Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1371/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 3, art. 13 ust. 1, art. 6, art. 18 ust. 5
journal: Dz.U. 2000 nr 39 poz 443
law: Ustawa z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych.
article: art. 9, art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3, art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
journal: M.P. 2001 nr 46 poz 749 art. 1, art. 2 ust 2 punkt b, art. 11 ust 3
law: Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Kazachstanu o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzona  w Ałmaty dnia 23 maja 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant Paulina Sierkin po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] w A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 479/15 w sprawie ze skargi [A] w A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz [A] w A. 1460 (tysiąc czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015r., sygn. akt III SA/Lu 479/15, oddalił skargę [A] siedzibą w A.(Kazachstan) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Lublinie nałożył na spółkę [A] karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu, na podstawie l.p. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ wskazał, że podczas przeprowadzonej w dniu [...] października 2014 r. przez funkcjonariuszy Oddziału Celnego w Lublinie kontroli dokumentów posiadanych przez kierowcę M. K. z Białorusi, wykonującego międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy pojazdem marki DAF o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą marki Krone o numerze rejestracyjnym [...], użytkowanym przez przewoźnika [A], kierujący okazał m. in. paszport, dowód rejestracyjny pojazdu oraz naczepy oraz zezwolenie na międzynarodowy przewóz rzeczy na terytorium RP nr [...]. Z protokołu kontroli wynika, że ciągnik samochodowy, którym wykonywany był przejazd, zarejestrowany jest w Kazachstanie, zaś naczepa – w Rosji. W ocenie organu skarżący nie posiadał zezwolenia, o którym mowa w umowie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Kazachstanu o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzonej w Ałmaty dnia 23 maja 1997 r. (M.P. z 2001 r. Nr 46, poz. 749; dalej: umowa).

Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej: u.t.d.) wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium RP przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany (art. 28a ust. 1 u.t.d.). W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia (art. 28a ust. 2 u.t.d.).

Organ przywołał również przepisy umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, a Rządem Republiki Kazachstanu o międzynarodowych przewozach drogowych, z której wynika, że przewozy ładunków między terytoriami państw umawiających się stron, tranzytem przez ich terytoria, a także do krajów trzecich, wykonywane są na podstawie zezwoleń. Na każdą jazdę i na każdy pojazd powinno być wydane osobne zezwolenie. W świetle umowy, pojazdem jest pojazd drogowy z napędem mechanicznym, który jest skonstruowany lub przystosowany do wykonywania przewozów drogowych osób i ładunków lub do ciągnięcia pojazdów przeznaczonych do tych przewozów. Pojazdem jest również zespół pojazdów złożony z pojazdu spełniającego warunki wymienione w punkcie a) art. 2 ust. 2 umowy oraz z przyczepy lub naczepy.

Zdaniem organu odwoławczego, zespół pojazdów, którym realizowany był przewóz, nie był pojazdem zarejestrowanym ani w Polsce ani w Kazachstanie, skoro naczepa wchodząca w skład zespołu pojazdów, którym dokonywano przewozu, posiadała rosyjskie tablice rejestracyjne, a kierowca posługiwał się rosyjskim dowodem rejestracyjnym pojazdu. Tymczasem z umowy wynika, że pojazd silnikowy i naczepa powinny być zarejestrowane w państwie będącym stroną umowy.

Oddalając skargę na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że w świetle przepisów umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, a Rządem Republiki Kazachstanu o międzynarodowych przewozach drogowych, skoro przewóz ładunków wykonywany jest pojazdami zarejestrowanymi na terytorium państwa jednej z Umawiających się Stron, czyli Polski lub Kazachstanu, to w odniesieniu do zespołu pojazdów, składającego się z pojazdu drogowego z napędem mechanicznym oraz naczepy lub przyczepy – traktowanego jako pojazd, wymóg rejestracji na terytorium państwa jednej z Umawiających się Stron dotyczy zarówno pojazdu drogowego z napędem mechanicznym, jak i naczepy lub przyczepy.

