Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 892/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 26 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 12 poz 68
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Iwona Rzucidło - Grochowska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2007/12 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] kwietnia 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2012 r.) Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej m. st. Warszawy (dalej zwany Miejskim Komendantem albo organem I instancji) działając w oparciu o art. 26 ust. 1 pkt 1, art. 27 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz.U. 2009 r., nr 12, poz. 68 ze zm., dalej upsp) oraz art. 104 i art. 107 §1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) nakazał [...] Sp. Z o.o. (dalej strona albo skarżąca) zabezpieczenie urządzeniami zapobiegającymi zadymieniu lub służącymi do usuwania dymu klatki schodowe wschodnią i zachodnią zlokalizowane w budynku biurowym przy ul. [...], stanowiące pionowe drogi ewakuacji z budynku. Instalację jako "urządzenie przeciwpożarowe" należy wykonać zgodnie z projektem uzgodnionym pod względem ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia jej do użytkowania jest przeprowadzenie odpowiednich dla danego urządzenia prób i badań potwierdzających ich prawidłowość działania.

Przytaczając podstawę prawną powyższego obowiązku Miejski Komendant wskazał na §3 ust. 1 oraz §16 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. 2010 r., nr 109, poz. 719 ze zm., dalej rozporządzenie z 2010 r.).

We wniesionym odwołaniu strona zaskarżyła decyzję z [...] kwietnia 2012 r. w całości. Zarzucając obarczenie decyzji wadą niewykonalności strona wskazała na naruszenie art. 7 i 77 §1 kpa, art. 26 ust. 1 pkt 1 upsp, §3 ust. 1, §16 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 oraz §45 rozporządzenia z 2010 r., a także §2, §207, §245 pkt 2 oraz §246 w zw. z §245 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm., dalej rozporządzenie z 2002 r.).

Mazowiecki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (dalej zwany Komendantem Wojewódzkim albo organem II instancji) decyzją z [...] czerwca 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] czerwca 2012 r.) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji rozpatrując sprawę podkreślił, że nałożony na stronę obowiązek wynika z art. 4 ust. 1 pkt 2 upsp oraz z § 3 ust. 1 i § 16 ust. 3 rozporządzenia z 2010 r. Fakt nie zabezpieczenia klatek schodowych, stanowiących pionowe drogi ewakuacji z budynku, urządzeniami zapobiegającymi zadymieniu lub służącymi do usuwania dymu stanowi, w oparciu o § 16 ust. 1, ust. 2 pkt 5 rozporządzenia z 2010 r., podstawę do uznania budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi.

Odnosząc się do argumentacji strony, organ II instancji ustalił, że budynek biurowy przy ul. [...] wzniesiono na podstawie pozwolenia na budowę z 1990 r., które zmieniono w 1995 r. w związku z opracowaniem projektu zamiennego. Dlatego należało stwierdzić, że budynek został wybudowany na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 1994 r. , nr 89, poz. 414 ze zm., dalej pr.bud. z 1994 r.). Jednakże na etapie projektowania obiektu, zatwierdzenia projektu zamiennego i wydawania pozwolenia na budowę wystąpiły istotne nieprawidłowości mające wpływ na pogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej. Mowa tu w szczególności o braku uzgodnienia projektu pod względem ochrony przeciwpożarowej, zgodnie z wymaganiami wynikającymi z §3 ust. 2 pkt 1b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4 lipca 1995 r. w sprawie zakresu, trybu i zasad uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. 1995 r., nr 102, poz. 506). Projekt zamienny został zatwierdzony przez organ nadzoru budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. z zaznaczeniem, że stanowi on załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...] października 1995r., którą to decyzją przeniesiono na rzecz strony decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] maja 1990 r. wydaną dla Pracowniczej Spółdzielni Budowlano – Mieszkaniowej PAN. Podczas prowadzenia czynności związanych z wydaniem opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej przed przystąpieniem do użytkowania ww. budynku, ówczesny Komendant Rejonowy Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie ustalił, że pierwotny projekt budowlany, w oparciu o który wydano pozwolenie na budowę dotyczył budynku trzykondygnacyjnego, a więc w myśl przepisów o uzgadnianiu projektów budowlanych nie wymagał uzgodnienia w zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej. Zatwierdzając zamienny projekt budowlany dla budynku 6-kondygnacyjnego organ nadzoru budowlanego nie wziął pod uwagę wymagalności uzgodnienia tego projektu, tym samym nie dopilnowano w toku procesu budowlanego spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej dla nowopowstającego obiektu. W konsekwencji tego zaniedbania, w projekcie nie przewidziano wymaganego odnośnymi przepisami m.in. oddymiania klatek schodowych.

