Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1183/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 134 par.1, art. 145 par.1, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 46 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2062
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - tekst jedn.
article: art. 7 i art. 77 par. 1 oraz art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu [...] sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 5 stycznia 2018 r. [.T..] Polska S.A. z siedzibą

w W. zwróciła się do Prezydenta Miasta S. o udzielenie pozwolenia

na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w S. (nr ewid. gruntów dz. nr [...] obręb [...]). Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Prezydent Miasta S. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji, w tym poprzez wykazanie zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr XLIII/543/98 Rady Miasta Szczecina z dnia 23 lutego 1998 r. w sprawie II edycji zmian Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Szczecina na obszarze dzielnicy Prawobrzeże - zmiana D.01 (teren elementarny: D.B.01.MW): - maksymalna wysokość zabudowy (w rozumieniu planu) i obiektów technicznych do 17 m.

Prezydent Miasta S., postanowieniem z dnia [...] r., zawiesił postępowanie w prowadzonej sprawie, a następnie, po uzupełnieniu przez inwestora dokumentacji, postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone postępowanie.

W piśmie z dnia 5 marca 2018 r. pełnomocnik inwestora wskazał, że przepisy ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostają w jaskrawej sprzeczności z przepisami ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług

i sieci telekomunikacyjnych, ponieważ ograniczenie wysokości dla zabudowy, w tym urządzeń technicznych, do 17 m całkowicie uniemożliwia możliwość wznoszenia stacji bazowych telefonii komórkowych, a to z kolei zgodnie z art. 46 ust. 1 przywołanej ustawy daje podstawę do pominięcia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W zawiadomieniu z dnia 12 czerwca 2018 r. Prezydent Miasta S. wskazał, że nadal nie wykazano spełnienia wymogów wynikających z ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości obiektu. Pełnomocnik inwestora w odpowiedzi ponownie wskazał, że w niniejszej sprawie nie mogą stanowić przeszkody w wydaniu pozwolenia na budowę przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ całkowicie uniemożliwiają wznoszenie stacji bazowych telefonii komórkowych i zgodnie z przepisami ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych należy je pominąć.

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ze względu na niewykonanie wszystkich obowiązków nałożonych na inwestora postanowieniem z dnia [...] r., tj. niewskazanie zgodności inwestycji z planem. Organ I instancji wskazał przy tym, że ograniczenie wysokości obiektów budowlanych na omawianym terenie elementarnym planu do 17 m wynika z bliskości lotniska D. w S..

T. Polska S.A. z siedzibą w W. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W ocenie skarżącej, ograniczenie wysokości dla budynków i obiektów technicznych do 17 m faktycznie uniemożliwia wznoszenie stacji bazowych telefonii komórkowych.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Z., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej "K.p.a."), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości.

W uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazano, że art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nakłada na organ obowiązek, aby przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dokonał zbadania kompletności projektu budowlanego, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także zgodności projektu zagospodarowania terenu z innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jeżeli organ stwierdzi, iż przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja nie spełnia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nakłada w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości zakreślając w tym celu stosowny termin. W przedmiotowej sprawie, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej, w tym poprzez wykazanie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr XLIII/543/98 Rady Miasta Szczecina z dnia 23 lutego 1998 r. w sprawie II edycji zmian Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. na obszarze dzielnicy Prawobrzeże - zmiana D.01. Zgodnie bowiem z ustaleniami terenu elementarnego [...] maksymalna wysokość zabudowy (w rozumieniu planu) i obiektów technicznych nie może przekraczać 17 m, zaś planowana inwestycja będzie mieć wysokość 36 m.

Organ II instancji wskazał, że przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie oznacza, że organy gminy w ogóle nie mogą decydować w kwestii lokalizowania na ich terenie urządzeń telekomunikacji. Powyższy przepis umożliwia pominięcie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tylko wówczas, gdy ustalenia te całkowicie pozbawiają przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W granicach analizowanego przepisu dopuszczalne jest, aby

w miejscowym planie wprowadzić pewne ograniczenia, np. w zakresie lokalizacji, rozmieszczenia w terenie, ograniczeń co do rodzaju urządzeń ze względu na miejsca

w których mają być lokalizowane, jak też ograniczeń ze względu na konieczność ochrony innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią wartości.

Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr XLIII/543/98 Rady Miasta Szczecina z dnia 23 lutego 1998 r. w sprawie II edycji zmian Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Szczecina na obszarze dzielnicy Prawobrzeże wynika, że ograniczenie wysokości dla budynków i obiektów technicznych do 17 m obowiązuje z uwagi na sąsiedztwo

z lotniskiem D. w S.. Przepisy tego planu nie wprowadzają jednak całkowitego zakazu lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Tego typu inwestycje mogą być lokalizowane na omawianym obszarze,

z tym że ich całkowita wysokość nie może przekraczać 17 m. To oznacza,

że w niniejszej sprawie nie został naruszony przepis art. 46 ust. 1 ww. ustawy

o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i nie znajdzie zastosowania

art. 46 ust. 2 tej ustawy.

