Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2009/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 46 ust 1 pk 1 i ust 3, art 46a ust 1, art 47, ar 48 ust 1 i 2, ar 52, ar 56 ust 1b pkt 1-3, ust 2 pkt 1-3, ust 3, art 7 i 8
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania S. z siedzibą w W., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r., którą organ pierwszej instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie nowej kwatery składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w Z. sp. z o.o. wraz z infrastrukturą, w skład której wchodzą m.in. drenaż odcieków, drenaż podfoliowy, zbiornik odcieków, studnie odgazowujące, drogi dojazdowe, ogrodzenie, zieleń izolacyjna na działkach o nr ew. [...], [...], [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym [...] oraz na działkach o nr ew. [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gmina S.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. - dalej powoływanej również jako ustawa ocenowa) do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy zmienianej art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Wywiódł dalej, iż postępowanie w spornej sprawie zostało wszczęte w dniu 2 kwietnia 2008 r. (wniosek inwestorski), a więc przed dniem wejścia w życie ustawy ocenowej (15 listopada 2008 r.). W tej sytuacji w przedmiotowym postępowaniu zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm. - dalej powoływanej również jako Poś) wraz z przepisami wykonawczymi.

Następnie Kolegium przytoczyło treść przepisów Poś regulujących postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wywiódł, że po uprzednim uchyleniu decyzji Wójta Gminy S. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, Wójt uzupełnił postępowanie dowodowe we wskazanym przez Kolegium zakresie, tj. wyjaśnił kwestię kręgu stron postępowania. Akta sprawy zostały uzupełnione o dowody potwierdzające status stron w toczącym się postępowaniu. Na skutek wezwania organu pierwszej instancji, inwestor uzupełnił swój wniosek w zakresie wynikającym z art. 46a ust. 4 pkt 1 Poś. Z dostarczonych przez inwestora map ewidencyjnych obejmujących teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, wynika obszar oddziaływania planowanej inwestycji. Na mapach zaznaczono: teren nieruchomości które są własnością Z., granice terenu, na którym będzie realizowana inwestycja oraz granice oddziaływania tej inwestycji. Jak wskazało Kolegium, na podstawie wypisów z rejestru gruntów (które stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a.) można ustalić właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości inwestorskich oraz sąsiadujących z terenem inwestycji.

Organ odwoławczy wywiódł, że z załączonych map wynikają wyraźne granice terenu inwestycji (oznaczone kolorem zielonym), które nie pokrywają się z granicami działek stanowiących własność Z. w K. (oznaczone kolorem czerwonym). Z ich porównania wynika, że granice terenu inwestycji zamykają w sobie o wiele mniejszy obszar inwestycji, niż granice zamykające teren własności nieruchomości inwestora. Z map tych można w sposób precyzyjny wyczytać, że teren inwestycji położonej na działkach nr ew: [...], [...], [...], [...], [...], [...] graniczy w większości z działkami należącymi do inwestora: tj. [...], [...], [...], [...] oraz z dwiema drogami (działka nr ew. [...] i [...]), będącymi we władaniu [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...].

W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił i udokumentował krąg stron przedmiotowego postępowania, przyznając ten status Z. oraz [...] Zarządowi Dróg Wojewódzkich w [...]. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującego się co do wadliwości pominięcia jako stron postępowania osób, których nieruchomości graniczą wprawdzie z nieruchomościami inwestora ale nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji, albo których nieruchomości oddziela od terenu inwestycji pas drogowy o szerokości 12 m, będący we władaniu zarządcy drogi.

Kolegium wskazało ponadto, że niedopuszczalne jest, aby strona wskazywała na interes prawny innego podmiotu. Zatem, ponowne powoływanie się przez K. na rzekome pozbawienie wskazanych osób prawa czynnego udziału w postępowaniu, jest bezpodstawne i prawnie nieuzasadnione.

Kolegium stwierdziło dalej, że zgodnie z art. 3 pkt 19 Poś przez pojęcie "podania do publicznej wiadomości" rozumie się ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, a w sytuacji gdy siedziba właściwego organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot ogłoszenia - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia. W świetle natomiast art. 32 Poś, przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji właściwy do ich wydania:

1. podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania, a w przypadku, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1, także informację o prowadzonym postępowaniu dotyczącym transgranicznego oddziaływania na środowisko;

2. może przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa; przepis art. 91 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio;

3. rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski.

