Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1499/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/Kr 149912 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

E. R. w dniu 30 listopada 2011 r. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę obiektu usługowo--biurowego na działce nr [...] w W. obręb [...].

Starosta [...] postanowieniem znak: [...] z dnia 12 stycznia 2012 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji w zakresie kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii i uzgodnień, w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. W postanowieniu zobowiązano inwestora miedzy innymi do doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] "A", zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010 r., rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W postanowieniu zobowiązano także do przedłożenia projektu budowlanego na przełożenie sieci kanalizacyjnej kolidującej z inwestycją wraz z wymaganymi uzgodnieniami i warunkami właściwej jednostki organizacyjnej.

Decyzją z dnia 22 czerwca 2012 r. Starosta [...], działając w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia E. R. pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowo-biurowego na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w W.. Swoje stanowisko Starosta uzasadnił tym, że inwestor pomimo wezwania, nie usunął nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym.

Stwierdzono, że analiza projektu budowlanego w dalszym ciągu wykazała niezgodności z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] obszar "A" w zakresie lokalizacji budynku z zachowaniem określonej na rysunku planu nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wskazano, że przedłożona dokumentacja projektowa wykonana jest z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie między innymi w zakresie odległości projektowanych parkingów od granicy sąsiedniej działki budowlanej (§ 19 ust. 2 tego rozporządzenia).

Zdaniem organu projekt nie spełnia warunków pod względem dostępności pomieszczeń higieniczno-sanitarnych dla osób niepełnosprawnych (§ 84 ust.1 i § 86 rozporządzenia).

Podniesiono ponadto, że projekt nie został także uzupełniony w zakresie art. 2 ust.1 pkt 5b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (brak projektu wewnętrznej instalacji elektrycznej). Nie przedłożono również projektu budowlanego ora warunków właściwej jednostki organizacyjnej na przełożenie sieci kanalizacyjnej kolidującej z inwestycją, jak i załącznika graficznego do uzgodnienia Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej.

Od powyższej decyzji w dniu 17 lipca 2012 r. wniosła odwołanie E. R. zastępowana przez pełnomocnika W. Z.. W odwołaniu wskazano, że przedmiotowa działka leży w obszarze wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO, w obszarze K2 ochrony konserwatorskiej. Podano, że obiekt został umieszczony w granicy działki, bowiem ustalenia obowiązującego planu dla wyznaczania nieprzekraczalnej linii zabudowy są niejasne i nielogiczne, a Burmistrz [...] nie określił żądanego wymiaru, a historyczne uwarunkowania jednoznacznie wskazują na zabudowę w granicy działki. Podano, że przepisy wskazują na umieszczenie budynku w odległości 3 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej, a nie działki inwestycyjnej.

Wyjaśniono, że ogólnodostępne WC dla osób niepełnosprawnych musi zostać wykonane w obiektach przeznaczonych na stały pobyt ludzi, w których znajduje się część wspólna lokali o różnym przeznaczeniu (np. galerie handlowe). W przedmiotowej inwestycji znajdują się trzy odrębne lokale przeznaczone na wynajem (bez części wspólnej), gdzie do przestrzeni "handlowej" (rodzaj użytkowania będzie określony w momencie pozyskania najemcy ostatecznego) jest zapewniony dostęp dla osób niepełnosprawnych. Zatem wymóg ogólnodostępnego WC dla niepełnosprawnych w projektowanym obiekcie jest nieuzasadniony, bo nie wynika z przepisów.

Odwołująca podniosła, że projekt wewnętrznej instalacji elektrycznej znajduje się na stronach 173 - 190 projektu budowlanego i jest wykonany w zakresie niezbędnym z punktu widzenia administracyjnego.

Podobnie jest z żądaniem warunków technicznych i projektem przełożenia sieci kanalizacyjnej kolidującej z inwestycją. Podniesiono, że kolidujący odcinek nie jest elementem zagospodarowania terenu. Nie jest objęty przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę (stanowi element składowy projektowanego przyłącza kanalizacyjnego i jest objęty odrębnym postępowaniem) w związku z tym żądanie uzgodnienia ZUD jest nieuprawnione.

