Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 572/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy~Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 5 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 236 poz 2008
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
article: art. 140
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 53 par. 2, art. 3 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi H. S. i M. S. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 572/10

UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2002r. Rada Gminy W. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy P.

Pismem z dnia 14 stycznia 2010r. H. S. i M. S. w oparciu

o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwali organ administracji do usunięcia naruszeń ich interesu prawnego i uprawnień wynikających z Uchwały Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] września 2002r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy P. wnosząc o uchylenie naruszających ich prawa regulacji zawartych w § 15 ust. 2 oraz § 24 pkt 4 lit. c i d. Rada W. nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie.

Skargę na przytoczoną wyżej uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli H. S. i M. S. opierając się o treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności:

- § 15 ust. 2 Planu Miejscowego w zakresie w jakim ogranicza on możliwość odprowadzania w okresie przejściowym ścieków i wód opadowych do szamb jedynie do obiektów zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej;

- § 24 pkt 4 lit. c Planu Miejscowego przewidującego zakaz wprowadzania nowej zabudowy w strefie ochronnej terenów Skarpy [...];

- § 24 pkt 4 lit. d Planu Miejscowego przewidującego w strefie ochronnej Skarpy [...] utrzymanie niezabudowanej strefy wzdłuż lasu o szerokości minimum 100 metrów.

Zdaniem skarżących § 15 ust. 2 Planu Miejscowego narusza interes prawny i ich uprawnienia wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996r.

o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Paragraf 24 pkt 4 lit. c i d Planu Miejscowego naruszają interes prawny i uprawnienia skarżących wynikające z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 24 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wywodzili, iż ich wezwanie do usunięcia naruszeń z 14 stycznia 2010r. skierowane do Rady W. zostało bez odpowiedzi. Skarżący motywowali, że mają uprawnienia do złożenia skargi w oparciu o art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż są właścicielami nieruchomości stanowiącej działkę nr Ew. [...] z obrębu [...] położonej na terenie oznaczonym

w Planie Miejscowym 2ZP. Decyzją z dnia [...] maja 2009r. Prezydent W. odmówił skarżącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obiektu sportowo – rekreacyjnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. Uzasadniając powyższe decyzje organy powołały się na postanowienia § 15 ust. 2 oraz § 24 pkt 4 lit. d Planu Miejscowego. Skarżący argumentowali, że okoliczność ta dowodzi, iż regulacje te naruszają ich interes prawny.

Skarżący podnieśli, że § 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje skanalizowanie obszaru planu w układzie rozdzielczym do miejskiej sieci kanalizacyjnej ze wskazaniem jako odbiornika ścieków projektowanego kolektora "W" i oczyszczalni "P.", a jako odbiornika wód opadowych rowu R – 1. Ustęp 2 zaś stanowi, że w okresie przejściowym przewiduje dopuszczenie szamba szczelnego dla pojedynczych obiektów, z ograniczeniem do zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej.

Skarżący wskazywali, że powyższe postanowienia Planu Miejscowego nie uwzględniają przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący przytoczyli treść art. 5 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy i § 26 ust. 3 zacytowanego rozporządzenia, wywodząc, iż Plan Miejscowy, który ustanawia możliwość zastosowania szamba jedynie do obiektów w zabudowie jednorodzinnej wolnostojącej uniemożliwia realizację inwestycji zaplanowanej przez skarżących.

H. i M.S. podkreślili, że w § 24 pkt 4 lit c i d Plan Miejscowy stanowi, iż zakazane jest wprowadzanie nowej zabudowy oraz iż strefa terenu wzdłuż lasu o szerokości minimum 100 m, w której znajduje się nieruchomość skarżących ma pozostać niezabudowana. Wskazali jednocześnie, że Plan Miejscowy w części szczególnej dotyczącej obszaru funkcjonalnego 2ZP , mieszczącego się

w strefie 100 m wzdłuż linii lasu, w § 64 pkt 2 lit b dopuszcza budowę niewysokich obiektów architektonicznych towarzyszących przeznaczeniu podstawowemu, których powierzchnia nie przekroczy 5 % obszaru. W ocenie skarżących wskazana sprzeczność mogłaby zostać usunięta poprzez zastosowanie odpowiednich reguł kolizyjnych, w tym przypadku zasady lex specjalis derogat legi generali. Tym zapatrywaniem kierowali się skarżący na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Regulacja ta zdaniem skarżących narusza art. 64 ust. 3 Konstytucji, gdyż ograniczenie prawa własności może nastąpić tylko w drodze ustawy.

