Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 767/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.17 pkt 6 lit b, pkt 7 lit.d, art.24, art.15 ust.2 pkt 10
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta I. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta I. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie własne postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] o odmowie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta I. w rejonie ulic: [...], [...], [...] i Osiedla [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż Prezydent Miasta I. stosownie do treści art 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.), w trybie art. 106 § 5 kpa, zwrócił się o uzgodnienie przedłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta I. w rejonie ulic: [...], [...] i Osiedla [...]. Do wniosku załączono projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z załącznikiem graficznym, stanowiącym integralną część tego planu.

Postanowieniem znak: [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., organ odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z tego powodu, że zaproponowane rozwiązania są niezgodne z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.).

Prezydent Miasta I. we wniosku z dnia [...] lutego br. o ponowne uzgodnienie przedmiotowego projektu mpzp, wskazał, iż plan sankcjonuje wyłącznie istniejące skrzyżowania. Powołał się przy tym na wyrok WSA w Warszawie z dnia 10.12.2010 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1798/10. Organ stwierdził, iż w związku z tym, że do powyższego wniosku nie dołączono żadnego załącznika, w toku rozpatrywania sprawy, do uzgodnień przyjęto projekt planu wraz z załącznikiem mapowym stanowiącym jego integralną część, stanowiące materiały rozpatrywane w pierwszej instancji.

Zdaniem organu uzgadniającego, przy opracowywaniu mpzp istnieje obowiązek uwzględniania postanowień cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych. W wyroku z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 284/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Usytuowanie drogi zgodnie z § 5 rozporządzenia o warunkach technicznych, oznacza umieszczenie jej elementów w pasie terenu wyznaczonym liniami rozgraniczającymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym. Elementami drogi są m. in. skrzyżowania. W myśl § 2 ww. rozporządzenie stosuje się przy projektowaniu, wykonywaniu dróg publicznych o związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także ich odbudowie, rozbudowie, przebudowie oraz przy remontach objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z powyższym mimo uchwalenia mpzp, do chwili przebudowy którejś z dróg, układ komunikacyjny pozostanie w dotychczasowym kształcie. Plan miejscowy ma wyznaczać tylko docelowe kierunki rozwoju m. in. komunikacji na danym obszarze.

Prezydent Miasta I. w przesłanych dokumentach, w zakresie dot. komunikacji ograniczył się wyłącznie do wrysowania już istniejących skrzyżowań, bez przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy zasadności ich lokalizacji pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zdaniem zarządcy drogi, z uwagi na powyższe wyjaśnienia, przy opracowywaniu mpzp konieczne jest przeprowadzenie analizy skutków jakie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu będzie miało zrealizowanie postanowień zawartych w przygotowywanym planie miejscowym. Dodatkowo, instytucja opracowująca mpzp, powinna uwzględnić również skrzyżowania zlokalizowane poza mpzp, ale mające bezpośredni wpływ na obszar planu. Najbliższe z nich zlokalizowane naprzeciwko obszaru 1ZD, oddalone zaledwie o ok. 25 m od włączenia 2KD-D.

Zgodnie z zarządzeniem nr [....] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie klas istniejących dróg krajowych, [...] posiada nadaną klasę techniczną - GP (główna ruchu przyspieszonego). Przepis § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.) jednoznacznie określa zasadę stosowania skrzyżowań i zjazdów na drogach tej klasy. Odległości pomiędzy sąsiednimi skrzyżowaniami w terenie zabudowy powinny być nie mniejsze niż 1000 m. W wyjątkowych przypadkach dopuszczono pojedyncze odstępy pomiędzy skrzyżowaniami, jednak nie mniejsze niż 600 m. Przepisy te, w sposób jednoznaczny precyzują powyższe odległości, bez możliwości stosowania przez zarządców dróg, większej uznaniowości. Przedstawiony w przesłanym mpzp sposób powiązań komunikacyjnych narusza powyższe zasady. Zaproponowane pomiędzy skrzyżowaniami (włączeniami dróg publicznych) odległości wynoszą około: 250 m (1KD-L, 1KD-G), 225 m (1KD-G, droga poza planem), 25m (droga poza planem, 2KD-D0, 140 m (2KD-D, 1KD-D), 150 m (1KD-D, 3KD-PJ), 180 m (3KD-PJ, 7KD-PJ). Z uwagi na powyższe, w projekcie mpzp, w zapisach dla ww. dróg - § 27 do § 29 należy uzupełnić zapisy o sposób i zakres powiązania z DK 25. Zapisy powyższe, dotyczące obsługi komunikacyjnej, należy również doprecyzować w zapisach szczegółowych dotyczących terenów 1ZD - 3ZD (§ 21 ust. 4). Dla obszarów do których przylegają drogi różnych kategorii, zgodnie z wyżej cyt. warunkami technicznymi, docelową obsługę komunikacyjną należy w każdym przypadku przewidywać z dróg niższych kategorii. Nie ulega wątpliwości, że każda zmiana w obszarze przylegającym do drogi, ma w mniejszym lub większym stopniu wpływ na warunki bezpieczeństwa ruchu na danej drodze.

