Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 259/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1,  art. 25
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Olejnik, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Aleksandra Felcenloben, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz J. D. kwotę 3.361 (słownie: trzy tysiące trzysta sześćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. D. (zwanego dalej: podatnikiem, skarżącym) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., z dnia [...], określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 43.085 zł oraz odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na ten podatek.

Skarżący w roku 2003 prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu opalem i cukrem pod nazwą "A". W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej uznał, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodu nieprawidłowo zaliczając do nich wydatek na wykonanie robót remontowych z uwagi na nierzetelność dowodu jego poniesienia – rachunku nr [...] z dnia 27.01.2003 r., wydatki na zakup benzyny do samochodów, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz dla których nie była prowadzona ewidencja przebiegu, wydatki na zakup materiałów budowlanych (mieszanki i pospółki) oraz usług ich transportu, a także koszt zakupu węgla – z uwagi na brak związku tych wydatków z osiąganiem przychodów. Organ kontroli skarbowej nie uznał też straty poniesionej przez podatnika w towarze (cukier) w łącznej kwocie 40.260 zł, ponieważ zostały poniesione z jego winy.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji podatnik zarzucił jej naruszenie art. 121, 122, 139 § 1 i 3, art. 140, 181, 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. - Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej zwanej o.p. oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej u.p.d.o.f.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie stwierdzając zarzucanych naruszeń przepisów procedury podatkowej. Ponadto, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., wskazał, że z poczynionych ustaleń wynika, iż wystawca zakwestionowanego rachunku nr [...], B. B., zaprzeczył, jakoby wykonał dla podatnika prace określone na tym rachunku i otrzymał z tego tytułu wynagrodzenie. Ponadto wystawca rachunku, według informacji udzielonej przez Urząd Skarbowy, nie prowadził działalności gospodarczej. Jednocześnie podatnik nie przedstawił żadnych innych dokumentów ani dowodów potwierdzających wykonanie prac remontowych udokumentowanych powyższym rachunkiem. Organ odwoławczy podkreślił, że na okoliczność wykonywanych usług remontowych przesłuchany został świadek, A. N. (w wyniku przychylenia się do wniosku strony zgłoszonego w tym zakresie), jego zeznania jednak nie potwierdziły ich wykonania. Dodał, że nie można też było potwierdzić tej okoliczności na podstawie przeprowadzonych przez organ podatkowy I instancji oględzin z uwagi na fakt, że budynków, w których przeprowadzono roboty, w dniu oględzin już nie było.

Organ II instancji uznał również za bezzasadne zarzuty dotyczące nieuznania za koszty uzyskania przychodu zakupów najpierw w październiku 11,35 t, następnie w listopadzie 2003 r. 11,1 t węgla kamiennego. Dał wiarę wyjaśnieniom podatnika, że 8,5 t węgla zostało zużyte na ogrzewanie wynajętego lokalu w N. Tym samym uznał za koszt uzyskania przychodu wydatek na zakup tylko takiej ilości węgla. Wskazał, że z dokumentacji strony nie wynika, aby węgiel w pozostałej części został sprzedany w 2003 r., nie był też ujęty w spisie z natury sporządzonym na dzień 31 grudnia 2003 r. Zgodnie z wyjaśnieniami podatnika, nie był zużyty w 2003 roku na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, lecz sprzedany w 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej, powołując się na treść art. 22 ust. 5 u.p.d.o.f., zauważył, że skoro podatnik, dokonał sprzedaży 13,5 t węgla w 2004 r., wydatek na jego zakup mógł być kosztem uzyskania przychodu dopiero w tym roku (2004).

Odnośnie wydatku na zakup pospółki i kruszywa, które to materiały budowlane miały być przeznaczone na wyrównanie placu przed magazynem w O., organy podatkowe nie dały wiary, że wydatek ten został poniesiony w celu uzyskania przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Nie było dowodów wskazujących, że w takim celu materiały zostały zakupione i wykorzystane – nie potwierdziły tego zeznania świadków, przeprowadzone oględziny ani wyjaśnienia podatnika, które uznane zostały za niewiarygodne. Podatnik bowiem zeznał, że materiały te były wożone z N. do O. jego własnym transportem, nie potwierdził tego jednak żadnymi dowodami, m. in. dowodami nabycia paliwa do samochodu, którym były transportowane, z wyjątkiem dowodu zakupu samego samochodu. Jako niewiarygodne uznały organy podatkowe również wyjaśnienia podatnika, że kierowca samochodu nie był wynagradzany za świadczoną pracę, mając na uwadze ilość przewożonego kruszywa i pospółki. Działania podatnika zostały uznane za nieracjonalne i pozbawione zasad ekonomii również po dokonaniu analizy trasy, którą transport się odbywał, to jest najpierw z miejsca zakupu do N., przy wykorzystaniu dodatkowo usługi transportu, a następnie do O. transportem własnym.

