Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3756/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer AWSA Dorota Dąbek Protokolant: Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2004 r sprawy ze skargi P. I. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 30 listopada 2001 r Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego P. I. kwotę [...] ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2001, znak [...] (sprostowanym postanowieniem z dnia [...] r) Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia I. K. – I. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]a 2001 r Nr [...] orzekające o zawieszeniu postępowania w sprawie anulowania materialno - technicznej czynności zameldowania na pobyt stały P. I. w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w [...]. W podstawie prawnej postanowienia organu odwoławczego wskazano przepisy art.138 paragraf 1 pkt 1 w zw. Z art. 144 kpa w zw. Z art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2001 r Nr 87, poz. 960).

W uzasadnieniu postanowienia wskazano na następujące przesłanki rozstrzygnięcia.

I. K. –I. wyłączny właściciel stanowiącego odrębną własność lokalu Nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...], wniosła o anulowanie czynności materialno- technicznej zameldowania w tym lokalu w dniu [...] 2002 r P. I. na pobyt stały. W uzasadnieniu tego żądania podnoszono, że właścicielka lokalu nie potwierdzała pobytu w tym lokalu ani uprawnienia do przebywania w tym lokalu osoby, którą zameldowano.

Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] 2001 r, z powołaniem się na przepis art. 97 paragraf 1 pkt 4 kpa zawiesił postępowanie w sprawie anulowania zameldowania P. I. w przedmiotowym lokalu do czasu "rozstrzygnięcia przez Prokuraturę Krajową [...] sprawy dotyczącej sfałszowania podpisów na druku meldunkowym" w której prowadzone jest postępowanie do sygn. [...],[...] przez Komisariat Policji [...].

W zażaleniu na to postanowienie I. K. – I. działająca przez pełnomocnika - administratora nieruchomości, podniosła, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania.

Podejmując postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji, Wojewoda [...], podzielił jego stanowisko prawne, że wynik postępowania w sprawie sfałszowania podpisu na zgłoszeniu pobytu stałego, może mieć decydujące znaczenie w sprawie anulowania materialno – technicznej czynności zameldowania, co uzasadniało zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 paragraf 1 pkt 4 kpa do czasu zakończenia powyższej "sprawy".

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy, na to postanowienie wniósł P. I.. Nie wskazując naruszonego przepisu prawa, w skardze podniesiono, że w postępowaniu administracyjnym "złożył do akt umowę wypożyczenia lokalu" i powołując się na nią wnosił o "utrzymanie nadal zameldowania", a kwestię tę pominięto w postanowieniu.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że podstawę zawieszenia postępowania stanowi przepis art. 97 paragraf 1 pkt 4 kpa, w związku z toczącym się postępowaniem o sfałszowanie podpisu na zgłoszeniu pobytu stałego, zaś okoliczność podniesiona w skardze nie dotyczy zagadnienia wstępnego, z uwagi na które zawieszono postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Wobec niezakończenia postępowania wywołanego skargą, przed dniem 1 stycznia 2004 r, stosownie do przepisu art. 97 paragraf 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 3 paragraf 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Powyższa kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 paragraf 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269).

W sprawowaniu tej kontroli, będąc związany granicami danej sprawy, nie jest Sąd związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z tego punktu widzenia skarga jest uzasadniona, choć z innych przyczyn niż wskazano na jej poparcie.

Zgodnie z art. 97 paragraf pkt 4 kpa, organ administracji publicznej, obowiązany jest zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub inny Sąd. Przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 paragraf 1 pkt 4 kpa ujęte są zatem w koniunkcji, gdyż rozstrzygniecie zagadnienia wstępnego zależy (warunkuje) rozpatrzenie określonej sprawy administracyjnej i wydania w niej decyzji Przez pojęcie "zagadnienia wstępnego", rozumie się jednak sytuacje, w których rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji wymaga rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zagadnienia prawnego, a więc stwierdzenia w drodze decyzji lub orzeczenia sądu, pewnego stanu prawnego, lub stworzenia taką decyzją sytuacji lub orzeczeniem sądu, pewnej sytuacji prawnej .

Brak takiego orzeczenia sądu lub rozstrzygnięcia innego organu, ma uniemożliwiać, (warunkować) rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji. Taka sytuacja w sprawie nie zachodziła.

Zgodnie z przepisem art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2001 r Nr 87, poz. 960 z późn. zm.), jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Ten przepis stanowi podstawę ewentualnej decyzji organu w przedmiocie anulowania materialno - technicznej czynności zameldowania.

Jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2002.09.20 III RN 139/01 (OSNP 2003 /15/347), przedmiotem postępowania o rozstrzygnięcie wątpliwości co do zameldowania nie jest sprawdzanie formularza zgłoszenia meldunkowego, lecz wyjaśnienie materialno - prawnych przesłanek zameldowania.

W chwili wydania zaskarżonego postanowienia materialnoprawne przesłanki zameldowania, na pobyt stały regulowały m.in. przepisy art. 6 ust. l, 11 ust. 1 i 9 ust.2 ustawy. Materialnoprawne przesłanki zameldowania na pobyt stały obejmowały zatem trwający dłużej niż trzy doby pobyt stały pod tym samym adresem z zamiarem stałego pobytu (połączony z wymeldowaniem z poprzedniego miejsca pobytu stałego), oraz posiadanie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym nastąpić ma zameldowanie.

Toczące się postępowanie w sprawie sfałszowania podpisu I. K.– I. w zgłoszeniu meldunkowym, nie stanowiło zatem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art.97 paragraf 1 pkt 4 kpa, gdyż nie stanowiło rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, warunkującego rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji, a tylko zmierzało do ustalenia faktu sfałszowania " podpisu, który zarazem był czynem przestępczym. Wynik takiego postępowania, wchodził tylko w sferę okoliczności faktograficznych sprawy o anulowanie zameldowania, lecz nie warunkował anulowania tej czynności materialnotechnicznej. Sam bowiem podpis w rubryce, przeznaczonej dla potwierdzenia uprawnień do przebywania w lokalu osoby mającej być w nim zameldowanym, nie przesądzał, iż podpisu tego dokonała osoba, wchodząca w krąg podmiotów objętych art. 29 ust.1 ustawy o dowodach osobistych i ewidencji ludności.

Już z tej przyczyny zaskarżone postanowienie jako naruszające przepis art. 97 paragraf 1 pkt 4 kpa, wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji ulegało uchyleniu, niezależnie od skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2002.05.27 sygn. K 20/01 (OTK – A 2002/3/34 i Dz.U. z 2002 r Nr 78, poz. 716), w następstwie którego przepis art. 9 ust. 2 utracił moc.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 paragraf 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Orzeczenie w przedmiocie zwrotu na rzecz skarżącego koszów postępowania w kwocie [...] złotych oparto na przepisie art. 200 powołanej ustawy. Przesłanki do zastosowania art. 152 ustawy nie zachodziły.