Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1197/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6130 Pozwolenie na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 8, art. 15
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant asystent sędziego Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 maja 2014 r. sprawy ze skargi Spółki A w F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji przeznaczonej do zgazowania odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty G. z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz Spółki A w F. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] Wojewoda [...] udzielił Spółce A w F. na czas oznaczony tj. od [...].01.2006 r. do [...] grudnia 2015r., pozwolenia zintegrowanego dla Zakładu Utylizacji Odpadów w O., gmina G., znajdującego się na terenie działki nr ewid. [...]. W przedmiotowym pozwoleniu zintegrowanym Wojewoda stwierdził, że instalacja eksploatowana w Zakładzie przez Spółkę A w F. jest instalacją do termicznej utylizacji odpadów, o której mowa w pkt 5 ppkt 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2002 r. Nr 122, poz. 1055, dalej powoływanego jako rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r.), czyli, że jest to instalacja do unieszkodliwiania, z wyjątkiem składowania, odpadów innych niż niebezpieczne, o zdolności przetwarzania ponad 50 ton na dobę, dla której istnieje obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Wojewoda stwierdził również, że instalacja działająca w zakładzie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającym sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wymienionym w § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.), tj. z instalacją do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych lub chemicznych, w tym instalacje do krakingu odpadów; wyłączywszy instalacje spalające gaz wysypiskowy, słomę lub odpady z mechanicznej obróbki drewna, instalacje do unieszkodliwiania odpadów z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, rybactwa, łowiectwa oraz przetwórstwa żywności.

W dniu [...] marca 2008 r. Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...], na wniosek Spółki A w F. uzasadniony zamiarem nabycia tytuły prawnego do instalacji eksploatowanej na terenie Zakładu Utylizacji w O., orzekł o przeniesieniu na wnioskodawcę praw i obowiązków wynikających z pozwolenia zintegrowanego z dnia [...] grudnia 2005 r. udzielonego Spółce A w F.. Ustalenia pozwolenia zintegrowanego z dnia [...] grudnia 2005 r. zostały również na wniosek Spółki a w F., w oparciu art. 155 kpa, zmienione przez Marszałka Województwa decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] m.in. poprzez zmianę zakresu unieszkodliwianych odpadów (pkt III.3.4.), i ograniczenie ich wyłącznie do odpadów z grupy 0,2.

Wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. Spółka A w F. (dalej powoływanemu jako spółka) wystąpiło do Starosty Powiatowego w G. o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji przeznaczonej do zgazowania odpadów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z rolnictwa i przemysłu rolno-spożywczego i spalania paliwa gazowego powstałego podczas zgazowania, zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w miejscowości O., powiat G..

Po rozpatrzeniu ww. wniosku Starosta G. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], na podstawie m.in. art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., pkt 5 ppkt 3 załącznika 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r., udzielił spółce wnioskowanego pozwolenia zintegrowanego.

W uzasadnieniu decyzji organ, odnosząc się do kwestii jego właściwości w sprawie wyjaśnił, że przedmiotowa instalacja zlokalizowana na działce nr [...], na terenie Zakładu Utylizacji Odpadów, na podstawie pkt 5 ppkt 3 załącznika 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. została zakwalifikowana jako instalacja do unieszkodliwiania, z wyjątkiem składowania, odpadów innych niż niebezpieczne, o zdolności przetwarzania ponad 50 ton na dobę, w związku z czym podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a także że przedmiotowa instalacj, po dokonaniu przez spółkę w dniu [...] grudnia 2009 r. zmiany wniosku, polegającej na wykreśleniu z listy wnioskowanych do unieszkodliwienia odpadów - odpadów o kodzie 03 01 01 (odpady kory i korka pochodzących z przetwórstwa drewna oraz z produkcji płyt i mebli) i kodzie 16 81 02 (odpady inne niż wymienione w 16 81 01 należące do grupy odpadów powstałych w wyniku wypadków i zdarzeń losowych), które to odpady nie należą do grupy odpadów z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, rybactwa, łowiectwa oraz przetwórstwa żywności, należy do instalacji, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (instalacji do unieszkodliwiania odpadów pochodzących z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, rybactwa, łowiectwa oraz przetwórstwa żywności), a więc stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane, a poza tym funkcjonowanie instalacji nie spowoduje wzrostu emisji zanieczyszczeń o nie mniej niż 20 % lub wzrostu zużycia surowców, materiałów, paliw energii o nie mniej niż 20 % w stosunku do stanu dotychczasowego, co oznacza, że na postawie art. 378 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska to starosta jest właściwym do wydania pozwolenia.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła organizacja ekologiczna - Stowarzyszenie B. Podnosząc szereg szczegółowych uwag do udzielonego pozwolenia zintegrowanego, w tym m.in. zarzut nierozpatrzenia okoliczności objętych przepisem § 4 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sytuacji gdy na terenie Zakładu mamy do czynienia z instalacją istniejącą i projektowaną, stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (SKO) uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2010 r. i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na niewyjaśnienie w dostateczny sposób okoliczności pozwalających na prawidłowe ustalenie organu właściwego w sprawie.

