Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 53/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 art. 3 ust. 1 pkt 1 - 3 art. 4 ust. 1 pkt 2 art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b art. 1 a ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Q. Spółka z o.o. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K, decyzją z[...] . o nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [....] od decyzji nr [...] Wójta Gminy D z [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] w kwocie [..] zł od nieruchomości położonej w D, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że:

[...] , zwana dalej "Spółką", nie złożyła, zgodnie z obowiązkiem ustawowym, deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 rok.

Po wezwaniu jej przez organ podatkowy Spółka złożyła deklarację na podatek

od nieruchomości [...] r. wykazując do opodatkowania powierzchnie:

[...] gruntów związanych z prowadzeniem działalności, [...] budynków mieszkalnych lub ich części, [...] budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, [...] budynków pozostałych, oraz budowle o wartości [...] zł. Wraz z deklaracją Spółka przedłożyła kopię opinii technicznej, dotyczącej stanu technicznego budynków zlokalizowanych na działce nr [[...]w miejscowości D pod względem możliwości ich użytkowania, sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego mgr B K.

Na wezwanie organu podatkowego S, w piśmie z [...] r., wyjaśniła, że powierzchnia budynków mieszkalnych określona została zgodnie

ze stanem faktycznym, natomiast jako budynki pozostałe zadeklarowano budynki, które ze względów technicznych nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej (opisane w opinii technicznej), jako budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej zadeklarowano powierzchnię 802 m², wartość budowli zaś określono zgodnie z rzeczywistą jej wartością.

Następnie, organ odwoławczy wskazał, że złożona przez Spółkę deklaracja wzbudziła wątpliwości organu podatkowego, który w dniu [...] wszczął postępowanie w sprawie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku

od nieruchomości za [....] a następnie przeprowadził oględziny nieruchomości

i wydał decyzję, w której za podstawę opodatkowana przyjął powierzchnię [...] m² budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, [...] m² gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, [...] m² budynków mieszkalnych oraz wartość budowli [...] zł.

Z podstawy opodatkowania wyłączono powierzchnię [...] obejmującą

[...] domków campingowych o powierzchni [...] każdy z uwagi na ich stan techniczny.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, Spółka, wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K,

w którym zarzuca organowi podatkowemu pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 122 i 187 § 1 i 197 § 1 Ordynacji podatkowej przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, w tym niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego.

Nadto, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędne ich zastosowanie.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości

i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty lub przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca wskazała, że należące do niej budynki: kuchni dla wczasowiczów, stołówki, hydroforni, budynek sanitarny, ambulatorium, kuchnia i jadalnia, pawilon kolonijny oraz 12 domków campingowych o łącznej powierzchni [...]ze względów technicznych, nie mogą być wykorzystywane

do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż nie spełniają wymogów bezpieczeństwa użytkowania oraz odpowiednich warunków higienicznych

i zdrowotnych. Zły stan techniczny części, należących do skarżącej, budynków wykazany została przez Spółkę przy składaniu deklaracji w sprawie podatku

od nieruchomości, tymczasem organ podatkowy zakwalifikował wskazane obiekty jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej bez przeprowadzenia przeciwdowodu pozwalającego podważyć wnioski płynące z przedłożonej przez Spółkę opinii technicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie, wskazaną

na wstępie decyzją, utrzymało w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji, wskazując na wstępie, że skoro skarżąca nie kwestionuje opodatkowania należących do niej gruntów, budowli oraz budynków mieszkalnych, rozważania odnosić się będą wyłącznie do kwestii do opodatkowania powierzchni należących do niej budynków.