Ponadto skarżący motywowali, że zestawienie art. 6 ustawy o ochronie przyrody i § 24 Planu Miejscowego nasuwa wątpliwości co do tego, którą z form ochrony przyrody przewidzianych w art. 6 reguluje § 24 Planu Miejscowego.

W ocenie skarżących wydaje się, że najbardziej odpowiednie jest zastosowanie instytucji obszaru chronionego krajobrazu uregulowanego w art. 24 ustawy

o ochronie przyrody. Powołany przepis nie przewiduje możliwości zakazu lokalizacji obiektów budowlanych w innych obszarach, a szczególności nie przewiduje zakazu wprowadzania nowej zabudowy czy utrzymywania niezabudowanej strefy wzdłuż lasu o szerokości minimum 100 m.

W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o jej oddalenie.

W ocenie organu przywołane w skardze zarzuty są całkowicie chybione i nie znajdują oparcia prawnego w przywołanych przepisach. Organ wywodził, że ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy P.

w żaden sposób nie naruszają przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r.

o zagospodarowaniu przestrzennym, jak i obecnie obowiązującej ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenie przeznaczenia

i zagospodarowania terenu określonego zaskarżoną uchwałą dokonane zostało

z zachowaniem ustawowych warunków, z uwzględnieniem wymaganego ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, a przede wszystkim walorów architektonicznych i krajobrazowych oraz wymagań ochrony środowiska przyrodniczego. W ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględniono postanowienia przepisów szczególnych odnoszących się do obszaru objętego planem, w tym ustalenia określone rozporządzeniem Wojewody [...] w sprawie utworzenia [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu w zakresie zachowania 100 m pasa wolnego od zabudowy do granic rezerwatu przyrody "L.". Nadto zaskarżony plan uwzględnia przepisy dotyczące Rezerwatu Przyrody Lasu [...] określone zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia [...] sierpnia 1980r. oraz ustalenia nr 11 i 3 miejscowego planu Ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. z dnia [...] sierpnia 1997r. Organ motywował, że Wojewódzki Konserwator Zabytków dla obszaru objętego planem ulicy P., obszaru ograniczonego od zachodu Skarpą [...], a od południa granicą gminy K., od zachodu ulicą [...] oraz od północy Osiedlem [...] zgłosił uwarunkowania konserwatorskie w zakresie ochrony krajobrazu kulturowego, architektury i urbanistyki oraz archeologicznej ochrony konserwatorskiej. Natomiast w zakresie ochrony wód uwagi zgłosił Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego wykluczając stosowanie szamb jako rozwiązań przejściowych w zakresie odprowadzania ścieków uznając, że rozwój urbanistyczny terenów objętych planem musi być skorelowany z budową infrastruktury – sieci kanalizacyjnej odprowadzającej ścieki do oczyszczalni "P.".

Organ wywodził, że skarżący powołali się na art. 24 ustawy o ochronie przyrody, który został wprowadzony do życia 16 kwietnia 2004r., a plan zaś uchwalono

w 2002r.

Zdaniem organu nie można również polemizować z zarzutem naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu w czystości i porządku

w gminach czy też § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazane przepisy dotyczą warunków przewidzianych pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, podczas gdy skarżący zamierzają wybudować budynek klubu sportowo – rekreacyjnego z zapleczem gastronomicznym, czego nie można uznać za zabudowę jednorodzinną.

