Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2375/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2001 nr 126 poz 1381 art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4, art. 37ap ust. 1 pkt 2, art. 101 pkt 4, art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 i 3, art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 96 ust. 1
law: Ustwa z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie apteki 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 1480 (jeden tysiąc czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

K. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej także jako "K.", "spółka" "przedsiębiorca" "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej także jako "GIF" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] września 2020 r. numer [...].

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4 oraz art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 , art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 i 3, art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 974 z późn. zm., dalej: "p.f.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej też jako "k.p.a.").

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej także jako "WIF" lub "organ I instancji") z dnia [...] października 2018 r. nr [...], cofającą skarżącej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "P." zlokalizowanej w K. przy ulicy P. [...].

Organ I instancji uznał, że skarżąca, prowadząca aptekę ogólnodostępną w K. przy ul. P. [...], według stanu faktycznego i prawnego do sierpnia 2016 r., naruszyła liczne przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu apteki ogólnodostępnej. Powyższe świadczy o tym, że przedsiębiorca ten nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Strona przestała spełniać jeden z warunków określonych przepisami prawa wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu na prowadzenie apteki. WIF podkreślił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż spółka prowadziła sprzedaż produktów leczniczych do podmiotów nieuprawnionych. Organ wskazał przy tym, że w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny wydał [...] października 2017 r. decyzję w przedmiocie cofnięcia zezwolenia wydanego K. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." w K. przy ul. S. [...]. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w tej sprawie wynikało, że przedsiębiorca K. Sp. z o. o. z siedzibą w Z. prowadził sprzedaż produktów leczniczych do podmiotu F. GmbH oraz dopuścił się nieprawidłowości w prowadzeniu obrotu produktem leczniczym [...]. WIF zauważył w treści swej decyzji, że od ww. decyzji cofającej skarżącej zezwolenie na prowadzenie apteki w K. przy ul. S. [...], wniosła ona odwołanie. Nadto WIF zaznaczył, że w wyniku kontroli doraźnej z dnia 30 sierpnia 2016 r. z pobranych rejestrów wszystkich dokumentów zakupu, jak i sprzedaży za okres od dnia 7 kwietnia 2014 r. do dnia 30 sierpnia 2016 r. wynika, że zarówno zakup jak i sprzedaż dokonywana była od jak i do podmiotów nieuprawnionych. Dodatkowo WIF zwrócił w swej decyzji uwagę na fakt wystawiania przez aptekę dużych ilości protokołów strat oraz protokołów nadwyżek. Zdaniem organu pierwszej instancji, ilość wystawionych dokumentów oraz ilość pozycji wymagających korekty jest niespotykana.

Od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2018 r. spółka wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Farmaceutycznego, który decyzją z dnia [...] września 2020 r., utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ odwoławczy wskazał w swej decyzji, że odrębną decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...], uchylił decyzję WIF z dnia [...] października 2017 roku i orzekł co do istoty sprawy, tj. cofnął skarżącej zezwolenie z dnia [...] grudnia 2011 r. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "A. " w K. przy ul. S. [...]. GIF podkreślił, że w sprawie zakończonej przywołaną decyzją z dnia [...] września 2020 r. ustalono, że w okresie od lutego 2013 r. do czerwca 2013 r. oraz w listopadzie 2014 r. Strona współpracowała z zagranicznym kontrahentem, tj. z niemiecką spółką F. GmbH. W tym zakresie wystawiono księgowe dowody zastępcze sprzedaży o numerach:

1. [...], na kwotę 15089,45 zł;

2. [...], na kwotę 9531,98 zł;

3. [...], na kwotę 4142,54 zł;

4. [...], na kwotę 6787,40 zł;

5. [...], na kwotę 12339,80 zł;

6. [...], na kwotę 12872,44 zł;

7. [...], na kwotę 10987,74 zł;

8. [...], na kwotę 18808,40 zł;

9. [...], na kwotę 26966,87 zł;

10.[...], na kwotę 6119,95 zł;

11.[...], na kwotę -1060,00 zł (korekta).

