Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 125/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu w dniu 24 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie ustalenia okresów, za które nabyte zostało prawo od urlopu dodatkowego postanawia skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

W dniu 17 czerwca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Komendanta Powiatowej Policji, skarżący K. J. wniósł skargę na bezczynność ww. organu w przedmiocie jego wniosku z dnia 16 kwietnia 2019 r.. We wniosku tym wniósł o ustalenie okresów, za które nabył prawo do urlopów dodatkowych w związku z prowadzonym nasłuchem radiowym. Skarżący wskazał, że pomimo upływu terminu instrukcyjnego organ milczy, bez odmówienia wszczęcia postępowania aktem administracyjnym, na który przysługiwałoby mu postępowanie kontroli instancyjnej i pozainstancyjnej. Brak jest też informacji o przyczynach zwłoki.

Skarżący wniósł wobec powyższego "o zobowiązanie skarżonego organu do niezwłocznego załatwienia wniosku strony z dnia 16 kwietnia 2019 roku aktem administracyjnym", "stwierdzenie, czy milczenie organu posiada charakter rażącego, czy też nie naruszenia prawa."

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu Komendant wskazał, że w dniu 16 stycznia 2019 r. do Komendy Powiatowej Policji, za pośrednictwem Poczty Polskiej, wpłynęły dwa jednobrzmiące pisemne wnioski K. J. o ustalenie okresów służby, w trakcie których nabył prawo do urlopów dodatkowych w związku z prowadzeniem nasłuchu radiowego, a w konsekwencji ustalenia i przyznania prawa do tych urlopów, w związku z brakiem możliwości ich udzielenia w naturze, były policjant wnioskował o przyznanie ekwiwalentu pieniężnego względnie w razie niedopuszczalności przyznania ekwiwalentu, o przyznanie odszkodowania. Swoje roszczenia motywował obowiązkiem pracodawcy do ochrony każdej osoby wykonującej działalność zarobkową, objęcia ochroną BHP i medycyny służby, a w tym przeciwdziałania czynnikom szkodliwym, czy uciążliwości w wykonywaniu obowiązków, czego przejawem jest prawo do urlopów dodatkowych. Wysuwane roszczenia wynikały z treści otrzymanego Zaświadczenia Komendanta Powiatowego Policji z dnia 17 stycznia 2011 r., znak: [...].

W odpowiedzi na przesłany wniosek zostało sporządzone pismo w dacie 23 maja 2019 r., znak[...] o treści:

"W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 16 kwietnia 2019 roku, otrzymane w dniu 26 kwietnia 2019 roku dotyczące "ustalenia okresów służby, za które nabyłem prawo do urlopów dodatkowych w związku z nasłuchem radiowym" - uprzejmie informuję, że od dnia 30 stycznia 2018 roku, gdzie udzielono Panu odpowiedzi pismem [...] - stan prawny nie uległ zmianie i nadal nie przysługuje Panu świadczenie, o które się Pan ubiega.

Jak już wyjaśniono w cytowanej korespondencji, w trakcie pełnienia przez Pana służby w Policji funkcjonowały następujące akty prawne, przewidujące możliwość udzielenia dodatkowych urlopów wypoczynkowych, funkcjonariuszom Policji, pełniącym służbę w szczególnych warunkach, tj. - Zarządzenie nr 29 MSWiA z dnia 11 czerwca 1997 roku "w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszenia w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego (Dz. Urz. MSW z dnia 23 czerwca 1997 roku nr 5 poz. 49); - Rozporządzenie MSWiA z dnia 07 czerwca 2002 roku "w sprawie wprowadzenia płatnych urlopów dodatkowych dla policjantów (Dz. U. nr 81 poz. 741).

Na mocy przywołanych aktów prawnych decyzjami Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia 28 lutego 2001 roku oraz [...] z dnia 26 lutego 2002 roku zostały powołane komisje do oceny i kwalifikacji warunków pełnienia służby, jako uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia, uprawniających funkcjonariuszy Policji do uzyskania urlopu dodatkowego. Zadaniem powyższym komisji, była ocena szkodliwości warunków pełnienia służby z uwzględnieniem pragmatyki policyjnej. Jak ustalono, w okresie pełnienia służby w MO i Policji nie posiadał Pan prawa do urlopu dodatkowego z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia wskazanych w cytowanych powyżej aktach prawnych.

Tym samym brak jest podstaw zarówno do przyznania dodatkowego urlopu jak i naliczenia ekwiwalentu za jego nie wykorzystanie w naturze, wynikająca m. in. z Pana interpretacji utrzymywania łączności radiowej polegającej na odbieraniu i nadawaniu komunikatów, błędnie przez Pana określanej jako "nasłuch radiowy". Pismo zostało ekspediowane w dniu 24 maja 2019 r. i podjęte 27 maja 2019 r.

