Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 287/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: Art. 92a, 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: Art. 7, art. 8, art. 10, art. 75, art. 77  par. 1, art. 78, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Par. 14 ust. 1 pkt 1  lit. a
journal: Dz.U. 2015 poz 1804
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.  w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 287/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 czerwca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.), Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2017 r., sprawy ze skargi A Sp. z o.o w W, na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z dnia 21 grudnia 2016 r. Nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej, , I. uchyla zaskarżoną decyzję,, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz, strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 1 100 zł (jeden tysiąc sto, złotych).,


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 grudnia 2016 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. a) i h), art. 92 a ust. 1-6, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm., dalej: "u.t.d."), Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2016 r., nr [...], o nałożeniu na "A" Spółka z o.o. z siedzibą W, dalej: "spółka", kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym.

Podczas kontroli drogowej pojazdu członowego składającego się z ciągnika samochodowego marki Mercedes - Benz o nr rej. [...] oraz naczepy , ciężarowej marki Schmitz Cargobull AG o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu 23 grudnia 2014 r., w miejscowości W na drodze krajowej nr [...], stwierdzono nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Kontrolowanym pojazdem kierował D. H., który wykonywał przewóz drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz A Sp. z o.o. Powyższe udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia 23 grudnia 2014 r.

Decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...], organ I instancji nałożył na A" Spółka z o.o., karę pieniężną w wysokości 5.000 zł.

Pismem z dnia 24 marca 2015 r. spółka złożyła odwołanie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu ww. odwołania, decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ II instancji stwierdził, że z oświadczenia kierowcy D. H. z dnia 23.12.2014 r. wynika, iż to nie on wykonywał przejazdy bez karty kierowcy w wymienionym czasie pojazdem o numerze rejestracyjnym [...]. Organ I instancji prowadząc postępowanie administracyjne nie wyjaśnił tej okoliczności. Nie wiadomo, zatem kto prowadził przedmiotowy pojazd w stwierdzonych okresach oraz w jakim charakterze były wykonywane przewozy ww. pojazdem.

W związku z powyższym, w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, organ I instancji, w zawiadomieniu nr [...] z dnia 19 sierpnia 2015 r. wezwał spółkę do przesłania pisemnych wyjaśnień i przedstawienia wszelkich dowodów w związku z prowadzonym postępowaniem, w szczególności do wskazania osoby kierującej pojazdem marki Mercedes - Benz o numerze rej. [...] w dniach:

* 25.11.2014 r. pomiędzy godz. 11:57 a 15:45,

* 27.11.2014 r. od godz. 20:18 do 28.11.2014 r. do godz. 01:00,

* 28.11.2014 r. pomiędzy godz. 20:44 a 23:14,

* 29.11.2014 r. pomiędzy godz. 01:11 a 19:56,

* 04.12.2014 r. pomiędzy godz. 16:37 a 21:49,

* 06.12.2014 r. od godz. 02:41 do 08.12.2014 r. do godz. 06:44,

* 08.12.2014 r. od godz. 21:49 do 09.12.2014 r. do godz. 06:48,

* 13.12.2014 r. od godz. 14:16 do 14.12.2014 r. do godz. 10:46,

* 18.12.2014 r. pomiędzy godz. 08:47 a 08:56,

* 20.12.2014 r. od godz. 01:08 do 22.12.2014 r. do godz. 06:36.

Następnie, pismem z dnia 31 sierpnia 2015r. organ I instancji zwrócił się z kolei do K Sp. z o.o. z prośba o udzielenie informacji, czy ww. okresach, system Yiatoll zarejestrował przejazd pojazdu marki Mercedes-Benz o numerze rejestracyjnym [...].

W odpowiedzi na powyższe wezwanie K Sp. z o.o. przesłała pismo z dnia 10 września 2015 r. do którego dołączyła szczegółowy wykaz opłat należnych pobranych na koncie użytkownika w żądanym okresie, z oznaczeniem dokładnej daty i godziny zarejestrowanych operacji.

Następnie pismem z dnia 9 października 2015 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wezwał stronę do przesłania wszelkich dowodów wskazujących, który z kierowców zatrudnionych w "A" Sp. z o.o. prowadził pojazd marki MERCEDES - BENZ o numerze rejestracyjnym [...] we wskazanych w tym piśmie dniach. Spółka nie odpowiedziała jednak na ww. wezwania.