Ponadto organ podkreślił, że skarżący pismem z dnia 23 lipca 2001r. wnieśli zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy P., który dotyczył kwestii wysokości opłat z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oraz odnosił się do przekwalifikowania terenu z 2ZP na MN

i ustalenia ostatecznej linii zabudowy w odległości 25 m od Skarpy Lasu [...].

W piśmie z dnia 7 lipca 2010r. skarżący ustosunkowali się do odpowiedzi na skargę. Wywodzili, iż obowiązujący na dzień uchwalania planu art. 23 ust. 3 ustawy

z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody stanowił, iż wojewoda uznawał za rezerwat obszar, określając jego nazwę położenie i szczególne cechy ochrony, zakazy właściwe dla danego rezerwatu wybrane spośród wymienionych w art. 23 ust. 1 oraz mógł wyznaczyć otulinę. W przepisie tym nie było wymienionego zakazu w postaci zabudowy w odległości 100m od granic rezerwatu przyrody.

Ponadto skarżący podnieśli, że również zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia [...] sierpnia 1980r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody nie przewidywało zakazu zabudowy w odległości 100 m od granic rezerwatu "L.". Skarżący argumentowali, że w chwili uchwalania planu obowiązywało Rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu oraz rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu. Analiza tych aktów prawnych w ocenie H. i M. S. prowadzi do wniosku, że nie mogły one stanowić podstawy ustanowienia kwestionowanych zapisów planu. Natomiast ustanowiony w załączniku nr 3 do Rozporządzenia zakaz lokalizowania budynków w odległościach 25 m, 50 m i 100 m od odpowiednio lasów o powierzchni 20 ha, 20 – 70 ha i kompleksów leśnych o powierzchni większej niż 75 ha jako wydany bez podstawy prawnej, zdaniem skarżących nie mógł stanowić podstawy do stosowania jego przepisów w procesie uchwalania planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Analizując skargę na uchwałę rady gminy wnoszoną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) sąd administracyjny zobowiązany jest do badania, czy skarga spełnia wymagania formalne (termin, wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa, charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia), a następnie, gdy wymagania te zostały spełnione, sąd przystępuje do badania legitymacji skarżących. Zgodnie bowiem

z brzmieniem art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia.

Biorąc pod uwagę ww. przepis podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego musi mieć w złożeniu takiej skargi nie tylko interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw

i obowiązków a zaskarżonym aktem, lecz nadto ów interes prawny lub uprawnienie winny być naruszone taką uchwałą.

Dokonując wskazanej analizy Sąd uznał, iż przedmiotowa skarga jest dopuszczalna w świetle przesłanek z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Została bowiem wniesiona po wezwaniu Rady Gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącej spółki i z zachowaniem 30-dniowego terminu, o jakim mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, jaką niewątpliwie jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działanie takie niewątpliwie należy traktować jako władczą wypowiedź organu administracji w sprawie należącej do zakresu jego zadań publicznych.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że

w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 u.p.p.s.a). Mając na względzie wynikające z przytoczonego przepisu kryterium sądowej kontroli, jakim jest zgodność z prawem przedmiotu zaskarżenia, zaznaczyć należy, iż obowiązek sądu administracyjnego uwzględnienia skargi na akt prawa miejscowego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to

w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie uprawnienia, w którego ramach rada gminy przyznaje prawa i nakłada obowiązki na określone podmioty.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie mamy do czynienia z sytuacją opisaną w zdaniu powyżej, a co za tym idzie skargę należało oddalić.

Zauważyć należy, iż nieruchomość skarżących położona jest na obszarze funkcjonalnym 2ZP – teren zieleni parkowej. Zgodnie z § 64 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru ustalono następujące przeznaczenie terenu:

- zieleń parkowa, sport, rekreacja, jako przeznaczenie podstawowe;

- ogrodnictwo, rolnictwo jako przeznaczenie dopuszczone.