Organy podatkowe nie uznały również jako kosztu uzyskania przychodu poniesionej straty w wyniku uszkodzenia worków z cukrem w ilości 22 t., gdyż powstała w wyniku zaniedbań, których racjonalnie działający podmiot gospodarczy by nie popełnił. Z wyjaśnień podatnika wynikało, że worki te zostały uszkodzone w czasie ich załadunku i rozładunku. Jednocześnie podatnik stwierdził, że nie mógł nikogo obciążyć kosztami, gdyż sam się do nich przyczynił. Natomiast tylko straty rzeczywiste, niezawinione przez podatnika, powstałe wskutek przyczyn obiektywnych i należycie udokumentowane mogły być kosztem uzyskania przychodu. Organ odwoławczy stwierdził, że dbając należycie o posiadany towar podatnik, po powstaniu pierwszych zawinionych przez siebie szkód, powinien przedsięwziąć kroki, aby nie dopuścić do powstania tak dużej wartościowo straty, przykładowo mógł korzystać z usług osoby posiadającej umiejętności w zakresie załadunku i rozładunku towarów składowanych i transportowanych na paletach lub nawet zatrudnić taką osobę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W., zarzucając jej naruszenie przepisów art. 121, 122, 139 § 1 i 3, art. 140, 180, 187 i 191 o.p. oraz art. 22 u.p.d.o.f. W uzasadnieniu skargi wskazał, że pomimo zaleceń organu odwoławczego, nie została do końca wyjaśniona kwestia rachunku nr [...] i wynikającego z niego poniesionego kosztu. Stwierdził, że w sytuacji różnic lub nieporozumień normalną czynnością postępowania jest np. konfrontacja, ponieważ w przyjętym stanie faktycznym nie można w sposób obiektywny stwierdzić, że powyższy rachunek nie potwierdza wynikających z niego zdarzeń gospodarczych. Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie oceny wydatku na zakup węgla. Zwrócił uwagę, że wobec zimy na przełomie 2003 i 2004 r., przyjmując, że jej koniec przypadł na marzec 2004 r., trudno dokonać rozliczenia wstecz, czyli w 2003 r. Poza tym, do końca okresu grzewczego nie było wiadomo, ile węgla pozostanie na składzie. Odnosząc się do kwestii zakupu kruszywa i pospółki, wnoszący skargę podniósł, że organ II instancji nie wyjaśnił dostatecznie, dlaczego przyjął wykonanie pracy przewozu tych materiałów budowlanych jako niewiarygodne. Skarżący zwrócił też uwagę, że nie można stwierdzić jednoznacznie, że zniszczenia worków z cukrem powstały w wyniku jego zaniedbań, bowiem w wyniku załadunku i rozładunku papierowe worki z cukrem, mąką, kaszą ulegają pęknięciu, rozerwaniu i zawsze istnieje procentowy wykaz ubytków naturalnych, które są uznawane.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest częściowo uzasadniona.

W rozpoznawanej sprawie istotą sporu jest kwestia zaliczenia poszczególnych wydatków i poniesionej straty w towarze handlowym do kosztów uzyskania przychodu.

