Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 76/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński, Sędziowie: sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), sędzia del. WSA Małgorzata Miron, , Protokolant : starszy asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 498/12 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 27 września 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 498/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, oddalił skargę.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z [...] stycznia 2012 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu, po rozpatrzeniu odwołania Z. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Mielca z [...] listopada 2011 r. Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego na części działki nr [...] przy ul. [...] w Mielcu z dojazdem przez działkę nr [...] i część działki nr [...].

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się na wniosek inwestora – T. N.. W jego toku Z. K., współwładający działką nr [...] i właściciel działki nr [...], zgłaszał zastrzeżenia co do realizacji przedmiotowej inwestycji, wskazując na obniżenie terenu działki nr [...] i kwestie spływu tą działką wód opadowych, a także wnioskował o zawieszenie postępowania do czasu ustalenia przez Wydział Inżynierii Miejskiej w Mielcu stosownych rozwiązań w zakresie zabezpieczenia dotychczasowego spływu wód przez działkę nr [...]. Postanowieniem z [...] marca 2011 r., utrzymanym w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu postanowieniem z [...] maja 2011 r., Prezydent Miasta Mielca odmówił zawieszenia postępowania, a w dniu [...] listopada 2011 r. wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] zgodnie z wnioskiem T. N.

W uzasadnieniu tej decyzji organ przeprowadził analizę jej zgodności z przepisami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), w szczególności art. 54 i art. 61 ust. 1. Wskazał, że brak zgody Z. K. na przedmiotową inwestycję nie może skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy, gdyż zgodnie z art. 56 i art. 64 ust. 1 cyt. ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie można też uzależnić wydania wydania decyzji od spełnienia nieprzewidzianych przepisami odrębnymi świadczeń lub warunków.

W odwołaniu od tej decyzji Z. K. nie zgodził się na ustalone w niej warunki dojazdu, wskazując, że droga – działka nr [...], w której posiada ½ udziału, stanowi dojazd do pól i nie nadaje się jako dojazd do budowy, gdyż jest porośnięta trawą, a od jesieni do wiosny zatopiona wodą. Ponadto w przeszłości poprzedniczka prawna T. N. również nie wyraziła zgody, aby odwołujący uzyskał możliwość dojazdu do swojej posesji tą drogą.

Z. K. zakwestionował również ustalenia decyzji umożliwiające tolerancję wysokości projektowanego budynku do 1 m, wskazując, że daje to możliwość podwyższenia terenu działki inwestycyjnej, a tym samym naruszenie stosunków wodnych. Odwołujący podniósł też nieprawidłowość wyznaczenia linii rozgraniczającej teren inwestycji, przebiegającej na jego działce nr [...], zamiast w granicy działek.

Wymienioną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji,. powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.)

W jej motywach Kolegium odwołało się do treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli zachodzą łącznie wymienione w nim przesłanki, stwierdzając, że decyzja organu I instancji wszystkie te warunki spełnia. Zawiera także wszystkie elementy wskazane w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy.

Nawiązując do zarzutów odwołania organ II instancji podniósł, że działka nr [...] jest własnością inwestora, a działka nr [...] to droga obciążona służebnością dojazdu, która to służebność przysługuje inwestorowi T. N., a zatem teren inwestycji ma zapewniony wymagany przepisami dostęp do drogi publicznej.

Stwierdził również, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Określenie linii zabudowy dokonywane jest przez urbanistę na kopii mapy zasadniczej i nie pływa na ustalenie rzeczywistych granic terenu

W odniesieniu do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy następuje tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego oraz wydanymi na jego podstawie przepisami wykonawczymi. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest bowiem stwierdzenie czy inwestycja jest dopuszczalna w świetle przepisów o planowaniu oraz ustaw szczególnych, a następnie konkretyzacja warunków i zasad zamierzenia inwestycyjnego, którego rodzaj i cechy zostały określone we wniosku.

Z. K. zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Mielca z [...] listopada 2011 r.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów k.p.a. – art. 7-10 oraz art. 77, wyrażające się w zaniechaniu wyjaśnienia podnoszonych przez niego kwestii. Podał, że Kolegium zignorowało wniosek o przeprowadzenie dowodów potwierdzających słuszność jego zarzutów. Wskazanie w decyzji "odprowadzenia wód opadowych na działkę inwestora" nie przyczyni się do usunięcia nadmiaru wód z tej działki, natomiast nie podano żadnej koncepcji na zmeliorowanie niezdolnej pod zabudowę działki. Podobnie jak w odwołaniu skarżący uważa, że zawarta w decyzji tolerancja 1 m wysokości dla projektowanego budynku decyzja stwarza inwestorowi możliwość podwyższenia poziomu działki. Taka sytuacja miała już miejsce przy budowie domu po drugiej stronie pola skarżącego, kiedy nawieziono ponad 100 ciężarówek ziemi, podwyższając teren o ok. 1 m.

