Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 644/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 152 P.p.s.a., art. 200 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3 Kpa art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 54 pkt 3 w zw. z art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 104
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 59 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2013r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Burmistrz decyzją nr [...], z dnia [...] na podstawie art. 59 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku S.P. i K. P. z dnia 11 stycznia 2013 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi ze zjazdami z drogi nr [...] i gminnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, Gmina, obręb [...] (), [...] (zjazd z drogi nr [...] ) oraz [...] ( ).

W rozstrzygnięciu decyzji Burmistrz zawarł dziewięć punktów szczegółowych ustaleń obejmujących: 1. rodzaj inwestycji, 2. rodzaj i funkcję zabudowy

i zagospodarowania terenu, 3. warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego, 4. ochronę środowiska, przyrody i krajobrazu, 5. ochronę dziedzictwa kulturowego i zabytków, 6. obsługę w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, 7. ochronę interesów osób trzecich, 8. ochronę według przepisów odrębnych, 9. linie rozgraniczające teren inwestycji.

Między innymi w pkt 1 Burmistrz wskazał, że inwestycja obejmie budowę drogi wewnętrznej o długości ok. [...] ze zjazdami z drogi wojewódzkiej nr [...] gminnej

z ew. infrastrukturą techniczną (zewnętrzną kanalizacją deszczową), natomiast w pkt 4 dotyczącym ochrony środowiska stwierdził, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) nie zalicza się inwestycji budowy drogi utwardzonej o długości do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Cały teren inwestycji leży w granicach Parku Krajobrazowego. Przy projektowaniu należy przestrzegać zasad zagospodarowania i wykorzystywania parku określonych w § 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Nr 31 z dnia 7.03.2006 r.,

poz. 539 z późn. zm.). W pkt 7. decyzji organ zobowiązał inwestorów w fazie projektowania i budowy do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu. Z pkt decyzji wynika,

że granice działek nr [...] oznaczono na mapie w skali stanowiącej załącznik do decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniosek dotyczył terenu, dla którego brak jest planu miejscowego, zatem decyzję wydano zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ zacytował treść art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i stwierdził na podstawie przeprowadzonej analizy oraz wizji terenu , że warunki wynikające z tego przepisu są spełnione. Sąsiednie działki dostępne z tych samych dróg publicznych są zabudowane. Zabudowę stanowią budynki mieszkalne, usługowe, stacje paliw. Projektowana inwestycja jest kontynuacją istniejącej funkcji – obsługi komunikacyjnej tych terenów. Teren ma dostęp do drogi publicznej- wojewódzkiej nr [...]i gminnej. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren inwestycji stanowi działka z gruntami rolnymi klasy. Nie ma zastosowania art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78 z późn. zm.). Brak również niezgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi.

W końcowym fragmencie uzasadnienia Burmistrz stwierdził, że na podstawie analizy,

o której mowa w art. 61 ust. 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określono wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 60 ust. 4 ww. ustawy projekt decyzji sporządził Członek Okręgowej Izby Architektów nr [...], uprawnienia do projektowania architektonicznego bez ograniczeń nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Spółka A. reprezentowana przez komplementariusza oraz A. B. Spółka A. A. B. reprezentowana przez pełnomocnika A. C.

Spółka A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła jej naruszenie :

- art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego przez pominięcie jako strony postępowania Spółki A.,

- art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, m.in. organ nie ustalił w należyty sposób kręgu stron postępowania oraz wydał decyzję z pominięciem działań wynikających z art. 60 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. pominął wymóg uzyskania decyzji określonych w przepisach odrębnych;

- art. 52 ust. 2 pkt 2b w związku z art. 64 ust. 1 ww. ustawy przez pominięcie kwestii kompletności wniosku o wydanie decyzji;

- art. 72 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wydając decyzję

o warunkach zabudowy przed uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego i decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie skarżącej brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego spowodowało pominięcie istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii wykonania urządzeń wodnych. Warunki zabudowy ustalone w zaskarżonej decyzji dotyczą m.in. budowy drogi wewnętrznej i ewentualnej infrastruktury technicznej – kanalizacji deszczowej, do której mogłyby być odprowadzane ścieki z projektowanej drogi wewnętrznej. Zachodzi zatem konieczność szczególnego korzystania z wód oraz wykonania urządzeń wodnych na co zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa wodnego wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, którego wydanie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Natomiast decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna być wydana przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy.

Dodatkowo zdaniem skarżącej, w pkt 1 negowanej decyzji podano jedynie orientacyjną długość drogi tj. ok., a pominięto jej szerokość.