Pismem z dnia 4 października 2018 r. T. Polska S.A. w siedzibą

w W. złożyła skargę na ww. decyzję Wojewody Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej w szczególności naruszenie:

- art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy planowana inwestycja spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz

w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego,

- art. 46 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że zapisy planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze dzielnicy P. - zmiana [...] wiążą organ I instancji pomimo rzeczywistego zakazu bądź znacznego utrudnienia lokalizowania stacji bazowych telefonii cyfrowej, tj. ich oczywistej sprzeczności z przywołanymi przepisami.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym skarga T. Polska S.A. z siedzibą w W. nie podlega uwzględnieniu. Sąd podzielił ustalenia organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu, ocenił je jako prawidłowe i przyjął za własne.

Z okoliczności rozpatrywanej sprawy wynika, że planowana przez stronę skarżącą inwestycja dotyczy obiektu jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, polegająca na montażu trzech masztów o wysokości 2,95 m na dachu istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości ok. 33,5 m, przy

[...] w S..

Nieruchomość ta położona jest, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr XLIII/543/98 Rady Miasta Szczecina z dnia 23 lutego 1998 r. w sprawie II edycji zmian Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Szczecina na obszarze dzielnicy Prawobrzeże - zmiana D.01, na terenie jednostki oznaczonej symbolem D.B.01.MW., w której to jednostce wprowadzono ograniczenie wysokości zabudowy i obiektów technicznych do 17 m.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu, planowany montaż urządzeń stacji bazowej narusza ustalenia ww. planu, ponieważ wysokość projektowanych masztów antenowych sięgnie ponad 36 m. Z kolei, w ocenie strony skarżącej, powyższy zapis jest sprzeczny z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 ze zm.). Zgodnie z ww. przepisem, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2).

W ocenie Sądu, z treści art. 46 ust. 1 i 2 ww. ustawy nie można jednak wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzenie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem, co decyduje o tym, że inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje przez niego realizowane. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją ustawy jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o zakazie lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych i jej warunkach (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 19/17).

Należy zauważyć, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu. W jednostce D.B.01.MW nie wprowadzono zakazu budowy stacji bazowych telefonii komórkowych, a wyłącznie ograniczono dopuszczalną maksymalną wysokość zabudowy na tym terenie do 17 m. Jednocześnie uzasadniono powyższe ograniczenie wysokości zabudowy koniecznością zabezpieczenia strefy nalotów dla lotniska w D. – zgodnie z projektem jego rozbudowy, oraz ochrony interesów publicznych, ponadlokalnych w zakresie dóbr kultury (§ 3 ust. 3 ww. uchwały).

Jak już wyżej wskazano, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, jej lokalizowanie jest dopuszczalne, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. W niniejszej sprawie planowana inwestycja budowy stacji bazowej telefonii komórkowej niewątpliwie narusza ustanowiony w planie miejscowym zakaz wznoszenia na terenie elementarnym D.B.01.MW obiektów o wysokości przekraczającej 17 m. Lokalizowanie zatem na tym terenie inwestycji o wysokości zabudowy przekraczającej 17 m jest zatem, zgodnie

z ww. planem, niedopuszczalne. Jednocześnie wskazać należy, że realizacja obiektów o wysokości przekraczającej 17 m nie została przy tym wykluczona w całym planie, bowiem są one dopuszczalne w części jednostek planistycznych, w których zakaz taki nie został wprowadzony, np. na terenie elementarnym [...] czy też [...], na których wprowadzono ograniczenie maksymalnej wysokości zabudowy i obiektów technicznych do 46 m.

Na marginesie wskazać należy, że zestawienie norm art. 46 ww. ustawy z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie daje podstawy w niniejszej sprawie dokonania interpretacji planu umożliwiającej pominięcie jego zapisów w zakresie zakazu wznoszenia budowli powyżej wysokości 17 m w analizowanej jednostce planistycznej. Pominięcie zapisów w tym zakresie przekracza ramy dokonania interpretacji planu, która to interpretacja wymagałaby oceny, czy organ planistyczny właściwie wprowadził ograniczenia i zakazy w kontekście treści całej uchwały planistycznej oraz eliminacji części jego zapisów. Może to nastąpić jedyniew sytuacji kompleksowej oceny treści całej uchwały i rozważenia uzasadnienia celu wprowadzonych w poszczególnych jednostkach planistycznych zakazów i ograniczeń. Ocena w takim zakresie zastrzeżona jest do kompetencji sądu administracyjnego badającego zgodność uchwały z prawem w toku postępowania wszczętego skargą o stwierdzenie nieważności uchwały.

Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, które w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a., powodowałoby wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego, względnie stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organ I instancjii w ślad za nim organ odwoławczy prawidłowo rozstrzygnęły jej istotę na podstawie postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w zgodzie z wymogami przepisów art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., co finalnie znalazło swoje odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji, które spełniają wymogi z art. 107 § 3 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.