Organ podkreślił, że na uwagę zasługuje fakt, iż przywołane we wniosku z dnia 16 kwietnia 2019 r. zaświadczenie [...] nie jest datowane na dzień 17 stycznia 2011 r., lecz na dzień 12 października 2018 r. i nie jest zaświadczeniem, lecz pismem urzędowym przedstawiającym stanowisko w sprawie braku podstaw do udostępnienia w systemie teleinformatycznym całości akt postępowania wyjaśniającego [...]. oraz [...].

Komendant wskazał następnie, że w sprawie "nasłuchu radiowego" K. J. inicjował wielokrotnie postępowania, na ogół kończone wydaniem zaświadczenia o treści ustalonej przez organ lub wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego prowadzenie przez niego takiej czynności w okresie pełnienia służby. W oparciu o posiadaną wiedzę w przedmiocie rozpatrywanej sprawy, w tym o zakres czynności na zajmowanym stanowisku przez skarżącego, faktyczne ustalenia co do wykonywanych obowiązków oraz przepisy resortowe, ustalono, że w świetle obowiązujących przepisów dotyczących pełnienia służby patrolowo-interwencyjnej wynika wprost obowiązek utrzymywania przez policjanta pełniącego służbę patrolową bieżącego kontaktu przy pomocy środków łączności ze służbą dyżurną jednostki Policji. Wynika to z przepisu określonego w § 27 ust. 1 Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową (Dz. Urz. KGP Nr 8, poz. 33). W wydanych postanowieniach Komendanta Powiatowego Policji, wykazane zostały różnice pomiędzy utrzymywaniem łączności radiowej wynikającej z przepisu § 27 Zarządzenia. KGP, a prowadzeniem nasłuchu radiowego. Otóż policjanci patrolowo-interwencyjni utrzymują łączność radiową poprzez nadawanie i odbiór komunikatów, pomiędzy nimi, a dyżurnym i innymi służbami, dotyczących zlecanych interwencji, przeprowadzanych czynności i dokonywania ustaleń/sprawdzeń itp., w ramach realizowanych zadań. Natomiast zgodnie z zamieszczoną definicją w Słowniku języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.), nasłuch radiowy jest to systematyczny odbiór informacji nadawanych przez wybraną radiostację, a także zapis zebranych w ten sposób informacji. Według definicji zamieszczonej w Encyklopedii PWN (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.), nasłuch radiowy jest to ciągły odbiór, za pomocą odbiornika nastrojonego na pewną długość fali, sygnałów wysyłanych przez określony nadajnik radiokomunikacyjny (np. z samolotu lub okrętu) lub pochodzących z określonego kierunku (np. emitowanych przez ciało niebieskie). Według stanowiska Biura Kontroli KGP, nasłuch radiowy umieszczony był w stosownych przepisach służb mundurowych MO i SB i dotyczył wyspecjalizowanych komórek. Obecnie czynności związane z nasłuchem radiowym realizują niektóre służby np. Centralne Laboratorium Kryminalistyczne przy odsłuchiwaniu nagrań rozmów z rejestratorów lub z innych nośników.

Organ podkreślił, że zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740) za służbę pełnioną w warunkach szkodliwych lub szczególnie uciążliwych dla zdrowia, uważa się służbę, gdy ekspozycja policjanta na w/w warunki wynosi co najmniej 80 godzin miesięcznie (powyżej 4 godzin dziennie). Rozpatrując zagadnienie nasłuchu radiowego w aspekcie dodatkowych urlopów, należy uwzględniać tych funkcjonariuszy, którzy pełnią służbę w komórkach organizacyjnych Policji powołanych do realizacji przedmiotowego zadania, tj. powyżej 4 godzin dziennie przy ciągłym i wymagającym koncentracji odbiorze nadawanych informacji oraz dokumentowania tych czynności na innym nośniku np. pisanie tekstu słyszanego (odbieranego w słuchawce lub głośniku). Również w orzecznictwie sądowym podzielany jest pogląd, iż prowadzenie korespondencji radiowej nie jest nasłuchem radiowym. Takie stanowisko prezentowane było np. w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 361/14 z dnia 5 grudnia 2014 roku. W świetle tego wyroku: "...nasłuch częstotliwości radiowych, na których dyżurny zobowiązany jest do odbioru wiadomości, prowadzony jest automatycznie przez radiotelefony zwane manipulatorami, a odbiór wiadomości przez dyżurnego odbywa się na zasadzie odsłuchu dźwięku o sile i natężeniu typowym dla dźwięków środowiskowych tylko i wyłącznie w chwili trwania korespondencji radiowej - czynność ta nie wymaga od dyżurnego ciągłego napięcia i koncentracji... ". W świetle powyższego, skoro dyżurny jednostki nie prowadzi nasłuchu radiowego, to tym bardziej nie prowadzi go policjant służby patrolowo-interwencyjnej.

Organ wskazał, że również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zajął stanowisko w powyższej sprawie. Na posiedzeniu w dniu 23 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 80/17 oddalił skargę K. J. Z kolei w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sygn. akt III SA/Kr 499/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę wniesioną przez K. J. na postanowienie Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 5 kwietnia 2017 r.

