Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1360/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 109
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi MW sp. z o. o. w likwidacji, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca MW spółka z o. o. w likwidacji działając przez pełnomocnika, złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] określające za maj 2002 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 2.609,00zł, kwotę do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 13.694,00 zł. oraz ustalające dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 2002 r. w wysokości 55.700 zł. w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego.

W sprawie został ustalony następujący stan faktyczny.

W wyniku kontroli podatkowej, przeprowadzonej w zakresie prawidłowość rozliczenia podatku od towarów i usług za maj 2002 r. Organ stwierdził, iż w przedmiocie podatku należnego Spółka naruszyła przepisy art.6 ust.8b pkt2 lit. d) ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U.

z 1993r. Nr11, poz.50 ze zm.- dalej zw. ustawa o VAT) poprzez błędne określenie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży usług budowlanych. Ponadto w zakresie podatku naliczonego, Spółka dokonała nieprawidłowego odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez J.S..

Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w decyzji organu I instancji.

Spółka zaskarżyła w/w rozstrzygnięcie. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając: 1/ naruszenie przepisów art.120 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez wydanie zaskarżonych decyzji

w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów

i usług, w oparciu o nieobowiązująca w dniu wydania decyzji normę prawną; 2/naruszenie art.210 §1 pkt4 oraz pkt6 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez wydanie decyzji bez wyczerpującej podstawy prawnej oraz uzasadnienia prawnego."

Dyrektor IS po rozpatrzeniu zarzutów odwołania, analizie zebranego materiału– decyzją

z [...] lutego 2005 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach uzasadnienia stwierdził, iż art.27 ust.5, 6 ustawy o VAT stanowi, że

w przypadku stwierdzenia, iż podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej, kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej (dotyczy to również kwoty różnicy podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc) naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa prawidłową wysokość tego zobowiązania albo kwoty zwrotu (kwoty różnicy podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc) oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Wobec tego, decyzja ustalająca kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego nie jest decyzją samoistną, lecz następstwem wydania przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług (zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego, kwoty różnicy podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc) w prawidłowej wysokości, a byt prawny decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług jest nierozerwalnie związany z decyzją określającą zobowiązanie podatkowe w tym podatku. Tym samym, wydanie decyzji określającej kwotę zobowiązania podatkowego (zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego, kwoty różnicy podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc) w prawidłowej wysokości stanowi zawsze materialnoprawną przesłankę, na podstawie której właściwy organ podatkowy ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

Na powyższą decyzję pełnomocnik Strony złożył skargę z dnia 3 marca 2005r., w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I i II instancji z powodów: naruszenia przepisów art.120 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez wydanie zaskarżonych decyzji w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług, w oparciu o nie obowiązującą w dniu wydania decyzji normę prawną; naruszenie art.210 §1 pkt 4 oraz pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez wydanie zaskarżonych decyzji bez wyczerpującej podstawy prawnej oraz uzasadnienia prawnego.

Wyrokiem z dnia 16 lutego 2006r. Sygn. akt I SA/Go 1064/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż organy błędnie ustaliły dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art.27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 08.01.1993r. zamiast na podstawie art.109 ust.4 nowej ustawy z dnia 11 marca 2004r. co doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, albowiem podciągnięcie ustalonego stanu faktycznego nastąpiło pod hipotezę niewłaściwego przepisu. Organ odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien zastosować art.109 ust.4 nowej ustawy VAT. Podkreślił, iż w sytuacji, gdy istniał spór, co do prawidłowości zastosowanej przez organ I instancji podstawy prawnej, organ odwoławczy powinien w sposób jasny i przejrzysty uzasadnić dlaczego nie uznał twierdzeń strony skarżącej za prawidłowe oraz dlaczego zastosował określony przepis do ustalonego stanu faktycznego, tak aby nie została nie tylko naruszona zasada przekonywania wyrażona w art.124, która jest realizowana dzięki unormowaniu odnoszącemu się do uzasadnienia decyzji podatkowej ale również zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art.121 §1 Ordynacji podatkowej). Tym samym, w ocenie sądu wydanie przez organ odwoławczy decyzji, która narusza wyżej wskazane zasady postępowania podatkowego musiało skutkować uznaniem przez sąd, iż zaszły przesłanki z art.145 §1 pkt1 lit.c P.p.s.a.

W decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] będącej konsekwencją wyroku WSA Gorzów Wlkp. a stanowiącej przedmiot niniejszej kontroli sadowej Dyrektor IS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej zw. Naczelnik US) z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego za maj 2002 r.

Podkreślił, iż: obowiązek orzekania przez organy podatkowe kwot dodatkowego zobowiązania podatkowego wynikający z art.109 ust.4-8 ustawy z 11 marca 2004r. jest co do zasady odwzorowaniem przepisu art.27 ust.4-8 uchylonej ustawy z 8 stycznia 1993r. Wskazał, iż ustawa z 2004r. nie zawiera przepisów przejściowych dotyczących stosowania sankcji w podatku od towarów i usług, co nie oznacza jednak, że nie ma podstaw prawnych, aby po 1 maja 2004r. stosować dodatkowe zobowiązanie podatkowe do stanów faktycznych zaistniałych przed tą datą. Zauważył, iż przepisy art.27 ust.4-8 nieobowiązującej ustawy o VAT i art.109 ust.4-8 nowej ustawy mają charakter formalnoprawny – co przejawia się w następstwie decyzyjnym i konieczności oparcia bytu prawnego decyzji sankcyjnej na wcześniejszym rozstrzygnięciu kwestii materialno - prawnej. O formalnoprawnym charakterze art.109 świadczy także procedura postępowania, jaką organ podatkowy zobowiązany jest podjąć, gdy stwierdzi materialne uchybienie podatkowe: "(...) naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej (...) ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty zaniżenia tego zobowiązania" (odpowiednio kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego). Należy więc stosować przepisy procesowe w brzmieniu obowiązującym w momencie orzekania. Ponadto organ podatkowy II instancji powołał się na uchwałę składu 7 sędziów NSA z 12 września 2005r. (I FPS 2/05), w której Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż po 30 kwietnia 2004r. dopuszczalne jest ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy sprzed 1 maja 2004r. na podstawie przepisów art.109 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.). Przepisy te stanowią kontynuację podatku od towarów i usług oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego wprowadzonego ustawą z 1993r. Wskazał, że dodatkowe zobowiązanie stanowi element prawa materialnego wynikający z obu wyżej wymienionych ustaw. Ustawodawca nie wypowiedział się w przepisach przejściowych i końcowych tej ustawy na temat skutków wejścia w życie nowej ustawy dla stanów prawnych zaistniałych pod rządem poprzedniej ustawy, w odniesieniu do dodatkowego zobowiązania podatkowego. Milczenie ustawodawcy w tym względzie oznacza założenie bezpośredniego stosowania nowego prawa. Jego zdaniem, nie ulega wątpliwości,

że zamiarem ustawodawcy było zachowanie ciągłości instytucji dodatkowego zobowiązania podatkowego w kształcie uregulowanym w poprzedniej ustawie. Podkreślił, że skutki wadliwego odliczenia podatku są identyczne zarówno w przepisach uchylonej, jak i nowej ustawy, bowiem nowa ustawa nie wprowadza zmiany w zakresie powstania dodatkowego zobowiązania podatkowego.

W skardze z dnia 29 września 2006 roku pełnomocnik zarzucił naruszenie art.120 ustawy Ordynacja podatkowa, pomimo że prawo do ustalenia przedmiotowej sankcji jest sprzeczne z przepisami I Dyrektywy Rady z 11 kwietnia 1967 roku (67/227/EWG) oraz VI Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 roku (77/388/EWG). Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącej spółki. W motywach uzasadnienia podniósł, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 12 września 2005r. (I FPS 2/05) nie rozpatrywał zagadnienia zgodności sankcji z prawem wspólnotowym, gdyż nie zostało to objęte zakresem pytania prawnego. Jego zdaniem, z punktu widzenia przepisów wspólnotowych niezgodne z prawem jest wymierzenie sankcji podatkowej po 1 maja 2004r. Prawa tego pozbawiają przepisy wyżej przywoływanych Dyrektyw. Podkreślił, że w przypadku kolizji przepisów krajowych

i wspólnotowych pierwszeństwo przysługuje prawu wspólnotowemu.

