Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 31/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150 par. 1,  art. 228 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski, Sędzia WSA Renata Kantecka (spr.), Protokolant Marika Brzozowiec, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 26 lutego 2009 r., sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności L. K. za zaległości podatkowe Spółki A, jako członka zarządu, została wysłana na adres zamieszkania strony w dniu 15 lipca 2008r. Urząd Pocztowy po dwukrotnym awizowaniu przesyłki w dniach: 16 i 24 lipca 2008r., zwrócił ją do Urzędu Skarbowego z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie".

Pismem z dnia 4 sierpnia 2008r. strona wniosła do organu I instancji o ponowne doręczenie ww. przesyłki, podając, iż przesyłki nie odebrała z powodu nieobecności. Odpowiadając na powyższe organ przesłał stronie kserokopię decyzji z dnia 14 lipca 2008r., informując jednocześnie, iż decyzja ta została skutecznie doręczona stronie, w trybie art.150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U z 2005r. nr 8, poz.60 ze zm.), w dniu 30 lipca 2008r. Opisane pismo wraz z kserokopią decyzji strona odebrała w dniu 25 sierpnia 2008r.

Odwołanie od decyzji z dnia "[...]" strona wniosła w dniu 8 września 2008r., czyli w 14-stym dniu od dnia doręczenia kserokopii decyzji. W odwołaniu, oprócz merytorycznych zarzutów do decyzji, strona podniosła, iż w okresie awizowania przesyłki, w której znajdowała się decyzja, przebywała poza stałym miejscem zamieszkania. Podniosła także, iż doręczenie zastępcze decyzji nie nastąpiło skutecznie. Domniemanie wynikające z art.150 Ordynacji podatkowej jest domniemaniem wzruszalnym. Strona nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania uznając, iż decyzja nie została jej skutecznie doręczona.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Za niezasadne uznał organ zakwestionowanie prawidłowości doręczenia decyzji w trybie art.150 Ordynacji podatkowej. Podniósł, iż pierwsze awizowanie przesyłki zawierającej decyzję miało miejsce w dniu 16 lipca 2008r., a zatem prawidłowo uznano, iż decyzja została doręczona w dniu 30 lipca 2008r. W ocenie organu II instancji wszystkie przesłanki wskazane w art.150 Ordynacji podatkowej, dotyczące uznania za skutecznie doręczoną decyzję z dnia "[...]", zostały spełnione. Decyzja została wysłana na właściwy adres, była przechowywana przez Urząd Pocztowy przez 14 dni i była dwukrotnie awizowana. Bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się zatem z dniem 31 lipca 2008r. i upłynął z dniem 13 sierpnia 2008r. Odwołanie zaś wniesione zostało dopiero w dniu 8 września 2008r.

Za pozostającą bez znaczenia dla sprawy uznał organ odwoławczy okoliczność wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty doręczenia kserokopii decyzji. Decyzja skutecznie została doręczona w dniu 30 lipca 2008r., a więc nie mogła być doręczona ponownie. Spełniono żądanie strony co do wydania kserokopii decyzji, ale nie powoduje ono rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania.

Nadto organ II instancji nadmienił, iż w postanowieniu organu I instancji z dnia "[...]", wszczynającym postępowanie w niniejszej sprawie, strona została poinformowana o obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o każdej zmianie adresu i konsekwencjach wynikających z niedopełnienia tego obowiązku. Winna zatem mieć świadomość, iż w przypadku konieczności wyjazdu poza miejsce zamieszkania w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, bez podania nowe adresu do doręczeń korespondencja kierowania do strony będzie uznana za doręczona pod dotychczasowym adresem.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na opisane postanowienie, L.K. wniósł o jego uchylenie. Postanowieniu zarzucił naruszenie art.146 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że strona dokonała zmiany adresu w sposób wymagający zawiadomienia organu podatkowego oraz naruszenie art.150 §1 w związku z art.150 §1a Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe przyjęcie, iż organ mógł przyjąć doręczenie zastępcze decyzji z dniem 30 lipca 2008r. Skarżący podniósł, iż oba awiza informują o możliwości odbioru przesyłki we właściwym urzędzie pocztowym w terminie 7 dni od pozostawienia awizo. Strona mogła zatem odebrać przesyłkę w dniu 31 lipca 2008r. Stąd przyjęcie doręczenia zastępczego w dniu 30 lipca 2008r. skarżący uznał za wadliwe. Skarżący wskazał także, iż zmiana adresu w rozumieniu art.146 Ordynacji podatkowej nie może być utożsamiana z czasową nieobecnością w miejscu stałego zamieszkania. Zaznaczył również, iż wnosząc o doręczenie decyzji wyczerpująco wskazał przyczyny jej nieodebrania. Wykazał też najwyższą staranność zwracając się do organu niezwłocznie po powrocie z wnioskiem o doręczenia decyzji, a otrzymał kserokopię, o którą nie wnosił.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. z punktu widzenia jego zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wynika zaś, że zaskarżony akt ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Spór w rozpoznanej sprawie dotyczy skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji, dokonanego w trybie art.150 Ordynacji podatkowej, z dniem 30 lipca 2008r..

