Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 319/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2020 r. sprawy ze skargi R. O., D, D., A. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

R.O, D.D. i A.W. (dalej również jako: "strona", "skarżący"), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika następujący stan faktyczny:

Spółka A złożyła w Starostwie Powiatowym wniosek o wydanie decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę sieci i urządzeń elektroenergetycznych SN 15 kV na działce nr geodezyjny "[...]" obręb "[...]", gmina B.

Decyzją z dnia "[...]" r., Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Spółce A Oddział obejmujące budowę sieci i urządzeń elektroenergetycznych SN 15 kV na działce nr geod. "[...]" obręb "[...]", gmina B. .

Od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm. – dalej jako "P.b.") w zw. z § 4 ust. 9 pkt 5 lit e uchwały

Nr "[...]" 2005 r., zmienionej uchwałą "[...]" 2009 r. oraz

art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) - dalej jako: "k.p.a.".

Decyzją z dnia "[...]" r., Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia "[...]" r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę sieci i urządzeń elektroenergetycznych SN 15kV na dz. nr geod. "[...]" obr. "[...]" , gm. B w części dotyczącej oznaczenia strony postępowania, tj. inwestora i orzekł, że decyzja została wydana na rzecz Spółki A, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie "[...]", gmina B. zatwierdzonym Uchwałą Nr 2009 r., działka oznaczona numerem geodezyjnym nr "[...]", obr. "[...]", gm. B., położona jest na terenie oznaczonym jako: teren projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - B7MN. Natomiast, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie "[...]", gmina B zatwierdzonym Uchwałą 2005 r. oraz z Uchwałą nr 2009 r., działka oznaczona numerem geodezyjnym nr "[...]", obr. "[...]" , gm. B., położona jest częściowo na terenach oznaczonym jako: drogi i ulice wewnętrzne - 0100KDw, teren projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - B7MN oraz teren usług turystyczno-hotelowych (zajazd) z zielenią towarzyszącą – B1UT. Wskazano, że przywołane uchwały regulują również zasady lokalizowania obiektów infrastruktury technicznej w zakresie zasilania w energię elektryczną.

W ocenie organu drugiej instancji, projektowana trasa sieci i urządzeń elektroenergetycznych SN 15kV na dz. nr geod. "[...]", obr. "[...]", gm. B. jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że potwierdzają ten fakt również zaświadczenie Burmistrza z dnia "[...]" r., decyzja Starosty z dnia "[...]" r., decyzja Wojewody z dnia "[...]" r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października, sygn. II SA/Ol 542/19 (nieprawomocny). Organ odwoławczy stwierdził, że zapisy miejscowego planu wskazują ogólnie przyjęte zasady lokalizowania linii kablowych na terenie objętym miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, nie wskazując jednocześnie na konkretny rodzaj przeznaczenia terenów określony w § 4. 1 Uchwały 2005 r., czy § 4 Uchwały 2009 r., na którym mają one być lokalizowane, bądź nie powinny być lokalizowane. Zgodność projektowanego przebiegu projektowanej linii kablowej,

w ocenie organu odwoławczego, nie budzi zastrzeżeń w odniesieniu do działki

nr "[...]", obr. "[...]", gm. B., która przeznaczona jest w planie miejscowym częściowo pod drogę i właśnie wzdłuż tej drogi przebiega przedmiotowa linia. Odnośnie działki nr "[...]", obr. "[...]", gm. B., wskazano że w cytowanych powyżej zapisach Planów, dotyczących modernizacji i budowy systemów komunikacji

i infrastruktury technicznej w zakresie zasilania w energię elektryczną, ustalono, że linie kablowe średniego i niskiego napięcia należy przeprowadzić wzdłuż dróg, ulic

i chodników, w pasach zieleni, ale także to, że mają być one przeprowadzone najkrótszymi trasami z uniknięciem nadmiernej liczby skrzyżowań i zbliżeń z innymi obiektami infrastruktury technicznej, drzewami i budynkami. Zdaniem organu odwoławczego, podane warunki uznać należy przy tym za równorzędne. Projektowana linia energetyczna ma przebiegać wzdłuż granicy działki nr "[...]", obr. "[...]", gm. B. (teren istniejącej zieleni nieurządzonej (łąkowej) - B29ZN,WS – (uchwała

