Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1881/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA -Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o wstrzymanie wykonania postanowienia [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z siedzibą w P. z dnia [...] października 2007 r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w sprawie ze skargi A. T. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2008 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia - odmówić wstrzymania wykonania postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z siedzibą w P. z dnia [...] października 2007 r. znak: [...] -


UZASADNIENIE

W skardze na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2008 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z siedzibą w P. z dnia [...] października 2007 r. znak: [...] A. T. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania powołanego postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z siedzibą w P. Postanowieniem tym organ pierwszej instancji uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku administracyjnego na siedzibę Placówki Terenowej K. wraz z wjazdem oraz uzbrojeniem technicznym.

A. T. podniósł, że przedmiotowy wniosek podyktowany jest zarówno ekonomią procesową, jak i obawą, iż w toku postępowania administracyjnego zostaną powzięte decyzje narażające go na niepowetowane szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia organu administracji jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest bowiem stanem niepożądanym niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych, a prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to, że o wstrzymaniu wykonania decyzji/postanowienia sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji/postanowienia rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.).

Należy podkreślić, iż obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji leży po stronie skarżącego.

Mając na uwadze wyrażone w skardze obawy A. T., że w toku dalszego postępowania administracyjnego zostaną powzięte decyzje narażające go na niepowetowaną szkodę należy w pierwszej kolejności wskazać, że proces inwestycyjny ma charakter wieloetapowy, w którym wcześniejsze działania prawne umożliwiają dopiero działania następne. Skutki decyzji wydanych w toku dalszego postępowania administracyjnego mogą być zatem przedmiotem badania przez sąd w kontekście dopuszczalności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w przypadku ewentualnego żądania wstrzymania wykonania tych decyzji - naturalnie w razie zaskarżenia ich do sądu administracyjnego. W żadnej zaś mierze nie stanowią one konsekwencji samego uzgodnienia i nie mogą być oceniane przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku. Nadto skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił na czym jego zdaniem owa niepowetowana szkoda miałaby polegać. Z kolei wzgląd na ekonomię procesową nie stanowi przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej, przewidzianej przez art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Należy też podkreślić, że postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z siedzibą w P. z dnia [...] października 2007 r. wydano w na zasadzie art. 106 § 5 k.p.a. W myśl bowiem art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 tej ustawy, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Z kolei stosownie do treści art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska przez właściwy organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (art. 106 § 5 k.p.a.). Oceniając skutki postanowienia wydawanego na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. w kontekście zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy mieć na uwadze, iż organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie jej projekt. Uzgodnienia dotyczą oceny zgodności decyzji z przepisami regulującymi konkretną sprawę, zatem organ uzgadniający działa opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organ decydujący uwzględnia stanowisko organu uzgadniającego, wprowadzając zmiany w sporządzonym projekcie decyzji albo w razie odmowy uzgodnienia projektu decyzji wydaje decyzję odmawiającą wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Wobec powyższego oraz mając na uwadze rygorystyczne kryteria, jakie ustawodawca wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu organu administracji publicznej należy uznać, że brak jest podstaw do zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 powoływanej ustawy.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.