Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 878/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.10 ust 4 pkt 2 oraz  art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 29 ust. 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 120 poz 1252
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie 1/ statusu bezrobotnego, 2/ zasiłku dla bezrobotnych, 3/ świadczenia przedemerytalnego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 878/04 U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 roku [...], który , po rozpatrzeniu odwołania A. B., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].08.2004 roku [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, przyznania statusu bezrobotnego od dnia 19 lipca 2004 oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Podstawę prawną decyzji stanowi przepis art. 10 ust.4 pkt 2 oraz art. 2 sut.1 pkt 2 , art. 75 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy / Dz. U. Nr 99 poz. 1001 / , art. 29 ust.2 i ust.3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 o świadczeniach przedemerytalnych / Dz. U. Nr 120 poz. 1252 / art. 138 par.1 pkt 1 k.p.a.

Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 19 lipca 2004 roku A. B. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy, spełniając warunki do uzyskania statusu bezrobotnego . Przedstawione przez niego świadectwa pracy są podstawą ustalenia, że przed rejestracją był zatrudniony : od 9 kwietnia 2001 roku do 31 grudnia 2002 roku w "N." sp.z o.o. w K., od 1 stycznia 2003 roku do 25 lutego 2004 roku w "C." S.A. w J. i od 26 lutego 2004 roku do 17 lipca 2004 roku w "N." sp.z o.o. w J.

Starosta w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że zgodnie z obowiązującym od dnia 1 czerwca 2004 r. przepisem art. 29 ust.2 ustawy z 30.04.2004 o świadczeniach przedemerytalnych, osoby, które do dnia przejęcia przez ZUS przyznawania i wpłaty świadczeń przedemerytalnych /t.j. 31.07.2004/ zarejestrowały się w urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego nabywają to prawo na zasadach określonych w ustawie z dnia 14.12.1994 o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z ust. 3 przepisu art. 29, powiatowe urzędy pracy do dnia 31.07.2004r. ustalają i wypłacają świadczenia przedemerytalne osobom zarejestrowanym do dnia przejęcia na dotychczasowych zasadach .

A. B. rejestrując się w dniu 19 lipca 2004 wniósł o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. W chwili rejestracji przedłożył dokumenty potwierdzające ukończenie 55 roku życia i okres uprawniający do emerytury wynoszący ponad 35 lat.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 37 k ust.1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu / do której to ustawy odsyła wymieniony przepis art. 29 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych / , świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat - kobieta i 55 lat - mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat / 35 lat dla mężczyzn/. To sformułowanie oznacza,że przepis art. 37 k ust 1 pkt 2 warunkuje nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego rozwiązaniem z danym pracodawcą stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, przy czym to zatrudnienie / rozwiązane z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy / musiało trwać co najmniej 6 miesięcy.

A. B. zarejestrował się jako osoba bezrobotna po rozwiązaniu z dniem 17 lipca 2004 stosunku pracy z pracodawcą "N." w K.

Świadectwo pracy wydane przez "N." wskazuje, że zatrudniony był od 26.02.2004 – 17.07.2004, zatem poniżej 6 miesięcy. Tym samym organ uznał, że rejestrując się w dniu 19.07.2004 nie spełniał przesłanki określonej w art. 37 k ust.1 pkt 2 do przyznania świadczenia przedemerytalnego.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji A. B. zarzucił , że przepisy nie wymagają ciągłego okresu zatrudnienia u danego pracodawcy, zatem warunek z art. 37 k ust.1 pkt 2 został spełniony, bowiem w spółce "N." pracował również w okresie od 9 kwietnia 2001 do 31 grudnia 2002.

Ustosunkowując się do tego zarzutu organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, opisanej na wstępie wskazał, że w przytoczonym przepisie mowa jest o zatrudnieniu przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy u danego pracodawcy, co oznacza, że chodzi o okres zatrudnienia, które ustało w związku z rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

Odnośnie zasiłku dla bezrobotnych organ wskazał na obowiązujący w dniu rejestracji przepis art. 75 ust.1 ustawy z 20.04.2004 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym , prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem rozwiązał stosunek pracy za wypowiedzeniem lub w drodze porozumienia stron, chyba że nastąpiło ono z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia (...) lub z powodu zmiany miejsca zamieszkania.

