Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1494/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 27, art. 67b ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 217
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.
article: art. 58
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 519/21 w sprawie ze skargi G. P. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie odmowy zmiany założeń biznesplanu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 519/21, oddalił skargę G. P. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] listopada 2020 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z [...] czerwca 2020 r. odmówił skarżącemu zmiany założeń biznesplanu.

Przesyłka zawierająca ww. decyzję została wysłana na (wskazany w toku postępowania) adres pełnomocnika strony i skutecznie doręczona w dniu 18 czerwca 2020 r. Termin na wniesienie odwołania od tej decyzji upływał wobec tego 2 lipca 2020 r. Tymczasem odwołanie złożono 21 września 2020 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Jako uzasadnienie braku winy w uchybieniu terminu wskazano wprowadzenie na obszarze całego kraju stanu zagrożenia epidemiologicznego oraz zaleceń związanych z pandemią koronawirusa.

Zdaniem organu odwoławczego strona nie wykazała, iż zaistniały przeszkody nie do przezwyciężenia, uniemożliwiające stronie dochowanie terminu na złożenie odwołania od ww. decyzji Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR. Sam fakt wprowadzenia na obszarze całego kraju stanu zagrożenia epidemiologicznego oraz stanu epidemii nie uniemożliwiał stronie złożenia odwołania z zachowaniem terminu. Jednocześnie wskazany przez stronę art. 67b ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 217 ze zm.; dalej: ustawa o wspieraniu) ma zastosowanie do czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy z przyczyn związanych z ogłoszeniem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii; nie jest związany z czynnościami procesowymi związanymi z wniesieniem odwołania.

W związku z tym organ stwierdził, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu na złożenie odwołania, na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 58 § 1-2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję.

Zdaniem Sądu I instancji, nie ma racji strona skarżąca, twierdząc, że w niniejszej sprawie podstawę prawną przywrócenia terminu powinien stanowić art. 67b ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Zgodnie z tym przepisem "w przypadku uchybienia terminu w toku postępowania w sprawie o przyznanie pomocy lub pomocy technicznej przez podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy lub pomocy technicznej z przyczyn związanych z ogłoszeniem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2020 r. poz. 1845, 2112 i 2401) w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 lub wprowadzeniem stanu nadzwyczajnego w związku z zakażeniami tym wirusem, należy przywrócić ten termin, jeżeli czynność, dla której określony był termin została dopełniona nie później niż w terminie 60 dni po ustaniu tych przyczyn. Przywrócenie terminu nie ma wpływu na przyznawanie pomocy lub pomocy technicznej innym podmiotom".

W ocenie WSA, zakres zastosowania powyższego przepisu ogranicza się do kwestii związanych z terminami "w jakich należy spełnić określone warunki przyznania lub wypłaty pomocy lub pomocy technicznej lub określone wymogi, terminów dopełnienia warunków, z zastrzeżeniem których wydana została decyzja o przyznaniu pomocy, lub terminów realizacji innych zobowiązań związanych z przyznaną pomocą lub pomocą techniczną" (art. 67c ww. ustawy). Zatem przepis ten ma zastosowanie do czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy z przyczyn związanych z ogłoszeniem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Nie jest natomiast związany z czynnościami procesowymi związanymi z wniesieniem odwołania.

Sąd stwierdził, że wbrew przekonaniu strony, cyt. art. 67b ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich nie modyfikuje (jako lex specialis) ogólnych zasad przywracania terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej wniesienia odwołania od decyzji organu. Zastosowanie w tym przypadku znajdują, z mocy art. 4 ww. ustawy, ogólne zasady przywracania terminów procesowych wynikające z k.p.a.

