Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 521/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 34 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Teresa Randak, Bożena Suleja-Klimczyk (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. B. (B.) na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w K., działając na podstawie art. 34 § 2, art. 17 § 1a i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.) w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1204) oraz art. 138 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn zm. - dalej k.p.a.) - po rozpoznaniu zażalenia A. B. (dalej strona lub zobowiązany) na postanowienie Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] r. o nieuwzględnieniu zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zobowiązany w dniu 12 października 2013r. złożył zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w związku z "zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego z dnia [...] r." Z treści zarzutów wynika, że strona powołuje się na nieistnienie obowiązku z uwagi na wyrejestrowanie "kilka, może kilkanaście lat temu, w Urzędzie Pocztowym w B. odbiorników rtv i uzyskanie odpowiedniego potwierdzenia w książeczce opłat". Zobowiązany powołał się na uzyskanie "po upływie pewnego czasu" w Ś. informacji o zamknięciu jego kartoteki, po uprzednim przedstawieniu książeczki rtv z potwierdzeniem Urzędu Pocztowego w B.. Podniósł także, że wyrejestrowanie odbiorników rtv nie spowodowało zamknięcia jego kartoteki, a wręcz przeciwnie otwarto mu dodatkową kartotekę, w wyniku czego otrzymuje wezwania do zapłaty zaległości wynikających z dwóch różnych kartotek.

Do pisma z zarzutami strona dołączyła kserokopie dwóch upomnień z dnia [...] r., z wezwaniem do zapłaty zaległych opłat abonamentowych rtv w jednakowych kwotach, za ten sam okres tj. od 01/2007 do 07/2012, na dwa różne nadane jej indywidualne numery identyfikacyjne.

Postanowieniem z dnia [...] r. wierzyciel uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Podniósł, że zobowiązany posiadał książeczkę opłat abonamentowych nr [...], ostatniej wpłaty dokonał za miesiąc luty 2002, natomiast wierzyciel w doku postępowania nie potwierdził okoliczności wyrejestrowania odbiorników, na które powołuje się zobowiązany (faktu przeprowadzenia rozmowy telefonicznej, jak również wpływu korespondencji do Poczty Polskiej S.A.).

Utrzymując w mocy postanowienie wierzyciela organ nadzoru wskazał, iż zarzuty co do nieistnienia obowiązku są niezasadne albowiem zobowiązany nie przedstawił dokumentu potwierdzającego dokonanie formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników rtv, a tym samym zobligowany jest do uregulowania opłat abonamentowych objętych tytułami wykonawczymi o nr [...] – [...].

Następnie organ przywołał rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342), które weszło w życie z dniem 13 grudnia 2007 r. Rozporządzenie to zmieniło zasady rejestracji odbiorników, a nadto Poczta Polska została zobowiązana w terminie dwunastu miesięcy od dnia jego wejścia w życie do nadania posiadaczom imiennych książeczek, indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia o tym użytkowników odbiorników rtv. Pismem z dnia 3 września 2008 r. zobowiązany został powiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, a zatem ma obowiązek uiszczania opłat z tytułu abonamentu. Organ wyjaśnił, że podnoszona w zarzutach kwestia wyrejestrowania odbiorników przez stronę została dogłębnie zbadana i jak ustalono, Poczta Polska nie posiada dokumentu potwierdzającego fakt wyrejestrowania przez stronę odbiorników rtv. Natomiast na gruncie k.p.a. w pełni obowiązuje zasada, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W ocenie organu nadzoru wierzyciel wyczerpał wszystkie możliwości wyjaśnienia braku uiszczania przez zobowiązanego opłat z tytułu abonamentu rtv, w tym skierował w dniu [...] r. upomnienie dotyczące braku opłat abonamentowych pod numerem identyfikacyjnym [...], doręczone dnia 1 sierpnia 2012 r.

