Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3775/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Andrzej Czarnecki /spr./ Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2004 r. sprawy ze skargi "S." B., P., B. spółka jawna z siedzibą w S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie: cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie art. 16 i art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. a), lit. b) oraz art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740 ze zm.) cofnął koncesję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...].06.2000 r. Nr [...] wymienioną w trybie art. 55 ust. 2 ustawy 1997 r. koncesji Nr rej. [...] z dnia [...].03.1998 r. udzieloną "S." Spółka jawna B., P.. B., z siedzibą w S. przy ul. T. [...], na prowadzenie działalności gospodarczej w przedmiocie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej: stałej lub doraźnej; polegającej na stałym dozorze sygnałów przesyłanych, gromadzonych i przetwarzanych w elektronicznych urządzeniach i systemach alarmowych; polegającej na konwojowaniu wartości pieniężnych i przedmiotów wartościowych lub niebezpiecznych.

W uzasadnieniu organ powołał się na wyniki kontroli przeprowadzonej przez Komendę Wojewódzką Policji w S.. Kontrola stwierdziła, że przedsiębiorca:

1. zatrudnił [...] osób karanych za popełnienie przestępstw umyślnych,

2. naruszył art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, dotyczący dokumentacji, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998 r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania (Dz. U. Nr 69, poz. 458) gdyż dokumentacja ta nie spełniała wymogów tego rozporządzenia,

3. zatrudniał na obiekcie podlegającym obowiązkowej ochronie, to jest w Zakładach Chemicznych P., [...] pracowników nie posiadających licencji pracownika ochrony fizycznej l stopnia,

4. zatrudnił w charakterze dyspozytorów monitoringu, którym podlegały załogi interwencyjne [...] osoby nie posiadające licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia.

Przedsiębiorca, celem usprawiedliwienia stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli, przedłożył wyjaśnienia i dokumenty.

Organ koncesyjny po dokonaniu analizy nadesłanych przez przedsiębiorcę dokumentów oraz wyjaśnień dotyczących osób karanych uwzględnił jedynie wyjaśnienia dotyczące [...] osób karanych, nie zmieniając stanowiska wobec pozostałych

W dniu [...].01.2003 r. do organu koncesyjnego wpłynął Protokół kontroli problemowej S. U. F. Z. "S." Spółka jawna, B., P., B. wykonującej zadania ochrony na obiekcie podlegającym obowiązkowej ochronie to jest w Zakładach Chemicznych P..

W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości:

l. Naruszenie przepisów art. 25 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez zatrudnienie [...] pracowników nie posiadających licencji I stopnia na obiekcie podlegającym obowiązkowej ochronie tj. w Zakładach Chemicznych P., w tym czterech z nich karanych było za popełnienie przestępstw umyślnych. Ponadto obowiązki dowódcy zmian na w/w obiekcie pełniły osoby nie posiadające licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia.

2. Wykorzystywanie niezgodnie z przeznaczeniem broni palnej, przydzielonej do ochrony Zakładów Chemicznych w P., do konwojowania mienia spółki "P." S. GmBH mającej swoją siedzibę w Niemczech.

3. Nieprzestrzeganie przepisów w zakresie przechowywania i ewidencjonowania broni.

Nieprawidłowości wymienione w pkt. 2 i 3 w ocenie organu koncesyjnego wskazują, że tak prowadzona koncesjonowana działalność stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa i dóbr osobistych obywateli.

Spółka twierdziła, iż Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w S. pozytywnie zaopiniował i wyraził zgodę na dodatkowe wykorzystanie broni, przydzielonej do ochrony Zakładów Chemicznych w P., do konwojowania mienia spółki "P." [...] GmbH.

Z ustaleń w tej kwestii, jak twierdzi organ koncesyjny, jednoznacznie wynika, iż Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w S. takiej zgody nigdy nie wyraził.

Od decyzji tej spółka złożyła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80, 106 § 4 i 107 § 3 kpa) oraz naruszenie przepisów prawa materialnego art. 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy o ochronie osób i mienia. Jako alternatywny, skarżący postawił wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny, dotyczącej postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o wyrażeniu opinii o działalności gospodarczej spółki.

Zdaniem skarżącej decyzja została wydana przedwcześnie ponieważ nie zakończyło się postępowanie sądowe ze skargi spółki na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o wyrażeniu opinii o działalności gospodarczej spółki.