WSA podkreślił, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż naczepa marki Krone o numerze rejestracyjnym [...] była zarejestrowana w Rosji. Zatem, kontrolowany zespół pojazdów nie spełniał wymogu, o którym mowa w art. 1 umowy. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego i prawnego Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż w dniu 20 października 2014 r. (podczas kontroli) kierowca wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu i nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł za naruszenie określone w Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 92a ust. 1 u.t.d., art. 2 ust. 2 pkt b, art. 4 ust. 3 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, a Rządem Republiki Kazachstanu o międzynarodowych przewozach drogowych i art. 3 pkt 10 Protokołu Wykonawczego do tej umowy poprzez błędne określenie, iż przewoźnik wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że żaden przepis prawa nie przewiduje ani wymogu, aby zespół pojazdów musiał być zarejestrowany w tym samym państwie, ani obowiązku posiadania dodatkowych zezwoleń w przypadku, gdy ciągnik i przyczepa, wchodzące w skład zespołu pojazdów, są zarejestrowane w różnych krajach. Ponadto, zdaniem skarżącego WSA pominął treść art. 3 pkt 10 Protokołu Wykonawczego do cyt. umowy, stanowiącego, że przy przewozach środkami transportu, w których ciągnik oraz naczepa/przyczepa zarejestrowane są w różnych państwach zezwolenie ważne jest dla całego zespołu, jeśli pojazd ciągnący zarejestrowany jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub Republiki Kazachstanu – co skutkowało błędną interpretacją ww. przepisów umowy międzynarodowej.

Do skargi kasacyjnej załączono kopię ww. Protokołu Wykonawczego do umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Kazachstanu o międzynarodowych przewozach drogowych z dnia 30 marca 2001 r. otrzymaną z Departamentu Transportu Drogowego Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ wskazał, że Protokół Wykonawczy z dnia 30 marca 2001 r. sporządzony w Astanie, na który powołuje się autor skargi kasacyjnej, nie został ogłoszony, zatem nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Konstytucji RP i nie może stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że w myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1360 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Jeżeli zatem nie wystąpią – jak w tej sprawie – przesłanki nieważności postępowania, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 pkt 1- 6 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a. Stosownie do ostatniego skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawowy problem, jaki rozważał Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, a zarazem główny zarzut skargi kasacyjnej, związany jest z prawidłową wykładnią art. 2 ust 2 punkt b umowy między Rządem Republiki Kazachstanu o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Ałmaty dnia 23 maja 1997 r. opublikowanej 19 grudnia 2001 r. w Monitorze Polskim (MP.2001.46.749) w świetle art. 3 pkt 10 Protokołu Wykonawczego do tej umowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wobec ustalonego stanu faktycznego i prawnego należało uznać, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że dnia 20 października 2014 r. podczas kontroli, kierowca wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu i nałożyły na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł za naruszenie określone w Lp. 3.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem Sądu I instancji treść art. 1 i art. 2 ust 2 lit. b Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Kazachstanu o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Ałmaty dnia 23 maja 1997 r. wskazuje, iż w świetle ww. przepisów przewóz ładunku winien być wykonywany pojazdami zarejestrowanymi na terytorium państwa jednej z Umawiających się stron, czyli Polski lub Kazachstanu. Skoro zespół pojazdów składający się z pojazdu drogowego z napędem mechanicznym oraz naczepy lub przyczepy traktowany jest jako pojazd, to wymóg rejestracji na terytorium państwa jednej z Umawiających się stron dotyczy wchodzących w skład zespołu pojazdów pojazdu drogowego z napędem mechanicznym oraz naczepy lub przyczepy. W niniejszej sprawie, jak Sąd wskazał nie budzi wątpliwości, że naczepa marki Krone o nr rejestracyjnym [...] była zarejestrowana w Rosji. Kontrolowany zespół pojazdów nie spełniał zatem wymogu, o którym mowa w art. 1 umowy.

Skarżący podnosi natomiast, że żaden przepis prawa nie przewiduje wymogu, aby zespół pojazdów musiał być zrejestrowany w tym samym państwie. Żaden przepis prawa nie nakłada również, jak podkreślił, posiadania dodatkowych zezwoleń w przypadku, gdy ciągnik i przyczepa, wchodzące w skład zespołu pojazdów, są zarejestrowane w różnych krajach. Interpretacja zaprezentowana przez organy celne, a zaakceptowania przez Sąd I instancji, nie znajduje, zdaniem skarżącej spółki żadnego uzasadnienia w przepisach prawa. Na potwierdzenie słuszności prezentowanego stanowiska skarżący powołał ponadto art. 3 punkt 10 Protokołu Wykonawczego do Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Kazachstanu o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Astanie w dniu 30 marca 2001r., zgodnie z którym przy przewozach środkami transportu, w których ciągnik oraz naczepa/przyczepa zarejestrowane są w różnych państwach zezwolenie ważne jest dla całego zespołu, jeśli pojazd ciągnący zarejestrowany jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub Republiki Kazachstanu, co oznacza, że znaczenie ma tylko gdzie zarejestrowany jest pojazd ciągnący.