Opisane księgowe dowody zastępcze sprzedaży, po uwzględnieniu korekty, wskazywały na "sprzedaż towarów i materiałów" przez stronę na rzecz F. GmbH na łączną kwotę 122 586,57 zł. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że przedmiotowa sprzedaż obejmowała swoim zakresem w szczególności produkty lecznicze, co wynikało z treści pisma Departamentu Środowiska, Zdrowia i Ochrony Konsumenta w B. z dnia 25 sierpnia 2015 r. GIF podkreślił, że zgodnie z treścią pisma, kontrola przeprowadzona wobec F. GmbH, posiadającego wówczas zezwolenie na prowadzenie obrotu hurtowego produktami leczniczymi, wykazała, że podmiot ten zaopatrywał się w produkty lecznicze w polskich aptekach. Do pisma dołączono listę podmiotów dostarczających produkty lecznicze do F. GmbH, na której to wymieniono w szczególności K. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Reasumując GIF w swej decyzji z dnia [...] września 2020 roku wskazał, że z decyzja wydana przez niego w dniu [...] września 2020 roku potwierdza okoliczność, że strona, prowadząc działalność gospodarczą objętą zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, zbywała produkty lecznicze do hurtowni farmaceutycznej, poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tymczasem zgodnie z art. 65 p.f., obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. Przepisy ustawy - Prawo farmaceutyczne przewidują dwie formy prowadzenia obrotu produktami leczniczymi: obrót detaliczny i obrót hurtowy. Strona, nie posiadając stosownego zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, nie mogła prowadzić działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego produktami leczniczymi. Co więcej z art. 80 ust. 1 pkt 3 p.f. wynika, że ten sam podmiot gospodarczy nie może posiadać zarówno zezwolenia na prowadzenie hurtownie farmaceutycznej, jak i zezwolenia na apteki ogólnodostępnej. Z kolei, zgodnie z art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f., organ zezwalający cofa zezwolenie w przypadku, gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Przepis art. 101 pkt 4 p.f. stanowi natomiast, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Oznacza to, że WIF udziela zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wtedy, gdy wnioskodawca daje rękojmię należytego prowadzenia apteki. Rękojmia należytego prowadzenia apteki jest warunkiem uzyskania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Rękojmię należytego prowadzenia apteki musi dawać również przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej i podjął działalność gospodarczą w tym zakresie. Postępowanie polegające na prowadzeniu przez aptekę sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych lub innych aptek narusza opisane powyżej przepisy i świadczy o tym, że przedsiębiorca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki, przedkładając dążenie do osiągnięcia korzyści finansowych nad dobro pacjenta (jego życie i zdrowie). Podsumowując, GIF skonstatował, że dokonywanie przez stronę, posiadającą zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "P." w K. przy ul. P. [...], sprzedaży produktów leczniczych do podmiotu nieuprawnionego, tj. zagranicznego przedsiębiorcy F. GmbH z siedzibą we F. było działaniem niezgodnym z udzielonym zezwoleniem oraz sprzecznym z istotą funkcjonowania apteki, co przesądza o trwałej utracie rękojmi prawidłowego prowadzenia apteki przez K. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. W konsekwencji, w sprawie wystąpiła obligatoryjna przesłanka cofnięcia udzielonego stronie zezwolenia na podstawie art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 u.p.f.

Na powyższą decyzję spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 86a oraz art. 103 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne, przez utrzymanie w całości w mocy decyzji WIF w sytuacji, gdy w jej podstawie prawnej zastosowanie znalazł przepis, który nie mógł mieć zastosowania do oceny sytuacji, której decyzja dotyczy, gdyż zaistniała ona przed wejściem w życie powyższych przepisów, co spowodowało naruszenie zasady lex retro non agit i skutkować winno stwierdzeniem nieważności decyzji w oparciu o art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. przez brak sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom tego przepisu, skutkujące niedostatecznym i niepełnym uzasadnieniem decyzji oraz brakiem prawidłowego przytoczenia przepisów w uzasadnieniu decyzji, a także na zawarciu w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa jak również dokonanie prawidłowej kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji;

3. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 80 w zw. z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. przez błędną ocenę zabranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło organ do przyjęcia że skarżąca, uczestniczyła w procederze tzw. odwróconego łańcucha dystrybucji przez sprzedaż produktów leczniczych do podmiotu F. GmBH oraz, że w aptece dochodziło do nieprawidłowości w zakresie obrotu lekiem X., podczas gdy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego takie wnioski są całkowicie bezzasadne i chybione;

4. naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 81 a k.p.a. przez zaniechanie zebrania w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego, a w tym w szczególności ustalenia zakresu produktów będących przedmiotem obrotu pomiędzy skarżącą a F. GmbH, co uniemożliwiło prawidłowe rozpatrzenie sprawy i wydanie ostatecznej decyzji, a nadto pomimo ciążącego na organie obowiązku rozstrzygnięcia na korzyść strony istniejących, niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, autorytarnie przyjął, że obciążają one spółkę, co prowadziło do wydania negatywnej w skutkach decyzji;

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2, art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm.; dalej: "u.p.p.") w związku z art. 20, art. 22 oraz art. 32 Konstytucji RP przez ich niezastosowanie i naruszenie prawa skarżącej do prowadzenia działalności gospodarczej na równych prawach, podejmowanie działań utrudniających rozwój przedsiębiorstwa, a także nieprowadzenia przez organ postępowania w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, kierując się: zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, skutkujące naruszeniem zasady równości podmiotów wobec prawa oraz zasady swobody działalności gospodarczej;

6. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 68 ust. 1, art. 86 ust. 1-9 w zw. z art. 72 ust. 1, 3, 5, 8 p.f. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, bez uprzedniego poczynienia stosownej inicjatywy dowodowej w tym zakresie, że przedmiotowa sprawa dotyczy sprzedaży produktów leczniczych, a nie dopuszczalnego w granicach prawa obrotu produktami innymi niż produkty lecznicze przez spółkę prawa handlowego;

7. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 p.f. przez ich błędne zastosowanie i całkowicie arbitralne przyjęcie, że Skarżąca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki, gdy w żadnym razie jego działania, które mieszczą się i pozostają w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa nie dały podstaw do przyjęcia takiego stanowiska.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, a w przypadku, gdy w ocenie Sądu nie zaistnieją takie okoliczności, o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2020 r., w ramach wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Farmaceutyczny, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się, mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy - obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 10, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., 81 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy.

Otóż zaskarżoną decyzją, organ odwoławczy, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2018 r., cofającą skarżącej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "P." zlokalizowanej w K. przy ulicy P. [...], z uwagi na utratę przez nią rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, stosownie do treści art. 101 pkt 4 p.f. Przyczyną utraty rękojmi przez skarżącą, w ocenie organu, było prowadzenie przez nią sprzedaży produktów leczniczych do F. GmbH, posiadającego zezwolenie na prowadzenie obrotu hurtowego produktami leczniczymi. Jednakże, na co należy zwrócić uwagę, organ odwoławczy w całości odwołał się w swej argumentacji do treści decyzji z dnia 28 września 2020 roku, wydanej w ramach odrębnego postępowania dotyczącego cofnięcia skarżącej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "A." zlokalizowanej w K. przy ul. S. [...]. GIF wyraźnie przy tym wskazał, że okoliczności, które legły u podstaw cofnięcia skarżącej zezwolenia w ramach niniejszej sprawy, zostały ustalone właśnie w tej odrębnej sprawie.

Tymczasem, zgodnie z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jednocześnie, w myśl art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje z kolei, organowi administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 77 § 2 k.p.a. organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. Przeprowadzenie w sprawie dowodu wymaga bowiem wydania w tym przedmiocie przez organ postanowienia na podstawie art. 123 k.p.a. Jedynie fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu, przy czym fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie (art. 77 § 4 k.p.a.). Co istotne, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przepis ten koreluje z wyraźną dyspozycją art. 81 k.p.a., zgodnie z którym okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miał możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (z wyjątkiem sytuacji z art. 10 § 2 k.p.a., nie mającej na którą organy nie powoływały się w przedmiotowej sprawie).