Prawidłowa wykładnia, w ocenie skarżącej, powołanych przez nią przepisów, art. 22 ust. 2 pkt. 3 i art. 43 ust. 2 pkt. 5 ustawy o ochronie osób i mienia wskazuje na zamiar ustawodawcy, który przewidując możliwość powstania różnych uchybień w trakcie wykonywania usług przez podmioty gospodarcze, stworzył procedurę kontrolną, której wyniki nie musza powodować cofnięcie koncesji. Ustawodawca dał możliwość wydawania pisemnych zaleceń mających na celu usunięcie nieprawidłowości a organy kontrolne zostały przy tym zobowiązane do sprawdzania wykonania owych zaleceń.

Skarżąca podkreśla, że z przyczyn niezależnych od firm prowadzących koncesjonowaną działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia, realizowaną w formie bezpośredniej ochrony, nie ma możliwości uniknięcia pewnych nieprawidłowości możliwych do skorygowania, których wystąpienie nie powinno skutkować cofnięciem koncesji. W szczególności chodzi tutaj o stwierdzone nieprawidłowości w zakresie zatrudnienia osób karanych.

Przed zatrudnieniem skarżąca spółka zawsze żądała zaświadczenia o niekaralności oraz zobowiązywała pracowników do niezwłocznego

informowania o każdej okoliczności, która może spowodować lub spowodowała ich karalność. Pracownicy jednak nie stosowali się do tych obowiązków.

W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, spółce nie można zarzucić braku dołożenia należytej staranności uzasadniającej cofnięcie koncesji, a tym samym nie zachodzą przesłanki z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia - stwarzanie zagrożenia interesu gospodarki narodowej, obronności lub bezpieczeństwa państwa albo zagrożenia bezpieczeństwa lub dóbr osobistych obywateli. W ocenie skarżącej decyzja nie uzasadnia jakich to karanych pracowników konkretnie spółka zatrudniała, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa.

W dalszych wywodach skarżąca podnosi, iż wymóg niekaralności dotyczy wyłącznie pracowników licencjonowanych a nie wykonujących zadania uboczne.

Jako istotne w sprawie, skarżąca uznaje, że wszystkie nieprawidłowości, zgodnie z zaleceniem kontrolnym, zostały usunięte. Dlatego całkowicie nieuprawnione, w ocenie spółki, jest stanowisko organu, iż stwierdzone uchybienia - pomimo ich usunięcia przez skarżącą w trybie obowiązujących przepisów - mogą stanowić podstawę cofnięcia koncesji. Skoro bowiem ustawodawca przewiduje możliwość usunięcia nieprawidłowości bez rygoru cofnięcia koncesji, to, w przekonaniu skarżącej, jedynie nie usunięcie tych nieprawidłowości stanowi podstawę do wydania decyzji o cofnięciu koncesji.

Odnosząc się do zarzutu wykorzystania broni niezgodnie z przeznaczeniem (do ochrony konwoju mienia spółki "P." GmbH) skarżąca powołuje się na zgodę Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w S.. W związku z tym uważa za niedopuszczalne i łamiące art. 107 § 3 kpa nieodniesienie się do tej okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jeżeli chodzi o zarzut nieposiadania licencji przez pracowników ochrony, spółka wskazuje, iż w chwili kontroli część pracowników oczekiwała na egzamin na licencję I stopnia i ci pracownicy wykonywali zadania poza wydzielonym terenem zakładu objętym ochroną. Natomiast za nietrafny skarżąca uważa zarzut braku licencji II stopnia przez pracowników pełniących obowiązki dowódców, ponieważ pracownicy ci byli po egzaminach i oczekiwali jedynie na dostarczenie dokumentów.

Spółka podkreśla, iż plan ochrony Zakładów Chemicznych P. został wykonany przez upoważnionych pracowników tego przedsiębiorstwa. Wszelkie zmiany w nim są możliwe tylko i wyłącznie na podstawie decyzji Zarządu Zakładów, a decyzje te są objęte tajemnicą. Zatem spółka nie mogła znać planu ochrony zatwierdzonego przez Komendanta Wojewódzkiego

Policji, a tym samym nie można przyjąć, ażeby rażąco i ze złej woli uchybiła warunkom należytego wykonywania działalności.

