Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1099/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2017 r. sprawy ze skargi V. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu wobec planowanego przemieszczania odpadów oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej także "GIOŚ"), po rozpatrzeniu wniosku firmy [...] (dalej "skarżącej/zgłaszającej/spółki") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], wyrażającą sprzeciw wobec planowanego przemieszczenia z [...] do Polski 1000 ton odpadów z produkcji, formowania i użycia tuszów, barwników, pigmentów, farb, lakierów, pokostu zaklasyfikowanych pod kodami [...] zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów (OJ L. 203, 28. 07. 2001, p.18) i pod kodem [...] zgodnie z załącznikiem IV do rozporządzenia nr 1013/2006, zgłoszonego pod numerem [...], przez firmę [...], [...].

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. GIOŚ wskazał w szczególności, co następuje:

GIOŚ otrzymał zgłoszenie nr [...], dotyczące planowanej wysyłki z [...] do Polski 1000 ton odpadów z produkcji, formowania i użycia tuszów, barwników, pigmentów, farb, lakierów, pokostu zaklasyfikowanych pod kodami [...] zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów (OJ L. 203, 28. 07. 2001, p.18) i pod kodem [...] zgodnie z załącznikiem IV do rozporządzenia nr 1013/2006, zgłoszonego pod numerem [...], przez firmę [...], [...]. Zgłoszenia dokonała spółka [...], [...].

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. GIOŚ wniósł sprzeciw wobec ww. zgłoszenia w oparciu o art. 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1013/2006 oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r., poz, 1048). Przyczyną sprzeciwu było nieprzestrzeganie przez odbiorcę odpadów krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych odnoszących się do ochrony środowiska, tj. fakt, że odbiorca nie uzyskał wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, dot. dwóch studni głębinowych, zlokalizowanych na terenie zakładu w [...], co stanowi naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469 z późn. zm.). Ponadto, odbiorca odpadów nie dokonał legalizacji wykonanych ujęć wody w trybie przewidzianym art. 64 a ustawy Prawo wodne. Tym samym ww. ujęcia są nielegalne.

Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżąca spółka, działając za pośrednictwem pełnomocnika, Pana B. F., adwokata, [...] z siedzibą w [...], ul. [...], [...], wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. naruszenie przepisów art. 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1013/2006 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji.

W swoim piśmie skarżąca spółka odniosła się do przesłanek wydania przez GIOŚ przedmiotowej decyzji, tj. ustalenia, że podmiot wskazany jako odbiorca odpadów planowanych do przemieszczenia, nie uzyskał wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego dot. dwóch studni głębinowych, zlokalizowanych na terenie zakładu w [...] oraz nie dokonał ich legalizacji. Strona stwierdza, że ww. ustalenie nie ma związku z planowanym przemieszczeniem odpadów. Wobec powyższego, w ocenie skarżącej organ nie miał podstaw do wyrażenia sprzeciwu w oparciu o art. 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1013/2006, w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o m.p.o. Ponadto Strona wskazała na następujące okoliczności:

• studnie nie są eksploatowane od 1 czerwca 2016 r.;

• odbiorca pozyskuje wodę zarówno na cele socjalne, jak i przemysłowe od innego podmiotu;

• trwa procedura legalizacyjna studni głębinowych.

W swoim wniosku pełnomocnik skarżącej stwierdza, że wydając decyzję organ nie wziął pod uwagę ww. okoliczności oraz opinii [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: [...]WIOŚ), wyrażonej w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...]. W dalszej części pisma pełnomocnik wskazał, że odbiorca odpadów potwierdza powyższe informacje tj., że odbiorca zawarł z [...] S.A. umowę na dostawę wody dla celów socjalnych i przemysłowych, co spowodowało zaprzestanie korzystania z wody podziemnej ze studni głębinowych.

Dodatkowo strona informuje, że w dniu [...] grudnia 2016 r. Burmistrz [...] wydał decyzję znak: [...], zmieniającą swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "[...]" położonego w [...], gm. [...], w zakresie:

• rodzajów odpadów możliwych do przetworzenia w procesie D10 w instalacji odbiorcy odpadów;

• określenia warunków wykonania urządzeń wodnych umożliwiających pobór wód podziemnych w ilości nie większej niż 22 m3/h, a polegające na eksploatacji istniejącego ujęcia wód składającego się z dwóch otworów studziennych [...] i [...] wykonanych dla potrzeb działalności prowadzonej przez odbiorcę odpadów.