W tym miejscu wskazać należy, że dokument przedstawiony przez skarżącą nie był przedmiotem badania ani analizy przez Sąd I instancji. WSA nie kontrolował prawidłowości decyzji w świetle jego zapisów, jak i nie dokonywał oceny charakteru prawnego tego aktu.

Zdaniem natomiast organu, skoro protokół ten ani żadne zmiany do niego nie były poddane publikacji nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa, którymi zgodnie z art. 87 ust 1 Konstytucji są ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Protokół nie ma waloru żadnego z ww. aktów i tym samym źródłem obowiązującego prawa nie jest.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 2 ust 2 lit b Umowy przewóz ładunku winien być wykonywany pojazdami zarejestrowanymi na terytorium państwa jednej z Umawiających się stron, czyli Polski lub Kazachstanu. Z definicji przyjętej w art. 2 ust 2 lit b wynika, że określenie "pojazd" oznacza zespół pojazdów złożony z pojazdu spełniającego warunki wymienione w pkt a) oraz z przyczepy i naczepy umowa w żadnym z punktów nie odwołuje się do wymogu zarejestrowania zespołu pojazdów w tym samym państwie. Protokół wykonawczy do Umowy, na który powołuje się skarżący, jak wynika z jego treści, został sporządzony został w Astanie dnia 30 marca 2001 r. Zawiera on uzgodnienia w celu określenia zasad stosowania Umowy. Znajduje umocowanie w art. 11 ust 3 umowy z 23 maja 2001 r., zgodnie z którym powołana w celu wykonywania postanowień umowy i rozwiązywania spornych spraw utworzona przez organy właściwe umawiających się stron Komisja Mieszana sporządzi protokół wykonawczy do niniejszej umowy. Z postanowień zawartych w art. 6 Protokołu wynika, że wchodzi on w życie z dniem wypełnienia przez strony wewnętrznych procedur przewidzianych ustawodawstwem państw właściwych organów. Ponadto wszelkie zmiany i uzupełnienia do Protokołu Wykonawczego mogą być wnoszone przy pomocy protokołów dodatkowych po wzajemnym uzgodnieniu przez właściwe organy RP i Kazachstanu i stanowić będą jego nieodłączną część. Z zapisu art. 3 pkt 10 przedstawionego dokumentu wynika, że przy przewozach środkami transportu, w których ciągnik oraz naczepa/przyczepa zarejestrowane są w różnych państwach zezwolenie ważne jest dla całego zespołu, jeśli pojazd ciągnący zarejestrowany jest na terytorium Rzeczypospolitej j Polskiej lub Republiki Kazachstanu.

Na płaszczyźnie międzynarodowej Polska zobowiązana jest zapewnić wykonanie umowy w brzmieniu określonym protokołem Komisji Mieszanej, zgodnie z konstytucyjną zasadą poszanowania prawa międzynarodowego zawartą w art. 9 Konstytucji RP. Zgodnie z tą zasadą Polska zobowiązana jest wypełniać, w dobrej wierze, zobowiązania wynikające z umów międzynarodowych, których jest stroną.

Art. 87 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 1 Konstytucji ratyfikowana umowa międzynarodowa dopiero po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw "stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana...". Kwestię ogłaszania umów międzynarodowych reguluje ponadto art. 88 ust. 3 Konstytucji, stanowiąc, że umowy międzynarodowe ratyfikowane za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie są ogłaszane w trybie wymaganym dla ustaw, zaś zasady ogłaszania innych umów międzynarodowych określa ustawa.

Taką ustawą jest ustawa z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych (Dz. U. 2000.39.443). Zgodnie z art. 12 ust 3 tego aktu umowa międzynarodowa, która nie podlega ratyfikacji, wymaga zatwierdzenia przez Radę Ministrów.

Jak wynika z Oświadczenia Rządowego z dnia 26 września 2001 r. (M. P. 2001.46.750.) Rada Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej zatwierdziła w dniu 27 lutego 1998 r. umowę między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Kazachstanu o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzoną w Ałmaty dnia 23 maja 1997 r.

Powyższe oznacza, że umowa międzynarodowa, która została przyjęta przez Polskę i ogłoszona w Monitorze Polskim dnia 19 grudnia 2001 r. nr 46 poz. 749 stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej i część krajowego porządku prawnego oraz podlega bezpośredniemu stosowaniu.