Podobnie również jak w odwołaniu kwestionuje linie rozgraniczające teren inwestycji, wskazując, że organ nie dał mu możliwości udowodnienia, że droga dojazdowa ma szerokość 3 m, a ogrodzenie jego działki nr [...] znajduje się w granicy tej działki.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę, Sąd wskazał, że przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego.

Art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647) stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Według art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że w razie spełnienia ustawowych warunków strona wnioskująca ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści, zaś ewentualna odmowa przez organ prowadzący postępowanie ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na wyrażonej sprzeczności z przepisem nakładającym wprost jakieś ograniczenie.

Stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenów pozbawionych planu miejscowego możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), zapewnienia dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), braku wymogu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5).

W literaturze przedmiotu podkreśla się, że wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa, 2004 r., s.491).

Sąd podziela stanowisko organu, że przeprowadzona w rozpoznawanej sprawie, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała spełnienie przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 tej ustawy.

Decyzja odpowiada nadto wymogom formalnym. Została sporządzona przez uprawnioną osobę, spełnia warunki określone w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zawiera część tekstową oraz graficzną, załączono do niej także prawidłowo sporządzoną analizę urbanistyczną.

Skarżący Z. K. zakwestionował sposób określenia dostępu do drogi publicznej dla przedmiotowej inwestycji, wskazując, że działka nr [...], która ma stanowić dojazd nie jest indywidualnym zjazdem inwestora, natomiast działka [...], na której ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja jest położona przy drodze wojewódzkiej, a zatem dostęp do drogi publicznej powinien odbywać się wykonanym zjazdem indywidualnym z drogi wojewódzkiej wprost na tę działkę nr [...]. Ponadto droga – działka nr [...] nie ma odpowiedniej szerokości i utwardzenia.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie.

Przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Tylko przy ocenie bezpośredniego dostępu danego terenu do drogi publicznej należy mieć na uwadze przepisy ustawy o drogach publicznych. W przypadku natomiast innego dostępu, ustawodawca nie stawia wymagań co do rodzaju szlaku komunikacyjnego, który ten dostęp realizuje. Bez znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy jest więc okoliczność czy dostęp do drogi publicznej odbywa się za pośrednictwem drogi o odpowiednich parametrach technicznych, czy też np., za pomocą drogi w ogóle nieutwardzonej (por. wyroki WSA w Białymstoku z 23.09.2010 r., I SA/Bk 426/10, Lex Nr 752310, wyrok WSA w Lublinie z 22.10.2009 r., I Sa/Lu 446/09, Lex Nr 573790, wyrok WSA w Warszawie z 26.11.2009 r., IV SA/Wa 1433/09, Lex Nr 589444, wyrok NSA z 2.11.2010 r., I OSK 1625/09, Lex Nr 746693). Kwestia szerokości szlaku drożnego podlegać będzie badaniu na późniejszym etapie procesu inwestycyjnego – w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Wtedy stosowane będą przepisy techniczne – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), które określają parametry dojścia i dojazdu do działki budowlanej i do budynków.

W sprawie organy prawidłowo przyjęły, że zgodnie z wnioskiem inwestora dostęp do drogi publicznej dla przedmiotowej inwestycji będzie zapewniony poprzez wewnętrzną drogę dojazdową tj. działkę nr [...] oraz część działki nr [...], biorąc pod uwagę prawa, jakimi dysponuje wnioskodawca w odniesieniu do poszczególnych nieruchomości (odpowiednio prawo własności i przysługująca służebność). Należy przy tym podkreślić, że w przypadku alternatywnych możliwości dojazdu ich wybór leży w gestii inwestora. Stąd też okoliczność, że nieruchomość, na której ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja przylega do drogi wojewódzkiej nie ma znaczenia, jeśli inwestor wybrał inny sposób dojazdu, który odpowiada wymogowi z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego, że w zaskarżonej decyzji należało określić sposób usuwania wód opadowych i gruntowych stojących na działce nr [...] oraz że nie wskazano żadnej koncepcji na zmeliorowanie niezdolnej pod zabudowę działki należy podzielić stanowisko zajęte w toku postępowania administracyjnego. Organ I instancji przyjął bowiem, że decyzja o warunkach zabudowy nie określa szczegółowych rozwiązań projektowych w tym m.in. dotyczących sposobu odprowadzania wód opadowych, gdyż te kwestie będą przedmiotem rozważań na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można należycie ocenić stopnia zagrożenia związanego ze zmianą spływu wód, mogącą spowodować zalewanie działki skarżącego w sytuacji, gdy nie został jeszcze sporządzony projekt budowlany i nie znane są konkretne rozwiązania w tym zakresie. Ponadto, sprawy związane ze zmianą stanu wody na gruncie, które szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie mogą być przedmiotem odrębnego postępowania, prowadzonego na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne.