Na koniec podniesiono, że postanowienie o uzupełnieniu projektu budowlanego w większości jest nieprawidłowe, ale inwestor dokonał wskazanych uzupełnień, gdyż na postanowienie to nie przysługuje zażalenie.

Decyzją z dnia 29 sierpnia 2012 r. znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia 22 czerwca 2012 r. W uzasadnieniu powołano treść art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego.

Wojewoda podał, że analiza akt sprawy wskazuje, że postanowienie organu I. instancji z dnia 12 stycznia 2012 r. wydane w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nakładające obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, było uzasadnione i miało oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Przede wszystkim podzielono pogląd, że planowana inwestycja, polegająca na budowie budynku usługowo-handlowo-biurowego na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w W., jest niezgodna z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] - obszar "A". Lokalizacja planowanego budynku przedstawiona na rysunku nr 01 pn.: Plan zagospodarowania terenu narusza nieprzekraczalną linię zabudowy ustaloną na rysunku planu zagospodarowania przestrzennego. Z rysunku nr 01 projektu budowlanego wynika, że projektowane 4 miejsca postojowe usytuowane zostały w granicy działki budowlanej nr [...], która nie została włączona do obszaru inwestycji, co narusza przepis § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie.

Wojewoda stwierdził, że wbrew dyspozycji art. 86 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w budynku nie zaprojektowano pomieszczenia higieniczno-sanitarnego przystosowanego dla osób niepełnosprawnych.

Wskazano, że z projektu nie wynika, w jaki sposób odbywać się będzie komunikacja na poddasze. Jakkolwiek na rysunku nr 03 napisano, że poddasze to stanowi poddasze nieużytkowe, to jednak zaprojektowano liczne okna świadczące o zamiarze użytkowego wykorzystania tego pomieszczenia. Ponadto występują rozbieżności, co do funkcji obiektu, np.: budynek wielofunkcyjny - (szkoła muzyczna, mieszkania, biura) (karty nr 32, 33, 36, itp. projektu budowlanego).

Organ podniósł, że w projekcie budowlanym brak jest przedstawienia wewnętrznej instalacji elektrycznej, umożliwiającej użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, co narusza dyspozycję przepisu § 12 ust. 1 pkt 5 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133). Projekt budowlany nie zawiera także warunków technicznych właściwej jednostki organizacyjnej i projektu przełożenia sieci kanalizacyjnej kolidującej z planowana inwestycją uzgodnionego z Powiatowym Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w W..

Ustalono, że inwestor nie spełnił wymogów wynikających z postanowienia z dnia 12 stycznia 2012 r.

Wskazane wyżej braki i uchybienia wykluczają w ocenie organu zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę.

Zauważono, że pełna merytoryczna ocena planowanej inwestycji miała nastąpić dopiero po uzupełnieniu projektu budowlanego w wymaganym zakresie.

W związku z zarzutami zawartymi w odwołaniu dodatkowo wyjaśniono, że na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczono, zgodnie z legendą, cienką kreską koloru czarnego z trójkątami skierowanymi do jednostki strukturalnej planu, oznaczonej symbolem: 15MU, nieprzekraczalną linię zabudowy. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 5 planu, obowiązującymi elementami ustaleń planu wyznaczonymi na rysunku planu jest nieprzekraczalna linia zabudowy, która oznacza linię, poza która nie można sytuować nowych i rozbudowywanych budynków, tj. budynki mogą być sytuowane w tej linii lub w głąb terenu, z zastrzeżeniem § 47 ust. 5 ustaleń planu, który stanowi, że sytuowanie zabudowy względem dróg określa nieprzekraczalna bądź obowiązująca linia zabudowy wyznaczona na rysunku planu, przy czym dopuszcza się rozbudowę, przebudowę i nadbudowę istniejących budynków zlokalizowanych w całości lub w częściowo poza tą linią - zgodnie z przepisami odrębnymi z zakresu dróg publicznych.

Przepis § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie uprawnia do lokalizowania miejsc postojowych przy granicy działki budowlanej, choćby działka ta była własnością inwestora.

Analiza sprawy wskazuje, że wbrew stwierdzeniom i zarzutom zawartym w odwołaniu, w zakreślonym terminie nie dokonano uzupełnienia projektu budowlanego w wymaganym zakresie. Skoro zatem inwestor nie naprawił w terminie nieprawidłowości wskazanych w projekcie budowlanym, to słusznie organ I instancji, działając zgodnie z dyspozycją przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego.

