Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 586/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138  par. 1 pkt 2 w zw. z art. 105  par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka komandytowa z siedzibą w A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia uchyla zaskarżoną decyzję 1. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w A. K. kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2020r. znak [...] ( dalej także jako: "SKO", "organ odwoławczy") którą to decyzją ww. organ działając na podstawie art. 138§1 pkt.2 w zw. z art.105§1 ustawy z dn. 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego ( Dz U z 2020r. poz. 256, dalej jako: "kpa"), po rozpoznaniu odwołania [...] sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w A. [...] od decyzji Burmistrza Z. z dn. [...] lutego 2020r. znak [...] odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i umorzyło postępowanie przed organem I instancji jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu powyższej decyzji SKO w R. wskazało, że decyzją z dnia [...].02.2020r. znak: [...] Burmistrz Z. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "Przeniesienie miejsca prowadzenia części dotychczasowej działalności gospodarczej (produkcja folii warstwowych) wraz z usługą towarzyszącą — przetwarzanie tworzyw sztucznych - przemiał); zwiększenie ilości przetwarzania do [...] Mg/rok".

Od decyzji tej odwołała się [...] Sp. z o.o. Spółka Komandytowa ul. P. [...] A. [...] podnosząc, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art.80 ust. 2 ustawy z 3.10.2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko, bowiem organ nie zwrócił się o zajęcie stanowiska przez RDOŚ. Ponadto w odwołaniu zarzuca błędną interpretację zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

SKO w R., orzekając po rozpoznaniu ww. odwołania, o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania przed organem I instancji, podniosło następującą argumentację:

Przede wszystkim wskazało, że wnioskiem z dnia [...].11.2017r. Inwestor - [...] Sp. z o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w A. [...] zwróciła się do Burmistrza Z. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na przeniesieniu dotychczasowej działalności dotyczącej przetwarzania tworzyw sztucznych (przemiał) decyzja [...] na działkę [...] – S. [...] oraz zwiększenie ilości odpadów do [...] Mg/rok.

Decyzją z dnia [...].01.2018r. znak: [...] organ I instancji odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odmowę uzasadnił niezgodnością planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Z. uchwalonego w l994r. ( powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją SKO w R. z dn. [...].04.2018r.).

Wnioskiem z dn. [...].05.2019r. Inwestor powtórnie zwrócił się o wydanie decyzji środowiskowej na przeniesienie miejsca prowadzenia części dotychczasowej działalności gospodarczej (produkcja folii warstwowych) wraz z usługą towarzyszącą - przetwarzanie tworzyw sztucznych (przemiał) i rozszerzenie decyzji o kody [...] oraz [...] i zwiększenie ilości przetwarzania do [...] Mg/rok.

Wniosek ten został przez Inwestora zmodyfikowany pismem z dn. [...].11.2019r. w taki sposób, że z wniosku wyłączono kody [...] oraz [...], ponieważ tak sklasyfikowane kodami odpady nie będą przez Spółkę przetwarzane. Wniosek dotyczy więc tylko odpadów z tworzyw sztucznych o kodzie [...].

Zgodnie z kartą informacyjną o planowanym przedsięwzięciu kod [...] dotyczy przetwarzania tworzyw sztucznych.

Organ I instancji po rozpoznaniu wniosku z dn. [...].11.2019r. wydał zaskarżoną decyzję z [...].02.2020r., która jest przedmiotem niniejszego rozpoznania.

Kolegium rozpoznając sprawę stwierdziło, że zmodyfikowany w dniu [...].11.2019r. wniosek inwestora jest tożsamy z wnioskiem z [...].11.2017r., który stanowił podstawę do prowadzenia postępowania zakończonego ostateczną decyzją SKO. z [...].04.2018r.