Następnie, organ odwoławczy podkreślił, że dla rozstrzygnięcia kwestii spornej między organem podatkowym pierwszej instancji a skarżącą zasadnicze znaczenie ma treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Z powyższych przepisów, w ocenie Kolegium, jednoznacznie wynika, że budynki grunty i budowle związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdy znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Jest to, jak podkreślił organ odwoławczy, okoliczność przesądzająca o takim zakwalifikowaniu nieruchomości, a faktyczne wykorzystywanie budynków gruntów czy budowli do prowadzenia działalności gospodarczej, nie jest przesłanką kwalifikującą takie nieruchomości jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Dalej, organ stwierdził, że fakt przejściowego niewykorzystywania nieruchomości, również w związku z koniecznością przeprowadzenia w niej remontu, nie daje podstaw by nie dokonywać za nią wymiaru podatku, nie uprawnia również do zastosowania innej stawki podatku jak przewidziana dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie wyklucza bowiem potencjalnej możliwości prowadzenia takiej działalności. Nieruchomość taka, pomimo czasowego niewykorzystywania nie przestaje być zatem nieruchomością związaną z prowadzoną przez podmiot działalnością gospodarczą, ponieważ chodzi tu o związek w szerokim znaczeniu. Poza, jak podkreśliło w dalszym ciągu Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w przywołanym unormowaniu chodzi o nieruchomości "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", a nie "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej", o których mowa np. w art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 b, 2 c, 2 d., zatem nieistotne jest ich faktyczne niewykorzystywanie na prowadzenie działalności gospodarczej.

Nadto, organ odwoławczy wskazał, że, wbrew zarzutom odwołania, organ podatkowy pierwszej instancji nie podważył przedłożonej przez Spółkę opinii technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego, bowiem przyjął jej ustalenia, które, potwierdzone przeprowadzonymi przez organ oględzinami nieruchomości, pozwoliły ustalić podstawę, przedmiot opodatkowania oraz zastosować właściwe stawki podatkowe. Organ podatkowy, jak wskazano dalej w decyzji ostatecznej, ani przed ani po przeprowadzeniu oględzin nieruchomości nie kwestionował przedłożonej przez Spółkę opinii, czy ustalonego w niej stanu technicznego budynków, nie poczynił też odmiennych od niej ustaleń faktycznych, nie zachodziła zatem konieczność powoływania biegłego, czy przeprowadzania dodatkowych czynności dowodowych.

Wobec podnoszonego w odwołaniu argumentu zaistnienia względów technicznych wykluczających związek nieruchomości z działalnością gospodarczą

w odniesieniu do powierzchni [...]budynków, organ odwoławczy wskazał, że

z przedłożonej przez Spółkę opinii technicznej wynika, że ustalone przez rzeczoznawcę stopnie "zużycia" budynków, jako całości, pozwalają zakwalifikować ich stan techniczny od "zadawalającego" przy procentowym zużyciu budynku od [...]do [...](budynek stołówki o pow. [...]pawilon kolonijny o pow. [...]przez stan "zły" przy procentowym zużyciu od [...] do [...] (budynek kuchni dla wczasowiczów o pow. [...]do stanu "awaryjnego" przy procentowym zużyciu powyżej[...]. Część budynków zaś znajduje się w stanie średnim lub pomiędzy średnim a zadowalającym, a ich stopień zużycia nie przekracza [...] (budynek hydroforni o pow. [...]budynek sanitarny o pow. [..]budynek ambulatorium o pow. [...]budynek kuchni i jadalni o pow. [..]Przedłożona opinia potwierdza zatem, w ocenie Kolegium, że tylko

[...] domków letniskowych znajduje się w stanie technicznym kwalifikującym je do rozbiórki i obiekty te organ podatkowy wyłączył z opodatkowania.

W pozostałych budynkach niezbędne jest przeprowadzenie remontów w różnym zakresie (od kapitalnego do drobnych napraw), jednak żaden z nich nie znajduje się w stanie awaryjnym, czy zagrażającym życiu i zdrowiu ludzi, nie można więc uznać, jak podkreśliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że ze względów technicznych nie mogą być one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.

Reasumując, organ wskazał, że konieczność przeprowadzania przebudowy, remontu częściowego, czy remontu kapitalnego budynków należących do Spółki nie dyskwalifikuje ich trwale z możliwości użytkowania na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość uzyskiwanych bezpośrednio z tych nieruchomości dochodów. A zatem, budynki takie są związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej w szerokim znaczeniu, bowiem konieczność przystosowania ich do prowadzenia zamierzonej działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tej działalności. W tych okolicznościach, organ odwoławczy uznał, że organ podatkowy pierwszej instancji w sposób prawidłowy zakwalifikował należące do skarżącej nieruchomości, tj. budynki: administracyjny o pow. [...]wiaty stalowej o pow. [...]kuchni dla wczasowiczów o pow. [...]stołówki o pow. [...]hydroforni o pow. [...]wczasowy trzysegmentowy [...]

o pow[...]domków campingowych o łącznej pow. [...] wczasowy czterosegmentowy o pow. [...]sanitarny o pow[...]gospodarczy o pow. [...]kolonijny o pow[...]wiatę o pow. [...]budynek ambulatorium o pow.[...]oraz kuchni i jadalni o pow. [..]o łącznej powierzchni [...]jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i dla ich opodatkowania zastosował najwyższą stawkę podatkową w podatku od nieruchomości.

Nadto, Kolegium uznało także, że organ podatkowy pierwszej instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie podatkowe, umożliwiając skarżącej Spółce czynny w nim udział oraz wyznaczając termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego.

W skardze spółka domaga się uchylenia decyzji organu odwoławczego zarzucając naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 122, art. 187 i art. 197 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając skargę Spółka wskazała, że błędne jest stanowisko organów podatkowych jakoby, będące w jej posiadaniu budynki o powierzchni [...]mogły być uznane, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, skoro ich stan techniczny wyklucza ich wykorzystywanie do prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. W skardze podkreślono, że Spółka prowadzi min. działalność związaną z turystyką i hotelarstwem, restauracjami i placówkami gastronomicznymi, a zatem nie ulega wątpliwości, że budynki nie spełniające warunków gwarantujących bezpieczeństwo konstrukcji i użytkowania oraz odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych nie mogą być przez nią wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności. Z kolei, doprowadzenie ww. obiektów do stanu używalności na wskazane powyżej cele, jest, zdaniem Spółki, ekonomicznie nieopłacalne. Z tego względu, w ocenie skarżącej, doszło do absurdalnej sytuacji, w której posiada ona budynki, z których z żaden sposób nie może korzystać i które nie przynoszą żadnych korzyści, ale które są opodatkowane najwyższą stawką podatkową. Spółka wskazuje jednocześnie, w świetle powyższego uzasadnione byłoby, w jej ocenie, wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem o zgodność art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z Konstytucją.

Zarzut naruszenia art. 122, 187 i art. 197 Ordynacji podatkowej Spółka uzasadniła podnosząc, że niewystarczające jest, jej zdaniem, do zakwestionowania informacji wskazanych przez stronę w deklaracji podatkowej przeprowadzenie oględzin przez osobę nie posiadającą wiadomości specjalnych niezbędnych do oceny stanu technicznego budynków. Organ podatkowy winien zatem dokładnie zbadać stan faktyczny, powołując biegłego celem sporządzenia stosownej opinii.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa w stopniu co najmniej mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.o.l." opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty,

2) budynki lub ich części,

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Definicja gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podana jest art. 1a ust. 1 pkt 3 wspomnianej ustawy. Są to: grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 - 3 tej ustawy, "podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3,

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,

3) użytkownikami wieczystymi gruntów,

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa(11) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi ich powierzchnia użytkowa.

Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej –[...]powierzchni użytkowej.

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest przyjęta przez organ stawka podatku od nieruchomości należnego od skarżącej Spółki z tytułu posiadania przez nią w 2010 r. obiektu wczasowo-kolonijnego w D, jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, który według skarżącej Spółki nie może w całości, być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Ponadto, Spółka podniosła, że faktycznie nie prowadzi w spornych obiektach działalności gospodarczej.

Sąd podziela stanowisko organów podatkowych przyjęte w zaskarżonej decyzji.