W dniu 2 października 2012 r. E. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 sierpnia 2012 r.

W skardze podniesiono, że Wojewoda nie ustosunkował się do zarzutu przekroczenia kompetencji Starosty [...] (art. 35 pkt 1 Prawa budowlanego) oraz zarzucono błędną interpretację przepisów przez organy obu instancji. W większości podniesione zarzuty pokrywają się z zarzutami zgłoszonymi w odwołaniu.

Dodatkowo skarżąca wskazała, że poddasze ma charakter nieużytkowy, a komunikacja z nim będzie odbywać się poprzez drabinę od zewnątrz. Podniesiono, że w sytuacji, gdyby strona chciała zmienić sposób użytkowania poddasza będzie musiała uzyskać na to stosowne pozwolenie.

Wskazano, że brak jest rozbieżności co do funkcji obiektu. Funkcja ta została określona we wniosku o pozwolenie na budowę. Wyjaśniono także, że działka nr [...] nie jest objęta inwestycją. Dojazd do działki inwestycyjnej nr [...] będzie odbywał się przez działkę nr [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w skrócie jako "P.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Analiza prawidłowości kontrolowanego postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie zawiera istotniejszych uchybień.

Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 tejże ustawy, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Takie postanowienia były w tej sprawie nakładane na inwestora i mimo wskazania na dużą ilość uchybień, nie zostały one usunięte przez stronę.

Przede wszystkim zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla obszaru objętego przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. – obszar "A". Zgodnie z ww. planem miejscowym obszar inwestycji (działka nr [...]) zlokalizowany jest w jednostce planistycznej 15 MU. Są to tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej (§ 28 planu miejscowego). Projektowana inwestycja pod nazwą obiekt usługowo-biurowo-handlowy jest dopuszczalna w tej jednostce planistycznej. Elementem obligatoryjnym planu miejscowego jest także jego rysunek, zawierający – w przypadku terenów podlegających zabudowie od strony ulic – linie nieprzekraczalnej zabudowy. Ponieważ działka nr [...] usytuowana jest przy terenie przeznaczonym pod drogę, część graficzna planu miejscowego zawiera także linię nieprzekraczalnej zabudowy zlokalizowanej na działce nr [...] od strony drogi. Jak wynika z akt sprawy (np. karta nr 38 tomu II akt administracyjnych), w tym także planu zagospodarowania terenu znajdującego się w projekcie budowlanym (karta nr 150 tomu I akt administracyjnych), w niniejszej sprawie projektowany budynek znajduje się także na terenie działki nr [...] ale już za nieprzekraczalną granicą zabudowy. Ponieważ projekt budowlany dokładnie sytuuje posadowienie budynku, tym samym należy przyjąć, że zamiarem inwestora była budowa budynku usługowo-biurowo-handlowego częściowo na obszarze wykluczonym spod zabudowy właśnie poprzez wyznaczoną w planie miejscowym linię nieprzekraczalnej zabudowy. Już ta okoliczność w pełni uzasadniała utrzymanie przez organ odwoławczy decyzji I-instancyjnej o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W każdym bowiem przypadku, gdy na danym terenie obowiązuje plan miejscowy, projekt budowlany musi być z tym planem zgodny. Ponieważ nieprzekraczalna linia zabudowy w sposób jasny i precyzyjny określa maksymalne zbliżenie posadowienia budynku na działce nr [...] w kierunku działki drogowej nr [...], to naruszenie tej linii w projekcie budowlanym nie może być zaakceptowane. W tym zakresie nie mają znaczenia podnoszone przez stronę skarżącą wywody dotyczącej ewentualnej wewnętrznej sprzeczności planu miejscowego. W tej sprawie Sąd nie dokonuje oceny planu miejscowego.

Organy nie mogły więc zatwierdzić projektu budowlanego, który naruszałby treść planu miejscowego i nie mogły same "poprawić" tego projektu. To inwestor, wezwany do dostosowania projektu budowlanego do treści planu miejscowego uznał, że taka sprzeczność nie zachodzi i nie jest to stanowisko akceptowane przez Sąd.

