Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 771/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 258/19 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2019r., sygn. akt II SA/Sz 258/19, oddalił skargę J.K. (dalej: "Skarżąca") na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] stycznia 2019 r., w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] listopada 2012 r. M.M. poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. (dalej: "PINB") o "samowolnym i bezprawnym odcięciu dopływu gazu" do mieszkania nr [...] w budynku jednorodzinnym przy ul. [...] w S. Organ przeprowadził w dniu [...] grudnia 2012 r. oględziny przedmiotowego budynku, w toku których ustalił, że wewnętrzna instalacja gazowa, zarówno w części budynku należącej do J.K. i M.Z. (właścicielki lokalu nr [...]), jak i w części należącej do M.M. (właściciel lokalu nr [...]), została wykonana bez pozwolenia właściwego organu oraz bez nadzoru osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. W dniu [...] września 2012 r., po zgłoszeniu awarii instalacji gazowej, Zakład Gazowniczy zamknął dopływ gazu ziemnego do budynku i nakazał uszczelnić istniejącą instalację gazową oraz wymienić niesprawny kurek. J.K. w dniu [...] października 2012 r. wykonała przebudowę instalacji gazowej w należącej do niej części pomieszczeń piwnicznych. W wyniku tej przebudowy została odcięta część instalacji gazowej, doprowadzającej gaz do lokalu nr [...].

Sąd Rejonowy w S. prawomocnym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., sygn. akt [...], zobowiązał właścicielki lokalu nr [...] do udostępnienia właścicielowi lokalu nr [...] pomieszczeń piwnicznych w celu wykonania prac niezbędnych do przywrócenia dostawy gazu do jego lokalu mieszkalnego.

PINB w S. rozdzielił prowadzone postępowanie, wydając odrębne rozstrzygnięcia w sprawie instalacji gazowych, obsługujących obie części budynku. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., organ nałożył na właścicieli lokalu nr [...] obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia [...] marca 2013 r. oceny stanu technicznego instalacji gazowej, w należącej do nich części budynku. W tym samym dniu, odrębnym postanowieniem, organ powiatowy podobny obowiązek nałożył na właścicielki lokalu nr [...]. Zobowiązani przedstawili w wyznaczonym terminie opracowania wykonane przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane.

W dniu [...] maja 2013 r. organ powiatowy przeprowadził oględziny części przedmiotowej nieruchomości, należącej do właścicielek lokalu nr [...], dla potwierdzenia ustaleń zawartych w złożonej dokumentacji i oceny zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami. Podobne oględziny, w części nieruchomości należącej do właścicieli lokalu nr [...], PINB w S. przeprowadził w dniu [...] grudnia 2013 r. Na wezwanie PINB autorzy obu opracowań ustalili wspólne stanowisko, określając prace niezbędne w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wszystkich podłączeń przewodów spalinowych i wentylacyjnych.

Decyzją z [...] marca 2015 r. PINB nakazał J.K. i M.Z. wykonanie określonych robót budowlanych, a po dokonaniu w dniach [...] września 2015 r. oraz [...] grudnia 2015 r. kontroli wykonania obowiązku, decyzją z [...] stycznia 2016 r. stwierdził wykonanie nałożonego obowiązku.

W wyniku rozpatrzenia odwołania M.M., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: "WINB") w S., decyzją z [...] listopada 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r.

W postępowaniu administracyjnym w sprawie legalizacji instalacji gazowej, obsługującej lokal mieszkalny nr [...], PINB decyzją z [...] października 2014 r. nakazał inwestorom E. i M.M., J.K. i M.Z. wykonanie czynności wynikających z przeprowadzonej kontroli przewodów kominowych przez mistrza kominiarskiego z dnia [...] lipca 2013 r. i mistrza kominiarskiego z dnia [...] marca 2013 r. oraz wspólnego stanowiska autorów opinii technicznych, w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych ww. robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w terminie do dnia [...] listopada 2014 r.

W wyniku rozpatrzenia odwołań M.Z. i J.K., WINB decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. uchylił powyższą decyzję z dnia [...] października 2014 r., w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i określił jego wykonanie w terminie do dnia [...] lutego 2015 r., w pozostałej części kwestionowaną decyzję utrzymał w mocy.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez Skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który oddalił skargę prawomocnym wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 308/15.