W skardze do Sądu A. B. wniósł o wnikliwe rozpatrzenie sprawy i zajęcie pozytywnego dla niego stanowiska.

Zarzucił, że firmy "C." w W. i "N." w K. stanowią zakłady tego samego pracodawcy. Opisując powody zmian pracy w ciągu ostatnich trzech lat wskazał, że miało to miejsce z winy pracodawcy, bowiem zmiana miejsca pracy nie była jego zamiarem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153 poz. 1269 / sądy te sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. /zwanej dalej P.p.s.a.

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 roku [...], który utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2004 roku w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, przyznania statusu bezrobotnego od dnia 19 lipca 2004 roku oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych A. B.

Bezspornym w sprawie jest, że przed rejestracją w Urzędzie Pracy, A. B. zatrudniony był w następujących zakładach pracy:

- od 9 kwietnia 2001 roku do 31 grudnia 2002 roku w firmie "N." sp.z o.o. z udziałem kapitału zagranicznego z siedzibą w K., gdzie pracował w zawodzie ślusarza . Stosunek pracy ustał w wyniku porozumienia stron;

- od 1 stycznia 2003 roku do 25 lutego 2004 roku w firmie "C." Spółka Akcyjna z siedzibą w J., gdzie wykonywał pracę jako ślusarz – praser . Stosunek pracy ustał w wyniku porozumienia stron;

- od 26 lutego 2004 roku do 17 lipca 2004 roku w firmie "N." sp. z o.o. z siedzibą w K., gdzie wykonywał pracę na stanowisku ślusarz – praser. Stosunek pracy ustał w wyniku wypowiedzenia umowy przez pracodawcę z przyczyn nie dotyczących pracownika – /Dz. U. Nr 90 poz. 844 oraz Dz. U. Nr 213 poz. 2081 z 2003 r./.

Po ustaniu w dniu 17 lipca 2004 roku ostatniego zatrudnienia w firmie "N.", A. B., w dniu 19 lipca 2004 roku zarejestrował się jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w K.

Definicję "osoby bezrobotnej" zawiera przepis art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu / Dz. U. Nr 03.58.514 ze zm./, stwierdzający , że określenie to oznacza m.in. osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie (...) zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ukończyła 60 lat/ kobieta/, a mężczyzna 65 lat... . Poza sporem jest, że skarżący spełnił warunki do uznania go za osobę bezrobotną, dlatego organ I instancji przyznał mu status bezrobotnego od dnia 19 lipca 2004 roku, tj od dnia rejestracji .

Natomiast sporną kwestią stała się odmowa przyznania mu prawa do świadczenia przedemerytalnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Zgodnie z przepisem art. 29 ust.2 i 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o świadczeniach przedemerytalnych, obowiązującym od dnia 1 czerwca 2004 roku /Dz. U. Nr 120 poz. 1252 /, osoby, które do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych zarejestrowały się w urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego nabywają to prawo na zasadach określonych w w/w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Świadczenia te ustalane i wypłacane są osobom zarejestrowanym przez powiatowe urzędy pracy.

Stosownie do przepisu art. 23 ust.3 ustawy z 30 .04.2004 , dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zadań związanych z przyznawaniem i wypłatą świadczeń przedemerytalnych jest 1 sierpień 2004 roku, a do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, zgodnie z art. 30 ust. 1 stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W świetle przytoczonych przepisów, z uwagi na fakt, że skarżący zarejestrował się przed datą przejęcia przez ZUS zadań związanych z przyznawaniem i wypłatą świadczeń przedemerytalnych, w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 14 grudnia 1994 roku /Dz. U. 03.58.poz.514 ze zm./, w szczególności przepisy Rozdziału 3c, zawierające przepisy od art. od 37 k do 37 o.