Organ podkreślił, że stosownie do brzmienia przepisu art. 7 ust. 3 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, do opłat tych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Końcowo, odnosząc się do wniosku strony o wydanie uwierzytelnionych odpisów dokumentów dotyczących indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...], wskazał, że w postanowieniu z dnia [...] r. poinformowano stronę, iż przesłane upomnienie nr [...] z dnia [...] r. dotyczące zaległości pod numerem identyfikacyjnym [...] zostało anulowane, a strona posiada odbiorniki rtv, zarejestrowane wyłącznie pod numerem [...]. W związku z tym wniosek o wydanie tychże dokumentów wierzyciel pozostawił bez rozpatrzenia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił postanowieniu organu nadzoru, iż zostało wydane z naruszeniem art. 117 K.c. w zw. z art. 118 K.c. i art. 123 K.c, a także z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym. Przytoczył okoliczności związane z wyrejestrowaniem przez niego odbiorników, podnosząc także, iż w sprawie wezwania do zapłaty wystosował pismo wyjaśniające do B., ale do chwili obecnej nie otrzymał odpowiedzi. W ocenie skarżącego organy błędnie przyjęły, że nie dokonał on skutecznego wyrejestrowania odbiorników rtv,

Skarżący podniósł także zarzut przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi, wskazując jako podstawę prawną tego zarzutu art. 123 K.c. W konkluzji wniósł o "uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na przedawnienie w 2007 r. tej sprawy" i o obciążenie organu kosztami sądowymi.

Ponadto złożył wniosek o odstąpienie od żądania wnoszenia opłat sądowych, z uwagi na posiadanie statusu osoby bezrobotnej, bez prawa do zasiłku.

W obszernej odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że Poczta Polska S.A. sporządziła tytuły wykonawcze o nr od [...] do nr [...], które w dniu [...]r. zostały przekazane do realizacji do Naczelnika Urzędu Skarbowego w D.. Przedmiotowe tytuły wykonawcze obejmowały należności z tytułu zaległych opłat abonamentu rtv, za okres od stycznia 2008 r. do marca 2013 r., w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości [...] zł.

Dalej organ odwołał się do ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych tj. przepisu art. 2 ust. 1 i 2 i art. 7 ust. 3, cytując ich treść. Wskazał, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na potwierdzenie faktu wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego stwierdzając jedynie, że na początku 2002r. wyrejestrował odbiorniki rtv w Urzędzie Pocztowym w B. i zaprzestał wnoszenia opłat. Organ zauważył, że datę rzekomego wyrejestrowania odbiorników, przypadającą "na początek 2002 r." skarżący wskazał dopiero w skardze, po otrzymaniu zaskarżonego postanowienia, w którym wierzyciel zaznaczył, że ostatnia wpłata została dokonana została w lutym 2002 r. Natomiast w piśmie z zarzutami w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego podawał, że wyrejestrowania odbiorników dokonał "kilka, może kilkanaście lat temu".

Odpowiadając na zarzuty skargi organ wskazał, że przed wejściem w życie ustawy abonamentowej, obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej o zaprzestaniu używania odbiorników wynikał z wydanego na podstawie art. 49 ust. 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, na mocy którego posiadacz książeczki radiofonicznej był zobowiązany powiadomić urząd pocztowy o zmianie nazwiska, miejsca stałego pobytu (siedziby), zagubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiornika. Wyrejestrowania odbiorników należało dokonać poprzez wypełnienie w 2 egz. odcinka "W" z tej książeczki i przedstawieniu ich w placówce pocztowej. Placówka po potwierdzeniu przyjęcia odcinka "W" pozostawiała książeczkę radiofoniczną abonentowi. Jeżeli zatem, jak podnosi zobowiązany dokonał on, w 2002 r. wyrejestrowania odbiorników rtv powinien dysponować zarówno odcinkiem "W" jak i książeczką radiofoniczną o nr [...].

Organ podkreślił, że Poczta Polska S.A. również nie posiada dokumentów świadczących o wyrejestrowaniu odbiorników przez stronę. Powołał się przy tym na wyrok WSA w w Gliwicach z 15 października 2014 r., sygn. akt I SAGI 697/14 w uzasadnieniu którego Sąd stwierdził: "Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie ustawa abonamentowa (....) obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciąży m.in. na podmiotach, które w dacie jej wejścia w życie miały zarejestrowany odbiornik. Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z wymienionych ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym"

Organ pozostawił bez merytorycznego rozpoznania, złożony z uchybieniem ustawowego terminu, dopiero na etapie skargi zarzut, że "wszystkie dokumenty i sprawy wynikłe z kartoteki o indywidualnym nr identyfikacyjnym [...] uległy przedawnieniu w 2007 r." powołując się w tym zakresie na wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt. I OSK 1057106, że jeżeli zarzut przedawnienia nie zostanie zawarty w zarzutach w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym tj. na etapie badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, to nie może on być skutecznie podniesiony w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego".

