Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 151/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] w K. Sp. z o.o. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt I SAB/Wa 151/08 w sprawie ze skargi [...] w K. Sp. z o.o. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyrażenie zgody na zawarcie umowy sprzedaży postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt I SAB/Wa 151/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Przedsiębiorstwa Usług Hotelarskich i Turystycznych "[...]" Sp. z o.o. w K., które zarzuciło Ministrowi Skarbu Państwa bezczynność w rozpoznaniu wniosku o wyrażenie zgody na sprzedaż nieruchomości gruntowej, o którą wystąpiło w trybie ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 493 ze zm.).

Wojewódzki Sąd stwierdził, że skarga na bezczynność służy w przypadkach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zaś z przepisów ww. ustawy z 8 sierpnia 1996 r. wynika, iż wydanie zgody, o którą wniosło Przedsiębiorstwo, nie jest żadnym z orzeczeń lub aktów wskazanych w tym przepisie, bowiem jak wynika z art. 5a - 5c ustawy z 1996 r. Minister zajmuje stanowisko w formie oświadczenia, zaś odmowa wyrażenia zgody podlega kontroli sądów powszechnych.

Reprezentowane przez adwokata, Przedsiębiorstwo Usług Hotelarskich i Turystycznych "[...]" Sp. z o.o. wniosło skargę kasacyjną na to postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie lub po uchyleniu, rozpoznania skargi i zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 2 naruszenie prawa formalnego art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 5 ust. 3 w zw. z art. 5a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa przez niewyjaśnienie, jaki akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień wynikających z przepisów prawa, stanowi stanowisko Ministra Skarbu wyrażone w formie oświadczenia woli, przy jednoczesnym przyjęciu jedynie negatywnego stwierdzenia, że zgoda lub odmowa zgody stanowi wyraz władztwa wykonywanego w innym trybie niż przez wydanie decyzji administracyjnej oraz bezpodstawnym przyjęciu, przy braku kwestionowania stanu faktycznego, iż odmowa wyrażenia zgody, która w niniejszej sprawie zgodnie z treścią pism Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz z dnia [...] czerwca 2008 r. nie miała w ogóle miejsca, bowiem wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2007 r. potraktowano jako bezprzedmiotowy z powołaniem się na art. 5a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa, czyli braku wymogu uzyskania zgody.

Odpowiadając na skargę kasacyjną, Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że jeżeli nie zachodzi w sprawie nieważność postępowania to Naczelny Sąd może ją rozpoznać tylko w ramach przytoczonych podstaw kasacyjnych, a nadto, że nie ma ani uprawnienia, ani obowiązku poprawiania i uzupełniania tych podstaw, czy też ich interpretowania i domyślania się o co w istocie skarżącemu chodzi. Prawidłowe przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej polega nie tylko na wskazaniu konkretnego przepisu, konkretnego aktu prawnego, ale także i charakteru naruszenia, gdyż tego wymaga art. 174 P.p.s.a.

Należy stwierdzić, że zarzuty niniejszej skargi kasacyjnej zostały przytoczone w sposób niezbyt staranny i wydaje się z nich wynikać, iż chodzi o naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy P.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 4 tego artykułu, w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie, na to bowiem wskazuje przywołany art. 174 pkt 2 bez wskazania aktu prawnego, ale bez wielkich wątpliwości należy uznać, iż aktem tym jest ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie tych przepisów miało miejsce, zdaniem skarżącego, w związku z naruszeniem art. 5c ust. 3 i art. 5a ust. 3 pkt 2 (w takiej kolejności) ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Pastwa (Dz. U. Nr 106, poz. 493 ze zm.), dalej "ustawa". Z kolei naruszenia przepisów ustawy skarżący upatruje w niewyjaśnieniu jaki akt lub czynność stanowi stanowisko Ministra Skarbu Państwa wyrażone w formie oświadczenia woli. Z tak skonstruowanych podstaw skargi kasacyjnej wynika, że Wojewódzki Sąd naruszył art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a. z tego względu, że naruszył art. 5c ust. 3 i art. 5a ust. 2 pkt 3 ustawy, bowiem nie wyjaśnił jaki charakter prawny ma stanowisko Ministra Skarbu Państwa. Z takimi zarzutami nie można się zgodzić.

Przedmiotem sprawy była bezczynność Ministra Skarbu Państwa, który nie załatwił wniosku skarżącego o wyrażanie zgody na zawarcie umowy sprzedaży nieruchomości, który to wniosek został złożony na podstawie art. 5b ust. 1 ustawy, gdyż tak z tego wniosku wprost wynika. Art. 5b ust. 1 ustawy odwołuje się wprost do jej art. 5a ust. 1, który stanowi, że państwowe osoby prawne są obowiązane uzyskać zgodę ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa na dokonanie czynności prawnej w zakresie rozporządzania składnikami aktywów trwałych w rozumieniu przepisów o rachunkowości, zaliczonymi do wartości niematerialnych i prawnych, rzeczowych aktywów trwałych lub inwestycji długoterminowych, w tym oddanie tych składników do korzystania innym podmiotom na podstawie umów prawa cywilnego lub ich wniesienia jako wkładu do spółki lub spółdzielni, zaś dalsze przepisy tego artykułu stanowią w ust. 2, że bez tej zgody czynność prawna jest nieważna i w ust. 3 kiedy zgoda na dokonanie czynności nie jest wymagana. Natomiast art. 5b i 5c określają zasady i tryb postępowania w sprawie uzyskania zgody.

Istotą sprawy zatem było to, czy zgoda, o której mowa w art. 5a ust. 1 jest jakimkolwiek orzeczeniem, aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., a co za tym idzie czy na milczenie organu na wniosek o wyrażenie tej zgody służy skarga na bezczynność, o której mowa w pkt 8 § 2 art. 3 P.p.s.a. Bez znaczenia natomiast w sprawie były przepisy dotyczące przypadku kiedy zgoda nie musi być wyrażona - art. 5a ust. 3 pkt 2 ustawy, jak też regulacja dotycząca zgody wydanej z zastrzeżeniem warunków - art. 5c ust. 3 ustawy. Naruszenie tych przepisów ustawy zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi w skardze kasacyjnej, a miało ono polegać na niewyjaśnieniu charakteru prawnego zgody, co jest zgoła nietrafne, bowiem to nie te przepisy mówią o zgodzie jako instytucji prawnej, ale art. 5a ust. 1. Nie dlatego skarga na bezczynność organu w przedmiocie wyrażenia zgody została odrzucona, że jakiekolwiek znaczenie w sprawie miały przepisy regulujące przypadki gdy zgoda na dokonanie czynności prawnej nie jest wymagana lub mówiące o zgodzie wydawanej z zastrzeżeniem warunków, ale z tego powodu, że zgoda na dokonanie czynności prawnej, o której mowa w art. 5a ust. 1 ustawy, nie jest aktem organu administracji publicznej, który mieściłby się w katalogu wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Innymi słowy mówiąc, skarga została odrzucona, bowiem zgoda, o której mowa w art. 5a ust. 1 ustawy, nie mieści się w przypadkach wymienionym w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., a wobec tego na milczenie organu w tej sprawie nie służy skarga na bezczynność, przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył zatem art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 P.p.s.a. i w zw. z art. 5c ust. 3 i art. 5a ust. 3 pkt 2 ustawy, gdyż te ostatnie przepisy nie miały w sprawie zastosowania, natomiast nietrafne przytoczenie zarzutów w skardze kasacyjnej nie daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu podstaw do prowadzenia rozważań na temat charakteru prawnego zgody, o której mowa w art. 5a ust. 1 ustawy.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.