Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 678/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 82 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA: Zygmunt Wiśniewski (spraw.) Sędziowie : Sędzia WSA: Anna Siedlecka Asesor WSA: Olga Białek Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. D. i J. L. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w kwestii zawieszenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżących po 10 zł (dziesięć złotych ) tytułem zwrotu poniesionych kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Wr 678/05 1

UZASADNIENIE

W dniu [...] r. Starosta Powiatu O. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106/2000, poz. 1126 z późn. zm.) wydał postanowienie Nr [...], którym zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie I etapu realizacji zaplecza magazynowego oraz nadbudowy części pietra sklepu w O. przy ul. [...] M. [...],[...] zrealizowanego na podstawie ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] r., znak [...] wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w O. dla E. i W. Ł. wznowionego postanowieniem Starosty O. z dnia [...] r., znak [...], do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd w zakresie uzyskania prawomocnego wyroku Sądu w sprawie samowolnego zajęcia pod budowę części działki nr [...] AM - [...] o powierzchni 16,65 m będącej własnością Gminy Miejskiej O. przez K., W. i E. Ł .

W uzasadnieniu organ I instancji podał, iż decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia [...] r. Nr [...] udzielono E. i W. Ł. pozwolenia na budowę obejmujące rozbudowę w warunkach zabudowy plombowej I etapu realizacji zaplecza magazynowego i nadbudowy części piętra sklepu w O. przy ul. [...] M. [...],[...]. Decyzja ta stała się ostateczna. Decyzja ta obejmowała budowę zaplecza magazynowego parterowego na działce nr [...] i nadbudowę piętra sklepu na działce nr [...].

Użytkownikami wieczystymi działek nr [...] i [...] są K. i W. Ł . Nadbudowa piętra sklepu na działce nr [...] przylega bezpośrednio do budynku usytuowanego na działce nr [...], który jest współwłasnością A. D. i J. L. (udział po '4 części). Budowa zaplecza magazynowego jest na działce nr [...], która bezpośrednio graniczy z działką nr [...] będącą własnością Gminy Miejskiej O .

Starosta O. wznowił postępowanie z urzędu postanowieniem z dnia [...] r. na wniosek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., który w trakcie kontroli akt sprawy zakwestionował legalność dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele inwestycyjne.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [...] r. znak [...] wystąpił do Sądu Rejonowego w O. o rozstrzygnięcie czy dokument - kserokopia z mapy ewidencyjnej z dnia [...] r. została sfałszowana, a następnie postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] zawiesił postępowanie.

Następnie, jak wskazał to organ pierwszoinstancyjny, postanowieniem z dnia [...] r. Starosta O. zawiesił wznowione postępowanie w sprawie realizacji I etapu inwestycji, podając w uzasadnieniu, że postępowanie w powyższej sprawie prowadzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O . Na postanowienie to, zażalenie złożyli A. D., J. L., Wspólnota Mieszkaniowa "A" w O .

Wojewoda D. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że wymienione podmioty nie są stronami powyższego postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Wojewody D . Starosta O. został zobowiązany do podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie realizacji I etapu inwestycji w O. przy ul. [...] M. [...],[...]. Postępowanie prowadzone przez Powiatową Komendę Policji oraz Prokuraturę Rejonową w O. zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] r., sygn. akt [...].

W wyniku podjętego postępowania organ I instancji ustalił co następuje:

Sygn. akt II SA/Wr 678/05 2

współużytkownikami wieczystymi działek o nr [...] i [...], na których zrealizowano zaplecze magazynowe oraz nadbudowę części piętra sklepu są K. i W. Ł. oraz działki nr [...] - Gmina Miejska O.,

K. i W. Ł. występowali do Urzędu Miasta w O. pismem z dnia [...] r., a następnie E. Ł. z podaniem z dnia [...] r. o wykup części działki nr [...], oraz w dniu [...] r. ponowili swą prośbę,

zarząd Miejski w O. nie wyraził zgody na sprzedaż terenu (części działki nr [...]) i w dniu [...] r. wystąpił na drogę sądową o jego wydanie (sygn. akt [...]),

