Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 966/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 3 pkt 22 , art. 17 ust. 1, art. 17b
journal: Dz.U. 2013 poz 1456
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity
article: Art. 7, art. 77 par. 1,  art. 80,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2014 r. nr [....] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata J. M. - Kancelaria Adwokacka , [....] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] odmówił przyznania J. J. w okresie od 1 stycznia 2014 r. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem K. G. – J. ur. [...] 1985 r., który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r. poz. 267), art. 17 ust. 1, ust. 1a, ust. 4, art. 20 ust. 3, art. 24 ust. 1, ust. 2, ust. 4, art. 26 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1456 ze zm.), dalej "u.ś.r.", § 2 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2012 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz.U. z 2012 r., poz. 959).

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w dniu 20 stycznia 2014 r. J. J. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką jaką sprawuje nad synem: K. G. - J.

Z zebranej dokumentacji wynika:

1. J. J. nie wykonuje zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej, nie ma ustalonego prawa do emerytury, renty, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego;

2. syn – K. G. – J. ma 29 lat i legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w dniu 31 stycznia 2002 r. na stałe, a niepełnosprawność datuje się od dzieciństwa, jest kawalerem, nie posiada dzieci;

3. J. J. jest właścicielem użytków rolnych o powierzchni 2,168 ha fizycznych (0,6794 ha przelicz.) oraz współwłaścicielem użytków rolnych o powierzchni 4,24 ha fizycznych (0,7915 ha przel.) stanowiących gospodarstwo rolne;

- w dniu 14 stycznia 2014 r. J. J. wydzierżawiła część gospodarstwa rolnego i lasu, których jest współwłaścicielem o łącznej powierzchni 10,52 ha (co stanowi 0,7915 ha przel.).

4. z decyzji wydanej przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wynika, że J. J. podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników w zakresie emerytalno-rentowym, wypadkowym, chorobowym i macierzyńskim w okresie od 10 grudnia 2013 r. do 13 stycznia 2014 r. tj. w okresie od zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej do momentu wydzierżawienia części gospodarstwa rolnego.

Zgodnie z art. 17 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje jeżeli osoba sprawująca opiekę (m.in, rodzic dziecka) nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z zebranej dokumentacji wynika, że J. J. jest właścicielem i współwłaścicielem użytków rolnych stanowiących gospodarstwo rolne. Po wydzierżawieniu części użytków rolnych, których jest współwłaścicielem, nadal pozostaje właścicielem użytków rolnych o pow. 2,168 ha fizycznych, co stanowi 0,6794 ha przeliczeniowych, co oznacza, że jest rolnikiem i w jej sytuacji nie dochodzi do przerwania aktywności zawodowej, co rodziłoby podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jako rekompensaty za rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej poprzez wypłatę określonej w przepisach kwoty.

W przypadku J. J. niezbędna przesłanka rezygnacji z zatrudnienia wymieniona w art. 17 ust 1 u.ś.r. nie jest spełniona, co wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad synem K. G. – J.

J. J. wniosła od powyższej decyzji odwołanie.

Skarżąca podniosła, że 28 lat opiekuje się niepełnosprawnym synem niezdolnym do samodzielnej egzystencji. Nigdy w tym czasie nie podejmowała pracy, ponieważ syn wymaga stałej pomocy z uwagi na znaczne upośledzenie umysłowe. Przez ostatnie 10 lat korzystała z pomocy GOPS ze względu na trudną sytuację finansową spowodowaną tym, że nie posiada żadnych dochodów i samotnie wychowuje syna.

Od 2004 r. otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne. Od 3 grudnia 2012 r. straciła prawo do świadczenia, ponieważ założyła działalność gospodarczą korzystając ze środków unijnych. Bardzo trudno było jej pogodzić prowadzenie firmy (wykonywała rękodzieło w domu, właściwie w nocy kiedy syn spał) z opieką nad synem, zwłaszcza że zarobki były niewielkie.

Dlatego 9 grudnia 2013 r. zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej i złożyła wniosek o świadczenie pielęgnacyjne. Przy składaniu dokumentów zażądano jeszcze zaświadczenia z KRUS czy podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu, bo jeżeli tak to świadczenie się jej nie należy. Jednak ze względu na to, że i tak od dawna nie prowadzi gospodarstwa rolnego z powodu opieki nad synem, (o czym powiadomiła GOPS w stosownym oświadczeniu) postanowiła zrezygnować z opłacania KRUS. Aby nie podlegać obowiązkowemu ubezpieczeniu wydzierżawiła część gospodarstwa. Niezbędne procedury trwały sporo czasu i zaświadczenie i decyzję z KRUS mogła dostarczyć dopiero 20 stycznia 2014 r.

