Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 834/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5c, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 73 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.
article: art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 627
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant st. referent Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015r. sprawy ze skargi Fundacji A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[... ]"r., Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że G. F. (reprezentowany przez E. P.) w dniu 22 grudnia 2010 r. złożył do Urzędu Miasta i Gminy A wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu na działce nr "[...]" w obrębie geodezyjnym A. We wniosku podał parametry inwestycji (długość projektowanych budynków: budynek mieszkalny - do 16 m, garaż - do 8 m; szerokość projektowanych budynków: budynek mieszkalny - do 15 m, budynek gospodarczy - do 6 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej: budynek mieszkalny - do 5 m, budynek gospodarczy – do 3m; wysokość od poziomu terenu do kalenicy dachu: budynek mieszkalny - 9m, budynek gospodarczy - 5 m; kąt nachylenia dachu: budynek mieszkalny - 35-45°, garaż - 35-45°). Podał też zapotrzebowanie w zakresie wyposażenia w infrastrukturę techniczną.

Organ pierwszej instancji (Burmistrz Miasta i Gminy A), decyzją z dnia "[...]", ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem na działce nr "[...]" w obrębie A.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]"

uchyliło w całości w/w decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Następnie organ pierwszej instancji - decyzją z dnia "[...]" - ponownie ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej

na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem na działce nr "[...]" w obrębie A.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", uchyliło w całości w/w decyzję i przekazało sprawę organowi

pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu

wymaga uzupełnienia, a niektóre parametry inwestycji określone w decyzji odbiegają od tych, które zostały wskazane we wniosku inwestora. Ponadto Kolegium podniosło, że wskazywanie w decyzji ustalającej warunki zabudowy z jakich elementów będzie realizowana inwestycja nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ pierwszej instancji - po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia "[...]’ – ustalił na rzecz G. F. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem na działce nr "[...]" w obrębie A. Określił warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego (m.in. intensywność zabudowy – nie większą niż 16,1 %; szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego i garażu – odpowiednio - nie więcej niż 18,5 m i 12,9 m; odległość linii zabudowy od frontu działki - 6m; wysokość krawędzi elewacji frontowej budynku od poziomu terenu do okapu dachu dla budynku mieszkalnego i garażu - odpowiednio - 4,2 m i 2,9 m; wysokość budynku od poziomu terenu do kalenicy dla budynku mieszkalnego i garażu - odpowiednio - 8,2 m i 5,5 m; geometrię dachu - dwuspadowy, symetryczny; ilość kondygnacji - 2, w tym poddasze użytkowe). Jednocześnie podał, że projektowany budynek należy ustawić równolegle kalenicą do obowiązującej linii zabudowy. W uzasadnieniu wskazał, że teren przedmiotowej inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia terenów rolnych na cele nierolnicze w rozumieniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Podniósł, że zgodnie z art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji został przygotowany przez architekta posiadającego uprawnienia i wpisanego na listę Północnej Okręgowej Izby Urbanistów. Ponadto dodał, że projekt decyzji uzgodniono z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (postanowienie z dnia "[...]") oraz Starostą (postanowienie z dnia "[...]").

Od powyższej decyzji zostały wniesione dwa odwołania. W pierwszym odwołaniu, Mazurski Park Krajobrazowy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podał, że na Dyrektorze Parku Krajobrazowego ciąży obowiązek ustawowej ochrony Parku, wynikający z art. 105 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 107 ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie przyrody. Podniósł, że teren objęty wnioskiem to żyzna łąka przylegająca do Zatoki A jeziora A, które jest jednym z najważniejszych w Parku rejonów żerowisk i lęgowisk kani czarnej, kani rudej, bielika, orlika krzykliwego, błotniaka stawowego, żurawia i derkacza. Zarzucił, że RDOŚ nie wziął pod uwagę, że przedmiotowa działka jest podmokłą łąką, która przylega bezpośrednio do użytku ekologicznego. Ponadto wskazał, że do analizy przyjęto budynek pensjonatowy na działce nr "[...]", co wpłynęło na zwiększenie kubatury projektowanego budynku, co z kolei spowoduje utratę walorów kulturowych i krajobrazowych.

