Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 818/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego /art. 260 par. 1 ustawy - PoPPSA/
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1, par. 3, art. 245 par. 3, art. 246 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z.W. od postanowienia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 18 października 2016 roku o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I kwartał 2014 roku, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za II kwartał 2014 roku oraz orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku postanawia: utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 18 października 2016 roku.


UZASADNIENIE

A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. W. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I kwartał 2014 roku, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za II kwartał 2014 roku oraz orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku.

W złożonym, na urzędowym formularzu PPPr, oświadczeniu o majątku i dochodach skarżąca podała, że prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest odzysk surowców z materiałów segregowanych (działalność przeważająca), zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne, sprzedaż hurtowa odpadów i złomu oraz pozostałe badania i analizy techniczne. Jej kapitał zakładowy wynosi 120.000 zł. Wartość środków trwałych opiewa na kwotę 1.679.624,42 zł, wysokość zaś zysku za ubiegły rok obrotowy wynosi 137.083,07 zł. Saldo jednego spośród trzech posiadanych przez nią rachunków bankowych wykazuje wartości dodatnie i zamyka się kwotą

20.495 zł (rachunek w A. S.A.). Ponadto stan środków w kasie wynosi 456 zł, stan należności to kwota 198.700 zł, a stan zobowiązań stanowi kwotę

218.288 zł.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że konieczność zapłaty wpisu od skargi doprowadzi ją bezsprzecznie do utraty płynności finansowej, w szczególności będzie prowadzić do trudności w regulowaniu bieżących zobowiązań Spółki (wypłaty wynagrodzeń, regulowanie zobowiązań publicznoprawnych, zapłaty za faktury za usługi realizowane na rzecz skarżącej). Skarżąca podkreśliła, że z nadesłanych dokumentów wynika, iż 2015 roku w stosunku do 2014 roku poniosła stratę w kwocie 34.014,15 zł. Nie ma skumulowanych środków pozwalających na zapłatę wpisu od skargi. W sierpniu 2015 roku poniosła wydatek rzędu 174.000 zł tytułem zabezpieczenia ewentualnych roszczeń organu podatkowego wynikających z decyzji podatkowych. Poniosła też duży wysiłek finansowy (również przy pomocy kredytu bankowego) starając się uniknąć wielomiesięcznej egzekucji, która mogłaby sparaliżować jej działalność przy uzyskaniu zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Brak tego zaświadczenia skutecznie eliminowałby bowiem Spółkę z wszelkich przetargów i postępowań zakupowych. Podkreśliła przy tym, że znaczną część swoich przychodów uzyskuje w drodze realizacji zamówień publicznych, a ich brak poważnie uszczupliłby przychody Spółki oraz jej pozycję rynkową. Ponadto skarżąca wskazała, że aktualnie w Spółce zatrudnionych jest 8 osób, łączna wysokość wynagrodzeń wynosi ponad 12.000 zł miesięcznie. Konieczność zapłaty przedmiotowej kwoty spowoduje, że skarżąca nie będzie posiadała środków na wypłatę wynagrodzeń już w miesiącu sierpniu 2016 roku i będzie zmuszona zlikwidować posiadane miejsca pracy. Z kolei zwolnienie pracowników spowoduje, że Spółka nie będzie w stanie wykonywać zobowiązań wynikających z aktualnie łączących ją kontraktów, w tym z kilkoma budżetowymi (gminy, miasta, szpitale). W związku z powyższym skarżąca nie tylko nie osiągnie przychodów z tytułu ich wykonywania, których wysokość szacuje na kwotę 40.000 zł miesięcznie, ale dodatkowo będzie zobowiązana do zapłaty kar umownych w kwocie około 100.000 zł. Dodatkowo Spółka nie będzie w stanie również uregulować aktualnie obciążających ją zobowiązań wynikających z zawartych przez nią kontraktów, których terminy płatności przypadają na najbliższe tygodnie. Powyższe spowoduje zaprzestanie regulowania przez skarżącą wymaganych zobowiązań i w konsekwencji sprawi, że w odniesieniu do skarżącej zostaną spełnione przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Do wniosku skarżąca załączyła rachunek zysków i strat, bilans, oraz zeznanie podatkowe (CIT-8) za 2015 rok.

Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 22 września 2016 roku starszy referendarz sądowy zobowiązał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie przez skarżącą wyciągów z posiadanych rachunków i lokat bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej w drodze pisma z dnia 4 października 2016 roku nadesłał dodatkowe dokumenty i oświadczenia dotyczące jej sytuacji majątkowej.