W związku z tym, że wniosek z dnia 9 grudnia 2013 r. został odrzucony, ponownie go złożyła 20 stycznia 2014 r. Na dzień złożenia wniosku nie podlegała ubezpieczeniu w KRUS. Dostała decyzję odmowną. W tej decyzji organ powołuje się na u.ś.r., tę samą, na której podstawie w 2010 r. przyznał jej świadczenie pielęgnacyjne bezterminowo. Organ uzasadnił swoją decyzję twierdzeniem, że niezbędna przesłanka rezygnacji z zatrudnienia wymieniona w art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie jest spełniona. Po analizie ustawy skarżąca nie znalazła żadnego punktu, w którym by ustawodawca twierdził, że posiadanie gospodarstwa rolnego byłoby przesłanką do odmowy świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z decyzją tym bardziej, że nie prowadzi działalności rolniczej w żadnej formie, więc nie może tu być mowy o braku rezygnacji z zatrudnienia.

Również Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wydało komunikat dotyczący prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla rolników, w którym między innymi pisze: "Zgodnie z art. 3 pkt 22 ww. ustawy zawierającym definicję zatrudnienia i innej pracy zarobkowej w rozumieniu tej ustawy, osoba będąca rolnikiem pracująca w gosp. rolnym, nie jest osobą zatrudnioną lub wykonującą inną pracę zarobkową w rozumieniu tej definicji. Oznacza to, że rolnik, który nie wykonuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, niezależnie od wielkości gosp. rolnego, może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, gdyż spełnia warunek zawarty w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych."

Z powodu błędnej interpretacji prawa skarżąca znalazła się w dramatycznej sytuacji bez środków do życia, bez ubezpieczenia.

Poinformowała również, że dnia 10 lutego 2014 r. złożyła kolejny wniosek o świadczenie pielęgnacyjne, ponieważ zaszły nowe okoliczności - rozwiązała umowę dzierżawy na pozostałe grunty rolne, tak że na dzień dzisiejszy jest właścicielką, działki o pow. 38 arów. Pozostałe grunty rolne, w właściwie ich ułamkowe części, których jest współwłaścicielem, użytkuje ich dzierżawca.

Wnioskowała również o wywiad środowiskowy i stwierdzenie w jej miejscu zamieszkania czy rzeczywiście prowadzi gospodarstwo rolne, ponieważ jej oświadczenia pisemne składane w GOPS nie są brane pod uwagę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 kwietnia 2014 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji - na podstawie art. 17 i art. 3 pkt 22 u.ś.r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została na postawie przepisów u.ś.r. - określającej warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ich ustalania, przyznawania i wypłacania. Uprawnienia do poszczególnych świadczeń może nabyć tylko osoba, która spełnia wszystkie warunki przewidziane w ustawie. Kwestie dotyczące przesłanek warunkujących wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego uregulowane zostały w art. 17 ust. 1 u.ś.r., którego treść organ przytoczył.

Z dyspozycji powyższego przepisu wynika, że warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest łączne spełnienie określonych w nim przesłanek, z jednej strony przez wnioskodawcę - będącym adresatem decyzji, który powinien: być osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, względem osoby pozostającej pod opieką, zrezygnować z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad w/w osobą.

Z drugiej strony - przesłanką konieczną do przyznania przedmiotowego świadczenia, odnoszącą się do osoby, nad którą opieka ma być sprawowana jest wykazanie, że osoba ta legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W sprawie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem K. G. –J., który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 31 stycznia 2002 r., nr [...]).

Organ I instancji odmówił skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, stwierdzając, że skoro jest rolnikiem (właścicielem i współwłaścicielem użytków rolnych stanowiących gospodarstwo rolne, po wydzierżawieniu części użytków rolnych, których jest współwłaścicielem, nadal pozostaje właścicielem użytków rolnych o pow. 2,168 ha fizycznych, co stanowi 0,6794 ha przeliczeniowych). W sytuacji skarżącej nie doszło do przerwania aktywności zawodowej, co rodziłoby podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jako rekompensaty za rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że skarżąca zawarła w dniu 14 stycznia 2014 r. umowę dzierżawy z E. T. obszaru stanowiącego grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego o powierzchni 4,24 ha, obejmującego działki: [...], [...], [...], [...]. Tytułem czynszu dzierżawnego dzierżawca ma uiszczać miesięcznie kwotę 20 zł na rzecz wydzierżawiającego.

Z zaświadczenia Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny z dnia 20 stycznia 2014 r., nr [...] wynika, że skarżąca podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników w zakresie emerytalne - rentowym, wypadkowym, chorobowym i macierzyńskim w następujących okresach: od 16.06.1999 r. do 30.06.2004 r., od 12.10.2005 r. do 5.03.2012 r., od 6.03.2012 r. do 2.12.2012 r. oraz od 10.12.2013 r. do 13.01.2014 r. (tj. do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej do momentu wydzierżawienia części gospodarstwa rolnego).

