Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1688/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i e)
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia WSA del. Cezary Koziński (sprawozdawca), protokolant Joanna Legieć, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych E.S. i S.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Op 379/16 w sprawie ze skargi E.S. i S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 18 stycznia 2017 r. o sygn. akt I SA/Op 379/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę E.S. i S.S. (dalej: "skarżący") złożoną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2016 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 rok.

Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynika, iż Burmistrz N. decyzją z 23 czerwca 2013 r. ustalił skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2013 r. w wysokości 7.047 zł. W postępowaniu podatkowym ustalono, że w dniu 21 października 1999 r. skarżący nabyli od Gminy N. w drodze umów kupna-sprzedaży nieruchomość zlokalizowaną w N. przy ul. [...], składającą się z działek: nr 14 obszaru 0,1499 ha, niezabudowaną, przeznaczoną pod budownictwo przemysłowe; nr 11 obszaru 0,0737 ha, zabudowaną budynkiem biurowo-socjalnym, dwukondygnacyjnym, niepodpiwniczonym, o powierzchni użytkowej 503,89 m² oraz nr 19 obszaru 0,3393 ha, zabudowaną budynkiem barakowym, parterowym, niepodpiwniczonym, o konstrukcji drewnianej, o powierzchni użytkowej 412,45 m². W związku z tym, że S.S. prowadził działalność gospodarczą do 27 lutego 2013 r., a E.S. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej od 8 marca 2013 r. do opodatkowania przyjęto grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 4.892 m2.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 27 listopada 2015r. - na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 poz. 613 z późn. zm.) – dalej: "O.p." - uchyliło w całości decyzję Burmistrza N. z dnia 26 czerwca 20013r. i ustaliło wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę 4.849,00 zł.

Organ odwoławczy stwierdził, że skoro dokonana w sprawie ponowna analiza zebranego materiału dowodowego nie potwierdziła istnienia związku poszczególnych składników majątkowych z zakresem działalności gospodarczej stron, należało przyjąć, że należą one do majątku osobistego podatników. Tym samym brak było podstaw do stosowania stawek podatkowych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co w zaskarżonej decyzji organu I instancji miało miejsce w odniesieniu do gruntów o pow. 4.892 m2. W rezultacie Kolegium stwierdziło, że całość należącego do stron gruntów podlegała opodatkowaniu jednolitą stawką podatkową przewidzianą dla kategorii gruntów pozostałych, wynoszącą 0,33 zł za m2.

W zakresie dotyczącym pozostałych przedmiotów opodatkowania Kolegium oparło swoje ustalenia - co do ich powierzchni i charakteru, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm. – dalej: P.g.k.) - na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, mającej walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 O.p. Organ odwoławczy stwierdził, że budynek położony w N. na działce nr [...] ma charakter mieszkalny, natomiast działka nr 19 zabudowana barakiem (budynkiem niemieszkalnym) sklasyfikowana jest jako inne tereny zabudowane, a działka nr 14 jest niezabudowana i sklasyfikowana jako zurbanizowane tereny niezabudowane. W ocenie Kolegium, okoliczności takie jak faktyczne zadrzewienie, zakrzaczenie działek lub istnienie na nich sadu owocowego, pozostają obojętne dla niniejszej sprawy. W świetle danych ewidencji gruntów i budynków, strony nie posiadają również gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym (art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - Dz.U. z 2013 r. poz. 1381, art. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym - Dz.U. z 2013 r. poz. 465). Ewentualne zmiany danych ewidencji gruntów i budynków, które nastąpiłyby po 2013 r. – jak podkreślił organ odwoławczy - pozostają obojętne dla sprawy, gdyż pozbawione są mocy działania wstecz.