Zarzut nieprawidłowego prowadzenia dokumentacji również, w przekonaniu skarżącej, nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem po przeprowadzonej kontroli i otrzymaniu zaleceń pokontrolnych spółka dokonała niezbędnych zmian i poprawek, usunęła wszelkie nieprawidłowości i dokumentacja jest prowadzona zgodnie z wymogami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, art. 16 ustawy o ochronie osób i mienia i § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 marca 2002r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. Nr 35, poz. 325) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powołując się na art. 16 ustawy o ochronie osób i mienie organ administracji stwierdza, iż przed wydaniem decyzji cofającej koncesje, zasięgnął opinii właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. Opinia Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., wydana w formie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2003 wpłynęła do organu koncesyjnego w dniu [...] maja 2003 r. Organ koncesyjny mając na uwadze prawo strony do złożenia zażalenia na postanowienie wstrzymał się z wydaniem decyzji do czasu otrzymania postanowienia ostatecznego wydanego przez Komendanta Głównego Policji. Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2003 r. wpłynęło do organu koncesyjnego w dniu [...] czerwca 2003 r. Decyzja cofająca koncesję "S." spółka jawna B., P., B. została wydana w dniu [...] lipca 2003 r. Zatem organ koncesyjny wstrzymał się z wydaniem decyzji w sprawie cofnięcia koncesji do czasu

wydania postanowienia przez Komendanta Głównego Policji po rozpoznaniu zażalenia spółki na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S.. Chybiony jest więc, w ocenie organu, zarzut skarżącej naruszenia art 106 § l kpa.

Odnośnie zarzutów dotyczących konieczności wydawania po kontroli zaleceń i wyznaczania terminu usunięcia uchybień należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej, organ koncesyjny może wezwać podmiot gospodarczy do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie, potwierdza to także przepis art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia. W przypadku jednak działalności gospodarczej wykonywanej przez spółkę organ koncesyjny nie mógł zastosować tego rodzaju środka dyscyplinującego, ponieważ skala i ciężar nieprawidłowości ujawnionych podczas kontroli kwalifikowały się do cofnięcia koncesji w oparciu o przepis art. art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. a, lit. b ustawy o ochronie osób i mienia.

W ocenie organu koncesyjnego zatrudnianie przez Spółkę [...] osób karanych (w tym [...] osoby wykonywały zadania ochrony na obiekcie podlegającym obowiązkowej ochronie) za przestępstwa umyślne takie jak m. in.: kradzież z włamaniem, znęcanie się nad rodziną, groźba karalna, uszkodzenie ciała, rozbój, paserstwo, znieważenie i grabież zwłok, oszustwo kryminalne, nielegalne posiadanie broni, stwarza bezspornie zagrożenie bezpieczeństwa dla osób korzystających z usług przedsiębiorcy.

W wyniku przeprowadzonej w dniach od [...].11.2001 r. do [...].12.2001 r. kontroli działalności gospodarczej ustalono, iż spółka nie prowadziła zgodnie, z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998 r., dokumentacji co zostało szczegółowo opisane w decyzji cofającej koncesję z dnia [...] lipca 2002r. W związku z tym organ koncesyjny uznał, iż przedsiębiorca nie wykonał obowiązku prowadzenia dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu, co stanowi

naruszenie art. 19 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, zatem zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt lit b było to podstawą do obligatoryjnego cofnięcia koncesji.

Organ administracji odpiera zarzut lakoniczności uzasadnienia zaskarżonej decyzji przywołując na dowód treści zawartej w uzasadnieniu tej decyzji.

Organ administracji stoi na stanowisku, iż zdanie egzaminu na pracownika ochrony II stopnia i oczekiwanie na wydanie licencji nie daje uprawnień do realizowania czynności ochrony, ponieważ zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, zdanie egzaminu nie jest jedynym warunkiem uzyskania licencji. Dlatego spółka nie może powoływać się na spełnienie wymagań ustawy przez pracowników, którzy w czasie kontroli pełniąc funkcje dowódcze nie posiadali wymaganej licencji, będąc jedynie po zdanym egzaminie.

Organ koncesyjny nie przyjął do wiadomości tłumaczenia skarżącej, iż nie mogła zapoznać się z planem ochrony, z uwagi na to, iż był to dokument tajny. W ocenie organu okoliczność, iż spółka będąc tak zwanym sufo, chroniąc Zakłady Chemiczne P., podlegające ze względu na ich szczególny charakter obowiązkowej ochronie, nie znała jednocześnie planu ochrony, poddaje w wątpliwość należyty sposób realizowania tej ochrony.

Na decyzją tą spółka złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca stawia decyzji analogiczne zarzutu, jak decyzji wydanej w I instancji.

Z uwagi na fakt, iż skarga jest prawie kopią wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, opisywanie argumentów w niej zawartych jest niecelowe.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przytaczając te same argumenty jak zawarte w obu wydanych przez siebie decyzjach wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;

Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:

- ustawa z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), zwana u.s.a.,

- ustawa z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270),

- ustawa z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.

W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie tej ustawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przeprowadzona kontrola w "S." sp. j. B., P., B. ujawniła szereg nieprawidłowości, stanowiących naruszenie art. 19 , art. 22, art. 25, art. 27 i art. 43 ustawy o ochronie osób i mienia.