Skarżąca w dniu 20 stycznia 2014 r. złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na syna, powołując się na nowe okoliczności sprawy - rozwiązania z dniem 10 lutego 2014 r. umowy dzierżawy zawartej z Gminą dot. 17 900 m2 gruntów. W aktach sprawy Kolegium znak: [...] widnieje "umowa rozwiązująca" umowę dzierżawy zawartą w dniu 29 marca 2007 r. w Krzeszowicach na nieruchomości położone w miejscowości R stanowiące działki gruntu oznaczone w ewidencji numerami [...] oraz [...].

Z zaświadczenia Urzędu Miejskiego Referat Podatkowy z dnia 14 lutego 2014 r., znak: [...] wynika, że skarżąca figuruje w roku 2014 w ewidencji podatku rolnego:

- w okresie od stycznia do lutego 2014 r. z użytkami rolnymi o pow. 2,1680 ha fiz. co stanowi 0,6794 ha przelicz., oraz w ewidencji podatku od nieruchomości z gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 0,0020 ha fiz., który nie podlega ustawie o podatku rolnym, stąd nie podlega przeliczeniu na ha przeliczeniowe.

- natomiast w okresie od marca do grudnia 2014 r. w ewidencji podatku rolnego z użytkami rolnymi o pow. 0,3780 ha fiz. co stanowi 0,1074 ha przelicz., oraz w ewidencji podatku od nieruchomości z gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 0,0020 ha fiz., który nie podlega ustawie o podatku rolnym, stąd nie podlega przeliczeniu na ha przeliczeniowe. Zmiana ta wynika z faktu rozwiązania z dniem 10 lutego 2014 r. umowy dzierżawy gruntu z gminą K.

Ponadto z powyższego zaświadczenia wynika, że skarżąca figuruje jako współwłaściciel (w udziałach [...] i [...]) w ewidencji:

- podatku rolnego z użytkami rolnymi o pow. 4,24 ha fiz. co stanowi 0,7915 ha przelicz.,

- podatku leśnego z gruntem sklasyfikowanym jako las o pow. 6,24 ha fiz., który nie podlega ustawie o podatku rolnym, stąd nie podlega przeliczeniu na ha przelicz.,

- podatku od nieruchomości z gruntem sklasyfikowanym jako nieużytki o pow. 0,04 ha fiz., który nie podlega ustawie o podatku rolnym, stąd nie podlega przeliczeniu na ha przelicz.

Ww. użytki rolne położone są na terenie miejscowości R i stanowią mimo rozwiązania umowy dzierżawy gospodarstwo rolne.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na tezę uchwały nr I OPS 5/12 Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r. podjętej w składzie 7 sędziów, przytaczając je treść.

Organ wskazał, że świadczenie pielęgnacyjne adresowane jest wyłącznie do osób, których źródłem utrzymania jest wykonywanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i które nie podejmują lub rezygnują z tego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to pełni rolę rekompensaty finansowej za niepodjęcie lub rezygnację z własnej woli z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Celem ustawodawcy było wyłączenie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego w stosunku do osób posiadających inne źródło utrzymania (dochodów), czy też które otrzymują jakiekolwiek świadczenia (dochody) z innych tytułów, wymienionych w art. 17 ust. 5 ustawy. Wykładnia logiczna i systemowa postanowień art. 17 ust. 1 u.ś.r. skłania do zajęcia stanowiska, że rezygnacja z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nie może budzić wątpliwości. Musi to być stan trwały, czyli osoba taka musi definitywnie zrezygnować z aktualnego zatrudnienia, jak również nie podejmować tego zatrudnienia w przyszłości.

Ustawodawca ograniczył pojęcie "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" do wykonywania pracy przez pracowników najemnych, którzy są związani z pracodawcą różnego rodzaju umowami oraz w ramach spółdzielni produkcyjnych i usługowych. Definicja ustawowa odnosi się expressis verbis m.in. do działalności gospodarczej o charakterze pozarolniczym, co wskazuje na celowy i świadomy zamiar nieobjęcia tym pojęciem działalności rolniczej. Za takim wyłączeniem przemawia fakt, iż w odróżnieniu od pracownika osoba prowadząca gospodarstwo rolne nie jest poddana wymogom w zakresie czasu i organizacji pracy, a zatem może elastycznie zarządzać własnym czasem, także w zakresie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W konsekwencji więc osoba taka nie może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne. Skoro zatem prowadzenie gospodarstwa rolnego wyklucza możliwość ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne, dlatego też skarżąca próbuje wykazać, iż nie prowadzi gospodarstwa rolnego i w tym celu podjęła wiele kroków, aby przekonać organ I instancji, iż nie jest już w posiadaniu gruntu obejmującego gospodarstwo rolne.