Organ odwoławczy wskazał też, iż stwierdzono zły stan techniczny budynku barakowego, co potwierdza pismo organu nadzoru budowlanego z 20 marca 2007 r. W toku postępowania podatkowego nie ujawniono okoliczności wskazujących, że stan techniczny budynku uległ polepszeniu po roku 2007. Nie stwierdzono też by budynek ten był faktycznie użytkowany przez strony. Nie budzi też wątpliwości okoliczność zgłoszenia przez S.S. zamiaru przystąpienia do rozbiórki tego budynku, jak też to, że w rzeczywistości rozbiórki tej nie dokonano. Ponieważ podatnicy zakupili grunt zabudowany budynkiem barakowym, faktyczne wykorzystywanie albo niewykorzystywanie tego budynku pozostaje obojętne dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż obowiązek podatkowy w zakresie budynku barakowego powstał zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. – dalej: "u.p.o.l."), od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym strony zakupiły nieruchomość.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji zarzucając naruszenie wskazanych przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz. 163 ze zm. – dalej: "P.g.k.") oraz szeregu przepisów regulujących postępowanie podatkowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji przyjął, iż w wyroku WSA w Opolu z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II SA/Op 34/15 (na który powołują się skarżący, a którym uchylono decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w O. z dnia 17 listopada 2014 r. i poprzedzająca ją decyzję Starosty N. z 18 lipca 2014 w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów) nie doszło do wyrażenia jakichkolwiek wiążących organy ocen ze strony Sądu, co do samego sposoby wykorzystywania przez nich spornych nieruchomości. Dlatego też za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty dotyczące niewykonania przez organy prawomocnego wyroku dnia 25 września 2015 r. sygn. akt II SA/Op 34/15.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, w wyniku dokonanej przez organ odwoławczy reformatoryjnej zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji, całość gruntów wszystkich omawianych działek położonych w N. przy ul. [...], została opodatkowana jednolitą stawką podatkową, przewidzianą w uchwale Nr XVII/200/12 Rady Miejskiej w N. z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości (Dz.Urz.Woj.Op. z 2012 r. poz. 1795), dla gruntów pozostałych. Tym samym, dla samej końcowo ustalonej wysokości podatku od powierzchni wszystkich gruntów, będących we władaniu skarżących w 2013 r, a położonych na terenie N., bez znaczenia było, w jaki sposób zostało w ewidencji gruntów określone ich przeznaczenie (nr 11 tereny mieszkaniowe (B), nr 14 zurbanizowane tereny niezabudowane (Bp), 19 inne tereny zabudowane (Bi)). Takie rozstrzygnięcie organu odwoławczego było wynikiem zakwestionowania stanowiska organu I instancji, że działki: nr 14 stanowiącej zurbanizowane tereny niezabudowane (Bp) oraz nr 19 stanowiącej inne tereny zabudowane (Bi)), będące we władaniu S.S. jako podmiotu gospodarczego, winny podlegać opodatkowaniu według stawki w wysokości 0,82 zł za 1 m2, przewidzianej w Uchwale dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania ich w ewidencji gruntów i budynków. W tej kwestii – jak podkreślił Sąd - Kolegium odstępując od uznania tych gruntów jako związanych z prowadzoną przez S.S. działalnością gospodarczą, odwołało się przez analogię do oceny wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny na gruncie uprzednio już rozpatrywanych spraw dotyczących wcześniejszych lat podatkowych, w tym do wyroku z dnia 17 lipca 2014 r. o sygn. akt II FSK 3188/13. Kolegium stwierdziło brak podstaw do jego opodatkowania według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stosując równocześnie do ich opodatkowania stawkę taką jak dla gruntów pozostałych, czyli 0,33 zł za m2. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, takie działanie organu odwoławczego, w realiach niniejszej sprawy, należało uznać za prawidłowe, szczególnie, że było ono niewątpliwe korzystne dla skarżących. Natomiast brak było podstaw do uwzględnienia żądania podatników, aby grunty te w ogóle nie obejmować opodatkowaniem, gdyż nie wiadomo jakie jest ich przeznaczenie użytkowe.

WSA w Opolu nie podzielili także zarzutów skargi dotyczących kwestii opodatkowania budynku baraku posadowionego na działce nr 19 (ul. [...] przyjętej przez organy do opodatkowania według stawki przewidzianej jak dla budynków pozostałych, w wysokości określonej Uchwałą w 2013r., tj. 6,44 zł na m2. Skarżący wskazywali na konieczność zastosowania w sprawie przepisu art. 6 ust. 2 u.p.o.l., wiążąc ją z okolicznością niezgłoszenia budynku niemieszkalnego "baraku" do użytkowania, co ich zdaniem powoduje, że budynek ten nie powinien w ogóle podlegać opodatkowaniu.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż pierwszą, zasadniczą okolicznością decydującą o powstaniu obowiązku podatkowego jest nabycie prawa własności budynku. Osoba fizyczna kupująca budynek (lokal) jest zobowiązana do zgłoszenia obowiązku podatkowego w ciągu 14 dni od dnia nabycia prawa własności przez złożenie stosownej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). W tym przypadku przesądzające znaczenie dla powstania obowiązku podatkowego ma nabycie własności lub posiadania, a zatem zaistnienie władztwa nad istniejącym już w tej dacie fizycznie budynkiem. Drugą okolicznością decydującą o powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, co wynika z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jest istnienie budynku lub budowli. Ta okoliczność powstaje wraz z wybudowaniem budynku (budowli), albowiem obiekty te zaczynają "istnieć" po ich wybudowaniu, co wynika z brzmienia analizowanego artykułu, gdzie mówi się o zakończeniu budowy. W wyniku zakończenia budowy powstaje nowy przedmiot podatku od nieruchomości. Uzależnienie powstania obowiązku podatkowego, w sytuacji nabycia prawa własności budynku, jest zatem nierozerwalnie związane z jego wcześniejszym istnieniem, a nie - jak twierdzą skarżący - z rozpoczęciem jego użytkowania (zgłoszenia do użytkowania) przez kolejnego właściciela. Natomiast art. 6 ust. 2 u.p.o.l. reguluje kwestie powstania obowiązku podatkowego w przypadku budynków lub ich części oraz budowli, których budowa została zakończona lub w którym rozpoczęto użytkowanie budynku albo jego części przed ich ostatecznym wykończeniem w trakcie trwania już roku podatkowego.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy podatkowe zasadnie objęły w omawianym roku podatkowym obowiązkiem podatkowym budynek (barak) położony na działce nr 19 nr ewid. [...]o pow. 412,16 m², dokonując jego opodatkowania według stawki podatkowej przewidzianej w Uchwale dla budynków pozostałych (6,44 zł za m2). Zastosowanie w odniesieniu do tego budynku stawki podatkowej dotyczącej budynków pozostałych powiązano ze złym stanem technicznym tego obiektu, uniemożliwiającym jego wykorzystywanie do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).

