Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1058/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 6c ust. 1, art. 6h, art. 6m ust. 1, art. 6o ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1399
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Sędziowie WSA Teresa Randak, Bożena Suleja-Klimczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej: SKO), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 6o i art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.; dalej: u.c.p.g.) – po rozpatrzeniu odwołania A. M. (dalej: strona lub skarżący) od decyzji z dnia [...] Nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta B. w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. w kwocie 456 zł tj. 38 zł miesięcznie wraz z należnymi odsetkami – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą rozstrzygnięcia organu II instancji był następujący stan faktyczny i prawny.

Strona oraz N. M. są współwłaścicielami nieruchomości położonej w B. przy ul. B. G. [...]. W dniu [...] r. złożyli pismo informujące o sposobie segregacji odpadów komunalnych na nieruchomości (odpady mokre – kompostownik, papier – podpałka pod opał, szkło, plastik, metal – skup surowców wtórnych) jednocześnie informując, że deklaracja zostanie złożona, gdy zajdzie taka potrzeba.

Po bezskutecznych wezwaniach postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec zamieszkiwania przez mieszkańców nieruchomości położonej w B. przy ul. B. G. [...]. Strona na wezwanie organu podała (w dniu 8 października 2014 r.), że w ww. nieruchomości zamieszkuje drugi ze współwłaścicieli oraz troje niepełnoletnich dzieci i nie powstają tam odpady komunalne, które miałaby odbierać firma wywozowa.

Organ I instancji w dniu [...] r. wydał decyzję, która określił stronie wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dla ww. nieruchomości za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. w wysokości 456 zł (38 zł miesięcznie). Ponadto, powołując przepisy art. 47 § 3 oraz art. 53 § 1, § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.; dalej: O.p.) poinformował o sposobie uiszczenia odsetek od zaległości. W uzasadnieniu powołując przepisy art. 6c, art. 6h, art. 6i pkt 1, art. 6m ust. 1 u.c.p.g. wskazał, że organizacja odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy należy do obowiązków gminy. Natomiast właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy są zobowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Następnie organ powołał Uchwały Rady Miejskiej w Bielsku-Białej:

- Nr XXVI/652/2013 z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości (zmienionej Uchwałą z dnia 13 marca 2013 r. i Uchwałą z dnia 28 maja 2013 r.), zgodnie z którą strona zobowiązana była złożyć deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczącą ww. nieruchomości w terminie do dnia 30 kwietnia 2013 r.;

- Nr XXXI/745/2013 z dnia 28 maja 2013 r. w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (zmienioną Uchwałą z dnia 25 marca 2014 r.), w której określono, że właściciele nieruchomości zamieszkałych, położonych na terenie Miasta Bielska-Białej, będą obliczać opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w oparciu o metodę "od gospodarstwa domowego". We wskazanej uchwale ustalono również stawki miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stawka miesięcznej opłaty dla 3-osobowego gospodarstwa domowego, przy uwzględnieniu selektywnego gromadzenia odpadów komunalnych obowiązująca w okresie od 1 lipca 2013 r. do 30 czerwca 2014 r. wynosiła 38 zł. Zastosowanie niższej stawki opłaty przy określeniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uzasadnione było złożonymi w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r. (ustnie do protokołu) oświadczeniami o segregacji odpadów na nieruchomości;

- Nr XXVI/651/2013 z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wskazując, że opłatę należało uiszczać za okresy dwumiesięczne we wskazanych tam terminach.

W odwołaniu strona domagała się uchylenia decyzji organu I instancji i przesłuchanie na rozprawie przed SKO. W uzasadnieniu podniesiono, że organ wydając decyzję uchybił cyt. "podstawowym normom konstytucyjnym i nie są oparte o faktyczny materiał dowodowy oraz niszczą porządek norm społecznych."

SKO decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Powołując przepisy art. 6c ust. 1, art. 6h oraz art. 6o u.c.p.g. wskazało, że strona była zobowiązana do złożenia deklaracji w terminie do dnia 30 kwietnia 2013 r. Skoro deklaracja nie została złożona w terminie, to organ I instancji miał obowiązek wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za odpady komunalne. W nieruchomości są zameldowane cztery osoby, trzy osoby (E., A., M.) prowadzący wspólne gospodarstwo domowe zostali objęci opłatami w kwocie 38 zł miesięcznie.

