Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1824/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku W. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...], którą udzielił [...]N Spółce Akcyjnej Oddział w [...], Zakład Energetyczny w [...], pozwolenia na użytkowanie odcinka linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...] – [...] w na odcinku bramka liniowa stacji [...] do słupa Nr [...] przebiegającej przez działki o nr ew. [...],[...],[...],[...] położonych przy ul. [...] w [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...].

Odwołanie od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2008 r. wniósł W. B..

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. B., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] dnia [...] września 2008 r., znak: [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził, na wniosek W. B., oględziny wybudowanej linii energetycznej WN 110 kV relacji [...] – [...] przebiegającej przez działkę o nr ew. [...] położonej przy ul. [...], w wyniku których oraz na podstawie zebranej dokumentacji ustalił, że przedmiotowa inwestycja zrealizowana została z odstępstwami od zatwierdzonego projektu technicznego stanowiącego załącznik do decyzji wydanej przez Wojewódzką Dyrekcję Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich – Biuro Głównego Architekta Województwa z dnia [...] maja 1977 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbudowę stacji energetycznej położonej w [...]. W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2002 r., znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2002 r., znak: [...], nałożył na Zakład Energetyczny [...] w celu doprowadzenia wykonanych robót związanych z wybudowaniem napowietrznej linii energetycznej WN 110kV relacji [...] w obrębie działki nr ew. [...] do stanu zgodnego z prawem obowiązek przedłożenia w terminie dwóch miesięcy od dnia ostateczności decyzji następujących dokumentów: inwentaryzację budowlaną przedmiotowego obiektu jakim jest odcinek linii energetycznej WN 110 kV biegnącej od stacji energetycznej 110/15/6kV do słupa [...] ozn. wg projektu planu zagospodarowania terenu stacji wraz z wyjściami liniowymi oraz projektem dokończenia ewentualnych robót, opracowaną przez osobę uprawnioną; orzeczenie techniczne o prawidłowości wykonanych robót, opracowane przez osobę uprawnioną oraz obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Prawomocnym wyrokiem z dnia 6 marca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1913/02, oddalił skargę W. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2002 r., znak: [...].

Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., znak: [...], po rozpoznaniu wniosku Zakładu Energetycznego [...] z dnia [...] września 2002 r., udzielił wnioskodawcy pozwolenia na użytkowanie linii energetycznej WN 110 kV w relacji [...] – [...] na odcinku bramka liniowa stacji [...] – słup Nr [...] w [...] przy ul. [...] na działkach o nr ew. [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., znak: [...], uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W następstwie ponownego rozpoznania sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. wezwał Zakład Energetyczny [...] do: dostarczenia zawiadomień właściwych organów zgodnie z art. 56 Prawa budowlanego o zamiarze przystąpienia do użytkowania przedmiotowej linii energetycznej, uzupełnienia wniosku o pozwolenie na użytkowanie o podpis drugiego członka zarządu spółki oraz do uzupełnienia orzeczenia technicznego o podpis autora opracowania. Po uzupełnieniu przez wnioskodawcę dokumentacji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] marca 2004 r., znak: [...]udzielił Zakładowi Energetycznemu [...] pozwolenia na użytkowanie linii energetycznej WN 110 kV relacji [...] – [...] na odcinku bramka liniowa stacji [...] do słupa Nr [...] w [...] przy ul. [...] na działkach o nr ew. [...].[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., znak: [...], uchylił powyższą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2004 r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, uznając, że w sprawie zachodzi konieczność uzupełnienia orzeczenia technicznego o ocenę wszystkich elementów konstrukcyjnych występujących na odcinku linii objętym postępowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Rz, oddalił skargę [...] S.A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r., znak: [...].

W konsekwencji uzupełnienia przez wnioskodawcę dokumentacji (poprzez dostarczenie uzupełnionego orzeczenia technicznego o prawidłowości wykonania linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...] – [...] na odcinku bramka liniowa stacji [...] – słup nr [...] dotyczące budynków nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...], udzielił [...] S.A. (powstałej przez połączenie w trybie art. 492 § 1 Kodeksu spółek handlowych Zakładu Energetycznego [...] S.A. oraz 4 innych spółek) pozwolenia na użytkowanie linii energetycznej WN 110 kV relacji [...] – [...] na odcinku bramka liniowa stacji [...] do słupa Nr [...] przebiegającej przez działki o nr ew. [...] położonych przy ul. [...] w [...].