Ponadto organ I instancji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego uzupełnił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy o:

- pismo P Sp. z o.o., z którego wynika, iż podmiot ten obsługiwał pojazd o nr rej. [...] w zakresie załadunku towaru w Centrum Logistycznym P w W. Spółka ta poinformowała, że pojazd był załadowany i miał zaplanowaną trasę przejazdu na Ż, W z artykułami spożywczymi i przemysłowymi. Kierowcą pojazdu był Ł. H.;

- oświadczenie J. K., koordynatora ds. Stacji Paliw T, z którego wynika, że nie posiada on informacji na temat okoliczności przejazdu pojazdu o nr rej. [...].

W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, organ I instancji decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [.../] nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł, z tytułu naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, tj. naruszenia z Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się spółka i wniosła odwołanie od ww. decyzji.

Wskazała, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest błędna, ponieważ została ona wydana w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny i jako naruszająca przepisy prawa powinna ulec zmianie. Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Ponadto wniosła o przesłuchanie strony oraz świadków na okoliczność ustalenia stanu faktycznego mającego istotne znaczenie dla sprawy, a w szczególności istnienia przesłanek o których mowa w art. 92 b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, uzasadniających umorzenie niniejszego postępowania.

W uzasadnieniu odwołania zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie art. 92 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym oraz wyjaśniła, że przedsiębiorca nie miał wiedzy na temat stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia i nie godził się na jego powstanie. Wskazała także, że strona organizuje szkolenia z zakresu czasu pracy kierowców oraz, że do naruszenia doszło w wyniku samodzielnego działania D. H. Podniosła nadto, że strona nie wywiera presji na kierowców, posiada program do zczytywania danych z wykresówek oraz kart kierowców, a także organizuje zadania przewozowe w sposób nie naruszający przepisów prawa.

Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 21 grudnia 2016 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przedstawił mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa tj. ustawy o transporcie drogowym i rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. L 370 z 31 grudnia 1985 r., str. 21) i rozporządzenia WE nr 561/2006.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli oraz danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego wykazała, że na tachografie zarejestrowano aktywność w postaci jazdy bez karty w następujących okresach:

* od godz. 11:57 do godz. 15:45 dnia 25.11.2014 r.;

* od godz. 20:18 dnia 27.11.2014r. do godz. 01:00 dnia 28.11.2014 r.;

* od godz. 20:44 do godz. 23:14 dnia 28.11.2014 r.;

* od godz. 01:11 do godz. 19:56 dnia 29.11.2014 r.;

* od godz. 16:37 do godz. 21:49 dnia 04.12.2014 r.;

* od godz. 02:41 dnia 06.12.2014 r. do godz. 06:44 dnia 08.12.2014 r.;

* od godz. 21:49 dnia 08.12.2014 r. do godz. 06:48 dnia 09.12..2014 r.;

* od godz. 14:16 dnia 13.12.2014 r. do godz. 10:46 dnia 14.12.2014 r.;

* od godz. 08:47 do godz. 08:56 dnia 18.12.2014 r.;

- od godz. 01:08 dnia 20.12.2014r. do godz. 06:36 dnia 22.12.2014 r.

Prowadzenie pojazdu z wyciągniętą kartą kierowcy powodowało, iż na przedmiotowej karcie nie rejestrowały się wskazania dotyczące faktycznej aktywności kierowcy. Powyższe działanie skutkowało nierejestrowaniem na karcie kierowcy prawidłowych i rzeczywistych wskazań w zakresie zarówno prędkości pojazdu, aktywności kierowcy, jak również przebytej drogi.

Organ II instancji stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu 29 listopada 2014 r. od godz. 05:23, pojazdem o nr rej. [...], podmiot "A" Sp. z o.o. wykonywał transport drogowy z W do Ż i W z artykułami spożywczymi i przemysłowymi. Pojazdem tym kierował Ł. H. We wskazanym czasie, tj. między godziną 01:11, a godz. 19:56 stwierdzono zaś nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Bez wątpienia zatem w ww. okresie, kierowca Ł. H. dopuścił się jazdy bez karty w tachografie.do cyfrowego urządzenia rejestrującego. Natomiast podstawę do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie o którym mowa w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, stanowi stwierdzenie jakiegokolwiek okresu nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ II instancji zważył, że organ I instancji prawidłowo stwierdził zaistnienie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Tym samym nałożona kara w wysokości 5 000 złotych jest zasadna.