§45 rozporządzenia z 2010 r. stanowi, że w stosunku do budynków wzniesionych zgodnie z pr.bud. z 1994 r. oraz aktami wykonawczymi, wydanymi na podstawie tej ustawy nie stosuje się kryteriów określonych w § 16 ust. 2 rozporządzenia z 2010 r. mówiących o okolicznościach uznania budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi. Zdaniem organu II instancji, w związku z nie wzniesieniem tego budynku zgodnie z ww. ustawą, a jedynie na jej podstawie, organ I instancji prawidłowo określił zakres obowiązku w zaskarżonej decyzji, stosując jako podstawę prawną §16 ust. 3 rozporządzenia z 2010 r.

Ponadto, w myśl obecnych przepisów, tj. art. 1 pkt 2 ustawy z 1991 r. właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice. Wobec powyższego, właściciel lub zarządca budynku, jako osoba odpowiedzialna za zapewnienie ochrony przeciwpożarowej w obiekcie w oparciu o § 16 ust. 3 rozporządzenia z 2010 r. ma obowiązek zastosowania rozwiązań zapewniających spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 2002 r., które na podstawie § 207 ust. 2 stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, gdy zagrażają one życiu ludzi. Określone w treści obowiązku wymaganie zabezpieczenia klatek schodowych przed zadymieniem wynika z wymagań § 245 pkt 2 rozporządzenia z 2002 r. które wymaga, aby w budynkach średniowysokich (SW), zawierających sferę pożarową ZL III, klatki schodowe były obudowane i zamykane drzwiami oraz wyposażenia ich w wymagane urządzenia przeciwpożarowe (k. 3-11 akt sądowych).

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA albo sąd I instancji) wniosła strona zarzucając organowi II instancji naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 1 upsp, § 3 ust. 1, 16 ust. 2 pkt 5 i ust. 3, § 45 rozporządzenia z 2010 r., §2, § 207, § 245 pkt 2, § 246 rozporządzenia z 2002 r., a także naruszenie art. 7, art. 16, art. 76, art.. 77 §1 i art. 107 § 3 kpa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] kwietnia 2012 r.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosząc o jej oddalenie podtrzymał wszystkie argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 15-17 akt sądowych).

Wyrokiem z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2007/12, WSA w pkt 1 uchylił decyzję z [...] czerwca 2012 r., stwierdzając w pkt 2, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzając w pkt 3 od organu II instancji na rzecz skarżącej kwotę 460 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu sąd I instancji podzielił pogląd organu II instancji, że 6-cio kondygnacyjny budynek wybudowany co prawda na podstawie przepisów prawa budowlanego z 1994 r. – w sytuacji nie spełniania wymogów ochrony przeciwpożarowej może być objęty decyzją wydaną na podstawie art. 26 upsp uwzględniającą przepisy rozporządzenia z 2002 r. i rozporządzenia z 2010 r. Przepisy te obowiązywały w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji. Organy administracji podejmując decyzję działały zatem na podstawie i w granicach prawa. Wskazane akty prawne mogły być też przez organy administracji publicznej stosowane do budynku, który został wybudowany zanim przepisy weszły w życie. Wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem retrospektywnym prawa, a nie działaniem retroaktywnym. W ocenie sądu I instancji, należy także mieć na uwadze ważny interes publiczny we wprowadzeniu nowych, skuteczniejszych środków ochrony przeciwpożarowej w celu ochrony zdrowia i życia ludzkiego. Ustawodawca musi mieć możliwość w dostosowaniu ochrony przeciwpożarowej także istniejących budynków do nowych, skutecznych środków przeciwpożarowych.