Stosownie do art.150 §1 pkt 1 Ordynacji w razie niemożność doręczenia pisma osobie fizycznej w jej miejscu zamieszkania lub miejscu pracy poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, przy czym poczta zawiadamia adresata dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu zamieszkania lub pracy. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art.150 §1a). Powyższe doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowana okoliczność wysłania decyzji na właściwy adres, będący adresem zamieszkania skarżącego, a także fakt awizowania przesyłki zawierającej decyzję w dniach 16 i 24 lipca 2008r..

Z brzmienia art.150 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wprost wynika, iż poczta jest zobowiązana do przechowywania przesyłki przez okres 14 dni w swojej placówce. Jeżeli zatem doręczyciel nie zastał skarżącego w miejscu zamieszkania w dniu 16 lipca 2008r., decyzja winna być przechowywana przez kolejnych 14 dni w placówce pocztowej, czyli od 17 do 30 lipca 2008r. W takim też okresie poczta przechowywała sporną przesyłkę. Skarżący był przy tym zawiadomiony o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej 2-krotnie. Pierwsze zawiadomienie nastąpiło w dniu 16 lipca 2008r., a drugie – po upływie 7 dni przechowywania pisma na poczcie – w dniu 24 lipca 2008r.. Zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki na poczcie doręczający umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej. Z treści przesyłki, która wróciła do organu podatkowego I instancji wynika, iż nie podjęto jej w terminie.

Z powyższego wynika, iż spełnione zostały wszystkie warunki do uznania, że doręczenie opisanej na wstępie decyzji, zostało dokonane w dniu 30 lipca 2008r., czyli z upływem ostatniego dnia okresu jej przechowywania w placówce pocztowej. Nieodebrana decyzja zwrócona została organowi podatkowemu, który pozostawił ją w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.

W konsekwencji powyższego podniesiony w skardze zarzut naruszenia art.150 §1 w związku z §1a Ordynacji podatkowej, uznać należy za niezasadny.

Prawidłowo zatem uznał organ, iż bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się z dniem 31 lipca 2008r. i upłynął z dniem 13 sierpnia 2008r. Powyższe skutkowało natomiast wydaniem przez organ odwoławczy postanowienia, w oparciu o art.228 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w którym stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Jak słusznie zaznaczył organ, bez znaczenia dla niniejszej sprawy, pozostaje okoliczność odbioru przez skarżącego kserokopii decyzji w dniu 25 sierpnia 2008r. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2006r., sygn. akt II FSK 1227/05 : "W myśl art.150 §2 Ordynacji podatkowej decyzja została doręczona po upływie 14 dni od daty złożenia decyzji w urzędzie pocztowym. Natomiast fakt, że podatnik odebrał powyższą decyzję po tej dacie nie wywołuje żadnego skutku prawnego." (publ. Lex nr 280413). Z zacytowaną tezą w pełni zgadza się Sąd orzekający w rozpoznanej sprawie.

Nie ma również usprawiedliwionych podstaw drugi z podniesionych przez skarżącego zarzutów, dotyczący naruszenia art.146 Ordynacji podatkowej. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy nie stwierdził, że skarżący naruszył obowiązek wynikający z powołanego przepisu, a jedynie wskazał, że o takim obowiązku i o konsekwencjach wynikających z jego niedopełnienia skarżący został powiadomiony. Był to wyłącznie dodatkowy argument organu, który miał na celu zwrócenie uwagi na to, że skarżący winien mieć świadomość, iż w sytuacji, gdy w toku postępowania wyjedzie poza miejsce zamieszkania, kierowana do niego, na adres zamieszkania, korespondencja będzie uznana za skutecznie doręczoną.

Nie stwierdzając zatem, by zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego bądź przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.