Odnosząc się zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym za naruszenie przepisów odpowiedzialność ponoszą niezależnie podmiot wykonujący przewóz drogowy, kierujący pojazdem oraz zarządzający transportem w przedsiębiorstwie, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zostać ukarany karą grzywny w wysokości do 2000 złotych za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ww. ustawy. Natomiast na podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać nałożona kara pieniężna zgodnie z art. 92a ustawy o transporcie drogowym w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 3 do ww. ustawy.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że na stronę została nałażona kara pieniężna na podstawie. art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a nie a nie na podstawie art. 92 ust. 3 tej ustawy. W związku z powyższym zarzut dotyczący naruszenia art. 92 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym w ocenie organu odwoławczego jest niezasadny.

W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi powodują zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na możliwość ukrywania ograniczeń wynikających z wymaganych przerw oraz dziennych i tygodniowych okresów odpoczynku.

Stwierdzono, że w sprawie brak jest możliwości zastosowania art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, bowiem znajduje on zastosowanie wyłącznie w tych sprawach administracyjnych, w których wykryto i stwierdzono naruszenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresach odpoczynku, natomiast nie znajduje on zastosowania w sprawach związanych z użytkowaniem urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest również podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d., albowiem spółka nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wskazał, że brak wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których spółka nie mogła przewidzieć, musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Normodawca nie określa katalogu czynności jakich należy dokonać aby prawidłowo zabezpieczyć pracę kierowców, wobec tego mogą być to zarówno kontrole telefoniczne, GPS czy też inne formy oddziaływania przedsiębiorcy na prawidłowe zachowania kierowców (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08, z dnia 12.12.2012 roku Sygn. akt II GSK 1862/11, z dnia 12.12.2012 roku Sygn. akt II GSK 1826/11, por wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10.07.2013 roku Sygn. akt II SA/G1 274/13). Tym samym aby zwolnić się z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia nie wystarczy wskazać, że to kierowca jest wyłącznie odpowiedzialny za naruszenia. Bowiem obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola. Ponadto podkreślenia wymaga, że zapewnienie kierowcy prawidłowej organizacji zadania przewozowego i jego bieżąca kontrola nie dałyby kierowcy podstaw do naruszania norm czasu jazdy.

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowym przypadku, spółka ograniczyła się jedynie do złożenia wyjaśnień i deklaracji, że nie miała ona wpływu na stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia, a także, że wszyscy kierowcy przechodzą regularne szkolenia. Natomiast wyjaśnienia same w sobie nie dowodzą jednocześnie deklarowanych w nim okoliczności i nie dowodzą, że przedsiębiorca zapewnia właściwą dyscyplinę i organizację pracy.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie A sp. z o.o. w W – dalej: strona skarżąca..

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, a w szczególności:

- art. 10 § 1 k.p.a, poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji spowodowało że przed wydaniem decyzji przez organ M instancji strona pozbawiona została prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przez organ II instancji art. 6 i 8 k.p.a.;

- art. 7, 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - poprzez:

a) nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań wnioskowanych przez stronę świadków: R. P., R. T. oraz P. L., pomimo iż okoliczności faktyczne ustalone na podstawie zeznań ww. osób miały istotne znaczenie dla niniejszej sprawy;

b) nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, pomimo iż okoliczności faktyczne ustalone na podstawie zeznań ww. osób miały istotne znaczenie dla niniejszej sprawy;

2. przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 92 a ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ww. norm prawnych w odniesieniu do nieprawidłowości sprecyzowanych z załączniku nr 3, liczbą porządkową 6.2.1.ww. ustawy dot. nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu aktywności pojazdu i przebytej drogi oraz

- art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92b i art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej pomimo wystąpienia okoliczności określonych w art. 92b oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Mając powyższe zarzuty na uwadze, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym, co najmniej dwa razy w roku organizowano szkolenia dla kierowców w zakresie przestrzegania norm czasu jazdy, przerw i odpoczynków, obsługi tachografów. Nadto organizowano przewozy drogowe w taki sposób, aby nie naruszały czasu jazdy, przerw i odpoczynków. Wynagrodzenie kierowców nie było uzależnione od przejechanych kilometrów, terminowości dostarczania ładunku ani jego ilości. Zdaniem strony skarżącej dopełniono wszelkich niezbędnych starań i obowiązków albowiem: strona skarżąca nie wywiera presji na kierowców; wynagrodzenie kierowców nie jest uzależnione od przejechanych kilometrów, terminowości dostarczenia ładunku ani jego ilości; zadania przewozowe są tak ustawiane, aby nie powodować naruszeń czasu jazdy, przerw i odpoczynków, i to kierowcy decydują o tempie pracy; spółka nie mogła wiedzieć o takim (błędnym) postępowaniu kierowcy, ponieważ naruszenia miały miejsce w ciągu ostatniego miesiąca, a sczytywanie kart odbywać się musi na podstawie obowiązujących przepisów, co 28 dni i jeszcze nie było możliwe stwierdzenie naruszeń ujawnionych przy kontroli drogowej; co najmniej dwa razy w roku strona organizuje szkolenie dla kierowców w zakresie norm czasu jazdy, przerw i odpoczynków oraz obsługi tachografów; wszyscy kierowcy przechodzą szkolenia okresowe wynikające z art. 39 ustawy o transporcie drogowym.