Na marginesie wskazał jednak, skierowane przez wierzyciela do organu egzekucyjnego, tytuły wykonawcze o nr od [...] do nr [...], obejmują nieuiszczone opłaty abonamentowe za okres od stycznia 2008 r. do marca 2013 r., a zatem należności nie były przedawnione.

Końcowo organ wyjaśnił, że w zaskarżonym postanowieniu wierzyciel, uwzględniając nieprawidłowe dokonanie podwójnej rejestracji odbiorników rtv, na ten sam adres skarżącego, anulował upomnienie nr [...] z dnia [...] r., dotyczące odbiorników rtv zarejestrowanych na indywidualnym numerze rejestracyjnym [...], uznając tym samym nieistnienie obowiązku wniesienia opłat abonamentowych za okres wskazany w ww. upomnieniu. Wskazane naruszenie nie miało i nie ma wpływu na podjęte przez wierzyciela rozstrzygnięcia, ponieważ za okres wskazany w tym upomnieniu nie zostały wystawione tytuły wykonawcze.

Zdaniem organu zaskarżone postanowienie nie zostało również wydane z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym. Jak zaznaczył, zgodnie z dominującym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, jeżeli skarżący chce uchylić się od odpowiedzialności, to zgłaszając zarzuty winien wykazać ich zasadność, bowiem to nie organ egzekucyjny, ale skarżący zgłaszający dany zarzut zamierza odnieść określony skutek prawny (wyrok WSA w Gliwicach, I SA/GI 236/13 z dnia 26 czerwca 2013r.) Natomiast powołanie się przez stronę na naruszenie w zaskarżonym postanowieniu art. 117 K.c. w zw. z art. 118 i art. 123 K.c., jest nieuprawnione, ponieważ przepisy te nie mają zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.), obejmuje m.in. wskazane w punkcie 3 tego przepisu postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Tego rodzaju akt został zaskarżony rozpoznawaną skargą.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd przede wszystkim uwzględnił okoliczności, które nie zostały w niej podniesione. Możliwość taką stwarza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten oznacza, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko Sąd, niezależnie od zarzutów w niej podniesionych i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie któregoś z naruszeń prawa, powodujących wzruszenie zaskarżonego aktu lub czynności.

Ocenie Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie wierzyciela uznającego wniesione zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne za bezzasadne. Przedmiotem sporu jest zgodność z prawem działań wierzyciela w zakresie uruchomienia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłat abonamentowych rtv.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, które przesądzają o określonych obowiązkach związanych z korzystaniem z odbiorników rtv. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Istotna jest także treść art. 7 ust. 5 cyt. ustawy, zgodnie z którą uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego.

Powyższe regulacje przesądzają o tym, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników rtv powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Ustawa nie wskazuje, kiedy ten obowiązek przestaje istnieć, co nie oznacza, że obowiązek ten istnieje w sposób nieograniczony, bez względu na zaistniałe zmiany faktyczne. Ponoszenie wszelkich opłat wiąże się zawsze bądź z określonymi zdarzeniami bądź okolicznościami, z którymi przepisy wiążą ponoszenie opłat.

W dalszej kolejności wskazać przyjdzie, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

I tak, zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Fakt, że w ww. wskazanych przypadkach wypowiedź wierzyciela jest wiążąca dla organu egzekucyjnego oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela.

W egzekucji opłat abonamentowych ma to szczególne znaczenie bowiem wierzycielowi przysługuje prawo egzekwowania opłat z mocy ustawy. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi przepis prawa a nie akt administracyjny, a to z kolei oznacza, że zobowiązany może bronić swoich racji tylko w drodze zarzutów zgłoszonych na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zaskarżone postanowienie dotyczy stanowiska wierzyciela (a nie organu egzekucyjnego jak to miało miejsce w powołanej w odpowiedzi na skargę sprawie o sygn. akt I SA/GI 236/13) wyrażonego w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a., a to oznacza, że zasadność zgłoszonych zarzutów winna - na podstawie odesłania zawartego w art. 18 u.p.e.a. - czynić zadość zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w przepisach k.p.a. Ustawodawca nałożył na wierzyciela obowiązek badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutu, ponieważ to wierzyciel ma w tym zakresie niezbędną wiedzę i temu służy instytucja uzyskania stanowiska wierzyciela.

W badanej sprawie wszczynając postępowanie egzekucyjne poprzez wystawienie tytułów wykonawczych wierzyciel uznał, że nie doszło do skutecznego wyrejestrowania odbiorników rtv, a zatem wniesione zarzuty i podnoszona w nich argumentacja (powtórzona w zażaleniu) nie zasługiwały na uwzględnienie. Podkreślenia przy tym wymaga, że wierzyciel ograniczył własną argumentację w tym zakresie do konstatacji, że skarżący nie udokumentował faktu wyrejestrowania odbiorników.

