Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1267/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Radosław Teresiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi oraz odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

1.2. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: NUS) decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej M.R. (dalej: Skarżąca/Strona) jako byłego prezesa zarządu spółki B. sp. z o.o. za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2012 r. oraz od stycznia do września 2013 r.

Decyzja została doręczona Stronie zastępczo, w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: O.p.) w dniu 18 lipca 2017 r., wobec czego termin 14 dniowy do złożenia odwołania upływał w dniu 1 sierpnia 2017 r.

1.3. Pismem z dnia 19 stycznia 2018 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 21 stycznia 2018 r. (data stempla pocztowego) Strona wniosła odwołanie od w/w decyzji, w którym zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz zwróciła uwagę, iż zaskarżona decyzja nie została jej doręczona. Skarżąca dowiedziała się o treści decyzji dopiero w dniu 16 stycznia 2018 r., kiedy to organ prowadzący przeciwko niej egzekucję na podstawie tytułów wykonawczych doręczonych Stronie w dniu 21 grudnia 2017 r. udostępnił treść tej decyzji mężowi.

1.4. DIAS postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania i odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wskazał, że decyzja, której dotyczy wniosek Strony była prawidłowo doręczona na adres Strony, a fakt, iż Skarżąca nie podjęła przesyłki, w której ta decyzja się znajdowała nie stanowi uprawdopodobnienia braku winy w niedopełnieniu obowiązku złożenia w terminie odwołania.

Ponadto organ odwoławczy zauważył, że we wniosku o przywrócenie terminu Strona wskazała, iż nie miała wiedzy zarówno o wszczęciu postępowania podatkowego, jak i o wydaniu decyzji w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości B. sp. z o.o. Zwróciła uwagę, iż jest osobą schorowaną, przeszła trzy udary. Pierwszy miał miejsce w 1999 r., drugi około 2004 r., a trzeci w 2013 r. Na skutek choroby Strona miała zaniki pamięci i problemy z mową. Po przeprowadzeniu kompleksowych badań u różnych specjalistów i mocą wyroku sądowego stwierdzono, iż Strona jest ciężko chora, ale rokuje wyzdrowienie. Od 2013 r. do chwili obecnej czuła się różnie tj. był okres lepszego samopoczucia, ale były tez okresy gdy choroba się nasilała. Od trzech lat Strona przechodzi załamanie nerwowe z powodu choroby i śmierci bliskiej osoby. Wobec powyższego nie mogła osobiście odbierać poczty, w tym również kierowanej przez organ podatkowy, ponieważ nie była w domu, lecz w szpitalu, bądź u rodziny. Ponadto w nocy z 9 grudnia 2017 r. na 10 grudnia 2017r. doznała wypadku i na dowód tego przedłożyła kserokopię "Karty informacyjnej pobytu na izbie przyjęć" w dniu 10 grudnia 2017r.

DIAS nie zakwestionował faktu, iż Strona jest osobą chorą, jednakże zdaniem organu Strona nie wykazała, że charakter schorzenia uniemożliwiał jej dokonanie czynności, jakimi są odbieranie korespondencji oraz nie wykazała także, że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu. Ocena, czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu musi bowiem obejmować także kwestię, czy w skazana przyczyna uchybienia terminowi stanowi przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia i czy Strona nie dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminu np. poprzez wyręczenie się inną osobą (domownikiem czy np. pełnomocnikiem). Z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wynika bowiem, iż Strona do wydania kserokopii decyzji z dnia [...] czerwca 2017r. w sprawie przeniesienia odpowiedzialności upoważniła męża – J.R.

Ponadto z karty informacyjnej pobytu na izbie przyjęć w dniu 10 grudnia 2017 r. wynika, iż Stronie po wypadku pomagał mąż, tym samym Strona nie wyjaśniła, dlaczego nie mogła w przypadku odbioru korespondencji z urzędu skarbowego także skorzystać z pomocy męża. Organ odwoławczy zauważył, iż nie można uznać, że fakt choroby Strony stanowi jedyny środek, za pomocą którego można uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu, skoro Strona nie wykazała, iż charakter schorzenia uniemożliwiał jej dokonanie czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie można uznać wyjaśnień Strony zawartych we wniosku o przywrócenie terminu jako świadczących o braku jej winy. Powoływanie się na fakt, iż Strona nie była w stanie okresowo, osobiście odbierać korespondencji, gdyż nie była w domu, lecz w szpitalu, bądź u rodziny nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż z przedstawionych we wniosku argumentów nie wynika, że w okresie kiedy do Strony były kierowane pisma z urzędu skarbowego tj. od marca do czerwca 2017 r. Strona przebywała w szpitalu, albo u rodziny, a także, że nie mogła skorzystać z pomocy innych osób w odbieraniu korespondencji.