Odnośnie sposobu zagospodarowania paragraf ten stanowi, iż między innymi należy:

- wzbogacać istniejącą zieleń z zachowaniem cieków wodnych i lasu,

- dopuszcza się niewysokie ( max 7 m) obiekty architektoniczne, towarzyszące przeznaczeniu podstawowemu, których powierzchnia zabudowy nie przekroczy 5% obszaru.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżących, iż zapis § 15 ust. 2 planu zagospodarowania przestrzennego narusza ich interes prawny i uprawnienia wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

i § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie w jakim ogranicza on możliwość odprowadzania w okresie przejściowym ścieków i wód opadowych jedynie do obiektów zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej.

Powołany przez skarżących art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach stanowi, iż właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie porządku i czystości poprzez między innymi przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości

w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych.

Przepis ten stanowi więc o obowiązku właściciela przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Nie jest przedmiotem sporu, że na obszarze, gdzie znajduje się nieruchomość skarżących, taka sieć kanalizacyjna nie jest wybudowana. Realizacje jej przewiduje zaś § 15 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozważeniu podlega zaś środkowa część przytoczonego wyżej przepisu, a więc w sytuacji, gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nie uzasadniona istnieje obowiązek wyposażenia nieruchomości

w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków. Okoliczność taka nie została przez skarżących wykazana. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika zaś, że sieć kanalizacyjna ma zostać wybudowana.

Wskazuje to na brak naruszenia przez organ planistyczny powyższego przepisu.

Należy również podkreślić, że nie jest przeznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane, a stanowi teren zieleni parkowej, na którym dopuszczalny jest sport i rekreacja. Dopuszczono jedynie niewysokie obiekty architektoniczne towarzyszące tym celom, których powierzchnia zabudowy nie przekroczy 5%. Nie jest to wic teren zabudowy mieszkaniowej, mieszkaniowo usługowej – czy też zabudowy innego rodzaju określonej w planie zagospodarowania przestrzennego.

Okoliczność ta czyni bezzasadnym zarzut niezgodności § 15 ust. 2 planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy P. z § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustęp 3 tegoż paragrafu odwołuje się bowiem do działki określonej w ust. 1, który mówi o działce budowlanej. Nieruchomość skarżących nie ma zaś takiego charakteru. Ponadto ust. 3 § 26 mówi o zastosowaniu szczelnego zbiornika bezodpływowego ( szamba) jedynie w braku warunków przyłączenia sieci kanalizacyjnej, a sieć taka zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego ma zostać wykonana.

Zauważyć należy, że wyłączenia możliwości korzystania przez skarżących

z nieruchomości z przyczyn określonych w § 15 ust. 2 planu zagospodarowania przestrzennego ma jedynie charakter czasowy – do chwili wybudowania sieci kanalizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 15 grudnia 2005r. ( II OSK 331/05, LEX nr 191005 ), iż czasowe wyłączenie możliwości zabudowy nieruchomości przeznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane i uzależnienie jej od stworzenia podstawowej infrastruktury, przede wszystkim podstawowej sieci dróg, nie stanowi przekroczenia dopuszczalnych przepisami ustaw granic wykonywania prawa własności. Tym bardziej więc nie stanowi takiego przekroczenia czasowe wyłączenie możliwości zabudowy obszaru o charakterze zieleni parkowej.

Pozbawiony słuszności jest także zarzut zawarty w skardze, a odnoszący się do § 24 pkt 4 lit. c i d planu zagospodarowania przestrzennego w konfrontacji

z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 24 ust. 1 ustawy z dnia

16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody.

W pierwszej kolejności podnieść należy, iż naruszenie przez kwestionowane zapisy planu obiektywnego porządku prawnego należy oceniać według daty uchwalenia planu ( por. wyrok WSA w Kielcach z 30 czerwca 2009r., II SA/Ke 307/09, LEX nr 576312 ). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy P. został uchwalony uchwałą z dnia [...] września 2002r., a więc zarzut niezgodności

z regulacją późniejszą to jest ustawą z 16 kwietnia 2004r. nie może odnieść pożądanego przez skarżących skutku.