Natomiast Fundacja A w swoim odwołaniu wskazała na ograniczenia wynikające z ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska. Podniosła, że inwestycja leży w granicach Parku Krajobrazowego oraz obszarów Natura 2000 - "Puszcza A" oraz "Ostoja A". Jednocześnie wskazała, że inwestycja zniszczy historyczny układ przestrzenny tzw. wielodrożnicy mazurskiej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podniosło, że teren planowanej inwestycji stanowi działka nr "[...]", obręb A. Z akt administracyjnych (z załączonej mapy ewidencyjnej) wynika, że jest to nieruchomość rolna, którą stanowią użytki oznaczone symbolem RV. Z uwagi na fakt, że przedmiotowa nieruchomość obejmuje użytki rolne uzgodnienia należało dokonać ze Starostą A (art. 53 ust. 4 pkt 6 w/w ustawy). W toku niniejszego postępowania uzyskano stosowne uzgodnienie. Starosta A postanowieniem z dnia "[...]", uzgodnił przedmiotową inwestycję w zakresie ochrony gruntów rolnych.

Z uwagi na fakt, że przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana na obszarze

Parku Krajobrazowego uzgodnienia należało dokonać również z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (art. 53 ust. 4 pkt 8 w/w ustawy), co też uczyniono w niniejszej sprawie. RDOŚ postanowieniem z dnia "[...]" uzgodnił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wprawdzie w/w postanowienie zostało wydane po upływie 21, niemniej jednak w ocenie Kolegium w sprawie i tak doszłoby do tzw. milczącego uzgodnienia.

Według Kolegium wyznaczony obszar analizowany spełnia wymogi określone w rozporządzeniu i pozwala na pełne i wnikliwe przeanalizowanie spełnienia warunków ustawowych, obejmuje bowiem wyodrębnioną jednostkę urbanistyczną. Przedmiotowa analiza w sposób prawidłowy opisuje funkcję zabudowy oraz parametry zabudowy działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej, a także pozostałych działek z obszaru analizowanego. Wobec tego warunek kontynuacji funkcji należy uznać za spełniony. Spełniony został również warunek kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy).

W ocenie Kolegium planowana inwestycja nie godzi w zastany stan rzeczy i jej

realizacja zachowuje wymagania ładu przestrzennego określonego w ustawie. Sporządzona natomiast w niniejszej sprawie analiza spełnia wymogi określone w w/w rozporządzeniu. Wykorzystana do analizy mapa w skali 1: 1.000 przedstawia aktualny stan faktyczny. Sposób i zakres przeprowadzonej analizy jest zgodny z w/w rozporządzeniem. Ponadto zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 w zw. z art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na załączniku do decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji obowiązującą linię zabudowy. Wobec powyższego decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami i odpowiada wymogom określonym w art. 107 k.p.a.

W ocenie Kolegium takie uzgodnienie RDOŚ jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami. Uzgodnienie takie zostało dokonane i organ pierwszej instancji był tym uzgodnieniem związany. Ponadto z przepisów szczególnych nie wynika, że specjalny charakter obszarów Natura 2000 wyklucza zabudowę na takim terenie. Ustawodawca przewidział, że organ wyspecjalizowany w dziedzinie ochrony środowiska i przyrody oceni ewentualne zagrożenia, jakie związane mogą być z realizacją wnioskowanej inwestycji na terenie podlegającym ochronie, na podstawie konkretnych, istniejących uwarunkowań środowiskowych i przesądzi o tym, czy dana inwestycja może zostać na takim chronionym terenie zrealizowana.