Zdaniem organu odwoławczego, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut odwołującego dotyczący pozbawienia go prawa możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym bezpośrednio przed wydaniem decyzji. Jak bowiem wynika z akt sprawy, pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. znak: [...] Wójt Gminy S. zawiadomił K. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w terminie 7. dni od dnia otrzymania zawiadomienia, które to zawiadomienie zostało odebrane przez odwołującego się w dniu 5 lipca 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Taki termin został wyznaczony dla wszystkich stron, a akta sprawy nie zawierają pisemnego wniosku odwołującego się o jego przedłużenie. Wniosek taki mógłby zostać pozytywnie rozpatrzony przez organ jedynie w sytuacji, gdy strona udowodniłaby, że przedłużenie takiego terminu będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie. W sytuacji, gdyby taki wniosek został złożony ustnie, organ pierwszej instancji miałby obowiązek sporządzić z tej czynności protokół (art. 67 § 2 K.p.a.). Jak wskazał organ pierwszej instancji, przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy, taki wniosek nie został przez odwołującego się w ogóle złożony. Zdaniem organu odwoławczego, brak jest zatem podstaw do uznania twierdzenia odwołującego się w tym przedmiocie za prawdziwe. W szczególności przemawia za tym fakt, że K. w odwołaniu nie wskazał, kiedy rzekomo i do którego pracownika złożył taki wniosek. Brak jest także jakiegokolwiek śladu stanowiska K. w terminie 10. dni od dnia otrzymania zawiadomienia. K. nie złożył również przysługującego mu ewentualnie środka zaskarżenia na bezczynność organu pierwszej instancji w tym względzie. Natomiast akta sprawy zawierają dwie notatki służbowe sporządzone przez pracownika organu pierwszej instancji (z dnia 26 lipca 2011 r. i z dnia 3 sierpnia 2011 r. ), z których wynika, że przedstawiciel K. w dniu 7 lipca 2011 r. zapoznał się z aktami sprawy i otrzymał kserokopię żądanych dokumentów z akt sprawy oraz odmówił pisemnego potwierdzenia tej czynności, oraz że w dniu 26 lipca 2011 r. dwaj przedstawiciele K. również przeglądali akta sprawy odmawiając pisemnego potwierdzenia tej czynności. Nie można zatem uznać za zasadny zarzutu pozbawienia odwołującego się prawa czynnego udziału w postępowaniu.

Ustosunkowując się do zarzutu odwołującego się, że w p. b) poz. 6 decyzji znajduje się zapis o konieczności prowadzenia wydobywania kopalin złóż torfii i gytii wapiennej zgodnie z zapisami ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, jednak z raportu nie wynika, na jaką głębokość, ponieważ wcześniej nie wykonano badań geologicznych, Kolegium wskazało, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Stwierdziło, że w aktualnie prowadzonym postępowaniu bada się wpływ planowanego zamierzenia na środowisko w ramach ustawy Prawo ochrony środowiska (i przepisów wykonawczych), natomiast kwestia uzyskania koncesji na wydobywanie kopalin jest odrębnym postępowaniem, regulowanym ustawą z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U z 2005 r., Nr 228, poz. 1947). Zgodnie z art. 46 ust. 4 pkt 3 Poś, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się przed uzyskaniem koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, na wydobywanie kopalin ze złóż, na bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz składowanie odpadów w górotworze, w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych - na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze. Dopiero w tym odrębnym od niniejszego postępowaniu, określa się zasady i warunki: wykonywania prac geologicznych, wydobywania kopalin ze złóż, ochrony złóż kopalin, wód podziemnych i innych składników środowiska w związku z wykonywaniem prac geologicznych i wydobywaniem kopalin. Zatem organ pierwszej instancji zasadnie nałożył na inwestora warunek w p. b) poz. 6 zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu, że we wniosku o wydanie decyzji wskazano na pojemność nowej kwatery i podano rzędną wierzchu kwatery, ale nie podano dna kwatery, Kolegium wskazało, iż brak jest podstawy prawnej, z której wynikałby taki obowiązek dla inwestora. Wniosek, a konkretnie jego część składowa w postaci raportu oddziaływania na środowisko, zawiera szczegółowy opis planowanego zamierzenia, w tym m.in. w punkcie 4.2.3. na str. 12. raportu "Podstawowe parametry techniczne". Wyszczególniono w nich m.in. powierzchnię kwatery w koronie na rzędnej [...] – [...] m, rzędną maksymalną składowania odpadów, pojemność nowoprojektowanej kwatery brutto, pojemność składowania odpadów. Raport zawiera także opisy sposobu składowania odpadów i zamknięcia kwatery. W sytuacji, gdy odwołujący się miał zapewniony czynny udział w postępowaniu, miał możliwość wniesienia uwag, wniosków, zapytań, a organ pierwszej instancji miałby wtedy obowiązek udzielić odpowiedzi na wniosek dotyczący zakresu (szczegółów) inwestycji. Odwołujący nie skorzystał z takiej możliwości.

