Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1737/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi M. R. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. R. (dalej: skarżący lub strona) jest odmowa przyznania przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR, Agencja lub organ) pomocy w ramach Poddziałania 4.2 "Wsparcie Inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych i obrót nimi lub ich rozwój" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 zawarta w piśmie z [...] lipca 2019 r. nr [...]. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżący w dniu [...] kwietnia 2018 r. (data nadania) złożył do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie pomocy w ramach Poddziałania 4.2 "Wsparcie Inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych i obrót nimi lub ich rozwój".

Pismem z [...] grudnia 2018 r. Agencja wezwała stronę do uzupełnienia/złożenia poprawnych dokumentów/wyjaśnień. Na 14 stronach wezwania zwrócono się do skarżącego o nadesłanie, m.in. decyzji zatwierdzającej zakład do prowadzenia określonej działalności. Organ poinformował stronę, że podmioty ubiegające się o przyznanie pomocy mające status zakładów nowowybudowanych (rozpoczynających działalność), a także inne podmioty, w przypadku których konieczne jest przeprowadzenie procedury zatwierdzenia, mają obowiązek dołączenia do wniosku decyzji zatwierdzającej projekt technologiczny, wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. W części pisma dotyczącej "Oceny technologicznej" w pkt 14 organ wyjaśnił, że wraz z wnioskiem o przyznanie pomocy skarżący przedstawił wniosek o zatwierdzenie projektu technologicznego (część opisowa i graficzna) dotyczący planowanej inwestycji, przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ż.. W związku z tym ARIMR poprosiła o przesłanie zatwierdzonej wersji powyższego projektu.

W odpowiedzi na powyższe strona dokonała częściowych uzupełnień wniosku w dniach [...] stycznia 2019 r. i [...] lutego 2019 r. Jednakże skarżący nie nadesłał decyzji zatwierdzającej projekt technologiczny.

W związku z powyższym Agencja pismem z [...] kwietnia 2019 r. ponownie wezwała w terminie 14 dni od daty doręczenia wezwania do uzupełnienia braków we wniosku, w tym decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ż. zatwierdzającej projekt technologiczny (pkt 6 wezwania). Wezwanie zostało doręczone [...] kwietnia 2019 r.

Pismem z [...] maja 2019 r. strona dokonała częściowych uzupełnień, jednak ponownie bez wskazanej wyżej decyzji. Takie uzupełnienie zostało uczynione dopiero [...]maja 2019 r. (data nadania) – strona przesłała decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ż. z [...] maja 2019 r. nr [...].

Pismem z [...] lipca 2019 r. Agencja odmówiła przyznania pomocy z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 13 ust. 2a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 października 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach poddziałania 4.2 "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 651 ze zm., dalej: rozporządzenie wykonawcze). Organ przytoczył treść powyższego przepisu i stwierdził, że skarżący pomimo dwukrotnego wezwania nadal nie usunął wszystkich braków wniosku wskazanych przez ARiMR.

Organ podkreślił, że po ponownym wezwaniu strona miała obowiązek przesłać brakującą dokumentację w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia doręczenia wezwania. Termin na dokonanie uzupełnień upłynął w dniu [...] maja 2019 r. W ramach złożonych uzupełnień, które wpłynęły do ARiMR w dniu [...] maja 2019 r. (data nadania [...] i [...] maja 2019 r.) organ stwierdził brak kopii ostatecznych pozwoleń, zezwoleń lub innych decyzji, których uzyskanie jest wymagane przez odrębne przepisy do realizacji inwestycji objętych operacją, a także kopie innych dokumentów potwierdzających spełnienie określonych w odrębnych przepisach warunków realizacji inwestycji objętych operacją - w przypadku gdy w ramach operacji będą realizowane tego typu inwestycje § 11 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia wykonawczego). ARiMR zauważyła, że w celu zapewnienia kwalifikowalności operacji z punktu widzenia przepisów UE podmioty, w przypadku których konieczne jest przeprowadzenie procedury zatwierdzenia, mają obowiązek dołączenia do wniosku decyzji zatwierdzającej projekt technologiczny wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Wnioskodawca był dwukrotnie wzywany pismem P-1/309 do uzupełnienia braków w zakresie dostarczenia decyzji zatwierdzającej projekt technologiczny wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. W terminie przewidzianym na uzupełnienie zgodnie z rozporządzeniem strona nie przedstawiła wskazanej decyzji. Przedmiotowa decyzja została przesłana do ARiMR w dniu [...] maja 2019 r. natomiast termin na dokonanie uzupełnień upłynął w dniu [...] maja 2019 r. Zdaniem organu skarżący nie dopełnił wszystkich wymogów formalnych umożliwiających spełnienie warunków przyznania pomocy i umożliwiających weryfikację wniosku o przyznanie pomocy. Dlatego też Agencja odmówiła przyznania pomocy.

