Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 23/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 12 lit. b
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2021 r. sprawy ze skargi Ch. S. D. na postanowienie Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia 6 listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania określonych obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 6 listopada 2020 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 5 czerwca 2020 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Zaskarżone postanowienie wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej prowadził postępowanie w zakresie naruszenia przepisów przeciwpożarowych na terenie nieruchomości usytuowanej w G. przy ulicy [..]. Decyzją z dnia 17 sierpnia 2009 r., nr [..], organ ten zobowiązał użytkownika nieruchomości, tj. A., do zapewnienia wymaganej ilości wody do zewnętrznego gaszenia pożaru, w tym do zapewnienia wymaganej odległości hydrantu zewnętrznego od budynku schroniska, zgodnie z wymaganiami § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.06.2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych.

W dniu 17 stycznia 2020 r. dokonano sprawdzenia realizacji m.in. wskazanego wyżej obowiązku i ustalono, że nie został on wykonany. Z powyższej czynności sporządzono protokół podpisany przez stronę bez uwag i zastrzeżeń.

W dniu 5 czerwca 2020 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej, po wcześniejszym upomnieniu, wystawił tytuł wykonawczy oraz wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 1000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Oba pisma doręczono podmiotowi zobowiązanemu Stowarzyszeniu w dniu 10 czerwca 2020 r.

Po rozpoznaniu zażalenia Stowarzyszenia, postanowieniem z dnia 6 lipca 2020 r., nr [..], Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w zażaleniu strona wskazała m.in. na możliwość zastosowania w sprawie trybu określonego w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030), dotyczącego wskazania przez organ pierwszej instancji na czas określony zastępczego źródła wody. Jednakże, organ odwoławczy zauważył, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, że takie postępowanie zostało przeprowadzone. Ponadto, organ wskazał, że stan faktyczny naruszający przepisy przeciwpożarowe trwa już ponad 10 lat a strona w tym czasie nie podjęła żadnych działań zmierzających do usunięcia nieprawidłowości.

W skardze Stowarzyszenie zarzuciło, że organ odwoławczy nie odniósł się do wskazanych powodów niewykonania zaleceń pokontrolnych polegających na zapewnieniu ilości wody wymaganej do gaszenia pożaru, w postaci zainstalowania hydrantu zewnętrznego. Podniesiono, że w odniesieniu do decyzji z dnia 17 sierpnia 2009 r. Stowarzyszenie informowało, że nie jest podmiotem właściwym do wykonania hydrantu i nie ma rzeczywistych możliwości wykonania prac związanych z podłączeniem hydrantu w pobliżu budynku schroniska dla osób bezdomnych przy ulicy [..] w G. Stowarzyszenie powołało się na opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń z dnia 6 listopada 2011 r., w świetle której Stowarzyszenie nie będąc właścicielem budynku, w którym znajduje się schronisko, ani gruntu, na którym położony jest budynek schroniska, nie jest podmiotem właściwym do podejmowania działań dotyczących montowania hydrantu zewnętrznego stanowiącego zabezpieczenie przeciwpożarowe dla tego budynku, nie ma mocy inwestycyjnej, ani zastępstwa inwestycyjnego. W konsekwencji, obowiązek nałożony przez organ jest niewykonalny.

Błąd co do osoby zobowiązanego oraz niewykonalność obowiązku przez zobowiązanego stanowią podstawę zarzutu wobec postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W związku z powyższym, w ocenie Stowarzyszenia, decyzja z dnia 17 sierpnia 2009 r. z powodu niemożliwości jej wykonania przez zobowiązanego oraz skierowania do niewłaściwego podmiotu powinna zostać uchylona i ewentualnie obowiązek zainstalowania hydrantu powinien zostać złożony na właściciela gruntu, którym jest B. Właściciel ten prowadził w budynku tzw. noclegownię dla drużyn kolejowych od lat 60-tych ubiegłego wieku, więc Państwowa Straż Pożarna mogła zlecić zainstalowanie hydrantu przez B. i wyegzekwować go.