Brak osobistej pracy w gospodarstwie nie przenosi własności gospodarstwa, nie ulega bowiem wątpliwości, że na prowadzenie gospodarstwa rolnego mogą składać się różne czynności. Mogą to być chociażby czynności polegające na zarządzaniu gospodarstwem. Zgodnie ze stanowiskiem NSA, wyrażonym we wspomnianej uchwale, zarządzanie takie winno mieć jednak charakter zawodowej, stałej, osobistej i realizującej interesy danej osoby (posiadacza gospodarstwa) działalności rolniczej, mającej charakter pracy lub innych czynności wiążących się z prowadzeniem gospodarstwa. Oddanie gruntu w dzierżawę oznacza z kolei oddanie rzeczy do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, co w zasadzie wyklucza możliwość zarządzania gospodarstwem przez jego właściciela.

Niemniej jednak nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż umowa dzierżawy obejmująca gospodarstwo rolne i las o powierzchni 10,52 ha fizycznych (0,7915 ha przeliczeniowych) zawarta w dniu 14 stycznia 2014 r. na okres dwóch 2 lat z E. T., zamieszkującym wspólnie ze skarżącą, zresztą jak sama wskazała, została zawarta w celu wyłączeniu podlegania z mocy ustawy ubezpieczeniu społecznemu rolników w zakresie emerytalne-rentowym, wypadkowym, chorobowym i macierzyńskim. Ponadto wydzierżawiający zgodnie z zapisami umowy ma za dzierżawę ww. gruntu uiszczać miesięcznie symboliczną kwotę 20 zł, co pozwala na twierdzenie, iż skarżąca faktycznie nadal ma zamiar zarządzać gospodarstwem rolnym, a umowa dzierżawy zawarta została wyłącznie w celu wyeliminowania negatywnych przesłanek uniemożliwiających przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

J. J. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, żądając jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 u.ś.r., poprzez błędne uznanie, że skarżąca będąca ubezpieczoną w KRUS i posiadająca udziały w gospodarstwie rolnym - nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia,

- przepisów postępowania, a to art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na braku należytego wyjaśnienia jej stanu faktycznego oraz dokonania sprzecznych ustaleń w świetle zgromadzonych dowodów.

Podniosła, że podstawą do stwierdzenia, że skarżąca prowadzi gospodarstwo rolne jest jedynie potwierdzenie posiadania gruntów rolnych oraz fakt podlegania ubezpieczeniu w KRUS. Żaden dowód zebrany w postępowaniu nie potwierdzał prowadzenia przez skarżącą gospodarstwa rolnego, a jedynie potwierdzał posiadanie i współposiadanie gruntów rolnych. Fakt posiadania gruntów ani też ubezpieczenia w KRUS nie jest jednak jednoznaczny z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, które skutkowało by brakiem podstaw do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Z treści przepisów u.ś.r. wynika wyraźnie, że ustawodawca w definicji legalnej zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nie zawarł prowadzenia gospodarstwa rolnego i w zależności od wielkości czy struktury gospodarstwa rolnego, nie musi ona absorbować rolnika, w taki sposób, który z zasady uniemożliwia sprawowanie opieki nad osobą, o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy. Praca w gospodarstwie rolnym nie wymaga osobistej pracy rolnika, do którego gospodarstwo należy, a wykonywanie konkretnych czynności może być zlecone innym osobom. Gospodarstwo rolne może wreszcie zostać wydzierżawione czy po prostu leżeć ugorem i pozostawać bez uprawy.

Nie można podzielić wykładni art. 17 ust. 1 u.ś.r. zaprezentowanej w zaskarżonej decyzji, która eliminuje skarżącą z kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego nie ze względu na brak spełnienia ustawowych warunków lecz z uwagi na fakt posiadania gospodarstwa rolnego i ubezpieczenia w KRUS. Taka interpretacja rozszerza katalog przesłanek negatywnych enumeratywnie wymienionych w art. 17 ust. 5 u.ś.r.

Analizując powołane wyżej przepisy oraz uchwałę NSA należy zatem dojść do przekonania, że uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego przez osobę będącą posiadaczem lub współposiadaczem gospodarstwa rolnego, nie jest wyłączone. Koniecznym jest także spełnienie pozostałych przesłanek z art. 17 ust. 1 u.ś.r., w tym rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 3 pkt 22 tej ustawy - w celu sprawowania opieki. Organ w ogóle nie odniósł się do tej przesłanki. Skarżąca zrezygnowała w pracy zarobkowej tj. zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w celu sprawowania osobistej i stałej opieki nad synem, czego organ w ogóle nie wziął pod uwagę.

Obowiązki wynikające z K.p.a. ciążące zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji - zostały naruszone. Organ oparł się jedynie na dowodach, które potwierdzały posiadanie gospodarstwa rolnego lecz nie uzyskał żadnych dowodów potwierdzających jego prowadzenie. Nie rozpatrzył też zgromadzonych dowodów w kontekście prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej i rezygnacji z tej działalności, co stanowi istotną przesłankę potwierdzającą, że skarżąca nie prowadziła gospodarstwa rolnego, a jedynie pozarolniczą działalność gospodarczą. Naruszenie ww. przepisów postępowania miało decydujący wpływ na zaskarżoną decyzję.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zarzuty wskazane w skardze nie zasługują na uwzględnienie w stopniu, który uzasadniałby uznanie decyzji za akt nieprawidłowy skutkujący jego uchyleniem.

