Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 943/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 39 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1a, art. 39 ust. 3, art. 39 ust. 6.
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację kablowej linii telekomunikacyjnej w pasie drogowym drogi krajowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej też jako GDDKiA), na podstawie art. 39 ust. 3 w związku z art. 30 ust. 1a i w związku z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku T. S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2010 r., odmawiającą wydania zezwolenia na lokalizację kablowej linii telekomunikacyjnej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], w miejscowości N.

Zajmując stanowisko w sprawie organ wyjaśnił, iż dnia 17 listopada 2010 r. T. S.A., wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację projektowanej sieci telekomunikacyjnej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], w miejscowości N.

GDDKiA, przywołując treść art. 39 ust. 1, ust 1a i ust. 3 ustawy o drogach publicznych, uznał, iż wydanie żądanego zezwolenia naruszałoby wymagania wynikające z przepisów odrębnych. Jak wynika bowiem z § 140 ust. 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), budowla liniowa usytuowana wzdłuż drogi powinna być wykonana w taki sposób, aby nie ograniczała możliwości przebudowy albo remontu drogi. Przedmiotowa inwestycja przebiegałaby w odległości od około 2 do 4 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Taka lokalizacja projektowanej sieci teletechnicznej mogłaby, zdaniem organu, ograniczyć w przyszłości możliwość przebudowy lub remontu ww. drogi.

Nadto projektowana sieć telekomunikacyjna ma być zlokalizowana w terenie zabudowanym, a zatem jej umieszczenie powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 43 ust. 1 lp. 3 tabeli lit. a cytowanej ustawy o drogach publicznych, w związku z § 140 ust. 9 cyt. rozporządzenia, będącym przepisem techniczno- budowlanym wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). Stosownie z ww. przepisem obiekty budowlane, a do takich należy sieć telekomunikacyjna, przy drogach krajowych, w terenie zabudowanym, powinny być usytuowane w odległości co najmniej 10,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. S.A. zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania tj.

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności w sprawie, a mianowicie tego czy projektowana linia telekomunikacyjna przewidywała nadziemne urządzenia i czy warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa pozwalały na umieszczenie sieci telekomunikacyjnej w pasie drogowym przez niepowołanie biegłego w sprawie, aby ten stan ocenił,

-art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji w mocy w sytuacji, gdy zaistniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zarzut naruszenia prawa materialnego art. 39 ust. 1a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.), poprzez jego błędną interpretację.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., iż art. 43 ustawy o drogach publicznych nie powinien być w sprawie zastosowany, gdyż regulacja ta dotyczy "obiektów budowlanych przy drogach", a więc obiektów widocznych, co potwierdza też regulacja zawarta w art. 42 tej ustawy, która z kolei odnosi się do umieszczania nadziemnych urządzeń liniowych. Ponadto w sprawie nie było przeszkód, aby uwzględnić regulację zawartą w § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. nr 219 poz. 1864 ze zm.) stanowiącą o tym, że kanalizacja kablowa może być usytuowana w pasie drogowym z wykorzystaniem drogowych obiektów inżynierskich. Zdaniem skarżącej przyjęta przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad interpretacja przepisu art. 39 ust.1a ustawy o drogach publicznych powoduje, że zarządca drogi w każdej sytuacji może odmówić jego zastosowania. W ocenie skarżącej przepisem tym ustawodawca wprowadził możliwość umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Jeżeli takie przesłanki występują to zgoda powinna być wyrażona. W przedmiotowej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w ogóle nie badał tych okoliczności i skupił się na uwarunkowaniach wynikających z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, kiedy to zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia. Zdaniem skarżącej organ nie wykazał, że w dniu wydania decyzji warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa nie pozwalały na wydanie pozytywnej decyzji - nie powołano biegłego w sprawie, który taką okoliczność potwierdziłby.

Nadto skarżąca wskazała na nowe regulacje, które wprowadziła ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 206 poz. 675), jak np. zmiana ustawy o drogach publicznych i wprowadzenie nowego ustępu do art. 39, tj. ust. 6, który stanowi, iż zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w pasie drogowym. Taka regulacja potwierdza, że ustawodawca w coraz szerszym zakresie dopuszcza możliwości korzystania z pasa drogowego.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia, iż wydając przedmiotowe decyzje organ dopuścił się obrazy przepisów postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Naruszenie to polegało na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności z uwagi na brak wyraźnego wskazania w uzasadnieniu obu spornych decyzji przyczyn odmowy wydania skarżącej spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, polegającego na lokalizacji linii kablowej w pasie drogi krajowej nr [...].

Tym samym organ rozstrzygający dopuścił się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

W myśl art. 39 ust. 1a w/w ustawy przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, ze zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

Jak stanowi art. 39 ust. 3 omawianej ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.

W tym miejscu należy wskazać, że ust. 1a, a także zmiana ustępu 3 w art. 39 ustawy o drogach publicznych wprowadzone zostały Ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z dnia 16 czerwca 2010 r. Dz.U.10.106.675). Ustawą tą zmieniono także art. 39 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w pasie drogowym:

1) dróg krajowych;

2) pozostałych dróg publicznych, chyba że w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia informacji, o której mowa w ust. 6a, nie zgłoszono zainteresowania udostępnieniem kanału technologicznego.