Jednocześnie Stowarzyszenie zauważyło, że teren, na którym znajduje się budynek schroniska, będzie całkowicie przebudowany, gdyż powstanie tam centrum mieszkaniowo-handlowe. Będzie przebudowana sieć ulic, sieć wodociągowa i sieć hydrantów. W najbliższym czasie inwestycja rozpocznie się i w tej sytuacji zmuszanie kogokolwiek, aby podejmował inwestycje w zakresie budowy hydrantu jest bezzasadne i powoduje zmarnowanie środków finansowych.

Wskazano, że wbrew stanowisku organu odwoławczego, że Stowarzyszenie od 10 lat nie podejmuje działań mających na celu usunięcie naruszenia prawa, strona wieloma pismami informowała Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej o niemożności wykonania postanowienia oraz zleciła wykonanie opinii przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych i przedstawiła ją organowi. Organ zaś nigdy nie odniósł się do przedstawianych argumentów i wyjaśnień oraz do przedstawionej opinii rzeczoznawcy. Stowarzyszenie wskazało, że nigdy nie otrzymało odpowiedzi na wniosek do Komendanta Państwowej Straży Pożarnej, który złożono za zgodą właściciela budynku, o dopuszczenie zastępczego źródła wody np. hydrantu mieszczącego się w rejonie skrzyżowania ulic [..] i [..], do celów przeciwpożarowych do budynku schroniska przy ulicy [..], do czasu rozpoczęcia w tym miejscu planowanej inwestycji (pismo z dnia 12 lipca 2019 r.).

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem skarżącego, nie ma podstaw do nałożenia grzywny w celu przymuszenia i wywierania dodatkowej presji na Stowarzyszenie, ponieważ nie ma formalno-prawnej możliwości wykonania nałożonego obowiązku. Ponadto, Stowarzyszenie nigdy nie uchylało się od współpracy z Państwową Strażą Pożarną i zawsze wykonywało zalecenia, które leżały w jego gestii. Z tego powodu Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie Powiatowemu Miejskiemu Komendantowi Straży Pożarnej wskazania zastępczego źródła wody do celów przeciwpożarowych w postaci hydrantu oraz tym samym uchylenia decyzji z dnia 17 sierpnia 2009 r. z powodu skierowania jej do niewłaściwego podmiotu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Kontroli sądowej, dokonywanej pod względem legalności działalności organów administracji publicznej, poddano w niniejszej sprawie postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 6 listopada 2020 r. w sprawie grzywny nałożonej w celu wykonania obowiązku niepieniężnego związanego z przepisami z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W skardze zaś podmiot zobowiązany – A. zakwestionowało zarówno prawidłowość oznaczenia adresata obowiązku, jak i jego niewykonalność.

Podstawą prawną działań organu były przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a. Przy czym wskazać trzeba, że na mocy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070), która weszła w życie w dniu 30 lipca 2020 r., do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie u.p.e.a. i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ wszczęcie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie nastąpiło przed wejściem w życie wskazanej nowelizacji (tj. w dniu 10 czerwca 2020 r.), zastosowanie w niniejszej sprawie miały przepisy u.p.e.a. w dotychczasowym brzmieniu.

Zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. b tiret pierwsze u.p.e.a., środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym jest m.in. grzywna w celu przymuszenia. W myśl zaś art. 119 u.p.e.a., grzywnę nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego, a także, gdy nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jak natomiast stanowi art. 122 § 1 i 2, przedmiotowy środek nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu:

1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;

2) postanowienie o nałożeniu grzywny.

Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zaś zawierać:

1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych;

2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze.

Przy czym, podmiotowi zobowiązanemu przyznano możliwość zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34 u.p.e.a.) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Istotne przy tym jest, z którego z tych środków strona będzie korzystać, albowiem w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny, co do zasady, nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a. (m.in. niewykonalność obowiązku i błąd co do osoby zobowiązanego, według stanu prawnego obowiązującego przed dniem 30 lipca 2020 r., mającym zastosowanie w sprawie), gdyż takie zażalenie byłoby w istocie swojej zarzutem. Niewniesienie skutecznie przez zobowiązanego zarzutów do doręczonego mu tytułu wykonawczego, pozbawia go więc możliwości podnoszenia ich w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego. Czym innym bowiem jest postanowienie wydane w przedmiocie zarzutów, a czym innym rozstrzygnięcie odnoszące się do konkretnego środka egzekucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 20 maja 2020 r., II OSK 2707/19, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, przy czym nie jest on uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przepis ten zobowiązuje więc organ do zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, która obejmuje ustalenie czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony, tj. czy odpowiada on wymogowi określonemu m.in. w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w zakresie wskazania podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, i czy zostało doręczone upomnienie. W kwestii dopuszczalności egzekucji badaniu podlega dopuszczalność wszczęcia egzekucji (okoliczności które musza być spełnione, aby organ egzekucyjny mógł przystąpić do egzekucji) oraz dopuszczalność jej prowadzenia (okoliczności, których istnienie jest warunkiem prowadzenia egzekucji lub wystąpienie których uniemożliwia prowadzenie egzekucji). Organ nie jest jednak uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jeżeli zatem decyzja stała się ostateczna, jej wykonanie nie zostało wstrzymane, to obowiązkiem organu egzekucyjnego było wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2020 r., II OSK 1583/18, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając to na uwadze należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie została zachowana procedura uprawniająca do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zastosowania środka egzekucyjnego. Jak wynika bowiem z akt sprawy, ostateczną decyzją z dnia 17 sierpnia 2009 r. na skarżące Stowarzyszenie został nałożony m.in. obowiązek zapewnienia wymaganej odległości hydrantu zewnętrznego przeciwpożarowego od budynku schroniska, zgodnie z wymaganiami § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 121, poz. 1139). Następnie, organ przeprowadził kontrolę wykonania ww. obowiązku i stwierdził, co nie jest kwestionowane, że nie został on wykonany. W konsekwencji powyższego dwukrotnie wystosowano do podmiotu zobowiązanego według decyzji upomnienia w dniach 19 grudnia 2011 r. i 28 czerwca 2019 r. ze wskazaniem, że w razie dalszego niewykonywania nałożonego decyzją administracyjną obowiązku wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne. Należy podkreślić, że doręczenie stronie ww. upomnień również nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie.

Natomiast w dniu 5 czerwca 2020 r. Komendant Miejski Straży Pożarnej wystawił tytuł wykonawczy nr [..]. Badając zaś, w ramach art. 29 § 1 u.p.e.a., jego prawidłowość organy uznały, że nie narusza on wymogów art. 27 u.p.e.a. i zdaniem Sądu ocena ta jest prawidłowa.

Wprawdzie z treści ww. tytułu wynika, że jako orzeczenie stanowiące podstawę prawną niewykonanego obowiązku wskazano upomnienie z dnia 28 czerwca 2019 r., nr [..], jednakże uchybienie to, zdaniem Sądu, nie stanowi takiej wadliwości, która dyskwalifikowałaby tytuł i uniemożliwiała prowadzenie egzekucji. Należy bowiem zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Komendanta Miejskiego z dnia 17 sierpnia 2009 r., nr [..], której treść w zakresie przedmiotowego obowiązku wiernie odwzorowano w tytule wykonawczym w rubryce "5. Treść obowiązku". W związku z tym, z dokumentu tego wynika, że egzekwowanym obowiązkiem było zapewnienia wymaganej odległości hydrantu zewnętrznego przeciwpożarowego od budynku schroniska, zgodnie z wymaganiami § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 121, poz. 1139). Dodatkowo treść obowiązku zaktualizowano przywołując obecną podstawę prawną obowiązku wynikającą z § 10 ust. 6 pkt 3 i 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. nr 124, poz. 1030). W tej sytuacji nie ma wątpliwości co do treści obowiązku objętego egzekucją. To treść tego obowiązku sformułowana w decyzji z dnia 17 sierpnia 2009 r. wyznaczyła zakres zobowiązania o charakterze niepieniężnym, które powtórzono w tytule wykonawczym.