Odnosząc się do zarzutu, że w pkt b) poz. 10 decyzji Wójt nałożył na inwestora nierealny obowiązek ograniczenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w fazie realizacji i eksploatacji do granic wymienionych działek, organ odwoławczy wskazał, że jest to subiektywne odczucie odwołującego się. Organ właściwy do wydania tzw. decyzji środowiskowej ma prawo i obowiązek zbadania wpływu planowanej inwestycji na otoczenia i ewentualnie zminimalizowanie negatywnych oddziaływań tego zamierzenia na środowisko. A zatem nałożenie w decyzji na inwestora takiego obowiązku jest uzasadnione prawnie. Natomiast odnośnie do potencjalnych uciążliwości związanych z odorem, Kolegium wskazało, że unormowanie z art. 85 Poś nie wprowadziło odpowiedniej normy dotyczącej ochrony powietrza przed zapachami, lecz tylko przed określonymi substancjami w powietrzu. Podkreśliło, że zapach czy też odór jest substancją niemierzalną. Pomimo że może być uciążliwy nie może być badany, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. W takiej sytuacji za kryterium oceny w tym zakresie przyjmuje się średnioroczne i godzinowe stężenia amoniaku i siarkowodoru. W polskim systemie prawnym rodzaje substancji wprowadzanych do powietrza i ich dopuszczalne poziomy zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu, alarmowych poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz marginesów tolerancji dla dopuszczalnych poziomów niektórych substancji (Dz. U. Nr 87, poz. 796) oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 1, poz. 12). Zdaniem autorów analizowanego raportu zarówno budowa, jak i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować ponadnormatywnej uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości.

Odnośnie do zarzutu, iż Wójt nadal nie ustalił pełnego kręgu stron postępowania Kolegium ponownie wskazało, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Co się zaś tyczy działań odwołującego się w postaci zgłoszenia swych zastrzeżeń co do funkcjonowania inwestycji do PINB, czy Prokuratury Rejonowej w P., to organ odwoławczy wskazał, że dotyczą kwestii funkcjonowania istniejącego zamierzenia, a nie dopiero planowanego, zatem pozostają bezprzedmiotowe dla niniejszego postępowania.

Odnosząc się do zarzutu, że organ pierwszej instancji pozytywnie opiniuje budowę nowej kwatery na tak potężną ilość śmieci według starej technologii sprzed 40 lat, a tego według obowiązujących przepisów i dyrektyw nie wolno już od dawna stosować, Kolegium wskazało, że to twierdzenie odwołującego się nie zostało poparte żadnym dowodem, kontr-opinią, kontr-raportem, czy opracowaniem, według którego planowany sposób rozbudowy składowiska odpadów jest niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutu, że organ pierwszej instancji nie zbadał i nie uzasadnił bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi oraz nie powiadomił społeczeństwa o swych działaniach, organ odwoławczy wskazał, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Organ pierwszej instancji wypełnił ten obowiązek. Przeprowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego zamierzenia spełnia wymogi ustawowe (art. 47 i art. 56 Poś). Organ nie ograniczył się jedynie do zbadania ustaleń zawartych w sporządzonym raporcie o oddziaływaniu na środowisko, ale dodatkowo zlecił przeprowadzenie opinii Państwowemu Instytutowi Geologicznemu w zakresie zgodności lokalizacji planowanej rozbudowy składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w Z. z obowiązującymi przepisami dotyczącymi lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk. Z opinii tej, sporządzonej przez profesjonalny podmiot, a więc posiadający uprawnienia w zakresie wiedzy specjalistycznej wynika bezspornie, że wybrana lokalizacja jest korzystna w myśl obowiązujących przepisów, a kryteria stawiane w przepisach prawnych odnoszących się do budowy i rozbudowy składowiska odpadów są spełnione. Jeżeli rozwiązania techniczne zaproponowane w projekcie budowlanym zostaną wykonane w sposób staranny, nie przewiduje się zagrożenia dla wód podziemnych. W projekcie rozbudowy składowiska zastosowano szereg rozwiązań uniemożliwiających migrację zanieczyszczeń do gruntów i wód podziemnych. Raport przewiduje także działania mające na celu zapobieganie, zmniejszanie lub kompensowanie szkodliwych oddziaływań na środowisko (str. 48-50 raportu). Nie ma także potrzeby rozbudowywania sieci monitoringowej poza piezmetrami zaplanowanymi do wykonania w ramach projektu rozbudowy składowiska. Raport znajdujący się w aktach sprawy precyzyjnie wyjaśnia i ustala zasięg oddziaływania inwestycji na środowisko, a odwołujący się miał możliwość zapoznania się z jego treścią.