Organ wskazał, iż zgodnie z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908), w projektach aktów prawa miejscowego działu X, rozdział I nie stosuje się. Z uwagi na to, w projekcie planu poniższe uwagi i zastrzeżenia powinny być uwzględnione.

Postanowienia zawarte w § 12 ust. 1 pkt 1, w zakresie lokalizacji w ciągach komunikacyjnych urządzeń infrastruktury podziemnej, pozostają w sprzeczności z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Na podstawie art. 39 ust. 1a ustawy o drogach publicznych oraz § 140 ust. 8 warunków technicznych, zapisy te należy skorygować o zakaz umieszczania jakichkolwiek urządzeń, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego pod jezdnią drogi krajowej. Lokalizacja tych urządzeń w pasie drogowym możliwa jest wyłącznie pod warunkiem, że nie będą one zagrażały bezpieczeństwu ruchu drogowego, a prowadzenie wszelkich robót w pasie dróg krajowych może odbywać się wyłącznie po uzyskaniu zgody i na warunkach zarządcy drogi.

Także zapisy § 10 ust 2 dot. nośników reklamowych należy dostosować do obowiązujących przepisów. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe stanowią obiekty budowlane. Art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) jednoznacznie określa nieprzekraczalne linie zabudowy. W związku z tym wymienione wyżej zapisy, zdaniem organu, należy uzupełnić o wpis zezwalający lokalizować wolnostojące urządzenia reklamowe wyłącznie w określonych w mpzp nieprzekraczalnych liniach zabudowy.

Podniesiony przez Prezydenta argument o planowanej obwodnicy miasta i zmianie kategorii drogi, nie może wpływać na zmianę dotychczasowego stanowiska organu. Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, odcinki dróg, zostaną pozbawione aktualnej kategorii i zaliczone do kategorii dróg gminnych, dopiero z chwilą oddania planowanej obwodnicy do eksploatacji. Termin realizacji obwodnicy uzależniony jest od pozyskania środków na ten cel. Do momentu przekazania ww. drogi, odcinki w "starym" przebiegu pozostają w zarządzie GDDKiA. To na ich zarządcy spoczywa obowiązek egzekwowania obowiązujących wymagań w odniesieniu do tych odcinków i nadanej im klasy technicznej. Poza tym, w przypadku zmiany zarządcy droga niższej kategorii również powinna spełniać wymogi określone w rozporządzeniu dot. warunków technicznych, a główna droga "wylotowa" w kierunku północno-zachodnim, z całą pewnością będzie posiadała wysoką klasę techniczną.

Zadaniem organu, przy rozpatrywaniu wniosku o uzgodnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest ocena przedłożonych dokumentów pod kątem zarządzanych dróg jako całości, a nie traktowanie przedłożonych materiałów wyrywkowo.

W konstatacji organ stwierdził, iż podtrzymuje wszystkie uwagi zgłaszane podczas postępowania w ramach I instancji - postanowienie znak: [...] i podtrzymane w mniejszym postanowieniu. W odniesieniu do uwag, które nie zostały powtórzone w niniejszym postanowieniu, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podniósł, iż uznaje wyjaśnienia przedstawione przez

Prezydenta Miasta i nie wnosi więcej uwag. Spełnienie powyższych warunków będzie podstawą do pozytywnego uzgodnienia przedłożonego projektu planu.