Ponieważ w tej sprawie wniosek w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę został złożony w listopadzie 2011 r., zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem w sprawie projektu budowlanego" wyraźnie określa, co powinien zawierać projekt budowlany. Trafnie wskazał organ odwoławczy, że zatwierdzony decyzją I. instancyjną projekt budowlany tych wymogów nie spełnia. W szczególności wbrew § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego, projekt budowlany nie jest sporządzony w sposób nie pozwalający na jego dekompletację. Chodzi o to, że projekt budowlany nie może umożliwiać swobodną wymianę jego zawartości (treści). A taka w istocie swoboda dotyczy projektu sporządzonego w tej sprawie. Co najwyżej pierwsza i ostatnia strona tego projektu uniemożliwiają jego dekompletację. Pozostałe strony mogą być dowolnie zmieniane.

Zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego, część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu powinna określać układ sieci i przewodów uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych. Dodatkowo § 8 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego nakazuje, aby w planie zagospodarowania terenu określić układ linii lub przewodów elektrycznych i telekomunikacyjnych oraz związanych z nim urządzeń technicznych, przedstawiony w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi, z oznaczeniem miejsca i rzędnych w miarę potrzeby, przyłączenia do sieci zewnętrznych i złączy z instalacją obiektów budowlanych oraz charakterystycznych elementów, punktów pomiarowych, symboli i wymiarów.

Odnosząc te obowiązki do tej sprawy należy wskazać, że plan zagospodarowania terenu zawiera tylko zaznaczoną kanalizację (być może przyłącz kanalizacyjny), ale bez jakiegokolwiek opisu. Znajdująca się na karcie nr 233 projektu budowlanego mapa sytuacyjno-wysokościowa pokazuje usytuowanie przyłącza kanalizacji deszczowej, przyłącza wodociągowego i przyłącza kanalizacji sanitarnej. Nawet ta mapa nie zawiera przyłącza telekomunikacyjnego i energetycznego, a bez tych przyłączy (zwłaszcza energetycznego), projektowany budynek nie może być oddany do użytku i nie może pełnić swoje funkcji handlowo-biurowo-usługowej. Sąd nie kwestionuje, że sama realizacja przyłączy może nastąpić w odrębnym trybie tzw. zgłoszeniowym objętym art. 29 i 30 Prawa budowlanego. Nie oznacza to jednak, że projekt budowlany może pomijać istotne dla funkcjonowania danego budynku mieszkalnego instalacje. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego obiekt budowlany to także budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Projekt zagospodarowania terenu ma więc obejmować nie tylko usytuowanie budynku, ale i urządzeń technicznych niezbędnych do korzystania z niego i zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Nie są to wszystkie wady trafnie zauważone przez organy administracji. Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. Opis techniczny powinien zawierać: a) w obiektach użyteczności publicznej sposób zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich (§ 11 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia); b) rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych obejmujących instalacje elektryczne, telekomunikacyjne a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi wraz z punktami pomiarowymi, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń (§ 11 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego). Wymienionych elementów nie zawiera projekt architektoniczno-budowlany (nazwany w tej sprawie przez inwestora projektem budowlanym). W szczególności na rysunkach 00101, 00201, 00301 (karty nr 54-52 projektu budowlanego) nie ma schematu instalacji elektrycznej wewnętrznej. Nie są trafne zarzuty skarżącej, że taka wewnętrzna instalacja nie musi być opisana szczegółowo, ponieważ to przyszły najemca dostosuje sobie instalację do własnych potrzeb i zmiany tej instalacji mają charakter nieistotny (art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego). Projekt architektoniczno-budowlany nie może pomijać żadnej wymaganej części choćby miała ona charakter nieistotny w przypadku dokonania od niej odstępstwa na etapie realizacji budowy. Okoliczność natomiast, co zrobi przyszły najemca po zawarciu umowy najmu nie może być przedmiotem doprecyzowania ogólnego projektu budowlanego. Nie ma w projekcie informacji o instalacji gazowej, a podłączenie do tej instalacji wynika z karty nr 160 projektu.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przepisami techniczno-budowlanymi są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem".

