Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 482/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 9, art. 10, art. 47
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Wojewoda [...], zwany dalej "Wojewodą", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W., zwanego dalej "Prezydentem", z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], orzekającą o odmowie zameldowania E. M., zwanego dalej "skarżącym", na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda podniósł, że w dniu [...] listopada 2007 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o zameldowanie na pobyt stały w spornym lokalu. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Prezydent odmówił żądanego zameldowania, albowiem w ocenie organu skarżący nie zamieszkuje w spornym lokalu, co oznacza, że warunek konieczny do dokonania zameldowania, określony w art.10 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", nie został spełniony. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Rozpatrzywszy odwołanie Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta, podnosząc, że do wydania decyzji w przedmiocie zameldowania wystarczające jest ustalenie przez organ prowadzący postępowanie, czy zachodzi przesłanka określona w art.10 ust. 1 ustawy, tj. czy wnioskujący o zameldowanie zamieszkuje pod adresem, pod którym zamierza się zameldować. Nieistotne są natomiast inne kwestie, takie jak np. posiadanie uprawnień do lokalu. Wprawdzie skarżący utrzymuje, że mimo złego stanu technicznego spornego lokalu przebywa w nim, niemniej pozostały materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu wykazał, iż nie jest to zamieszkiwanie na stałe. Wskazują na to ustalenia policyjnej kontroli meldunkowej, zeznania przesłuchanych w charakterze świadków B. K. i B. W. (które mieszkają w sąsiedztwie przedmiotowego lokalu) oraz wyjaśnienia Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] W. Żądanie skarżącego jest w tej sytuacji niezasadne.

W skardze na decyzję Wojewody skarżący podniósł m. in., że: (-) powództwo o jego eksmisję z przedmiotowego lokalu zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia [...] lipca 2007 r., (-) w lokalu nie zamieszkiwał jedynie czasowo, (-) w spornym lokalu znajduje się centrum spraw życiowych zarówno jego jak i jego syna. Zły stan techniczny lokalu nie jest skutkiem niezamieszkiwania w nim ale jest następstwem wadliwego systemu instalacji budynku przed wpływem wilgoci.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. skarżący podniósł, że w spornym lokalu przebywa codziennie, niemniej niecodziennie w nim nocuje z uwagi na zły stan stan mieszkania. Czasami nocuje u rodziny w różnych miejscach w Polsce, np. w W., w K., T.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd rozpoznał skargę na decyzję Wojewody [...] na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Kwestie zameldowania na pobyt stały w lokalu regulują przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Z regulacji tych wynika w szczególności, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu (art.9 ust.2b). Osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia (art.10 ust.1). Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art.6 ust.1). Organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym (art.47 ust.10. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (art.47 ust.2).

Za miejsce stałego pobytu uznaje się miejsce, w którym dana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, przyjmuje i nadaje korespondencję. Miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce, w pobliżu którego lub w możliwie jak w najmniejszym oddaleniu od którego zameldowany stara się koncentrować miejsce pracy lub nauki, miejsca robienia zakupów i korzystania z usług i opieki medycznej, itp. Uznać należy, że na zamieszkiwanie w lokalu składa się cały zespół elementów, tj. zespół zachowań oraz czynności osoby mieszkającej w nim. Nie jest zatem tak, że stwierdzenie jakiegokolwiek przejawu faktycznego władania, czy też korzystania z lokalu przez daną osobę upoważnia do uznania, że osoba ta w lokalu tym na stałe zamieszkuje. W szczególności dotyczy to korzystania sporadycznego, okazjonalnego. Ponadto, do uznania, że zamieszkanie nastąpiło nie upoważnia sam zamiar takiego zamieszkania, tj. niekwestionowane zainteresowanie danej osoby w rzeczywistym uczynieniu z danego lokalu centrum swoich spraw życiowych, któremu nie towarzyszy jednakże faktyczne zamieszkanie, chociażby z uwagi na obiektywną okoliczność, jaką jest zły stan techniczny lokalu.

Dowody zgromadzone w sprawie, jednoznacznie potwierdzają, że skarżący w lokalu nie mieszka, w związku z czym odmowne załatwienie żądania skarżącego było zasadne. Podkreślić należy, że decyzją Prezydenta z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] skarżący został wymeldowany ze spornego lokalu. Świadkowie przesłuchani w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, tj. B. K. oraz B. W. (k.17 i k.20 akt administracyjnych) zgodnie zeznali, że skarżący w lokalu tym nie mieszka, a B. S. dodatkowo zeznała, że skarżący pojawia się w lokalu wyłącznie sporadycznie. W notatce Policji z [...] listopada 2007 r. podkreśla się, że pomimo wielokrotnej kontroli nikogo w spornym lokalu nie zastano (k.10). Podkreślić należy, że dowody te zostały przeprowadzone po zapadnięciu wspomnianego w skardze wyroku w przedmiocie eksmisji. W świetle tegoż materiału dowodowego wyjaśnienia skarżącego złożone na rozprawie, że skarżący bywa w lokalu codziennie, niemniej nie zawsze w nim nocuje nie są wiarygodne. Gdyby nawet stwierdzenia te odpowiadały stanowi faktycznemu, nie stanowiłoby to wystarczającej podstawy do zameldowania skarżącego w spornym lokalu. Skarżący przyznał, że lokal nie nadaje się do zamieszkania, natomiast on sam faktycznie zamieszkuje okresowo w różnych miejscach Polski. Występuje tu zatem sytuacja, w której skarżący wprawdzie deklaruje zamiar ponownego zamieszkania w lokalu, w którym był niegdyś zameldowany, niemniej zamiaru tego nie zrealizował.

Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.