Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2348/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1, art. 42, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz. 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach
Teza: Wydanie wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 128 poz. 1175/ może mieć miejsce wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach, określonych w pkt 1-4 ww. artykułu. Celem rozwiązania przyjętego w tym przepisie jest legalizowanie wyłącznie krótkoterminowych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi.

W świetle art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec przebywający w Polsce na podstawie wizy udzielonej w oparciu o art. 33 ust. 1 ustawy, nie może również ubiegać się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Wiza ta nie uprawnia także do podejmowania jakichkolwiek czynności noszących znamiona pracy zarobkowej. Zamiar oczekiwania na rozstrzygnięcie Wojewody w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, która została zawieszona na wniosek strony przed złożeniem wniosku o udzielenie wizy oraz prowadzenie działalności gospodarczej nie mogą być uznane za okoliczności o charakterze szczególnym niezależne od woli cudzoziemca, wymagające jego obecności na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

TEZY

Wydanie wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 128 poz. 1175/ może mieć miejsce wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach, określonych w pkt 1-4 ww. artykułu. Celem rozwiązania przyjętego w tym przepisie jest legalizowanie wyłącznie krótkoterminowych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi.

W świetle art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec przebywający w Polsce na podstawie wizy udzielonej w oparciu o art. 33 ust. 1 ustawy, nie może również ubiegać się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Wiza ta nie uprawnia także do podejmowania jakichkolwiek czynności noszących znamiona pracy zarobkowej. Zamiar oczekiwania na rozstrzygnięcie Wojewody w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, która została zawieszona na wniosek strony przed złożeniem wniosku o udzielenie wizy oraz prowadzenie działalności gospodarczej nie mogą być uznane za okoliczności o charakterze szczególnym niezależne od woli cudzoziemca, wymagające jego obecności na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Artashes M. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 3 czerwca 2005 r. (...) w przedmiocie odmowy wydania wizy pobytowej - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 kwietnia 2005 r. (...), wydaną na podstawie art. 42 ust. 1 w zw. z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 128 poz. 1175/, Wojewoda Ś. odmówił uwzględnienia wniosku złożonego w dniu 5.01.2005 r. przez Artashes M., obywatela Armenii, o udzielenie wizy pobytowej w trybie art. 33 tej ustawy.

Orzekając w sprawie na skutek odwołania wnioskodawcy, Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia 3 czerwca 2005 r. (...) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 6.04.2005 r.

Organ odwoławczy podniósł, że Artashes M. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od 1995 r. Ostatnio Wnioskodawca przebywał w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego mu przez Wojewodę Ś. w trybie art. 154 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z terminem ważności do dnia 18.12.2004 r.

W dniu 08.11.2004 r. zainteresowany wystąpił do Wojewody Ś. z o udzielenie kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z uchybieniem terminu określonego w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Postępowanie w sprawie zostało zawieszone na wniosek strony w dniu 5.01.2005 r.

Powołując się na swoje wcześniejsze ostateczne postanowienie o odmowie wyrażenia zgody na udzielenie wnioskodawcy wizy w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, organ odwoławczy wskazał w motywach decyzji z 3.06.2005 r., że udzielenie wizy w tym trybie może nastąpić tylko wyjątkowo, w szczególnie uzasadnionych sytuacjach życiowych. Cudzoziemiec wniosek o wydanie wizy pobytowej uzasadnił koniecznością pozostania w Polsce ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej w ramach "R." sp. z o.o. oraz pobytem w Polsce jego rodziny.

W niniejszej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, nie zachodzą przesłanki o charakterze szczególnym uzasadniające udzielenie wnioskodawcy wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

Z tych względów, na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, organ odwoławczy uznał odmowę wydania wizy za uzasadnioną.

W skardze z do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Artashes M., zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji bez wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z 3.06.2005 r.