W tym miejscu wskazać należy, że ustawodawca rozróżnia podstawę prawną egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.) i podstawę prawną prowadzonej egzekucji (art. 27 § 1 pkt 6 ustawy). Poprzez podanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji należy rozumieć podanie aktu prawnego, na podstawie którego dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji danego obowiązku. Będzie tu zatem chodziło o przepisy dotyczące możliwości prowadzenia egzekucji administracyjnej, a więc art. 2–4. Z kolei podstawą prawną egzekwowanego obowiązku jest przywołanie przepisów, na podstawie których wydana została decyzja administracyjna, oraz oznaczenie samej decyzji, czy też gdy obowiązek wynika wprost z przepisu prawa, wskazanie tego przepisu (R. Hauser, A. Skoczylas (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2018).

W związku z tym należy stwierdzić, że w wystawionym w niniejszej sprawie tytule wykonawczym prawidłowo podano treść podlegającego egzekucji obowiązku niepieniężnego i jego podstawę prawną. Nie ulega też wątpliwości, że mimo prawidłowego doręczenia ww. tytułu wykonawczego nadal obowiązek wynikający z decyzji nie został zrealizowany. Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W tej zaś sytuacji uzasadnione było zastosowanie przez organ wybranego środka egzekucyjnego. Przy tym wskazać należy, że możliwości zastosowania tymczasowych rozwiązań przeciwpożarowych nie miały wpływu na ocenę legalności czynności podjętych w niniejszej sprawie przez organ egzekucyjny.

Przy czym, zdaniem Sądu, wybór środka egzekucyjnego również był prawidłowy. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Celem nałożenia owej grzywny jest zmotywowanie zobowiązanego do wykonania egzekwowanej decyzji. Trudno więc uznać, że nie spełnia ona wymogu art. 7 § 2 u.p.e.a., aby organ stosował środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego, gdyż zobowiązany może uniknąć konieczności jej uiszczenia, jeżeli wykona decyzję. Stąd też uzasadnione jest, aby grzywna z uwagi na jej wysokość wywołała u zobowiązanego przekonanie, że z ekonomicznego punktu widzenia bardziej "opłacalnym" jest wykonanie obowiązku niż uiszczanie grzywny, tym bardziej, że dalsze unikanie wykonania decyzji może wiązać się z podjęciem kolejnego kroku przez organ, jakim jest orzeczenie wykonania zastępczego na koszt zobowiązanego (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2020 r., II SA/Kr 1512/19, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle tego także ustalonej wysokości grzywny – 1000 zł – nie może zostać uznana za zbyt uciążliwą, w szczególności mając na uwadze fakt, że obowiązek został nałożony w roku 2009 i przez ponad 10 lat nie został wykonany, a także wagę tego obowiązku. Należy bowiem wskazać, że w przypadku obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej budynków dobrem chronionym jest bezpieczeństwo, życie i zdrowie ludzi, które to wartości zasługują na szczególną ochronę. Nie sposób więc akceptować sytuacji długoletniego uchylania się od obowiązków w tym zakresie tym bardziej, że jak wynika z argumentacji skargi, zdaniem podmiotu zobowiązanego wykonanie obowiązku jest nieekonomiczne. Powyższa postawa potwierdza więc zasadność zastosowania grzywny, która ma spowodować właśnie, że owo wykonanie obowiązku będzie się bardziej "opłacać".

Przechodząc do oceny zarzutów skarżącego Stowarzyszenia skierowanych przeciwko postanowieniu o grzywnie należy stwierdzić, że nie mogły one zostać uwzględnione. Jak już wskazano, wobec postanowienia o grzywnie nie można powoływać okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a., tj. dotyczących zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego (zob. m.in. wyrok NSA z 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1441/10, dostępny na stronie). Zażalenie to może bowiem sprowadzać się tylko do kwestionowania wyboru środka egzekucyjnego albo wysokości wymierzonej grzywny, w przypadku gdy nie wniesiono zarzutów opartych na podstawach wymienionych w art. 33 pkt 6 i 8 u.p.e.a. (por. R. Hauser, Z. Leoński Egzekucja administracyjna, Warszawa 1995, s. 191). Dlatego argumentacja zobowiązanego w przypadku postępowania zażaleniowego nie powinna zawierać wskazania podstaw zarzutu (art. 33 u.p.e.a.), jak przykładowo niewykonalności obowiązku czy błędu co do osoby zobowiązanego. Jak zaś wynika z akt sprawy Stowarzyszenie nie kwestionuje wyboru środka czy też wysokości orzeczonej grzywny, lecz wskazuje na niewykonalność obowiązku i błąd co do osoby zobowiązanego, które to zarzuty nie mogły być uwzględnione w niniejszej sprawie i nie mogły spowodować uchylenia postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia.