Za uzasadnione sąd I instancji uznał zarzuty skarżącej dotyczące nieprawidłowości w sformułowaniu nałożonego decyzją obowiązku. Nakładając obowiązek zabezpieczenia klatek schodowych wschodniej i zachodniej w budynku biurowym organ podał jedynie, że ma on polegać na zabezpieczeniu urządzeniami zapobiegającymi zadymianiu lub służącymi do usuwania dymu oraz że instalację jako urządzenie przeciwpożarowe należy wykonać zgodnie z projektem uzgodnionym pod względem ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych.

W ocenie Sądu obowiązkiem organu było precyzyjne określenie nałożonego obowiązku i sposobu jego wykonania tak aby adresat decyzji nie miał żadnej wątpliwości jakiego zachowania od niego wymaga organ. Rzeczą organów administracji jest bowiem ustalenie treści obowiązujących w danym zakresie przepisów prawa, możliwych sposobów jego przestrzegania i konkretne określenie obowiązków nałożonych na stronę postępowania przez podanie czynności jakie powinien adresat decyzji wykonać. Przerzucenie na stronę obowiązku poszukiwania innych sposobów usunięcia stwierdzonych uchybień należy zaś ocenić jako niedopuszczalne (k. 97-105 akt sądowych).

Pismem z [...] marca 2013 r. skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego wniosła skargę kasacyjną od wyroku z [...] stycznia 2013 r. zaskarżając go w całości oraz zarzucając naruszenie:

a) przepisów postępowania, a mianowicie art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) przez nierozpoznanie skargi w całości, a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności w zakresie przyjęcia dopuszczalności wydania nakazów przez organy Państwowej Straży Pożarnej oraz zakresu wskazań co do dalszego sposobu postępowania administracyjnego,

b) przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 26 ust. 1 pkt 1 upsp przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu dopuszczalności wydania nakazów na podstawie tego przepisu, mimo ze objęte nakazami klatki schodowe nie stanowią dróg ewakuacyjnych, a w stosunku do budynku wzniesionego zgodnie z pr.bud. z 1994 r. nie stosuje się rozporządzenia z 2010 r.,

- §207 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, ze dla stosowania tego rozporządzenia wystarczające jest stwierdzenie niezgodności obiektu budowlanego z aktualnie obowiązującymi przepisami przeciwpożarowymi, podczas gdy konieczne jest ustalenie, ze w trybie określonym przepisami odrębnymi stwierdzono zagrożenie ludzi,

- §16 ust. 1, ust. 2 pkt 5 i ust. 3 rozporządzenia z 2010 r. przez niewłaściwe zastosowanie, kwestionowane nakazy, zawarte w decyzjach organów administracji, mogłoby być dopuszczalne wyłącznie w stosunku do dróg ewakuacyjnych, zaś jest niesporne, że objęte nimi klatki wschodnia i zachodnia drogami takimi nie są,

- §45 rozporządzenia z 2010 r. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zastosowania, pomimo że przepis ten określa możliwość uznawania istnienia zagrożenia w budynkach wybudowanych przed wejściem rozporządzenia w życie i powinien być w niniejszej sprawie stosowany.

Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku z 25 stycznia 2013 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że sąd I instancji nie odniósł się w zupełny sposób do postawionych w skardze zarzutów, ograniczając się do udzielenia odpowiedzi czy można stosować do obiektu już istniejącego przepisy, które weszły w życie po jego wybudowaniu. W stanie faktycznym sprawy sąd I instancji powinien był zastosować §45 w zw. z §16 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 rozporządzenia z 2010 r., czego jednakże nie uczynił, pomimo że zarzut naruszenia tych przepisów przez organy administracji zawarty był w skardze.