Dyrektor IS w odpowiedzi na skargę uznając, zarzuty skargi za bezzasadne, oraz przyjmując, iż zaskarżona decyzja nie wykazuje niezgodności z prawem materialnym i nie wskazuje na naruszenie procedury administracyjnej wniósł

o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 22 maja 2007 roku pełnomocnik strony podniósł dodatkowo, iż powołane w odpowiedzi na skargę przez Dyrektora IS interpretacje

i wyjaśnienia Ministra Finansów, (pismo [...] z [...]-01-2006r.), nie mają charakteru prawnie wiążącego. To, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe

jest podatkiem nie powinno budzić żadnych wątpliwości, bowiem jest świadczeniem pieniężnym na rzecz budżetu państwa. Ma charakter publicznoprawny, nieodpłatny, przymusowy i bezzwrotny. Wskazał, że ponieważ dodatkowe zobowiązanie podatkowe nie może być utożsamiane z podatkiem od towarów i usług, dlatego ten rodzaj zobowiązania podatkowego należy rozpatrywać pod kątem regulowanych w art.27 VI Dyrektywy dotyczącym środków specjalnych. Zgodnie z treścią powołanego środki specjalne mogą być stosowane między innymi w celu zapobieżeniu niektórym rodzajom oszustw podatkowych oraz zapobieżeniu omijania opodatkowania. Warunkiem stosowania w danym ustawodawstwie środków specjalnych jest jednakże aprobata ze strony instytucji wspólnotowych; a o taką zgodę organy polskie nie wystąpiły. Nadto zaznaczył, iż projekt zmian do ustawy o podatku od towarów i usług nie przewiduje już możliwości ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Ustawodawca wykreślił przepisy ustępu 4, 5, 6, 7 i 8 art.109 ustawy o VAT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa.

Zgodnie z treścią art.1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art.3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej P.p.s.a.), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga, może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 – art.150 ustawy). Dokonywana ocena odbywa się

w oparciu o stan prawny oraz na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Nadto, należy podkreślić, iż zaskarżona obecnie decyzja jest konsekwencją wydanego wcześniej przez tutejszy Sąd wyroku z 16 lutego 2006 r. Sygn. akt I SA/Go 1064/05. Orzeczeniem tym sąd przesądził o zasadności ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za okres rozliczeniowy sprzed 1 maja 2004r., a podstawą tego ma być art.109 ust.4 nowej ustawy VAT. W takiej sytuacji zastosowanie ma przepis art.153 P.p.s.a. zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego wiąże w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której stanowi powołany przepis, należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., IV SA 1177/97; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2408/98). W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że nie uległ zmianie, ani stan prawny, ani stan faktyczny.

W związku z powyższym Sąd orzekający obecnie w sprawie ma obowiązek dostosowania się do oceny prawnej, wyrażonej we wcześniejszym wyroku tego Sądu

z dnia 16 lutego 2006 r.

Z ustalonego bezspornie stanu faktycznego wynika, iż sprawa dotyczy dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc maj 2002 roku ustalonego decyzją wydaną po [...] maja 2004 roku. W tych okolicznościach znamienne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia ma fakt, iż stan faktyczny sprawy związany jest z tzw. okresem przedakcesyjnym. ( tj. okresem sprzed wstąpienia Polski do Unii Europejskiej.)

Kwestia istnienia podstawy prawnej do wydania decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe sprzed [...] maja 2004r., w sytuacji, gdy decyzje zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji wydano po [...] maja 2004r. nie powinna budzić żadnych wątpliwości, gdyż jak zostało to już powyżej stwierdzone – przesądził ją WSA Gorzów Wlkp. w wyroku

z dnia 16 lutego 2006r. W motywach uzasadnienia Sąd ten podzielił pogląd zaprezentowany w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2005r., sygn. akt I FPS 2/05, zgodnie z którym - "Po dniu 30.4.2004r. dopuszczalne jest ustalenie podatnikowi podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego za okresy rozliczeniowe sprzed 1.5.2004r. na podstawie art.109 ust.4 ustawy z 11.3.2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.)". Gwoli wyjaśnienia, podkreślić należy, iż powołana uchwała nie przesądziła zgodności art.109 ust.4 nowej ustawy o podatku od towarów i usług z przepisami VI Dyrektywy VAT. Wynika to wprost z jej uzasadnienia, w którym podkreślono, że uchwała nie przesądza o zgodności wyżej powołanych przepisów nowej ustawy

z ustawodawstwem europejskim, a w szczególności z VI Dyrektywą, gdyż nie ocenia zgodności art. 109 ust. 4 nowej ustawy z tą dyrektywą.