Zgodnie z uzasadnieniem projektu tejże ustawy (strony internetowe Sejmu (http://www.sejm.gov.pl) i Senatu (http://www.senat.gov.pl) Sejm RP VI kadencji Nr druku: 2546) jednym z celów ustawy jest zniesienie barier dla inwestycji w infrastrukturę teleinformatyczną, by zapewnić ogólnopolski dostęp do Internetu szerokopasmowego. Wprowadzając do art. 39 ustęp 6 w cytowanym wyżej brzmieniu ustawodawca potwierdził, iż w coraz szerszym zakresie dopuszcza możliwość korzystania z pasa drogowego na cele nie związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Wykładni przepisów wprowadzonych powołaną ustawą należy zatem dokonywać mając na względzie jej cele.

W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, organ takiej wykładni nie dokonał.

Decyzja administracyjna wydawana w trybie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych ma charakter uznaniowy. Wyraźnie należy jednak podkreślić, iż nie oznacza to, że decyzja taka może być dowolna.

Zdaniem Sądu trzeba stanowczo podkreślić, że organ administracji publicznej jest obowiązany kierować się zasadą prawdy obiektywnej także wówczas, gdy decyzja wydana w sprawie indywidualnej ma charakter uznaniowy. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie /w:/ wyrok NSA z dnia 19 lipca 1982 r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141).

Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności.

Przyjąć należy, że zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. /w:/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83).

W świetle przepisu art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej, stojąc na straży praworządności oraz dążąc do załatwienia sprawy zgodnie z prawdą obiektywną, mają obowiązek uwzględniać z urzędu interes społeczny i słuszny interes obywatela.

W wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93 (OSNC 1994, Nr 9, poz. 181) Sąd Najwyższy podkreślił, iż w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to - jak stwierdził Sąd Najwyższy - że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż on jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej.

Należy stwierdzić, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jako zarządca drogi publicznej, winien wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego odmawiając stronie skarżącej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu lokalizacji linii kablowej w pasie drogi krajowej - uznał, iż interes społeczny w tej sytuacji jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga wydania przedmiotowej odmowy i ograniczenia tym samym uprawnień skarżącej.

Skarżąca spółka, występując o wydanie przedmiotowego zezwolenia wskazała, iż zaprojektowano budowę kablowej linii telekomunikacyjnej wzdłuż drogi krajowej nr [...] w pasie drogowym na długości ok. 301,0m wraz z wykonaniem przejścia poprzecznego pod drogą oraz wzdłuż tej drogi poza pasem drogowym (w terenie zabudowanym).

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wskazywała, że warunki techniczne, jak i wymogi bezpieczeństwa dozwalały na umieszczenie urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, proponowane usytuowanie kabla nie stwarzało jakiegokolwiek zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W tej sytuacji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zobowiązany był w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić jednoznacznie, dlaczego przyjął, iż nie można wydać stronie stosownego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w sposób wskazany we wniosku.

W przedmiotowej sprawie organ, odmawiając wydania skarżącej spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umiejscowienia telekomunikacyjnej linii kablowej stwierdził w sposób ogólny lokalizacja projektowanej sieci teletechnicznej mogłaby, ograniczyć w przyszłości możliwość przebudowy lub remontu ww. drogi. Potrzeba ingerencji w pas drogowy z uwagi na konieczność wykonania określonych robót, może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Zdaniem Sądu, uznać należy w tej sytuacji, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wydając sporne decyzje nie wykazał, w jaki sposób umieszczenie linii telekomunikacyjnej w pasie drogowym zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W konsekwencji uznać należy, iż zarządca drogi nie wykazał, jaki konkretnie interes miał na względzie odmawiając wydania zezwolenia na przedmiotową lokalizację w pasie drogi krajowej.

Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi wskazać należy, iż bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 43 ustawy o drogach publicznych.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy pas drogowy to "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Droga jest zatem elementem pasa drogowego. Sformułowanie "przy drodze" w rozumieniu art. 43 ust. 1 cyt. ustawy oznacza zlokalizowanie obiektu w określonej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi znajdującej się w pasie drogowym, a więc odnosi się do obiektu usytuowanego zarówno pod jak i nad powierzchnią pasa drogowego. Ponadto przywołany przez organ art. 43 ww. ustawy o drogach publicznych wprowadza zasadę sytuowania wszelkich obiektów budowlanych przy drogach publicznych.

W ocenie Sądu, aby sporne rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) koniecznych do zastosowania przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w tym również stanowiskiem odnoszącym się szczegółowo do argumentów wskazanych przez stronę skarżącą Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji nie spełniają wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem nie zawierają pełnych wyjaśnień okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację linii telekomunikacyjnej w pasie drogowym.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zobowiązany będzie na podstawie całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego, a także mając na względzie powyższe wywody, ponownie rozpatrzyć wniosek strony, przedstawiając w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia szczegółowe merytoryczne stanowisko odnoszące się do wszystkich argumentów i zarzutów podniesionych przez skarżącą w toku dotychczasowego postępowania.

Należy w tym miejscu przypomnieć, iż w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 k.p.a. Zgodnie zaś z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 420/98, nie publik.).

Zdaniem Sądu organ, wydając sporne decyzje, dopuścił się w toku postępowania administracyjnego istotnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Zauważyć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Zdaniem Sądu, zasadom takim nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym występują sprzeczne interesy stron, gdy organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Ponadto, w ocenie Sądu, spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.

W konsekwencji należy uznać, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez powołane przepisy procedury administracyjnej, co mogło doprowadzić do wadliwego zastosowania norm prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Jednocześnie Sąd zauważa, iż decyzja jest datowana na rok 2010. Nie mniej jednak błąd ten nie został organowi zarzucony przez skarżącą i w ocenie Sądu można uznać go za oczywistą omyłkę pisarską podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 k.p.a.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd postanowił w myśl art. 200 p.p.s.a.