Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1350/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

W skardze na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. D. F. (dalej jako: "Skarżący" lub "Strona") wniósł o wstrzymanie jej wykonania.

Strona uzasadniając swój wniosek podniosła, iż wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, włącznie z możliwością ogłoszenia jej upadłości. Zdaniem Skarżącego, w takiej sytuacji nawet korzystne orzeczenie sądowe nie zdoła przywrócić stanu sprzed wykonania zaskarżonego aktu. Wyegzekwowanie decyzji spowoduje zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez Stronę jedynego źródła utrzymania.

Skarżący wskazał, iż co prawda nałożony na niego obowiązek zapłaty kary pieniężnej w wysokości 48.000,00 zł ma charakter świadczenia pieniężnego, które ma z natury rzeczy charakter odwracalny, jednakże skutków zapłaty należności pieniężnej nie wolno rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości. W niniejszym przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji uprawdopodobni utratę płynności finansowej Strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).

Odnosząc powyższe rozważania do badanej sprawy zauważyć należy,

że to na Stronie spoczywa obowiązek właściwego zaprezentowania swojej sytuacji majątkowej i finansowej, tak aby niejako "przekonać" Sąd do udzielenia ochrony tymczasowej. Należy podkreślić, iż sama wysokość kary pieniężnej nie może być oceniania w oderwaniu od wielkości prowadzonej działalności. Bardzo trudno dokonać kwalifikacji wpływu zapłacenia kary w wysokości 48.000,00 zł na sytuację działalności Strony, nie znając jej rozmiarów.

Skarżący, uzasadniając swój wniosek, podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkować możliwością ogłoszenia jego upadłości. Na poparcie tych twierdzeń Strona nie przedstawiła jednak dowodów i nie udokumentowała w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tę sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Reasumując, stwierdzić należy, iż skoro Skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Skarżący nie podniósł również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wniosku nie załączono żadnych dokumentów prezentujących sytuację ekonomiczną Strony,

co uniemożliwiło Sądowi udzielenie ochrony tymczasowej.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3

i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.