Skargę na powyższe postanowienie złożył Prezydent Miasta I., wnosząc o jego uchylenie. W motywach skargi podniesiono, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta I. w rejonie ulic: [...], [...] i Osiedla [...], uzyskał już wcześniej pozytywne uzgodnienie GDDKiA pod warunkiem uzupełnienia § 12 pkt 5 o zapis ".. treść p-ktu 5 - ..." oraz zmiany charakteru istniejących zjazdów indywidualnych na publiczne" ( postanowienie z dnia [...] grudnia 2007r.). Warunek ten został uwzględniony w projekcie planu miejscowego. Uchwała Rady Miejskiej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] została uchylona celem przeprowadzenia ponownie procedury planistycznej w związku z koniecznością naprawienia błędów dotyczących terenów zamkniętych. Po dokonaniu w tym zakresie korekt, powtórzono czynności proceduralne do etapu uzgodnień. Występując do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. wskazano, iż zgodnie z przepisami należy odnieść się wyłącznie do wprowadzonych zmian w załączniku graficznym dotyczących terenów zamkniętych oraz ustaleń projektu planu w zakresie telekomunikacji. W zakresie rozwiązań komunikacyjnych nie zostały w planie wprowadzone żadne zmiany, a mimo to wcześniej uzgodniony projekt w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2007 r., nie został tym razem uzgodniony. Organ odmawiając uzgodnienia planu, wskazał na jego niezgodność z zarządzeniem Nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz z § 9 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ze względu na niezachowanie w projekcie planu minimalnych odległości pomiędzy skrzyżowaniami oraz obsługi terenów przyległych do drogi krajowej nr [...], będącej drogą klasy GP. Skarżący podniósł, iż organ nie jest konsekwentny w zakresie uzgodnienia planu, gdyż w dniu wydania wcześniejszego pozytywnego uzgodnienia planu obowiązywało rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zmiana kategorii drogi technicznej w formie zarządzenia Dyrektora GDKIA wydanego bez delegacji ustawowej i braku poparcia przepisami jest działaniem bezprawnym, gdyż narusza w art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kompetencje Gminy jako podmiotu ustawowo odpowiedzialnego za kształtowanie polityki przestrzennej i uniemożliwia racjonalne prowadzenie polityki przestrzennej.

Strona skarżąca podniosła, iż w przesłanym do uzgodnienia projekcie planu ograniczono do minimum liczbę włączeń do drogi krajowej, sankcjonując wyłącznie istniejące już włączenia ( drogi: 7 KD-PJ, 3KD-D, 1KD-D, 2KD-D, 1KD-G i 1KD-L). Wskazano również, że nie istnieje alternatywa umożliwiająca inną obsługę zainwestowanych terenów, położonych w sąsiedztwie drogi krajowej nr [...], gdyż sposób zagospodarowania determinuje utrzymanie już istniejących skrzyżowań. W celu minimalizacji włączeń wprowadzono dodatkowo w miejscach gdzie było to możliwe drogi, które zostały poprowadzone równolegle do drogi nr [...] w celu ograniczenia już istniejących zjazdów indywidualnych. W planie nie można wprowadzać ustaleń odnoszących się do obszaru zlokalizowanego poza granicami opracowania. Skarżący wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1798/10 uznał, iż utrzymanie istniejących skrzyżowań nie narusza zapisów rozporządzenia.