E. i W. Ł. w pozwie wzajemnym z dnia [...] r. wystąpili do Sądu Rejonowego w O. o oddalenie powództwa Gminy Miejskie oraz o zobowiązanie powoda do przeniesienia na rzecz pozwanego części działki Nr [...] o powierzchni [...] m , a w dniu [...] r. wystąpili z pozwem o sprzedaż przedmiotowej działki (data wpływu do Sądu Rejowego w dniu [...] r.),

Sąd Rejonowy w O. pismem z dnia [...] r. sygn. akt [...] poinformował Starostwo Powiatowe w O., że sprawa z powództwa Gminy Miejskiej w O. przeciwko E. i W. Ł. o wydanie nieruchomości postanowieniem z dnia [...] r. została zawieszona,

pismem z dnia [...] r. E. Ł. ponownie zwróciła się do Zarządu Miasta w O. o sprzedaż części działki nr [...], na której jest rozbudowany sklep, Burmistrz Miasta O. w piśmie z dnia [...] r. poinformował wnioskodawczynię, iż Zarząd Miejski w O. wstrzymał się z podjęciem decyzji w tej sprawie do czasu zakończenia postępowania administracyjnego związanego z legalnością budowy,

decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w O. umorzył postępowanie w sprawie rozbudowy i odbudowy obiektów handlowych w ciągu ul. [...] M. [...],[...], działki o nr [...],[...],[...] w O. realizowanych przez E., K. i W. Ł. podając w uzasadnieniu, że wydane decyzje administracyjne zarówno na I, jak i II etapie zostały wydane z naruszeniem prawa.

Organ I instancji wskazał, iż w świetle zgromadzonych materiałów w trakcie wznowieniowego postępowania zawiesił postępowanie w sprawie I etapu realizacji zaplecza magazynowego oraz nadbudowy części piętra sklepu w O. przy ul. [...] M. [...],[...] do czasu uzyskania prawomocnego wyroku w sprawie nieprawnie zajętego terenu.

Od powyższego postanowienia A. D. oraz J. L. złożyli zażalenie wraz z wnioskiem o natychmiastowe uchylenie niezgodnej z prawem decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającej plan realizacyjny zagospodarowania działki i udzielającej pozwolenia na rozbudowę w warunkach zabudowy plombowej I etapu realizacji zaplecza magazynowego i nadbudowy części pietra sklepu przy ul. [...] M. w O. i wydanie decyzji przywracającej prawidłowy stan prawny.

Ponadto skarżący zarzucili organowi pierwszoinstancyjnemu naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem w uzasadnieniu postanowienia organ nie wskazał wyraźnie, jakie zagadnienie wstępne powinno być rozstrzygnięte ani jakie to ma znaczenie dla prowadzonego postępowania. Oczekiwanie, zdaniem skarżących, na prawomocny wyrok Sądu w sprawie o stwierdzenie bezprawnego samowolnego zajęcia terenu jest bezcelowe z uwagi na to, że zostało to już ustalone i nie wymaga prawomocnego wyroku sądowego, zwłaszcza, że ani właściciel bezprawnie zagarniętego terenu ani organ prowadzący postępowanie w sprawie wydanej przez siebie decyzji pozwolenia na budowę na ten teren nie wystąpili do Sądu o dodatkowe potwierdzenie oczywistych faktów. Nie jest także

Sygn. akt II SA/Wr 678/05 3

prowadzone postępowanie przygotowawcze przez Prokuraturę o ustalenie, kto dopuścił się przestępstwa bezprawnego zagarnięcia terenu na podstawie sfałszowanych dokumentów. Brak, jak wskazano w zażaleniu, jest podstaw do oczekiwania na prawomocny wyrok w powyższych sprawach, zwłaszcza, że nie mają one znaczenia w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.

