Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1092/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6376 Bankowość, w tym zezwolenia dewizowe i zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie kupna i sprzedaży
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Odmówiono wykladni wyroku
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 68
journal: Dz.U. 2006 nr 157 poz 1119
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku S. [...] S.A. w P. i L. T. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1092/09 w sprawie ze skargi S. [...] S.A. z siedzibą w P. i L. T. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: odmówić wykładni wyroku


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1092/09 uchylił zaskarżone postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] kwietnia 2009 r. i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

Pismem z dnia 31 grudnia 2009 r. S. [...] S.A. w P. oraz L. T. złożyli wniosek o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2009 r., polegającą na rozstrzygnięciu wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku poprzez wskazanie, czy organem właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności uchwały Komisji Nadzoru Bankowego z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] jest Prezes Rady Ministrów czy też Komisja Nadzoru Finansowego oraz w jakim zakresie w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie reguła intertemporalna zawarta w art. 68 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2006 r. Nr 157, poz. 1119 ze zm.).

W uzasadnieniu wniosku wskazano na sprzeczność poglądu wyrażonego przez Sąd w uzasadnieniu wyroku, iż "na mocy art. 66 pkt 1 uonrf Komisja Nadzoru Bankowego została zniesiona, a jej zadania przejęła, na podstawie art. 67 ust. 2 ww. ustawy, Komisja Nadzoru Finansowego, która jest właściwa do merytorycznego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Nadzoru Bankowego z dnia [...] stycznia 2000 r." z sentencją wyroku oraz dalszą częścią uzasadnienia, w którym Sąd wskazał, iż "fakt odesłania w art. 11 ustawy o nadzorze finansowym do art. 127 § 3 k.p.a. na zasadzie "odpowiedniego" stosowania w ocenie Sądu wskazuje jednoznacznie na intencję ustawodawcy, że nie traktuje on w systemie prawa polskiego Komisji Nadzoru Finansowego jako "ministra" w rozumieniu art. 5 § 1 pkt 4 k.p.a." (str. 12 II akapit od dołu). W konsekwencji Sąd uznał, iż "zaskarżone rozstrzygnięcie jest sprzeczne z obowiązującą procedurą". Skarżący podkreślili, iż z powyższego wynika, że Sąd podzielił ich argumenty co do niewłaściwości KNF w zakresie orzekania o nieważności uchwały Komisji Nadzoru Bankowego z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...], jednakże w ich ocenie wskazana rozbieżność może skutkować podjęciem przez organy administracji publicznej działań niezgodnych z rzeczywistą intencją Sądu wyrażoną w sentencji.

Jednocześnie wątpliwości skarżących wzbudziło wskazanie przez Sąd, iż w rozstrzyganej sprawie zastosowanie znajduje reguła intertemporalna zawarta w art. 68 uonrf. Ostatnie przepisy ww. ustawy weszły w życie z dniem 1 stycznia 2008 r., zaś wniosek skarżących został złożony 21 listopada 2008 r., a więc już po wejściu ustawy w życie. Tym samym, w ocenie skarżących, reguła interpretacyjna zawarta w art. 68 uonrf nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Natomiast powołanie się przez Sąd na wspomniany przepis budzi wątpliwości co do zakresu w jakim wskazana przez Sąd reguła interpretacyjna miałaby znaleźć zastosowanie w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu, wniosek skarżących o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2009 r. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem jest on kompletny, zawiera rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Wskazany wyrok został sformułowany w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości co do intencji Sądu. Na skutek sądowej kontroli legalności przedmiotowego postępowania administracyjnego Sąd orzekł o uchyleniu postanowień, których przedmiotem było przekazanie według właściwości wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

Podkreślić należy, iż przedmiotem wykładni może być sentencja wyroku, a także wyjątkowo jego uzasadnienie. Powyższe ma miejsce wówczas, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania, treść uzasadnienia budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, bądź sposobu wykonania wyroku. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie taka okoliczność nie zachodzi wobec jednoznacznej treści sentencji i korelującego z jej treścią uzasadnienia wyroku z dnia 10 listopada 2009 r.

Odnosząc się do stanowiska skarżących, iż w przedmiotowej sprawie reguła intertemporalna zawarta w art. 68 uomrf nie znajduje zastosowania, należy podkreślić, że tego rodzaju wnioski nie mieszczą się w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 158 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.