Podsumowując swój wniosek strona stwierdza, że fakt iż odbiorca odpadów kiedyś naruszył przepisy odnoszące się do ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i ochrony zdrowia, nie może być przyczyną wyrażenia przez organ sprzeciwu wobec planowanego przemieszczenia odpadów. Ponadto strona wskazuje na brak związku między nieuregulowanym stanem formalnoprawnym istniejących studni głębinowych, a planowanymi do przywozu i unieszkodliwienia w instalacji odbiorcy odpadami. Tym samym według Strony decyzja z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...] wydana przez GIOŚ jest niezasadna.

W toku prowadzonego postępowania w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy, GIOŚ, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, zwrócił się do [...]WIOŚ z wnioskiem o przedstawienie aktualnej informacji dot. przestrzegania przez odbiorcę odpadów przepisów o ochronie środowiska, a w szczególności warunków decyzji wydanych podmiotowi. [...]WIOŚ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...].

Ponadto, w toku postępowania organ, pismem z dnia 26 stycznia 2017 r., zawiadomił pełnomocnika skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, w trybie art. 10 § 1 kpa w terminie 7 dni od daty otrzymania ww. pisma. Pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami sprawy, natomiast nie skorzystał z możliwości do wniesienia uwag oraz zastrzeżeń w przedmiotowej sprawy.

Ponowne rozpatrzenie sprawy doprowadziło GIOŚ do następujących wniosków:

Nie można było wziąć pod uwagę opinii wyrażonej w przytoczonym we wniosku piśmie [...]WIOŚ z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], gdyż to pismo nie dotyczyło zgłoszenia [...].

Odnosząc się do zarzutu, że fakt iż odbiorca odpadów kiedyś naruszył przepisy odnoszące się do ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i ochrony zdrowia, nie może być przyczyną wyrażenia przez organ sprzeciwu wobec planowanego przemieszczenia odpadów, wskazać należy, że z informacji przekazanych przez [...]WIOŚ wynika, iż powyższe naruszenia do tej pory nie ustały, ze względu na dalszy brak uregulowania stanu formalnoprawnego studni głębinowych. Zatem zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1013/2006, właściwy organ kraju przeznaczenia może wnieść sprzeciw wobec planowanego przemieszczenia odpadów jeżeli ich wysyłka może być niezgodna z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi odnoszącymi się do ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i ochrony zdrowia.

Natomiast okoliczność zawarcia umowy pomiędzy [...] S.A. a odbiorcą odpadów na pobór wody z wodociągu [...] S,A. do celów socjalnych i przemysłowych dla [...] w [...] nie wpływa na fakt nielegalnego wykonania studni.

Biorąc pod uwagę wyjaśnienia skarżącej oraz opinię [...]WIOŚ wyrażoną w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], należy stwierdzić, iż przyczyny wniesienia sprzeciwu w postępowaniu I instancji nie ustały, gdyż odbiorca odpadów w dalszym ciągu nie uzyskała wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, dot. dwóch studni głębinowych, zlokalizowanych na terenie zakładu w [...]. Tym samym, należy stwierdzić, że odbiorca wciąż narusza art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne oraz nie dokonała legalizacji ujęć wody w trybie przewidzianym art. 64a ww. ustawy.

W toku postępowania o ponowne rozpoznanie sprawy potwierdziła się zasadność argumentacji zawartej w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., przemawiającej przeciwko wydaniu zezwolenia na będące przedmiotem zgłoszenia transgraniczne przemieszczanie odpadów.

W związku z powyższym uchylenie sprzeciwu i wydanie zezwolenia, w dalszym ciągu nie jest możliwe, ponieważ byłoby to niezgodne z art. 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1013/2006 z uwagi na nieprzestrzeganie przepisów ochrony środowiska przez instalację odbiorcy odpadów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sadu") skarżąca spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła decyzji GIOŚ z dnia [...] lutego 2017 r. naruszenie następujących przepisów prawa:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art.11 ust, 1 lit. b rozporządzenia 1013/2006, w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz, U. z 2015 r., poz. 1048);

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 7 kpa w związku z art. 8 kpa, 77 § 1 kpa, poprzez przeprowadzenie niepełnego postępowania dowodowego, a przede wszystkim nieuwzględnienie w jego toku decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2016;

- art. 77 § 1 w zw. Z art. 77 § 4 kpa poprzez nieuwzględnienie jako dowodu pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2016 r,;