Skarżący podnieśli także, iż postępowanie cywilne toczące się w Sądzie Rejonowym w O. o wydanie gruntu prawowitemu właścicielowi nie ma także znaczenia dla prowadzonego postępowania i jedynie potwierdza wolę właściciela terenu do jego odzyskania. Oczekiwanie i w tej sprawie na prawomocny wyrok, zdaniem skarżących, jest bezprawne ze względu na posiadanie przez Starostwo i Urząd Wojewódzki informacji o zawieszeniu postępowania cywilnego do czasu zakończenia postępowania administracyjnego.

W końcowej części uzasadnienia zażalenia skarżący dodali, iż organ wyszukuje powody w celu nie przeprowadzenia postępowania oraz uchyla się od wydania decyzji, ponadto odsuwa od udziału w postępowaniu niektóre strony, które są uczestnikami w/w postępowania od początku jego trwania.

W związku z zażaleniem wniesionym przez skarżących, Wojewoda D. w dniu [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106/2000, poz. 1126 z późn. zm.) wydał postanowienie Nr [...], którym umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji podał, iż w dotychczas prowadzonym postępowaniu A. D. i J. L. nie maja interesu prawnego w toczącej się sprawie. Wobec tego nie są oni stronami w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Organ odwoławczy wskazał, że wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie nastąpiło na skutek ujawnienia, iż inwestor może nie mieć prawa do dysponowania w całości terenem, na którym usytuowano budowę zaplecza magazynowego. Zaplecze to usytuowano na działce o powierzchni większej niż działka Nr [...]. Działka ta nie przylega do terenu przy ul. [...] M. [...] w O . Zdaniem organu II instancji, w związku z powyższym właściciele budynku przy ul. [...] M. [...] nie są stronami w sprawie.

A. D. oraz J. L. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe postanowienie, zarzucając bezprawne odrzucenie prawa strony naruszając tym przepis art. 28, 30 i art. 61 k.p.a. oraz naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 9, 10, 12 k.p.a.. Skarżący podnieśli również, iż organ - Urząd Wojewódzki pozostawał bezczynny w rozpatrzeniu skarg i zażaleń na działanie w/w, przez co dopuścił się naruszenia art. 12 i art. 35, 36 k.p.a.. Skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia Nr [...] jako niezgodnego z prawem, uznania ich prawa bo bycia stroną niniejszego postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto skarżący podnieśli, że są pełnoprawnymi właścicielami nieruchomości bezpośrednio przylegającej do inwestycji zrealizowanej na podstawie pozwolenia na budowę [...] w O., ul. [...] M. [...] i [...], która objęła działki [...],[...],[...] oraz części terenu nie należącego do inwestora, stanowiącej jedną całość - rozbudowa wybudowanego wcześniej obiektu w górę i w bok. Jednocześnie realizacja tej inwestycji bezpośrednio wywiera ujemne skutki w nieruchomości skarżących - naruszając przy tym art. 5 ustawy Prawo budowlane.

Wojewoda D. wniósł do tut. Sądu odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie jednocześnie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto dodano, iż zażalenie Burmistrza Miasta O. -będącego stroną w tej sprawie rozpatrzono, wydając postanowienie z dnia [...] r. Nr [...] uchylające postanowienie Starosty O. z dnia [...] r. i umarzające postępowanie w sprawie. Przedmiotowe postanowienie zostało uchylone ponieważ organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...]

Sygn. akt II SA/Wr 678/05 4

wstrzymał wykonanie swojego postanowienia z dnia [...] r., a następnie decyzją Starosty O. z dnia [...] r. Nr [...] uchylił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę I etapu realizacji pawilonu przy ul. [...] M. [...],[...] w O . Zaś decyzją z dnia [...] r. Nr [...] zmienił podstawę prawną uprzednio wydanej decyzji.

W zaistniałym stanie faktycznym i obowiązującym stanie prawnym, zdaniem organu administracyjnego, zarzuty wniesione w skardze, a dotyczące postępowania administracyjnego oraz bezczynności organu nie można uznać za zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać należy przede wszystkim, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z przepisu tego wynika, że w rozpoznawanej spawie, w której skarga wniesiona została przed wskazaną datą zastosowanie ma powołana wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Ponadto w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej) formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny, co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia.

Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie istniejących w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i prawnych, stwierdził konieczność zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej powyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 134 § 1 tej regulacji.

Jednym z elementarnych obowiązków organu prowadzącego postępowanie w sprawie administracyjnej jest prawidłowe i wyczerpujące ustalenie kręgu podmiotów uprawnionych do uczestniczenia w tym postępowaniu w charakterze strony.

Instytucja strony według klasycznych poglądów nauki i orzecznictwa ma bowiem charakter zarówno materialny jak i procesowy (np. B. Adamiak, J. Borkowski: KPA Komentarz, Warszawa 1998 r.; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 1989 r., sygn. akt IV SA 1254/88, nie publ).

Istotne jest przy tym, że przepis art. 28 k.p.a., definiujący stronę postępowania administracyjnego skonstruowany jest na pojęciu interesu prawnego, ale również obowiązku. Konsekwencją takiego traktowania tego podmiotu jako uczestnika procesu administracyjnego jest zarówno możliwość przyznania jednostce na podstawie obowiązującego prawa

Sygn. akt II SA/Wr 678/05 5

określonych korzyści, jak I możliwości obciążenia jej obowiązkiem,  czy nakazem określonego zachowania.

Wskazane powyżej uwarunkowania prawne, w jakich działają organy administracji publicznej posiadające kompetencję orzeczniczą wymagają, aby organy te poprzez odpowiednie czynności zapewniły podmiotom kwalifikowanym jako strony postępowania uczestniczenie w postępowaniu.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ orzekający w postępowaniu instancyjnym prowadzonym w rozpoznawanej sprawie dopuścił się uchybień w opisanym powyżej zakresie, naruszając przepisy prawa w sposób obligujący Sąd do uwzględnienia skargi.

Dokonywana w przedmiotowej sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r. dotyczyła kwestii, czy wszczęte z urzędu postępowanie wznowieniowe dotyczyło interesu prawnego lub obowiązku skarżących właścicieli nieruchomości sąsiadujących z budową zaplecza magazynowego.

Organ administracyjny wskazał, iż zaplecze magazynowe usytuowane na działce o powierzchni większej niż działka Nr [...]. Działka ta nie przylega do terenu przy ulicy [...] M. w O., i w związku z tym właściciele budynku mieszczącego się przy w/w ulicy nie są stronami postępowania.

Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 18 września 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 1664/2000, iż w przypadku prowadzenia budowy na nieruchomości składającej się z kilku graniczących ze sobą działek, należy dostrzec nie tyle osobnych i samodzielnych części danej budowy, na ilu działkach jest prowadzona, lecz jedną budowę obejmującą teren jednej nieruchomości. Tak samo w przypadku oddziaływań powstałych w wyniku budowy na nieruchomości sąsiednie, dotykają one nie poszczególne wybrane działki, lecz te nieruchomości w całości.

Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną norma prawa materialnego, która może przynależeć do każdej gałęzi praw, zatem może znajdować materialnoparwne uzasadnienie również w stosunkach cywilnoprawnych. Związek między sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, na której budowany jest jego interes prawny, powinien być bezpośredni i realny (por. glosa J. Zimmerrnanna w OSP 1997 z. 4, poz. 83 lub glosa W. Chróścielewskiego i Z. Kmieciaka w OSP 1999 z. 1, poz. 17).

Organ administracji obowiązany jest ustalić podmioty mające interes prawny w konkretnym postępowaniu ale też jedynie w stosunku do takich podmiotów wydać merytoryczną decyzję, bowiem popełnienie błędu w ustaleniu kręgu stron czyni postępowanie wadliwym albo powoduje nieważność decyzji ( art. 61 § 4, art. 91 § 3, art. 145 § 1 pkt 4, art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., por. J. Borkowski KPA Komentarz wyd. Beck 1996 s. 190-191, 194 lub glosa tego autora w OSP 2001 z. 6, poz. 86 i glosa P. Kucharskiego w OSP 1994 z. 10, poz. 199).