Skargę na ww. decyzję wywiodła Fundacja A, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. W skardze zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto zarzuciła, że planowana inwestycja zmieni w sposób nieodwracalny walory krajobrazowe otwartego polno-łąkowego krajobrazu (które powinny być chronione), oraz zniszczy historyczny układ przestrzenny tzw. wielodrożnicy mazurskiej. Strona skarżąca podniosła, że na terenie działki nr "[...]" niedopuszczalna jest realizacja nowego budownictwa, gdyż jest to strefa I Ekologiczna. Dodała przy tym, że realizacja inwestycji spowoduje i stworzy możliwości do zabudowy sąsiednich działek, co w konsekwencji doprowadzi do odcięcia Zatoki A od terenów rezerwatu przyrody A. Strona skarżąca zarzuciła również, że w świetle obowiązujących przepisów Planu Ochrony Parku Krajobrazowego z 2012r., na terenie planowanej inwestycji niedopuszczalna jest realizacja nowego budownictwa – strefa I Ekologiczna, co także sprzeczne jest z zatwierdzonym projektem Planu Zadań Ochronnych Obszaru Natura 2000 "Puszcza A" PLB 280008 i co muszą brać pod uwagę organy, ustalając warunki zabudowy. Ponadto skarżąca wskazała, że wątpliwości budzi przeprowadzona w sprawie analiza oraz brak formalnej zgody RDOŚ. Powołano się przy tym na wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2010r., sygn. akt: IV SA/Wa 1457/10.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu i nie zgadzając się z zarzutami skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 j.t.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie

o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, jak również zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę ich działań. Ustawodawca nakazuje w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać prawo własności (art. 1). Prawo własności może być ograniczone tzw. władztwem planistycznym - ale wszelkie przepisy ograniczające prawo własności nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Ograniczenia prawa własności (wartości chronionej Konstytucją RP) mogą wyłącznie wynikać z ustaw. Decyzja może ograniczać prawo własności, ale wyłącznie wówczas, gdy u jej podstaw leży ustawa. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób bardzo wyraźny akcentuje konstytucyjne prawo własności. Daje temu wyraz przepis art. 6 ust. 2, stwierdzając, że w granicach określonych ustawą "każdy ma prawo (...) do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny (zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu osób trzecich (...)". Wyrazem takiej polityki ustawodawcy jest niewątpliwie art. 56 u.p.z.p. mówiący o tym, że "nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi". Przepis ten odpowiednio stosuje się do wszystkich decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Art. 60 i nast. u.p.z.p. określają przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jest to możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Natomiast zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2013r., Nr 164, poz. 1588).

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy łącznym spełnieniu przesłanek, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy, to jest:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno - urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 powyżej wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 i ust. 7 u.p.z.p. Sporządzenie analizy architektoniczno - urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Należy jednak podkreślić, że analizy architektoniczno - urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ analiza jest odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie treści tego dokumentu, ale też pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy.

W myśl § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Ustawodawca pozostawił organom administracji swobodę w wyznaczeniu obszaru analizowanego, zastrzegając jedynie, iż ma on obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m. Obszar analizowany należy wyznaczyć dookoła działki, czyli we wszystkich kierunkach, nie zaś ograniczać się do obszaru wzdłuż drogi, przy której leży działka objęta wnioskiem (por. wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 października 2007r., sygn. akt II SA/Łd 571/07, publ. LEX nr 394803). Trzeba mieć jednak na uwadze fakt, że każda sprawa w przedmiocie udzielenia warunków zabudowy stanowi indywidualny przypadek i wymaga odrębnej analizy w kontekście ochrony istniejącego ładu przestrzennego.

Z analizy przeprowadzonej wokół działki nr "[...]" w obrębie geodezyjnym A, gmina A wynika, że na analizowanym terenie istnieją działki zabudowane budynkami mieszkalnymi oraz budynkami gospodarczymi, które spełniają funkcję garaży. Ustalono wielkość obszaru analizowanego jak trzykrotną szerokość frontu działki, tj. w promieniu 210 m od granicy wnioskowanej działki. Terenem analizy zostały objęte działki położone w odległości 210 m, tj. nr "[...]" (łącznie), na których zlokalizowane są obiekty budowlane. W analizie zaznaczono, że niektóre działki posiadają znaczny areał rolny, dlatego też do analizy przyjęto użytek oznaczony symbolem B, na którym występuje istniejąca zabudowa. I tak stwierdzono, że średnia intensywność zabudowy na analizowanym terenie wynosiła 16,1% i na takim poziomie określono dopuszczalną intensywność wnioskowanej zabudowy. Dalej wskazano, że ustalona na podstawie pomiaru średnia szerokość elewacji istniejących budynków:

- mieszkalnych w obszarze analizy wynosi 15,4 m. Przyjęto, że szerokość elewacji budynku na działce inwestora nie może przekroczyć 18,5 m (tolerancja 20% od średniej;

- gospodarczych w obszarze analizy wynosi 10,8 m. Wobec tego przyjęto, że szerokość elewacji garażu na działce inwestora nie może przekroczyć 12, 9 m (tolerancja 20% od średniej).