Postanowieniem z dnia 18 października 2016 roku starszy referendarz sądowy, po rozpoznaniu powyższego wniosku, odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu od skargi. W uzasadnieniu wskazał, że w stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi. Podkreślił przy tym, że analiza akt sprawy i przedłożonej dokumentacji, w tym zwłaszcza przedstawiony bilans (sporządzony na dzień 31.12.2015 r.) oraz rachunek zysków i strat za ten sam okres, nie pozwalają na stwierdzenie, że skarżąca wykazała, iż posiadane przez nią aktywa majątkowe nie wystarczają na pokrycie kosztów postępowania sądowego.

W szczególności aktywa obrotowe skarżącej opiewają na kwotę 981.534,23 zł, w tym środki zgromadzone w kasie i na rachunkach bankowych wynoszą 34.356,78 zł, zaś wartość aktywów trwałych stanowi kwotę 1.679.624,42 zł. Okoliczności te potwierdzają niewątpliwie dobrą kondycję majątkową Spółki.

Jednocześnie w ocenie referendarza sądowego powyższej oceny sytuacji majątkowej skarżącej nie zmienia wykazana strata w zeznaniu CIT-8 za 2015 rok w wysokości –51.876,41 zł. Zauważyć bowiem należy, że w 2015 roku skarżąca uzyskała przychody w wysokości 1.679.697,17 zł, przy kosztach ich uzyskania wynoszących

1.731.573,58 zł. Skarżąca nie wspomniała przy tym o jakichkolwiek trudnościach związanych z finansowaniem tego rzędu kwoty kosztów uzyskania przychodów. Wykazana strata nie dowodzi więc, że Spółka traci płynność finansową i nie jest w stanie regulować własnych, wymagalnych zobowiązań. Niewątpliwie skarżąca z powodzeniem funkcjonuje w obrocie gospodarczym, o czym bezspornie świadczy kwota zysku za ubiegły rok, która według rachunku zysków i strat wynosi 137.083,07 zł. Powyższa strata stanowi więc w istocie jedynie wynik bilansowy nadwyżek kosztów nad przychodami i jako taka nie warunkuje potrzeby udzielenia pomocy skarżącej w postaci zwolnienia od wpisu od skargi w niniejszej sprawie.

Referendarz sądowy stwierdził przy tym, że z akt sprawy i nadesłanych dokumentów źródłowych nie wynika, aby skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej bądź złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, choć na konieczność tę wskazywała składając wniosek w miesiącu sierpniu 2016 roku. Referendarz sądowy dodał nadto, że za odmową przyznania prawa pomocy przemawia kwota środków na rachunku bankowym (Bank B. G. S.), którego saldo w okresie występowania z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy opiewało na kwotę 5.854,98 zł. Z kolei saldo "dostępne" rachunku bankowego (A. Bank S.A.) opiewało w tym okresie (30.07.2016-31.08.2016r.) na kwotę 9.674,02 zł. Kwoty te kilkakrotnie przewyższają wartość wpisu od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 1.063 zł, a nie jak wskazywała skarżąca 1.440 zł.

Ponadto referendarz sądowy podkreślił, że skarżąca nie może uzasadniać swej niemożności poniesienia kosztów sądowych wykazaną kwotą zobowiązań (218.288 zł). Koszty sądowe - jak wynika z orzecznictwa – nie mogą być bowiem stawiane w ostatniej kolejności ich zaspokojenia (vide: postanowienia NSA z 18.02.3010 r., I FZ 447/09 oraz z 06.11.2009 r., II OZ 971/09, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką kolejność wyznacza im skarżąca występując z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Strona postępowania ma obowiązek podjąć starania o wygospodarowanie stosownych środków, a dopiero brak takiej możliwości uzasadnia rozważenie możliwości uwzględnienie jej wniosku o prawo pomocy.

W konkluzji referendarz sądowy stwierdził, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie i odmówił przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie, uznając, że skarżąca nie wykazała, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania w niniejszej sprawie.

W dniu 12 listopada 2016 roku skarżąca uiściła wpis od skargi w kwocie 1.063 zł (k-76 akt sądowych).

Następnie nie zgadzając się z powyższym postanowieniem starszego referendarza sądowego w dniu 2 grudnia 2016 roku skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, złożyła sprzeciw, w którym zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 246 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym. Wniosła przy tym o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie jej prawa pomocy w żądanym zakresie, tj. w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi.