W dacie uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego obowiązywała ustawa z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody ( Dz. U. z 2001r., Nr 99, poz. 1079). W myśl art. 13 ust. 1 pkt 4 tej ustawy forma ochrony przyrody było wyznaczanie obszarów chronionego krajobrazu. Zgodnie z obowiązującym wówczas art. 26 ustawy o ochronie przyrody obszar chronionego krajobrazu jest terenem chronionym ze względu na wyróżniające się krajobrazowo tereny o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe w szczególności ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z masową turystyką i wypoczynkiem, lub istniejące albo odtwarzane korytarze ekologiczne. Zgodnie zaś z obowiązującym w tej dacie tj.

26 września 2002r. art. 26 a ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy a obszarze chronionego krajobrazu zabrania się lokalizowania nowych obiektów i instalowania nowych urządzeń, inwestycji szkodliwych dla środowiska oraz inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska lub trwale naruszyć walory krajobrazowe, lokalizacji budownictwa letniskowego poza miejscami wyznaczonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przy czym ustawa ta stanowiła w art. 37 ust. 1 pkt 23, że ograniczenia i zakazy wprowadzone w odniesieniu do przyrody mogą

w szczególności dotyczyć budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych, linii komunikacyjnych, urządzeń lub instalacji.

W oparciu o art. 32 ustawy o ochronie przyrody Wojewoda [...] rozporządzeniem z dnia [...] sierpnia 1997r. utworzył obszar chronionego krajobrazu na terenie województwa [...]. Obszarem tym została objęta również gmina W.

Stosując powołane wyżej przepisy i zgodnie z nimi w § 3 rozporządzenia wprowadzono ograniczenia i zakazy określone w załączniku nr 3 z 29 sierpniu 1997r. W odniesieniu do lasów i zadrzewień wprowadzono zakaz lokalizacji budynków

w odległości mniejszej niż 25 m od granicy lasów o powierzchni 20 ha, w odległości 50 m od granicy lasów o powierzchni 20 – 75 ha i w odległości mniejszej niż 100 m od granicy kompleksów leśnych o powierzchni większej niż 75 ha.

Pamiętać przy tym należy, że przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony w oparciu o ustawę z dnia 7 lipca 1994r.

o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ), której art. 9 ust. 1 mówił, iż w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się postanowienia przepisów szczególnych odnoszące się do obszaru objętego planem i przedmiotu jego ustaleń. Zasadnie więc organ planistyczny uwzględnił ograniczenia i zakazy wynikające z powyższego rozporządzenia.

Przedstawione powyżej argumenty czynią pozbawionym słuszności zarzut naruszenia treść § 24 pkt 4 lit. c i d art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Pamiętać bowiem należy, że w myśl art. 33 ustawy z 1994 r.

o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności. Daje to więc uprawnienie właściwemu organowi władzy administracji publicznej do ingerencji w sferę uprawnień podmiotowych w każdym przypadku potrzeby ograniczenia tych uprawnień na korzyść nadrzędnego interesu ogólnego ( por. wyrok SN z 19 lutego 2004r. IV CK 84/03, LEX nr 602082 ).

Za naruszenie prawa nie może być więc uznane ograniczenie sposobu korzystania

z działki, co stanowi przewidziane w art. 140 K.c. przedmiotowe ograniczenie praw właścicielskich do nieruchomości, poddając je rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( por. wyrok NSA

w Warszawie z dnia 7 września 2001r. IV SA 2609/00, LEX nr 55772, wyrok NSA

w Warszawie z dnia 6 października 1999r., IV SA 1670/97, LEX nr 48758, wyrok NSA w Katowicach, II SA/Ka 1842/97, OwSS 2000/1/4; wyrok NSA w Warszawie

z dnia 19 marca 1998r., V Sa 876/96, LEX 45741).

Mając na względzie powyższe rozważania na mocy art. 151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.