Ponadto ze względu na wydłużony kształt wnioskowanej działki, która przylega dłuższym bokiem do drogi, ustalono indywidualnie linię zabudowy dla wnioskowanej działki. Obowiązującą linię zabudowy ustalono w odległości 6 m od granicy pasa drogowego. Natomiast ustalono średnią wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego od poziomu terenu do okapu dachu 4,2 m i garażu 2,9 m. Zaznaczono również, że projektowany budynek mieszkalny i garaż na wnioskowanej działce powinien posiadać dach dwuspadowy, symetryczny, natomiast wysokość kalenicy nie powinna przekroczyć 8,2 m dla budynku mieszkalnego i 5,5 m dla garażu.

Wspomniana analiza opisuje dokładnie funkcję zabudowy oraz parametry zabudowy działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej, jak również pozostałych działek z obszaru analizowanego. W ocenie Sądu z całą pewnością organy wykazały, że kluczowy warunek kontynuacji funkcji zabudowy został spełniony, a projektowana inwestycja jest dostosowana do określonych parametrów sąsiedniej zabudowy wskazanych w analizie. Niewątpliwie z rzeczonej analizy wynika, że na badanym terenie istnieją działki zabudowane budynkami mieszkalnymi oraz budynkami gospodarczymi, które spełniają funkcję garaży. Podobnie spełniony został warunek kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy). Zupełnie bezzasadny, a wręcz gołosłowny jest więc zarzut strony skarżącej odnoszący się właśnie do braku kontynuacji funkcji na sąsiednich działkach. Co do zaś zarzutu nierozstrzygnięcia w przedmiotowej decyzji kwestii odprowadzania ścieków z działki nr "[...]" z uwagi na brak zgody skarżącej, na której terenie znajduje się najbliższa przepompownia ścieków, to jest to zarzut przedwczesny na etapie wydawania warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy spornej inwestycji zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na załączniku zaś do decyzji określono obowiązującą linię zabudowy.

Niewątpliwie wnioskowana działka nr "[...]" położona jest na obszarze Parku Krajobrazowego i na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza A" oraz na obszarze Natura 2000 "Ostoja A". Stąd też zasadnie organ pierwszej instancji uznał, że projekt decyzji należało uzgodnić w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r., poz. 199 j. t.). Na gruncie niniejszej sprawy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem na działce nr "[...]", położonej w obrębie geodezyjnym A, gmina A (akta adm., k. – 159). Wprawdzie rację ma skarżąca, że wspomniane postanowienie zostało wydane już po terminie 21 dni, przy czym stosownie do treści art. 53 ust. 5c cytowanej ustawy niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji o warunkach zabudowy przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. W związku z tym należy przyjąć, że ostatecznie przedmiotowa decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji została skutecznie uzgodniona poprzez tzw. milczące uzgodnienie.

W kontekście niniejszej sprawy trzeba mieć również na uwadze treść przepisu art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013, poz. 1232 j.t.), z którego wynika, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego i pomników przyrody oraz ich otulin. Zgodnie zaś na przykład z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody z dnia 26 stycznia 2006r. w sprawie Parku Krajobrazowego w Parku (Dz. U. Woj. Warm.-Maz. z 2006r., Nr 20, poz. 506), wprowadza się zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

Zwrócić należy również uwagę na przepis art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013r., poz. 627 j.t.), zgodnie z którym zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności:

1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub

2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub

3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do proponowanych obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty, znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, do czasu zatwierdzenia przez Komisję Europejską jako obszary mające znaczenie dla Wspólnoty i wyznaczenia ich jako specjalne obszary ochrony siedlisk (ust. 2).