W dniu [...] kwietnia 2018 r. PINB przeprowadził oględziny nieruchomości i ustalił, że obowiązek nałożony decyzją z [...] października 2014 r. nie został wykonany. W konsekwencji decyzją z dnia [...] września 2018 r. nakazał współwłaścicielom budynku doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, w sposób wskazany w tej decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania M.M. organ odwoławczy wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r., w której wskazał, że decyzja PINB w S. z dnia [...] października 2014 r. nakładała na współwłaścicieli budynku obowiązek zamurowania otworów wywiewnych w kanale wentylacyjnym, oznaczonym jako nr [...], w mieszkaniu na parterze i w mieszkaniu na pierwszym piętrze budynku. Kanał ten po zamurowaniu ww. otworów, miał pełnić funkcję kanału wentylacyjnego dla pomieszczenia piwnicznego przynależnego do mieszkania nr [...], w którym zlokalizowano kocioł centralnego ogrzewania, obsługujący to mieszkanie. Innymi słowy, obowiązek ten miał doprowadzić kanał wentylacyjny do takiego stanu, że będzie on szczelny na całym swym przebiegu, tj. od pomieszczenia piwnicznego do wylotu komina. Był to jedyny warunek zalegalizowania instalacji gazowej, obsługującej lokal mieszkalny nr [...]. Wyjaśnił, że powodem wydania kwestionowanej odwołaniem decyzji było niespełnienie przez zobowiązanych obowiązku w całości, tj. przewód kominowy nr [...] został wprawdzie zamurowany w mieszkaniu na pierwszym piętrze, jednakże współwłaściciele nie doprowadzili do zamurowania tego przewodu w mieszkaniu na parterze. Z przedstawionych, w toku postępowania odwoławczego, dokumentów wynika jednoznacznie, że przewód nr [...] jest obecnie szczelny i jako przewód wentylacyjny obsługuje jedynie przynależne do mieszkania nr [...] pomieszczenie piwniczne, w którym zlokalizowano kocioł centralnego ogrzewania. Zobowiązani, wprawdzie w inny sposób, spełnili obowiązek, nałożony na nich decyzją PINB w S. z [...] października 2014 r., tym samym usunęli jedyną przeszkodę do zalegalizowania przedmiotowej instalacji gazowej wraz z kotłem centralnego ogrzewania. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy wskazał, że decyzja o stwierdzeniu wykonania obowiązku, kończy postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości oraz o uzupełnienie dokumentacji niniejszej sprawy o materiał dowodowy zebrany w toku postępowania przez organ I instancji.

Przywołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił złożoną skargę. W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty Skarżącej i uczestniczki M.Z. oraz przedstawiona przez nie argumentacja dotycząca przyłączenia innych pieców c.o. w ww. budynku, czy też korzystania z pomieszczeń w tym budynku, wykraczają poza granice sprawy. Część stawianych przez skarżące zarzutów nie dotyczy tylko niniejszej sprawy, ale ma na celu podważenie ustaleń stanu faktycznego i rozważań, którymi kierował się organ nadzoru budowlanego uzasadniając decyzję z [...] października 2014 r. Sąd przypomniał, że decyzja ta została utrzymana w mocy przez WINB, a WSA w Szczecinie oddalił skargę Skarżącej na tę decyzję, co oznacza, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja nakazująca doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem komina nr [...] w ww. budynku mieszkalnym. Wyrok ten jest prawomocny, a wyrażona w nim ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tym samym za bezskuteczne należało uznać zarzuty odnoszące się do wartości dowodowej opinii technicznych oraz protokołów kominiarskich, którymi organ kierował się wydając decyzję z [...] października 2014 r. oraz zarzuty dotyczące legalności samego nakazu wynikającego z tej decyzji, w której organ w ramach legalizacji instalacji gazowej i przewodu kominowego dotyczącego lokalu nr [...], zobowiązał współwłaścicieli budynku do wykonania sprecyzowanych prac budowlanych. Sąd wyjaśnił, że kontrola zgodności z prawem decyzji administracyjnych powinna uwzględniać jedynie administracyjnoprawne kryteria oceny i argumentację stron z tym związaną. Ratio legis przepisów prawa budowlanego ma na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, ale w aspekcie przepisów prawa administracyjnego, a nie cywilnego. W przypadku podnoszenia zalegalizowania robót budowlanych z naruszeniem prawa własności, pokrzywdzeni mogą dochodzić swoich praw nie przed organami nadzoru budowlanego, ale przed sądem powszechnym. Sąd wskazał, że wymóg zabezpieczenia lokalu nr [...] został zapewniony innymi metodami niż wskazane w decyzji, co zostało potwierdzone przez osoby posiadające uprawnienia w tym zakresie. Sposób wykonania zaleceń nie został skutecznie podważony przez Skarżącą, ani uczestniczkę postępowania. W aktualnie toczącym się postępowaniu sądowym uczestniczka postępowania przedstawiła protokół kontroli oględzin lokalu nr [...] przy ul. [...] w S. w sprawie stwierdzenia legalności piecyka na opał stały oraz oświadczenie mgr. inż arch. R.G., o tym, że w 1988 r. w ww. budynku na parterze był wówczas zainstalowany piec kaflowy. Sąd podkreśla, że organ wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. był związany ostateczną decyzją organu I instancji z dnia [...] października 2014 r. Sąd wyjaśnił, że wobec wykonania niezbędnych prac organ miał obowiązek wydania decyzji stwierdzającej wykonanie decyzji z dnia [...] października 2014 r. Sąd argumentował także, że wykonane prace nie były objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia budowlanego, w związku z czym brak było podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Skargę kasacyjną złożyła Skarżąca, zaskarżając powyższy wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, bądź rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Skarżąca zrzekła się także przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy przez:

