Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 279/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-08-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego /art. 260 par. 1 ustawy - PoPPSA/
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1 i 3 w zw. z art. 249a, art. 243 par. 1, art. 32, art. 12, art. 67 par. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. W. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 18 lipca 2018 r. o umorzeniu postępowania o przyznanie prawa pomocy wydanego w sprawie ze skargi U. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. A.B.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 279/18 oddalił skargę U. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W dniu 10 lipca 2018 r. K. W. i U. W. wniosły do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2018 r. Jednocześnie K. W. zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 18 lipca 2018 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. umorzył postępowanie wywołane wnioskiem K. W. o przyznanie prawa pomocy, uznając, że rozpoznanie wniosku stało się zbędne, ponieważ wnioskodawczyni nie jest stroną postępowania. Nie jest bowiem skarżącą, nie została także dopuszczona do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postepowania. Skargę w przedmiotowej sprawie wniosła U. W. (matka K. W.).

Odpis powyższego postanowienia doręczono U. W. "jako przedstawicielowi ustawowemu" K.W. w dniu 23 lipca 2018 r.

W sprzeciwie od powyższego postanowienia K. W. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie matki – U. W. wniosła "o zniesienie w całości skarżonego postępowania przed referendarzem sądowym WSA (...) dotkniętego nieważnością", podnosząc zarzuty naruszenia: 98 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, art. 62 k.p.a., art. 51 p.p.s.a., art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, Praw Człowieka z obrazą Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z 10 grudnia 1948 r., Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka z 4 listopada 1950 r. – art. 17. K. W. podkreśliła, że wobec osiągnięcia pełnoletności, to ona jest stroną niniejszego postępowania. Jednocześnie K. W. zwróciła się z wnioskiem o doręczanie jej korespondencji jako pełnoprawnej obywatelce RP. Podniosła także zarzut rażącej dyskryminacji z uwagi na niedoręczenie jej postanowienia z 18 lipca 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się (art. 249a p.p.s.a.) Według art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jednocześnie na mocy art. 12 p.p.s.a., ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania.

W myśl zaś art. 260 § 1-3 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.

W przekonaniu Sądu rozstrzygnięcie referendarza sądowego o umorzeniu postępowania wywołanego wnioskiem K. W. o przyznanie prawa pomocy i zaprezentowana na jego poparcie argumentacja są w pełni uzasadnione. Sąd nie widzi podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. Nie budzi wątpliwości Sądu, że K. W. nie jest stroną niniejszego postępowania, nie występowała w nim również w charakterze uczestnika. Skargę w niniejszej sprawie wniosła w imieniu własnym U. W. W sytuacji, gdy wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony przez podmiot, który nie jest stroną postępowania, rozpoznanie tego wniosku staje się zbędne, a postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlega umorzeniu. Powyższe uzasadniało utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia z dnia 18 lipca 2018 r.

Na marginesie powyższych ustaleń odnosząc się do zarzutu dyskryminacji K. W. poprzez niedoręczenie jej wspomnianego postanowienia zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. K. W., co wynika z akt sprawy, udzieliła pełnomocnictwa matce – U. W. z uprawnieniem obejmującym udzielanie substytucji (...), procesowego pełnomocnictwa adwokatowi Z.-J.J.–K. Zatem doręczenie postanowienia z 18 lipca 2018 r. U. W. było niewątpliwie prawidłowe, choć faktem jest, że błędnie określono U. W. jako przedstawiciela ustawowego K. W., a nie jako pełnomocnika. Powyższe uchybienie nie rzutuje jednak na skuteczność doręczenia powyższego postanowienia. Tym samym wniosek o doręczenie postanowienia K. W. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z tego też względu Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art.260 § 1 i 3 w zw. art. 249a p.p.s.a.

A.B.