Sporna działka położona jest w odległości około 300 m od najbliższego jeziora, nie może być zatem mowy o naruszeniu ww. przepisu określającego dopuszczalną odległość od jeziora. Jeśli chodzi zaś o potencjalne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko, to nie sposób pominąć ustaleń dokonanych we wspomnianym już postanowieniu uzgodnieniowym RDOŚ z dnia "[...]", który jest przecież organem wyspecjalizowanym w dziedzinie ochrony środowiska, posiadającym specjalistyczną wiedzę w tym zakresie. Wprawdzie formalnie wspomniane postanowienie nie obowiązuje ale jego wartość merytoryczna ma istotne znaczenie. Z postanowienia RDOŚ wynika m.in., że planowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie stoi w sprzeczności z zapisami rozporządzenia Nr 9 Wojewody z dnia 26 stycznia 2006r. w sprawie Parku Krajobrazowego oraz nie będzie negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Podniesiono również, że odnośnie do znajdujących się w sąsiedztwie przedmiotowej działki nr "[...]", działek nr "[...]" sporządzono raport o oddziaływaniu na obszar Natura 2000, który wskazuje, że badany obszar nie stanowi terenu atrakcyjnego do wyprowadzania lęgów ptaków przebywających w okolicy. Nie jest to również dogodne żerowisko dla ptaków, co zostało potwierdzone w trakcie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 11 stycznia 2013r. przez pracowników RDOŚ. Wprawdzie podczas wizji dostrzeżono bielika, który odleciał w stronę lasu, jednak ptak ten jedynie przelatywał nad terenem inwestycji, co nie jest jednoznaczne z tym, że teren działki nr "[...]" stanowi miejsce lęgowe bądź żerowiskowe dla danego gatunku. Bezpośrednie sąsiedztwo przedmiotowej działki w postaci terenów zainwestowanych oraz drogi nie są czynnikami sprzyjającymi występowaniu tego gatunku ptaka.

Poza tym zgodnie z rzeczonym raportem w trakcie analizy obszaru badań nie stwierdzono aby teren ten stanowił ważny szlak migracji innych grup zwierząt, w tym ssaków, gadów czy płazów. Oprócz nielicznie występujących na terenie przedmiotowych działek pospolitych gatunków płazów nie stwierdzono obecności innych gatunków zwierząt, których szlak migracji mógłby tędy przebiegać. RDOŚ stwierdził, że biorąc pod uwagę, iż teren działek nr "[...]", obręb A, nie został zakwalifikowany na podstawie przeprowadzonych badań terenowych jako potencjalny korytarz ekologiczny to również teren działki nr "[...]", ze względu na jeszcze bliższe sąsiedztwo terenów zabudowanych, nie będzie stanowił szlaku migracji. Trudno zatem zgodzić się z argumentacją zaprezentowaną w skardze, że projektowana zabudowa spowoduje precedens i stworzy możliwości zabudowy dla sąsiednich działek, co w konsekwencji spowoduje odcięcie Zatoki A od terenów rezerwatu przyrody "A" w newralgicznym miejscu, jakim jest korytarz ekologiczny. Dostępny materiał dowodowy nie potwierdza zasadności powyższych zarzutów w stosunku do działki nr "[...]", na której ma być realizowana zabudowa.

W raporcie nie stwierdzono także występowania gatunków roślin wymienionych w Załączniku II Dyrektywy Rady 92/42/EWG w sprawie gatunków roślin i zwierząt, których ochrona wymaga wyznaczenia specjalnych obszarów ochrony.

Zauważyć należy również że postanowieniem z dnia "[...]" (akta adm., k. – 16), RDOŚ odstąpił od obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla przedsięwzięcia planowanego na działce nr "[...]", obręb A. W postanowieniu tym stwierdzono m.in., że planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na obszary Natura 2000, a tym samym nie doprowadzi do zniszczenia lub uszczuplenia siedlisk lęgowych i żerowisk gatunków awifauny oraz siedlisk przyrodniczych stanowiących przedmioty ochrony obszarów Natura 2000 Puszcza A (kod obszaru PLB280008) i Ostoja A (kod obszaru PLH280048). Realizacja zaś inwestycji nie naruszy aktualnego stanu ww. obszarów w stopniu powodującym ich degradację. Tym samym w toku kwalifikacji przedsięwzięcia do przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na obszary Natura 2000, nie stwierdzono możliwości wystąpienia znacząco negatywnego oddziaływania na te obszary.