a) niewłaściwe zastosowanie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a." i błędne oddalenie skargi na podstawie tego przepisu, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie;

b) uchybienie art. 3 § 1 p.p.s.a. przez zaniechanie dogłębnej i wnikliwej analizy stanu prawnego sprawy;

c) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na błędnym zastosowaniu i sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niezgodny z wymogami wskazanymi w ww. przepisie, poprzez nieodniesienie się do wszystkich zgłaszanych przez Skarżącą zarzutów w zakresie nieprawidłowego prowadzenia postępowania administracyjnego, w szczególności niewykonania czynności związanych z przeprowadzeniem oględzin przedmiotowej nieruchomości, które to czynności pozwoliłyby na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych, które miałby przełożenie w skardze Skarżącej zarzutów, tj. zarzutu nieprzeprowadzenia przez na wydaną przez organ decyzję, co w konsekwencji skutkowało tym, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji nie rozstrzyga istoty sprawy;

2) przepisów prawa materialnego polegające na:

a) błędnej wykładni art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.) polegającej na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, że w ramach postępowania przed organem nie zachodzą okoliczności uzasadniające przeprowadzenie oględzin wykonanych robót przez stronę pozwalające na stwierdzenie, czy rzeczywiście zostały one wykonane;

b) błędnej wykładni art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego polegającej na jego błędnym zastosowaniu i stwierdzeniu wykonania przez stronę obowiązku w sytuacji, gdy w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów pozwalających na stwierdzenie, że strona wykonała w sposób prawidłowy nałożony na nią obowiązek;

c) błędną wykładnię art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego polegającą na błędnym uznaniu, że w przedmiotowej spawie ma on zastosowanie, podczas, gdy z dokumentów zgromadzonych w aktach organu wynika, że winna zostać wydana decyzja oparta na przedmiotowym przepisie, to jest o zaniechaniu dalszych robót lub doprowadzenie obiektu do poprzedniego stanu.

Uzasadniając powyższe zarzuty, Skarżąca podniosła, że postępowanie było prowadzone tendencyjnie, uwzględniając interesy tylko jednej ze stron. Zainstalowanie przez państwa M. dodatkowego drugiego kotła gazowego c.o. i chęć przyłączenia się do istniejącego przewodu kominowego zajętego już przez Skarżącą, wiąże się z konieczności likwidacji ogrzewania w mieszkaniu Skarżącej, a co za tym idzie pozbawienie możliwości swobodnego korzystania z przedmiotowego mieszkania i naruszenia wskazanych na wstępie praw. Zdaniem Skarżącej Sąd nie rozpatrzył sprawy w całości i nie uwzględnił zmian w stanie faktycznym jakie nastąpiły i co ustalili inspektorzy organu nadzoru budowlanego w czasie ponownych oględzin, gdyż organ wydając [...] października 2014 r. decyzję o zamurowaniu komina miał do dyspozycji nierzetelne opinie kominiarskie i fałszywe przekonanie, że ów przewód kominowy przynależy do lokalu strony, a w rzeczywistości do tego przewodu kominowego od 1988 r. był podłączony nieprzerwanie piec na drewno w mieszkaniu Skarżącej na parterze i przewód ten przynależał do lokalu nr [...]. W ocenie Skarżącej po dostarczeniu przez M.M. nowych materiałów dowodowych przed wydaniem decyzji należało przeprowadzić oględziny, zwłaszcza że mistrz kominiarski nie był w mieszkaniu na parterze i nie mógł widzieć, że do tego przewodu kominowego jest podłączony piec na drewno. Zdaniem Skarżącej istotą sprawy jest fakt, że w jednym przewodzie kominowym są dwie funkcje a nie jego nieszczelność. Faktu nieszczelności na żadnym etapie postępowania nie podnosił żaden z mistrzów kominiarskich. Zarzuciła, że Sąd I instancji zaakceptował nonszalanckie podejście organu II instancji, który zalegalizował instalację w oparciu o wysoce wątpliwą dokumentację.