W uzasadnieniu decyzji SKO podkreślając podobieństwa istniejącej i mającej być eksploatowaną na terenie Zakładu instalacji do unieszkodliwiania odpadów, a także wskazując na okoliczność, że obie te instalacje wymagały uzyskania pozwolenia zintegrowanego oraz że w stosunku do instalacji istniejącej właściwy był Wojewoda, a następnie w związku z nowelizacją prawa ochrony środowiska Marszałek Województwa, zarzuciło Staroście nie zachowanie w takich okolicznościach sprawy szczególnej staranności przy badaniu swojej właściwości. Wskazując, że to rodzaj odpadów, które mają być unieszkodliwiane w instalacji, stanowił w sprawie kryterium kwalifikacji czy instalacja, którą ma zamiar posługiwać się spółką stanowi przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co zgodnie z art. 378 ust. 1 i 2a determinuje właściwość organów w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego, SKO zaznaczyło, że od dnia 15 listopada 2010 r. zmienił się stan prawy, gdyż weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397, dalej powoływane jako rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.), które deregowało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., i że Starosta nie uwzględnił tego stanu rzeczy kwalifikując instalację objętą zaskarżoną decyzją na podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Wobec zmiany stanu prawnego koniecznym stało się, w ocenie SKO, ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji, według obecnie obowiązujących przepisów, które wprowadzają nowe nazwy dla poszczególnych rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz tych mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. SKO wskazało także, że organ I instancji powinien również zbadać, czy w stosunku do instalacji będącej przedmiotem pozwolenia nie zachodzą przesłanki określone w § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów 9 listopada 2010 r., przez co odniesie się do zarzutu odwołania w którym Stowarzyszenie podniosło, iż charakteryzując skalę planowanej przez spółkę instalacji należało zsumować jej parametry z parametrami instalacji już istniejącej na terenie Zakładu Utylizacji Odpadów w O.. Ponadto SKO powołało się także na brak w aktach sprawy informacji, które pozwalałyby stwierdzić, że organ dokonał oceny wniosku pod względem jego zgodności z priorytetami lokalnej polityki środowiskowej

Ww. decyzja SKO z dnia [...] lutego 2011 r., na skutek uwzględnienia skargi spółki, została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 446/11.

Sąd w szczególności nie podzielił poglądu SKO, że wobec zmiany stanu prawnego koniecznym stało się ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji, który powinien rozpatrzyć wniosek spółki według nowych przepisów, które nie obowiązywały w chwili wydania decyzji przez organ I instancji. Zdaniem Sądu, nie było żadnych przeszkód do dokonania przez organ odwoławczy oceny właściwości rzeczowej i miejscowej organu w sprawie zgodnie z obowiązującymi przepisami, a także do zbadania przez organ odwoławczy, czy w stosunku do instalacji będącej przedmiotem pozwolenia nie zachodzą przesłanki określone w § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 nowego rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. derogującego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r., na które powoływał się organ pierwszej instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z ww. wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2011 r., SKO decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] uchyliło decyzję Starosty G. z dnia [...] czerwca 2010 r. i umorzyło postępowanie w pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że planowane przez spółkę przedsięwzięcie objęte wnioskiem o wydanie przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego znajduje się na terenie zakładu, na którym eksploatowana jest instalacja objęta pozwoleniem zintegrowanym z dnia [...] grudnia 2005 r., którą Wojewoda [...] zakwalifikował jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wymienione w § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Zatem planowana do eksploatacji inwestycja znajduje na terenie zakładu, w którym działa instalacja mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz, że zgodnie z art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w sprawach przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko właściwy jest marszałek województwa. Jednocześnie SKO podkreśliło, że w dacie złożenia przez spółkę przedmiotowego wniosku nie obowiązywało jeszcze rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., wydane na mocy art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz, że przepisu art. 173 ust. 2 pkt 1) tej ustawy określa, że do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60, za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone wart. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, co – jak stwierdziło - oznacza, że do dnia wejścia w życie rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. (do dnia 15 listopada 2010 r.), o tym czy dane przedsięwzięcie należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. decydowała możliwość zakwalifikowania danego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na mocy § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Skoro więc objęta wnioskiem inwestycja ma być eksploatowana na terenie zakładu, w którym działa instalacja mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r., wymieniona w § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., to tym samym zdaniem SKO właściwym organem do rozstrzygnięcia wniosku spółki był Marszałek Województwa [...], a nie Starosta G.. Wydana zatem przez Starostę decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r. została wydana – jak posumowało SKO – z naruszeniem przepisów o właściwości określonych w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Tym samy w ocenie SKO decyzja organu instancji dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 §1 kpa, co musiało skutkować jej uchyleniem w trybie odwoławczym i umorzeniem postępowania pierwszej instancji w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

Na powyższą decyzję spółka wniosła pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, a w szczególności art.7, art.8, art. 10 § 1, art. 12 § 1, art.35, art. 77, art. 80, art. 105, art. 107 § 3 kpa i art. 138 § 1 pkt 2 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie niezgodnie z zebranym materiałem dowodowym, rozpatrywanym przez prawie dwa lata, iż Starosta G. nie był właściwy w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego;

2. przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez uznanie, iż organem właściwym do wydania pozwolenia zintegrowanego w dniu 2 czerwca 2010 r. był Marszałek Województwa [...].