Dodano, że strona skarżąca nie miała wiadomości o stwierdzonych naruszeniach, co więcej nie godziła się na powstanie jakichkolwiek naruszeń obowiązków oraz warunków towarzyszących wykonywanemu zadaniu przewozowemu. Był to wynik samodzielnego, indywidualnego działania kierowcy, którego spółka nie mogła przewidzieć, a nadto nie miała wpływu na nienależyte działanie bądź zaniechanie działania ze strony osoby prowadzącej środek transportu.

W celu wykazania powyższych okoliczności strona skarżąca złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków oraz stron, który nie został przez organ rozpoznany. W związku z powyższym, zdaniem strony skarżącej, organ odwoławczy naruszył art. 7, 77§ 1, 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Strona skarżąca podniosła również, że organ naruszył art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji spowodowało, że przed wydaniem decyzji przez organ II instancji strona pozbawiona została prawa wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo organ wyjaśnił, że odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., że organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy nie zaś wszelkie możliwe do przeprowadzenia czynności. Nie można wymagać od organów administracji, by przeprowadzały dowody w celu weryfikacji twierdzeń strony, które nie zostały nawet uprawdopodobnione. Wskazał, że nie każde naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji poddanej kontroli sądu. Zarzut naruszenia ww. przepisu poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W przedmiotowej sprawie niezawiadomienie strony o zakończeniu postępowania nie spowodowało braku zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu.

Natomiast w odniesieniu do kojonego zarzutu naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Ponadto stwierdził, że w niniejszej sprawie nie było potrzeby przesłuchiwania wnioskowanych świadków, gdyż stwierdzone naruszenie wynikało ze zgromadzonego materiału dowodowego, a przyczynienie się kierowcy do powstania naruszenia nie stanowi przesłanki wyłączającej odpowiedzialności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) – dalej: "P.p.s.a.".

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powołanego przepisu, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, gdyż kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy mają ustalenia faktyczne, tylko bowiem przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zgodnym z rzeczywistym, określić można prawa i obowiązki stron.

W ocenie Sądu, postępowanie na podstawie, którego wydano zaskarżoną decyzję jest obarczone wadami wynikającymi z istotnego naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego, gdyż organ orzekający w sprawie nie dopełnił obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia. Obowiązek organu administracji państwowej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa, wynika z zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.).

Zgodnie z powołanym art. 7 k.p.a. organ zobowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W tym celu, winien on w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Ocena, czy dana okoliczność została udowodniona jest możliwa dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, art. 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy.

W niniejszej sprawie, jak wynika z treści odwołania, spółka wniosła o przesłuchanie stron: Z. P. – Prezesa Zarządu i R. B. – Wiceprezesa Zarządu oraz świadków: R. P., P. L. oraz R. T. na okoliczność mającą istotne znaczenie dla sprawy, a w szczególności istnienia przesłanek o których mowa w art. 92 b ust. 1 oraz w art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, uzasadniających umorzenie niniejszego postępowania.

Zgodnie bowiem z treścią art. art. 92b ust. 1 pkt 1 lit. a - c i pkt 2 u.t.d. stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r.;