Po wniesieniu skargi ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącej przedłożył:

- oświadczenie Sołtysa wsi R z dnia 29 lipca 2014 r., że skarżąca jest właścicielką działki o pow. 0, 3780 ha fiz. (),1074 ha przelicz.), na której znajduje się jej dom oraz współwłaścicielem gruntów rolnych o pow. 4,24 ha fiz. (0,7915 ha przelicz.) tzw. "wspólnoty" należącej do ponad 50 osób, ale nie prowadzi na tych terenach żadnej działalności o charakterze rolniczym, niewielki fragment działki [...] należący do wspólnoty skarżąca użytkuje jako drogę dojazdową do domu;

- oświadczenie współwłaścicieli wspólnoty z dnia 28 lipca 2014 r., że skarżąca jako współwłaściciel gruntów nie prowadzi i nigdy nie prowadziła na jej terenie gospodarstwa rolnego ani żadnej działalności o charakterze rolniczym.

Przedłożył również decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2014 r. nr [...].

W decyzji tej SKO - po rozpatrzeniu odwołania J. J. od decyzji Burmistrza Gminy z dnia [...] 2014 r., nr [...] odmawiającej ustalenia J. J. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem K. G. – J., orzekło w ten sposób, że:

- uchyla w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzeka, że:

- przyznaje J. J. prawo do świadczenia rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem K. G. – J.: w okresie od dnia 1.04.2014 r. do dnia 30.04.2014 r. w wysokości 620 zł miesięcznie ; w okresie od dnia 1.05.2014 r. do dnia 31.05.2014 r. w wysokości 800 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że J. J. złożyła w bieżącym roku kalendarzowym cztery wnioski o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad jej synem K. G. – J.: 1. wniosek z dnia 20 stycznia 2014 r. - w okresie od 1 stycznia 2014 r., 2. wniosek z dnia 10 lutego 2014 r.; 3. wniosek z dnia 17 kwietnia 2014 r. - w okresie od 1 kwietnia 2014 r., 4. wniosek z dnia 12 czerwca 2014 r. - w okresie od 1 czerwca 2014 r.

Organ I instancji odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego we wszystkich czterech sytuacjach.

Od decyzji z dnia [...] 2014 r. ([...]) wydanej wskutek wniesienia pierwszego wniosku odwołanie wniosła J. J. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji decyzją z dnia 11 kwietnia 2014 r. ([...]).

SKO decyzją z dnia 23 kwietnia 2014 r. utrzymało w mocy także decyzję organu I instancji z dnia [...]2014 r. ([...]).

Odwołanie od decyzji Burmistrza Gminy z dnia [...] 2014 r. ([...]) zostało rozpatrzone decyzją Kolegium z dnia 1 października 2014 r. nr [...] w ten sposób, że SKO uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzekło w ten sposób, że przyznało J. J. prawo do świadczenia rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem K. G. – J. w okresie: od dnia 1.06.2014 r. do dnia 31.12.2014 r. w wysokości 800 zł miesięcznie; od dnia 1.01.2015 r. do dnia 31.12.2015 r. w wysokości 1200 zł miesięcznie; od dnia 1.01.2016 r. na czas nieokreślony w wysokości 1300 zł miesięcznie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania oraz zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy przywołując treść art. 17 ust. 1, art. 3 pkt 22 uś.r. wskazało, że w przypadku, gdy o świadczenie pielęgnacyjne ubiegają się rolnicy, przysługuje ono w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego (art. 17b ust. 1). Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w art. 17b ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

SKO stwierdziło, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organ I instancji była nietrafna i z tego powodu decyzja Burmistrza Gminy nie może pozostać w obrocie prawnym.

W obecnym stanie faktycznym J. J.:

1/ nie jest ubezpieczona w KRUS,

2/ nie prowadziła nigdy i nie prowadzi, jak wynika ze złożonego przez nią oświadczenia oraz oświadczenia Sołtysa wsi R, gospodarstwa rolnego na gruntach stanowiących współwłasność 50 osób, w tym jej,

3/ nie prowadzi gospodarstwa rolnego na gruntach stanowiących jej własność, co potwierdziła oświadczeniem, o którym mowa w art. 17b u.ś.r.,

4/ zrezygnowała z działalności gospodarczej w dniu 10 grudnia 2013 r., polegającej w szczególności na artystycznej i literackiej działalności twórczej.