2005), przy istniejącym rowie. Rów ten, jak wyjaśnił projektant, stanowił element zagospodarowania terenu, który wymusił projektowany przebieg trasy - stanowił przeszkodę terenową. W ocenie organu odwoławczego, zaprojektowany przebieg linii kablowej spełnia zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ze względu na wyznaczenie go najkrótszą trasą, z uniknięciem skrzyżowania planowanej infrastruktury z przeszkodą terenową jaką jest rów,

a zaprojektowanie go w odległości 0,5 m od granicy z działką oznaczonej jako teren zieleni, należy uznać za akceptowalny w myśl zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda wskazał, że badając niniejszą sprawę sprawdził również zgodność wniosku o pozwolenie na budowę oraz załączonej do niego dokumentacji projektowej

z art. 35 ust. 1 P.b. Sprawdzając kompletność projektu budowlanego wezwał inwestora do dostarczenia uzgodnienia planowanej inwestycji z gestorem sieci gazowej oraz rysunków przekrojów normalnych i podłużnych (profile), przeprowadzonych

w charakterystycznych miejscach obiektu budowlanego w nawiązaniu do poziomu terenu. Pełnomocnik inwestora wywiązał się z nałożonego obowiązku. W pozostałym zakresie organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 P.b.

Organ odwoławczy stwierdził jednak niezgodność złożonego przez

pełnomocnika inwestora wniosku z postanowieniami decyzji Starosty dnia "[...]" r. We wniosku wskazano jako inwestora spółkę A. Natomiast organ pierwszej instancji wydał swoją decyzję na rzecz spółki - A.

Mając na względzie powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji.

W powołanej na wstępie skardze, skarżący - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych - zarzucili naruszenie:

1) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 4 ust. 9 pkt 5 lit e uchwały 2005 r. i § 15 ust. 5 pkt 1 lit. b uchwały 2009 r., poprzez wytyczenie w dokumentacji projektowej sieci i urządzeń elektroenergetycznych SN 15 kV na działce nr geodezyjny "[...]", poprzez ich błędną wykładnię, w związku z przyjęciem, iż plan pozwala na wybudowanie elektroenergetycznej linii kablowej na terenie zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, podczas gdy z treści przedmiotowego planu jasno wynika, że sieć taka nie może przebiegać przez tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną, tylko przez tereny przeznaczone pod drogi, ulice chodniki oraz w pasach zieleni;

2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80,84 § 1 k.p.a., w zw. z § 4 ust. 9 pkt 5 lit e uchwały 2005 i § 15 ust. 5 pkt l lit. b uchwały 2009, poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz przekroczenia swobodnej oceny dowodowej, w związku z przyjęciem, że trasa projektowanej linii przebiega najkrótszą trasą.

Zdaniem skarżących, Wojewoda powielił nieprawidłowe stanowisko interpretacyjne organów administracyjnych oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 542/19), dotyczące zapisów odnoszących się do sposobu lokalizacji linii kablowych zawartych

w § 4 ust. 9 pkt 5 lit e uchwały 2005 r. i § 15 ust. 5 pkt 1 lit. b uchwały 2009. Zdaniem skarżących, zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - projektowane linie kablowe powinny biec najkrótszymi trasami, ale wzdłuż dróg, ulic i chodników, a nie przez teren przeznaczony pod zabudową mieszkaniową - jak przyjął Wojewoda. Niezasadne, w ocenie skarżących, było odstąpienie przez Wojewodę od wykładni językowej analizowanego zapisu i przyjęcie odmiennej interpretacji korzystnej dla wnioskodawcy.

Skarżący podnieśli, że warunki wynikające z § 4 ust. 9 pkt 5 lit e uchwały 2005 i § 15 ust. 5 pkt 1 lit. b uchwały 2009 , należy traktować łącznie, a nie równorzędnie. Innymi słowy, linie kablowe winny biec najkrótszymi trasami wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni, a nie najkrótszymi trasami przez jakiejkolwiek działki. W ocenie skarżących, zapisy w przedmiotowym planie zagospodarowania przestrzennego nie dają w ogóle możliwości prowadzenia linii kablowych przez prywatne działki, przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową.

Skarżący nie zgodzili się z twierdzeniami Wojewody, że projektowana sieć przebiega najkrótszą trasę. Stwierdzili, że organy administracyjne w tym zakresie

w sposób marginalny, niedokładny przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, opierając się jedynie na oświadczeniu wnioskodawcy, a więc strony, która ma interes

w tym, żeby jej wniosek został pozytywnie rozstrzygnięty.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) oraz art. 145 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje wówczas, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że decyzja ta nie narusza przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia "[...]" r., którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty z dnia "[...]" r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę sieci i urządzeń elektroenergetycznych SN 15kV na dz. nr geod. "[...]"obr. "[...]", gm. B, w części dotyczącej oznaczenia strony postępowania tj. inwestora i orzekł, że decyzja została wydana na rzecz Spółki A, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy interpretacji zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, w odniesieniu do przebiegu projektowanej trasy sieci i urządzeń elektroenergetycznych SN 15 kV na terenie działek nr geodezyjny: "[...]"oraz "[...]".

Zdaniem skarżących, projektowana trasa wskazanej sieci jest niezgodna

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem powinna przebiegać najkrótszymi trasami wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni, a nie najkrótszymi trasami przez jakiejkolwiek działki. Natomiast w ocenie organu odwoławczego, projektowana trasa sieci i urządzeń elektroenergetycznych jest zgodna

z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego.

Wskazać należy, że działka oznaczona numerem geodezyjnym nr "[...]", obr. "[...]", gm. B, położona jest na terenie oznaczonym jako: teren projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - B7MN. Natomiast działka oznaczona numerem geodezyjnym nr "[...]", obr. "[...]", gm. B., położona jest częściowo na terenach oznaczonym jako: drogi i ulice wewnętrzne - 0100KDw, teren projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - B7MN oraz teren usług turystyczno-hotelowych (zajazd) z zielenią towarzyszącą – B1UT.

Przywołane powyżej uchwały regulują również zasady lokalizowania obiektów infrastruktury technicznej w zakresie zasilania w energię elektryczną.

Zgodnie z uchwałą 2005 - § 4.1. ust. 9 pkt 5 lit. e - w zakresie zasilania w energię elektryczną ustala się (dz. nr "[...]", obr. "[...]" , gm. B): przy projektowaniu tras linii kablowych średniego i niskiego napięcia przeprowadzić linie najkrótszymi trasami, wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni. Unikać nadmiernej liczby skrzyżowań

i zbliżeń z obiektami podziemnymi, kolektorami sanitarnymi, gazociągami, kablami telekomunikacyjnymi oraz obiektami naziemnymi: słupami, drzewami i budynkami. Natomiast zgodnie z uchwałą 2009 - § 15 ust. 5 lit.b - w zakresie zasilania w energię elektryczną (dz. nr "[...]"i "[...]", obr. "[...]", gm. B.): przy projektowaniu tras linii kablowych średniego i niskiego napięcia przeprowadzić linie najkrótszymi trasami, wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni. Unikać nadmiernej liczby skrzyżowań

i zbliżeń z obiektami podziemnymi, kolektorami sanitarnymi, gazociągami, kablami telekomunikacyjnymi oraz obiektami naziemnymi: słupami, drzewami i budynkami.

W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego

z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska,

w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko. Pozwolenie na budowę może zaś być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej,

o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32

ust. 4 pkt 2 P.b.).

Z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. jednoznacznie wynika, że jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy

i inny akt prawa miejscowego, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa obowiązek sprawdzenia rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego

z postanowieniami tych aktów. Przepis art. 35 ust. 4 P.b. stanowi zaś, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie Sądu, zgodność projektowanego przebiegu linii kablowej z Planem nie budzi zastrzeżeń. W odniesieniu do działki nr "[...]", jak wynika z akt sprawy, w tym

z zaświadczenia Burmistrza z dnia "[...]"r. (karta 20 akt adm.) wymieniona działka, zgodnie z uchwałą nr "[...]", jest położona na terenie oznaczonym jako teren projektowanej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej.

Z powołanego zaświadczenia wynika również, że działka nr "[...]"- sąsiadująca

z działka nr "[...]"i po której głównie przebiega projektowana sieć, zgodnie z uchwałą nr "[...]", położona jest częściowo na obszarze oznaczonym jako ulice dojazdowe - adaptowane, ulica wewnętrzna projektowana, tereny zabudowy mieszkalnej, jednorodzinnej, tereny istniejącej zieleni nieurządzonej (łąkowej), teren usług turystyczno-hotelowych (zajazd) z zielenią towarzyszącą, a częściowo na terenie, który zgodnie z uchwałą nr "[...]", oznaczono jako: teren projektowanej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej.

Zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skarżących, że powyższe zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczają, że projektowane linie kablowe powinny biec najkrótszymi trasami, ale wzdłuż dróg, ulic

i chodników, a nie przez teren przeznaczony pod zabudową mieszkaniową. Podkreślić należy, że z § 4 ust. 9 pkt 5 lit e uchwały nr "[...]"oraz § 15 ust. 5 pkt 1 lit. b uchwały nr "[...]" wynika, że linie kablowe średniego i niskiego napięcia powinny zostać przeprowadzone najkrótszymi trasami, wzdłuż dróg, ulic i chodników,

w pasach zieleni. W ocenie Sądu, wykładnia językowo – logiczna powołanych uregulowań wskazuje, że są to warunki równorzędne. Przyjmując, że warunki powinny być spełnione kumulatywnie, zdaniem Sądu, zapisy miejscowego planu zagospodarowania musiałyby mieć inne brzmienie.

Nie można uznać za sprzeczne zaprojektowanie spornego przebiegu linii energetycznej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, faktu, że przebiega ona inaczej, niż wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni, albowiem wykazane zostało, że przeprowadzona zostanie ona najkrótszą trasą możliwą do realizacji w danych warunkach. Zaaprobować należy stanowisko organu odwoławczego, że sporna trasa przebiegu linii kablowej została zaprojektowana najkrótszą trasą, z uniknięciem skrzyżowania planowanej infrastruktury z przeszkodą terenową jaką jest rów, a zaprojektowanie go w odległości 0,5 m od granicy z działką oznaczonej jako teren zieleni. Powyższe potwierdza załącznik do decyzji organu pierwszej instancji, z którego wynika, że projektowana linia energetyczna ma przebiegać wzdłuż granicy działki nr "[...]", przy istniejącym rowie.

Wskazać ponadto należy, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby skarżący kwestionowali w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713), zapisy planu zagospodarowania przestrzennego. Z mocy art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, w tym przypadku dla obszaru, dla którego został uchwalony i organy są zobowiązane do działania zgodnie z przepisami prawa miejscowego.

W ocenie Sądu, nie doszło w sprawie do naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 k.p.a. Sprawa została bowiem poprzedzona zebraniem wystarczającego materiału dowodowego, który został przez organy oceniony zgodnie z obowiązującymi regułami.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego

i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie

z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny

i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W zaskarżonej decyzji zaś wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie.

W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.