Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 393/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161  par. 1  pkt 3 w zw. z  art. 54  par. 3,  art. 201  par. 1,  art. 205  par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2009 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia należności wynikających z kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług, postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 918 zł (słownie: dziewięćset osiemnaście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz 17 zł (słownie: siedemnaście złotych), tytułem zwrotu wydatków.


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o. w W. (zwana dalej stroną skarżącą), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...]w przedmiocie określenia należności wynikających z kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług. Jednocześnie strona skarżąca uiściła wpis stosunkowy od skargi, w wy-sokości 266 zł.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 2 lipca 2009 r. – skutecznie doręczonym w dniu 13 lipca 2009 r. – wezwano stronę skarżącą do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi, w kwocie 52 zł., w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiednio w dniach 14 i 16 lipca 2009 r., strona skarżącą dokonała na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu dwóch przelewów na kwotę 52 zł (każdy).

Pismem datowanym na dzień 17 lipca 2009 r. strona skarżącą cofnęła skargę, ponieważ Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją Nr [...], podjętą w dniu 26 czerwca 2009 r. – w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej skrótem "p.p.s.a." – uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. Nr [...] ; [...] z dnia [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a., organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

W przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Celnej we W. w całości uwzględnił skargę wniesioną przez spółkę i uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a nadto umorzył postępowanie w sprawie, wobec czego strona skarżącą wniosła o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, cofając skargę.

W konsekwencji, skoro wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję będącą przedmiotem skargi, to postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. (punkt I sentencji).

Stosownie zaś do art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "a" powołanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6. Zgodnie zaś z § 6 pkt. 2, stawki minimalne przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 500 zł. do 5.000 zł wynoszą 600 zł.

W niniejszej sprawie Sąd – orzekając w punkcie II sentencji – o zwrocie kosztów na rzecz strony skarżącej przyjął – na podstawie powołanych przepisów – opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa w minimalnej wysokości (600 zł). W ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącego nie wykazał nakładu pracy uzasadniającego ustalenie opłaty za jego czynności w wyższej wysokości. Podkreślić przy tym należy, że organ uznał skargę już przy pierwszej czynności procesowej (w odpowiedzi na skargę), natomiast czynności podjęte przez pełnomocnika ograniczały się w zasadzie do sporządzenia skargi oraz pisma procesowego, w którym wnosił o umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów. Do kosztów postępowania należało doliczyć także opłatę sądową od skargi, uiszczoną przez stronę skarżącą, w łącznej wysokości 318 zł. Do niezbędnych wydatków należała ponadto opłata skarbowa (17 zł) od pełnomocnictwa.