Sąd I instancji nie rozpoznał zarzutu, że wydane nakazy dotyczą klatek schodowych, które nie stanowią dróg ewakuacyjnych, pomimo że okoliczność tę podnoszono tak na etapie odwołania, jak i skargi. Tym samym naruszone zostały §16 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 oraz ust. 3 rozporządzenia z 2010 r., ponieważ wydanie kwestionowanych nakazów mogłoby być dopuszczalne wyłącznie w stosunku do dróg ewakuacyjnych. Niespornym pozostaje, że klatki wschodnia i zachodnia drogami takimi nie są.

W skardze zamieszczone zostały również zarzuty niekonstytucyjności stosowanych przepisów wykonawczych. Sad I instancji rozpoznał te zarzuty w zaskarżonym wyroku jedynie częściowo uznając, że nie zachodzi retroaktywne działanie prawa. Stosowanie do istniejącego od lat budynku nowego rozporządzenia jest nie tylko nieuzasadnione, ale podważa podstawowe zasady państwa prawnego, wyrażone w art. 2 i 7 Konstytucji RP (k. 112-118 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres jego kontroli ograniczony jest wyłącznie do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa), której przesłanki określa art. 183 § 2 ppsa. Nie dopatrując się zaistnienia którejkolwiek z podstaw nieważności Naczelny Sąd Administracyjny uznał sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty jako niezasadne poza naruszeniem przez wojewódzki sąd administracyjny art. 134 §1 ppsa polegającego na błędnej ocenie prawidłowości sformułowanego względem strony skarżącej obowiązku zabezpieczenia urządzeniami zapobiegającymi zadymieniu lub służącymi do usuwania dymu dwóch klatek schodowych. Sąd I instancji nie wyjaśnił na czym dokładnie miałoby polegać nieprecyzyjne sformułowanie tego obowiązku, nie formułując ponadto wskazań co do dalszego sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nałożony na skarżącą obowiązek został wyraźnie doprecyzowany zarówno pod względem swojego przedmiotu, jak i sposobu jego wykonania. Jego sformułowanie nie będzie stało na przeszkodzie osiągnięciu zamierzonego celu w postaci poprawy stanu bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzkiego.

Poza tym, sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że 6-cio kondygnacyjny budynek wybudowany na podstawie przepisów pr.bud. z 1994 r. w sytuacji nie spełniania wymogów ochrony przeciwpożarowej może zostać objęty decyzją wydaną na podstawie upsp.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 upsp, właściciel budynku obowiązany jest wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice. Stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 1 upsp, Komendant Powiatowy PSP w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. W rozpoznawanej sprawie nie ulegało wątpliwości, że budynek biurowy przy ul. [...] nie spełnia zarówno obowiązujących obecnie, jak i w dniu jego wybudowania norm przeciwpożarowych. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej sporządzonego dnia [...] kwietnia 2012 r. wynika, że klatki schodowe wschodnia oraz zachodnia nie zostały wyposażone "w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu (klatki obudowane i zamknięte drzwiami)". Obecnie obowiązujący §245 rozporządzenia z 2002 r. jest odpowiednikiem §245 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 1999, nr 15, poz. 140 ze zm., dalej rozporządzenie z 1994 r.). Zarówno obecnie jak i w czasie gdy wznoszony był powyżej wskazany budynek zaliczony do kategorii budynków średniowysokich o kategorii zagrożenia ludzi ZL III, klatki schodowe obudowane i zamykane drzwiami powinny być wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu. O tym, że budynek położony przy ul. [...] urządzeń takich nie zawierał świadczy dodatkowo zawiadomienie Komendanta Wojewódzkiego PSP z [...] września 1998 r., nr [...] w którym wskazano m.in., że nie przewidziano w nim wymaganego odnośnymi przepisami oddymiania klatki schodowej. Z przedstawionych względów za niezasadne należy uznać podnoszone przez stronę skarżącą zarówno na etapie postępowania przed organami administracji, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym argumenty dotyczące zwiększającego się stopniowo poziomu ochrony przeciwpożarowej i braku prawnej oraz faktycznej możliwości dostosowania istniejących budynków do współczesnych standardów.

