Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 709/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134, art 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Asesor WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 5 października 2004 r. sprawy ze skargi S. R. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

II SA/Bd 709/04

UZASADNIENIE

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzeczeniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst Dz. U. Nr 21 z 2002 r. poz. 205 z późn. zm.) oraz § 32 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.06.1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57 poz. 278) z późniejszymi zmianami (Dz. U. Nr 31 z 1994 r. poz. 113 i Dz. U. Nr 97 z dnia 14.11.2000 r. poz. 1059), po rozpoznaniu odwołania od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] w sprawie uznania S. R. za zdolnego do służby wojskowej – kategoria zdrowia "A" utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że TWKL w B. wydała orzeczenie, którym zakwalifikowała pob. R. do kategorii zdrowia "A". W orzeczeniu tym wymienione są schorzenia rozpoznane w wyniku wielospecjalistycznych badań lekarskich, a ich kwalifikacja orzecznicza zezwala na uznanie w/wym. za zdolnego do służby wojskowej. Od tego orzeczenia zainteresowany wniósł odwołanie domagając się ponownego badania. Przedstawił zaświadczenie z Poradni Neurologicznej w C. z dnia 09.03.2004 r., w którym neurolog stwierdził zawroty głowy. Pozostała dokumentacja przedstawiona przez pob. R. pochodzi z 2003 r. Przedstawił także zaświadczenie z PZP w C. z 11.12.2003 r. – zaburzenia osobowości, nadużywanie alkoholu. W dokumentacji znajduje się orzeczenie Nr [...] TWKL w T., która [...] uznała pob. R. za czasowo niezdolnego do służby wojskowej na okres dwunastu miesięcy z powodu nadużywania alkoholu w trakcie leczenia – dokumentacji potwierdzającej fakt systematycznego leczenia z tego powodu nie przedstawił. Przed wydaniem kwestionowanego orzeczenia przeprowadzono niezbędne specjalistyczne badania lekarskie. Adiunkt Kliniki Neurologicznej 10 WSzK rozpoznał zespół bólowy szyjny i lędźwiowo-krzyżowy objawowy w okresie remisji, co zgodnie z § 63 z Zał. Nr 1 do Rop. MON z dnia 10.06.1992 r. Dz. U. Nr 57 poz. 278 z późn. zm. zezwala na uznanie badanego za zdolnego do służby wojskowej. Specjalista w zakresie psychiatrii rozpoznał osobowość o cechach nieprawidłowych i ocenił, że upośledza to jedynie nieznacznie zdolności adaptacyjne, dlatego też zaproponował § 69 p.1 z w/wym. przepisów. Rozpoznał także kompensacyjne nadużywanie alkoholu - § 73 p.1

Przeprowadzono również konsultację gastrologiczną, w wyniku której rozpoznano przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka z cechami choroby refluksowej, co zgodnie z § 43 p. 1 kwalifikuje badanego do kategorii zdrowia "A". Niewielki stopień zaawansowania rozpoznawanych schorzeń, na co wskazują wyniki przeprowadzonych badań i brak aktualnej dokumentacji potwierdzającej konieczność leczenia z powodu tych schorzeń, zezwalają zdaniem RWKL na zakwalifikowanie pob. R. do kat. zdr. "A". W świetle powyższych danych brak jest również podstawy do uznania, aby schorzenia te rozpatrywane łącznie powodowały istotne obniżenie ogólnej sprawności psychofizycznej badanego i kwalifikowały go do innej kategorii zdrowia.

Sławomir R. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącego.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – dalej zwaną p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133§ 1 p.p.s.a. podstawą wyrokowania są akta sprawy.

W rozpoznawanej sprawie organ przedstawił Sądowi niekompletne akta. W szczególności nie wynika z akt data doręczenia stronie orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2004 r. Brak jest bowiem zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki od skarżącego oraz brak jakiejkolwiek adnotacji w aktach tego dotyczącej.

Ma to istotne znaczenie, jeśli się zważy, że obowiązkiem organu odwoławczego wynikającym z art. 134 K.p.a. jest w pierwszej kolejności ustalenie czy odwołanie wniesione zostało w terminie. Uchybienie bowiem tego terminu skutkuje tym, że po pierwsze – decyzja pierwszoinstancyjna staje się ostateczna, a po drugie – organ odwoławczy stwierdza wówczas w drodze ostatecznego postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Brak wymienionych danych sprawia, że niemożliwym jest jednoznaczne stwierdzenie przez Sąd zachowania przez stronę omawianego terminu a jednocześnie wykluczenie sytuacji, w której organ odwoławczy rozstrzygałby w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu I instancji. Zauważyć bowiem trzeba, że nieważną byłaby decyzja organu II instancji wydana w sprawie, w której odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu (art. 156 §1 pkt 2 K.p.a.).

Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 p.p.s.a.