z dnia [...]marca 1970 r., a organ zaniechał przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci ostatecznej decyzji oraz aktualnego projektu, zgodnie z którym obiekt winien być wykonany, co wskazuje, iż obiekt został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej w oparciu o nieostateczną decyzję i niezatwierdzony projekt budowlany,

- art. 6 k.p.a. , art. 7 k.p.a. art. 107 § 1 ppkt. 6 k.p.a. poprzez uznanie bez podania podstawy prawnej i faktycznej, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, albowiem została wydana decyzja datowana na dzień [...] października 1970r. o pozwoleniu na użytkowanie, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, na podstawie jakich dokumentów organ wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, czy obiekt wybudowany jest zgodny z projektem zatwierdzonym ostateczną decyzją, czy organ przeprowadził uprzednią kontrolę, a z dołączonego do skargi dokumentu w postaci wniosku o wydanie pozwolenia wynika, iż roboty dotyczące garażu, co do którego wydano decyzję dopuszczającą do użytkowania, wykonano na podstawie pozwolenia, które zostało wyeliminowane z obrotu prawnego decyzją z dnia [...]czerwca 1970 r.

Skarżący podnieśli, że wszystkie powyższe zarzuty wskazują jednoznacznie, iż zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji oparł swoje decyzje o niepełny materiał dowodowy, tj. o decyzję nieostateczną - wyeliminowaną z obrotu prawnego i nadał jej walor decyzji obowiązującej, ostatecznej.

Ponadto skarżący zarzucili wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem art. 7a k.p.a., art. 9 k.p.a. art. 10 k.p.a., art. 79a k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w warunkach zaskakiwania strony możliwymi rozstrzygnięciami, na które strona nie miała wpływu oraz w sposób wyłączający umożliwienie stronie przedstawienia twierdzeń oraz zgłoszenia dowodów, które umożliwiłyby rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z zasada prawdy obiektywnej, w tym na dokumentach, które mają walor decyzji ostatecznych, strona bowiem nie może być zaskakiwana rozstrzygnięciami organu, które opierają się na dowodach w postaci decyzji wyeliminowanych z obrotu prawnego i są podstawą weryfikacji stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia. Organy nie ustaliły, w oparciu o jakie okoliczności wydana została decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z [...] października 1970 r.

Mając powyższe na uwadze, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] września 2020 r. oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji z [...] lipca 2020r. na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a., strona wniosła o dopuszczenie oraz przeprowadzenie przez Sąd dowodu z: kopii wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku, kopii prośby z dnia [...] sierpnia 1970r., kopii decyzji datowanej na dzień [...]czerwca 1970r., kopii inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej z dnia [...]listopada 1964r., kopii projektu remontu elewacji budynku mieszkalnego z [...]lutego 1965r. - na okoliczność wykazania, iż przedmiotowy budynek został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, dobudowany obiekt budowlany powoduje pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia tj. użytkowników obiektu, którego okna zamurowano w skutek dobudowanie przedmiotowego garażu oraz na okoliczność, iż organy nie zbadały istoty sprawy, w tym w zakresie dokumentacji projektowej oraz zgodności budynku z zatwierdzonym projektem.

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sąd administracyjny może wyeliminować z obrotu prawnego decyzje administracyjną w przypadku stwierdzenia, iż narusza ona prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania (treść decyzji) lub/i prawo procesowe w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na ten wynik (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: p.p.s.a. Przypadek kwalifikujący decyzję do uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zachodzi zaś wówczas, gdy zostanie wykazane, że może zachodzić związek przyczynowy między stwierdzonym naruszeniem przepisów proceduralnych a treścią rozstrzygnięcia, tj. wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik rozstrzygnięcia mógłby być inny bowiem stwierdzone uchybienia były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Rozpoznawana skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia w powyżej wskazany sposób przepisów prawa skutkujących koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.

Prowadzone z urzędu postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją z [...] września 2020 r. wywołane zostało wnioskiem skarżących o wydanie nakazu rozbiórki boksu garażowego dobudowanego do budynku garażowego usytuowanego na terenie działek ew. nr [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w W., w związku z czym zadaniem organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie było zbadanie legalności tejże inwestycji pod kątem potencjalnego zastosowania właściwego przepisu prawa materialnego, dającego organom podstawę prawną do wydania rzeczonego nakazu rozbiórki. Sąd stwierdza, że w związku z tym, że przeprowadzone w tym zakresie postępowanie dowodowe skutkowało ustaleniem, iż przedmiotowy boks garażowy wybudowany został w roku 1970 i jest użytkowany na podstawie decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z [...] października 1970 r. o pozwoleniu na użytkowanie, ocena organu odwoławczego, że brak jest podstaw do orzeczenia wobec niego nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy Prawo budowlane (tj. ustawy z 23 października 1974 r.) jest oceną prawidłową. Organ odwoławczy zasadnie twierdził, że data realizacji tego obiektu kwestię potencjalnej rozbiórki tego obiektu nakazywała rozważyć w odniesieniu do ostatnio powołanego przepisu, powołując się w sposób uprawniony na uchwałę NSA z 16 grudnia 2013 r. (II OSP 2/13), w świetle której przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. mają zastosowanie również do likwidacji samowoli budowlanych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed 1 marca 1975 r., a więc także pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 ze zm.) oraz rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1939 r., Nr 34, poz. 216 ze zm.). Wynika to z tego, że przepis art. 65 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. przepisy tejże ustawy nakazał stosować również do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie, a niezakończonych decyzją ostateczną. Wprowadzając ustawę z 1974 r. ustawodawca zdecydował o stosowaniu nowej ustawy do zdarzeń prawnych powstałych przed jej wejściem w życie, nie przewidując w tym zakresie żadnych wyjątków. W związku z tą regulacją organ odwoławczy prawidłowo uznał, że przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. dotyczące likwidacji skutków samowoli budowlanej mają także zastosowanie do likwidacji samowoli budowlanych powstałych przed 1 marca 1975 r., o ile zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.