DIAS zauważył także, że uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminu osoba zainteresowana musi wskazywać na takie okoliczności, które spowodowały uchybienie terminu, dotyczące jednak tylko tego okresu, w którym miała być dokonana czynność procesowa. Termin na złożenie odwołania upływał bowiem w dniu 1 sierpnia 2017 r., a Strona nie uprawdopodobniła, iż w okresie od dnia doręczenia decyzji w trybie art. 150 O.p. tj. 18 lipca 2017 r. do dnia upływu terminu do złożenia odwołania wystąpiły okoliczności uniemożliwiające złożenie odwołania.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. Skarżąca nie zgodziła się z postanowieniem DIAS i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze zarzucono naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art 123, art. 124, art. 162 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, iż ustalenia DIAS dotyczące nie uprawdopodobnienia braku winy przez Stronę w niedopełnieniu obowiązku złożenia w terminie odwołania pozostają w całości błędne i oparte na niepełnym materiale dowodowym. Zdaniem Strony zeznając w sprawie B. sp. z o.o. w Urzędzie Skarbowym w L. informowała organ podatkowy, że z powodu choroby będzie przebywała u rodziny i nie będzie przebywała pod wskazanym adresem w L., w związku z czym prosiła o przesyłanie korespondencji na inny adres. Ponadto Strona podniosła, iż organ odwoławczy nie ustalił rzeczywistego charakteru schorzenia Strony oraz nie ustalił, czy Strona mogła skorzystać z pomocy innych osób w odbiorze korespondencji tj. męża i nie przeprowadził w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Skarżąca zarzuciła także brak ustalenia przez organ odwoławczy przyczyny uchybienia terminu oraz daty ustania przyczyny uchybienia terminu. W ocenie Strony nie zapewniono jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem postanowienia nie umożliwiono jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

2.2. Mając na względzie powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

2.3. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

3.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), w myśl którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

3.3. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie DIAS wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W świetle zarzutów skargi sporna między stronami jest zarówno kwestia samego doręczenia decyzji, a w konsekwencji złożenia przez Skarżącą odwołania po terminie przewidzianym do jego wniesienia jak i zasadność odmowy przywrócenie tego terminu.

3.4. Na wstępie przywołać należy przepisy prawa stanowiące podstawę wydania skarżonego postanowienia.

Z punktu widzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, istotna jest regulacja art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Z treści tego przepisu wynika, że w ramach postępowania wstępnego przed organem odwoławczym organ ten, uznając, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu, obowiązany jest stwierdzić (w procesowej formie postanowienia) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Redakcja tego przepisu, a w szczególności użyty tam zwrot "stwierdza", nakazuje przyjąć, że organ podatkowy obowiązany jest wydać postanowienie na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. w każdym przypadku uznania, że odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem terminu z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Z powyższego wynika, że poza jakąkolwiek oceną organu podatkowego pozostają okoliczności, z powodu których doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a jedynym uprawnieniem, a zarazem obowiązkiem organu odwoławczego we wstępnej fazie kontroli odwołania jest ustalenie, czy środek zaskarżenia został wniesiony w terminie 14-dni od daty doręczenia decyzji pierwszej instancji.

W świetle art. 223 § 2 pkt 1 O.p. i zgodnie z obowiązującą zasadą wejścia decyzji do obrotu prawnego, niewątpliwym jest, że termin do wniesienia odwołania od decyzji należy liczyć od daty doręczenia tej decyzji stronie. Ustalenie terminowości odwołania następuje zatem poprzez zestawienie daty doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej z datą złożenia (w siedzibie organu podatkowego) lub nadania (za pośrednictwem poczty) odwołania.

Natomiast kwestia przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej została uregulowana w art. 162 O.p. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do art. 162 § 2 O.p, podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Powołany przepis kreuje zatem cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie.

Ustanowiona w powołanym przepisie instytucja procesowa przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Jej celem jest ochrona jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę.