W skardze kasacyjnej pełnomocnik E.S. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając powyższemu wyrokowi naruszenie:

- art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2016 r., poz. 718 ze zm.) w zw. z art. 69 § 3 O.p. w zw. z art. 217 i art. 168 Konstytucji ponieważ WSA w Opolu wadliwie nie uchylił zaskarżonej decyzji i zaakceptował "nie wiążący" stan faktyczny przedmiotu opodatkowania; organy podatkowe nie ujawniły i nie zastosowały dla wymiaru podatku danych podmiotu i przedmiotu opodatkowania z ewidencji podatkowej nieruchomości prowadzonej przez Burmistrza N., ponieważ nie zostało ujawnione prawo własności dotyczące zakupionego w dniu 21 października 1999 r. od Gminy N. prawa rzeczowego trzema aktami notarialnymi wraz z dokumentami urzędowymi pod nazwą opis i mapa wypis z rejestru gruntów co do prawa do terenu zabudowanego i rodzaju użytku gruntu oznaczonego symbolem B (grunt rolny zabudowany wraz z budynkami mieszkalnymi);

- art. 210 § 4 i art. 69 § 3 O.p. poprzez niewyjaśnienie przez Sąd pierwszej instancji dlaczego organ podatkowy w decyzji Burmistrza N. z dnia 26 czerwca 2013 r. nie zastosował podstawy prawnej z art. 7a ust. 1-3 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. i nie zastosowały dla wymiaru podatku ustawy o podatku rolnym; nie wykazał żadnym dowodem, że grunty i budynki związane są z działalnością gospodarczą; w zapisach ewidencji gruntów i budynków nie ma wyliczonej powierzchni wewnętrznej budynków;

- art. 2a O.p. poprzez uznanie, że zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika dotyczy tylko wątpliwości co do treści przepisów prawa, a nie wątpliwości co do stanu faktycznego;

- art. 7, art. 217, art. 87 ust. 1 i art. 168 Konstytucji RP w związku z §§ 3-8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 107, poz. 1138) w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości, art. 69 § 3, art. 165 § 1 i art. 120 O.p., ponieważ organy podatkowe nie wykazały jakie dane podmiotu i przedmiotu są zawarte w ewidencji podatkowej nieruchomości i przyjęły dla wymiaru podatku dane z ewidencji gruntów i budynków;

- art. 64 Konstytucji w zw. z § 12 i § 19 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 454), ponieważ brak jest jakiejkolwiek informacji czy i kiedy zostały zarejestrowane budynki mieszkalne na działkach nr 11 i 19;

- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. polegające na bezpodstawnym uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i orzeczeniu co do istoty sprawy, zamiast uchylenia tej decyzji i umorzenia postepowania;

- art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a i e u.p.o.l. w związku z art. 21 P.g.k. poprzez błędne przyjęcie, że przy wykonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są wyłącznie dane wynikające z zapisów ewidencji gruntów i budynków, które nie są aktem normatywnym ustawy podatkowej;

- art. 6 ust. 2 u.p.o.l. przez błędne przyjęcie, że ustalenia faktyczne o wykorzystywaniu, bądź nie, budynku barakowego usytuowanego na działce nr 19 pozostają obojętne w kontekście opodatkowania podatkiem od nieruchomości;

- art. 24a ust. 1 P.g.k. w związku z wniesionym odwołaniem z dnia 26 kwietnia 2004 r. strony skarżącej do Starostwa Powiatowego w N. w zakresie zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków, które do dnia dzisiejszego nie zostało rozpoznane przez Starostę N.;

- art. 64 Konstytucji, ponieważ prawo własności jest chronione przymusem Państwa Polskiego i dla celów podatkowych nikt nie morze narzucać właścicielom nieruchomości nowych praw własności, w tym nowego prawa rzeczowego bez zgody właściciela tylko z tej przyczyny by uzyskać jak największy podatek dla organu podatkowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nie udzieliło odpowiedzi na wniesioną skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Kontroluje zatem zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej i nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. Zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych, a zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Sąd pierwszej instancji nie mógł dopuścić się naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji RP, gdyż żadne przepisy ustawy zasadniczej, ani zasady konstytucyjne nie były przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji.