- art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 kpa, poprzez niedokonanie wykładni przepisów na jakich organ się oparł, a przede wszystkim nie wykazaniu związku pomiędzy przepisami ustawy Prawo wodne (art. 122 ust. 1 pkt 3 oraz art. 64 a) a przepisami rozporządzenia nr 1013/2006 (art.11 ust. 1 lit. b) w zakresie niezgodności planowanego przemieszczenia odpadów z przytoczonymi przepisami ustawy Prawo wodne. zarzuciła decyzji GIOŚ naruszenie: art. 11 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1013.2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadów ( Dz. Urz. UE.L nr 190, str.1) w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

W motywach skargi wskazano, iż z pisma organu I instancji z dnia [...] lipca 2016 r. wynika, że w dniu [...] czerwca 2016 r. odbiorca odpadów zawarł umowę z [...] S.A. na pobór wody z przeznaczeniem dla celów socjalnych i przemysłowych i tego samego dnia Spółka zaprzestała poboru wody ze studni głębinowych [...] i [...]. Obecnie odbiorca oczekuje wydania decyzji środowiskowej przez Burmistrza [...] aby kontynuować procedurę legalizacji studni. Zdaniem pełnomocnika samego faktu, iż w przeszłości odbiorca naruszył przepisy dotyczące ochrony środowiska nie może automatycznie uzasadniać zgłaszania sprzeciwu wobec planowanego przemieszczania odpadów do jej zakładu. Skoro dzisiaj nie ma związku między istniejącymi studniami głębinowymi a mającymi być dostarczonymi odpadami, których proces unieszkodliwiania nie ma związku z istniejącymi studniami, to sprzeciw jest całkowicie niezasadny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że istotne jest aby firma wskazana jako odbiorca odpadów planowanych do przywozu z zagranicy przestrzegała wszystkich wymogów wynikających z przepisów z zakresu ochrony środowiska i gospodarki odpadami. Instalacja, w której stwierdzono nieprawidłowości nie gwarantuje przeprowadzenia odzysku odpadów sposób nie noszący zagrożeń dla środowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W niniejszej sprawie nie jest sporne ustalenie GIOŚ, że podmiot wskazany przez skarżącą spółkę jako odbiorca odpadów objętych zgłoszeniem, wbrew obowiązkowi z art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego nie posiada wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, dotyczącego dwóch studni głębinowych, zlokalizowanych na terenie zakładu odbiorcy, jak również nie dokonał legalizacji ujęć wody w trybie przewidzianym art. 64a Prawa wodnego. Oznacza to, że przedmiotowe ujęcia wodne pozostają nielegalne.

Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego, na który GIOŚ wskazał w zaskarżonej decyzji, wykonanie urządzeń wodnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, pozwolenia wodnoprawnego wymaga szczególne korzystanie z wód, którym w świetle art. 37 ww. ustawy jest m.in. pobór wód podziemnych. Z zaskarżonej decyzji wynika, że organ nie zarzucił odbiorcy odpadów naruszenia art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, polegającego na nieuprawnionym poborze wód podziemnych, ale stwierdził, że podmiot ten naruszył art. 122 ust. 1 pkt 3 tej ustawy poprzez nielegalne wykonanie urządzeń wodnych.

Należy podkreślić, że pozwolenie wodnoprawne jest wyrazem administracyjnej reglamentacji uprzedniej, tj. wydawane jest dla inwestycji, która realizowana będzie po jego uzyskaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2217/12, CBOSA).

W związku z tym zasadnie organ uznał, że stwierdzone naruszenie nie ustało z chwilą zaprzestania eksploatacji ujęć wody, czy też z dniem wydania powołanej przez skarżącą decyzji środowiskowej z dnia [...] grudnia 2016 r. Naruszenie to można będzie uznać za usunięte dopiero wtedy, gdy odbiorca dokona legalizacji ww. ujęć wody, zgodnie z art. 64a Prawa wodnego. Konsekwencją braku legalizacji urządzenia wodnego jest nałożenie przez organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego obowiązku likwidacji tego urządzenia. Sytuacja taka ma miejsce, jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem o jego legalizację lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego (por. Z. Bukowski, Komentarz do art.64(a) ustawy - Prawo wodne, Lex).

Zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1013/2006, właściwe organy miejsca przeznaczenia odpadów mogą wnosić sprzeciw wobec planowanej wysyłki odpadów, jeśli nie jest ona zgodna z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi odnoszącymi się do ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i ochrony zdrowia. Za słuszne należy uznać stanowisko organu, że stwierdzone naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego świadczy o nieprzestrzeganiu przez odbiorcę odpadów krajowych ustawowych przepisów odnoszących się do ochrony środowiska.

Podmiot wskazany jako odbiorca odpadów planowanych do przywozu odpadów z zagranicy powinien przestrzegać wszystkich wymogów, wynikających z przepisów z zakresu szeroko pojętej ochrony środowiska i gospodarki odpadami. Instalacja, w której stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przepisów ochrony środowiska, nie gwarantuje przeprowadzenia odzysku odpadów w sposób nie niosący ze sobą zagrożeń dla środowiska.

Przepis ten nie dotyczy samej czynności wysyłki odpadów, np. w aspekcie sposobu ich opakowania czy środka transportu. Należy bowiem rozważyć, biorąc pod uwagę wykładnię celowościową ww. rozporządzenia, czy podmiot, któremu odpady te zostaną wysłane przestrzega krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze odnoszące się do ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i ochrony zdrowia, a zatem np. czy ich otrzymanie, ze względu na naruszenie przepisów, nie spowoduje następstw, których normodawca unijny chciał uniknąć, tworząc ww. rozporządzenie.

Na słuszność takiej wykładni wskazuje rozporządzenie 1013/2006, które w motywie 1 wprost stanowi, że: "Głównym i najważniejszym celem i przedmiotem niniejszego rozporządzenia jest ochrona środowiska, a jego wpływ na handel międzynarodowy ma jedynie uboczny charakter".

Biorąc to pod uwagę za słuszne należy uznać twierdzenie organu, że nielegalne użytkowanie studni nie gwarantuje przeprowadzenia odzysku odpadów w sposób nie niosący ze sobą zagrożeń dla środowiska. Należy również zaznaczyć, że naruszenie prawa jest stanem obiektywnym. Okoliczność, że obecnie odbiorca nie używa studni do prowadzenia działalności gospodarczej (zaprzestał eksploatacji nielegalnych ujęć wody), nie może być traktowane jako zwalniające z przestrzegania przepisów obowiązujących erga omnes, bowiem byłoby to sprzeczne z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a. i 7 Konstytucji RP). Ww. przepis dotyczący naruszenia przepisów, w tym ochrony środowiska nie zawiera gradacji owego naruszenia np. poprzez dodatnie kwantyfikatora (istotne), nie odwołuje się on również do konieczności udowodnienia przez organ innych przesłanek niż naruszenie przepisów.

Odnosząc się do argumentacji skarżącej należy ponadto wskazać, że brak pozwolenia dotyczącego eksploatacji ujęcia wody ma charakter – jak wyżej powiedziano - obiektywny i nie ma znaczenia kto zaniedbał dochowania tego obowiązku.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 7, art. 8 i 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Orzekające w niniejszej sprawie organy dołożyły wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizowały wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach, odnosząc się do elementów zawartych w obu wnioskach skarżącej. Tym samym uczyniły zadość wymogom wynikającym z przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a., opierając swoją ocenę na przekonujących podstawach, przedstawiając argumentację w swoich rozstrzygnięciach, a strona miała zapewniony w niej czynny udział zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 K.p.a. Skarżąca Spółka miała możliwość przedstawienia okoliczności i dowodów, uzasadniających jej działania. W sprawie zgromadzony został obszerny materiał dowodowy wystarczający do wydania rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie decyzji odzwierciedla prawidłową ocenę materiału dowodowego. To, że odniesienia mają raczej charakter zbiorczego podsumowania wobec argumentacji skarżącej (niewątpliwie prawidłowego), nie zaś ustosunkowania się do poszczególnych jej twierdzeń, co jednak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie (w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), bowiem ocena materiału dowodowego jest prawidłowa i nie ma wątpliwości, że organ brał pod uwagę także twierdzenia skarżącej.

Należy przy tym podkreślić, że to na stronie stawiającej zarzuty procesowe spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1014/14, CBOSA i cyt. tam orzecznictwo; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Legalis 2016, wyd. 17, teza 6 do art. 10 in fine). Pogląd ten zdaniem Sądu ma silne oparcie m. in. w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., który warunkuje uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu uchybień proceduralnych od stwierdzenia, że mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przenosząc te ustalenie na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżąca nie wykazała takiego wpływu.

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionej przez skarżącą argumentacji, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.