Powyższe oznacza, że termin może zostać przywrócony "na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy" (art. 58 § 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie organ prawidłowo stwierdził zaś, że strona nie wykazała tej przesłanki. We wniosku o przywrócenie terminu ograniczyła się bowiem do wywodu związanego z koniecznością zastosowania w niniejszej sprawie art. 67b ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Dopiero w skardze przywołano okoliczności, z uwagi na które uchybiono terminowi, tj. problemy z dostarczeniem pełnomocnikowi niezbędnej dokumentacji oraz uzyskaniem opinii prawnej dotyczącej m.in. stosowania przepisów związanych z COVID. Okoliczności te jednak, poza tym że przywołane w sposób ogólnikowy, nie mogły zostać ocenione przez organ.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył G. P., wnosząc o jego uchylenie i uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zrzekł się rozprawy w niniejszej sprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 67b ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, w brzmieniu obowiązującym do 14 maja 2021 r., poprzez jego błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że wykładnia systemowa, tj. związana z umiejscowieniem tegoż przepisu w tekście prawnym, zawęża zakres jego zastosowania wyłącznie do kwestii wiązanych z terminami, w jakich należy spełnić określone warunki przyznania lub wypłaty pomocy lub pomocy technicznej lub określone wymogi, terminów dopełnienia warunków, z zastrzeżeniem których wydana została decyzja o przyznaniu pomocy, lub terminów realizacji innych zobowiązań związanych z przyznaną pomocą lub pomocą techniczną, a w konsekwencji błędne uznanie, że przepis ten nie powinien mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony.

W uzasadnieni skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 739; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.

W złożonej skardze kasacyjnej powołano dwa zarzuty. W pierwszym wskazano na naruszenie art. 67b ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, poprzez jego błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że wykładnia systemowa zawęża zakres jego zastosowania wyłącznie do kwestii związanych z terminami w jakich należy spełnić określone warunki przyznania lub wypłaty pomocy lub pomocy technicznej lub określone wymogi, terminów dopełnienia warunków z zastrzeżeniem których wydana została decyzja o przyznaniu pomocy, lub terminów realizacji innych zobowiązań związanych z przyznaną pomocą lub pomocą techniczną, a w konsekwencji błędne uznanie, że przepis ten nie powinien mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. W drugim zarzucie powołano się na naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygniecie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony.

Z powołanego w pierwszym zarzucie art. 67b ust. 1 ustawy o wspieraniu wynika, że w przypadku uchybienia terminu w toku postępowania w sprawie o przyznanie pomocy lub pomocy technicznej przez podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy lub pomocy technicznej z przyczyn związanych z ogłoszeniem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284, 322, 374 i 567) w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 lub wprowadzeniem stanu nadzwyczajnego w związku z zakażeniami tym wirusem, należy przywrócić ten termin, jeżeli czynność, dla której określony był termin została dopełniona nie później niż w terminie 60 dni po ustaniu tych przyczyn. Przywrócenie terminu nie ma wpływu na przyznawanie pomocy lub pomocy technicznej innym podmiotom.

Dokonując interpretacji tego przepisu, nie można pominąć, mając na względzie wykładnię systemową wewnętrzną, kolejnych regulacji z tego artykułu oraz przepisu art. 67c przywołanej wyżej ustawy. W przypadku gdy podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy lub pomocy technicznej nie spełnił określonego warunku przyznania pomocy lub pomocy technicznej lub określonego wymogu z przyczyn związanych z ogłoszeniem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 lub wprowadzeniem stanu nadzwyczajnego w związku z zakażeniami tym wirusem, należy wezwać ten podmiot do niezwłocznego przedstawienia dowodów na spełnienie tego warunku lub wymogu pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia (art. 67b ust. 2 ustawy o wspieraniu).

W przypadku gdy w okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 lub wprowadzenia stanu nadzwyczajnego w związku z zakażeniami tym wirusem beneficjent nie spełnia warunków wypłaty pomocy lub pomocy technicznej lub warunków, z zastrzeżeniem których wydana została decyzja o przyznaniu pomocy, lub nie realizuje innych zobowiązań związanych z przyznaną pomocą lub pomocą techniczną, beneficjent może spełnić te warunki lub zrealizować te zobowiązania w terminie późniejszym, uzgodnionym odpowiednio z organem lub podmiotem, który przyznał tę pomoc lub pomoc techniczną (art. 67b ust. 3 ustawy o wspieraniu).