W odrębnych odpowiedziach na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania wnieśli o jej odrzucenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej nie mógł stanowić zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. , który zawiera normę o charakterze "wynikowym" regulującym jedynie sposób rozstrzygnięcia skargi. Przepis ten kształtuje zakres orzekania w odniesieniu do skarg na decyzje administracyjne oraz postanowienia. Dla potwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia tego przepisu niezbędne jest wskazanie naruszenia innych przepisów proceduralnych. Ewentualne naruszenie w zakresie ustalenia podstaw do oddalenia lub uwzględniania skargi następuje w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej

wydanie orzeczenia. Kontroli tej Sąd dokonuje w oparciu o konkretne przepisy p.p.s.a.

Z kolei art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ustrojowym, ogólnym, o charakterze tylko kompetencyjnym i nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, O jego naruszeniu można mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, względnie w sytuacji, gdy Sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w przepisie mowa. Przepis nie określa wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Tak więc okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznacza naruszenia wskazanego przepisu.

Odnoszą się do kolejnego zarzutu wskazać należy, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną zasadniczo w dwóch przypadkach: jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, oraz gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Analiza uzasadnienia wyroku Sądu I instancji potwierdza, że zawiera ono wszystkie wymagane wskazanym przepisem elementy oraz wyjaśnienia motywy, którymi kierował się sąd wydając kwestionowane rozstrzygnięcie, co umożliwia jego weryfikację w ramach kontroli instancyjnej.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, że właściwe sformułowanie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego w przypadku zaskarżania wyroku WSA powinno sprowadzać się do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego, a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Tymczasem skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, których Sąd I instancji nie stosował, bez wskazania właściwych przepisów p.p.s.a., które miały w sprawie zastosowanie.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 55 Prawa budowlanego, pomijając jego nieprecyzyjność (przepis zawiera jednostki redakcyjne, które odnoszą się do różnych przypadków, gdy wymagane jest uzyskanie pozwolenia na użytkowanie). Przepis ten, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, nie znajdował zastosowania w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, bowiem wykonane roboty budowlane nie zostały objęte jego hipotezą.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w sprawie ponad wszelką wątpliwość ustalono wykonanie nałożonego na stronę obowiązku, wprawdzie w inny sposób, poprzez wprowadzenie do przewodu kominowego wkładu, który spowodował ten sam skutek jak obowiązek zamurowanie otworu w przewodzie kominowym w lokalu Skarżącej, zgodnie z decyzją z dnia [...] października 2014 r. zapewniając przy tym indywidualną i samodzielną wentylację kotłowni zlokalizowanej w piwnicy i obsługującej mieszkanie nr [...]. Prawidłowość wykonania tego obowiązku została potwierdzona przez mistrza kominiarskiego w protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2018r., w którym stwierdził, że przewody kominowe oraz elementy urządzeń kominowych odpowiadają przepisom. Siła ciągu jest prawidłowa, przy zapewnionym dopływie powietrza z zewnątrz budynku, a przewody spalinowe oraz wentylacja zabezpieczone są wkładami. Stąd chybiony jest zarzut braku podstaw do stwierdzenia wykonania nałożonego na stronę obowiązku i w konsekwencji naruszenia art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego.

Z kolei zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niezastsowanie w sprawie, w gruncie rzeczy zmierza do zakwestionowania decyzji z dnia [...] października 2014r., która jest ostateczna, prawomocna i pozostaje w obrocie prawnym, nadto była przedmiotem kontroli sądu w wyroku z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 308/15. W tej sytuacji jako niedopuszczalne należy uznać formułowanie w tym zakresie zarzutów w ramach postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. zarówno Sąd, jak i organy orzekające w sprawie związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym orzeczeniu. Zgodnie z nim organy prawidłowo wdrożyły procedurę legalizacyjną w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd przesądził również kwestię dotyczącą zakresu nałożonych na strony obowiązków. Jednocześnie uznał, że podłączenie do spornego przewodu kominowego dodatkowego pieca w lokalu Skarżącej, wykracza poza przedmiot rozpoznawanej sprawy, albowiem okoliczność ta została podniesiona po wydania opinii kominiarskich stanowiących podstawę legalizacji instalacji gazowej w budynku. Należy również zwrócić uwagę, że Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że istniał w jej lokalu legalnie podłączony piec do spornego przewodu kominowego, nie potwierdziły tego także przedłożone w toku postępowania przez strony ekspertyzy oraz wyniki przeprowadzonych oględzin.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.