W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik skarżącej powtórzył argumentację przedstawioną we wniosku o przyznanie prawa pomocy, polemizując przy tym ze stanowiskiem referendarza sądowego, iż skarżąca nie wykazała spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy, a w szczególności, że jej kondycja finansowa jest dobra i że posiada dostateczne środki finansowe na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Odnosząc się przy tym do kwot aktywów trwałych Spółki pełnomocnik wskazał, że są to środki trwałe i nieruchomości. Aktywa te są niezbędne dla dalszego funkcjonowania skarżącej. Ich spieniężenie oznaczałoby dla jego mocodawcy konieczność rozwiązania Spółki, z uwagi na brak dalszej zdolności do prowadzenia działalności gospodarczej. Dodał przy tym, że aktywa obrotowe skarżącej stanowią w zdecydowanej mierze, bo w kwocie ok. 300.000,00 zł, niezwrócony skarżącej od organu podatkowego podatek VAT. W konkluzji stwierdził, że Spółka nie ma faktycznej możliwości pokrycia wpisu od przedmiotowej skargi za pomocą ww. środków, gdyż z jednej strony są to środki trwałe, których spieniężenie wiązałoby się z faktycznym unicestwieniem Spółki, a z drugiej niezwrócony skarżącej podatek VAT, którym w sposób rzeczywisty nie dysponuje. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej podniósł, że skarżąca nie może dysponować środkami finansowymi na rachunku bankowym w Banku B., z uwagi fakt, że został on zajęty przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.W. w dniu 30 czerwca 2016 roku w związku z postępowaniem egzekucyjnym toczącym się na skutek wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w dniu [...] roku decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2010 oraz wysokości odsetek od zaliczek miesięcznych w podatku dochodowym od osób prawnych za okres I-XII 2010. Zajęcie to pozostało w mocy, mimo złożonego przez skarżącą wniosku z dnia 24 sierpnia 2016 roku o uchylenie dokonanego zajęcia, co potwierdza postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W. z dnia [...] roku oddalające ww. wniosek skarżącej. W ocenie pełnomocnika argumentem przemawiającym za odmową przyznania prawa pomocy skarżącej nie może być zatem kwota środków zgromadzonych na przedmiotowym rachunku bankowym, z uwagi na fakt, że skarżąca nie może tymi środkami faktycznie dysponować. Na potwierdzenie tych okoliczności pełnomocnik załączył postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W. z dnia [...] roku. Pełnomocnik skarżącej wskazał także na brak możliwości przeznaczenia na koszty sądowe kwoty środków zgromadzonych na rachunku bankowym w A. Bank S.A. w kwocie 9.674,02 zł. Ponadto w końcowej części sprzeciwu dodatkowo wskazał na okoliczność pogorszenia sytuacji finansowej Spółki związaną z koniecznością zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 rok, zaliczek miesięcznych w tym podatku za okres od stycznia do grudnia 2010 r. i podatku od towarów i usług w związku z oddaleniem jej skarg w sprawach o sygn. akt I SA/Łd 640/16, I SA/Łd 1060/15 i I SA/Łd 112/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Sprzeciw jest niezasadny.

Stosownie do art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie częściowym może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Jako zatem przesłankę udzielenia tego prawa ustawodawca wskazał brak dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, zaznaczając jednocześnie, że wykazanie powyższego spoczywa na wnioskodawcy. Ponadto ustawodawca przesądził, iż przedmiotowe dofinansowanie strony ze środków publicznych możliwe jest tylko w rzeczywiście wyjątkowych przypadkach, bowiem nawet spełnienie wskazanej w powołanym przepisie przesłanki nie obliguje do uwzględnienia żądania strony. Powyższe koreluje z wyrażoną w art. 199 p.p.s.a. zasadą, że to strony postępowania sądowego zobowiązane są do ponoszenia jego kosztów, a odstępstwo od powyższego przewidują przepisy szczególne, tj. te odnoszące się do instytucji prawa pomocy.

Zdaniem Sądu, oceniając przedstawioną przez skarżącą sytuację majątkową i wykazane zdolności płatnicze w kontekście przesłanki określonej w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., referendarz sądowy prawidłowo uznał, że są one wystarczające do poniesienia kosztów sądowych w postaci wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Dała temu niewątpliwie także wyraz skarżąca uiszczając w dniu 12 listopada 2016 roku wpis od skargi w wymaganej kwocie 1.063 zł. Wobec tego faktu wszelkie twierdzenia zawarte w sprzeciwie o braku możliwości poniesienia wpisu od skargi w niniejszej sprawie tracą na wiarygodności. Skarżąca bowiem, mimo trudności, na jakie wskazuje pełnomocnik w sprzeciwie, zdoła zgromadzić odpowiednie środki na uiszczenie tego wpisu.