Ad. 1. W opinii Kolegium fakt rezygnacji z dzierżawy gruntów rolnych od Gminy lub wydzierżawienie gruntów E. T. celem utraty statusu rolnika podlegającego obowiązkowemu ubezpieczeniu dla rolników KRUS nie może stanowić okoliczności obciążającej w postępowaniu o uzyskanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto J. J. w wyjaśnieniach z dnia 9 września 2014 r. poinformowała, że wskutek opieki nad niepełnosprawnym synem nie mogła podołać prowadzeniu gospodarstwa rolnego, skutkiem czego zrezygnowała z dzierżawy gruntów od Gminy.

Ad. 2. Kolegium podzieliło pogląd podnoszony przez stronę, że z samego faktu posiadania gruntów zaliczanych do kategorii gruntów rolnych nie można wyprowadzać wniosku, że ich posiadacz automatycznie prowadzi gospodarstwo rolne. Stanowisko to wyrażone zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W sprawie dowodami przemawiającymi za faktem, że J. J. nie prowadziła na gruntach stanowiących współwłasność są zarówno jej oświadczenie jak i oświadczenie Sołtysa wsi R z dnia 29 lipca 2014 r.

Kolegium zgadza się z opinią wyrażoną przez organ I instancji, że umowa dzierżawy zawarta z E. T. za symboliczną kwotę miesięczną 20 zł mogła mieć charakter instrumentalny, to jednak nie sposób nie zgodzić się z argumentacją strony, że na przypadającej do niej ułamkowej części nie sposób było prowadzić gospodarstwo rolne. Niezależnie od tego argumentu, Strona wielokrotnie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składane oświadczenia zapewniała, że nie prowadziła działalności rolniczej na tym terenie, ponadto potwierdza ten fakt w oświadczeniu Sołtys wsi R.

Ad. 3. Organ I instancji poddał w wątpliwość wiarygodność złożonego oświadczenia, w którym J. J. kategorycznie zapewniła, że od 2012 r. nie prowadziła działalności rolniczej (jak później wyjaśnia - gospodarstwa rolnego) na gruntach stanowiących jej własność, ponadto nie prowadziła takiej działalności (gospodarstwa) na gruntach będących współwłasnością.

Tymczasem w dołączonym do akt sprawy wywiadzie środowiskowym z 10 marca 2014 r. zanotowano, że na gruntach wspólnych należących we współwłasności do pięćdziesięciu współwłaścicieli J. J. zbierała dziko rosnące owoce oraz zioła. Zostało to zakwalifikowane przez pracowników GOPS jako działalność rolnicza.

Ponadto organ I instancji wskazał na sprzeczność: do grudnia 2013 r. J. J. dzierżawiła grunty stanowiące gospodarstwo rolne, a wskazała, że od 2012 r. nie prowadziła działalności rolniczej.

Kolegium podzieliło opinię organu I instancji w zakresie, w którym stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym należy uwzględniać całokształt przepisów postępowania administracyjnego.

Kolegium wyjaśniło, że cytowany przez stronę (w aktach sprawy [...]) komunikat zamieszczony na stronie internetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej - nie ma waloru normatywnego. Organy administracji podejmując rozstrzygnięcia w formie decyzji związane są ustawami i rozporządzeniami (zasada legalizmu). Zgodnie z art. 7 K.p.a., organ administracji dąży do zebrania całokształtu materiału dowodowego. Nie jest zatem możliwe zignorowanie innych dowodów i poprzestanie wyłącznie na oświadczeniu rolnika o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego, o czym mowa w komunikacie.

Jednakże w obecnej sytuacji uwzględnienie pozostałego materiału dowodowego wzmacnia stanowisko prezentowane przez stronę. Przede wszystkim wiadomo, że wskutek ustania dzierżawy gruntów od Gminy J. J. nie może prowadzić na nich gospodarstwa rolnego.

Ponadto wykorzystanie surowców ekologicznych do wyrobu przedmiotów sprzedawanych detalicznie na straganach i targowiskach lub przez Internet odnosi się do okresu prowadzenia działalności gospodarczej, czyli do 10 grudnia 2013 r.

Kolegium wyjaśniło, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji legalnej rolnika, gospodarstwa rolnego i działalności rolniczej. Definicje te znaleźć można z kolei w ustawie o ubezpieczeniu społecznym rolników (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 1403). Ich wykorzystanie w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy uzasadnione jest wykładnią systemową i funkcjonalną. W myśl art. 6 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, pod pojęciem rolnika rozumie się pełnoletnią osobę fizyczną, zamieszkującą i prowadzącą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność rolniczą w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym, w tym również w ramach grupy producentów rolnych, a także osobę, która przeznaczyła grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia. Z kolei działalnością rolniczą jest działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej, a gospodarstwem rolnym - każde gospodarstwo służące prowadzeniu działalności rolniczej.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, zbieranie ziół związane z zainteresowaniami zielarskimi nie może być traktowane jako działalność rolnicza, polegająca na produkcji roślinnej. Analizowanie zbieractwa dziko rosnących ziół i owoców pod kątem wykorzystania ich w działalności gospodarczej określonej w kodach PKD 47.89.Z i 47.91.Z (Sprzedaż detaliczna pozostałych wyrobów prowadzona na straganach i targowiskach; Sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet) w obecnym stanie faktycznym jest nieuzasadnione, ponieważ J. J. zaprzestała działalności gospodarczej.