Podniósł, że spełnia warunki uzyskania wizy pobytowej w trybie art. 33 ustawy o cudzoziemcach, gdyż wraz z rodziną przebywa obecnie na terytorium RP, gdzie ma zapewnione mieszkanie i środki finansowe. Jest udziałowcem spółki z o.o. "R.", gdzie pełni funkcję prezesa zarządu. Musi legitymować się legalnym pobytem w RP aby dokończyć formalności związane z uzyskaniem zezwolenia na zatrudnienie. Wskazał ponadto, że w dniach 20 i 28 grudnia 2004 r., a więc po upływie terminu ważności karty pobytu /18.12.2004 r./, był wzywany do Urzędu Wojewódzkiego w związku z prowadzonym postępowaniem wyjaśniającym.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że skarżący nie spełnia przesłanek z art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach do wydania mu w trybie tego przepisu wizy pobytowej. Wiza wydawana w trybie art. 33 ust. 1 ww. ustawy o cudzoziemcach nie służy do legalizowania długoterminowego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osobom, które przebywają w Polsce, pomimo braku stosownych zezwoleń i nie chcą w najbliższym czasie wyjechać z naszego kraju, chociaż w ich przypadku nie występują żadne szczególne okoliczności uniemożliwiające im opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Orzekając w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Żądanie skarżącego wydania mu wizy w trybie art. 33 ustawy o cudzoziemcach, zgłoszone w postępowaniu administracyjnego podlegało ocenie na podstawie art. 33 i art. 46 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w czasie orzekania organów administracji obu instancji.

Według tych regulacji tego rodzaju wiza może być wydana cudzoziemcowi w razie istnienia przesłanek przewidzianych w art. 33 ustawy o cudzoziemcach, w szczególności gdy przepisy prawa polskiego wymagają od niego osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej, zachodzi konieczność poddania się przez cudzoziemca zabiegom lekarskim w Polsce bądź zachodzi wyjątkowa sytuacja osobista wymagająca obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl art. 49 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, tego rodzaju wizę wydaje w kraju z reguły wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca za zgodą Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców.

W niniejszej sprawie Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców postanowieniem z 18.01.2005 r. odmówił wyrażenia zgody na wydanie skarżącemu wizy i postanowienie to po złożeniu przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymane zostało w mocy postanowieniem właściwego organu z 16.03.2005 r.

W sprawie nie zachodzą również przesłanki udzielenia wizy zastrzeżone w art. 33 ustawy o cudzoziemcach.

Przepis ten stanowi wyjątek od zasady sformułowanej w art. 42, według którego organ orzekający zobowiązany jest odmówić cudzoziemcowi wydania wizy lub wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Możliwość wydania cudzoziemcowi wizy, mimo istnienia okoliczności wymienionych w art. 42 określona została w art. 33 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, w myśl którego można cudzoziemcowi wydać wizę, jeżeli m.in. zachodzi wyjątkowa sytuacja osobista wymagająca jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd podziela stanowisko Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, że wydanie wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach może mieć miejsce wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach, określonych w pkt 1 4 ww. artykułu. Celem rozwiązania przyjętego w tym przepisie jest legalizowanie wyłącznie krótkoterminowych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi. Z treści przedmiotowego wniosku wynika natomiast, iż celem pobytu Artashes M. w Polsce jest chęć pozostania w naszym kraju w dłuższej perspektywie czasowej. W świetle art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec przebywający w Polsce na podstawie wizy udzielonej w oparciu o art. 33 ust. 1 ustawy, nie może również ubiegać się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, Wiza ta nie uprawnia także do podejmowania jakichkolwiek czynności noszących znamiona pracy zarobkowej. Zamiar oczekiwania na rozstrzygnięcie Wojewody Ś. w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, która została zawieszona na wniosek strony przed złożeniem wniosku o udzielenie wizy oraz prowadzenie działalności gospodarczej nie mogą być uznane za okoliczności o charakterze szczególnym niezależne od woli cudzoziemca, wymagające jego obecności na terytorium RP.

Na tle powyższych okoliczności brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja o odmowie wydania skarżącemu wizy pobytowej narusza prawo, dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, należało oddalić skargę jako niezasadną.