Zgodnie z § 3 pkt 6 rozporządzenia, pod pojęciem budynku użyteczności publicznej należy przez to rozumieć budynek przeznaczony, między innymi, na potrzeby handlu, gastronomii, usług, turystyki, sportu, oraz inny budynek przeznaczony do wykonywania podobnych funkcji; za budynek użyteczności publicznej uznaje się także budynek biurowy lub socjalny. Mając na uwadze przytoczony fragment definicji budynku użyteczności publicznej przedmiotowa inwestycja polegająca na realizacji obiektu usługowo-handlowo-biurowego spełnia ww. kryteria i w zakresie stosowania przepisów ww. rozporządzenia podlega rygorom takim, jak budynki użyteczności publicznej. Zasadnie organy obu instancji zarzuciły brak zgodności projektu budowlanego z § 84 ust. 1 i 86 rozporządzenia. W każdym budynku użyteczności publicznej należy urządzić ustępy ogólnodostępne. § 86 rozporządzenia określa zaś, że w budynku na kondygnacjach dostępnych dla osób niepełnosprawnych, co najmniej jedno z ogólnodostępnych pomieszczeń higienicznosanitarnych powinno być przystosowane dla tych osób i wskazuje konkretne wymagania takiego pomieszczenia. § 85 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia określa warunki techniczne ustępu ogólnodostępnego dla osób niepełnosprawnych.

Co do tych wymagań skarżąca podaje, że nie przewiduje się zatrudniania osób niepełnosprawnych, a ponadto Starosta [...] przekroczył zakres swoich kompetencji dokonując takiej oceny. Sąd takiej argumentacji nie podziela. Skoro obowiązkiem organu administracji była ocena, czy projekt budowlany spełnia wymagania przepisów techniczno-budowlanych, to organy trafnie badały, czy te elementy projektu budowlanego, które są wymagane przy takich budynkach jak objęty przedmiotowym projektem budowlanych, zostały w nim zamieszczone. Brak zamieszczenia rozwiązań technicznych wymaganych w danym projekcie budowlanym i brak jego uzupełnienia - uzasadniał odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Nie ma przy tym na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę znaczenia, kto będzie zatrudniał osoby w budynku objętym projektem budowlanym i czy te osoby to będą osoby niepełnosprawne. Projekt budowlany nie może określać kategorii pracowników zatrudnianych w zbudowanym w przyszłości obiekcie. Należy wskazać i na to, że z projektu architektoniczno-budowlanego (karta nr 153) wprost wynika, że obiekt w części publicznej będzie dostępny dla osób niepełnosprawnych.

Rację mają organy wskazując, że projekt budowlany nie zawiera żadnego sposobu komunikacji z kondygnacją stanowiącą tzw. poddasze nieużytkowe. Realizując inwestycję można zaprojektować pomieszczenia nieużytkowe, ale nie można pominąć możliwości dostępu do nich. O użytkowaniu bądź nieużytkowaniu pomieszczeń decyduje uprawniony, ale musi być możliwość komunikacji nawet z pomieszczeniem nieużytkowym. W przeciwnym razie np. wystąpienie awarii w takim pomieszczeniu może spowodować duże trudności z jej usunięciem.