Stosownie do brzmienia przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. (...). Z regulacji tej wynika, że do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć wszelkie wydatki pod warunkiem, że zostały one poniesione z zamiarem uzyskania przychodu. Wobec tego, aby dany wydatek został zakwalifikowany jako koszt uzyskania przychodu, pomiędzy nim a przychodem musi zachodzić związek przyczynowo – skutkowy tego rodzaju, że jego poniesienie przyczyniło lub mogło się przyczynić do powstania lub zwiększenia przychodu. Należy jednak zwrócić uwagę, że nie tylko wydatki mogą stanowić koszt podatkowy. Dla celów podatkowych do kosztów uzyskania przychodów zaliczane są też straty poniesione przez podatnika, pod warunkiem, że – oprócz tego, że powinny mieć wpływ na wielkość uzyskanego przychodu – nie podlegają wyłączeniu na podstawie art. 23 u.p.d.o.f. Każdy taki poniesiony koszt (strata) winien być rzetelnie i w sposób niebudzący wątpliwości udokumentowany, bowiem o ile w postępowaniu podatkowym to na organie podatkowym spoczywa ciężar dowodu, o tyle w przypadku korzyści podatkowych, a taką jest niewątpliwie możliwość uznania wydatku za koszt podatkowy, który zmniejsza podstawę opodatkowania, ciężar ten przenosi się na podatnika. Niemniej jednak należy mieć na uwadze, że takie "przerzucenie" obowiązku dowodowego nie zwalnia organu podatkowego od stosowania zasad wynikających z przepisów procesowych, zawartych w Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 122 o.p. organ podatkowy w toku postępowania podatkowego podejmuje wszelkie niezbędne działalna w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w związku z tym obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (187 § 1 o.p.). Z tym, że – mając na względzie uwagi odnoszące się do rozłożenia ciężaru dowodu – dopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego w sprawach, w których tylko podatnik może wykazać poniesienie określonego wydatku, możliwe jest jedynie wtedy, gdy udostępni on wszelką niezbędną dokumentację. Ostatecznie, po zebraniu materiału dowodowego, organ podatkowy, zgodnie z art. 191 o.p., dokonuje oceny na jego podstawie, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena dokonywana jest w sposób swobodny, przy czym, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana przy uwzględnieniu norm prawa procesowego oraz w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, organy podatkowe nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący stanu faktycznego i materiału dowodowego, a w rezultacie dokonały błędnej oceny okoliczności poniesienia straty w związku z uszkodzeniem worków zawierających łącznie 22 tony cukru.

W zaskarżonej decyzji nie zakwestionowano samego faktu wystąpienia powyższej straty, lecz jedynie możliwość zaliczenia jej do kosztów uzyskania przychodu, gdyż powstała – zdaniem organów podatkowych – z winy podatnika. Należy jednak zwrócić uwagę, że kwestia, czy działanie podatnika polegające na rozerwaniu worków z cukrem przy załadunku i rozładunku wózkiem widłowym, było zawinione, czy też nie, nie może zostać przesądzona jedynie na podstawie jego własnych zeznań. O winie decyduje bowiem cały szereg okoliczności faktycznych o charakterze obiektywnym.

Zakres działalności gospodarczej, prowadzonej przez skarżącego, obejmował m. in. handel cukrem, który jako towar handlowy występuje w postaci sypkiej, pakowanej w workach wykonanych z papieru, czyli materiału, który jest podatny na uszkodzenia. Prowadzenie tego rodzaju działalności, która związana jest z przemieszczaniem (transportem, załadunkiem, rozładunkiem) tego rodzaju towaru pakowanego w materiał, który w każdej chwili może ulec uszkodzeniu, zawsze wiąże się z występowaniem ubytków, strat w tym towarze. W związku z tym nie można podzielić poglądu organu podatkowego, że w celu uniknięcia powstania dalszych strat, skarżący winien zatrudnić osobę posiadającą umiejętności w załadunku/ rozładunku towarów składowanych i transportowanych na paletach, gdyż straty mogły powstać niezależnie od tego, kto podjąłby się tych czynności. Dokonując zatem oceny stopnia przyczynienia się do powstania strat w danym towarze, należy mieć na uwadze jego właściwości i prawdopodobieństwo wystąpienia zniszczeń pomimo dochowania staranności w czasie jego przemieszczania. Przede wszystkim jednak organ podatkowy zobligowany jest ustalić faktyczną wielkość poniesionych strat przez skarżącego. W pierwszej kolejności winien zweryfikować informacje wynikające z zebranego materiału dowodowego, a więc wszelkiej udostępnionej przez skarżącego w toku postępowania podatkowego dokumentacji. W sytuacji braku możliwości ustalenia w ten sposób niezbędnych w tym zakresie faktów, organ podatkowy ma możliwość dokonania tzw. szacunku na podstawie regulacji zawartej w art. 23 o.p. Zgodnie bowiem z § 1 tego przepisu, organ podatkowy ustala podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, gdy zachodzi jedna z trzech sytuacji, mianowicie: jeżeli brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia, lub gdy dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, lub gdy podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. Mając na uwadze, że w konstrukcji podatku dochodowego koszty uzyskania przychodów mają wpływ na wysokość podstawy opodatkowania, zastosowanie szacunku w niniejszej sprawie, pod warunkiem zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 23 § 1 o.p., byłoby jak najbardziej uzasadnione. Przy dokonywaniu szacowania pomocna może się okazać metoda porównawcza zewnętrzna, która pozwoliłaby ustalić wielkości strat i zniszczeń występujących u innych podmiotów prowadzących podobną do prowadzonej przez skarżącego działalność gospodarczą.

