Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 403/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 48 § 3, art. 49 § 1, art. 58 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "O. Spółki z o.o." w R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 2215/10 w sprawie ze skargi "O. Spółki z o.o." w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę "O. Spółki z o.o." w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie gier losowych.

Relacjonując przebieg sprawy Sąd I instancji podał, że pismem z dnia 13 sierpnia 2010 r. Spółka wniosła skargę na ww. decyzję. Następnie skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Spółki przez osobę, która wniesioną skargę podpisała. W wezwaniu wskazano, że taki dokument może stanowić np. odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, aktualny na dzień wniesienia skargi, zgodnie z wymogami art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). W wykonaniu wezwania strona nadesłała kserokopię odpisu aktualnego z Krajowego Rejestru Sądowego, potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając odrzucenie skargi podał, że uzupełniając jej brak formalny strona złożyła odpis z KRS-u potwierdzony przez radcę prawnego, który jednak nie występował w sprawie, a więc nie spełniał wymogów określonych w art. 48 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł powołując w podstawie art. 48 § 3 w zw. z 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła "O. Spółka z o.o.", zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w G. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Postanowieniu zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj.:

- art. 48 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez niewezwanie skarżącej do przedłożenia pełnomocnictwa dla radcy prawnego, który dokonał poświadczenia odpisu KRS za zgodność z oryginałem do występowania przez WSA w G.;

- art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucenie skargi pomimo uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi zgodnie z wezwaniem z dnia 29 września 2010 r. i przedłożenia przez skarżącą odpisu KRS Spółki poświadczonego za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego umocowanego do występowania w przedmiotowej sprawie przed WSA w G.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej Spółka podała, że prawidłowo i zgodnie z wezwaniem uzupełniła brak skargi. Sąd zaś powinien wezwać ją do przedłożenia pełnomocnictwa dla radcy prawnego w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a nie – pominąwszy wezwanie – skargę od razu odrzucać. Tym samym według Spółki odrzucenie skargi w sprawie było przedwczesne, w szczególności gdy skarżąca posiada stosowne pełnomocnictwo dla radcy prawnego do reprezentowania jej w przedmiotowym postępowaniu. Nadto skarżąca podniosła, że w analogicznej sprawie toczącej się przed WSA w G. (sygn. akt III SA/GL 2339/10) Sąd I instancji wezwał Spółkę do przedłożenia pełnomocnictwa dla radcy prawnego, który poświadczył za zgodność odpis KRS Spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę uznając, że skarżąca mimo wezwania nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi. Przyjął bowiem, że nadesłana kserokopia odpisu aktualnego z KRS dotyczącego skarżącej Spółki i potwierdzającego umocowanie prokurenta A. P. do podpisania skargi – nie została potwierdzona za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego występującego w sprawie jako pełnomocnik strony, czego ustawodawca wymaga w art. 48 § 3 p.p.s.a.

Odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych było przedwczesne.

Zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.

Zgodzić się należy co do zasady z poglądem wyrażonym przez Sąd pierwszej instancji, że określonego w art. 48 § 3 p.p.s.a. wymogu nie spełnia złożenie dokumentu, którego zgodność z oryginałem została potwierdzona przez radcę prawnego niewystępującego jako pełnomocnik strony. Jednakże, co wymaga podkreślenia, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Sąd zbyt wcześnie uznał, że radca prawny D. M. nie jest pełnomocnikiem skarżącej występującym w sprawie. Zauważyć bowiem należy, że skierowane do strony wezwanie z dnia 29 września 2010 r. (k. 15 akt WSA), dotyczące uzupełnienia braku formalnego skargi (zgodnie zresztą z pkt IV, Zarządzenia Przewodniczącego III Wydziału WSA w G. z dnia 22 września 2010 r. – k. 1 akt WSA) zawierało jednoznaczną informację odpowiadającą treści art. 48 § 3 p.p.s.a. W sytuacji, gdy Sąd stwierdził brak pełnomocnictwa radcy prawnego, który dokonał czynności przewidzianej w art. 48 § 3 p.p.s.a. stosownie do pouczenia skierowanego bezpośrednio do strony, to przed odrzuceniem skargi, powinien był wezwać poświadczającego dokument radcę prawnego do nadesłania pełnomocnictwa w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że strona skarżąca uzupełniła brak formalny skargi w zakresie obejmującym treść skierowanego do niej wezwania. Należy mieć na uwadze, że pełnomocnik mógł zostać ustanowiony w każdym momencie postępowania, podobnie jak w każdym jego momencie mógł się ujawnić. Naczelny Sąd Administracyjny w konsekwencji uznał, że doszło do naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej art. 48 § 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że pełnomocnik skarżącej przy skardze kasacyjnej przedłożyła uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa udzielonego jej w dniu 7 października 2010 r. (k. 42 akt sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego), co obecnie czyni nieaktualnym wzywanie do uzupełnienia tego braku formalnego.

Odnosząc się do wniosku strony wnoszącej skargę kasacyjną o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi. W razie uwzględnienia skargi kasacyjnej strony skarżącej na postanowienie o odrzuceniu skargi, poniesione przez skarżącą koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjna na zaskarżone postanowienie podlegają zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na rzecz strony skarżącej od organu w razie uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 559/07, Zbiór LEX nr 479004).Mając na uwadze wskazane powody Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.