Zgodnie z przepisem art. 37k ust.1 pkt 2 , świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat/mężczyzna/ oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat / mężczyzna/.

Rejestrując się, skarżący przedłożył dokumenty, które potwierdziły osiągnięcie przez niego wymaganego przez ten przepis wieku oraz zatrudnienia uprawniającego do emerytury. Omawiany przepis warunkuje jednak nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego zatrudnieniem przez okres co najmniej 6 miesięcy przed rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Świadectwo pracy potwierdzające okres zatrudnienia skarżącego od 26 lutego 2004 do 17 lipca 2004 w spółce "N." w K. zawiera informację o wypowiedzeniu umowy przez pracodawcę z przyczyn nie dotyczących pracownika, jako podstawę prawną wypowiedzenia podaje przepis art. 36 par.1 kodeksu pracy. W sytuacji zatem zatrudnienia w ostatnim zakładzie pracy przed rejestracją przez 4 miesiące i 3 tygodnie, nie został spełniony konieczny warunek zatrudnienia przez okres co najmniej 6 miesięcy. Odmowa przyznania świadczenia przedemerytalnego ma więc swoje uzasadnienie w przytoczonych przepisach.

Odwołując się od decyzji Starosty A. B. zarzucił, że przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie wymagają ciągłego okresu zatrudnienia i wskazał na okoliczność, że u ostatniego pracodawcy pracował w sumie ponad półtora roku. Odpowiadając na ten zarzut organ odwoławczy wskazał na brzmienie przepisu art. 37 k ust.1 pkt 2 ustawy, w którym mowa jest o zatrudnieniu przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy u danego pracodawcy. Sąd podziela pogląd organu, że w przepisie tym chodzi o okres zatrudnienia, które ustało w wyniku rozwiązania stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy, co w przedmiotowym wypadku dotyczy to zatrudnienia w "N." w okresie od 26 lutego do 17 lipca 2004 roku. Brzmienie przepisu nie daje podstaw do zaliczenia skarżącemu zatrudnienia w innym czasie u tego samego pracodawcy, tj od 9 kwietnia 2001 roku do 31 grudnia 2002 roku, rozwiązanego w drodze porozumienia stron.

Drugą kwestionowaną przez skarżącego sprawą jest odmowa przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych.

Przepis art. 75 par.1 ust.2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy / Dz. U. nr 99 poz. 1001 / obowiązującej od 1 czerwca 2004 roku stanowi, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba, że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania.

Ze świadectwa pracy wydanego w dniu 25 lutego 2004 roku przez firmę "C." S.A. w J. wynika, że stosunek pracy trwający od 1 stycznia 2003 roku do 25 lutego 2004 roku ustał w wyniku porozumienia stron pracownik – pracodawca, zgodnie z art. 30 par.1 pkt .1 kodeksu pracy . Przepis ten / Dz. U. 98.nr 21 poz.94 / stanowi, że umowa o pracę rozwiązuje się na mocy porozumienia stron. Taka forma rozwiązania stosunku pracy pozbawia skarżącego , stosownie do w/w przepisu 75 par.1 ust.2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r , możliwości uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych . Przepis ten jednak w ust.2 stanowi, że bezrobotnemu zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, pod warunkiem spełnienia warunków określonych w art. 71, która to kwestia wykracza poza ramy rozpatrywanej sprawy.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona przepisów regulujących przyznawanie świadczeń przedemerytalnych i zasiłków dla bezrobotnych. Okoliczności podniesione w skardze, że firmy "N." sp. z o.o. z siedzibą w K. i "C." S.A. z siedzibą w J. są własnością tych samych osób, nie miały znaczenia w sprawie. Spółki te stanowią odrębne podmioty gospodarcze , a skład osobowy organów tych spółek nie ma w sprawie żadnego znaczenia.

Wskazując na powyższe, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie , dlatego orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a.