W uzasadnieniu skargi spółka przytaczając przepis art. 378 ust 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz art. 173. ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. wskazała, że w chwili wydania przez Starostę decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., że instalacja działająca na terenie Zakładu została zaliczona przez organ wydający pozwolenie zintegrowane - Wojewodę [...] do instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych lub chemicznych, że tego typu przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (§2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.), że spod zastosowania wymienionego przepisu wyłączone są jednak instalacje do unieszkodliwiania odpadów z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, rybactwa, łowiectwa, i przetwórstwa żywności, które to odpady zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1206) zaliczane są do grupy 02, że Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r. zmienił za zgodą stron ustalenia pozwolenia zintegrowanego z dnia [...] grudnia 2005 r. w zakresie punktu III.3.4., w ten sposób, że udzielono pozwolenia na unieszkodliwianie odpadów wyłącznie z grupy 02 oraz, że na podstawie § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 39-41, mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W świetle powyższego, zdaniem spółki, niezgodne ze stanem faktycznym jest stanowisko SKO, iż planowane przez spółkę przedsięwzięcie objęte wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego znajduje się na terenie zakładu, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem, jak podsumowała spółka, w dniu [...] czerwca 2010 r., w chwili wydawania pozwolenia zintegrowanego nie zachodziły przesłanki określone wart. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, co oznacza, że pozwolenie zintegrowane wydał więc prawidłowo Starosta, zgodnie z właściwością określoną w art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska. Jednocześnie spółka podkreśliła, że planowane przedsięwzięcie miało zastąpić dotychczasowo funkcjonującą instalację na terenie Zakładu i, że w związku z tym po uruchomieniu nowej instalacji nie działałaby instalacja wymagająca sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Powyższą skargę SKO przekazało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na wezwanie Sądu w dniu 2 września 2013.

Przychylając się do stanowisko spółki, iż właściwym do wydania w dniu [...] czerwca 2010 r. pozwolenia zintegrowanego dla przedmiotowej instalacji był jednak Starosta G., a nie Marszałek Województwa [...], SKO w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] uwzględniło skargę spółki i uchyliło decyzję własną z dnia [...] maja 2012 r. nr [...].

SKO wyjaśniło w motywach decyzji, że wydając decyzję z dnia [...] maja 2012 r. nie miało wiedzy o tym, że Marszałek Województwa [...] zmienił za zgodą stron ustalenia pozwolenia zintegrowanego z dnia [...] grudnia 2005 r. poprzez udzielenie pozwolenia na unieszkodliwianie odpadów wyłącznie z grupy 02, i że skutkiem tej zmiany zaistniała sytuacja, w której objęta przedmiotowym wnioskiem instalacja znajduje się na terenie zakładu, gdzie jest eksploatowana instalacja nie stanowiąca przedsięwzięcie mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymagającego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2001 r., i jako taka nie jest instalacją, o której mowa w art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska.

Następnie w dniu [...] stycznia 2013 r., w wyniku rozpatrzenia odwołania Stowarzyszenia B od decyzji Starosty G. z dnia [...] czerwca 2010 r., SKO wydało decyzję nr [...], którą uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2010 r. i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało na szereg występujących wątpliwości w sprawie, w tym w szczególności na wątpliwości w kwestii spełnienia wymogu z art. 208 ust. 4 pkt 3 Prawa ochrony środowiska w związku z tym, iż przedłożony wniosek w sprawie wydania decyzji środowiskowej złożony został przez inny podmiot niż wnioskujący o wydanie pozwolenia zintegrowanego, na wątpliwości związane z tym czy wniosek o wydanie decyzji środowiskowej (dla instalacji do spalania biomasy) dotyczył tej samej inwestycji co wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego (dla instalacji do zgazowania odpadów roślinnych i zwierzęcych...), czy dla przedmiotowej instalacji wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, czy podmiot wnioskujący o wydanie pozwolenia zintegrowanego legitymuje się stosowną decyzją i czy postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji - w razie uznania, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko – zakończyło się wydaniem decyzji zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. SKO powołało się także na wątpliwości odnośnie zasadności zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów, na wątpliwości w zakresie prowadzenia monitoringu emisji substancji do powietrza oraz na wątpliwość w sprawie przedstawienia we wniosku o pozwolenie zintegrowane wszystkich informacji na temat powstających odpadów i sposobu postępowania z nimi. Ponadto SKO stwierdziło, że skoro planowana inwestycja ma być realizowana na terenie istniejącego zakładu, to tym samym we wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinny być przedstawione wszystkie instalacje istniejące na jego terenie, tym bardziej, że część z nich jest powiązana technologicznie albo chociaż funkcjonalnie z projektowaną instalacją. Opis tylko planowanych instalacji może bowiem spowodować brak pełnego obrazu oddziaływania całego zakładu na środowisko. Wskazując, że zmiana zakresu unieszkodliwianych odpadów dokonana decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2010 r. , skutkująca zmianą kwalifikacji instalacji, przez zaliczenie jej do instalacji określonych w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., dla których obowiązek sporządzenia raportu stwierdza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, spowodowała zmianę właściwości organów właściwych do wydania decyzji o pozwoleniu zintegrowanym, SKO wskazało, że w takiej sytuacji marszałek województwa powinien uchylić dotychczasową decyzję w sprawie pozwolenia zintegrowanego, a starosta wydać nowe pozwolenie zintegrowane. Jednocześnie SKO podkreśliło, że sposób dokonywania zmiana decyzji o pozwoleniu zintegrowanym dla instalacji istniejącej na ternie zakładu oraz wątpliwości co do rodzajów odpadów jakie mają być unieszkodliwiane w mającej być eksploatowaną instalacji, objętej przedmiotowym wnioskiem, powodują, że na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe wskazanie w sposób nie budzący wątpliwości który z organów tj. marszałek województwa czy starosta, będzie organem właściwym do wydania decyzji w niniejszej sprawie.

Po rozpatrzeniu skargi spółki na powyższą decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r. syng. akt II SA/Bd 334/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję SKO z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...].