Zasadniczy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy przyjęcia dla wymiaru podatku danych z ewidencji gruntów i budynków.

Uzasadniając wyrok w niniejszej sprawie należ odwołać się do wcześniejszych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których analizowano prawidłowość obciążenia skarżącej podatkiem od przedmiotowych nieruchomości, np. w latach 2005 – 2006 (wyrok z dnia 20 czerwca 2018 r., II FSK 3675/17 oraz z dnia 7 maja 2019 r., II FSK 1729/17). W orzeczeniach tych zarzuty skargi kasacyjnej, z szerokim odwołaniem się do norm konstytucyjnych, również zostały nakierowane na podważenie ustaleń organów podatkowych o dane z ewidencji gruntów i budynków.

Powtórzyć zatem należy, iż stosownie do treści art. 21 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Z kolei w przepisie art. 64 Konstytucji ustawodawca postanowił, że każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia (ust. 1). Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej (ust. 2). Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (ust. 3). Autor skargi kasacyjnej powołując się na naruszenie tych przepisów podważył obowiązek organów respektowania przepisu art. 21 P.g.k., a dokładnie dokonywania wymiaru podatku w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie twierdzenie nie ma żadnego umocowania w powyższych przepisach, w żadnej mierze nie potwierdza też przejawu ograniczenia podatników w ich prawie własności. Podobnie, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, dokonywanie przez organy podatkowe ustaleń w zakresie sposobu użytkowania budynków z wykorzystaniem danych tej ewidencji, nie może być odczytywane jako naruszenie art. 87 ust.1 i 217 Konstytucji RP. Zarówno przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak i rozporządzenie o ewidencji gruntów i budynków, stanowią akty powszechnie obowiązującego prawa, wymienione w przepisie art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący nie dostarczyli też argumentów dlaczego wymiar podatku od nieruchomości miałby się odbywać w oparciu o inny akt prawny jak ustawa o podatkach i opłatach lokalnych i w czym upatrują naruszenia art. 217 Konstytucji RP.

Wszelkie kwestie związane z eksponowanym ponownie w niniejszej skardze charakterem budynku i przeznaczeniem gruntów zostały przesądzone już w sprawach dotyczących lat wcześniejszych. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że budynek położony w N. na działce nr 19 nr ewid. [...] o pow. 412,416 m² (barak) ma charakter niemieszkalny. Z kolei działka nr 19 o pow. 0.3393 ha została oznaczona w tej ewidencji jako inne tereny zabudowane (Bi), a działkę 14 o pow. 0.1499 ha oznaczono jako zurbanizowane tereny niezabudowane (Bp). Unormowania art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a) i e) u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 21 P.g.k. nie pozostawiają wątpliwości, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z wyżej opisywanej ewidencji. Dysponując wiążącymi danymi z ewidencji, organy podatkowe nie miały podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wykazania innego charakteru nieruchomości niż wynikający z tej właśnie ewidencji (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2014 r. o sygn. akt II FSK 1840/12 dotyczący podatku za 2006 rok).

W kontekście powyższego dodać należy, że ten stan ewidencji na 2013 r. nie został w żadnej mierze w sposób formalny przez skarżących podważony. W przywołanym zaś wyroku NSA wskazał skarżącym, że jeżeli w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą przeprowadzą skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów i budynków, wówczas dopiero pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania spornych nieruchomości. Do czasu zmiany, obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy.

Niezrozumiałym z kolei okazały się te zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do opodatkowania gruntów i budynków jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł, iż organy podatkowe nie potraktowały przedmiotów opodatkowania jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co zostało zauważone przez Sąd pierwszej instancji na wstępie swoich rozważań, który wyjaśnił, iż w tym zakresie odwołano się przez analogię do oceny wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny na gruncie uprzednio już rozpatrywanych spraw dotyczących wcześniejszych lat podatkowych, w tym do wyroku z dnia 17 lipca 2014 r. o sygn. akt II FSK 3188/13. Kolegium stwierdziło brak podstaw do jego opodatkowania według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stosując równocześnie do ich opodatkowania stawkę taką jak dla gruntów pozostałych, czyli 0,33 zł za m2. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, takie działanie organu odwoławczego, w realiach niniejszej sprawy, należało uznać za prawidłowe, szczególnie, że było ono niewątpliwe korzystne dla skarżących. Natomiast brak było podstaw do uwzględnienia żądania podatników, aby grunty te w ogóle nie obejmować opodatkowaniem.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.