Zgodnie z § 4 ust. 1 w zw. z § 143 załącznika rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie Zasad techniki prawodawczej ( Dz. U. Nr 100, poz. 908) w zapisach planu nie mogły być umieszczone kwestie dotyczące lokalizacji w ciągach komunikacyjnych urządzeń infrastruktury podziemnej oraz nośników reklamowych, gdyż stanowiłyby wyłącznie treści informacyjne. W § 10 ust. 2 projektu planu wprowadzono zakaz lokalizacji reklam w liniach rozgraniczających dróg. Reklamy stanowiące obiekty budowlane mogą być lokalizowane wyłącznie w liniach rozgraniczających wyznaczonych na rysunku planu. Pozostałe nośniki reklamowe niebędące obiektami budowlanymi mogą być lokalizowane poza liniami zabudowy, ale z wyłączeniem terenów dróg. Skarżący podniósł, że po wybudowaniu obwodnicy, ulica [...] stanie się drogą niższej kategorii technicznej i dlatego w projekcie planu zostały uwzględnione skutki, wynikające z realizacji tej obwodnicy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ dodał, iż skarżący, wbrew temu co twierdzi, w żadnym z przesłanych nie wnioskował o uzgodnienie zmiany miejscowego planu, lecz o uzgodnienie planu dla wskazanego obszaru. Rozpatrując otrzymane wnioski oparto się na kilku ważnych faktach z punktu widzenie dróg krajowych. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 marca 1999 r. precyzyjnie określa warunki przypisane poszczególnym klasom technicznym dróg. Obowiązek ich stosowania dotyczy również drogi [...] niezależnie od tego, kiedy ta klasa została nadana. Twierdzenie skarżącego, że doszło do bezprawnej zmiany klasy technicznej drogi [...] na klasę GP jest niezrozumiałe, bowiem w dokumentacji zarządcy drogi nie znalazła się informacja o dacie nadania klasy technicznej, gdyż klasa GP nie uległa zmianie. Organ powołał się jedynie na aktualnie obowiązujące rozporządzenie dot. klas technicznych dróg. Realizacja postanowień planu będzie miała wpływ na ruch drogowy i jego bezpieczeństwo na [...]. Przeprowadzone w 2010 roku badania wykazały, że omawianym odcinkiem [...] przejeżdża 9783 pojazdów na dobę ( co daje rocznie ponad 3,5 min. pojazdów ), w tym 2354 pojazdów dostawczych, ciężarowych i autobusów. W stosunku do pomiaru z 2005 roku nastąpił wzrost o ponad 10%. Wobec takiego wzrost nie można przy opracowywaniu planu miejscowego poprzestać na pozostawieniu w dotychczasowej postaci wszystkich istniejących skrzyżowań, bez uwzględnienia możliwości zastosowania rozwiązań ( połączeń) poprzez drogi niższych kategorii technicznych będących w zarządzie innych zarządców dróg. Organ podkreślił, iż na negatywne stanowisko organu, odmienne od wcześniej prezentowanego, miało wpływ orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 2010 r., w uzasadnieniu którego Sąd stwierdził, iż zgodnie z art. 15 ust.2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym obowiązkowo określa się zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Usytuowanie drogi zgodnie z § 5 rozporządzenia o warunkach technicznych, oznacza umieszczenie jej elementów w pasie terenu przestrzennego, w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym. Elementami drogi są m.in. skrzyżowania i zjazdy. Organ stwierdził, iż nie zgadza się z twierdzeniem skarżącego o braku możliwości wprowadzenia odpowiednich zapisów dotyczących umieszczenia w pasie drogowym infrastruktury podziemnej oraz lokalizacji nośników reklamowych, powoływany przez skarżącego § 143 rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej nie ma zastosowania w projektach aktów prawa miejscowego. Przy rozpatrywaniu wniosku i uzgodnienie projektu planu zasadna jest ocena zawartych w nim zapisów pod kątem bezpieczeństwa zarządzanych dróg jako całości, a nie traktowanie przedłożonych materiałów wyrywkowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w warunkach określonych art. 17 pkt 7 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej puzp.), w myśl którego wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzgadnia projekt planu m.in. z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określa przesłanek, od spełnienia się których uzależnione jest pozytywne uzgodnienie przez zarządcę drogi inwestycji. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 kpa ( art. 24 ust.1 upzp).

Jak wynika z przedłożonych akt sprawy Prezydent Miasta I. pismem z dnia [...] stycznia 2011 r., zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w B., powołując się na art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta I. w rejonie ulic: [...], [...] i Osiedla [...].