Zdaniem Sądu stwierdzenie przez skarżącą, iż sprawowała ochronę nie znając wymagań, jakim powinna sprostać a określonych w planie ochrony, dowodzi jedynie tego, iż wykonywała swoje zadania bez wiedzy jak powinna je realizować, albowiem plan ochrony był dokumentem zatwierdzonym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji i stanowił merytoryczny załącznik do umowy o ochronę.

Skarżąca przyznaje, iż dochodziło do przypadków zatrudniania pracowników karanych za przestępstwa umyślne. Tłumaczenie zatem, iż przypadki takie miały miejsce, lub jak można odczytywać ze skargi - musiały mieć miejsce - gdyż spółka nie mogła sama występować do Krajowego Rejestru Karnego z wnioskami o udzielenie informacji, dowodzi w ocenie Sądu, niewłaściwej organizacji przy zatrudnianiu pracowników, bowiem przed zatrudnieniem pracownika, a nie po zawarciu z nim umowy o pracę, powinien on dostarczyć pracodawcy komplet wymaganych dokumentów.

Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia przez pracownika ochrony rozumie się osobę posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej lub licencję pracownika zabezpieczenia technicznego i wykonującą zadania ochrony w ramach wewnętrznej służby ochrony albo na rzecz przedsiębiorcy, który uzyskał koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, lub osobę wykonującą zadania ochrony w zakresie nie wymagającym licencji. Przepis ten wskazuje na to, iż zadania ochrony wykonywane przez przedsiębiorcę nie polegają jedynie na czynnościach wykonywanych bezpośrednio w ochronie przez pracowników

licencjonowanych, lecz także na innych czynnościach nie wymagających licencji pracownika ochrony osób i mienia. W związku z tym karalność pracownika nie jest bez znaczenia dla wykonywanej działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, gdyż wszyscy pracownicy mają w mniejszym lub większym stopniu wpływ na przedmiot wykonywanej działalności objętej koncesją.

Skarżąca powołuje się także na błędną wykładnię art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia stanowiącym, iż Komendant Główny Policji sprawuje nadzór nad działalnością specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i nadzór ten polega, między innymi na wydawaniu pisemnych zaleceń mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i dostosowanie działalności specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej do przepisów prawa.

Otóż należy wskazać, że przeprowadzone kontrole takie zalecenia niejednokrotnie wydawały. Zalecenia te były respektowane lecz przy każdej następnej kontroli ujawniano nowe nieprawidłowości, które wynikały z nieprzestrzegania obowiązujących przepisów, a znajomości tych przepisów należało oczekiwać od przedsiębiorcy. Dlatego nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącej, iż w prowadzonej przez nią działalności "...nie ma możliwości uniknięcia pewnych nieprawidłowości...".

Przyjęcie takiego założenia, dla działalności wykonywanej przez skarżącą spółkę, która jest działalnością o szczególnym charakterze chociażby z tego względu, że przy jej wykonywaniu spółka posługuje się bronią, sprowadzałoby się do wniosku, iż przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie ochrony osób i mienia może permanentnie dopuszczać się naruszania obowiązujących przepisów. W ocenie Sądu teza taka jest nieuprawniona.

Przeprowadzone kontrole działalności spółki wykazały szereg uchybień, które stanowiły przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko organu administracji, iż na straży przestrzegania prawa nie może stać podmiot gospodarczy, który sam dokonuje jego naruszeń. Koncesjonowany przedsiębiorca traktowany jest przez kontrahentów jako partner, którego wiarygodność i kwalifikacje potwierdza udzielona przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji koncesja. Autorytet państwa nie może być nadużywany, a przedsiębiorca z niego korzystający musi liczyć się z wysokimi wymaganiami oraz surową oceną prowadzonej działalności.

W ocenie Sądu administracyjnego w składzie orzekającym zaskarżona decyzja administracyjna nie narusza prawa a jak wynika z akt sprawy, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organ administracji podjął wszelkie niezbędne kroki, dokonując wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, oceniając w oparciu o ten materiał, że prowadzona działalność gospodarcza przez skarżącą spółkę dawała podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Tym samym należy stwierdzić, iż zarzut uchybienia przepisom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa jest nietrafny.

Także zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji poza tym, że zawiera wszystkie niezbędne elementy tego przepisu, to dodatkowo dokonuje analizy zarzutów skarżącej oraz uzasadnia przesłanki ich nieuwzględnienia.

W tym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz także nie uchybia przepisom postępowania w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.