3.5. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy za prawidłowe Sąd uznaje zarówno rozstrzygniecie w zakresie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jak i w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Na wstępie wskazać należy, że organ prawidłowo uznał decyzję NUS z dnia [...] czerwca 2017 r. za doręczoną w dniu 18 lipca 2017 r. Jak bowiem wynika ze znajdujących się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru i koperty, przesyłka z decyzją została dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy w dniu 4 lipca 2017 r. oraz po raz drugi dniu 12 lipca 2017 r., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieszczono w skrzynce pocztowej Strony (karta 294 akt administracyjnych). Wobec nie podjęcia przez Skarżącą przesyłki, dwukrotnie awizowanej, została zwrócona do nadawcy - NUS. Powyższe pozwalało, zgodnie z art. 150 § 2 - § 4 O.p., na uznanie przesyłki za doręczoną w dniu 18 lipca 2017 r., tym bardziej, że Strona jako adresat pisma nie wykazała, że dane wynikające z dowodów doręczenia - zwrotnego potwierdzenia odbioru i koperty - są niezgodne z rzeczywistością. Jednocześnie wskazać należy, że wszelkie adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami, mają walor dokumentu urzędowego i mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Zwrotne potwierdzenie odbioru korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże Strona, poza gołosłownymi twierdzeniami, nie podjęła takiej próby. Skarżąca skazywała jedynie, że to organ winien był złożyć reklamacje, a to w świetle braku wątpliwości co do zapisów zamieszczonych na kopercie i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, było bezzasadne.

Podkreślić należy, że skuteczne doręczenie decyzji na podstawie art. 150 O.p. jest uzależnione od zgodnej z prawem próby doręczenia pisma pod prawidłowym adresem miejsca zamieszkania adresata, powinno więc nastąpić pod adresem miejsca faktycznego i aktualnego zamieszkania adresata, które nie budzi wątpliwości. Tak też było, w ocenie Sądu, w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy. Strona nie kwestionuje nawet faktu, że adres, pod który kierowana była przesyłka z decyzją, tj. ul. [...] w L. jest jej miejscem zamieszkania, wskazuje jednak, że w tym czasie przebywała okresowo u rodziny, a nie pod adresem faktycznego zamieszkania. Jednocześnie zarówno w postępowaniu przed DIAS związanym z wnioskiem o przywrócenie terminu jak i w postępowaniu przed Sądem Strona wskazuje adres ul. [...] w L. Adres ten wskazywany jest również jako miejsce zamieszkania na karcie informacyjnej pobytu na izbie przyjęć Miejskiego Centrum Medycznego w L. z dnia 10 grudnia 2017 r. Powyższe jednoznacznie potwierdza, że korespondencja kierowana była przez NUS na właściwy adres zamieszkania Strony.

W ocenie Sądu, prawidłowości powyższych ustaleń nie zmieniają twierdzenia Strony co do informowania w toku innego postępowania i przed innym organem podatkowym o tym, że czasowo nie będzie przebywała pod adresem zamieszkania. Skarżąca wskazywała, że zeznając przed Urzędem Skarbowym w L. w sprawie B. sp. z o.o. informowała, że z powodu choroby przebywa u rodziny i nie będzie przebywała pod wskazanym adresem w L. Podkreślić jednak należy, że jak wynika z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] września 2015 r. Skarżąca była przesłuchana w dniu 31 stycznia 2014 r. i 11 lutego 2014 r. w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego B. sp. z o.o., natomiast postępowanie w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe tej Spółki na Stronę zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. tj. przeszło 3 lata po przesłuchaniu Strony, a decyzja orzekająca o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony za zobowiązania B. sp. z o.o. wydana została w dniu 21 marca 2017 r. Zdaniem Sądu, poinformowanie o czasowym przebywaniu u rodziny w 2014 r. nie może wpływać na ocenę faktycznego miejsca zamieszkania Skarżącej w 2017 r., którym jest ul. [...] w L.

3.6. Wobec braku wątpliwości co do faktycznego miejsca zamieszkania Strony i prawidłowości stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania podstawowe znaczenie dla rozpoznania i rozstrzygnięcia złożonego przez Skarżącą wniosku o przywrócenie terminu ma, zawarta w art. 162 § 1 O.p., sporna między stronami w tej sprawie, przesłanka braku winy w uchybieniu terminu.

Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy przy dokonywaniu czynności procesowej osoba zainteresowana winna uprawdopodobnić, tj. stosowną argumentacją powinna wykazać swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie aż do wystąpienia z wnioskiem). Uprawdopodobnienie braku winy jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód w ścisłym znaczeniu, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie w rzeczywistości miało miejsce. Ustawodawca dopuszcza ten mniej pewny środek, aby w ten sposób ułatwić zainteresowanym przedstawienie swoich racji. Z treści art. 162 § 1 O.p. wynika, że to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna.