Na wstępie należy wskazać, iż w słowniczku ustawy o podatkach i opłatach lokalnych znalazła się definicja m. in. budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem wszystkie budynki (wyjątkiem są budynki mieszkalne) i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że (wg regulacji od 1 stycznia 2003 r.) przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W definicji tej nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Oznacza to, że nawet nieruchomości niewykorzystywane w danym momencie do prowadzenia działalności należy uznać za związane z działalnością gospodarczą.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo uznały także, że nieprowadzenie przez Spółkę w przedmiotowych obiektach działalności gospodarczej (faktyczne ich niewykorzystywanie), pozostaje bez wpływu na wymiar podatku. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie wiąże bowiem obowiązku w zakresie podatku od nieruchomości z osiąganiem przez przedsiębiorcę korzyści z posiadanych obiektów, faktem prowadzenia na nich działalności lub nie. Z definicji art. 1a ust. 1 pkt 3 nie wynika bowiem warunek wykorzystania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, gdyż wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny lub leśny, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 39). Innymi słowy, sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc, różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie gospodarczo należy uznać za związane z działalnością gospodarczą.

Wobec spełnienia powyższych przesłanek do opodatkowania spornych obiektów stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej należy zatem rozważyć przesłankę negatywną, przewidzianą w art. 1a ust. 1 pkt 3 – tj. wyłączenie poza zakres przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą gruntów, budynków i budowli, które - choć w posiadaniu przedsiębiorcy - nie są przez niego wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, z tzw. względów technicznych. Przy czym, chodzi tu nie o przyczyny techniczne leżące po stronie przedsiębiorcy, ale o te związane z danym przedmiotem opodatkowania, a zatem obiektywne okoliczności natury technicznej uniemożliwiające wykorzystanie go do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot. Przejściowe zatem niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstawy do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość ta mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje więc być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą.

Ponieważ ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "względów technicznych" w dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem tym należy rozumieć okoliczności uniemożliwiające wykorzystywanie obiektu do działalności gospodarczej, które mają charakter obiektywny i stanowią też trwałą przeszkodę do prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku budynków wyłączenie nastąpi to w niektórych sytuacjach, np.: zawalenia, wydania decyzji o rozbiórce, które uniemożliwią ich użytkowanie. Względy techniczne muszą zatem dotyczyć samego przedmiotu opodatkowania.

W tym miejscu wskazać także należy, że dla wskazania "względów technicznych", ustawa podatkowa nie odsyła do przepisów Prawa budowlanego.

Do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe, jak podnosi się w skardze. W przeciwnym razie podatnicy mogliby łatwo wykazywać, że budynki nie są opodatkowane najwyższymi stawkami, ponieważ nie nadają się ze względów technicznych do prowadzenia działalności.

Nie może być tak, że przysłowiowa "dziura w dachu" powoduje, że budynek traci charakter związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, a przez to zdecydowanie zmniejsza się jego opodatkowanie (tak L. Etel, S. Presnarowicz [w] Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003).