Kolegium stwierdziło, że w dacie wydawania niniejszej decyzji J. J. nie prowadzi gospodarstwa rolnego.

Ad.4. Dowodem potwierdzającym zaprzestanie działalności, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest zarówno oświadczenie J. J., jak i wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. Wynika z niego, że działalność określona kodami PKD 90.03.Z, 47.89.Z, 47.91.Z, 85.59.B prowadzona była przez stronę w okresie od 3 grudnia 2012 r. do 10 grudnia 2013 r., a zatem ustała ponad pół roku przed datą wydania przez organ I instancji zaskarżonej decyzji. Kolegium stwierdziło, że wymogi określone w art. 17 ust. l zostały przez J. J. spełnione.

W związku z powyższym, Kolegium stwierdzając spełnienie przez J. J. wymogów określonych w art. 17 oraz 17b, orzekło jak na wstępie.

W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżącej przedłożył kolejną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 października 2014 r. znak [...]. W decyzji tej SKO - po rozpatrzeniu odwołania J. J. od decyzji Burmistrza Gminy z dnia [...] 2014 r., nr [...] odmawiającej ustalenia J. J. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem K. G. – J., orzekło w ten sposób, że:

- uchyla w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzeka, że:

- przyznaje J. J. prawo do świadczenia rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem K. G. – J.:

- w okresie od dnia 1.06.2014 r. do dnia 31.12.2014 r. w wysokości 800 zł miesięcznie,

- w okresie od dnia 1.01.2015 r. do dnia 31.12.2015 r. w wysokości 1200 zł miesięcznie,

- w okresie od dnia 1.01.2016 r. na czas nieokreślony w wysokości 1300 zł miesięcznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Skarga podlegała uwzględnieniu albowiem Sąd uznał, że w stanie faktycznym kontrolowanego postępowania administracyjnego organy w sposób wadliwy i nie w pełni wszechstronny rozważyły czy znajduje zastosowania teza uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. I OPS 5/12, powołanie się na którą stanowiło przyczynę odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niemożności podjęcia pracy z powodu konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem.

NSA stwierdził, że prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Sąd orzekający w sprawie poddanej kontroli w pełni podziela powyższe stanowisko.

Nie sposób jednak nie zauważyć, ze uchwała zapadła na tle konkretnego stanu faktycznego, a zatem rolą organów było rozważenie czy nie był to stan faktyczny odmienny od realiów niniejszej sprawy. Z uzasadnienia uchwały wynika wprost, że tłem wypracowanej tezy była sytuacja osoby prowadzącej gospodarstwo rolne i podlegającej obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu rolników tj. takiej dla której praca na roli była jedynym źródłem utrzymania rodziny, a posiadane gospodarstwo rolne dawało podstawę do objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalno - rentowym w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

W uzasadnieniu uchwały NSA I OPS 5/12 wyjaśnione zostało na czym polega prowadzenie działalności rolniczej. Wskazano, że wiąże się ono ściśle z normalnymi działaniami koniecznymi dla prowadzenia gospodarstwa rolnego tj. wykonywaniem pracy w tym gospodarstwie lub wykonywaniem innych zwykłych czynności związanych z prowadzeniem takiej działalności, przy czym praca lub czynności nie muszą mieć charakteru pracy fizycznej a mogą polegać także na zarządzaniu gospodarstwem, przybierającym jednak charakter zawodowy, stały, osobisty i realizujący interesy posiadacza gospodarstwa. NSA podkreślił, że prowadzenie gospodarstwa rolnego to stała i osobista działalność rolnika, mająca charakter zarówno wykonywania pracy lub innych zwykłych czynności związanych z jego prowadzeniem, jak i zarządzanie gospodarstwem. Wywiódł, że wyłącznie praca gospodarstwie rolnym i zarządzanie nim jest formą aktywności zawodowej rolnika uprawianą dla celów zarobkowych, która wyklucza możliwość uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.

Zdaniem Sądu, trafnie skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji, a tym samym decyzji organu I instancji, naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na braku należytego wyjaśnienia jej stanu faktycznego oraz dokonania sprzecznych ustaleń w świetle zgromadzonych dowodów.

Niewątpliwie wykładnia art. 17 ust. 1 u.ś.r. zaprezentowanej w zaskarżonej decyzji, eliminuje skarżącą z kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego nie ze względu na brak spełnienia ustawowych warunków lecz z uwagi na fakt posiadania gospodarstwa rolnego i ubezpieczenia w KRUS.