Tymczasem spór jaki zawiązał się obecnie pomiędzy stronami, w głównej mierze dotyczy właśnie, oceny zasadności wymierzania sankcji podatkowej VAT (dodatkowego zobowiązania podatkowego) po 1 maja 2004r., z punktu widzenia przepisów prawa wspólnotowego, albowiem zdaniem pełnomocnika Spółki zarówno przepisy Pierwszej jak i Szóstej Dyrektywy pozbawiają organów prawa do wymierzania dodatkowego zobowiązania podatkowego.

W pierwszej kolejności wyjaśnić więc należy, iż przystąpienie Polski do Unii Europejskiej nastąpiło na podstawie Traktatu Akcesyjnego (dalej zw. TA) z dnia 16 kwietnia 2003 r. Zgodnie z art.2 ust.2 TA wszedł on w życie z dniem 1 maja 2004r. Od tej daty Rzeczpospolita Polska - w myśl art.1 TA - stała się członkiem Unii Europejskiej i stroną Traktatów stanowiących podstawę Unii. Ponadto, w świetle art.1 ust.2 TA warunki przyjęcia i wynikające z tego przyjęcia dostosowania w Traktatach stanowiących podstawę Unii są przedmiotem Aktu dołączonego do TA. Postanowienia tego Aktu stanowią istotną część Traktatu. Z art.60 Aktu wynika natomiast, że - Załączniki od nr pierwszego do nr osiemnastego, dodatki do nich oraz protokoły nr1-10 dołączone do tego Aktu stanowią jego integralną część. W Załączniku nr12 ust.9 zawarto VI Dyrektywę. Powołane unormowania TA wraz z Aktem i Załącznikiem nr12 jednoznacznie wskazują, że VI Dyrektywa ustalająca wspólny system podatku od wartości dodanej wiąże Polskę od dnia akcesji i od tej daty, zgodnie z art.54 Aktu Rzeczpospolita Polska była zobowiązana do wprowadzenia w życie środków niezbędnych do przestrzegania tej dyrektywy. Właśnie w wykonaniu tego obowiązku weszła w życie nowa ustawa o VAT. Ustawa ta wdrożyła w życie postanowienia Dyrektywy osiągając cele nakreślone przez Radę. Przyjęto rozwiązania, które były niezbędne dla funkcjonowania polskiego podatku, jako elementu wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

W tym stanie rzeczy, skład orzekający w niniejszej sprawie, po pierwsze - w pełni podzielił stanowisko, że uprawnione jest ustalanie dodatkowego zobowiązania podatkowego po wejściu Polski do Unii Europejskiej w stosunku do okresów rozliczeniowych sprzed akcesji. Po drugie, stwierdza, iż podnoszone przez Stronę skarżącą zarzuty nie znajdują uzasadnionych podstaw, albowiem do stanów faktycznych powodujących powstanie obowiązku podatkowego w dodatkowym zobowiązaniu podatkowym, zaistniałych przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, a konkretyzowanych w decyzjach ustalających wysokość zobowiązania podatkowego po 30 kwietnia 2004r., nie mają zastosowania przepisy

I i VI Dyrektywy VAT. Należy mieć bowiem na uwadze, że Pierwsza Dyrektywa Rady

z 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych Numer (67/227/EEC) jak i Szósta Dyrektywa Rady

z 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich

w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku ( 77/388/EEC) – dla Polski weszły w życie

1 maja 2004r., zaś utraciły moc - 1 stycznia 2007 roku.

Powyższe stanowisko nie jest odosobnione. Znajduje swoje oparcie w orzeczeniach sądów administracyjnych.

Przykładowo - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 stycznia 2006r. I FSK 435/05(niepublikowany), w którym sąd kasacyjny stwierdził, że w dacie powstania obowiązku podatkowego Polska nie była członkiem Unii Europejskiej, zatem nie można do oceny legalności decyzji stosować przepisów prawa wspólnotowego, jako że nie wiązały one Rzeczpospolitej Polskiej.