Organy w rzetelny sposób zbadały wpływ zamierzonej inwestycji na Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 "Puszcza A" na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2013.1235 ze zm.). Potwierdza to analiza dostępnych materiałów, w tym map znajdujących się w aktach sprawy, a także ortofotomap dostępnych na stronie internetowej www.geoportal.gov.pl., prowadzonej przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii. Teren objęty wnioskiem, jak również działki sąsiednie objęte analizą, przylegają bezpośrednio do drogi publicznej przebiegającej przez wieś A. Zabudowa wsi zasadniczo jest skupiona w linii przy głównej drodze prowadzącej przez wieś. Najbliższa zabudowa znajduje się naprzeciw działki inwestora. Działka inwestora położona jest w odległości ok. 30 m od najbliższej zabudowy, i ok. 150 m od zwartej zabudowy wsi A. Wprawdzie działki przyległe do działki nr "[...]" są niezabudowane, niemniej jednak ustalono, że na sąsiednich działkach nr "[...]" również jest planowana budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i 3 budynków gospodarczych. Trudno zatem uznać za słuszny zarzut skargi podnoszący, że projektowana zabudowa stanowiła będzie dominantę w łąkowym terenie w pobliżu użytku ekologicznego "Zatoka A".

Biorąc pod uwagę położenie działki bezpośrednio przy drodze oraz postanowienie Starosty A z dnia "[...]" (akta adm., k. – 204) uzgadniające przedmiotową inwestycje w zakresie spraw dotyczących ochrony gruntów rolnych, uznać należy zarzut strony skarżącej dotyczący lokalizacji spornej inwestycji na gruntach rolnych o dużych wartościach przyrodniczych (żyzna łąka), za bezzasadny.

Strona skarżąca zarzuciła również, że w świetle obowiązujących przepisów Planu Ochrony Parku Krajobrazowego z 2012r., na terenie planowanej inwestycji niedopuszczalna jest realizacja nowego budownictwa – strefa I Ekologiczna, co także sprzeczne jest z zatwierdzonym projektem Planu Zadań Ochronnych Obszaru Natura 2000 "Puszcza A" PLB 280008 i co muszą brać pod uwagę organy, ustalając warunki zabudowy. Wskazać należy skarżącej, że plan ochrony dla parku krajobrazowego według przepisów ustawy o ochronie przyrody obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nie stanowił prawa miejscowego, a zawarte w planie ochrony ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz planów zagospodarowania przestrzennego, adresowane są do organów uchwalających studia i plany, nie mogą natomiast być uznane za samoistne zakazy, wywierające bezpośrednie skutki prawne. Ustalenia te powinny być uwzględnione przy sporządzaniu aktów planistycznych, nie mają jednak wiążącego charakteru w sprawach o ustalenie warunków zabudowy. Tym samym nie mogą stanowić podstawy decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Żaden zaś z elementów planu ochrony, określonych w art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, nie daje podstaw do przyjęcia wiążącego dla decyzji o warunkach zabudowy charakteru planu (vide: wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2012r., I OSK 1443/11, dostępny w CBOSA).

Ponadto podkreślić trzeba, że żaden przepis Rozporządzenia Nr 9 Wojewody z dnia 26 stycznia 2006r. w sprawie Parku Krajobrazowego nie ustanawia bezwzględnego zakazu zabudowy. Istnieje jedynie przepis mówiący o zakazie budowy obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej , gospodarce wodnej lub rybackiej (§ 3 ust. 1 pkt 7). Jak już jednak wspomniano przedmiotowa inwestycja nie narusza tego zakazu. Skarżąca musi mieć również świadomość, że planowane zamierzenie inwestycyjne ma być posadowione na terenie parku krajobrazowego, a nie parku narodowego, wobec którego obostrzenia w zakresie budowy są znacznie bardziej restrykcyjne niż w przypadku parku krajobrazowego.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.