Odwołanie A. B. zawierało identyczne zarzuty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 59 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu odwołania -utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach wydanego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że decyzyjne warunki zabudowy można ustalić tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi oraz spełniającej łącznie wymogi sformułowane w art. 61 ustawy., tj. kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61ust. 1 pkt 3) aby decyzja była zgodna z przepisami odrębnymi – art. 61 ust. 1 pkt 5.

Jednakże wymóg spełnienia wszystkich warunków z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 nie dotyczy urządzeń infrastruktury technicznej (art. 61 ust. 3 ustawy) będącej uzbrojeniem terenu (art. 2 pkt 13 ustawy). Przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego niniejszej sprawie jest budowa drogi wewnętrznej ze zjazdami z drogi wojewódzkiej

nr 124 i gminnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Z akt sprawy wynika,

że projekt decyzji został uzgodniony z Zarządem Dróg Wojewódzkich – postanowienie z dnia [...].

Kolegium przytoczyło treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1227/06 w którym Sąd wyjaśnił,

że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu z drogi publicznej w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego przepisy szczególne regulujące kwestie lokalizacji i parametrów technicznych zjazdu nie mogą być podstawą wydania decyzji administracyjnej, ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym zakresie na podstawie szczególnego unormowania jakim jest przepis art. 29 ustawy o drogach publicznych, uprawnionym do wydania wiążącej decyzji jest zarządca drogi

w odrębnym postępowaniu poprzedzającym pozwolenie na budowę. Jeżeli zatem inne przepisy prawa, poza wymienionymi przepisami dotyczącymi dróg publicznych nie stoją na przeszkodzie wydania decyzji o warunkach zabudowy brak będzie podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku strony.

W ocenie Kolegium postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo a zaskarżona decyzja określa przepisy szczególne, które należy mieć na uwadze w dalszym postępowaniu.

Zarzuty zawarte w odwołaniach są zdaniem Kolegium bezzasadne. Z akt sprawy wynika, że zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania jak i inne pisma były wysyłane do Spółki A. zgodny z adresem wskazanym w KRS. Pisma wysyłane były również do A. B. na adres. Wbrew twierdzeniom skarżących organ I instancji wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności wskazał, że planowana droga wewnętrzna nie zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska uzasadniających uprzednie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którą to należałoby dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W pkt 6 ust. 2 lit. f decyzji ustalono, że "odprowadzanie wód opadowych roztopowych – zw. budową zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej i odprowadzenie na własny teren nieutwardzony". Zatem wymóg ewentualnego pozwolenia wodnoprawnego ustalony zostanie na etapie projektowania zamierzonej inwestycji w odrębnym trybie przez właściwy organ. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest postępowaniem wstępnym w całym procesie inwestycyjnym i sprowadza się do badania, czy w planowana inwestycja jest dopuszczalna w świetle przepisów ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym.

Na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka A. reprezentowana przez komplementariusza .

Spółka A. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, podobnie jak w odwołaniu zarzuciła jej naruszenie:

- zasady praworządności zawartej w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 2 i 7 Konstytucji RP przez naruszenie prawa skarżącego do rzetelnej i sprawiedliwej procedury administracyjnej,

- art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezapewnienie A. B. działającemu jako PW A. B. oraz Spółka A. czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji organ nie umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

- art. 7 i 77 § 1 oraz art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego:

• w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym – ponieważ organ nie zebrał i nie rozpatrzył w wyczerpujący sposób materiału dowodowego, wydając zaskarżoną decyzję z pominięciem działań wynikających z art. 52 ust.2 pkt 2b w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – pomijając kwestię niekompletności wniosku o wydanie decyzji, która powinna skutkować wezwaniem wnioskodawcy do usunięcia braków;

• w związku z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – przez pominięcie wymogu uzyskania decyzji określonych w przepisach odrębnych i wydanie decyzji o warunkach zabudowy przed uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie skarżącej, organ odwoławczy powtórzył rażące naruszenie prawa, którego dopuścił się organ I instancji polegające na pominięciu skarżącego jako strony postępowania. Zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...] właścicielem działki o nr ew. [...] położonej, gm. jest Spółka A.. Stosownie do treści art. 137 § 1 Kodeksu spółek handlowych kompelementariusz – tj. Spółka A. – reprezentuje spółkę komandytowo-akcyjną, co oznacza, że jest przedstawicielem strony skarżącej w rozumieniu art. 30 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W treści skarżonej decyzji wskazano natomiast, że wydano ją po rozpatrzeniu odwołania Spółka A. A. B. Przedsiębiorstwo W. A. B. i przesłano ją do Spółka A. Odnosząc się do powyższego skarżąca Spółka A. stwierdziła, że w przedmiotowej sprawie nie składała odwołania Spółka A. " ", gdyż podmiot o tej nazwie nie ma siedziby w tym mieście. Odwołanie składała spółka A. – jako komplementariusz spółki A. Komplementariuszem skarżącego nie jest "prezes zarządu Spółki A. M. P.", ponieważ jest nim spółka.

Z pewnością stroną postępowania nie jest wskazana przez organ odwoławczy

w uzasadnieniu spółka " ."

Odwołanie złożył również A. B. działający jako Przedsiębiorstwo W. A. B.– jednak skarżona decyzja nie została mu nigdy doręczona.

Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja w ogóle nie została skierowana do stron, które wniosły odwołanie ani prawidłowo doręczona tym stronom. Wprawdzie doręczono ją na adres, ale jest to adres do doręczeń A.B. Natomiast decyzja nie była przeznaczona dla niego tylko dla całkiem innego podmiotu. Nie może być okolicznością obciążającą dla stron wnoszących odwołanie, fakt, że są one podmiotami gospodarczymi o podobnych nazwach, w pewnym stopniu ze sobą powiązanymi. To do obowiązków Kolegium należy prowadzenie postępowania zgodnie z przepisami prawa.

W ocenie skarżącej Kolegium nie rozpoznało również w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, co spowodowało przyjęcie błędnych ustaleń organu I instancji oraz lakoniczne odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Dotyczy to zwłaszcza zarzutu naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2b w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjęcie niekompletnego wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu doprowadziło do naruszenia norm prawa materialnego, poprzez przedwczesne wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Mianowicie podano w niej jedynie orientacyjną długość drogi, a pominięto jej szerokość. Powyższe zignorował również organ odwoławczy, tymczasem winien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku.

Lakonicznie organ odniósł się również do zarzutu nie posiadania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie skarżącej z uwagi na brak na działce [...] kanalizacji deszczowej, do której mogłyby być odprowadzane ścieki

z projektowanej drogi wewnętrznej, zachodzi konieczność szczególnego korzystania

z wód oraz wykonania urządzeń wodnych, na co zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa wodnego wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Uzyskanie przedmiotowego pozwolenia wymaga uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznając zarzuty skargi za bezzasadne wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dokonana w granicach rozstrzygania sądu administracyjnego określonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej określanej jako: "P.p.s.a") wykazała, że akt ten narusza prawo w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "budowie drogi wewnętrznej ze zjazdami z drogi wojewódzkiej nr [...] i gminnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną gmina, obręb, działka Nr [...] ( ), [...] (zjazd z drogi nr [...] na drogę) oraz [...](zjazd z drogi na drogę)".

W związku z takim przedmiotem postępowania administracyjnego, przyznać należy rację stronie skarżącej, że prawidłowe ustalenie katalogu stron postępowania jest jedna z obligatoryjnych czynności organu orzekającego, gdyż wiąże się to

z prawidłową realizacją wynikającego z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. W tym kontekście podnoszony skargą zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa polegającego na niezapewłnieniu stronom, które wniosły odwołanie czynnego w nim udziału, a przed wydaniem decyzji nie umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów

i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co jak wywiedziono w uzasadnieniu skargi -wiązało się z nieprawidłowym określeniem w zaskarżonej decyzji stron wnoszących odwołanie, uznać trzeba za zasadny.

Ze znajdującej się w aktach organu I instancji listy stron postępowania, w której nie wskazano kto i na jakiej podstawie listę tę sporządził, wynika, że inwestor jest właścicielem działek [...]. Jako właściciela działki nr [...] wskazano: "A. B. .", a jako właściciela działki nr [...] wskazano: " Spółka A." .

Działki nr [...], jak wynika to ze znajdującego się w aktach administracyjnych wyrysu z mapy ewidencyjnej sporządzonego w skali 1: 2000

i z innych map i co nie jest w sprawie kwestionowane, bezpośrednio graniczą z działką [...] stanowiącą teren planowanej inwestycji. W tej sytuacji co do zasady uznanie przez organ I instancji właścicieli działek nr [...] było zgodne z prawem. Z akt administracyjnych wynika również, że zawiadomienie z dnia 24 stycznia 2013 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zainicjowanej wnioskiem S.P. i K. P. oraz zawiadomienie w trybie art. 10 § 1 Kpa organ wysłał właścicielom tych działek na adresy wskazane w powyższej liście, odbiór przesyłek został potwierdzony w obu przypadkach przez osoby o innych nazwiskach i nazwach niż adresat.