Natomiast stanowisko organów dotyczące miejsc postojowych zlokalizowanych na działce nr [...] jest tylko częściowo trafne. Zgodnie z § 15 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego minimalna ilość miejsc parkingowych winna być dostosowana do faktycznych potrzeb i wymogów wynikających z rodzaju inwestycji, jej wielkości i programu użytkowo-funkcjonalnego oraz zakładanej liczby pracowników, użytkowników klientów i petentów i plan ten przyjął następujące minimalne wartości: dla zabudowy usługowej, produkcyjno-usługowej i produkcyjnej – 30 miejsc parkingowych na 100 stanowisk pracy lub na 100 użytkowników lub 15 miejsc parkingowych na każde 1000 m2 powierzchni użytkowej. Podana w projekcie architektoniczo-budowlanym powierzchnia zabudowy wynosi 589,72 m2. Z planu zagospodarowania terenu wynika, że na działce nr [...] planowanych jest 6 miejsc postojowych i 1 miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej. W sumie 7 miejsc postojowych. W ocenie Sądu ta ilość jest niewystarczająca mając na uwadze przeznaczenie realizowanej inwestycji. Już z samych rysunków znajdujących się w projekcie budowlanym wynika, że prawdopodobnym zamierzeniem będzie użytkowanie tego budynku jako sklepu ogólnodostępnego [...]. Działalność handlowa wymaga niewątpliwie zaplanowania adekwatnej ilości miejsc, a wówczas należałoby przyjąć, że 15 miejsc parkingowych wymaganych planem miejscowym dotyczy nie tylko powierzchni użytkowej wynoszącej 1000 m2, ale powierzchni użytkowej mniejszej niż 1000 m2. Plan miejscowy nakazuje bowiem lokalizowanie 15 miejsc parkingowych na każdy jeden tysiąc metrów kwadratowych, a nie 15 miejsc parkingowych tylko wówczas, gdy powierzchnia użytkowa wynosi co najmniej 1000 m2, a nie np. 950 m2. Ponadto wyznaczając ilość miejsc parkingowych inwestor nie uwzględnił działalności biurowej i usługowej, która także wymaga zapewnienia miejsc postojowych co najmniej dla osób zatrudnionych do takiej działalności. Nie można bowiem pozwolić, aby powstawał obiekt użyteczności publicznej, ale w istocie bez parkingu, bo 7 miejsc parkingowych może być zajęta przez pracowników zatrudnionych przez najemców powierzchni tego obiektu.

Paragraf § 19 ust. 2 rozporządzenia określa minimalne odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej i zgodnie z nim odległość ta nie może być mniejsza niż 6 metrów w przypadku 5-60 stanowisk włącznie lub 3 metrów w przypadku miejsc postojowych do 4 stanowisk włącznie. Sąd zgadza się ze skarżącą, że o ile § 19 ust. 1 rozporządzenia określający minimalną odległość miejsc postojowych odwołuje się do charakteru obiektów i ich przeznaczenia i został wprowadzono jako obowiązujący z uwagi na wymagania higieniczno-sanitarne, o tyle § 19 ust. 2 określa minimalną odległość miejsc postojowych od granicy z działką budowlaną i celem takiej regulacji jest ochrona interesów osób trzecich. Tym samym w sytuacji, w której właścicielem działki z projektowaną lokalizacją miejsc postojowych jest ta sama osoba, która jest także właścicielem działki sąsiedniej, to nie zachodzi potrzeba ochrony uprawnień tej samej osoby jako właściciela obu tych działek. Właściciel takich działek może przecież w każdej chwili doprowadzić do ich połączenia i wówczas znikają obowiązki dotyczące odległości od granicy między takimi działkami. Nie ma także znaczenia, czy inwestor jako obszar inwestycji obejmuje także tą sąsiednią swoją działkę. Jeżeli bowiem inwestor nie zamierza na swojej sąsiedniej działce realizować inwestycji, to nie ma powodów włączania jej do obszaru inwestycji. Ewentualne późniejsze zbycie przez inwestora jednej ze swoich działek nie może być także argumentem przemawiającym za stosowaniem § 19 ust. 2 rozporządzenia. Dopuszczalnym jest bowiem np. zniesienie współwłasności czy też wydzielenie prawa własności już zabudowanych nieruchomości i to nawet wówczas, gdy naruszone zostaną przepisy dotyczące odległości już istniejących budynków od granic z działką sąsiednią.

Tym niemniej należy stwierdzić, że odległość miejsc parkingowych od działki nr [...] jest mniejsza nawet niż 3 metry (plan zagospodarowania terenu, karta nr 150 projektu budowlanego) i wynosi ok. 1,5 metra. Nie wynika zaś z akt sprawy, aby właścicielem działki nr [...] była skarżąca.

Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu w tej sprawie Wojewoda [...] jako organ administracji architektoniczno-budowlanej zasadniczo prawidłowo uznał, że przedłożony projekt budowlany w istotnym zakresie narusza przepisy prawa i nie pozwala na wydanie na jego podstawie pozwolenia na budowę. Częściowo odmienne stanowisko Sądu co do prawidłowości wykładni § 19 ust. 2 rozporządzenia nie zmienia generalnej oceny, że w tej sprawie tak Wojewoda jak i Starosta nie naruszyli przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę z nieuzasadnioną i orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 P.p.s.a.