W skardze strona wniosła o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] r. zarzucając jej "upolitycznione pójście na skróty" oraz niezbadanie jej poprzez niezwyznaczenie rozprawy. Ponadto wniosła o:

- zbadanie czy sposób pozyskiwania przez organ I instancji materiału dowodowego rozpowszechniającego jegi zawartość jest legalny i nie uchybił porządkowi prawnemu i ochronie danych,

- zbadanie czy powołana w decyzji SKO ustawa jest zgodna z przepisami Konstytucji RP i Konwencją o Ochronie Praw Człowieka z dnia 4 listopada 1950 r., czy nastąpiło ograniczenie swobody praw obywatelskich przez ustawę o utrzymaniu czystości i porządku w gminach,

- przeprowadzenie kontroli zgodności z Konstytucją RP powołanych w decyzjach przepisów ustawy z przepisami art. 2, 7, 31 ust. 3, 32, 37 ust. 1, 48 ust. 1, 51 ust. 2, 74 ust. 4 Konstytucji względem ograniczenia gwarantowanej swobody praw obywatelskich,

- zbadanie, potwierdzenie lub zaprzeczenie i wypowiedzenie się merytorycznie, czy powołane w decyzji SKO przepisy u.c.p.g. w rzeczywistości są podatkiem nałożonym na obywateli za to, że zamieszkują daną posesją

- zbadanie, potwierdzenie lub zaprzeczenie i wypowiedzenie się merytorycznie, czy powołane w decyzji SKO przepisy u.c.p.g. w rzeczywistości są podatkiem, opłatą obywatele RP posiadają odpady do wywozu czy tez nie.

W uzasadnieniu strona podała, ze decyzja została wydana na podstawie materiału dowodowego pozyskanego z naruszeniem przepisów o ochronie danych a udostępnienia takie powinno być za zgodą i pod kontrolą Sądu. Ponadto wydana decyzja niszczy porządek społeczny poprzez narzuconą arbitralność wręcz ubezwłasnowolnia.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Na rozprawie skarżący wnosił i wywodził jak w skardze ponadto wniósł o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w przepisami Konstytucji wymienionymi w skardze, w szczególności czy nie naruszają one wolności obywateli. Zarzucił SKO, że w odpowiedzi na jego wyjaśnienia usłyszał, iż "płaci za to że żyje". Podał, że obecnie jego dzieci zbierają surowce wtórne i uzyskają za to kilkusetzłotowe kwoty rocznie, które przeznaczają na własne potrzeby. Wrzucenie śmieci do kosza oznacza pozbawienie ich zarobku a strona będzie musiała za to zapłacić. Uważa, że "ludzi wrzucono do jednego worka" i pozbawiono możliwości dokonywania wyboru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami – Sąd stwierdza, że nie narusza ona prawa.

Poddanym kontroli Sądu rozstrzygnięciem SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji określająca stronie zobowiązanie z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w B. za okres od 1 lipca 2013 r. do 30 czerwca 2014 r., na kwotę 456 zł tj. 38 zł miesięcznie oraz ustalenia należnych odsetek.

Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organy zasadnie obciążyły skarżącego opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec jego twierdzeń, że nie ma on obowiązku ponoszenia takiej opłaty, ponieważ we własnym zakresie dokonuje segregacji odpadów komunalnych na nieruchomości (odpady mokre – kompostownik, papier – podpałka pod opał, szkło, plastik, metal – skup surowców wtórnych) jednocześnie informując organ, że złoży deklarację, gdy zajdzie taka potrzeba.

W ocenie Sądu stanowisko skarżącego pozbawione jest podstaw prawnych.

W niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo, na podstawie art. 165 § 1 i § 2 O.p., postanowieniem z dnia [...] r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dokonał także prawidłowych ustaleń, że na skarżącym od 1 lipca 2013 r. ciążył obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Tytułem wprowadzenia należy wskazać, że ustawa z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897 ze zm.) wprowadziła istotne zmiany w dotychczasowym systemie gospodarowania odpadami komunalnymi, polegające przede wszystkim na obligatoryjnym przejęciu przez gminy obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie zagospodarowania odpadów komunalnych. Ponadto ustawa zakłada ustawienie jednolitych zasad finansowania, odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych na terenie całego kraju. Działania te miały na celu realizację zadań nałożonych przez Unię Europejską (por. uzasadnienie projektu ustawy: nr druku 3670, sejm VI kadencji).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.c.p.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku między innymi przez zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie (pkt 3) oraz pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnym (pkt 3b). Korelatem ostatnio wspomnianego obowiązku jest ciążący na gminie obowiązek zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). Właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, są w związku z tym obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o czym stanowi już art. 6h u.c.p.g. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i pkt 1 u.c.p.g.). Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.).