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] kwietnia 2007 r. wszczął, na wniosek W. B., postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...], po czym decyzją z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności badanej w trybie nadzorczym decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r. znak: [...] i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, stwierdzając, że W. B. nie przysługiwał przymiot strony w toczącym się postępowaniu przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 61/09, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...] W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że krąg stron postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. ustalić należy w oparciu o art. 28 K.p.a., nie zaś w oparciu o art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Organ stwierdził, po ponownym rozpatrzeniu odwołania W. B. z dnia [...] października 2008 r. oraz po dokonaniu analizy akt przedmiotowej sprawy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2009 r., że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], odpowiada prawu, wobec czego brak jest podstaw do jej uchylenia. Przede wszystkim, mając na względzie ww. wyrok z dnia 2 kwietnia 2009 r., uznać należy, że w świetle art. 28 K.p.a. W. B. przysługuje przymiot strony postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r.

Organ podniósł, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawa i obowiązującego systemu prawnego. Możliwość eliminacji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności także ostatecznych decyzji administracyjnych skłoniło ustawodawcę do ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności jedynie do rozstrzygnięć obarczonych najcięższymi wadami prawnymi wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 §1 K.p.a. – jako wyjątku od określonej w art. 16 K.p.a., zasady trwałości decyzji administracyjnej.

Organ stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Zgodnie bowiem art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego organami posiadającymi kompetencje w przedmiocie wydawania pozwoleń na użytkowanie są Powiatowi Inspektorzy Nadzoru Budowlanego.

Organ podniósł, że stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, które miało charakter rażący. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Stwierdzenie nieważności decyzji z tego powodu powinno zatem dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nikt nie może tolerować ani usprawiedliwiać. Ponadto rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stanowi takie naruszenie przepisów, które ma charakter oczywisty i jednocześnie ze względu na skutki gospodarcze lub społeczne nie jest możliwe do zaakceptowania.

Organ stwierdził, że w jego ocenie, decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...], udzielająca [...] Spółce Akcyjnej Oddział w [...], pozwolenia na użytkowanie odcinka linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...] – [...] na odcinku bramka liniowa stacji [...] do słupa Nr [...] przebiegającej przez działki o nr ew. [...] położonych przy ul. [...] w [...], została wydana zgodnie z przepisami prawa. Organ wskazał, że [...] Spółka Akcyjna Oddział w [...] w toku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie dostarczyła żądane przez organy administracji publicznej dokumenty, tj.: orzeczenie techniczne o prawidłowości wykonania linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...] – [...] na odcinku bramka liniowa stacji [...] – słup nr [...], nr [...]; orzeczenie techniczne o prawidłowości wykonania linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...] – [...] na odcinku bramka liniowa stacji [...] – słup nr [...], dotyczące budynku nr [...] ul. [...] w [...]; inwentaryzację budowlaną linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...] – [...] na odcinku bramka liniowa stacji [...] – słup nr [...], nr [...]; orzeczenie techniczne (uzupełnione) o prawidłowości wykonania linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...] – [...] na odcinku bramka liniowa stacji [...] – słup nr [...], dotyczące budynków nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w [...], nr [...]; zawiadomienia skierowane do Powiatowej Inspekcji Pracy, Państwowej Straży Pożarnej, Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego oraz Inspekcji Ochrony Środowiska w przedmiocie zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, do których to zgłoszeń odpowiednie organy nie zgłosiły sprzeciwu. Wykazanie ww. dokumentami, że przedmiotowa linia energetyczna została wybudowana zgodnie z przepisami prawa, spełnia wymagania stawiane tego rodzaju obiektom oraz może być użytkowana w sposób bezpieczny bez wykonywania dodatkowych robót budowlanych, dało Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] podstawę do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej linii energetycznej. Organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...], częściowo nieprawidłowo wskazana została podstawa prawna rozstrzygnięcia, tj. art. 55 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu ogłoszonym tekstem jednolitym z dnia 21 listopada 2003 r. (Dz.U. Nr 207, poz. 2016). Wspomniany artykuł 55 Prawa budowlanego znowelizowany został ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888), której art. 2 nakazuje do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej stosować przepisy w wersji znowelizowanej (art. 55 Prawa budowlanego był również nowelizowany ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1364), jednakże art. 7 wspomnianego aktu prawnego stanowi, że "do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe". Organ stwierdził, że powołanie wadliwego przepisu prawnego, jakkolwiek stanowi naruszenie procedury administracyjnej, samo przez się nie powoduje jednak nieważności decyzji, jeżeli rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym przepisie prawnym. Uchybienie to może skutkować uchyleniem decyzji tylko w razie stwierdzenia, ze miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 1997 r., sygn. akt VII SA/Kr 970/96).