Pismem z [...] września 2019 r. (data nadania) skarżący złożył skargę na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z [...] lipca 2019 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego aktu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonemu aktowi zarzucił naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 217, ze zm., dalej: ustawa PROW) w zw. z § 13 ust. 2a rozporządzenia wykonawczego poprzez ich błędną wykładnię i odmowę przyznania pomocy mimo braku ku temu podstaw.

W uzasadnieniu skargi skarżący powołując się na wyrok WSA w Poznaniu z 20 marca 2019 r. III SA/Po 546/18 stwierdził, że w niniejszej sprawie organ administracji publicznej wydał rozstrzygnięcie merytoryczne o odmowie udzielenia pomocy powołując się na okoliczność nieuzupełnienia braków formalnych. Nie odniósł się jednak w ogóle i nie ocenił, czy złożony wniosek spełnia kryteria do przyznania wnioskowanej pomocy, a dopiero po takiej analizie, organ administracji publicznej mógłby wydać orzeczenie merytoryczne o przyznaniu bądź też odmowie przyznania pomocy.

Dodatkowo strona zauważyła, że organ pominął całkowicie, iż w dniu [...] maja 2019 r. informowała organ telefonicznie, że nie ma możliwości uzupełnienia braku formalnego - przedłożenia decyzji zatwierdzającej projekt technologiczny wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w wyznaczonym przez organ terminie, i że uzupełni ten brak jak tylko otrzyma ww. decyzję. Następnie strona pismem z [...] maja 2019 r. przesłała do organu decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ż. z [...] maja 2019 r. zatwierdzające projekt technologiczny. Organ jednakże w ogóle się do powyższego nie odniósł.

W odpowiedzi na skargę Agencja wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1). Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Z kolei zgodnie z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: ppsa), sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej uchyla ten akt, (...) albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonego aktu wykazała, że rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2014-2020 Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stanowi § 13 ust. 2a rozporządzenia wykonawczego.

Zgodnie z treścią § 13 ust. 2a rozporządzenia wykonawczego jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, pomimo powtórnego wezwania, nie usunął wszystkich braków wskazanych przez Agencję, Agencja nie przyznaje pomocy. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy stosuje się odpowiednio.

W myśl § 11 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia wykonawczego do wniosku o przyznanie pomocy dołącza się: kopie ostatecznych pozwoleń, zezwoleń lub innych decyzji, których uzyskanie jest wymagane przez odrębne przepisy do realizacji inwestycji objętych operacją, a także kopie innych dokumentów potwierdzających spełnienie określonych w odrębnych przepisach warunków realizacji inwestycji objętych operacją - w przypadku podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1, jeżeli w ramach operacji będą realizowane tego typu inwestycje.

W sprawie, co nie jest przedmiotem sporu, należy wskazać, że w wypadku gdy podmioty ubiegające się o przyznanie pomocy mające status zakładów nowowybudowanych (rozpoczynających działalność), a także inne podmioty, w przypadku których konieczne jest przeprowadzenie procedury zatwierdzenia, mają obowiązek dołączenia do wniosku decyzji zatwierdzającej projekt technologiczny, wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. O powyższym obowiązku organ poinformował skarżącego pismem z [...] grudnia 2018 r. W piśmie tym wezwał skarżącego do nadesłania decyzji zatwierdzającej projekt technologiczny, wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii Ż.. Poinformował również, że skarżący wraz z wnioskiem o przyznanie pomocy jedynie przedstawił wniosek o zatwierdzenie projektu technologicznego (część opisowa i graficzna) przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ż. dotyczący planowanej inwestycji. W związku z tym ARIMR poprosiła o przesłanie zatwierdzonej wersji powyższego projektu.