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a/, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Z kolei przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Warunkiem wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy w oparciu o przywołany przepis jest wykazanie zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych. W przepisie tym chodzi o sytuację wyjątkową, czyli taką, której doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy nie był w stanie przewidzieć.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wprawdzie stwierdził, że w niniejszej sprawie przepis art. 92 b u.t.d. b nie ma zastosowania, bowiem odnosi się wyłącznie do tych spraw administracyjnych w których wykryto i stwierdzono naruszenie przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresach odpoczynku. Niemniej jednak organ zignorował złożone przez spółkę wnioski dowodowe mające w jej ocenie wykazać spełnienie hipotezy z art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. , a więc przesłanek wyłączających po jej stronie odpowiedzialności administracyjną za naruszenie warunków i obowiązków przewozu drogowego.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia brak w tym zakresie stosownej argumentacji organ nie wydał również formalnie postanowienia oddalającego przedmiotowe wnioski dowodowe. Organ nie podjął się więc przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, a następnie oceny dowodów wskazanych przez stronę skarżącą. Powyższe zaniechanie nie zostało także uzasadnione. Tym samym organ II instancji uniemożliwił stronie wykazanie spełnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, iż Spółka nie wykazała okoliczności , których nie mogła przewidzieć, oraz na które nie miała wpływu. Organ II instancji nie dostrzegł jednak, że Spółka prezentując w odwołaniu w tym zakresie całkowicie przeciwstawne stanowisko nie ograniczyła się jedynie do zakwestionowania swojej odpowiedzialności lecz przedstawiła w sprawie konkretne wnioski dowodowe na okoliczność ekskulpowania jej od odpowiedzialności z uwagi na zaistnienie przesłanek m.in. z art. 92c ust. 1 u.t.d.

Działanie powyższe nie tylko podważa ogólne zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., ale i stanowi działanie stojące w sprzeczności z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów administracji publicznej.

W tym miejscu wskazać należy, że w świetle art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 1994 r., sygn. SA/Lu 1921/93, LEX nr 26517, trafnie stwierdzono, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany nie tylko na wniosek, ale i z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organy administracyjne zobowiązane są przeprowadzić dowody wskazane przez stronę. Jeżeli więc strona zgłasza dowód, to w świetle art. 78 k.p.a. wedle którego żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające (tak jak w analizowanym przypadku) znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, organ administracji może nie uwzględnić jej wniosku dowodowego jedynie w sytuacji, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony. Natomiast jeżeli strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być przeprowadzony przez organ. Jeśli zatem w rozpatrywanej sprawie strona skarżąca podjęła działania mające na celu ochronę jej interesów i zaoferowała konkretne dowody, które miały wykazać zaistnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialności przewoźnika, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., to powinnością organu było przeprowadzenie tych dowodów i ich ocena. Nie ulega zatem wątpliwości, że okoliczności, na które zawnioskowano przeprowadzenie powyższych dowodów, miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W związku z powyższym, organ odwoławczy nie mógł a priori uznać, że nie mają one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bez wcześniejszego przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów. Podkreślić należy, że możliwość przeprowadzenia dowodu jest podstawową gwarancją procesową. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i literaturze przedmiotu ugruntowało się stanowisko, podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Stosownie bowiem do przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego przez organ administracyjny pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie zgodnego bądź zbliżonego do rzeczywistości stanu faktycznego sprawy.

Sąd w niniejszej sprawie podkreśla, że obowiązkiem organu w przedmiotowej sprawie było umożliwienie przedsiębiorcy przedstawienia dowodów wskazujących na istnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialności przewoźnika, a następnie ich ocenienie.

Jak wskazuje analiza akt sprawy przedmiotowe postępowanie odwoławcze toczyło się z naruszeniem powyższych zasad, co przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. .

Tym samym, wbrew stanowisku organu, stan faktyczny sprawy w zakresie powoływanych przez stronę skarżącą okoliczności faktycznych relewantnych w tej sprawie, nie został wyjaśniony wyczerpująco, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na jednoznaczne przyjęcie, że wymierzenie kary pieniężnej było zasadne.

Sąd na kanwie niniejszej sprawy w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II GSK 1525/15, który stwierdził, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym jest również wyjaśnienie, czy zachodzą podstawy do zastosowania przepisów wyłączających odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz. Przeprowadzenie czynności w postępowaniu wyjaśniającym w omawianym zakresie jest konieczne, gdyż w przeciwnym wypadku nie będzie podstaw do uznania, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej została wydana po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), na podstawie materiału dowodowego, który został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony (art. 77 § 1 k.p.a.). W sytuacji gdy strona wnosi o przeprowadzenie dowodu, który jej zdaniem pozwoli na ustalenie, że istniały podstawy wyłączenia jej odpowiedzialności, to odmowa uwzględnienia wniosku strony, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że strona skarżąca nie wykazała istnienia okoliczności zwalniających ją od odpowiedzialności stanowi naruszenie przepisów postępowania - art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 i art. 80 k.p.a.