Komendant wskazał, że analizując całokształt zebranej dokumentacji, w kontekście zarzutu zawartego w skardze, a dotyczącego bezczynności Komendanta Powiatowego Policji poprzez nierozpoznanie jego wniosku z dnia 16 kwietnia 2018 r, należy stwierdzić, że organ udzielił rzeczowej informacji w piśmie urzędowym z dnia 23 maja 2019 r., które zostało doręczone w dniu 27 maja 2019 r. Z treści powyższego pisma oraz wcześniej wydanych postanowień, zaświadczeń i orzecznictwa sądowo-administracyjnego jasno wynikało, że w czasie pełnienia służby czynnej w Policji przez K. J. nie było okresów, w trakcie których prowadziłby nasłuch radiowy, co zobowiązywałoby pracodawcę do udzielenia urlopów dodatkowych, a w konsekwencji nieudzielenia takowych - przyznania prawa do równoważnika pieniężnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie ustalenia okresów, za które nabyte zostało prawo do urlopu dodatkowych.

Ponieważ sąd administracyjny uprawniony jest do orzekania w sprawie bezczynności organu w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a oraz w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 ww. przepisu, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302) - dalej p.p.s.a, to istotą sprawy jest ocena, czy na organie, tj. na Komendancie Powiatowym Policji ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Jednocześnie, wskazać należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący K. J. skarży bezczynność Komendanta Powiatowego Policji polegającą, jego zdaniem, na milczeniu organu w przedmiocie jego wniosku z dnia 16 kwietnia 2019 r. o ustalenie okresów, za które nabył prawo do urlopów dodatkowych w związku z prowadzonym nasłuchem radiowym.

Wyjaśnić jednak należy, że pomimo, iż wniosek ten (= żądanie) z uwagi na swoją datę wydaje się być nowym wnioskiem w porównaniu z dotychczas złożonymi, to jednak merytoryczna treść żądania nie jest nowa - była już bowiem wielokrotnie rozpoznawana zarówno przez organy, i jak i tut. Sąd. Skarżący bowiem wnioskuje w przedmiotowym wniosku o ustalenie okresów, za które należałyby mu się urlopy dodatkowe związane z czynnikami szkodliwymi występującymi w trakcie jego służby czynnej w Policji, co w konsekwencji miałoby doprowadzić do naliczenia i wypłacenia mu za ww. urlopy - ekwiwalentu pieniężnego.

I tak Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie w wyroku z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 80/17 oddalił skargę skarżącego na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Sprawa dotyczyła realizacji roszczeń skarżącego dotyczących nabycia prawa do urlopów dodatkowych za prowadzenie nasłuchu. Kolejnym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2018 r. tut. Sąd oddalił skargę K. J. na postanowienie Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 5 kwietnia 2017 roku, utrzymujące w mocy postanowienie Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 lutego 2017 r. w przedmiocie prawa do urlopu związanego ze szczególną uciążliwością służby (za nasłuch radiowy). Dnia 13 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał wyrok do sygn. III SAB/Kr 13/18, w którym oddalił skargę skarżącego w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści w sprawie prawa do urlopów dodatkowych za okres służby czynnej w policji. Ponadto, w wyroku z dnia 21 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 100/18 Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 16 marca 2018 r. [...], odmówiono skarżącemu wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do urlopów dodatkowych związanych ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby czynnej w Policji na zajmowanych stanowiskach służbowych. W repetytorium Sądu, ani w bazie orzeczeń NSA nie odnotowano wpływu skargi na ww. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, powtarzanie żądania we wnioskach różniących się jedynie datami ich złożenia, nie może, rozpoczynać "nowej sprawy administracyjnej". W sytuacji ciągłego powielania tożsamych wniosków (= żądań) strony prawidłowe było zatem odwołanie się do wcześniejszych rozstrzygnięć jego żądania. Istotne jest to, że jak wynika z wydanych zaświadczeń (poddanych kontroli Sądu) oraz z postanowienia z dnia 16 marca 2018 r. Nr [...] organ rozstrzygnął żądania skarżącego co do "ustalenia prawa do urlopów dodatkowych związanych ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby czynnej w Policji na zajmowanych stanowiskach służbowych", a zatem nie pozostaje on, wbrew twierdzeniom skarżącego, w tym zakresie w bezczynności.

Nie można przy tym też nie zauważyć, że pismem z dnia 23 maja 2019 r. organ (ponownie) odpowiedział skarżącemu na jego wniosek z 16 kwietnia 2019 r., iż brak jest podstaw zarówno do przyznania dodatkowego urlopu, jak i naliczenia ekwiwalentu za jego wykorzystanie w naturze. Organ wskazał, że stan prawny nie uległ zmianie i nadal skarżącemu nie przysługuje świadczenia, o które się ubiega.

Mając na uwadze powyższe, zarzut skarżącego związany z milczeniem organu, nie jest zasadny i nie znajduje potwierdzania w aktach sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia, o odrzuceniu skargi.