W pozostałym zakresie Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko zajęte przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. w zaskarżonej decyzji.

Prawidłowo organ podatkowy nie uznał jako kosztu uzyskania przychodu wydatku w kwocie 27.000 zł, potwierdzonego rachunkiem nr [...], wystawionym – jak wynika z widniejącej na nim pieczątki – przez B. B. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na przytoczoną wyżej ustawową definicję kosztów uzyskania przychodów, która jednoznacznie wskazuje, że muszą być to koszty poniesione (podkreśl. Sądu) i muszą pozostawać w związku prowadzoną działalnością gospodarczą. Tymczasem z ustaleń poczynionych w toku postępowania kontrolnego wynika, że usługa prac remontowych, wynikająca z wyżej wymienionego rachunku nie była wykonana, brak też innego dowodu, który potwierdzałby poniesienie kosztu 27.000 zł. O powyższym świadczy nie tylko fakt, że wystawca rachunku nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, co organ kontroli skarbowej sprawdził w stosownych ewidencjach danych, ale przede wszystkim zeznania samego B. B., który oświadczył, że skarżącego nie zna, nigdy nie wykonywał dla niego żadnych prac remontowych i nie wystawił rachunku nr [...] z dnia 27 stycznia 2003 r. Dodatkowo zeznania świadka, A. N., nie potwierdzają wykonania prac remontowych wynikających z przedmiotowego rachunku – wskazał bowiem, że nie widział osobiście, czy były one wykonywane i nie brał udziału w przekazywaniu kwoty zapłaty za nie. W ocenie Sądu, nie było konieczności dokonywania jakiekolwiek konfrontacji w celu weryfikacji powyższych okoliczności, co sugeruje skarżący w uzasadnieniu skargi, gdyż z akt administracyjnych sprawy wynika, że uczestniczył w przesłuchaniu obu świadków. Natomiast jako strona postępowania miał prawo do zadawania pytań, z którego skorzystał w czasie przesłuchania B. B.

Za nieuzasadnione Sąd uznał również zarzuty dotyczące nieuwzględnienia w całości kosztów zakupu węgla. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w przepisie art. 22 ust. 4 przewiduje podstawową zasadę potrącalności poniesionych kosztów uzyskania przychodów w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione. Od tej zasady jednak przewidziany jest wyjątek – stosownie do ust. 5 i 6 art. 22 u.p.o.f., u podatników, którzy prowadzą księgi rachunkowe (handlowe) lub podatkowe księgi przychodów i rozchodów, koszty podatkowe objęte tymi księgami są potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, to jest potrącalne są także koszty poniesione w latach poprzedzających dany rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego.

Zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez organ kontroli skarbowej, skarżący prowadził księgi rachunkowe. Mając więc na uwadze przytoczoną wyżej regulację, mógł potrącać koszty uzyskania przychodów jedynie na zasadzie memoriałowej, to znaczy tylko w tym roku podatkowym, w którym uzyskał przychód związany z ich poniesieniem.

Z wyjaśnienia skarżącego z dnia 11 września 2006 r., złożonego w toku postępowania kontrolnego wynika, że 8,5 tony węgla zakupionego w październiku i listopadzie 2003r., zużyte zostało na cele grzewcze wynajmowanych pomieszczeń biurowych w N., natomiast pozostałe 13,95 tony skarżący sprzedał w 2004 roku. Należy zwrócić uwagę, że organy podatkowe uznały wydatek na zakup 8,5 tony węgla jako koszt uzyskania przychodu za 2003 r. Nie została również zakwestionowana okoliczność sprzedaży. W związku z tym należy zgodzić się ze stanowiskiem zajętym w zaskarżonej decyzji, że skarżący nie był uprawniony do wliczenia w koszty uzyskania przychodów w 2003 r. całkowitej ceny zakupu węgla w ilości 22,45 tony, a jedynie części zużytej na ogrzewanie pomieszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Koszt pozostałej części, to jest 13,95 tony, mógł zostać rozliczony dopiero w roku, w którym skarżący uzyskał przychód w związku z jej sprzedażą, to jest w 2004, pomimo że został poniesiony w roku poprzedzający rok, w którym ten przychód powstał.