Sąd zarzucił SKO, iż naruszył przepis art. 153 ppsa, gdyż pomimo, że w prawomocnego wyroku z dnia 8 sierpnia 2011 r. WSA wskazał, iż przesłanki dla których SKO uznało potrzebę ponownego rozpatrzenia sprawy przez Starostę G., nie uzasadniają przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a niezbędnych ustaleń SKO może dokonać we własnym zakresie, organ II instancji pomimo związania ww. wyrokiem w zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. nie zastosowało się do zaleceń Sądu co do dalszego postępowania, wprost wskazujących jakich organ powinien we własnym zakresie dokonać czynności w celu uzupełnienia materiału dowodowego, i ponownie zaniechało wyjaśnienia wskazanych przez Sąd kwestii, skupiając się na podniesieniu nowych, niedostrzeżonych uprzednio kwestii i wątpliwości co do ustaleń organu I instancji. Nieuprawnione, w ocenie Sądu, było więc też ponowne zobowiązywanie Starosty G. do weryfikacji jego właściwości do rozpatrzenia wniosku spółki, w sytuacji, gdy zgodnie z wyrokiem WSA z dnia 8 sierpnia 2011 r. to SKO zobowiązane było do samodzielnego dokonania tych ustaleń i ocen, a poza tym organ odwoławczy wypowiedział się już kategorycznie w tym zakresie w decyzji z dnia [...] maja 2012 r. Sąd podkreślił jednak przy tym, że odmienną kwestia pozostaje to, czy w okolicznościach niniejszej sprawy, na podstawie oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz przy jego ewentualnym uzupełnieniu, SKO właściwie dokonało ustalenia właściwości organu do wydania w sprawie pozwolenia zintegrowanego dla przedmiotowej instalacji, mającej działać na terenie działki, na której działa już (co najmniej zbliżona, jeśli nie tożsama) instalacja, dla której właściwy organ udzielił wnioskodawcy (skarżącej spółce) pozwolenia zintegrowanego. Ponadto Sąd zarzucił SKO ponowne wydanie decyzji z naruszeniem art. 138 § 2 kpa, poprzez nie wykazanie zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie oraz nie wskazanie przyczyn dla których SKO nie mogło uzupełnić materiału dowodowego w trybie art. 136 kpa. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została również wydana z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 kpa, gdyż w składzie organu wydającego tę decyzję brali udział pracownicy, którzy wcześniej brali też udział w wydaniu decyzję z dnia [...] maja 2012 r. Odnosząc się do kwestii konieczności uchylenia także wydanej w sprawie decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Sąd wskazał, że wydanie decyzji w trybie art. 54 § 3 ppsa, wymaga uwzględnienia skargi w całości, tymczasem w sprawie pomimo, że żądaniem skarżącej spółki było nie tylko uchylenie decyzji organu odwoławczego, ale również utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, SKO orzekło w tym trybie jedynie o uchyleniu decyzji drugoinstancyjnej, pomijać przy tym całkowicie ustawowy wymóg stwierdzenia w decyzji autokontrolnej czy działanie miało miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W zakresie zastosowanego przez SKO trybu określonego w art. 54 § 3 ppsa Sąd zarzucił również organowi nie wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ppsa, a który to obowiązek istnieje niezależnie od okoliczności wydania decyzji autokontorolnej, a także procedowanie w sposób nie przewidziany w art. 54 § 3 ppsa, a więc uchylenie w trybie tego przepisu decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. decyzji z dnia [...] maja 2012 r. (co stanowiło jedynie częściowe uwzględnienia żądania skargi z dnia [...] czerwca 2012 r.), a następnie ponowne rozpatrzenie sprawy z odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. i to niezgodnie z żądaniem skargi z dnia [...] czerwca 2012 r. W ramach wskazań co dalszego postępowania Sąd zobligował SKO do zastosowania się do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku z dnia 8 sierpnia 2011 r., wyjaśnienia powziętych wątpliwości w kwestach zasadniczych dla dalszego toku sprawy administracyjnej, w szczególności dokonanie wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, porównania treści zgromadzonych decyzji, wniosków dotyczących instalacji istniejącej i planowanej, zakresu tych instalacji, ustalenie jaki konkretnie podmiot ubiegał się o uzyskanie jakich aktów administracyjnych, czy wnioskodawca w niniejszym postępowaniu złożył wymagany komplet dokumentów dotyczących planowanego zamierzenia, czy też w istocie sprawa przypadkiem nie dotyczy wyłącznie zmiany posiadanego już pozwolenia zintegrowanego dla analogicznej instalacji. Sąd zaznaczył, że rozważenia w sprawie wymaga także treść udzielonego spółce pozwolenia zintegrowanego z 2005 r. z dalszymi zmianami oraz jego zakres, w tym ilość odpadów oraz tożsamości instalacji.

Wskazać należy, że na wezwanie Sądu z dnia [...] listopada 2013 r. skarżąca spółka pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. oświadczyła, że popiera skargę z dnia [...] czerwca 2012 r., podkreślając że w konsekwencji wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 3 grudnia 2013 r., uchylającego decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz decyzję SKO z dnia [...] lipca 2012 r., skarga z dnia [...] czerwca 2012 r. pozostaje aktualna.