Należy również podkreślić, że przed rozpatrzeniem materiału dowodowego organ jest obowiązany do wysłuchania wypowiedzi stron co do przeprowadzonych dowodów, zgromadzonych materiałów oraz wszystkich zgłoszonych żądań, co wynika z treści art. 10 § 1 k.p.a. Na mocy art. 10 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną, przy czym stosownie do § 3 tego artykułu, organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1. Jak wynika § 2 przepisu prawodawca wprowadził wyjątek pozwalający na odstąpienie od wskazanej zasady, warunkowany spełnieniem łącznie dwóch przesłanek: tj. załatwienie sprawy niecierpiącej zwłoki oraz wystąpienie niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego lub grożąca niepowetowana szkoda materialna. Chodzi zatem o takie obiektywne przypadki, kiedy istnieje konieczność natychmiastowego wydania decyzji. Stan "niecierpiący zwłoki" może pojawić się już w chwili wszczęcia postępowania, jak również może ujawnić się w jego toku. Należy podkreślić, że chodzi tu stan realnie istniejący, a nie o prawdopodobieństwo jego wystąpienia Do oceny faktu wystąpienia zagrożenia wymienionych dóbr ma w pełni zastosowanie zasada prawdy obiektywnej. Dopuszczalność prowadzenia postępowania z wyłączeniem zasady czynnego udziału stron, na podstawie art. 10 § 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady ogólnej i jako wyjątek podlega wykładni ścieśniającej. Kontrolę nad stosowaniem omawianego wyjątku zapewnia przepis art. 10 § 3 k.p.a., który zobowiązuje organ administracji do utrwalenia w formie adnotacji przyczyn niedopuszczenia strony do czynnego udziału w postępowaniu lub w określonych jego stadiach. W adnotacji należy wskazać, jakie konkretne okoliczności faktyczne stanowiły w danej sprawie zagrożenie dla chronionych przepisem dóbr oraz w jaki sposób okoliczności te zostały ustalone. Powyższy przepis, gwarantujący udział strony w postępowaniu administracyjnym, ma przede wszystkim na celu zapewnienie należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy.

Tymczasem z akt administracyjnych sprawy, nie wynika, aby umożliwiono stronie skarżącej wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Równocześnie pominięto złożone przez stronę wnioski dowodowe.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że poprzez udział w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć udział stron w całym ciągu czynności tego postępowania. Przy tym, to nie strona winna wykazać dostateczną aktywność, aby zapewnić dla siebie czynny udział w postępowaniu, lecz stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. taki obowiązek spoczywa na organach administracji publicznej. Zawarte w art. 10 § 1 k.p.a. sformułowanie - przed wydaniem decyzji - jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o ten moment postępowania, w którym organ, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia, dotyczy to zarówno postępowania przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1239/08, z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 1153/09, LEX nr 47888).

Zważyć przy tym także należy, że w orzecznictwie powszechnie zostało przyjęte, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia skarżącego oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym mu prawie, uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył nie tylko obowiązek ustalony w art. 10 § 1 k.p.a., lecz także przepis art. 81 k.p.a., w myśl którego, okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

Reasumując wskazać należy, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając przedmiotową sprawę dopuścił się naruszenia ww. przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany jest do wyjaśnianie, czy w świetle przedłożonych przez stronę skarżącą dowodów spełnione są przesłanki uzasadniające nałożenie na nią kary pieniężnej.

Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie przesądza w tym miejscu o trafności bądź bezzasadności utrzymania przez organ drugiej instancji w mocy zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej. Wobec nie przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego, w opisanym przez Sąd zakresie, nie można uznać, iż organ II instancji dokonał w trakcie postępowania odwoławczego wszechstronnego rozpoznania sprawy, nie wyjaśniając w sposób należyty wszystkich okoliczności sprawy. Przedmiotowe uchybienie procesowe w konsekwencji uniemożliwia kontrolę prawidłowości osnowy podjętego rozstrzygnięcia, a jakakolwiek jednoznaczna w tej mierze ocena byłaby przedwczesna i nieuprawniona. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.

Wobec uwzględnienia skargi w pkt II. wyroku na zasadzie art. 200 P.p.s.a w zw. z art.205§ 2 P.p.s.a orzeczono o kosztach postępowania, obejmujących: wpis od skargi (200,00 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (900,00 zł) zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. 2015, poz. 1804 ze zm.).