Podobnie, na obecnym etapie procesu inwestycyjnego przedwczesne są zarzuty dotyczące podwyższenia poziomu działki inwestora w związku z wyznaczeniem dla wysokości projektowanego budynku tolerancji 1 m.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zgodził się ze stanowiskiem organu II instancji co do określenia przebieg linii rozgraniczającej inwestycję, kwestionowanej przez skarżącego. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi prawa do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a określenie przez urbanistę sporządzającego załącznik graficzny linii zabudowy nie wpływa na ustalenie granic działki.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.

Z. K. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach:

1) naruszenia prawa materialnego:

– art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 647) przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przez przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, podczas gdy zamierzenie inwestycyjne pozostaje w sprzeczności z art. 1 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 647);

– art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 647) przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przez przyjęcie, za organami I i II instancji, że działka, w stosunku do której wydano decyzję o warunkach zabudowy, ma dostęp do drogi publicznej;

2) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego przez to, że Sąd nie dostrzegł uchybień popełnionych przez organy, w tym w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy co do możliwości wykonania obiektów budowlanych na obszarze, na którym przez większość roku stoi woda i w konsekwencji ustaleniu warunków zabudowy "na wodzie", co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego przez to, że Sąd nie dostrzegł uchybień popełnionych przez organy, w tym w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy co do dopuszczalnego odstępstwa wysokości budynku o 1 m i wpływu takiego odstępstwa w zakresie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 77 § 1, 80 kodeksu postępowania administracyjnego przez to, że Sąd nie dostrzegł uchybień popełnionych przez organy, w tym w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy co do możliwości korzystania przez inwestora z działek nr [...] i [...], w sytuacji braku dowodu własności, czy służebności drogi koniecznej, które by przysługiwały inwestorowi do tych działek, które zostały wskazane jako zapewniające dostęp do drogi publicznej, o mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na tych podstawach wnosił o:

– uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania;

– przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jednocześnie oświadczając, że opłaty nie zostały zapłacone w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Według art. 64 ust. 1 do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio art. 56, który stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi oraz że przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków. W skardze kasacyjnej zarzut oparto wyłącznie na zakwalifikowaniu do przepisów odrębnych regulacji art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 1 ust. 2 nie jest przepisem odrębnym, a stanowi regulację ogólną przesłanek, które należy uwzględnić w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 1 ust. 2 wskazuje szereg wartości, które należy uwzględnić, wyliczając je w punktach od 1 do 10, przy czym nie jest to enumeracja zamknięta. W skardze kasacyjnej nie wykazano naruszenia takich wartości, które podważały ustalenia stanu faktycznego i prawidłowości zastosowania art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu p[przestrzennym.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W decyzjach organów administracji publicznej rozpoznających sprawę w I i II instancji wykazano, że zapewniony jest dostęp do drogi publicznej. Art. 61 ust. 1 pkt 2, stanowiąc o dostępie do drogi publicznej terenu, nie wprowadza przesłanek ustanawiających wymogi dostępu do drogi publicznej. W skardze kasacyjnej nie podważono ustaleń w zakresie dostępu do drogi publicznej. Standard drogi, która zapewnia dostęp do drogi publicznej nie może być podstawą do zakwestionowania prawidłowości ustalenia spełnienia przesłanki ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Nie jest zasadny zarzut wadliwego ustalenia stanu faktycznego, a zatem zarzut niezastosowania środka unormowanego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pomimo naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego. Trudno uważać za zasadny zarzut co do stanu wody na terenie objętym ustaleniem warunków zabudowy. Z akt sprawy wynika, że jest to teren zabudowy jednorodzinnej, a zatem z faktu, że ta działka dotychczas nie została zabudowania nie wynika, że jest to teren w sposób szczególny odbiegający od terenów położonych w bliższej lub dalszej odległości.

Nie jest zasadny zarzut postawiony, bez wyprowadzenia z zakresu regulacji materialnego prawa administracyjnego, w zakresie wadliwego ustalenia stanu faktycznego co do dopuszczalności odstępstwa wysokości budynki o 1 m i wpływu takiego zamierzenia na zgodność decyzji z prawem. Stawiając taki zarzut nie wyprowadzono z jaką regulacją materialnoprawną takie rozstrzygnięcie pozostaje niezgodne. Zarzuty ograniczono do wywiedzenia konsekwencji, jakie może to powodować dla stosunków wodnych. W decyzji określono warunki, jakie inwestor ma spełnić, kierując się ograniczeniami wynikającymi z ustawy z 18 lipca 2008 r. – Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.). Skarżący ma gwarancje prawne wynikające z art. 29 ust. 3 ustawy – Prawo wodne w razie zmiany stosunków wodnych. Nie można jedna wyprowadzić naruszenia przepisów prawa tylko z założenia, że w przyszłości z ustalenia warunków zabudowy mogą wynikać negatywne następstwa dla gruntów sąsiednich.

Nie jest zasadny zarzut w zakresie wadliwego ustalenia prawa własności co do działek, na których przebiega droga zapewniająca dostęp do drogi publicznej. Przesądzający jest fakt, że teren ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, a nie tytuł własności, co zostało wskazane w zaskarżonym wyroku.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.