Obowiązek przedłożenia wskazanej decyzji wynika z powołanego powyżej § 11 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia oraz został potwierdzony w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy w ramach Poddziałania 4.2 "Wsparcie Inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych i obrót nimi lub ich rozwój" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 dla wersji wniosku PROW_4.2/18/1 (strona 52). Skarżący mimo takiego obowiązku decyzji tej nie załączył. W związku z powyższym organ realizując obowiązek nałożony § 13 ust. 2a rozporządzenia ponownie wezwał stronę do przedłożenia decyzji zatwierdzającej projekt technologiczny w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania wezwania. Pouczył także, że w przypadku braku uzupełnienia/złożenia poprawnych dokumentów/złożenia wyjaśnień w ww. terminie, nastąpi odmowa przyznania pomocy zgodnie z § 13 ust. 2a rozporządzenia wykonawczego. Wezwanie z [...] kwietnia 2019 r. zostało doręczone skarżącemu [...] kwietnia 2019 r., zatem uzupełnienia winny zostać złożone do [...] maja 2019 r. W tym miejscu sąd wskazuje, że organ w sposób nieprawidłowy przyjął datę doręczenia wezwania na dzień [...] kwietnia 2019 r. wynikający z naniesionej przez odbierającego daty "[...].04.19 r.", zamiast dzień [...] kwietnia 2019 r. wynikający z: 1) ze stempla daty poczty oddawczej; 2) daty wydającego przesyłkę; 3) z portalu śledzenia przesyłek pocztowych, którym również podano datę doręczenia jako [...] kwietnia 2019 r. Dlatego też organ winien przyjąć datę [...] kwietnia 2019 r. Powyższe nie ma w ocenie sądu zasadniczego znaczenia dla podjętego przez Agencję rozstrzygnięcia. Skarżący w terminie do [...] maja 2019 r. nie nadesłał decyzji zatwierdzającej projekt technologiczny. Taka decyzja (z [...] maja 2019 r.) została przesłana dopiero w dniu [...] maja 2019 r. (data nadania), a więc trzy tygodnie po wyznaczonym terminie. Tym samym organ zasadnie stosując powołany § 13 ust. 2a rozporządzenia wykonawczego odmówił przyznania pomocy. W tym miejscu należy wskazać, że powołany przepis w wypadku nie przyznania pomocy nakazuje odpowiednio stosować art. 35 ust. 1 ustawy PROW.

Art. 35 ust. 1 ustawy PROW w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. b, pkt 4, 5, pkt 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy.

Mając powyższe na względzie prawidłowo ARiMR na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy PROW odmówiła przyznania pomocy z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 13 ust. 2a rozporządzenia wykonawczego, tj. w związku z nieuzupełnieniem braków wniosku w terminie. Podkreślenia wymaga, że ustawa PROW i rozporządzenie wykonawcze w takim jak przedmiotowa sprawa wypadku nie przewidują innego rozstrzygnięcia niż odmowa przyznania pomocy. Dlatego też niezasadnie strona podnosi zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy PROW w zw. z § 13 ust. 2a rozporządzenia wykonawczego poprzez ich błędną wykładnię. Powołany wyrok WSA w Poznaniu w żaden sposób nie odnosi się do sytuacji prawnej i faktycznej zbieżnej ze sprawą strony. Sprawa rozstrzygana przez WSA w Poznaniu była rozpoznawana na gruncie dwóch ustaw: ustawy PROW przewidującej odmowę przyznania pomocy (art. 35 ust. 1) i ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. 2018 r. poz. 140), która przewidywała w wypadku nieuzupełnienia braków rygor w postaci pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Sąd podejmując w tamtej sprawie rozstrzygnięcie zauważył, że organ wezwał stronę do uzupełnienia braków pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia i mimo nieuzupełnienia organ nie pozostawił wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym, a odmówił przyznania pomocy, co sąd w tamtych warunkach uznał za nieprawidłowość skutkującą koniecznością uchylenia aktu.

W sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, gdyż ustawa o rozwoju lokalnym nie ma zastosowania, a ustawa PROW w przypadku nieuzupełnienia braków w Poddziałaniu 4.2, w którym strona złożyła wniosek nie przewiduje formy rozstrzygnięcia w postaci pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku, tylko przewiduje formę rozstrzygnięcia w postaci przyznania pomocy (w formie umowy) lub odmowy przyznania pomocy w formie pisemnej.

Słusznie organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że ubiegając się o wsparcie finansowe ze środków publicznych – strona musi dochować należytej staranności w uzyskaniu i przedłożeniu właściwych dokumentów niezbędnych do oceny spełniania kryteriów przyznawania pomocy i musi zachować termin na dokonanie określonych czynności, ponosząc odpowiedzialność za ich przygotowanie, zgodnie z określonymi przez przepisy prawa wymaganiami, na co jednoznacznie wskazuje art. 27 ust. 2 ustawy PROW, który wskazuje, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Z akt sprawy ewidentnie wynika, że projekt strony był nieprzygotowany, o czym świadczą wezwania organu, a także brak stosownej decyzji zatwierdzającej projekt technologiczny. Jak wynika z decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z [...] maja 2019 r. projekt technologiczny związany z rozbudową zakładu i zmianą wyposażenia polegającą na zastosowaniu automatycznej linii rozbioru elementów drobiowych i wyposażeniu w maszynę do trybowania nogi z kurczaka zakładu [...] M. R. wraz z wnioskiem o zatwierdzenie skarżący złożył dopiero w dniu [...] maja 2019 r., a więc ostatniego dnia na uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy. To na skarżącym ciążył obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, a wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają tylko stronę.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że w dniu [...] maja 2019 r. informował Agencję telefonicznie, iż nie ma możliwości uzupełnienia braku formalnego w oznaczonym terminie oraz że uzupełni ten brak jak tylko otrzyma decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii należy zauważyć, że po pierwsze postępowanie administracyjne jest postępowaniem pisemnym. Ponadto jeżeli informację tę przekazał [...] maja 2019 r., to także uczynił to po wymaganym terminie, który to termin na uzupełnienie upływał z końcem [...] maja 2019 r. (skarżący wezwanie otrzymał [...] kwietnia 2019 r. – patrz karty 777 – 776 akt adm.). Co więcej informacja ustana w żaden sposób nie mogła przyczynić się do wydłużenia terminu na dokonanie czynności, do której strona była wzywana. Termin ten bowiem nie może być swobodnie przez organ wydłużany, czy też skracany, gdyż wynika on z przepisów powszechnie obowiązujących. Zatem uchybienie takiemu terminowi powoduje z mocy przepisów prawa konieczność nieprzyznania wnioskowanej pomocy. Tym samy złożenie wymaganej decyzji po wyznaczonym terminie nie mogło przyczynić się do zmiany stanowiska organu.

Natomiast w odniesieniu do argumentów skarżącego dotyczących przywrócenia terminu, to należy zauważyć, że kwestia ta jest uregulowana w § 18 ust. 1 pkt 1-3) rozporządzenia wykonawczego. § 18 ust. 1 wskazuje, że Agencja, na prośbę wnioskodawcy, przywraca termin wykonania czynności, gdy wnioskodawca:

wniósł prośbę w terminie 14 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia;

jednocześnie z wniesieniem prośby dopełnił czynności, dla której określony był termin;

uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Z § 18 ust. 1 wynika, że o przywróceniu terminu do dokonania czynności decyduje łączne spełnienie ww. trzech przesłanek. Skarżący natomiast po pierwsze nie złożył formalnego wniosku o przywrócenie terminu, a także nie wskazał na okoliczności, z których wynikałoby, że niezłożenie w wymaganym terminie wszystkich brakujących dokumentów nastąpiło bez jego winy. Pisma bowiem z [...] maja 2019 r. w żaden sposób nie można traktować jako wniosku o przywrócenie terminu, gdyż w jego treści brak jest takiego żądania. Tym samy zasadnie organ przyjął, że strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu.

Reasumując zatem, zdaniem sądu orzekającego w sprawie, zaskarżone rozstrzygnięcie okazało się prawidłowe bowiem na gruncie stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowo zastosowanych przepisów prawa zaistniały przesłanki odmowy przyznania pomocy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.