Przedłożony do uzgodnienia projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmuje drogę krajową [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jako zarządca tej drogi, odmówił uzgodnienia projektu tego planu, wskazując na niezgodność przyjętych w planie rozwiązań komunikacyjnych z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Organ uzgadniający podniósł, iż zgodnie z zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie klas technicznych istniejących dróg krajowych przewiduje dla drogi [...] klasę techniczną GP (główna ruchu przyspieszonego). Stosownie do § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub

skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów w tym dla drogi klasy GP. Zgodnie z tym przepisem droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Powyższe wymogi w zakresie powiązań komunikacyjnych z drogą klasy technicznej GP, jak trafnie wskazał organ uzgadniający, powinny być uwzględnione w projekcie planu miejscowego. Wskazać przy tym należy, że z treści ww. § 9 rozporządzenia wynika wprost, że warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów określone zostały w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym obowiązkowo określa się zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Wynika z tego, iż rada gminy obowiązana jest uwzględnić w ustaleniach planu wymogi wynikające z powołanego wyżej § 9 ust.1 pkt 3 rozporządzenia, bowiem ich celem jest zapewnienie społeczności lokalnej bezpieczeństwa w korzystaniu z układu komunikacyjnego. Nie bez znaczenia dla oceny przyjętych w projekcie planu rozwiązań w zakresie powiązań drogi krajowej [...] z pozostałymi drogami, jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, pozostają dane w zakresie natężenia ruchu drogowego na tej drodze krajowej. Według tych danych z 2010 roku drogą krajową [...] ( GP) na dobę przejeżdża 9783 pojazdów, co rocznie daje ponad 3,5 milionów pojazdów. Podzielić należy stanowisko organu, że w przesłanym do uzgodnienia projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia przewidujące lokalizację skrzyżowań drogi krajowej [...] z drogami niższych kategorii w odległościach wynoszących 140 m, 150 m 180 m i 250 naruszają wymogi § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. Zgodzić się należy również ze stanowiskiem organu, że wymogi co do odstępów pomiędzy skrzyżowaniami na drodze [...] powinny być w projekcie planu miejscowego uwzględnione nie tylko odnośnie nowych skrzyżowań, lecz również odnośnie skrzyżowań istniejących, po to aby doprowadzić do zgodności istniejącego układu komunikacyjnego z ww. przepisem rozporządzenia ze względu na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Usytuowanie drogi, zgodnie z § 5 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r., oznacza umieszczenie jej elementów w pasie terenu wyznaczonym liniami rozgraniczającymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym. Elementami drogi są m.in. skrzyżowania i zjazdy. Świadczy to, o obowiązku uwzględniania postanowień dot. warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie zawarte w rozporządzeniu z dnia 2 marca 1999 r. przy sporządzaniu planów miejscowych. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że opracowywany plan miejscowy ma za zadanie określenie układu docelowego zagospodarowania przestrzennego dla danego obszaru. Określane przez GDDKiA warunki dla tego układu, wynikają z obowiązujących wymogów dotyczących dróg klasy technicznej GP i nie wykraczają poza ogólnie przyjęte normy określone przy opracowywaniu miejscowych planów.

Natomiast zgodzić się należy, że stanowiskiem skarżącego, iż w ustaleniach planu nie powtarza się przepisów umieszczonych w ustawach. Dlatego też podnoszone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zastrzeżenia co do zgodności ustaleń planu zawartych w § 12 ust.1 pkt 1 w zakresie lokalizacji w ciągach komunikacyjnych urządzeń infrastruktury technicznej podziemnej nie mogły być uznane za trafne. Zagadnienie to reguluje art. 39 ust.1 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zabronione jest dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ( pkt 1). Podobnie zagadnienie umieszczania przy poszczególnych rodzajach dróg reklam będących obiektami budowlanymi w rozumieniu Prawa budowlanego uregulowane jest w art. 43 ustawy o drogach publicznych. W projekcie planu w 10 ust. 2 zawarte jest uregulowanie zakazujące lokalizacji reklam w liniach rozgraniczających dróg w tym dla drogi KD 25, oznaczonej na rysunku planu jako droga 1KD-GP.

Zdaniem Sądu nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że organ powinien dokonać uzgodnienia tylko w zakresie w jakim wprowadzono zmiany do projektu planu poprzednio uzgodnionego pozytywnie. Z treści pisma z dnia [...] stycznia 2011 r. wyraźnie wynika, że Prezydent Miasta I. zwrócił się o uzgodnienie projektu przedłożonego planu, a nie wprowadzonych do niego zmian. Zatem organ uzgadniający zgodnie z taką treścią wniosku dokonał uzgodnienia tego projektu planu pod względem przyjętych w nim rozwiązań komunikacyjnych w zakresie połączenia drogi krajowej [...] z pozostałymi drogami.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.