Odnosząc się do zarzutu, że raport zawiera lakoniczne odniesienie do transgranicznego oddziaływania inwestycji, Kolegium wskazało, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Jak wynika z raportu, planowane przedsięwzięcie w fazie realizacji, eksploatacji i likwidacji nie będzie powodować transgranicznego oddziaływania na środowisko. W takiej sytuacji nie ma podstaw do przeprowadzania postępowania przewidzianego przepisami art. 58 in fine ustawy Prawo ochrony środowiska. Jeśli odwołujący się nie zgadza się z tym ustaleniem, winien przedstawić dowody (kontr-raport, opinie sporządzone przez biegłych specjalistów), z których wynikać będzie taka potrzeba.

Odnośnie natomiast do twierdzenia odwołującego się, że na składowisku może wybuchnąć pożar, co może stanowić olbrzymie zagrożenie dla środowiska i życia ludzi, organ odwoławczy wskazał, iż jest to jedynie hipotetyczne twierdzenie odwołującego się. Z raportu wynika (m.in. str. 31), że w przypadku kwater w K. prawdopodobieństwo awarii - w tym pożarów - jest zdecydowanie niższe niż na składowiskach bez segregacji taśmowej, kompostowania i prasowania balastu w brykiety. Dotychczas inwestor nie odnotował takiego zdarzenia. Ponadto, bardzo niskie jest też prawdopodobieństwo trafienia na składowisko odpadów niebezpiecznych, gdyż segregacja taśmowa eliminuje taką możliwość. W ocenie specjalistów geotechników, tak ukształtowana pryzma będzie trwale stabilna, a tworzenie nowej kwatery nie będzie generować źródeł awarii.

Kolegium stwierdziło, że kwestionowanie określenia emisji gazów z nowej kwatery, z którego - zdaniem odwołującego się - będzie się wydobywać 2,5 raza więcej niż dotychczas jest nieuzasadnione w obliczu danych w tym zakresie zawartych w raporcie (str. 35- 38) pkt 11.4. "Zanieczyszczenie powietrza", które dotyczą zarówno wydzielanych zanieczyszczeń w fazie realizacji i eksploatacji inwestycji. Informacje te dotyczą źródeł, rodzajów poszczególnych zanieczyszczeń, ich wysokości, ocenę uciążliwości z tym związanych. Jak wynika z tych ustaleń, nowa kwatera składowiska odpadów w K. z uwagi na niewielką ilość składowanych odpadów ulegających biodegradacji stanowi niewielkie źródło emisji gazu składowiskowego do powietrza. Z jego powierzchni są unoszone mikroorganizmy w formie bioareozoli. Zasięg tych emisji nie przekracza granic składowiska. Tylko w skrajnie niekorzystnych warunkach atmosferycznych istnieje potencjalna możliwość, że zanieczyszczenia mogą przekraczać granice analizowanego obiektu; zabiegi mitygacyjne (zmniejszenie frontu składowania) powinny ograniczyć te uciążliwości. Ponadto, z raportu wynika (str. 51), że inwestycja będzie wyposażona we wszelkie niezbędne i wymagane przepisami urządzenia i zabezpieczenia, do których będzie można zaliczyć m.in.: uszczelnienie kwater z wykorzystaniem najnowszych rozwiązań dostępnych na rynku, wykonanie systemu odgazowania kwatery składowiska i zagospodarowania gazu skałdowiskowego z zastosowaniem najbardziej nowoczesnych rozwiązań.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wyznaczenia zbyt krótkiego terminu dla odwołującego się na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i nieprzedłużeniem go na wniosek odwołującego się Kolegium wskazało, że nie zasługuje on na uwzględnienie, co obszernie wykazane zostało we wcześniejszej części uzasadnienia decyzji. Zdaniem organu odwoławczego kwestionowanie informacji o okoliczności zapoznania się a aktami sprawy przez przedstawicieli odwołującego się (str. 8 decyzji) stanowi jedynie twierdzenie strony, nie poparte żadnym dowodem,

Odnosząc się do zarzutu braku zapewnienia społeczeństwu czynnego udziału w postępowaniu, a tym samym naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., Kolegium stwierdziło, że akta sprawy zawierają dowody na okoliczność zapewnienia czynnego udziału zarówno stronom postępowania jak i społeczeństwu. Organ pierwszej instancji, zgodnie ze wskazanym przepisem oraz przepisami szczególnymi, tj. art. 3 pkt 19 i art. 32 ust. 1 Poś, dokonał obwieszczeń umieszczonych w swojej siedzibie (fotografie), w sołectwach K. i S. (oświadczenia potwierdzające sołtysów tych wsi i pracownika organu pierwszej instancji, wyciągi z BIP-u wraz z oświadczeniem Wójta), począwszy od wszczęcia postępowania aż do jego zakończenia, włącznie z zawiadomieniem o zgromadzonym materiale dowodowym i o fakcie wydania decyzji (z dnia [...] października 2008 r., [...] grudnia 2009 r., [...] lipca 2010 r., [...] czerwca 2011 r.).