O tożsamości wniosku z [...].10.2019r. i [...].11.2017r. świadczą również znajdujące się w aktach obydwu spraw karty informacyjne o planowanych przedsięwzięciach, które w punkcie 1 określającym rodzaj , skalę i usytuowanie przedsięwzięcia (sporządzone odpowiednio w maju 2019r i listopadzie 2017r.) wskazują, że oba wnioski dotyczą przeniesienia produkcji w zakresie przetwarzania tworzyw sztucznych (przemiał) podczas gdy produkcja folii pozostanie w dotychczasowym miejscu tj. przy ul. S. [...] na działce [...].

Ponieważ obydwie opisane wyżej sprawy dotyczą tego samego przedmiotu, a wydana w sprawie decyzja z dnia [...].04.2018r. jest ostateczna, zatem kolejna wydana w tej samej sprawie decyzja jest bezprzedmiotowa i dlatego należało tę decyzję (z [...].02.2020r. [...]) uchylić i umorzyć wszczęte nią postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO stwierdza, że wobec powyższych ustaleń SKO nie ocenia merytorycznie zaskarżonej decyzji, gdyż sprawa została już uprzednio oceniona w tym zakresie, wobec czego nie podlega powtórnej ocenie pod względem merytorycznym.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dn. [...] lipca 2020r. złożyła [...] sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w A. [...] ( dalej jako: "skarżąca").

Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj:

1) art. 138§1pkt2 w zw. z art. 105§1 kpa., poprzez niewłaściwe zastosowanie z uwagi

na przyjęcie, że oba wnioski Spółki z 2017 r. i 2019 r. dotyczyły tego samego przedmiotu, a wydana decyzja z dnia [...].04.2018 r. jest w tym znaczeniu ostateczna, co powoduje, że kolejna wydana w tej sprawie decyzja w ocenie Organu jest bezprzedmiotowa, co z kolei doprowadziło do uchylenia decyzji Burmistrza Z.

z dnia [...].02.2020 r. i umorzenia postępowania przed organem I instancji jako bezprzedmiotowego, podczas gdy wnioski z 2017 r. i 2019 r. nie mogą zostać uznane za tożsame z uwagi na zawartą w nich odmienną treść żądania strony (co z kolei rzutuje na odmienność przedmiotu postępowań inicjowanych ww. wnioskami);

2/ art. 7, art. 77§ 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że wnioski Spółki z 2017 r. i 2019 r. były tożsame, podczas gdy wnikliwa analiza treści żądań Strony zawartych w obu wnioskach prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z odmiennym przedmiotem postępowania - wniosek z 2017 r. obejmował bowiem jedynie działalność dotyczącą przetwarzania tworzyw sztucznych (przemiału), zaś wniosek z 2019 r. odnosił się przede wszystkim do przeniesienia części produkcji folii(części działalności podstawowej) wraz : przeznaczoną do tego maszyną oraz usług towarzyszących w postaci przetwarzania tworzyw sztucznych (przemiału).

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niezastosowanie z uwagi na przyjęcie, że wydanie decyzji w sprawie wniosku Spółki z 2019 r. jest bezprzedmiotowe i zachodzi konieczność uchylenia decyzji Burmistrza Z. z dnia [...].02.2020 r. i umorzenia postępowania przed organem I instancji, podczas gdy prawidłowa analiza wszystkich okoliczności sprawy (przede wszystkim treści żądań zawartych we wnioskach Spółki z 2017 r. i 2019 r.) prowadzi do wniosku, że organ I instancji powinien zwrócić się o wydanie stanowiska RDOŚ, a realizacja wnioskowanego przez Spółkę przedsięwzięcia nie stoi w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wnosi o uwzględnienie skargi na decyzję SKO w R. i uchylenie tej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej wg norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. wnosi o uchylenie w całości decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...]odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazuje, że wniosków Spółki z 2017 i 2019 r. nie można uznać za tożsame. Wniosek z 2017 r. (co znajduje swoje odzwierciedlenie również w Karcie informacyjnej o planowanym przedsięwzięciu) dotyczył przeniesienia jedynie działalności dotyczącej przetwarzania tworzyw sztucznych (przemiał) na działkę [...] przy ul. S. [...] oraz zwiększenia ilości odpadów do [...] Mg/rok. Działalność dotycząca produkcji folii oraz preform PET miała odbywać się cały czas na działce ark [...] nr ew. [...] w Z. przy ul. S. [...]. Wnioskowane przedsięwzięcie polegało więc na przeniesieniu dotychczas istniejącej instalacji do mielenia odpadów z tworzyw sztucznych z terenu istniejącego zakładu produkcyjnego w Z. na działce ark. [...], nr ew. [...] na zakupioną przez Spółkę działkę ark. [...] nr ew. [...] w Z. przy ul. S. [...].

Tymczasem przedmiot objęty wnioskiem z 2019 r. został sformułowany w sposób wyraźnie odmienny. Zgodnie z Kartą informacyjną o planowanym przedsięwzięciu dotyczył on przeniesienia działalności produkcyjnej polegającej na produkcji folii warstwowych (laminacji) wraz z towarzyszącą jej działalnością dotyczącą przetwarzania tworzyw sztucznych (przemiał). Wnioskowane przedsięwzięcie dotyczyło przeniesienia miejsca prowadzenia części dotychczasowej podstawowej działalności gospodarczej polegającej na produkcji folii warstwowej wraz z przeznaczoną do tego maszyną oraz usług towarzyszących w postaci przetwarzania tworzyw sztucznych (przemiał) z terenu istniejącego zakładu produkcyjnego w Z. na działce ark. [...], nr ew. [...] na działkę ark. [...] nr ew. [...] w Z. przy ul. S. [...] oraz na zakupie kolejnego urządzenia (młyna) do mielenia tworzyw sztucznych (odpadu). Przetwarzanie odpadów z tworzyw sztucznych (przemiał) stanowiło i miało w dalszym ciągu stanowić usługi towarzyszące funkcji podstawowej Spółki (produkcji folii).

Z powyższego zestawienia wniosków wynika, że w omawianej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją, gdy zachodzi obiektywna bezprzedmiotowość postępowania pierwszoinstancyjnego (uregulowana w art. 105§ 1 kpa), która mogłaby uzasadniać wydanie przez organ II Instancji decyzji w oparciu o art. 138§1 pkt. 1 kpa.

Zdaniem skarżącej wnikliwa analiza treści żądań Spółki zawartych w obu wnioskach powinna prowadzić organ II instancji do wniosku, że nie zachodzi tu obiektywna bezprzedmiotowość postępowania pierwszoinstancyjnego (uregulowana w art. 105§ 1 kpa), która mogłaby uzasadniać wydanie decyzji w oparciu o art. 138§1 pkt 2 kpa.

Odnosząc się z kolei do naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji

o środowisku (...) aktualna pozostaje w tym zakresie argumentacja poczyniona przez Spółkę w odwołaniu z dnia [...] marca 2020 r. od decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] lutego 2020 r.

W odpowiedzi na skargę, przedkładając akta sprawy, SKO w R. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymało argumentację w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji umarzającej postępowanie prowadzone w przedmiocie uchylenia decyzji Burmistrza Z. z dn. [...] lutego 2020r. odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i umorzenia postępowania przed tym organem jako bezprzedmiotowe. W ocenie organu, tj. SKO w R. wniosek skarżącej z 2019r. dotyczył tego samego przedmiotu jak wniosek z 2017r. zakończony ostateczną decyzją SKO w R. z dn. [...].04.2018r. o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przez skarżącą przedsięwzięcia. Zatem w ocenie SKO w R. kolejna wydana w tej samej sprawie decyzja jest bezprzedmiotowa i dlatego należało uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć wszczęte nią postępowania jako bezprzedmiotowe.

Spór pomiędzy stronami dotyczy kwestii, czy w kontrolowanej sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105§1 kpa.

Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie, iż postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2018 I OSK 2579/17, z dnia 6 lutego 2018 II FSK 2113/16, z dnia 28 lutego 2018 r. II GSK 1567/16, z dnia 11 października 2017 I OSK 893/17). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2019 II OSK 1242/17 bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego - takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego.

Odnoszą powyższe do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że należy podzielić stanowisko skarżącej spółki o braku podstaw do stanowiska o tożsamości wniosków skarżącej z 2017r. i z 2019r.

Wniosek z 2017 r. (co znajduje swoje odzwierciedlenie również w Karcie informacyjnej o planowanym przedsięwzięciu) dotyczył przeniesienia jedynie działalności dotyczącej przetwarzania tworzyw sztucznych (przemiał) na działkę [...] przy ul. S. [...] oraz zwiększenia ilości odpadów do [...] Mg/rok. Działalność dotycząca produkcji folii oraz preform PET miała odbywać się cały czas na działce ark [...] nr ew. [...] w Z. przy ul. S. [...]. Wnioskowane przedsięwzięcie polegało więc na przeniesieniu dotychczas istniejącej instalacji do mielenia odpadów z tworzyw sztucznych z terenu istniejącego zakładu produkcyjnego w Z. na działce ark. [...], nr ew. [...] na działkę ark. [...] nr ew. [...] w Z. przy ul. S. [...].

Tymczasem przedmiot objęty wnioskiem z 2019 r. został sformułowany w sposób

wyraźnie odmienny. Zgodnie z Kartą informacyjną o planowanym przedsięwzięciu dotyczył on przeniesienia działalności produkcyjnej polegającej na produkcji folii warstwowych (laminacji) wraz z towarzyszącą jej działalnością dotyczącą przetwarzania tworzyw sztucznych (przemiał). Wnioskowane przedsięwzięcie dotyczyło przeniesienia miejsca prowadzenia części dotychczasowej podstawowej działalności gospodarczej polegającej na produkcji folii warstwowej wraz z przeznaczoną do tego maszyną oraz usług towarzyszących w postaci przetwarzania tworzyw sztucznych (przemiał) z terenu istniejącego zakładu produkcyjnego w Z. na działce ark. [...], nr ew. [...] na działkę ark. [...] nr ew. [...] w Z. przy ul. S. [...] oraz na zakupie kolejnego urządzenia (młyna) do mielenia tworzyw sztucznych (odpadu). Przetwarzanie odpadów z tworzyw sztucznych (przemiał) stanowiło i miało w dalszym ciągu stanowić usługi towarzyszące funkcji podstawowej Spółki (produkcji folii).

Prima facie widać więc, ze wniosek z 2017 r. dotyczył jedynie działalności dotyczącej

przetwarzania tworzyw sztucznych (przemiału), zaś wniosek z 2019 r. odnosił się przede wszystkim do przeniesienia części produkcji folii wraz z towarzyszącą jej działalnością dot. przemiału.

Nie sposób zatem uznać, że wnioski te były wnioskami tożsamymi, a oba postępowania wszczęte ich wniesieniem obejmowały ten sam przedmiot.

Powyższe obligowało organ do rozpoznania odwołania od decyzji I instancji i orzeczenia co do istoty ( merytorycznie ), a nie wydawania rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylenia i umorzenia postępowania I instancji.

Powyższe daje podstawy do stwierdzenia, że uchylenie się przez SKO w R. od ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i do rozstrzygnięcia co do istoty, stanowi naruszenie art. 105§1 kpa.

Ponownie rozpoznając odwołanie skarżącej organ zobowiązany będzie do merytorycznego jego rozpoznania i rozstrzygnięcia co do istoty stosownie do art. 104§2 kpa.

W kontekście powyższych stwierdzeń Sąd uznaje rozpoznawanie zarzutu naruszenia przepisów art. 80 ust.2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, za przedwczesny. Powyższy zarzut ewentualnie może być przedmiotem skargi na decyzję SKO zapadłą po merytorycznym rozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji z dn. [...] lutego 2020r.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w pkt.1 wyroku na podstawie art. 145§1 pkt.1 lit."c" p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205§1 p.p.s.a. ( pkt. 2 wyroku).