W dniu [...] stycznia 2014 r., na wezwanie Sadu z dnia [...] stycznia 2014 r., SKO przesłało do Sądu pismo z dnia [...] stycznia 2014 r. stanowiące odpowiedź na skargę z dnia [...] czerwca 2012 r. na decyzję SKO z dnia [...] maja 2012 r., w której wskazało, że uwzględniło w całości skargę spółki, wydając w dniu [...] lipca 2012 r. decyzję uchylającą w całości decyzję z dnia [...] maja 2012 r. W związku z tym SKO wniosło o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, zainicjowanego skargą z dnia [...] czerwca 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm, dalej powoływanej jak ppsa), uzasadnia uwzględnienia wniesionej w sprawie skargi.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2012 r. SKO uchyliło decyzję Starosty G. z dnia [...] czerwca 2010 r. udzielającą spółce wnioskowanego pozwolenia zintegrowanego dla instalacji przeznaczonej do zgazowania odpadów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z rolnictwa i przemysłu rolno-spożywczego i spalania paliwa gazowego powstałego podczas zgazowania, zlokalizowanej na terenie Zakładu Utylizacji Opadów, na działce nr [...] w miejscowości O., powiat G. i umorzyło postępowanie w pierwszej instancji stwierdzając brak właściwości starosty do rozstrzygnięcia wniosku spółki o wydanie pozwolenia zintegrowanego, w związku z zaistnieniem w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska, a które determinują właściwość marszałka województwa. Stanowisko to SKO oparło na ustaleniu, że objęta wnioskiem spółki instalacja znajduje się na terenie zakładu, w którym działa instalacja objęta pozwoleniem zintegrowanym udzielonym w dniu [...] grudnia 2005 r. przez Wojewodę [...], mogąca zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r., gdyż została ona przez Wojewodę [...], a następnie przez Marszałka Województwa [...] zakwalifikowana jako przedsięwzięcie wymienione w § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., mającego zdaniem SKO w świetle art. 173 ust. 2 pkt 1) zastosowanie w sprawie, a więc przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wskazane stanowisko SKO zakwestionowała skarżąca spółka, powołując się na decyzję Marszałek Województwa [...] z dnia [...] marca 2010 r. zmieniającą za zgodą stron ustalenia pozwolenia zintegrowanego z dnia [...] grudnia 2005 r. w zakresie punktu III.3.4. i w efekcie udzielającą pozwolenie na unieszkodliwianie odpadów wyłącznie z grupy 02, oraz wskazując że instalacja związana z unieszkodliwianiem tego typu odpadów, stanowi przedsięwzięcie wymienione w § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., a zatem przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko mogące wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, co zdaniem spółki uzasadnia właściwość Starosty G. w sprawie, zgodnie z właściwością określoną w art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska.

Z powyższego wynika, że istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii właściwości rzeczowej organu ochrony środowiska do rozpatrzenia wniosku spółki o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla przedmiotowej inwestycji. Rolą Sądu, badającego legalność zaskarżonej decyzji, jest zatem rozstrzygnięcie czy stanowisko SKO wskazujące na właściwość w tym zakresie Marszałka Województwa [...] jest zgodne z prawem i czy znajduje uzasadnienie w argumentacji przedstawionej przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzi..

Właściwość organów ochrony środowiska określa art. 378 p.o.ś. W art. 378 ust. 1 wymieniono zakres spraw, w których właściwy jest starosta, przy czym ustawodawca zdecydował się na wskazanie, poprzez odniesienie się do poszczególnych jednostek redakcyjnych ustawy p.o.ś., konkretnych kategorii decyzji administracyjnych, do których wydania właściwy jest ten właśnie organ. W kolejnych ustępach art. 378 p.o.ś. wskazano natomiast sprawy, do załatwienia których właściwy jest regionalny dyrektor ochrony środowiska (art. 378 ust. 2 p.o.ś.), marszałek województwa (art. 378 ust. 2a p.o.ś.), organ właściwy do wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarowania odpadami wydobywczymi, o której mowa w art. 11 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych (art. 378 ust. 2aa p.o.ś.) oraz wójt, burmistrz bądź prezydent (art. 378 ust. 3 p.o.ś.).

Wśród katalogu spraw wymienionych w art. 378 ust. 1, dla których przewidziana została przez ustawodawcę właściwość starosty wymienione zostały sprawy, o których mowa w art. 183 p.o.ś., a więc sprawy dotyczące wydawania w drodze decyzji pozwolenia zintegrowanego, to jest takiego pozwolenia, które jest przedmiotem niniejszej sprawy. Stosownie jednak do treści art. 378 ust. 2a pkt 1 i 2 p.o.ś. w sprawach przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. (pkt 1) oraz w sprawach przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r., realizowanego na terenach innych niż wymienione w pkt 1 (pkt 2) właściwy jest marszałek województwa. Z przytoczonych regulacji art. 378 wynika, że do starosty nie należy wydanie pozwolenia zintegrowanego wówczas, gdy pozwolenie to ma być wydane w sprawach przedsięwzięć wymienionych w art. 378 ust. 2a pkt 1 i 2 p.o.ś. Zatem to rodzaj przedsięwzięcie determinuje i wpływa na właściwość rzeczową organu ochrony środowiska w przypadku spraw dotyczących pozwolenia zintegrowanego z tym, że w takim wypadku istotne znaczenie ma nie tyko rodzaj samego przedsięwzięcia mającego zostać objętym pozwoleniem zintegrowanym (art. 378 ust. 2a pkt 2), ale również rodzaj przedsięwzięcia już działającego na terenie zakładu, na którym ma być eksploatowana instalacja objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia zintegrowanego (art. 378 ust. 2a pkt 1). Dokonanie zatem prawidłowych ustaleń w tym zakresie ma rozstrzygające znaczenia dla ustalenia właściwego organu ochrony środowiska w sprawach dotyczących pozwoleń zintegrowanych.