W związku z tym należy też dodatkowo zauważyć, że w myśl art. 13 ust 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych związanie RP umową międzynarodową może nastąpić również w drodze podpisania, wymiany not lub w inny sposób dopuszczony przez prawo międzynarodowe. W takim przypadku zatwierdzenie w rozumieniu art. 12 ust 3 jest dokonywane przez udzielenie zgody, o której mowa w art. 6 ustawy. Ponadto Prezydent RP lub Prezes Rady Ministrów mogą odstąpić od ogłoszenia w Dzienniku Ustaw lub Monitorze Polskim dołączonego do umowy międzynarodowej aneksu lub załącznika, "jeżeli zawierają one szczegółowe przepisy o charakterze specjalistycznym, niezastrzeżone do regulacji ustawowej, dotyczące niewielkiej liczby podmiotów i nieodnoszące się do praw obywateli" (art. 18 ust. 5).

W spawie rozważenia wymaga, czy protokół wykonawczy dokonywał zmiany umowy, czy też jedynie wyjaśniał, jak wskazuje jego preambuła, zasady stosowania umowy. Co prawda, ww. ustawa o umowach międzynarodowych nie reguluje wprost takiej sytuacji, z jaką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, tj. gdy zasady stosowania umowy (umowy międzynarodowej) dokonywane są przez ciało ustanowione na mocy tejże umowy (Komisję Mieszaną), jednakże biorąc pod uwagę zawartą w tej ustawie szeroką definicję pojęcia umowy międzynarodowej (art. 2 pkt 1) oraz to, że związanie Rzeczypospolitej Polskiej umową międzynarodową może nastąpić również "w drodze podpisania, wymiany not lub w inny sposób dopuszczony przez prawo międzynarodowe" (art. 13 ust. 1), należy przyjąć, że zamieszczone w rozdziale 5 ww. ustawy o umowach międzynarodowych zasady dotyczące ogłaszania umowy międzynarodowej w równym stopniu odnoszą się do dokonanej w sposób przewidziany przez prawo międzynarodowe. Sprawa wymaga ponownego rozpoznania z uwagi na to, że – jak wyżej wskazano – powyższy akt powołany przez skarżącą kasacyjnie, a tym samym kwestie związane z jego obowiązywaniem i stosowaniem, nie był przedmiotem rozważań Sądu I instancji, jaki wynika z treści umowy, w tym zapisu art. 11, ustalenie i wyjaśnienie zakresu jego obowiązywania w międzynarodowym przewozie osób i ładunków między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Kazachstanu, w tranzycie przez ich terytoria, a także do krajów trzecich i w odwrotnym kierunku ma zasadnicze znacznie w sprawie wykonywania transportu przez skarżącą legitymującą się ważnym zezwoleniem, zgodnie z którym pojazd ciągnący zarejestrowany był na terenie Republiki Kazachstanu, co w świetle zapisów umowy art. 1 i 2 ust 2 lit b wyjaśnionych przez Komisji uprawniałoby do przyjęcia, iż zezwolenie którym skarżąca legitymowała było ważne dla całego zespołu, a tym samym spełniała ona warunki wykonywania transportu pojazdem zarejestrowanym na terytorium państwa jednej z Umawiających się stron.

Przy ponownym rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie, po uprzednim wyjaśnieniu kwestii mocy obowiązującej tego aktu i jego znaczenia dla interpretacji umowy, dokona oceny zgodności z prawem skarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z uwzględnieniem przedstawionych wyżej uwag odnoszących się do możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie jako podstawy prawnej decyzji, stanowiącej podstawę odpowiedzialności strony, art. 92 a ust 1 ustawy o transporcie drogowym i przepisów umowy między Rządem RP a Rządem Republiki Kazachstanu o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Ałmaty dnia 23 maja 1997 r., co do zasad stosowania której odnosi się przedstawiony przez skarżącą uzyskany z Departamentu Transportu Drogowego Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa dokument.

Natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 4 ust 3 umowy. Przepis ten zawiera regulację w zakresie wykonywanych przewozów autobusami, a co za tym idzie nie miał w sprawie zastosowania.

Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i dlatego też na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego w kwocie 1460 zł, obejmującej opłatę kancelaryjną (100 zł), wpis od skargi kasacyjnej (160 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika biorącego udział w postępowaniu przez I instancją (1200 zł), NSA orzekł stosownie do art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust 1 pkt 2 lit b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 4) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).