Z kolei w innym orzeczeniu, z 4 stycznia 2006r. I FSK 959/05 LEX nr 177255, Naczelny Sąd Administracyjny wyrażając pogląd zgodny z powyżej sformułowanym, wskazał

w motywach swojego uzasadnienia, iż zgodnie z definicją zawartą w art.4 Ordynacji podatkowej oraz uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 7 kwietnia 2003r., sygn. akt FSA 2/02, ONSA 2003/3/84 obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Taki sposób zdefiniowania obowiązku podatkowego oznacza, że jest on zobiektywizowaną kategorią prawną i faktyczną, która powstaje w warunkach opisanych przez prawo, niezależnie od woli podmiotów podlegających temu obowiązkowi czy też podmiotów ustawowo zobowiązanych do stosowania różnych środków jego realizacji. Spełnienie przez dany podmiot abstrakcyjnie wyznaczonych w ustawie warunków powstania obowiązku podatkowego prowadzi do indywidualizacji tego obowiązku, a następnie do jego konkretyzacji w postaci zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe jest zatem formą konkretyzacji zindywidualizowanego obowiązku podatkowego i może powstać wyłącznie wtedy, gdy wcześniej bądź równocześnie powstał obowiązek podatkowy danego podmiotu (zob. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1992 r., sygn. akt III SA 709/92, POP 1993, nr 4, poz. 64). Obowiązek podatkowy jest kategorią obiektywną, powstaje niezależnie od woli podmiotu, na którym ciąży w związku z zaistniałym zdarzeniem oraz, iż nie jest on zależny od jakichkolwiek działań ze strony organów. Tym samym, w ocenie owego sądu w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia.

W dalszej kolejności Sąd ten podkreślił, iż obowiązek podatkowy w dodatkowym zobowiązaniu podatkowym powstaje w dacie złożenia nieprawidłowej deklaracji z kwotą do zwrotu lub do przeniesienia na następny okres, w zawyżonej wysokości. Na potwierdzenie prawidłowości sformułowanej przez siebie tezy wskazał uchwałę NSA

z 12 września 2005r. w której między innymi stwierdzono, iż obowiązek podatkowy powstały przed 1.5.2004 r. na podstawie art.27 ust.5 poprzedniej ustawy istnieje nadal po tej dacie, mimo uchylenia ustawy z 8.1.1993r. Artykuł 175 nowej ustawy nie eliminuje z obrotu prawnego wymienionego obowiązku podatkowego. Tym samym, mimo zmiany przepisów na podatniku ciąży obowiązek podatkowy, którego konkretyzacja może nastąpić do daty przedawnienia.

Z motywów uzasadnienia rzeczonego wyroku ewidentnie wynika, iż całokształt przedstawionych w nim rozważań, oraz fakt, iż cały stan faktyczny związany

z powstaniem obowiązku podatkowego zaistniał w 2003r., a więc w czasie sprzed akcesji - skutkuje brakiem podstaw prawnych do stosowania w tej sprawie

VI Dyrektywy, w szczególności jej art.27 ust.1.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni poglądy sprecyzowane

w powołanych powyżej orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego

i jednocześnie wyraża stanowisko, iż w rozpatrywanym stanie faktycznym i prawnym nie powinny być stosowane reguły z art.27 VI Dyrektywy do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc maj 2002 r., gdyż zobowiązanie to dotyczy stwierdzonych nieprawidłowości za okres rozliczeniowy sprzed wstąpienia Polski do Unii Europejskiej. Tym samym organy nie naruszyły art.120 ustawy Ordynacja podatkowa. Potwierdza to również rozstrzygnięcie, które zapadło na skutek postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 15 lutego 2006 roku, ISA/Łd 1089/05, którym sąd ten zadał Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów I i VI Dyrektywy VAT w odniesieniu do przepisów ustawy o VAT dotyczących dodatkowego zobowiązania podatkowego. ETS w postanowieniu z dnia 6 marca 2007 roku (sygn. akt C-168/06) stwierdził, że nie udzieli odpowiedzi na przedmiotowe pytanie, bowiem dotyczy ono zobowiązania podatkowego powstałego w roku 2003, a więc okresu gdy Polska nie była państwem członkowskim Unii Europejskiej, a co za tym idzie – pozostaje to poza jego jurysdykcją. W uzasadnieniu Trybunał powołał się na dwa wcześniejsze orzeczenia w sprawach węgierskich, gdzie także odmówił rozstrzygnięcia sporu ze względu na aspekt międzyczasowy.

W ocenie tutejszego sądu, stanowisko zaprezentowane przez Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości w pełni dowodzi słuszności podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym, kierując się zatem przedstawionymi względami,

i uznając, że skoro ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie dają podstaw do uwzględnienia zgłoszonego w niej żądania Sąd, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zez mianami), skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.

|Asesor WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA |

|Alina Rzepecka |Stefan Kowalczyk |Dariusz Skupień |