W związku z tym, iż kompetencje marszałka województwa zostały określone poprzez wskazanie określonego rodzaju przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. wyjaśnić należy, że ustawodawca w art. 60 tej ustawy upoważnił Radę Ministrów do określenia katalogu tego typu przedsięwzięć, jak też przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, oraz przypadków, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie ze wskazaną delegacją ustawową wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w którym wymienione zostały wskazane rodzaje przedsięwzięć i przypadków, w tym więc i przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 15 listopada 2010 r. - § 5 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. W myśl przepisu intertemporalnego określonego w art. 173 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 ustawy, a więc rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu mógł być stwierdzony stanowią zaś przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – art. 173 ust. 2 pkt 2). W dotychczasowych przepisach tego rodzaju przedsięwzięcia (przedsięwzięcia wymagające sporządzenia raportu) wymienione zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z treścią tego rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagały przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymienione w § 2 ust. 1, w tym m.in. instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych lub chemicznych, w tym instalacje do krakingu odpadów, z wyłączeniem instalacji spalających gaz wysypiskowy, słomę lub odpady z mechanicznej obróbki drewna, instalacji do unieszkodliwiania odpadów z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, rybactwa, łowiectwa oraz przetwórstwa żywności (§ 2 ust. 1 pkt 40). Instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 39-41, a zatem i instalacje do unieszkodliwiania lub odzysku odpadów innych niż niebezpieczne z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, rybactwa, łowiectwa oraz przetwórstwa żywności, które rozporządzenie z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu zaliczona do grupy odpadów o kodzie 0,2 (§2 i załącznik do tego rozporządzenia), a które zostały w § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. wyłączone z katalogu instalacji wymagających sporządzenia raportu, stosowanie do § 3 ust. 1 pkt 73 tego rozporządzenia stanowią przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które to mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a zatem przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie wymagają one zatem z mocy samego przepisu rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co oznacza, że w stosunku do nich nie została przewidziana właściwość marszałka województwa, gdyż nie stanowią one przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. - art. 173 ust. 2 w zw. z art. 60 tej ustawy i art. 378 ust. 2a p.o.ś. Należy również podkreślić, że z treści rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. wynika, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagały również przedsięwzięcia wymienione w § 2 ust. 2, a więc przedsięwzięcia: 1) realizowane na terenie zakładu lub obiektu zaliczonego do przedsięwzięć wymienionych w ust. 1 (tj. przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu), będące przedsięwzięciami a) wymienionymi w § 3 ust. 1 (tj. przedsięwzięcia mogące wymagać sporządzenia raportu) albo b) niewymienionymi w ust. 1 lub w § 3 ust. 1, jeżeli ich realizacja spowoduje: wzrost emisji o nie mniej niż 20 % lub wzrost zużycia surowców (w tym wody), materiałów, paliw, energii, o nie mniej niż 20 %; a ponadto 2) realizowane na terenie zakładu lub obiektu, będące przedsięwzięciami, których realizacja spowoduje zaliczenie zakładu lub obiektu do przedsięwzięć wymienionych w ust. 1.

Z powyższego wynika po pierwsze, że w przypadku instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne, istotne znaczenie dla kwalifikacji przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia wymagającego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r., w świetle unormowań rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., ma również kwestia, jakiego rodzaju odpady mają być unieszkodliwiane w określonej instalacji, jako że odpady z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, rybactwa, łowiectwa oraz przetwórstwa żywności mające być w ramach instalacji unieszkodliwianie lub odzyskiwane, zostały w § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. wyłączone z katalogu instalacji wymagających sporządzenia raportu, i stosownie do § 3 ust. 1 pkt 73 tego rozporządzenia zakwalifikowane jako instalacje mogące wymagać sporządzenia raportu, po drugie natomiast, że kluczowe dla prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia jako wymagającego sporządzenia raportu jest także ustalenie rodzaju i parametrów instalacji już działającej na terenie danego zakładu i obiektu oraz instalacji planowanej, to bowiem w świetle § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. ma również wpływ na wymóg sporządzenia raportu, i pozwala określić skalę oddziaływania całego zakładu lub obiektu w ramach istniejącej i planowanej instalacji, a poza tym § 4 Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. rozporządzenia obliguje, aby sumować parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych.