W aktach administracyjnych znajduje się także sporządzony w dniu

[...] według stanu na ten dzień wypis uproszczony z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego wydział Geodezji, Kartografii i Katastru, w którym jako właściciel działki Nr [...] figuruje: "spółka A.:" a jako właściciel działki nr [...] figuruje: "B.A.J. zam.".

Decyzja organu I instancji z dnia [...] została doręczona między innymi A.B. na oraz na adres: " ". Odbiór przesyłki został ostemplowany pieczęcią o treści: "PW ( ) ", pod którą widnieje odręczny podpis: "s. O.A.".

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł A. B. Przedsiębiorstwo W. A.B. z siedzibą, adres dla doręczeń:, odwołanie to podpisał A. C. jako pełnomocnik A. B. Do odwołania dołączona została informacja z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ze wskazaniem A. C. jako pełnomocnika przedsiębiorcy.

Odwołanie wniosła także Spółka A. -, reprezentowana przez Komplementariusza: Spółki A. Odwołanie podpisał M. P. Prezes Zarządu Komplementariusza Spółki A. W odwołaniu tym jako jeden z zarzutów podniesiono naruszenie art. 10 § 1 Kpa w związku z art. 28 kpa poprzez pominięcie strony ,czyli Spółki A. jako właściciela działki o nr ewidencyjnym [...] usytuowanej.

Z decyzji organu odwoławczego wynika, że SKO wydało ją "po rozpatrzeniu odwołania Spółki A. i A. B. Przedsiębiorstwo W. A. B.".

Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że organ odwoławczy ustalił, że odwołania wniosły dwa odrębne podmioty, przy czym co do Spółki A. przyjął, że jest reprezentowana przez "komplementariusza - prezesa zarządu M. P."

Decyzja Kolegium została doręczona "Spółce A.", zaś co do A.B. w aktach administracyjnych przedstawionych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę w ogóle brak jest dowodu doręczenia decyzji organu odwoławczego.

Z treści odwołania i skargi wynika, że właścicielem działki nr [...], mającym przymiot strony postępowania administracyjnego, jest Spółka A. Zgodnie z art. 125 Kodeksu spółek handlowych (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1030), spółką komandytowo-akcyjną jest spółka osobowa mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a co najmniej jeden wspólnik jest akcjonariuszem. Stosownie do art. 137 § 1 k.h. spółkę komandytowo-akcyjną reprezentują komplementariusze, których z mocy statutu lub prawomocnego orzeczenia sądu nie pozbawiono prawa reprezentowania spółki.

Ze znajdującej się w aktach administracyjnych informacji z KRS według stanu na dzień 26 marca 2013 r., którą dysponowało Kolegium wydając zaskarżoną decyzję wynika, że wnosząca odwołanie spółka komandytowo-akcyjna działa pod firmą "Spółka A. z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka A. komandytowo-akcyjna", a jej adresem. Z informacji tej wynika dalej, że komplementariuszem tej spółki jest Spółka A. z ograniczoną odpowiedzialnością. W Dziale 2 Rubryce 1 tejże informacji zarejestrowano, że podmiotem uprawnionym do samodzielnej reprezentacji spółki komandytowo-akcyjnej jest komplementariusz. Spółka A. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na zasadzie reprezentacji jednoosobowej członka zarządu. Adresem komplementariusza – jak wynika to z Informacji KRS na dzień [...] dotyczącej tej Spółki A., a uprawnionym do reprezentacji tego podmiotu jest każdy członek zarządu. Prezesem zarządu tej Spółki A. jest M. P.

W tej sytuacji faktycznej nie ulega wątpliwości, że pisma (zawiadomienie

o wszczęciu postępowania, zawiadomienie w trybie art. 10 § 1 Kpa) oraz decyzja organu I instancji były wysłane przez ten organ, wbrew odmiennym wywodom Kolegium, na nieprawidłowy adres, gdyż siedzibą komplementariusza, tj. Spółki A. Nie dość, że Kolegium okoliczności tej nie dostrzegło i nie rozważyło czy miała ona wpływ na realizację prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, to samo swoją decyzję również błędnie wysłało na adres Spółki A. w sytuacji, gdy w odwołaniu wyraźnie wskazano adres komplementariusza: ", Spółki A.". Wskazuje to na niestaranność w działaniu organu odwoławczego, który nienależycie wyjaśnił okoliczności podnoszone w odwołaniu oraz na naruszenie przede wszystkim zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikające z faktu zbagatelizowania zarzutu strony co do nieprawidłowości doręczeń pism, zwłaszcza w zestawieniu z zarzutem naruszenia art. 10 § 1 K.p.a.