Skarżąca zarówno w skardze jak i uprzednio w odwołaniu podnosiła, że zrezygnowała w pracy zarobkowej tj. zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w celu sprawowania osobistej i stałej opieki nad synem, czego organ w ogóle nie wziął pod uwagę. Podnosiła również, że żaden dowód zebrany w postępowaniu nie potwierdzał prowadzenia przez skarżącą gospodarstwa rolnego a jedynie potwierdzał posiadanie i współposiadanie gruntów rolnych, a fakt posiadania gruntów i ubezpieczenia w KRUS nie jest jednak jednoznaczny z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, które skutkowało by brakiem podstaw do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Zdaniem Sądu, trafnie skarżąca zarzuciła, że obowiązki wynikające z K.p.a. ciążące zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji - zostały naruszone. Organy oparły się jedynie na dowodach, które potwierdzały posiadanie gospodarstwa rolnego lecz nie uzyskał żadnych dowodów potwierdzających jego prowadzenie. Nie rozpatrzyły też zgromadzonych dowodów w kontekście prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej i rezygnacji z tej działalności na podnoszoną przez skarżącą okoliczność, że nie prowadziła ona gospodarstwa rolnego a jedynie pozarolniczą działalność gospodarczą.

Potwierdzeniem tej oceny są przedłożone przez skarżącą dokumenty:

- oświadczenie Sołtysa wsi R z dnia 29 lipca 2014 r., że skarżąca jest właścicielką działki o pow. 0, 3780 ha fiz. (),1074 ha przelicz.), na której znajduje się jej dom oraz współwłaścicielem gruntów rolnych o pow. 4,24 ha fiz. (0,7915 ha przelicz.) tzw. "wspólnoty" należącej do ponad 50 osób, ale nie prowadzi na tych terenach żadnej działalności o charakterze rolniczym, niewielki fragment działki [...] należący do wspólnoty skarżąca użytkuje jako drogę dojazdową do domu;

- oświadczenie współwłaścicieli wspólnoty z dnia 28 lipca 2014 r., że skarżąca jako współwłaściciel gruntów nie prowadzi i nigdy nie prowadziła na jej terenie gospodarstwa rolnego ani żadnej działalności o charakterze rolniczym,

- decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2014 r. [...];

- decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 października 2014 r. znak [...].

Przywołane powyżej decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego pozostają poza granicami sprawy poddanej kontroli Sądu. W decyzjach tych uchylono decyzje organu I instancji odmawiające przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a Kolegium orzekło w ten sposób, że: przyznało J. J. prawo do świadczenia rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem K. G. – J.:

- w okresie od dnia 1.04.2014 r. do dnia 30.04.2014 r. w wysokości 620 zł miesięcznie

- w okresie od dnia 1.05.2014 r. do dnia 31.05.2014 r. w wysokości 800 zł miesięcznie.

- w okresie od dnia 1.06.2014 r. do dnia 31.12.2014 r. w wysokości 800 zł miesięcznie,

- w okresie od dnia 1.01.2015 r. do dnia 31.12.2015 r. w wysokości 1200 zł miesięcznie,

- w okresie od dnia 1.01.2016 r. na czas nieokreślony w wysokości 1300 zł miesięcznie.

Zatem ze względu na to, że Kolegium stwierdzając spełnienie przez J. J. wymogów określonych w art. 17 oraz art. 17b u.ś.r. dla przyznania przedmiotowego świadczenia na okresy późniejsze aniżeli objęte wnioskiem skarżącej z dnia 20 stycznia 2014 r., te rozstrzygnięcia również stanowiły okoliczność pozwalająca na dokonanie przez Sąd kontroli rozstrzygnięć podjętych w niniejszej sprawie.

Należy też przypomnieć, że nowelizacja ustawy o świadczeniach rodzinnych, dokonana ustawą z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014 r., poz. 567) przyznała wprost uprawnienie do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego rolnikowi, który zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego a małżonkowi rolnika lub domownikowi w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym (vide: art. 17b ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych obowiązujący od dnia 15 maja 2014 r.). Samo posiadanie gruntów rolnych o powierzchni niepozwalającej na objęcie rolniczym obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, z którym to posiadaniem nadto nie wiąże się ani faktyczne uprawianie gruntów ani też zarządzanie nimi i czerpanie korzyści finansowych, nie pozbawia rolnika uprawnienia do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.

Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.

Przy ponownym prowadzeniu postępowania organy uwzględnią oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 P.p.s.a.

Należy podkreślić, że wyrok niniejszy nie przesądza treści rozstrzygnięcia jakie zapadnie po ponownym rozpoznaniu sprawy.

O wynagrodzeniu wyznaczonego dla skarżącego adwokata orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (t.j. Dz.U. z 2009 r., nr 146, poz. 1188 ze zm.), określając ich wysokość na podstawie § 19 pkt 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).