Natomiast z art. 67c ustawy wynika, że do terminów, o których mowa w art. 67a, terminów do dokonania określonych czynności w toku postępowań, o których mowa w art. 67b, terminów, w jakich należy spełnić określone warunki przyznania lub wypłaty pomocy lub pomocy technicznej lub określone wymogi, terminów dopełnienia warunków, z zastrzeżeniem których wydana została decyzja o przyznaniu pomocy, lub terminów realizacji innych zobowiązań związanych z przyznaną pomocą lub pomocą techniczną nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567, 568 i 695) dotyczących nierozpoczynania i zawieszania biegu terminów.

Lektura wskazanych uregulowań, w ocenie NSA, przekonuje, że przepisy te dotyczą przyznawania pomocy lub pomocy technicznej w toku zainicjowanego przez wnioskodawcę postępowania o przyznanie takiej pomocy. Odnoszą się one wyłącznie do procedowania przed organem przyznającym taką pomoc. Dotyczą terminów stricte związanych z materialnoprawnym stosunkiem przyznania wnioskodawcy przez organ żądanej pomocy. Przekonuje do tego literalne brzmienie art. 67b ust. 1 ustawy o wspieraniu, w którym to ustawodawca postanowił, że znajduje on zastosowanie "w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy lub pomocy technicznej".

Podkreślić należy, że omawiany przepis nie jest przepisem odnoszącym się do postępowania administracyjnego, postępowania, w ramach którego kwestionuje się zapadłe rozstrzygniecie przed organem kompetentnym do przyznania pomocy, postępowania służącego do weryfikacji zawiązanego stosunku materialnoprawnego w postaci przyznanej pomocy lub odmowy przyznania takiej pomocy, reguł procesowych regulujących przeniesienie kompetencji do rozpatrzenia sprawy na organ wyższej instancji, czy też zasad odnoszących się do przywracania terminów procesowych (terminu do złożenia odwołania). Nie jest to przepis o charakterze procesowym, który modyfikowałby regulacje Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 58 k.p.a.

Potwierdzeniem powyższego jest treść art. 4 ustawy o wspieraniu, z którego to wynika, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a., chyba że ustawa stanowi inaczej. Te inne przepisy, do których nawiązuje art. 4 ustawy o wspieraniu, to rozporządzenia unijne, a mianowicie: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia (lit. a), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1306/2013", oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia (lit. b), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1303/2013", oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia (lit. c).

Wskazać też trzeba, w nawiązaniu do art. 4 ustawy o wspieraniu, na jej art. 27, w ramach którego ustawodawca zmodyfikował reguły postępowania administracyjnego na gruncie przyznawanej ustawą pomocy. Podkreślić należy, iż jest to niezmiernie istotny przepis dla dokonywanej wykładni art. 67b ust. 1 ustawy o wspieraniu. W artykule tym bowiem, przepisie kompleksowo modyfikującym reguły Kodeksu postępowania administracyjnego, brak jest jakiejkolwiek zmiany w zakresie instytucji przywrócenia terminu, o której mowa w art. 58 k.p.a.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

3. Odwołanie od decyzji administracyjnej w sprawie o przyznanie pomocy:

1) rozpatruje się w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania odwołania, a w przypadku działania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 13a, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania;

2) nie wstrzymuje jej wykonania.

4. W przypadku, o którym mowa w art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ, który wydał ostateczną decyzję administracyjną w sprawie o przyznanie pomocy, na mocy której strona nabyła prawo, może ją zmienić, również bez zgody strony, jeżeli nie ograniczy to nabytych przez nią praw.

