Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 77/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska ( spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia lub zmiany decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...]grudnia 2014 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania [...]od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...]odmawiającej uchylenia lub zmiany decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...]utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...]stycznia 2003 r. Nr [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u [...]choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem wym. w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., i art. 12 ust. 2 pkt. 2 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.).

2. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Główny Inspektor Sanitarny podał, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...] stycznia 2003 r., znak: [...]o braku podstaw do stwierdzenia u [...]choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem wym. w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Powyższe decyzje zostały wydane na podstawie oceny narażenia zawodowego zainteresowanego oraz orzeczenia lekarskiego z dnia [...] lipca 2001 r. Nr [...]wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w [...]o braku podstaw do rozpoznania u zainteresowanego choroby zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2004 r. sygn. akt I SA/Wa 527/03 oddalił skargę [...]na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r.

[...], pismem z dnia 15 grudnia 2010 r., zwrócił się do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] o wydanie nowej decyzji w sprawie uznania choroby zawodowej na podstawie art. 156 § 1 ust. 2 i 7 k.p.a. W uzasadnieniu podniósł, że podstawą do niestwierdzenia choroby zawodowej była treść orzeczenia lekarskiego Nr [...]oraz Nr [...]. Podniósł, że orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w [...]z dnia [...] lipca 2001 r. Nr [...]jest wadliwe pod względem merytorycznym i prawnym, ponieważ świadomie zatajono w nim wyniki badań, na których oparto ww. orzeczenie, a które wreszcie udostępniono zainteresowanemu. Jego zdaniem "świadczą one o wadliwości ww. orzeczenia lekarskiego", dlatego zwrócił się o wnikliwą analizę dokumentacji oraz unieważnienie decyzji wydanej na podstawie orzeczenia lekarskiego Nr [...] i wydanie nowej decyzji w sprawie.

Z uwagi na to, że żądanie [...]dotyczyło różnych trybów nadzwyczajnych wzruszenia ostatecznej decyzji powyższy wniosek został najpierw przekazany do Głównego Inspektora Sanitarnego jako organu właściwego do stwierdzenia, na podstawie art. 156 § 1 ust. 2 i 7 k.p.a., nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r.

Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...],

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] uznając się niewłaściwym do rozpatrzenia ww. wniosku J. W. w części dotyczącej zmiany oraz uchylenia decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r., przekazał sprawę pismem z dnia 12 czerwca 2012 r. do rozpatrzenia Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...].

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...]decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...]odmówił uchylenia lub zmiany wydanej przez siebie decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. o braku podstaw do stwierdzenia u J. W. choroby zawodowej - uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko w sprawie. Następnie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...]utrzymał w mocy ww. decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 468/13 oddalił skargę [...]na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 129/14 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2013 r. oraz stwierdził nieważność decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...]listopada 2012 r. z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości. Sąd orzekł, iż właściwym do rozpatrzenia sprawy jest Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...].

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] odmówił uchylenia lub zmiany decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2003 r.

Odwołanie od decyzji [...] października 2014 r. do Głównego Inspektora Sanitarnego, w terminie, wniósł [...].

3. Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania [...]utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2014 r.

W uzasadnieniu Główny Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że podnoszony przez stronę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 129/14 dotyczył naruszenia przepisów o właściwości, nie zaś merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku [...]o uchylenie lub zmianę decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...], gdyż właściwym do rozpatrzenia wniosku był Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...].

Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracyjny, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Zgodnie § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) na podstawie, którego została wydana decyzja ostateczna Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r. - właściwy inspektor sanitarny wydaje decyzję w sprawie choroby zawodowej na podstawie dochodzenia epidemiologicznego i orzeczenia lekarskiego uprawnionej do wydawania orzeczeń jednostki medycznej. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej są związane orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie przez uprawnione do wydawania orzeczeń lekarskich jednostki medyczne i nie mają uprawnień do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, odmiennego rozpoznania w zakresie choroby zawodowej.

Zatem, zdaniem Głównego Inspektora Sanitarnego uchylenie lub zmiana dotychczasowej decyzji ostatecznej nie jest możliwa bez zmiany orzeczenia przez uprawnioną do wydawania orzeczeń jednostkę medyczną, gdyż w przeciwnym wypadku naruszałaby prawo regulujące postępowanie administracyjne dotyczące chorób zawodowych. Zatem uwzględnienie interesu strony byłoby sprzeczne z interesem społecznym, gdyż stałoby w sprzeczności z obowiązującym prawem.

Organ odwoławczy wskazał, że kwestia wyników badań audiometrycznych, na które powołuje się strona i które, zdaniem strony, są sprzeczne z orzeczeniem Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] lipca 2001 r., Nr [...]były przedmiotem konsultacji w jednostce medycznej uprawnionej do wydawania orzeczeń w sprawach chorób zawodowych. Karty informacyjne Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu z dnia 8 marca 2010 r. i z dnia 16 kwietnia 2010 r., świadectwo lekarskie wydane przez Centralny Szpital Kliniczny [...]z dnia [...] marca 2010 r. i wszystkie inne zaświadczenia lekarskie dostarczone przez stronę również były przedmiotem konsultacji w jednostce medycznej uprawnionej do wydawania orzeczeń w sprawach chorób zawodowych.

Instytut Medycyny Pracy w [...] w piśmie z dnia 29 sierpnia 2012 r. i z dnia 31 października 2012 r., skierowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], stwierdził, że dokumenty przesłane jako załącznik do pism z dnia 20 sierpnia 2012 r. i z dnia 15 października 2012 r., były znane Instytutowi i nie dają podstaw do weryfikacji orzeczenia lekarskiego Nr [...]oraz szczegółowo wyjaśnił, dlaczego z medycznego i prawnego punktu widzenia orzeczenia lekarskie wydane w toku orzekania o zawodowej o braku podstaw do rozpoznania u zainteresowanego choroby zawodowej były zasadne. Pismem z dnia 5 listopada 2012 r. Instytut Medycyny Pracy w [...] przesłał do strony wyjaśnienia.

W sprawie zgodności orzeczeń z wynikami wykonanych badań audiometrycznych w piśmie z dnia 29 listopada 2010 r. wypowiedział się również Konsultant Krajowy w dziedzinie medycyny pracy dr. n. med. [...], uznając za zasadne wydanie orzeczenia Nr [...].

Ponadto Minister Zdrowia, w piśmie z dnia 7 października 2013 r., przesłał [...]informację o wielokrotnych konsultacjach sprawy z Konsultantem Krajowym w dziedzinie medycyny pracy, jak również z innymi ekspertami czynnie uczestniczącymi w postępowaniu orzeczniczym, uzyskując potwierdzenie prawidłowości zastosowanych w sprawie procedur medycznych.

Główny Inspektor Sanitarny podał, że rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...], wskazał, że była już rozpatrywana kwestia badań i orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie podejrzenia u [...]choroby zawodowej. Powyższe postępowanie było przedmiotem weryfikacji sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1816/11 oddalił skargę Pana [...]na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]czerwca 2011 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...].

Mając na uwadze powyższe, Główny Inspektor Sanitarny nie znalazł przesłanek, które wskazywałyby, że za zmianą lub uchyleniem decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r., znak: przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu

5. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył [...]wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 7, art. 77, art. 80, art. 154 i art. 156 ust. 1, i 2 oraz art. 7 k.p.a. przez brak prawidłowej i wszechstronnej analizy materiału dowodowego skutkującą wadliwe ustalenie braku podstaw do uchylenia lub zmiany kwestionowanej decyzji.

W uzasadnieniu podniósł, że z decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...]jednoznacznie wynika, że została ona wydana na podstawie orzeczenia lekarskiego [...] przez Instytut Medycyny Pracy w [...]z pominięciem oceny narażenia zawodowego.

Zdaniem skarżącego wydana decyzja z dnia [...] stycznia 2003 r. jest niezgodna z prawem, zatem jest decyzją uznaniową, która na podstawie art. 154 k.p.a., może być uchylona lub zmieniona, ponieważ przemawia za tym interes społeczny i słuszny interes strony. W interesie społecznym leży bowiem poszanowanie prawa, a w interesie strony leży nabycie prawa do świadczeń z tytułu choroby zawodowej, znajdującego swe oparcie w przepisie prawa. Przy ocenie interesu społecznego lub słusznego interesu strony nie można pomijać art. 6 k.p.a. stanowiącego, iż organy administracji działają na podstawie prawa.

Skarżący uważa, że organ dokonał błędnej oceny decyzji w kwestii jej związania przepisami prawa i w kwestii uznaniowej. Decyzja związana nie może być niezgodna z prawem i nie mieścić się w granicach prawem określonych. Organ dokonał błędnej oceny możliwości wzruszenia decyzji w trybie art. 154 k.p.a., ponieważ skarżący spełnia wszystkie trzy przesłanki wymagane do wzruszenia decyzji, bowiem decyzja jest decyzją ostateczną, decyzja nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony.

6. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

8. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] odmawiającą uchylenia lub zmiany decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...]utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...] stycznia 2003 r., Nr [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u [...]choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem wym. w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

9. Kontrolowana w postępowaniu sądowym decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym, uregulowanym w art. 154 § 1 k.p.a. Stosownie do powołanego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Postępowanie, o którym w mowa w art. 154 k.p.a., nie stanowi ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, ani też kontroli merytorycznej takiej decyzji, gdyż takie działanie byłoby sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w której ustawodawca wykluczył możliwość rozpoznania sprawy niejako w trzeciej – kolejnej instancji. Jest to postępowanie samodzielne i nowe w stosunku do postępowania głównego, w którym wydano decyzję ostateczną. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy zachodzą przesłanki określone w § 1 ww. przepisu, co sprowadza się do zbadania, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Omawiana regulacja pozwala zatem organowi na zajęcie się sprawą, ale tylko i wyłącznie w kontekście słusznego interesu strony lub interesu społecznego.