Dodać należy, iż w każdej zatem konkretnej sprawie tego rodzaju organ wydający decyzję, ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać czy - a jeśli tak to jak daleko - sięgać będzie oddziaływanie i jego charakter planowanej inwestycji. To zaś oznacza, że stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być w zależności od okoliczności także właściciele nieruchomości niesąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji.

W licznych tezach prawnych Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdza się konieczność badania omawianych cech interesu. prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości w sprawach budowlanych, ale według kryteriów przyjętych w zaskarżonym postanowieniu (wyrok NSA z dnia 5 listopada 1987 r. sygn. akt IV SAB 23/87, ONSA z 1998 r., z. 1, poz. 13, wyrok NSA z dnia:22 października 1987 r., sygn. akt IV SA

Sygn. akt II SA/Wr 678/05 6

590/87 ONSA 1987 r., z. 2, poz. 71, uchwała 5 NSA. z dnia 25 września 1995 r., sygn. akt VI SA 13/95 ONSA 1995 r., z. 4, poz. 154 mająca odpowiednie zastosowanie w sprawach budowlanych, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1106/97 nie publ.).

Reasumując należy wskazać, iż zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, właściciel działki, który zgłasza swój udział w postępowaniu dotyczącym robót budowlanych prowadzonych na działce sąsiedniej, przedstawiając organowi swoje wnioski i zastrzeżenia związane z ochroną jego interesów, staje się stroną tego postępowania.

W niniejszej sprawie skarżący - A. D. i J. L., właściciele sąsiednich działek wskazali w niniejszym postępowaniu na istnienie własnego i konkretnego interesu prawnego znajdującego oparcie w przepisie art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Jak wynika z pism skarżących (odwołanie, skarga) znajdujących się w aktach sprawy, są oni współwłaścicielami nieruchomości położonej na działce nr [...], która stanowi własność Gminy Miejskiej O., sąsiadującej z nieruchomością na której wybudowana została nadbudowa piętra sklepu oraz graniczy z budową zaplecza magazynu. Mają więc oni interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa w kwestionowaniu prac inwestycyjnych wykonywanych na sąsiedniej nieruchomości.

Wznowienie postępowania zgodnie z treścią art. 149 § 2 k.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Oczywistym jest, że granice tego postępowania nie są zawężone do podstawy wskazanej w postanowieniu (B. Adamiak w w/w komentarzu, str. 657-659).

Organ odwoławczy nie miał racji wywodząc jakoby postępowanie zostało wznowione "w części" dotyczącej zaplecza magazynowego, nie zaś w odniesieniu do całej decyzji, a następnie aby miało się ono odnosić jedynie do relacji między Gminą a inwestorami w związku z naruszeniem prawa własności sąsiedniej nieruchomości

Wyżej powołane uwagi uzasadniają ponadto wniosek, że treść uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia nie odpowiada wymaganiom zawartym w art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., a w szczególności w ogóle nie omawiało stwierdzonych przez skarżących właścicieli sąsiednich nieruchomości konkretnych podstaw istnienia ich interesu prawnego.

Podkreślenia wymaga, że organ orzekający w sprawie zignorował swoją ustawową powinność prawidłowego ustalenia i określenia stron postępowania, traktując tę kwestię wybiórczo i w sposób niedozwolony ograniczając krąg osób, będących stronami postępowania, mimo, że okoliczności sprawy wskazywały na brak podstaw do takiego działania.

Wydane orzeczenie narusza zatem przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Rozpoznając sprawę ponownie właściwy organ ustali w sposób prawidłowy osoby będące stronami przedmiotowego postępowania.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powoływanej wcześniej ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.

Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przepisu art.

152 wskazanej powyżej ustawy, o orzeczenie o kosztach uzasadnione jest treścią art. 200 tej

regulacji.