Od takiego rozumienia względów technicznych znacznie natomiast odbiegają okoliczności wskazywane przez skarżącą Spółkę. Zdaniem Sądu, są to okoliczności, które w wyniku podjęcia konkretnych czynności ze strony Spółki pozwolą na usunięcie czasowej, niemożliwości korzystania z przedmiotu opodatkowania (remont częściowy lub gruntowny). Wskazuje na to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, fotografie, oględziny a także załączona do akt sprawy opinia rzeczoznawcy inż. G K na podstawie której, w ocenie Sądu, organy podatkowe miały podstawę przyjąć, że jeżeli chodzi o sporne obiekty nie wystąpiła przesłanka "względów technicznych", uniemożliwiająca prowadzenie działalności gospodarczej, a istniejący stan faktyczny, nie ma charakteru trwałego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w obiektach wypoczynkowych wykorzystywanych jedynie sezonowo niezbędne jest praktycznie coroczne wykonywanie remontów i napraw umożliwiających prowadzenie w nich, w okresie letnim, działalności gospodarczej. Spółka, której przedmiotem działalności jest min. hotelarstwo i gastronomia, kupując w 2005 r. sporny ośrodek wypoczynkowo-kolonijny usytuowany w D, zabudowany kilkunastoma budynkami wzniesionymi na przestrzeni kilkudziesięciu lat z pewnością powinna się z takimi nakładami liczyć, jak również z koniecznością opłacania, od tak dużego obiektu, podatku od nieruchomości w wysokości jak od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo zatem ustaliły stan faktyczny sprawy w odniesieniu do budynków Spółki, tj.: administracyjnego o pow. [..]wiaty stalowej o pow. [..]kuchni dla wczasowiczów o pow. [...]stołówki o pow. [...]hydroforni o pow. [...]budynku wczasowego trzysegmentowego [...][...] domków campingowych o łącznej pow. [...]budynku wczasowego czterosegmentowego o pow. [...]sanitarnego o pow. [..]gospodarczego o pow. [..]kolonijnego o pow. [...]wiaty o pow[...]budynku ambulatorium o pow[..]oraz kuchni i jadalni o pow. [..]o łącznej powierzchni [...]jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i dla ich opodatkowania zastosowały najwyższą stawkę podatkową w podatku od nieruchomości, skoro Spółka w[...]., prowadząca działalność gospodarczą zdefiniowaną w przepisach Prawa działalności gospodarczej, władała spornym obiektem i nie zachodziły względy techniczne wyłączające prowadzenia w nim działalności gospodarczej.

Odnośnie podniesionego przez Spółkę zarzutu, nieuwzględnienia przez organ wniosku o powołanie biegłego złożonego w odwołaniu, Sąd zauważa, że żądanie przeprowadzenia dowodu jest jednym z uprawnień strony postępowania. Żądanie to, zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, czyli dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Zgodnie z przepisem art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być m.in.: deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 Ordynacji podatkowej).

Z akt administracyjnych wynika, że wymaganiom powyższych przepisów organ sprostał, gdyż dopuścił jako dowód w sprawie opinię techniczną, opracowaną

na wniosek Spółki przez rzeczoznawcę budowlanego. Spółka w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie zgłosiła żądania przeprowadzenia oględzin, czy też powołania innego biegłego, co uczyniła dopiero na etapie odwołania. Wobec powyższego za bezpodstawny należało uznać zarzut Spółki nieuwzględnienia

jej żądania przeprowadzenia dowodu w tym zakresie.

Sąd dostrzega również, iż wydając zaskarżoną decyzję Kolegium,

w uzasadnieniu decyzji, szczegółowo odniosło się do załączonej przez Spółkę opinii technicznej i na tej podstawie uznało, że zachodzą okoliczności wskazane w art. 188 Ordynacji podatkowej. Według organu, zarówno szczegółowy opis budynku jak

i załączony do sprawy materiał fotograficzny w najmniejszym stopniu nie wskazuje na zaistnienie okoliczności uniemożliwiających prowadzenie w spornych budynkach działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, powyższe argumenty nie pozwalają zatem na przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności na uznanie, iż organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub, że dokonał oceny tego materiału wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Motywy decyzji, zredagowane zostały w sposób należyty, ze wskazaniem zasadności wszystkich przesłanek faktycznych i prawnych, którymi organ administracyjny kierował się przy załatwianiu sprawy.

Stwierdzić zatem należało, że organ podatkowy przeprowadził postępowanie podatkowe prawidłowo, zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy, którego ocenę wyraził w zaskarżonej decyzji.

Na tej podstawie zasadne jest, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, twierdzenie, że przedmiotowe budynki powinny być opodatkowane jako związane

z działalnością gospodarczą według stawek określonych w uchwale[...], a nie jako pozostałe.

Wobec jasnego sformułowania przepisu art. 1 a ust. 1 u.p.o.l. i braku wątpliwości, co do zgodności powyższej regulacji z Konstytucją, Sąd nie uwzględnił wniosku strony o skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego

Mając na uwadze powyższe, w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), skargę należało oddalić, jako nieuzasadnioną.