Zasadniczą kwestią sporną na gruncie tej sprawy pozostaje to, czy organy zasadnie przyjęły, że przedmiotowy boks garażowy jest obiektem wybudowanym i użytkowanym legalnie, co wyłącza wobec niego potrzebę rozważenia zaistnienia przesłanek z art. 37 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. Argumentacja skarżących prezentowana tak w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego, jak i przez sądem administracyjnym, ukierunkowana jest na wykazanie, że przedmiotowy obiekt wybudowany został w warunkach samowoli budowlanej z uwagi na brak przymiotu ostateczności decyzji o pozwoleniu na jego budowę – tj. decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z [...]marca 1970 r., znak: [...], co skarżący podnoszą odwołując się do treści decyzji kasacyjnej Wydziału Architektury Nadzoru Budowlanego i Geodezji PRN [...] z [...]czerwca 1970 r. uchylającej ww. decyzję z [...]marca 1970 r. Z uzasadnienia decyzji z [...]czerwca 1970 r. wynika, że "zatwierdzenie boksu garażowego przy ul. [...] nr 8 nastąpi w odrębnej decyzji po wniesieniu uzupełnień ustalonych przez tut. Wydział". Akta sprawy owej przedmiotowej "odrębnej" decyzji nie zawierają (nie dysponują nią ani organy, ani strona skarżąca), co nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, gdyż obejmują decyzję Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z [...] października 1970 r. o pozwoleniu na użytkowanie boksu garażowego, półpodziemnego przy ul [...] nr [...], wydaną po wydaniu decyzji kasacyjnej z [...]czerwca 1970 r. i w takim odstępie czasowym od niej, że uprawnione jest założenie, że wieńczyła ona proces inwestycyjny dotyczący spornego boksu garażowego. Nie można pomijać, że decyzję o pozwoleniu na użytkowaniu wydano na podstawie art. 66, art. 67 i art. 68 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46). W obowiązującym wówczas stanie prawnym, wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie było możliwe po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy, że obiekt budowlany wykonany został zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę i obowiązującymi przepisami, jego stan nie zagraża bezpieczeństwu, a obiekt jest zdatny do użytku (art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1961 r.). Formalne przyjęcie obiektu do użytkowania potwierdzające, że został on zrealizowany zgodnie z pozwoleniem na budowę oraz obowiązującymi przepisami kończy proces inwestycyjny i nie pozwala w rozważanym przypadku przyjąć, że zasadny jest skierowany przeciwko organom nadzoru budowlanego zarzut, iż bezpodstawnie odmówiły władczej ingerencji poprzez wydanie nakazu rozbiórki boksu garażowego, a w konsekwencji odstąpiły od analizowania w odniesieniu do treści przepisu art. 37 ust.1 Prawa budowlanego z 1974 r., czy przedmiotowy obiekt budowlany powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Odmowa wydania nakazu rozbiórki była zatem uprawnioną konsekwencją braku możliwości merytorycznego orzekania w tej sprawie przez organ nadzoru budowlanego wobec braku możliwości zastosowania przepisu prawa materialnego (art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.).

Nie są uzasadnione zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżących, organy wyjaśniły wystarczająco dokładnie stan faktyczny sprawy oraz wszystkie jej istotne okoliczności, co umożliwiło podjęcie końcowego rozstrzygnięcia. Ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie jest dowolna, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 1 (w szczególności pkt 6) i § 3 k.p.a. Niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia przez organ art. 9 k.p.a. art. 10 k.p.a. oraz art. 79a k.p.a. Żadna z okoliczności w sprawie nie wskazuje na zasadność zapatrywania skarżących, że uniemożliwiono im przedstawienie twierdzeń oraz zgłoszenia dowodów, które umożliwiłyby rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Mieć należy na względzie, że w postępowaniu przez organem odwoławczym skarżący reprezentowani byli przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, co, jak należy przyjąć, dawało im dodatkową gwarancję celowego dochodzenia praw, jak i to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w którym skarżących również reprezentuje pełnomocnik, zaniechali wskazania w skardze, w jaki sposób przejawiło się względem nich naruszenie przez organy art. 10 k.p.a. Na gruncie tej sprawy nie ma ponadto miejsca do zastosowania zasady wynikającej z art. 7a k.p.a. (zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony), gdyż nie zachodzą warunki ustanowione dyspozycją ww. przepisu, tj. przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego nie jest nałożenie na skarżących obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie im uprawnienia, a ponadto sprzeciwiają się temu sporne interesy stron.

Wnioski dowodowe skarżących zgłoszone sądowi administracyjnemu nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż w świetle całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności treści decyzji z [...] października 1970 r. o pozwoleniu na użytkowanie, nie służyły one wyjaśnieniu żadnych istotnych wątpliwości w tej sprawie i nie miały wpływu na jej rozstrzygnięcie. Treść decyzji kasacyjnej z [...]czerwca1970 r., której m.in. dotyczy wniosek dowodowy, była znana organowi odwoławczemu, a okoliczność wydania tej decyzji została w toku postępowania odwoławczego uwzględniona.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.