Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 3745/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska (spr.), Sędziowie NSA NSA Halina Kuśmirek, WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.2002 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Nadzoru Budowlanego na rzecz D. W. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].03.2002 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu odwołania B. i D. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2001 r. nakazującej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 – Prawa budowlanego rozbiórkę wykonanych elementów dwóch budynków pensjonatowych, na działce ewidencyjnej nr [...] w Z. przy ul. [...] – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swego stanowiska stwierdził co następuje;

Budowa pensjonatów na działce nr [...] w Z. realizowana była przez inwestorów na podstawie decyzji Burmistrza Gminy P. z dnia [...].08.1999 r. W dniu [...].05.2000 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji z dnia [...].08.1999 r., w uzasadnieniu decyzji podając, iż "oparta została na nieważnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu". Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].08.2000 r. W tej sytuacji w dniu [...].05.2001 r. organ nadzoru budowlanego wydał postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych a następnie w dniu [...].06.2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., na podstawie art. 51 ust. 1pkt 1 – Prawa budowlanego, nakazał inwestorom rozbiórkę wykonanych elementów dwóch budynków pensjonatowych. Powyższe orzeczenie jest zgodne z przepisami prawa budowlanego, ponieważ budowa była realizowana na terenie, który zgodnie z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego P. nie był przeznaczony pod zabudowę. Działka, na której zaprojektowano budowę pensjonatów zlokalizowana jest na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Teren ten oznaczony symbolem [...] przeznaczony został w planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi rekreację i zieleń leśną (...) bez prawa zabudowy, (...) z wyjątkiem drobnej gastronomi, pomieszczeń socjalnych. W tej sytuacji skoro nie istniała możliwość doprowadzenia w/w elementów do stanu zgodnego z prawem, należało orzec ich rozbiórkę na podstawie art. 51 ust. 1pkt 1 – Prawa budowlanego.

Na powyższą decyzję ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił D. W. Domagając się jej uchylenia podniósł, że brak było podstaw do orzeczenia rozbiórki skoro budowa prowadzona była na podstawie ostatecznej decyzji pozwalającej na budowę. Dodał też, że część zrealizowanych robót budowlanych zamierza wykorzystać na budowę hali sportowej, pomieszczeń socjalnych, itp.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Rozpatrując zatem złożoną przez skarżącego D. W. skargę Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie.

Stosownie bowiem do zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego zasad (art. 6, 7, 8) organy administracji państwowej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa w sposób pogłębiający zaufanie do organów Państwa, mając przy tym na względzie interes społeczny i zwłaszcza interes stron. Oznacza to, że mają one obowiązek rozpatrzenia sprawy w świetle wszystkich wchodzących w rachubę przepisów, uwzględniając aktualny w chwili wydania decyzji stan faktyczny i prawny a także słuszny interes obywatela.

Orzekając w niniejszej sprawie, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 – Prawa budowlanego, rozbiórkę nieokreślonych bliżej "elementów dwóch budynków pensjonatowych", organy administracji nie spełniły wynikających z przedstawionych wyżej zasad ogólnych obowiązków.

Rozstrzygające w niniejszej sprawie znaczenie mają postanowienia Miejscowego Plany Zagospodarowania Przestrzennego miasta P. z dnia [...].04.1998 r. W szczególności ustalenia dotyczące obszaru [...].

Zauważyć w związku z powyższym należy, że zgodnie z treścią tych ustaleń teren ten przeznaczony jest pod usługi, sportu, rekreację, zieleń leśną i dopuszczona została na tym terenie budowa obiektów towarzyszących przeznaczeniu podstawowemu (drobna gastronomia, pomieszczenia socjalne) o wysokości 4m pod warunkiem zabudowania i utwardzenia jedynie 5% powierzchni w stosunku do całego terenu. Zakaz zabudowy ograniczony był wyłącznie do terenów leśnych.

Tego rodzaju zapis planu, szczególnie w sytuacji kiedy roboty budowlane rozpoczęto na podstawie ostatecznej decyzji pozwalającej na budowę, obligował organy administracji do dokładnego wyjaśnienia usytuowania przedmiotowej budowy jak i zakresu wykonanych robót budowlanych.

Wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 1 – Prawa budowlanego nakaz rozbiórki nie ma bezwzględnego charakteru tak jak to ma miejsce w przypadku rozbiórki przewidzianej w art. 48 – Prawa budowlanego. Winien on być orzekany jedynie wówczas gdy wykluczona jest możliwość doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Organy nadzoru budowlanego orzekając rozbiórkę "elementów dwóch budynków pensjonatowych" nie poczyniły w tym zakresie żadnych ustaleń, ograniczając się do powołania na zapis planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodzić należy się z twierdzeniem organu nadzoru, że istotnie budowa budynków-pensjonatów jest na tym terenie niedopuszczalna. Zauważyć jednak należy, że roboty budowlane przy budowie wyżej wymienionych obiektów przerwane zostały dość wcześnie i nie można wykluczyć, że wzniesione do czasu wstrzymania robót budowlanych elementy nie mogłyby być wykorzystane do realizacji obiektów, których budowa nie jest na tym terenie zakazana.

Wbrew wynikającemu z art. 7 i 77 § 1 kpa nakazowi organy nadzoru w/w aspekcie sprawy nie wyjaśniły. Z pisemnych motywów decyzji nie wynika na jakim tere4nie zostały usytuowane przedmiotowe obiekty. Czy jest to teren leśny, czy przeznaczony pod sport i rekreację. Brak też jest jakichkolwiek ustaleń dotyczących zakresu wykonanych robót budowlanych. Pominięta też została przez organy nadzoru zupełnie kwestia możliwości ewentualnego doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, to znaczy z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Artykuł 7 kpa nakazuje organom administracji załatwić sprawę mając miedzy innymi na względzie interes strony. W niniejszej sprawie, gdzie na skutek wadliwie wydanej przez organ administracji decyzji pozwalającej na budowę, inwestor poniósł określone szkody, obowiązkiem organu nadzoru było szczególnie wnikliwe jej rozpatrzenie w tym zakresie. Zminimalizowanie szkód wyrządzonych wadliwą decyzją również ze względu na treść art. 160 kpa leży nie tylko w interesie inwestora ale również interesie społecznym.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że naruszenie w/w przepisów prawa procesowego ma istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, wobec czego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogły się ostać. Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Z w/w przyczyn na zas. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c cytowanej wyżej ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.