Zatem, to na właścicielu nieruchomości spoczywa obowiązek złożenia do właściwego organu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie natomiast z art. 6o ww. ustawy w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Zgodnie z art. 6q u.p.c.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Ponadto zacytowana wyżej treść art. 6o u.p.c.g., wskazuje, że decyzja określająca wysokość opłaty ma charakter deklaratywny. Treść przepisu odpowiada częściowo treści art. 21 § 3 w związku z art. 21 § 2 O.p., według którego w razie niezłożenia deklaracji, bądź też stwierdzenia, że wysokość zobowiązania jest inna niż wynikająca z deklaracji organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Z art. 6m ust. 1 ustawy wynika, że deklarację o wysokości opłaty należy składać w odniesieniu do danej nieruchomości.

W stanie faktycznym analizowanej sprawy podkreślenia wymaga to, że na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustanowiono obowiązek złożenia deklaracji i uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dopiero w sytuacji niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie tymi odpadami właściwy organ określa w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Mając na uwadze zarzuty strony skarżącej należy wskazać, że przepis art. 6c u.c.p.g. odczytywany zgodnie z językowym brzmieniem wyrazów pozwala na wyprowadzenie z niego normy, która nakazuje każdej gminie zorganizowanie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (ust. 1). Zdaniem Sądu tak rozumiany przepis nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i nie pozwala na dokonanie ograniczeń podmiotowych, to znaczy na wybranie przez gminę, od właścicieli których nieruchomości odpady będą odbierane. Ustawodawca nie zastrzegł bowiem możliwości zawężenia katalogu właścicieli objętych działaniami gminy. W tym stanie rzeczy trudno byłoby przyjąć, żeby racjonalny prawodawca z jednej strony dążył do objęcia zamieszkałych nieruchomości systemem gospodarowania odpadami, a z drugiej strony dozwalał na wyłączanie pewnych nieruchomości (lub ich mieszkańców) z tego systemu.

Z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący (jako współwłaściciel zamieszkałej nieruchomości) nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co oznacza naruszenie art. 6m u.c.p.g. Zatem organ I instancji był uprawniony i zobowiązany do wydania decyzji na podstawie art. 6o u.c.p.g. określającej skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Bez znaczenia przy tym pozostawały okoliczności wskazywane przez skarżącego, w odwołaniu i w skardze, wskazujące na samodzielne zagospodarowanie odpadów komunalnych (bez udziału gminy).

Na marginesie Sąd zauważa, że ustawowe powinności skarżącego jako współwłaściciela zamieszkałej nieruchomości, w żadnym razie nie uchybiają wskazywanym przez skarżącego na rozprawie sposobie zagospodarowania surowców wtórnych przez jego dzieci.

Stosownie do art. 6i pkt 1 u.c.p.g. obowiązek uiszczenia opłaty w odniesieniu do nieruchomości zamieszkanych powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Powstanie tego obowiązku zostało zatem uzależnione od faktu samego zamieszkiwania na danej nieruchomości. W tej sytuacji, zasadnym było określenie skarżącemu, jako właścicielowi przedmiotowej nieruchomości, na której zamieszkuje - wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organy w decyzjach zastosowały wymienione regulacje ustawy oraz przepisy aktów prawa miejscowego. Skarżący nie zgłosił zastrzeżeń co do zgodności uchwały z aktem normatywnym wyższego rzędu a Sąd takich wad, z urzędu, nie dostrzega.

Zaprezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gliwicach z 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1471/14; z 25 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 827/14; z 24 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1120/14; w Kielcach z 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 174/15; w Poznaniu z 29 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1505/13; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd nie podzielił także wszystkich pozostałych zarzutów skargi, w tym również akcentujących naruszenie przepisów ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).

Odnosząc to także do złożonego na rozprawie wniosku należy podkreślić, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach była już przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny, który wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt K 17/12 (publ. Dz. U. z 2013 r., poz. 1593; OTK-A z 2013 r. Nr 8, poz. 125) orzekł w pkt I:

1. Art. 6d ust. 1 i art. 6e ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391 i 951 oraz z 2013 r. poz. 21, 228 i 888) są zgodne z art. 2 oraz z art. 16 ust. 2 zdanie drugie w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 6c ustawy powołanej w punkcie 1 są zgodne z art. 2 Konstytucji.

3. Art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy powołanej w punkcie 1 są zgodne z art. 2 Konstytucji.

4. Art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 3 ustawy powołanej w punkcie 1 są zgodne z art. 2 Konstytucji.

5. Art. 6k ust. 1 i 2 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie przewiduje maksymalnej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jest niezgodny z art. 84 i art. 217 Konstytucji.

6. Art. 6k ust. 3 i art. 6j ust. 2a ustawy powołanej w punkcie 1, są zgodne z art. 168 w związku z art. 217 Konstytucji.

7. Art. 6k ust. 4 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim upoważnia radę gminy do wprowadzenia zwolnienia przedmiotowego, jest niezgodny z art. 168 w związku z art. 217 Konstytucji.

8. Art. 6k ust. 4 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim upoważnia radę gminy do ustanowienia dopłat dla właścicieli nieruchomości, jest niezgodny z art. 168 w związku z art. 217 Konstytucji.

9. Art. 6l ust. 1 ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z art. 168 w związku z art. 217 Konstytucji.

W pkt II wskazał, że przepisy wymienione w części I w punktach 7 i 8, w zakresach tam wskazanych, tracą moc obowiązującą z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z podnoszonymi przez skarżącego zarzutami Sąd odwoła się do uzasadnienia ww. wyroku TK, który odniósł się m.in. do kwestii dotyczących art. 6h i art. 6m u.c.p.g.

Trybunał zauważył, że obowiązek złożenia deklaracji, o którym mowa w art. 6m ust. 1 u.c.p.g. nie ma charakteru autonomicznego i stanowi pochodną obowiązku ponoszenia opłat na rzecz gminy, na której terenie położona jest nieruchomość objęta gospodarowaniem odpadami komunalnymi. Rozumienie zakresu podmiotowego tego przepisu nie może abstrahować całkowicie od rozumienia art. 6h i art. 6c tej ustawy. Potwierdzeniem takiej interpretacji jest systematyka wewnętrzna zakwestionowanego aktu normatywnego. Art. 6c poprzedza art. 6h oraz art. 6m ust. 1 u.c.p.g. i otwiera jej rozdział 3a ("Gospodarowanie odpadami komunalnymi przez gminę"). Trybunał stwierdził, że art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. są zgodne z zasadą poprawnej legislacji. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że podmiotami zobowiązanymi do ponoszenia opłaty oraz do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są w pierwszej kolejności właściciele nieruchomości, przez których rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomość w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (zob. też wyrok TK z 5 listopada 1997 r., sygn. K 22/97, OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 41).

Podsumowując, Trybunał Konstytucyjny nie znalazł wystarczająco przekonywających argumentów, które podważałyby domniemanie konstytucyjności zakwestionowanej części aktu normatywnego. Art. 6d ust. 1, art. 6e, art. 6h oraz art. 6m ust. 1 u.c.p.g. są precyzyjne i komunikatywne w stopniu pozwalającym na przyjęcie ich zgodności z zasadą poprawnej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził także, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter daniny publicznej, a przemawiają za tym następujące argumenty:

- opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi została nałożona ustawą i ma charakter powszechnego, jednostronnie ustalanego świadczenia pieniężnego, od którego wniesienia uzależnione jest dopiero świadczenie innego podmiotu. Polega ono w szczególności na odbiorze odpadów komunalnych. Zgodnie z art. 6r ust. 3 u.c.p.g., rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego;

- opłata, do której odnoszą się zakwestionowane przepisy, jest świadczeniem pieniężnym o charakterze przymusowym. Obowiązek zapłaty spoczywa na wszystkich właścicielach nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6h w związku z art. 6c ust. 1 ustawy);

- opłata, do której odnoszą się zakwestionowane przepisy, należy do dochodów publicznych i jest przeznaczona na realizację celów publicznych. Stanowi dochód gminy, z którego pokrywa się funkcjonowanie systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, a mianowicie: odbieranie, transport, zbieranie, odzysk i unieszkodliwianie odpadów komunalnych, tworzenie i utrzymanie punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz obsługę administracyjną tego systemu (art. 6r ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości);

- opłata, do której odnoszą się zakwestionowane przepisy, jest należnością podlegającą egzekucji administracyjnej.

Podsumowując, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że opłata ustanowiona w art. 6h u.c.p.g., do której odnoszą się art. 6k i art. 6l w związku z art. 6j ust. 2a tej ustawy jest daniną publiczną w konstytucyjnym rozumieniu.

Wobec ww. ustaleń, w ocenie Sądu, organy obu instancji nie naruszyły zarówno przepisów prawa materialnego jak również prawa procesowego. Stan faktyczny ustalony został w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, organy dokonały jego wszechstronnej oceny bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p.

Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że powołanie przez SKO jako podstawy rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 Kodeks postępowania administracyjnego, a nie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., nie miało istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Sąd stosując art. 134 § 1 p.p.s.a. także z urzędu nie dopatrzył się wad zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.