Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 468/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 22 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 roku sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od środków transportowych za lata 2002 - 2004 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] odmawiającą umorzenia zaległości w podatku od środków transportowych za lata 2002 – 2004 w kwocie 1.800 złotych.

W uzasadnieniu, organ I instancji wskazał, iż wniosek o umorzenie zaległości podatku od środków transportowych został rozpatrzony w kontekście art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej.

Nadto podniósł, że decyzja, którą wydał ma charakter uznaniowy.

W toku prowadzonego postępowania Prezydent Miasta Ł. ustalił, iż S.P. od dnia 19 października 2001 roku do dnia 22 października 2005 roku posiadał samochód marki Volkswagen o numerze rejestracyjnym [...]. Z tego tytułu w latach 2002 – 2004 oraz od stycznia do października 2005 roku nie uiścił z tego tytułu podatku.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] wszczęto postępowanie podatkowe, w wyniku którego decyzją nr [...] określono skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego za lata 2002 – 2004.

Ustalono, że S.P. nie był nigdzie zatrudniony w okresach od dnia 5 lipca 1993 roku do dnia 24 maja 1998 roku, od dnia 30 kwietnia 1999 roku do dnia 10 października 2005 roku oraz od dnia 13 października 2005 roku do dnia 1 stycznia 2006 roku. W okresie od dnia 6 lipca 1993 roku do dnia 5 lipca 1994 roku skarżący pobierał zasiłek.

W czasie wydawania decyzji z dnia [...] skarżący pracował w MPK i otrzymywał tytułem wynagrodzenia kwotę około 1.000 zł netto miesięcznie. Średnie miesięczne wynagrodzenie skarżącego w okresie od maja 2006 roku do lipca 2007 roku wynosiło 1.160,14 zł.

Wskazał nadto, iż płaci około 200 zł za energię elektryczną, telefon oraz podatek od nieruchomości.

W toku prowadzonego postępowania ustalono, że skarżący nie znajduje się w na tyle trudnej sytuacji finansowej, aby zapłata przedmiotowego podatku wraz z odsetkami mogła zagrozić jego egzystencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.).

Organ I instancji ustalił, że biorąc pod uwagę miesięczne wydatki zobowiązanego (około 200 zł) oraz jego miesięczny dochód, spłata zaległości podatkowej w niewielkich ratach nie będzie miała wpływu na pogorszenie sytuacji finansowej podatnika oraz, że nie spowoduje zagrożenia jego egzystencji.

S.P. złożył od powyższej decyzji odwołanie, nie zgadzając się z ustaleniem, że mógł i może zapłacić zaległy podatek, biorąc pod uwagę jego sytuację materialną i zarobkową.

W uzasadnieniu decyzji II instancji, którą utrzymane zostało zaskarżone rozstrzygnięcie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. przyjęło za prawidłowe ustalenia poczynione przez organ I instancji. Wskazało, iż organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym (art. 67 ustawy Ordynacja podatkowa).

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż ważny interes podatnika, to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, jak np. utrata możliwości zarobkowania lub utrata losowa majątku, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Natomiast interes publiczny, to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokoić swoich potrzeb materialnych.

Badając całość materiału dowodowego, w ocenie Kolegium brak jest przesłanek wskazujących na istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego pozwalającego na pozytywne ustosunkowanie się do rozpoznawanego wniosku złożonego przez skarżącego.

Organ II instancji podniósł również, że rozpatrując wniosek o zastosowanie ulgi podatkowej, ma obowiązek brać pod uwagę przede wszystkim sytuację w jakiej S.P. znajdował się w dniu wydania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w aspekcie zgodności z prawem. Zatem Sąd sprawując kontrolę zaskarżonego aktu bada jedynie jego legalność.

Kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest poprzez ustalenie, czy nie narusza ona przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania.

Przedmiotem kontroli jest wyłącznie decyzja organu administracyjnego, a więc stanowisko i argumentacja organu wyrażone w decyzji oraz w jej uzasadnieniu.

W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy w całości podzielił zarówno ustalenia jak i stanowisko wyrażone przez organ I instancji.

Na uwagę zasługuje fakt, że stan faktyczny nie jest kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie. Sporna natomiast jest interpretacja i przesłanki zastosowania art. 67 ustawy – Ordynacja podatkowa oraz jego charakter.

Cytowany przepis wskazuje na sytuację, kiedy organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub części m.in. zaległości podatkowe oraz odsetki za zwłokę tylko wówczas, gdy będzie to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem umorzenie zaległości podatkowych, w rozumieniu przytoczonego powyżej przepisu, będzie uzasadnione jedynie w takich przypadkach, które zostały spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Jest to wynikiem, obowiązującej w prawie polskim zasady sprawiedliwości i równości opodatkowania, od której wyjątki mogą być stosowane tylko w nadzwyczajnych okolicznościach.

Decyzja o zastosowaniu ulgi w spłacie podatku ma charakter wyjątkowy i nie może być stosowana powszechnie. Nadto charakterystyczne dla decyzji wydawanych w oparciu o cytowany przepis Ordynacji podatkowej jest to, iż mają one charakter decyzji uznaniowych. Oznacza to, że to ostatecznie od organu zależy czy w danej sytuacji będzie chciał zastosować tę wyjątkową instytucję jaką jest umorzenie zaległości podatkowych.

W rozpatrywanym sporze organy, zarówno I jak i II instancji, poczyniły wszelkie ustalenia zmierzające do przyjęcia czy istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny, czy też nie.

Dokonując ustaleń w opisanym zakresie organy uznały, iż brak jest przesłanek pozwalających na zastosowanie wyjątkowej instytucji prawnej umorzenia zaległości podatkowych.

Mając na uwadze przytoczone powyżej okoliczności, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpatrywanej skargi i zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.

P.Pij.