Zasadą jest, że eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, ścieków do wód lub ziemi czy wytwarzanie odpadów wymaga pozwolenia. W przypadku zaś prowadzenia instalacji, której funkcjonowanie ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości wymagane jest pozwolenie zintegrowane (art. 201 ust. 1 p.o.ś.). Minister Środowiska, korzystając z delegacji art. 201 ust. 2 p.o.ś., w rozporządzeniu z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2002 r. Nr 122, poz. 1055), w pkt 5 ppkt 3 załącznika do tego rozporządzenia, wymienia wśród instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, a więc instalacji wymagających uzyskania pozwalnia integrowanego, instalacje do unieszkodliwiania, z wyjątkiem składowania, odpadów innych niż niebezpieczne, o zdolności przetwarzania ponad 50 ton na dobę. W przedmiotowej sprawie zarówno wnioskodawca, jaki i orzekające organy, uznały, że objęta wnioskiem spółki instalacja przeznaczona do zgazowania odpadów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z rolnictwa i przemysłu rolno-spożywczego i spalania paliwa gazowego powstałego podczas zgazowania wymaga uzyskania pozwolenia integrowanego, kwalifikując ją jako instalację, o której mowa w pkt 5 ppkt 3 załącznika do rozporządzenia z dnia 26 lipca 2002 r. Bezsprzeczna w sprawie jest także okoliczność, że na terenie Zakładu Utylizacji Odpadów w O., na działce nr [...], działa instalacja do termicznej utylizacji odpadów, dla którego Wojewoda [...] udzielił poprzednikowi prawnemu spółki decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. pozwolenia zintegrowanego uznając ją za instalację, o której mowa w pkt 5 ppkt 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r., oraz za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającym sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wymienione w § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Powołując się na tą właśnie okoliczność, a więc że objęte wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. przedsięwzięcie znajduje się na terenie zakładu, na którym eksploatowana jest instalacja, objęta pozwoleniem zintegrowanym, którą Wojewoda [...] zakwalifikowała jako przedsięwzięcie wymienione w § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., a więc wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i tym samym mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. - art. 173 ust. 2 w zw. z art. 60 tej ustawy i art. 378 ust. 2a p.o.ś., SKO zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2012 r. uchyliło decyzję Starosty G. z dnia [...] czerwca 2010 r. i umorzyło postępowanie w pierwszej instancji stwierdzając, że właściwy w sprawie jest marszałek województwa, jako że zgodnie z art. 378 ust. 2a p.o.ś. organ ten jest właściwy w przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. Stanowisko to jest, zdaniem Sądu, nieprawidłowe. Uwadze SKO umknął bowiem w momencie wydawania zaskarżonej decyzji fakt, że w dniu [...] marca 2010 r. Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...], na wniosek spółki, ustalenia pozwolenia zintegrowanego z dnia [...] grudnia 2005 r. zostały w trybie art. 155 kpa zmienione m.in. poprzez zmianę zakresu unieszkodliwianych odpadów (pkt III.3.4.), i ograniczenie ich wyłącznie do odpadów z grupy 0,2, a więc jak wskazano to powyżej odpadów, których unieszkodliwianie lub odzysk w ramach instalacji zastało na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. wyłączone z katalogu instalacji wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 40 i § 3 ust. 1 pkt 73). Instalacje służące do odzysku lub unieszkodliwiania tego typu odpadów stanowią zatem przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które to mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a więc są przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym nie przekazanymi z mocy art. 378 ust. 2a p.o.ś. w zw. z art. 173 ust. 2 pkt 2 i w zw. z art. 60 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. do właściwość marszałka województwa. Objęta zatem wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. instalacja nie znajduje się na terenie zakładu, na którym eksploatowana jest instalacja mogąca zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r., gdyż po zmianie przez Marszałka Województwa [...] decyzją [...] marca 2010 r. pozwolenia zintegrowanego z dnia [...] grudnia 2005 r., nie stanowi ona już przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., a wiec wymagającego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, lecz przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 tego rozporządzenia. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zaprezentowane przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko mające uzasadniać właściwość rzeczową w sprawie marszałka województwa było nieprawidłowe, gdyż oparte na błędnych ustaleniach faktycznych, a wynikających z pominięcia okoliczności, że w dniu [...] marca 2010 r. zostało zmienione pozwolenie zintegrowane z dnia [...] grudnia 2005 r. w sferze zakresu unieszkodliwianych odpadów w istniejącej na terenie Zakładu instalacji, powodującej zmianę właściwości organów do wydania wnioskowanego pozwolenia zintegrowanego. Pomimo, że na późniejszym etapie postępowania w sprawie SKO wycofało się z przyjętego w zaskarżonej decyzji stanowiska o właściwości marszałka województwa w sprawie wynikającej z eksploatacji na terenie Zakładu instalacji kwalifikowanej jako mogącej zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r., wydając w trybie art. 54 § 3 ppsa decyzję z dnia 25 lipca 2012r., uchylającą w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2012 r., to jednak ze względu na okoliczność, że decyzja z dnia [...] lipca 2012 r. (w związku z naruszeniem trybu określonego w art. 54 § 3 ppsa), jak też późniejsza decyzja SKO z dnia [...] stycznia 2013 r. (w szczególności w związku z naruszeniem art. 153 ppsa i art. 138 § 2 w zw. z art. 136 kpa), zostały wyeliminowane z obrotu prawnego przez WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r., zaistniała potrzeba uchylenia przez Sąd orzekający decyzji z dnia [...] maja 2012 r. jako decyzji opartej na nieprawidłowym ustaleniu faktycznym co do kwestii zakresu unieszkodliwianych odpadów w ramach eksploatowanej na terenie Zakładu instalacji i co do sposobu kwalifikacji tej instalacji, tj. jako przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. i tym samym mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r.