Zgodnie z §16 ust. 1 rozporządzenia z 2010 r. użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi. W ust. 2 §16 rozporządzenia wskazane zostały przykładowe okoliczności świadczące o tym, że istniejący budynek zagraża życiu ludzi. Należy do nich m.in. niezabezpieczenie przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych wymienionych w przepisach techniczno-budowlanych, w sposób w nich określonych. Jednakże zgodnie z §45 rozporządzenia z 2010 r. w stosunku do budynków wzniesionych zgodnie z pr.bud. z 1994 r. oraz aktami wykonawczymi wydanymi na podstawie tej ustawy nie stosuje się kryteriów określonych w § 16 ust. 2. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie oznacza to jednak, że wszelkie zaniedbania powstałe przy wznoszeniu obiektu budowlanego w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa, prowadzące faktycznie do zagrożenia życia ludzkiego, mogą zostać w ten sposób sanowane. §45 rozporządzenia z 2010 r. nie może być rozumiany w sposób stricte formalny, z pominięciem istniejącego niebezpieczeństwa jakie łączy się z użytkowaniem obiektu budowalnego nie spełniającego norm przeciwpożarowych.

Z przedstawionych powyżej względów skarga kasacyjna jedynie częściowo zasługiwała na uwzględnienie. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, że zakres zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 1 upsp nie został w akcie normatywnym w żaden sposób ograniczony w odniesieniu do tzw. budynków starych, czyli powstałych w okresie przed wejściem w życie tego przepisu. Z kolei w § 207 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. zawarta została wyraźna wskazówka, że przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi (wyrok NSA z 17 kwietnia 2007 r., I OSK 745/06, lex nr 362445, wyrok NSA z 17.12.2013 r., sygn. akt II OSK 1805/12, baza orzeczeń NSA). Należy w tym miejscu podkreślić, że zarówno przepisy rozporządzenia z 1994 r., jak i obecnie obowiązującego rozporządzenia z 2002 r. stanowią o obowiązku wyposażenia klatek schodowych, a nie dróg ewakuacyjnych w wymagane urządzenia przeciwpożarowe. Organ II instancji zasadnie uznał, że okoliczność istnienia klatek schodowych obsługujących komunikację pomiędzy poziomem parteru a drugą kondygnacją podziemną nie zwalnia właściciela budynku z obowiązku wyposażenia ich w urządzenia przeciwpożarowe. Prawodawca nie określił również maksymalnej liczby klatek schodowych, które powinny w danym budynku zostać wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu. Z tego względu za niezasadne należało uznać twierdzenia strony skarżącej dotyczące ilości dróg ewakuacyjnych.

W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały tego rodzaju okoliczności, które pozwalałyby na postawienie tezy o naruszeniu wobec strony skarżącej konstytucyjnej zasady zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zarówno z przeprowadzonej powyżej analizy przepisów rozporządzeń z 1994 r. i z 2002 r., jak i z zawiadomienia Komendanta Wojewódzkiego PSP z [...] września 1998 r. wynikało w sposób czytelny, że wzniesiony budynek nie spełniał zarówno istniejących w dniu jego wybudowania i oddania do użytku jak i obecnie, norm przeciwpożarowych. Strona skarżąca powinna była mieć tego świadomość.

Dokonując kontroli instancyjnej wyroku sądu I instancji Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze brak wyraźnego odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Uchybienie to w realiach tej konkretnej sprawy nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit. c ppsa.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 ppsa uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, którą z uwagi na przedstawioną wyżej argumentację na podstawie art. 151 ppsa jako niezasadną oddalił.