W ocenie organu, decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...], nie jest obarczona kwalifikowanymi wadami prawnymi wskazanymi w art. 156 § 1 pkt 3 i 7 K.p.a. Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wynika bowiem jednoznacznie, że decyzja ta nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, ani też nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, była wykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą.

Organ stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...], nie jest dotknięta żadną z wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. kwalifikowanych wad prawnych, w związku z czym brak jest podstaw do orzeczenia jej nieważności.

Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009r. W. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie.

W skardze podniósł, że "inwestor Zakład Energetyczny [...] został zobowiązany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie odcinka linii energetycznej na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na odstępstwo od warunków pozwolenia na jego realizację. Odstępstwo to polegało na wybudowaniu przedmiotowej części linii w innym miejscu, niż wynikało to z pozwolenia na budowę udzielonego decyzją z dnia [...] maja 1977r. znak: [...], a więc de facto bez pozwolenia na budowę. Pozwolenie na użytkowanie było wymagane jako konsekwencja procedury naprawczej umożliwiającej legalizację samowoli budowlanej.

Skarżący podkreślił, że "zgodnie z dyspozycją art. 33 ust. 2 pkt 2 do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane".

Inwestor nigdy nie posiadał tego prawa samowolnie realizując inwestycję na nieruchomości skarżącego, o czym PINB w [...] wiedział. Organ świadomie zatem utrzymał stan dalszego naruszania przepisów, czym dopuścił się rażącego naruszenia prawa, skutkującego nieważnością decyzji. Za rażące naruszenie prawa należy uznać nie zastosowanie dyspozycji art. 33 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy".,

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, nieważnościowym.

Podkreślić zatem należy, że celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji, jest eliminacja z obrotu prawnego aktu administracyjnego, obarczonego ciężkimi wadami, wymienionymi w art. 156 § 1 K.p.a. Natomiast przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie istnienia wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Z tych względów zasadniczym obowiązkiem organu nadzoru dokonującego oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a., jest wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy według daty wydania badanej w postępowaniu nadzorczym decyzji.

W przepisie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przewidziano dwa rodzaje wadliwości decyzji: wadliwość polegającą na rażącym naruszeniu prawa oraz wadliwość polegającą na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa występuje w przypadku bezspornego i oczywistego naruszenia prawa, a przy tym takiego naruszenia, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej (por. J. Jędrośka, B.Adamiak, Zagadnienia rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym, wyrok NSA z dnia 25 września 2007r. II OSK 1111/06 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Rażące naruszenie prawa ( procesowego lub materialnego) oznacza wady decyzji o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym; zachodzi, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2001r. sygn. II SA 1726/00 LEX 51233).

Zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 K.p.a., bowiem organ nadzoru nie orzeka co do istoty postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją, ani też nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących meritum tego podstępowania.

W rozpatrywanej sprawie organ orzekający nie stwierdził naruszenia kontrolowaną decyzją przepisów prawa w stopniu rażącym i takie stanowisko zasługuje na aprobatę.

Przede wszystkim zauważyć należy, podczas realizacji przedmiotowej linii dokonano istotnego odstępstwa od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego została wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] maja 2002r. decyzja w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakładająca obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, utrzymana w mocy decyzją odwoławczą z dnia [...] lipca 2002r., a następnie osądzona wyrokiem NSA Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 6 marca 2003r. sygn. SA.RZ 1913/02 oddalającym skargę.