W niniejszej sprawie organ odwoławczy, zawiadomieniem z dnia 18 grudnia 2019 roku, poinformował stronę o zamiarze zakończenia postępowania oraz wydania decyzji, pouczając przy tym o treści art. 10 § 1 k.p.a., i zakreślił stronie siedmiodniowy termin, w którym może wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów, ewentualnie zgłosić nowe wnioski dowodowe. W dniu 22 stycznia 2020 roku do organu odwoławczego wpłynęło pismo strony, zawierające jej stanowisko w sprawie. Co istotne, organ nie przeprowadził żadnych czynności dowodowych, w szczególności w trybie art. 77 § 2 k.p.a. nie uzupełnił postanowienia dotyczącego przeprowadzenia dowodu. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...]stycznia 2018 roku nr [...], działając na podstawie art. 124 w zw. z art. 75, 77 § 1 i 2 k.p.a. włączył bowiem do przedmiotowego postępowania zarówno protokół kontroli doraźnej przeprowadzonej w aptece położnej w K. przy ulicy S. [...] a także swoją decyzję z dnia [...] października 2017 roku cofającą spółce zezwolenie na prowadzenie tejże apteki. Jednakże, co wymaga zaznaczenia, zarówno z treści przywołanego protokołu, jak i decyzji WIF z dnia [...] stycznia 2018 roku nr [...], nie wynikają okoliczności, na które powołuje się w zaskarżonej decyzji GIF, dotyczące szczegółów obrotu z firmą F. GmbH. Całość argumentacji organu odwoławczego w niniejszej sprawie to w istocie odwołanie się do treści odrębnej decyzji, dotyczącej co prawda tego samego podmiotu, jednakże innej apteki. Organ odwoławczy przy tym, w ramach niniejszego postępowania w ogóle nie przeprowadził dowodu z dokumentów, na które się powołuje. Co więcej, GIF, powołał się w całości w zaskarżonej decyzji na ustalenia poczynione w decyzji z [...] września 2020 r. nr [...], która to decyzja, w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie weszła jeszcze do obrotu. Decyzja ta została bowiem doręczona stronie skarżącej dopiero w dniu 1 października 2020 roku (fakt notoryjny, znany Sądowi z akt sprawy o sygn. VI SA/Wa 2374/20). Reasumując, w przedmiotowej sprawie doszło do sytuacji, w której organ odwoławczy, w żaden sposób nie komunikując tego stronie, oparł swe rozstrzygnięcie na ustaleniach poczynionych w odrębnym postępowaniu, czym naruszył ewidentnie przepis art. 10 i 81 k.p.a. a w konsekwencji także przepis art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a.

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt C-189/18, który zapadł co prawda na gruncie przepisów oprawa podatkowego, ale wskazuje na pewne istotne gwarancje przysługujące stronie postępowania. Trybunał nie zakwestionował samej możliwości korzystania z materiałów dowodowych z innych postępowań, jednakże nałożył obowiązek zapoznania z nimi strony uznając za istotne, aby ta - poprzez wykorzystanie dowodów zgromadzonych w innych procedurach - nie była pozbawiona prawa do skutecznego zakwestionowania w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych poczynionych w innych procedurach.

W konsekwencji pozbawienie strony skarżącej możliwości wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów, uniemożliwia uznanie za udowodnionych okoliczności faktycznych z nich wywiedzionych. Skoro zatem nie mamy w sprawie udowodnionych de facto żadnych okoliczności faktycznych, w ogóle nie możemy mówić o prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Otóż, aby mówić o prawidłowym, czy też nieprawidłowym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, w stosunku do ustalonego stanu faktycznego, stan ten musi zostać ustalony w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sposób odpowiadający rygorom proceduralnym ujętym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedwczesna byłaby tym samym ocena sformułowanych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego.

Dlatego też, w ponownie prowadzonym postępowaniu, organ odwoławczy zapewni skarżącej przyznane jej mocą art. 10 § 1 k.p.a. uprawnienie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Dopiero wówczas okoliczności faktyczne ustalone na podstawie zebranego materiału dowodowego będą mogły być uznane za udowodnione w świetle art. 81 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.