W ocenie Sądu, sporządzone w niniejszej sprawie uzasadnienie decyzji nie jest zgodne z prawem, narusza art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 107 § 3 Kpa, ponieważ zostało sporządzone w sposób lakoniczny i niewnikający w istotę odwołania.

Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Droga zarówno publiczna jak i wewnętrzna wraz ze zjazdami stanowi, zgodnie z definicją zawartą w art. 3a ustawy Prawo budowlane obiekt liniowy, czego nie dostrzegł organ odwoławczy kwalifikując przedmiot inwestycji do obiektów infrastruktury technicznej. W świetle art. 61 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wyłączone jest stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 do obiektów liniowych. Tymczasem organ I instancji, jak wynika to z jego decyzji, dokonał analizy planowanego przedsięwzięcia pod kątem spełnienia wszystkich warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5, czego również nie dostrzegło Kolegium.

W decyzji organu I instancji przyjęto, że wniosek obejmuje budowę drogi wewnętrznej wraz ze zjazdami wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Owa infrastruktura techniczna we wniosku nie została opisana, a zatem przyjęte w pkt 6.2.f decyzji organu I instancji ustalenie: "odprowadzenie wód opadowych i roztopowych –ew. budowa zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej i odprowadzenie na własny teren nieutwardzony" nie znajduje oparcia we wniosku, a zatem nie wiadomo jest na jakiej podstawie organ ustalenie to oparł, czego także nie wyjaśniło Kolegium, mimo że skarżąca Spółka A. w odwołaniu podnosiła okoliczności związane z kwestią odprowadzania wód, co powinno było inspirować organ odwoławczy do dociekliwości dalej idącej niż zaprezentowało to w zaskarżonej decyzji. Podobnie Kolegium nie odniosło się do zarzutu braku wskazania we wniosku szerokości projektowanej drogi wewnętrznej.

Tymczasem, zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który z mocy art. 64 ust. 1 ma zastosowanie odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy, wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą :

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu polegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Złożony przez inwestora wniosek określonych w powyższym przepisie warunków nie spełnia, skoro nie wskazuje szerokości projektowanej drogi wewnętrznej. W sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wszczynane jest na wniosek inwestora, przyjęcie przez organ założeń co do charakterystyki inwestycji nieokreślonych we wniosku (np. co do sposobu odprowadzania wód opadowych i roztopowych) lub wydanie decyzji mimo niekompletności wniosku (np. wobec braku określenia takiego parametru jako szerokość drogi) stanowi naruszenie prawa procesowego mogąca mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji tej wady zaskarżonej decyzji Sąd pozbawiony został możliwości ustosunkowania się do zarzutu skargi dotyczącego braku pozwolenia wodno – prawnego na odprowadzanie wód, gdyż byłoby to przedwczesne.

Z tych wszystkich względów Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przede wszystkim art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 i art. 138

§ 1 pkt 1 Kpa oraz art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ponieważ organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji mimo braku ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy i braku rzetelnego odniesienia się do zarzutów odwołania.

Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się do decyzji organu I instancji w kontekście wymogów nałożonych art. 54 pkt 5 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Część graficzna decyzji o ustalenie warunków zabudowy stanowi załącznik do decyzji, który w zakresie warunków formalnych musi spełniać takie same wymogi jak decyzja. Tymczasem wskazane w decyzji załączniki (tj. mapa w skali 1 : 2000 oraz analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu) są niepodpisane przez osobę, która załączniki sporządziła.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium weźmie pod uwagę powyższe rozważania w celu wyeliminowania dotychczasowych uchybień tak w zakresie ustalenia prawidłowych nazw stron, podmiotów reprezentujących stronę skarżącą i adresu działającego w jej imieniu komplementariusza, na który należy dokonywać doręczeń, o ile w międzyczasie nie wystąpią w tym zakresie zmiany, jak i co do kwestii proceduralnych, do których nie ustosunkowało się w zaskarżonej decyzji.

Dlatego należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c. P.p.s.a orzec jak w pkt

I sentencji. Rozstrzygnięcie o niewykonalności zaskarżonej decyzji oparte zostało

o art. 152 P.p.s.a, a w przedmiocie kosztów postępowania sąd rozstrzygnął na postawie art. 200 tej samej ustawy.