Nie polemizując z obowiązkiem skarżącego przedstawienia stosownych dokumentów na poparcie swoich zarzutów raz jeszcze należy zaakcentować, że obowiązek badania okoliczności związanych z zarzutem zobowiązanego, co do istnienia i wymagalności egzekwowanego obowiązku, spoczywa na wierzycielu. Tymczasem w niniejszej sprawie, nie tylko skarżący nie wykazał zasadności podniesionych zarzutów, lecz także organ nie przedstawił kompletnych akt pozwalających na ocenę prawidłowości wystawionych dokumentów, w szczególności tytułów wykonawczych.

Załączone przez organ akta sprawy obrazują stan postępowania zaistniały po wniesieniu zarzutów przez zobowiązanego, co nie pozwala Sądowi na ocenę całej dokumentacji sprawy, w tym prawidłowości tytułów wykonawczych. Akta - spośród dokumentów mających walor dowodowy - zawierają tylko pismo skarżącego stanowiące zarzuty wraz z załącznikami w postaci upomnień oraz zawiadomienie o nadaniu zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego o nr [...] z dnia [...] r.

Należy zwrócić uwagę, że do zarzutów zobowiązany dołączył dwa upomnienia z tej samej daty, dotyczące zaległości za okres od 01/2007 r. do 07/2012 r. w kwocie [...] zł (w obu upomnieniach), wynikających z dwóch różnych abonamentów tej samej osoby (skarżącego), zamieszkałej pod tym samym adresem. Sytuację tę wierzyciel skwitował jednym zdaniem a mianowicie, że upomnienie nr [...] wystawione na numer identyfikacyjny [...], zostało anulowane. Tym samym ważne pozostaje drugie upomnienie. Z postanowienia wierzyciela nie można natomiast w żaden sposób wywnioskować, jakiej zaległości dotyczą przedmiotowe tytuły wykonawcze - i co istotne - za jaki okres. Wierzyciel powoływał się także na fakt przesłania do zobowiązanego szeregu pism mających potwierdzać istnienie obowiązku, przy czym pism tych również nie załączono do akt sprawy. W podobnie lakoniczny sposób wypowiedział się organ nadzoru rozpoznając zażalenie, akcentując wyłącznie brak dokumentów potwierdzających wyrejestrowanie odbiorników przez stronę.

Dopiero w odpowiedzi na skargę organ wskazał m.in., że tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...], obejmują nieuiszczone opłaty abonamentowe, za okres od stycznia 2008 r. do marca 2013 r. i dotyczą innej, niższej kwoty. Nie są to zatem należności wskazane w ww. upomnieniach.

Jak z tego wynika organy wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów oparły się dokumentach, których w aktach administracyjnych tej sprawy nie ma. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie wymyka się spod kontroli Sądu. Istnieją bowiem wątpliwości co do zakresu obowiązku objętego spornym tytułem wykonawczym.

Wskazać należy, że stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutu winno znaleźć wyraz w postanowieniu, którego sentencja podlega objaśnieniu w uzasadnieniu, poprzez wykazanie okoliczności stanu faktycznego, na których organ się oparł i przytoczeniu oraz zinterpretowaniu przepisów, które zastosował. Zaakcentować trzeba, że wad zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może sanować późniejsza aktywność procesowa organu np. w formie odpowiedzi na skargę. Decyzja czy też postanowienie - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - kończące postępowanie to akt, z którego strona powinna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swej sytuacji prawnej - w zakresie prawa procesowego, jak i materialnego. To decyzja, czy też postanowienie, stanowią przedmiot zaskarżenia. Odpowiedź na skargę nie jest aktem zaskarżonym i ocenianym w postępowaniu sądowym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 września 2011 r., I SA/Łd 1062/11, Lex nr 898949; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1860/07, Lex nr 464063).

Z tych też powodów Sąd stanął na stanowisku, iż w sprawie naruszone zostały art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ rozpoznając ponownie sprawę przede wszystkim zgromadzi pełny materiał dowodowy, przede wszystkim tytuły wykonawcze obrazujące zakres dochodzonego obowiązku i pisma na które się powołuje, świadczące o tym, że skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku pomimo informowania go o tej powinności.

Maja powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie