Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 538/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 pkt 3 i 6, art. 29  ust. 1 i ust. 2 pkt 2 , art. 30 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 22 października 2008r. sprawy ze skargi "[...] Spółki z o. o." Spółki komandytowej z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. Spółka A, działając przez pełnomocnika, zgodnie z art. 29 ust. 2 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgłosiła w Starostwie Powiatowym w P. zamiar wykonania robót budowlanych, dla których nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Roboty obejmować miały zainstalowanie dwutablicowej konstrukcji reklamowej o wymiarach 12 x 4 m na działce nr 30/1, ul. [...], obręb [...] w M. Rzeczona konstrukcja reklamowa miała być wykonana pod nadzorem uprawnionego kierownika budowy w oparciu o indywidualny projekt sporządzony przez uprawnionego inżyniera. Nadto we wniosku podano, że jej realizacja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie pogarsza stanu środowiska ani warunków zdrowotno-sanitarnych, nie wprowadza i nie zwiększa ograniczeń dla terenów sąsiednich.

Starosta P. w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia w sprawie wykonania planowanych robót budowlanych. Organ, powołując się na art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wskazał, że

z załączonej do wniosku dokumentacji wynika, iż przedmiotowy nośnik z tablicą reklamową będzie budowlą trwale związaną z gruntem. Przedstawiony obiekt nie jest wymieniony w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę określonych w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy. Decyzję doręczono skarżącej w dniu

[...] r.

Spółka A. (poprzednio Spółka A.), działając przez pełnomocnika, odwołała się od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości

i orzeczenie o braku przeciwwskazań wobec zamiaru wykonania robót budowlanych.

Wojewoda decyzją nr [...], z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda podał, że przepis art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zawiera zamkniętą listę obiektów budowlanych i robót budowlanych o określonych parametrach technicznych i uwarunkowaniach lokalizacyjnych, które zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 dopuszczono wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych na podstawie zgłoszenia. Natomiast wybudowanie budowli jaką stanowi podziemny fundament wraz z urządzeniem reklamowym, zgodnie z art. 3 pkt 3 definiowane jako: wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, nie jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Reasumując Wojewoda stwierdził, że w tej sytuacji organ I instancji, na mocy art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, właściwie wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania zgłaszanych robót.

Spółka A. , działając przez pełnomocnika, zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.

Skarżąca decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez niewłaściwą interpretację. A także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że przepisy art. 29-31 ustawy Prawo budowlane tworzą katalog zamknięty rodzajów obiektów budowlanych, co, do których ustawodawca wymaga jedynie zgłoszenia zamiaru ich wykonania. Zdaniem skarżącej ewidentnym zamiarem ustawodawcy było przyznanie wybranym obiektom budowlanym, w tym także obiektom kwalifikowanym jako budowle zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, prawa do ich wykonania bez wymogu uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 2 ww. ustawy. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca powołała się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).

Okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy są bezsporne, skarżąca bowiem w skardze przyznała, że konstrukcja reklamowa realizację, której planuje, jest budowlą w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Jednakże zdaniem skarżącej, wobec brzmienia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, każde urządzenia reklamowe, bez względu na rodzaj konstrukcji nośnej oraz użytych materiałów może być realizowane na podstawie zgłoszenia,

o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowisko skarżącej nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy Prawo budowlane. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że w przepisie art. 29 ust. 2 wyliczono roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, dlatego przepis ten może być stosowany tylko w przypadku wykonywania robót budowlanych. Tymczasem wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu jest budową - zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.

Obiekty budowlane, których budowa zwolniona została z obowiązku

uzyskania pozwolenia na budowę wyliczone zostały w ust. 1 art. 29 ustawy Prawo budowlane. W przepisie tym brak jest urządzeń reklamowych wolno stojących,

trwale związanych z gruntem. Oznacza to, że ich budowa nie została

zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Realizacja takich urządzeń (konstrukcji) reklamowych wymaga zatem uzyskania pozwolenia

na budowę niezależnie od miejsca ich usytuowania.

Organy obu instancji prawidłowo zatem przyjęły, iż realizacja urządzenia reklamowego o konstrukcji stalowej, trwale związanego z gruntem wymaga pozwolenia na budowę. Wobec takich ustaleń istniały uzasadnione podstawy do zgłoszenia sprzeciwu w sprawie ustawnie przedmiotowego nośnika reklamowego.

W tym stanie faktycznym i prawnym nie można zarzucić organom obu instancji naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane. Organy nie naruszyły również przepisu art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego skarga jako niezasadna została oddalona na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).