Odnośnie do zarzutu, iż decyzja zawiera na str. 5 błędnie podane daty złożenia odwołania S., tj. wskazanie, że odwołanie zostało wniesione 24 kwietnia 2011 r. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji omyłkowo wskazał datę wniesienia poprzedniego odwołania K., jednak okoliczność ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie.

S. z siedzibą w W. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący podniósł, że organ odwoławczy zapomniał o tym, iż budowa nowej kwatery znajduje się w otulinie obszaru Natura 2000, tj. [...] i zupełnie przemilczał rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 24 marca 2003 r. (Dz. U. z dnia 10 kwietnia 2003 r.), zgodnie z którym (§ 3 pkt 1, 2, 3, 4) nie mogą być zlokalizowane - budowane składowiska odpadów w strefach zasilania głównych i użytkowych zbiorników wód podziemnych (GZWP i UZWP). W przedmiotowym zaś przypadku studnia zasilająca kilkanaście wsi, takich jak K., W., U., L., S. i inne, zlokalizowana jest już od około 25. lat w K., w bezpośredniej odległości od planowanej nowej kwatery tylko o około 200 metrów. Zaplanowana kwatera znajduje się w otulinie obszaru Natura 2000 oraz w tzw. R. Teren jest tam bagnisty, zalany wodą z zalegającymi pokładami torfu, w przeszłości wydobywanym przez mieszkańców okolicy do celów leczniczych i jako opał. Zgodnie z ww. rozporządzeniem (§ 4) wprowadza się obowiązek wykonania badań geologicznych i hydrologicznych oraz należy wykonać dokumentację geologiczno-inżynierską, po to żeby określić wszystkie cieki powierzchniowe i wody penetrujące obszar planowanego przedsięwzięcia.

Zdaniem K. oczywistym i bezspornym jest fakt, że planowana kwatera o poj. 517 000 m3, zniszczy środowisko i istniejące ujęcie wody pitnej na kilkadziesiąt, czy kilkaset lat. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało, że zarzut K., polegający na braku spełnienia obowiązku wykonania badań geologicznych, nie zasługuje na uznanie.

W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie poradził sobie z zarzutem braku określenia rzędnej dna kwatery potrzebnej do obliczenia objętości. W raporcie bowiem i we wniosku ZUOK jest podana charakterystyka nowej kwatery i w niej jest rzędna wierzchu kwatery i jej pojemność, a brak jest rzędnej dna kwatery. W takiej natomiast sytuacji - zdaniem skarżącego - nie sposób ustalić, w jaki sposób została wyliczona objętość kwatery, i czy planowana pojemność miałaby odpowiadać rzeczywistej. Skarżący stwierdził, że skoro kolegium nie potrafi zgodnie z odpowiednimi wzorami matematycznymi wyliczyć objętość bryły, to powinno zatrudnić biegłego, zamiast pisać wielostronicowe elaboraty, wyręczając Z. i Wójta Gminy S. z ich obowiązku dostarczenia koniecznych wyjaśnień.

Reasumując pierwszą część zarzutów, skarżący stwierdził, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003 r. (§ 3 ust. 2) składowiska odpadów nie mogą być lokalizowane na obszarach, o których mowa w ust. 1-6 i 13. Jeśli Kolegium chce postępować zgodnie z prawem i istniejącym stanem faktycznym (na mapie wyraźnie jest zaznaczone, że planowana kwatera miałaby być zlokalizowana w wodzie i bagnisku), to powinno stanąć na straży obowiązującego prawa.

Dalej K. wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia (art. 56 ust. 7 Poś). Uzasadnienie to powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa. W przedmiotowej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma ani jednego słowa na ten temat, a zgodnie z art. 135 ust. 1 Poś, wymagane byłoby utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania. Kolegium przemilcza złożony protest 747. mieszkańców okolicznych wsi, graniczących z Z. przeciwko budowaniu nowej kwatery, a przecież jest to istotna przesłanka środowiskowa. Z. działa już około 25 lat i opinia środowiska wyrażona na piśmie (listy z podpisami protestujących - w aktach sprawy) jest jednoznacznie negatywna. W ocenie skarżącego zebrane podpisy mieszkańców w liczbie 747. osób, reprezentujących 2500 osób, negatywnie opiniujących budowę nowej kwatery o tak olbrzymiej pojemności (517 000 m3 przy 220 000 m3 dotychczas zgromadzonych przez 20. letni okres składowania) daje obraz planowanego ogromu zniszczenia środowiska przez następnych kilkadziesiąt lat, sięgając w XXII wiek.