Zdaniem Sądu wyjaśnień Strony zawartych we wniosku o przywrócenie terminu z dnia 19 stycznia 2018 r. nie można uznać jako świadczących o braku winy Skarżącej. Powoływanie się przez Stronę w tak dużym stopniu ogólności na fakt, że nie była w stanie okresowo, osobiście odbierać korespondencji, gdyż nie była w domu, lecz w szpitalu bądź u rodziny nie zasługuje na uwzględnienie. Z przedstawionych we wniosku argumentów nie wynika, że w okresie kiedy do Strony były kierowane pisma z urzędu skarbowego tj. od marca do czerwca 2017 r. Strona przebywała w szpitalu, albo u rodziny, a także, że nie mogła skorzystać z pomocy innych osób w odbieraniu korespondencji. Niewątpliwie we wniosku z dnia 19 stycznia 2018 r. Strona nie wskazała na konkretne okoliczności, które spowodowały uchybienie termu, dotyczące tego okresu, w którym miała być dokonana czynność procesowa. Twierdzenia Strony zawarte w wniosku są bowiem bardzo ogólne, Skarżąca powołuje się na różne zdarzenia związane z jej stanem zdrowia począwszy od 1999 r. aż do grudnia 2017 r., jednak nie uprawdopodabnia, że w okresie od dnia doręczenia decyzji w trybie art. 150 O.p. tj. od dnia 18 lipca 2017 r. do dnia upływu terminu do złożenia odwołania tj. do dnia 1 sierpnia 2017 r. wystąpiły okoliczności uniemożliwiające złożenie odwołania. Podkreślić należy, że w długim okresie od 1999 r. do 2017 r., który Strona wskazuje jako okres choroby stan zdrowia Skarżącej nie był tożsamy, skoro pełniła ona funkcję członka zarządu B. sp. z o.o. w okresie od stycznia 2011 r. do grudnia 2013 r., czy też stawiała się w organie celem przesłuchania w charakterze świadka w 2014 r.

Jednocześnie wbrew twierdzeniom skargi organ nie oceniał charakteru schorzeń Skarżącej z perspektywy możliwości odbiór korespondencji, DIAS nie kwestionował choroby Strony, a wskazywał na brak uprawdopodabnia przez nią, że w konkretnym okresie tj. od dnia doręczenia decyzji do dnia upływu terminu do złożenia odwołania wystąpiły okoliczności uniemożliwiające złożenie odwołania. Również na etapie skargi do Sądu Strona nie wskazała i nie uprawdopodobniła, że takie okoliczności wystąpiły w tym, istotnym dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia, okresie.

Co więcej w skardze Strona nie neguje możliwości korzystania z bieżącej pomocy męża i wskazuje, że mąż wspierał ją w kwestii odbioru korespondencji i kiedy tylko miał czas pomiędzy wykonywaniem swoich licznych obowiązków odbierał kierowaną do Strony bieżącą korespondencję, za wyjątkiem korespondencji, która przewiduje odbiór wyłącznie do rąk własnych. Strona wskazała, że w związku z chorobą przebywała u rodziny i nie miała możliwości udzielenia mężowi pełnomocnictwa. W ocenie Sądu oznacza to, że fakt wybiórczego odbierania korespondencji kierowanej na adres zamieszkania Strony był świadomym wyborem Skarżącej, co również potwierdza brak uprawdopodobnienia, iż uchybienie nastąpiło bez winy Strony.

3.7. Reasumując, w ocenie Sądu, postępowanie zakończone wydaniem kwestionowanego przez Stronę postanowienia przeprowadzone zostało, wbrew zarzutom skargi, z zachowaniem zasad ogólnych kształtujących jego prawidłowy przebieg i nie narusza prawa w szczególności podniesionych w skardze art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art 123, art. 124, art. 162 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p., co czyni niezasadnym żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Zgodzić się należy również z DIAS, że w świetle przepisów Ordynacji podatkowej organ rozpatrujący wniosek Skarżącej nie był zobowiązany do wyznaczenia Stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z przepisów Ordynacji podatkowej nie wynika, aby przed wydaniem postanowienia, chociażby było to postanowienie kończące postępowanie w sprawie, organ podatkowy miał obowiązek zawiadamiania strony o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o prawie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Obowiązek, o którym mowa w art. 200 O.p. dotyczy jedynie sytuacji, gdy wydawana jest decyzja podatkowa.

3.8. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.