Nie stwierdzono również naruszenia przepisów procesowych i prawa materialnego w zakresie ustaleń odnoszących się do kosztów poniesionych na zakup kruszywa i pospółki. Niewątpliwie skarżący dokonał powyższego zakupu, gdyż potwierdzają to zarówno faktury znajdujące się w jego dokumentacji, jak i ich kopie u kontrahenta. Niemniej jednak słusznie organy podatkowe uznały, że poniesienie tego kosztu nie miało związku z przychodem z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, bowiem skarżący nie przedstawił wiarygodnych dowodów wskazujących na wykorzystanie zakupionych materiałów w tej działalności.

Zdaniem skarżącego, zakupiony materiał w ilości ponad 360 ton został przeznaczony na wyrównanie podjazdów przed dzierżawionymi przez niego magazynami, które znajdowały się w O. Jednakże całokształt materiału dowodowego, zebranego w toku postępowania kontrolnego, nie potwierdził tego faktu. Nie wynika on jednoznacznie z zeznań ani ówczesnego właściciela dzierżawionych terenów, ani kolejnego ich posiadacza, który rozpoczął w czerwcu 2005 r. w tym miejscu budowę stacji benzynowej. Nie potwierdziły go również oględziny miejsca, przeprowadzone przed rozpoczęciem powyższej budowy. Ponadto słusznie zwrócono uwagę, że kruszywo i pospółka były zakupione wraz z transportem do N., następnie – zgodnie ze wskazaniami skarżącego –przewiezione już we własnym zakresie do O., co nie miało racjonalnego uzasadnienia. Poza tym, skarżący w żaden sposób nie był w stanie udokumentować faktu przewożenia tego materiału własnym transportem, przykładowo fakturami za zakupione paliwo. Nie może bowiem potwierdzać tej okoliczność sam fakt posiadania samochodu marki J., którym rzekomo był przewożony kruszec z pospółką. Wobec tego, skoro ani podatnik nie miał możliwości wykazania, że zakup tego materiału był kosztem poniesionym w celu uzyskania przychodu z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ani organy podatkowe nie były w stanie dokonać stosownych ustaleń w tym zakresie, okoliczność ta nie mogła zostać uznana za udowodnioną.

Bezzasadny jest też zarzut naruszenia art. 139 § 1 i 140 o.p. Zgodnie z ich brzmieniem, załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przy czym w § 5 art. 139 o.p. zostało zawarte .zastrzeżenie, że do tych terminów nie wlicza się mi. in. okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Dyrektor Kontroli Skarbowej, postanowieniem z dnia [...], wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień [...]. W uzasadnieniu wskazał, że powodem wyznaczenia nowego terminu jest niemożność zapoznania się podatnika z zebranym materiałem dowodowym w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, z uwagi na planowany w tym czasie wyjazd. Ostatecznie decyzja w I instancji została wydana z dniem [...], czyli w dacie wskazanej przez organ kontroli skarbowej i nadana w placówce pocztowej następnego dnia. W tak przedstawionych okolicznościach faktycznych nie można zatem stwierdzić naruszenia wskazanych przez stronę przepisów.

Reasumując, w ocenie Sądu, ustalenia organów podatkowych w zakresie kosztów poniesionych na prace remontowe, potwierdzonych fakturą nr [...] oraz na zakup węgla, kruszywa i pospółki, zostały dokonane w sposób wyczerpujący i prawidłowo ocenione. Nie stwierdzono również naruszenia art. 139 § 1 i 140 o.p. Niemniej jednak, mając na uwadze niewyczerpujące ustalenie wielkości i wartości straty w zakupionym cukrze, stwierdzić należało, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jakim jest wymiar zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.

W związku z tym Sąd, stosownie do brzmienia art. 145 §1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zobligowany był uchylić decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Natomiast organ podatkowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy, winien dokonać analizy okoliczności sprawy zgodnie ze wskazaniami Sądu przedstawionymi w powyższych rozważaniach, mając przy tym na uwadze zasadę dwuinstancyjności zawartą w art. 127 o.p.

Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji wydano w oparciu o art. 152, a o zwrocie kosztów postępowania wydano na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.