Skarżący wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. szeroko opisało, kto jest stroną w postępowaniu i uznało, że organ pierwszej instancji prawidłowo określił strony postępowania. W ocenie K., stanowisko organu odwoławczego mija się z prawdą, ponieważ organ pierwszej instancji przyjął kłamliwy raport oddziaływania na środowisko, w którym jest napisane, że uciążliwości takie jak smrody, biogaz, ścieki zanieczyszczające wody rzek ograniczają się jedynie do terenu Z., a Kolegium to przyjęło za prawdę. K. wywiódł, że w dalszym ciągu twierdzi, iż organ pierwszej instancji źle określił strony postępowania. Dlatego też właściciele działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] powinni być uznani za strony postępowania.

Skarżący wskazał też, że organ pierwszej instancji nie zapewnił czynnego udziału stronie postępowania, naruszając tym samym art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ w aktach sprawy nie ma żadnej adnotacji podpisów przedstawicieli S., a przyjęte przez Kolegium za wiarygodne stwierdzenia pracownika Urzędu Gminy S., są niezgodne z obowiązującym prawem.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak prawidłowo wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ponieważ postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy ocenowej (15 listopada 2008 r.), to po tej dacie nadal toczyło się w oparciu o przepisy Poś. Zgodnie bowiem z art. 153 ust. 1 ustaw ocenowej do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje:

1. ministra właściwego do spraw środowiska przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska;

2. wojewodów, marszałków województw i dyrektorów urzędów morskich przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 Poś realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach".

Przedmiotowe przedsięwzięcie, polegające na budowie nowej kwatery składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w Z. w K. sp. z o.o. wraz z infrastrukturą, należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wymienione jest bowiem w § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.).

Zgodnie z art. 46a ust. 1 Poś postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte wnioskiem Z. w K. sp. z o.o. Organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 46a ust. 7 pkt 4 Poś w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 k.p.a. był Wójt Gminy S.

W świetle art. 46 ust. 3 Poś, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie

Przepis art. 47 Poś wskazuje, jakie zagadnienia powinny być brane pod uwagę i oceniane w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. I tak zgodnie z tym przepisem w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia:

1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:

a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,

b) dobra materialne,

c) zabytki,

d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c,

e) dostępność do złóż kopalin;

2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko;

3) wymagany zakres monitoringu.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 Poś organem właściwym do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś art. 48 ust. 2 Poś obliguje go do poprzedzenia wydania decyzji "środowiskowej" uzgodnieniami z właściwymi organami.

Z kolei art. 52 Poś wskazuje, jakie elementy powinien zawierać raport oddziaływania na środowisko.

W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, należy zapewnić możliwość udziału społeczeństwa (art. 53 Poś).

Zgodnie z art. 56 ust. 1b pkt 1-3 Poś organ, wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, powinien uwzględnić uzgodnienia organów, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa.

W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa m. in.:

1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia;

2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich;

3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym (art. 56 ust. 2 pkt 1-3 Poś).

Decyzja musi zawierać charakterystykę całego przedsięwzięcia w postaci załącznika do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wymaga uzasadnienia i powinna zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem w postępowaniu społeczeństwa (art. 56 ust. 3, 7 i 8 Poś).

W ocenie Sądu, decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia oraz poprzedzające ją postępowanie, spełniają wymogi określone w powołanych przepisach. Poczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. ustalenia w tym zakresie znajdują oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania i są prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutów S. z siedzibą w W. związanych z naruszeniem zasady czynnego udziału stron w postępowaniu należy w pierwszej kolejności zauważyć, że skarżący kwestionuje naruszenie tej zasady zarówno w stosunku do siebie, jak i w stosunku do właścicieli nieruchomości usytuowanych jego zdaniem w taki sposób względem terenu przedmiotowej inwestycji, że winien przysługiwać im status stron postępowania.

Odnosząc się do prawa udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją innych podmiotów niż skarżący, trzeba wyjaśnić, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. trzeba wykładać w ten sposób, że również w postępowaniu przed sądem administracyjnym należy uwzględniać wolę podmiotu, którego prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone. W związku z tym sąd administracyjny, rozpoznający skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może dokonywać oceny prawidłowości postępowania administracyjnego w zakresie obejmującym zapewnienie prawa udziału w postępowaniu innym podmiotom niż skarżący. W konsekwencji nie może uwzględnić skargi z powodu naruszenia prawa innego podmiotu, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nawet jeśli do takiego naruszenia prawa doszło. Dlatego też ewentualne pominięcie przez organy administracji w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji osób, którym przysługiwał w tym postępowaniu status strony, nie mogło być wzięte pod uwagę przez Sąd, rozpoznający sprawę ze skargi S. z siedzibą w W. Sąd nie dokonywał w tym zakresie kontroli zaskarżonej decyzji.