Sąd podziela stanowisko organu, że badana w trybie nieważnościowym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006r. znak: [...] udzielająca pozwolenia na użytkowanie odcinka linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...]-[...] na odcinku bramka liniowa stacja [...] do słupa nr [...] przebiegająca przez działki o nr ewid. [...] położonych przy ul. [...] w [...] została wydana zgodnie z przepisami prawa.

Zaznaczyć należy, iż wnioskodawca w toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie dostarczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego [...] odpowiednie żądane przez organy administracji publicznej dokumenty tj.:

1) " Orzeczenie techniczne o prawidłowości wykonania linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...] -[...] na odcinku bramka liniowa stacji [...] –słup nr [...] " nr [...]".

2). Orzeczenie techniczne o prawidłowości wykonania linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji kV relacji [...] –[...] na odcinku bramka liniowa stacji [...]- słup nr [...], dotyczące budynku nr [...] ul. [...] w [...],

3). Inwentaryzację budowlaną linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...] na odcinku bramka liniowa stacji [...]- słup nr [...] Nr [...].

4. Orzeczenie techniczne ( uzupełnione) o prawidłowości wykonania linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...] na odcinku bramka liniowa stacji [...]-słup nr [...],, dotyczące budynków nr [...] i [...] przy ul. [...]w [...] " Nr [...].

5.) Zawiadomienie skierowane do Państwowej Inspekcji Pracy, Państwowej Straży Pożarnej, Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego oraz Inspekcji Ochrony Środowiska w przedmiocie zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, do których to zgłoszeń odpowiednie organu nie zgłosiły sprzeciwu.

Przedłożona ww. dokumentacja potwierdziła, że przedmiotowa linia energetyczna została zrealizowana zgodnie z przepisami prawa, spełnia określone wymagania oraz może być użytkowania w sposób bezpieczny bez wykonywania dodatkowych robót budowlanych.

Skoro organ ustalił, że wszystkie warunki zostały spełnione, istniały podstawy do wydania przez organ decyzji udzielającej pozwolenie na użytkowanie linii energetycznej WN 110 kV relacji [...] -[...] na odcinku bramka liniowa stacji [...] do słupa Nr [...], a przebiegającej przez działki o nr ewid. [...]przy ul. [...] w [...].

Podkreślić ponadto należy, że pozwolenie na użytkowanie było wymagane jako konsekwencja procedury naprawczej, umożliwiającej legalizację samowoli budowlanej.

Organ słusznie w uzasadnieniu decyzji wskazał, w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006r. znak: [...] częściowo nieprawidłowo wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia tj. art. 55 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu ogłoszonym tekstem jednolitym z dnia 21 listopada 2003r. (Dz. U. z 2003r. nr 207, poz.2016).

Przepis art. 55 Prawa budowlanego znowelizowany został ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2004 r. Nr 93, poz. 888). Przepis art. 2 tej ustawy nakazuje do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej stosować przepisy w wersji znowelizowanej (art. 55 Prawa Budowlanego był również nowelizowany ustawą z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.. U. 05, nr 163, poz. 1364), jednakże art. 7 wspomnianego aktu prawnego stanowi, że do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe).

Powołanie wadliwego przepisu prawnego wprawdzie stanowi naruszenia procedury administracyjnej, jednakże nie może stanowić samej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, jeśli rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym przepisie prawnym.

Nieskuteczny jest zarzut podnoszony przez skarżącego w skardze dotyczący nie uzyskania wcześniej wymaganego art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kwestia własności nieruchomości ma istotne znaczenie przy decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma natomiast prawnego znaczenia przy dopuszczeniu obiektu do użytkowania, a więc wtedy, gdy już jest wzniesiony i do rozstrzygnięcia pozostaje jedynie kwestia możliwości jego użytkowania. Wykorzystywanie dla celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić tylko roszczenia właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być dochodzone w postępowaniu przed sądami powszechnymi, nie może natomiast negatywnie przesądzać negatywnie o dopuszczeniu budynku do użytkowania ( wyrok z dnia 20 stycznia 1999r. NSA ( do 2003.12.31) w Warszawie sygn. akt IV SA90/97).

Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji.