Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1385/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr) Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2006 r. sprawy ze skargi W.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 roku, wydaną z upoważnienia Komendanta Głównego Policji przez Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prawnego KGP utrzymana została w mocy decyzja z dnia [...] marca 2006 roku nr [...], wydana z upoważnienia Komendanta [...] Policji przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską Panu W.M.

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i wywody prawne.

Decyzją Komendanta [...] Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 1992 roku Pan W.M. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do łowiectwa.

W dniu [...] stycznia 2006 roku do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji został przesłany wyrok Sądu Rejonowego w O., uznający Pana W.M. za winnego popełnieniu czynu z art. 233 § 1 kk.

W związku z powyższym organ właściwy w sprawie pozwoleń na broń wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w kierunku cofnięcia wyżej wymienionemu pozwolenia na broń palną myśliwską.

Postępowanie przeprowadzone przez Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji wykazało, że Sąd Rejonowy w O. w wyroku sygn. akt [...] z dnia [...] grudnia 2005 roku uznał Pana W.M. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu tj. tego, że w dniu [...] września 2004 roku na rozprawie przed Sądem Rejonowym w O., będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, zeznał nieprawdę, iż D.S., oskarżony o czyn z art. 178 § 1 kk nie był w stanie nietrzeźwym zaprzeczając swoim wcześniejszym zeznaniom złożonym w przedmiotowej sprawie w czasie postępowania przygotowawczego.

Za powyższy czyn Pan W.M. został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat.

Komendant [...] Policji, wykonując dyspozycję z art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) uznał, że Pan W.M. należy do kategorii osób, wymienionych w art. 15 ust 1 pkt 6 przywołanej ustawy, tych co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Zdaniem Komendanta [...] Policji, katalog przestępstw, za których popełnienie posiadacz pozwolenia na broń został prawomocnie skazany lub stoi pod zarzutem popełnienia w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym nie jest zamknięty, dlatego też przepis art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji daje organom Policji możliwość uwzględnienia także innych, niż wymienione rodzaje przestępstw, z czego w rozpatrywanej sprawie Komendant [...] Policji skorzystał, mając również na uwadze to, że prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, bowiem dostęp do broni jest reglamentowany i pozwolenie na broń może posiadać tylko osoba o nieskazitelnej opinii. W sytuacji, gdy osoba ta popełni przestępstwo tak, jak W.M., jej wiarygodność zostaje podważona, co stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń.

Komendant Główny Policji rozpatrując odwołanie Pana W.M. od decyzji z dnia [...] marca 2006 roku, podzielił w całości argumentację prawną, zawartą w uzasadnieniu decyzji I instancji.

Nie zgodził się z twierdzeniem, zawartym w odwołaniu jakoby katalog przestępstw, o których mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest zamknięty i niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia tego przepisu.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji wskazane w w/w przepisie rodzaje przestępstw, których popełnienie powoduje, iż danej osobie cofa się pozwolenie na broń, mają przykładowy charakter, o czym świadczy użyte w tym przepisie wyrażenie "w szczególności".

W niniejszej sprawie dla organów Policji, przy ocenie i rozstrzygnięciu sprawy, najważniejszym pozostawało ustalenie, czy skarżący popełnił takie przestępstwo, które stwarza uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Skazanie Pana W.M. za składanie fałszywych zeznań, a więc za przestępstwo umyślne skierowane przeciwko wymiarowi sprawiedliwości nie pozostawia w tej kwestii żadnych wątpliwości.

Oceny postępowania strony w kontekście obawy, o której mowa w przepisie art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie zmienia okoliczność, iż w miejscu zamieszkania nie ma ona negatywnej opinii. Popełnienie przestępstwa tego rodzaju, za jakie Pan W.M. został skazany nie daje podstaw do przyjęcia, że będzie on broń posiadać i używać zgodnie z przepisami prawa. Z tych wszystkich względów Komendant Główny Policji orzekł o utrzymaniu decyzji wydanej przez organ I instancji.

Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 roku Pan W.M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniósł o jej uchylenie w całości.

Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że istnieje uzasadniona obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Według jego oceny, z faktu skazania go za czyn z art. 233 kk nie można wywodzić wniosku, jakoby zachodziło jakiekolwiek prawdopodobieństwo użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie przypisanego mu czynu nie wiązało się w jakimkolwiek stopniu z użyciem posiadanej przez niego broni. Broń, którą posiada od 1992 roku, używał wyłącznie w celach zgodnych z warunkami pozwolenia. Zatem nic nie uzasadnia kierowania wobec niego podejrzeń o zamiar korzystania z broni w celach sprzecznych z prawem.

Poza tym, według oceny skarżącego, katalog czynów uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń, wymienionych w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji jest zamknięty i niedopuszczalna jest jego rozszerzająca wykładnia.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 roku, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej kierując się kryterium prawnym a nie słusznościowym tj. badają czy zaskarżona decyzja bądź też inny akt lub czynność są zgodne z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 roku, poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] marca 2006 roku nie naruszają prawa.

W działaniu organów Policji, wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa.

Organy obszernie wyjaśniły przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja prawna jest wyczerpująca i Sąd całkowicie się z nią zgadza.

Stosownie do art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 roku Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust 1 pkt 2-6 cyt. wyżej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności zaś skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż nie chodzi tylko o sytuację, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie, ale o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż został skazany za przestępstwo inne, niż wymienione w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji tj. za przestępstwo z art. 233 § 1 kk, które również nie wiązało się z użyciem posiadanej przez niego broni nie wyłącza w świetle powołanego przepisu możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na powyższej podstawie, bo nie stanowi o braku przesłanek, o których mowa w przywoływanym art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z tego też względu ta okoliczność, podnoszona przez skarżącego pozostaje dla oceny zaskarżonych decyzji bez istotnego znaczenia.

Istotną jest natomiast okoliczność, czy wyrok Sądu Rejonowego, na który powołują się organy Policji daje podstawę do przyjęcia, że istnieje w rozumieniu powołanego przepisu uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Według oceny Sądu ustalenia obu organów co do istnienia powyższej przesłanki do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji są trafne. Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać poszanowania prawa. Wszelkie działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego wymagają zatem wnikliwej oceny z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy i takiej oceny organy dokonały zasadnie uznając, iż wobec treści wyroku Sądu Rejonowego w O., zachodzi przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa w tym przepisie prawa.

W dniu [...] grudnia 2005 roku w sprawie sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w O. uznał Pana W.M. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu tj. przestępstwa z art. 233 § 1 kk tj. zeznania nieprawdy i za to wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania tytułem próby na okres 3 lat oraz na karę grzywny. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem [...] grudnia 2005 roku.

Jak wynika z akt sprawy Pan W.M. na rozprawie w dniu [...] września 2004 roku przed Sądem Rejonowym w O., sygn. akt [...], będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zeznał nieprawdę, iż D.S., oskarżony z art. 178 §1 kk nie był w stanie nietrzeźwym zaprzeczając swoim wcześniejszym zeznaniom złożonym w przedmiotowej sprawie w czasie postępowania przygotowawczego.

Przestępstwo, za które został skazany skarżący jest przestępstwem umyślnym godzącym w dobro wymiaru sprawiedliwości.

Skoro skarżący wykazał lekceważący stosunek do prawa i Sądu, zeznając nieprawdę na temat istotnych okoliczności związanych z ustaleniem winy i mających wpływ na wysokość kary, istnieje uzasadniona obawa, iż może tak samo traktować przepisy ustawy o broni i amunicji i zatem użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W świetle powyższego chybionymi są zarzuty podnoszone przez skarżącego w skardze, a zaistniały stan rzeczy ustalony przez organy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje na istnienie stwierdzonej przez te organy przesłanki obligującej, stosownie do art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń i powyższej oceny nie może zmienić podnoszona przez Pana W.M. okoliczność, iż dysponując pozwoleniem na broń palną myśliwską od 1992 roku nigdy, jak twierdzi, nie użył jej w celach sprzecznym z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 p.p.s.a.