Co zaś się tyczy dopełnienia przez organy administracji obowiązku zapewnienia prawa czynnego udziału w postępowaniu skarżącemu, to Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Jak wynika z akt sprawy, przed wydaniem decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r. organ odwoławczy dwukrotnie (decyzjami z dnia [...] maja 2010 r. i z dnia [...] kwietnia 2011 r.) uchylał decyzje organu pierwszej instancji i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W obydwu przypadkach decyzje kasatoryjne zapadły na skutek odwołań wniesionych przez S. z siedziba w W.

Wydanie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2011 r. poprzedzone zostało pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. znak: [...], którym Wójt Gminy S. zawiadomił strony - w tym skarżącego - o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w terminie 7. dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Wedle notatek służbowych sporządzonych przez pracowników Urzędu Gminy S., w dniach 7 lipca 2011 r. oraz w dniu 26 lipca 2011 r. przedstawiciele skarżącego zapoznali się z aktami sprawy, odmawiając jednak pisemnego potwierdzenia skorzystania z tego uprawnienia.

Jak prawidłowo wskazuje organ odwoławczy, w aktach sprawy nie ma wniosku skarżącego o przedłużenie terminu na zapoznanie się z aktami sprawy, a storna nie udowodniła, iż taki wniosek złożyła ani pisemnie, ani ustnie do protokołu. Ponadto, biorąc pod uwagę, że decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. była już trzecią z kolei decyzją organu pierwszej instancji wydaną w sprawie wszczętej wnioskiem Z. w B. sp. z o.o., a skarżący brał czynny udział w tym postępowaniu, poczynając od 10 listopada 2008 r. (doręczenie postanowienia Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2008 r. o dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu), nie sposób przyjąć, że nieuwzględnienie wniosku strony o przedłużenie terminu na zapoznanie się z aktami sprawy - o trzy/cztery dni, jak wynika z treści odwołania z dnia 27 lipca 2011 r. - mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 24 marca 2003 r. (Dz. U. z dnia 10 kwietnia 2003 r.), należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego zawartym w odpowiedzi na skargę, że choć K. nie podał nazwy aktu wykonawczego, to można założyć, że jego intencją było wskazanie na naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów (Dz. U. Nr 61, poz. 549 ze zm.).

Zgodnie § 3 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 tego rozporządzenia składowiska odpadów niebezpiecznych oraz składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne nie mogą być lokalizowane:

1. w strefach zasilania głównych i użytkowych zbiorników wód podziemnych (GZWP, UZWP),

2. na obszarach otulin parków narodowych i rezerwatów przyrody,

3. na obszarach lasów ochronnych,

4. w dolinach rzek, w pobliżu zbiorników wód śródlądowych, na terenach źródliskowych, bagiennych i podmokłych, w obszarach mis jeziornych i ich strefach krawędziowych, na obszarach bezpośredniego bądź potencjalnego zagrożenia powodzią w rozumieniu przepisów prawa wodnego.

W toku postępowania organ pierwszej instancji zlecił Państwowemu Instytutowi Geologicznemu - Państwowemu Instytutowi Badawczemu przygotowanie opinii o zgodności lokalizacji planowanej rozbudowy składowiska odpadów z obowiązującymi przepisami dotyczącymi lokalizacji, budowy, eksploatacji zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk.

W ramach przygotowanej przez Instytut opinii przeprowadzono szczegółową analizę zebranych materiałów i dokumentacji pod kątem zgodności planowanej lokalizacji inwestycji z wymogami stawianymi przez powołane rozporządzenie. Ustalono na ich podstawie, że lokalizacja planowanej kwatery nie występuje w obrębie strefy zasilania najbliższego GZWP jakim jest zbiornik nr [...] ([...]). Stwierdzono, że planowana inwestycja nie znajduje się w obrębie otulin parków narodowych i w rezerwatach przyrody. Podano, że analizowany teren nie znajduje się na obszarze lasów ochronnych. Planowana inwestycja położona jest jedynie w sąsiedztwie lasów mieszanych, będących własnością prywatną. W opinii wskazano również, że z przeanalizowanych danych wynika, iż planowana lokalizacja kwatery Z. nie znajduje się dolinach rzek, w pobliżu zbiorników wód śródlądowych, na terenach źródliskowych, bagiennych i podmokłych, w obszarach mis jeziornych i ich strefach krawędziowych, ani w odległości mniejszej niż 250 m od nich, a także na obszarach bezpośredniego, bądź potencjalnego zagrożenia powodzią w rozumieniu przepisów prawa wodnego. Nie stwierdzono także występowania zakazów wymienionych § 3 ust. 1 pkt 5 - 13 rozporządzenia.