Jednocześnie Sąd pragnie zauważyć, że analiza akt sprawy i przedłożonej dokumentacji, w tym zwłaszcza przedstawiony bilans (sporządzony na dzień 31.12.2015 r.) oraz rachunek zysków i strat za ten sam okres, nie pozwalają na stwierdzenie, że skarżąca wykazała, iż posiadane przez nią aktywa majątkowe nie wystarczają na pokrycie kosztów postępowania sądowego. W szczególności aktywa obrotowe skarżącej opiewają na kwotę 981.534,23 zł, w tym środki zgromadzone w kasie i na rachunkach bankowych wynoszą 34.356,78 zł, zaś wartość aktywów trwałych stanowi kwotę 1.679.624,42 zł. Okoliczności te, mimo powołanej w sprzeciwie argumentacji, potwierdzają niewątpliwie dobrą kondycję majątkową Spółki. Faktu tego nie zmienia okoliczność, iż aktywa trwałe, jak wskazał pełnomocnik w sprzeciwie, stanowią środki trwałe i nieruchomości niezbędne do funkcjonowania Spółki.

Powyższej oceny sytuacji majątkowej skarżącej nie zmienia przy tym, jak słusznie zauważył referendarz sądowy, wykazana strata w zeznaniu CIT-8 za 2015 rok w wysokości –51.876,41 zł. W 2015 roku skarżąca uzyskała przychody w wysokości 1.679.697,17 zł, przy kosztach ich uzyskania wynoszących 1.731.573,58 zł. Wykazana strata nie dowodzi więc, że Spółka traci płynność finansową i nie jest w stanie regulować własnych, wymagalnych zobowiązań. Niewątpliwie skarżąca z powodzeniem funkcjonuje w obrocie gospodarczym, o czym bezspornie świadczy kwota zysku za ubiegły rok, która według rachunku zysków i strat wynosi 137.083,07 zł. Nie budzi zatem wątpliwości, że powyższa strata stanowi w istocie jedynie wynik bilansowy nadwyżek kosztów nad przychodami i jako taka nie warunkuje potrzeby udzielenia pomocy skarżącej w postaci zwolnienia od wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Jednocześnie z akt sprawy i nadesłanych dokumentów źródłowych, a także oświadczeń zawartych w sprzeciwie, nie wynika, aby skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej bądź złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, choć na konieczność tę wskazywała składając wniosek w miesiącu sierpniu 2016 roku.

Ponadto odmowę przyznania prawa pomocy uzasadniała także kwota środków na rachunku bankowym (Bank B. G.S.), którego saldo w okresie występowania z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy opiewało na kwotę 5.854,98 zł. Z kolei saldo "dostępne" rachunku bankowego (A. Bank S.A.) opiewało w tym okresie (30.07.2016-31.08.2016 r.) na kwotę 9.674,02 zł. Kwoty te kilkakrotnie przewyższały wartość wpisu od skargi, który w niniejszej sprawie wynosił 1.063 zł i tym samym czyniły niezasadnym wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Odnosząc się w tym zakresie do zawartej w sprzeciwie argumentacji wskazującej na brak możliwości dysponowania środkami finansowymi zgromadzonymi na pierwszym z tych rachunków z uwagi na fakt jego zajęcia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.W. w dniu 30 czerwca 2016 roku, należy stwierdzić, że okoliczność ta wobec faktu uiszczenia wpisu od skargi nie ma obecnie znaczenia w niniejszej sprawie. Podobnie wobec faktu uiszczenia tego wpisu bez znaczenia pozostaje kwestia zadysponowania przez skarżącą kwotą dostępną na drugim z wymienionych rachunków bankowych na pokrycie płac pracowników i inne wydatki związane z funkcjonowaniem Spółki.

Ponadto w ocenie Sądu referendarz sądowy trafnie przyjął, że skarżąca nie może uzasadniać swej niemożności poniesienia kosztów sądowych wykazaną kwotą zobowiązań (218.288 zł). Sąd w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że koszty sądowe nie mogą być stawiane w ostatniej kolejności ich zaspokojenia (vide: postanowienia NSA z 18.02.3010 r., I FZ 447/09 oraz z 06.11.2009 r., II OZ 971/09, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona postępowania ma obowiązek podjąć starania o wygospodarowanie stosownych środków, a dopiero brak takiej możliwości uzasadnia rozważenie możliwości uwzględnienie jej wniosku o prawo pomocy. W niniejszej sprawie skarżąca te starania podjęła i jak wskazano powyżej, dokonała uiszczenia wpisu od skargi, wykazując tym samym, że była w stanie go ponieść.

Podzielając zatem stanowisko referendarza sądowego dotyczące oceny kondycji finansowej Spółki umożliwiające jej poniesienie kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że przedstawiona przez skarżącą sytuacja majątkowa i wykazane zdolności płatnicze, nie dają podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. uprawniające do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi. Tym samym Sąd za zasadne uznaje utrzymanie w mocy orzeczenia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie Spółki od kosztów sądowych we wnioskowanym zakresie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

AKE.