Niezależnie od wskazanej przyczyny stanowiącej samodzielną postawę konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2012 r., wyeksponować należy także inne uchybienia zaskarżonej decyzji. W decyzji z dnia [...] maja 2012 r. SKO bowiem wskazało na zasadność zastosowania w sprawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., powołując się na okoliczność, iż w dacie złożenia przez spółkę przedmiotowego wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego nie obowiązywało jeszcze rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., dlatego też zgodnie z art. 173 ust. 2 pkt 1) w zw. z art. 60, kwalifikacja przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r., odbywać się powinna na podstawie przepisów dotychczasowych, a więc rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w oparciu o kryterium, czy dane przedsięwzięcie wymaga, czy też może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przede wszystkim podkreślić należy, że organy administracji, w tym organy II Instancji, orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji. Wynika z tego, że także organ odwoławczy musi uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego zaistniałe po wydaniu decyzji prze organ I instancji. Całkowicie niezrozumiałym jest więc, dlaczego SKO w zaskarżonej decyzji uznało, że dla oceny stanu prawnego w oparciu, o który należy kwalifikować dane przedsięwzięcia jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, kluczowe znacznie ma data złożenia przez spółkę wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego. Istotne znacznie ma bowiem, zgodnie z przywołaną regułą, stan prawny istniejący w dacie wydawania przez nie decyzji, a więc i w dacie wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Jeżeli zatem przed wydaniem decyzji przez organ zmianie uległy przepisy prawa, a brak jest przepisów intertemporalnych, należy stosować przepisy obowiązujące w dniu wydawania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Jak już Sąd wcześniej to podkreślił, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., które to derogowało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., weszło w życie w dniu 15 listopada 2010 r. Stanowi o tym § 5 tego rozporządzenia. W myśl zaś § 4 tegoż rozporządzenia, do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Wśród decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., nie wymienia się decyzji dotyczących wydania pozwolenia zintegrowanego. Oznacza to, że w przypadku decyzji w sprawie pozwolenia zintegrowanego od dnia [...] listopada 2010 r. należy stosować rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Skoro wiec zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w dniu [...] maja 2012 r., SKO zobligowane było przy ocenie organu właściwego w sprawie uwzględnić omówioną zmianę stanu prawnego. Jako że kompetencje marszałka województwa zostały określone poprzez odwołanie się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r., a ustawa ta w art. 60 upoważniła Radę Ministrów do określenia katalogu tego typu przedsięwzięć, co zostało dokonane przez Rady Ministrów poprzez wydanie rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r., które weszło w życie w dniu 15 listopada 2010 r., zaś zaskarżona decyzja SKO została podjęta w dniu [...] maja 2012 r., to tym samym celem kwalifikacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r., determinującej właściwość rzeczową organu ochrony środowiska w sprawie pozwolenia zintegrowanego, należy odwołać się zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., a nie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. W takim bowiem wypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie przepisu art. 173 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., który to uprawnia do stosowania w tym zakresie przepisów dotychczasowych, a więc rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., jedynie do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Zaprezentowana stanowisko składu orzekającego w niniejszy postępowaniu sądowoadministracyjnym, w żaden sposób nie jest niezgodne z wydanym w sprawie przez WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2011 r., gdyż w wyroku tym Sąd nie zakwestionował zasadności uwzględnienia zmiany stanu prawnego dla oceny właściwości rzeczowej organu ochrony środowiska w sprawie pozwolenia zintegrowanego, lecz wskazał na konieczność dokonanie ustaleń w tym zakresie samodzielnie przez SKO. Natomiast w kolejnym wydanym w sprawie przez WSA w Bydgoszczy wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r. Sąd zarzucił SKO nie wykonanie wskazań i zaleceń zawartych w wyroku z dnia 8 sierpnia 2011 r. Nie ma więc podstaw do uznania, że dokonanie przez SKO ustalenia organu właściwego w sprawie z uwzględnieniem zmiany stanu prawnego, spowoduje naruszenie art. 153 i art. 170 ppsa.

Kolejną kwestią, którą SKO nie dostrzegło w ramach podjętego rozstrzygnięcia w sprawie, jest zaakcentowana już wcześniej przez Sąd okoliczność, że na właściwość rzeczową organu ochrony środowiska w sprawie pozwolenia zintegrowanego wpływ ma wiele czynników charakteryzujących skalę przedsięwzięć realizowanych na terenie jednego zakładu czy obiektu, w tym rodzaj przedsięwzięcia istniejącego i planowanego (art. 378 ust. 2a p.o.ś.), parametry i progi instalacji istniejącej i planowanej, ich rodzaj powiązania oraz okoliczność, czy mamy do czynienia z nową instalacją, czy z rozbudową bądź przebudową instalacji istniejącej (§ 2 ust. 2, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.; § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.). Dopiero poczynienie tych wszystkich ustaleń pozwoli prawidłowo zakwalifikować przedsięwzięcie w ramach kryterium znaczącego oddziaływania na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r., i tym samym należycie i trafnie ustalić właściwość rzeczową organu ochrony środowiska w sprawie pozwolenia zintegrowanego. SKO jednak w zaskarżonej decyzji nie zweryfikowało właściwości rzeczowej organu w świetle wskazanych okoliczności, pomimo że wymóg w tym zakresie wynikał także z unormowań rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., które SKO uznało za akt mający zastosowanie w sprawie.

W tym stanie rzeczy, uznając że SKO ustaliło w sprawie właściwość marszałka województwa w oparciu o nieprawidłowe, niepełne i nie wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne determinujące właściwość rzeczową organu ochrony środowiska w sprawie pozwolenia zintegrowanego, czym naruszyło art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 kpa, i w konsekwencji art. 378 ust. 2a p.o.ś., Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, a o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów uzasadnienia wyroku. Tylko dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego z punktu widzenia wskazanych przez Sąd okoliczności mających wpływ na właściwość rzeczową organu ochrony środowiska w sprawie pozwolenia zintegrowanego pozwoli na prawidłowe określenie organu właściwego w sprawie przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego. Kluczową czynnością będzie właściwe zakwalifikowanie instalacji istniejącej i planowanej do eksploatacji na ternie Zakładu Utylizacji Odpadów w O., na działce nr [...].