Skonstatować wobec powyższego należy, że gdyby wolą ustawodawcy na gruncie reguł przyznawania pomocy, o której mowa w art. 67b ust. 1 ustawy o wspieraniu była modyfikacja instytucji przywrócenia terminu, o której mowa jest w art. 58 k.p.a., to z pewnością znalazłoby to odzwierciedlenie w treści art. 27 ustawy o wspieraniu, kompleksowo zmieniającego zasady określone w Kodeksie postępowania administracyjnego

Zaaprobować zatem należy stanowisko Sądu I instancji, który motywując zaskarżony wyrok zauważył, że trafnie organ nawiązał do systematycznego odczytania art. 67b ust. 1 ustawy o wspieraniu, które zawęża jego zakres zastosowania do kwestii związanych z terminami "w jakich należy spełnić określone warunki przyznania lub wypłaty pomocy lub pomocy technicznej lub określone wymogi, terminów dopełnienia warunków, z zastrzeżeniem których wydana została decyzja o przyznaniu pomocy, lub terminów realizacji innych zobowiązań związanych z przyznaną pomocą lub pomocą techniczną" (art. 67c ww. ustawy). Podzielić w związku z tym należy wykładnię organu, że "przepis ten ma zastosowanie do czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy z przyczyn związanych z ogłoszeniem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Nie jest związany z czynnościami procesowymi związanymi z wniesieniem odwołania" (s. 4 postanowienia). Tę tezę potwierdza również lektura kolejnych ustępów art. 67b ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, które odnoszą się do – generalnie rzecz ujmując – uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy (ust. 2), bądź realizacji zobowiązań oraz warunków związanych z przyznaną pomocą (ust. 3).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że termin może zostać przywrócony "na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy" (art. 58 § 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie organ prawidłowo uznał, że strona nie wykazała tej przesłanki. We wniosku o przywrócenie terminu (k. 491 i n. akt adm.) ograniczono się bowiem do wywodu związanego z koniecznością zastosowania w niniejszej sprawie art. 67b ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Jak trafnie odnotował organ w odpowiedzi na skargę (s. 4), dopiero w skardze przywołano okoliczności, z uwagi na które uchybiono terminowi, tj. "problemy z dostarczeniem pełnomocnikowi niezbędnej dokumentacji oraz uzyskaniem opinii prawnej dotyczącej m.in. stosowania przepisów związanych z COVID" (s. 4). Okoliczności te jednak, poza tym że przywołane w sposób ogólnikowy, nie mogły zostać ocenione przez organ.

Należy też podzielić zapatrywania Sądu I instancji, że wbrew przekonaniu skarżącego, nie jest tak, że jedynym warunkiem przywrócenia terminu, w świetle art. 67b ust. 1 ww. ustawy o wspieraniu, jest "dopełnienie określonej czynności nie później niż terminie 60 dni (...) po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii lub zniesieniu stanu nadzwyczajnego". Już tylko literalna interpretacja ww. przepisu nie potwierdza tego stanowiska. Z unormowania tego wynika bowiem, że chodzi o uchybienie terminu, które nastąpiło "z przyczyn związanych z ogłoszeniem" jednego z ww. stanów lub wprowadzeniem stanu nadzwyczajnego.

Stwierdzić zatem należy, że przyczyna związana ze stanem epidemii może stanowić zarówno podstawę przywrócenia terminu w przypadku określonym w art. 67b ust. 1 ustawy wspieraniu, jak i w zależności od okoliczności świadczyć o braku winy w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a.. Jednak w okolicznościach faktycznych sprawy skarżący nie wskazał takiej przyczyny, zaś sam fakt ogłoszenia stanu epidemii nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminowi. Zatem nawet, gdyby przyjąć możliwość przywrócenia terminu na podstawie art. 67b ust. 1 ustawy o wspieraniu, to i tak skarżący nie spełnił przewidzianej tym przepisem przesłanki wskazania przyczyny uchybienia terminowi.

W świetle powyższego także drugi z zarzutów skargi kasacyjnej jest nieusprawiedliwiony. W zarzucie tym, jak wcześniej to już zauważono, skarżący powołał się na naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygniecie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony. W ocenie NSA, w zakresie wykładni art. 67b ust. 1 ustawy o wspieraniu nie zachodzą wątpliwości, o których mowa w art. 7a § 1 k.p.a. Ustawodawca wskazał bowiem w sposób jednoznaczny w treści art. 27 ustawy o wspieraniu, jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zostały na gruncie omawianej ustawy zmodyfikowane i nie ma wśród nich art. 58 k.p.a.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.