Zmiana (uchylenie) decyzji nie może bowiem prowadzić do naruszenia prawa i wydania decyzji niezgodnej z tym prawem, skoro w interesie społecznym leży poszanowanie prawa, a słuszny interes strony może być uwzględniony wyłącznie w granicach określonych prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 195/08, wyrok dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 195/08, Lex nr 514138, Sąd wskazał, że "(...) w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. niezbędne jest ustalenie wymagań interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, a przy ich ocenie nie można pomijać jednak art. 6 k.p.a. stanowiącego, iż organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, a jak stwierdza art. 7 Konstytucji RP - na podstawie i w granicach prawa. Zastrzeżenie to zakreśla możliwość działania organu administracji publicznej, który posiada kompetencje do załatwienia sprawy, nie może jednak granic prawa przekroczyć. Zmiana decyzji zgodnie z żądaniem strony nie może zatem prowadzić do wydania orzeczenia sprzecznego z prawem, w interesie społecznym leży bowiem poszanowanie prawa, a słuszny interes strony może być uwzględniany wyłącznie w granicach określonych prawem. W takim znaczeniu nie może też dojść do wydania na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. decyzji, której przedmiotem byłoby przyznanie uprawnienia, nieznajdującego oparcia w przepisie prawa, wynikającego ze swobodnego uznania organu administracyjnego".

Należy wyraźnie zaakcentować, iż omawiany art. 154 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko i wyłącznie w odniesieniu do decyzji uznaniowych, a nie decyzji związanych, które zostały wydane na podstawie przepisów niedających organowi administracji żadnego “luzu decyzyjnego" (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2010 r., II OSK 18/09, Lex nr 597386).

10. Przedmiotem żądania strony w niniejszej sprawie, jest zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej, stwierdzającej brak podstaw do rozpoznania u [...]choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. Decyzja została wydana w oparciu o orzeczenia lekarskie, którymi organy inspekcji sanitarnej są związane, co oznacza, że nie mogą wydać, w oparciu o uznanie administracyjne, decyzji oczekiwanej przez skarżącego.

Zatem zgodzić się należy ze stanowiskiem Głównego Inspektora Sanitarnego, że w sprawach, w których nie jest możliwe wydanie decyzji w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. nie jest możliwe.

Uchylenie lub zmiana dotychczasowej decyzji ostatecznej nie jest możliwe bez zmiany orzeczenia przez uprawnioną do wydawania orzeczeń jednostkę medyczną, gdyż w przeciwnym wypadku naruszałaby prawo regulujące postępowanie administracyjne dotyczące chorób zawodowych.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...]wydając decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej z dnia [...] stycznia 2003 r. był związany orzeczeniami lekarskimi wydanymi przez jednostki orzecznicze I i II stopnia ([...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy w [...]), które zgodnie orzekły o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej i nie mógł dokonać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, która prowadziłaby do odmiennego rozpoznania sprawy w zakresie choroby zawodowej.

Należało podzielić stanowisko Głównego Inspektora Sanitarnego, że z akt sprawy wynika, że u Józefa Wódki nie zostało spełnione podstawowe kryterium diagnostyczno-orzecznicze - ubytek słuchu nie osiągnął wymaganych 30 dB. Samo stwierdzenie wystąpienia w środowisku pracy czynnika mogącego wywołać chorobę jest warunkiem koniecznym, lecz niewystarczającym, aby organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej mógł wydać decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, bowiem drugim niezbędnym warunkiem do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest uzyskanie od jednostki uprawnionej do wydawania orzeczeń w sprawach chorób zawodowych, orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony.

Podkreślenia wymaga, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, którą organ prowadzący postępowanie jest związany. Organ prowadzący sprawę, której przedmiotem jest istnienie podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, nie jest uprawniony do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie organu wydanym przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą orzeczeniem w sprawie chorób zawodowych wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich.

Słusznie zatem Główny Inspektor Sanitarny uznał, że skoro organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest w tym zakresie związany orzeczeniami lekarskimi wykluczona była zmiana lub uchylenie, w trybie art. 154 k.p.a., decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r.

Mając na uwadze powyższe, zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że był zobowiązany do odmowy zmiany decyzji o braku podstaw do stwierdzenia u [...] choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem, bowiem przyznanie świadczenia w ustalonym stanie faktycznym sprawy naruszałoby przepisy prawa, w szczególności ustawę z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294).

11. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne.

12. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

13. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.