Wobec powołanych ustaleń wyspecjalizowanej jednostki naukowej, jakim jest Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytut Badawczy, stanowisko skarżącego, wskazujące na naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003 r., a także jego twierdzenia co do oczywistości zniszczenia przez planowaną inwestycję istniejącego ujęcia wody pitnej, trzeba uznać za dowolne i nieuzasadnione. Należy tu wskazać, że chociaż mocą art. 7 k.p.a. postępowaniem administracyjnym - także postępowaniem w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - rządzi zasada oficjalności, której konsekwencją jest m.in. "obciążanie" organu administracji, który prowadzi postępowanie, obowiązkiem wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, niezbędnego do rozpatrzenia sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.), to brak jest normy prawnej, zgodnie z którą na organie administracji spoczywałby tzw. ciężar dowodu w znaczeniu materialnym. W konsekwencji, chociaż na organie administracji spoczywa procesowy obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, to brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że strona może oczekiwać wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej oczekiwaniem, nie przedstawiając na poparcie swoich twierdzeń stosownych dowodów, w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajdują się już dowody, przeczące jej twierdzeniom.

Co do zarzutu skargi, dotyczącego niepodania przez wnioskodawcę rzędnej dna projektowanej kwatery, należy wskazać, że z akt postępowania przed organem pierwszej instancji wynika, iż do wniosku z dnia 26 września 2008 r. dołączono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zawierający szczegółowy opis planowanego zamierzenia. Jak słusznie wywodzi organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, wbrew stanowisku skarżącego, w przepisach powszechnie obowiązującego prawa brak jest normy, która obligowałaby wnioskodawcę do podania rzędnej dna projektowanej kwatery wysypiska.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi należy wskazać, że decyzja z dnia 15 lipca 2011 r. zawiera niezbędne elementy, określone w art. 56 ust. 2 Poś. Określono w niej rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji, co wypełnia dyspozycję art. 56 ust. 3 Poś. W toku przeprowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko nie stwierdzono braku możliwości dotrzymania standardów jakości środowiska poza terenem zakładu, jednakże zgodnie z art. 56 ust. 4 Poś w decyzji nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej po upływie 18. miesięcy od rozpoczęcia eksploatacji nowej kwatery, której celem ma być w szczególności ocena potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Stosownie do wymogów określonych w art. 56 ust. 7 i 8 ustawy, decyzja Wójta zawiera uzasadnienie, w którym zamieszczono informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa, wskazując oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej. Organ pierwszej instancji, powołując się m.in. na opisaną wyżej opinię Państwowego Instytutu Geologicznego - Państwowego Instytutu Badawczego, stwierdził, że zgromadzone w sprawie dokumenty i dokonane uzgodnienia wskazują, iż przy opisanych założeniach techniczno-technologicznych, można wydać decyzję "środowiskową". Wójt wywiódł, że "(...) wobec uzyskania wymaganych prawem uzgodnień i przeprowadzenia wszystkich wymaganych prawem czynności oraz po każdorazowej weryfikacji uwag składanych w toku postępowania stwierdzono, że wdaniu pozytywnej decyzji nie sprzeciwiają się przepisy szczególne (...)".

Odnosząc się do kwestii nieodniesienia się przez organ odwoławczy do protestu 747. mieszkańców okolicznych wsi graniczących z terenem Z. należy wskazać, że pismo to zostało złożone do akt sprawy w toku postępowania, które zakończyło się decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] lutego 2011 r., uchyloną następnie przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu uchylonej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. Wójt odniósł się do dezaprobaty mieszkańców okolicznych wsi dla rozbudowy składowiska odpadów. Stanowisko zawarte w proteście z dnia 29 października 2010 r., było więc bez wątpienia organom obu instancji znane, jednakże - jak powyżej wykazano - nie znalazły one podstaw do zakwestionowania lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia na warunkach określonych w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. Nieodniesienie się wprost do treści protestu nie miało więc jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy zwłaszcza, że sprzeciw w nim wyrażony oparto w głównej mierze na doświadczeniach mieszkańców związanych z funkcjonowaniem składowiska w dotychczasowym kształcie.

Oceniając zaskarżoną decyzję w zakresie wykraczającym poza granice skargi należy zauważyć, że organ administracji pierwszej instancji zapewnił społeczeństwu możliwość udziału w prowadzonym postępowaniu. W szczególności dopełnił obowiązków płynących z treści art. 32, podając do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, przeprowadził rozprawę administracyjną i rozpatrzył wniesione uwagi i wnioski.

Stosownie do wymogu określonego w art. 48 ust. 2 Poś realizacja przedsięwzięcia została uzgodniona z Marszałkiem Województwa [...] i Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w W.

Zaskarżonej decyzja organu odwoławczego w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem Wójta Gminy S. nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające.

Wobec powyższego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.