Niezależnie od powyższego nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, jakoby Stowarzyszanie nie mogło być podmiotem zobowiązanym, wobec którego można było przedmiotową grzywnę orzec. Wskazać bowiem trzeba, że podmiot zobowiązany do wykonania obowiązku zapewnienia odpowiedniej odległości hydrantu zewnętrznego do budynku schroniska został określony w decyzji Komendanta Miejskiego z dnia 17 stycznia 2009 r., która posiada walor ostateczności. Na obecnym więc etapie ani organy egzekucyjne, ani sąd, nie mają uprawień do weryfikacji prawidłowości oznaczenia tego podmiotu, gdyż podważenie mocy obowiązującej decyzji nie może nastąpić przez zaskarżenie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2683/16, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie jednak od tego, zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że to właśnie Stowarzyszenie winno być obciążane zarówno obowiązkiem wynikającym

z § 10 ust. 1 rozporządzenia przeciwpożarowego z 16 czerwca 2003 r. (aktualnie § 10 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia przeciwpożarowego z dnia 24 lipca 2009 r.)

Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2021 r., poz. 869), osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem. Natomiast właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, a także podmioty, o których mowa w ust. 1, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach. Z akt sprawy wynika zaś jednoznacznie, że Stowarzyszenie od roku 2004 jest użytkowaniem budynku przy ul. [..], co do którego orzeczono obowiązek zapewnienia odpowiedniej odległości hydrantu zewnętrznego przeciwpożarowego (vide: umowa użyczenia budynku z dnia 31 sierpnia 2004 r. nr [..] zawarta na 12 lat oraz umowa o użyczenie budynku z dnia 1 października 2017 r. nr [..] zawarta na czas nieokreślony).

Nie mogły też odnieść skutku argumenty związane z planami przebudowy terenu, na którym znajduje się budynek przy ul. [..] wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania terenu, co czyni roboty związane z hydrantem zewnętrznym, zdaniem skarżącego, nieekonomicznymi. Po pierwsze, wskazać należy, że przedmiotowy obowiązek nałożono w roku 2009, zatem podmiot zobowiązany miał wystarczająco dużo czasu na jego wykonanie tak, aby działania te nie zostały w niedługim czasie zniweczone przez zmiany w zagospodarowaniu terenu. Po drugie, wskazywane okoliczności mają wyłącznie charakter przyszły i hipotetyczny. Wreszcie podkreślić trzeba, że w przedmiotowym postępowaniu kwestie związane z ekonomiką wykonania obowiązku, tj. czy jego realizacja jest dla strony opłacalna, czy też technicznymi przeszkodami, nie mają znaczenia, a w szczególności nie świadczą o niewykonalności obowiązku, jak próbuje to przestawić Stowarzyszenie.

Mając to wszystko na uwadze Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W szczególności, organ egzekucyjny zachował i prawidłowo przeprowadził procedurę umożliwiającą zastosowanie środka egzekucyjnego, a orzeczenie w tym zakresie nie narusza art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a. Także ustalony przez organy stan faktyczny i jego ocena nie budzą wątpliwości, natomiast okoliczności związane z niewykonalnością obowiązku i błędnym oznaczeniem podmiotu zobowiązanego nie mogły zostać przez organ odwoławczy uwzględnione przy rozpoznawaniu zażalenia od postanowienia o grzywnie. Oceny tej nie zdołały natomiast podważyć zarzuty skargi.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., albowiem przedmiotem zaskarżenia uczyniono postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.