Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 4069/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie - art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 252 par. 2, art. 260 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K.K. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 12 kwietnia 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy.


UZASADNIENIE

Na podstawie zarządzenia z 12 lutego 2018 r. K.K. ("skarżący") został wezwany do złożenia w sądzie podpisanego i wypełnionego wniosku o przyznanie prawa na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponadto wezwano skarżącego do nadesłania dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej.

Wezwanie doręczono skarżącemu 26 lutego 2018 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Zakreślonym termin w wezwaniu upłynął 5 marca 2018 r. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Od orzeczenia starszego referendarza sądowego z 12 kwietnia 2018 r. skarżący, w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, wniósł sprzeciw, w którym zarzucił naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podnosząc, że skarżący nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF oraz referendarz zaniechał dokonania oceny sytuacji majątkowej skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Treść art. 260 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74, CBOSA). Niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu bądź złożenie go w sposób nieprawidłowy skutkuje tym, że na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że do skarżącego trafnie i w sposób prawidłowy skierowane zostało zarządzenie z 12 lutego 2018 r. do złożenia wniosku w prawidłowej formie na formularzu PPF. Skarżący jednak wezwania tego nie wykonał.

W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 § 1–3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.