Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 520/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 36 ust 1 pkt 8, art. 3 pkt 13, art. 26 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1446
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2015 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na podział działki I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżących [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] odmawiającej pozwolenia na podział działki oznaczonej nr ewid. [...], położonej w obrębie [...] Miasta M., stanowiącej fragment przestrzennego układu komunikacyjnego M. kolei dojazdowej, wpisanej do rejestru zabytków nieruchomych województwa [...] pod nr [...], według przedstawionej koncepcji podziału, na podstawie art. 7 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 8, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (j.t. Dz. U. Nr 2014 poz. 1446) oraz art. 17 pkt 2, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

2. W uzasadnieniu decyzji Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, dalej "MKiDzN" podał, że [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w W. złożyły do Kierownika Delegatury w C. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w W. wniosek z dnia [...] sierpnia 2014 r. o wydanie pozwolenia na podział nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr ewid. [...], położonej w obrębie [...] Miasta [...]. Do wniosku dołączony został wstępny projekt podziału oraz oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do ww. nieruchomości. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, dalej "MWKZ" decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie pozwolił na planowany podział nieruchomości.

3. W uzasadnieniu decyzji Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził, że ochrona zabytków nieruchomych polega m.in. na konieczności uzyskania pozwolenia na podział zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru zabytków. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowi art. 36 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zgodnie z którym dokonywanie podziału zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru zabytków wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Oznacza to, że organ konserwatorski może odmówić wydania pozwolenia na podział nieruchomości zabytkowej, gdy w jego ocenie podział ten wpłynąłby negatywnie na zachowane historyczne wartości przestrzenne czy architektoniczne chronionego obszaru i takie stanowisko zostanie przez organ prawidłowo uzasadnione. Decyzja w przedmiocie pozwolenia na podział działki nie jest związana treścią konkretnej normy prawnej, bowiem ustawa nie zawiera szczegółowych przepisów ustanawiających warunki podziału nieruchomości objętej ochroną konserwatorską. Wydanie takiego pozwolenia zostało pozostawione ocenie organów powołanych do ochrony zabytków. Regulacja taka ma oczywisty cel zapobieganiu rozdrabniania nieruchomości, co powoduje rozproszenie struktury właścicielskiej oraz zatracenie układu podziałów własnościowych i geodezyjnych. Wymóg uzyskania pozwolenia konserwatora zabytków na podział nieruchomości ma na celu zapewnienie właściwych warunków utrzymania i zachowania dziedzictwa kulturowego i zabytków.

Rozpatrując sprawy dotyczące podziału nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków organy konserwatorskie winny kierować się zatem jedną z głównych zasad doktryny konserwatorskiej tj. zasadą integralności i niepodzielności zabytkowych założeń. Ewentualny podział nie może prowadzić do istotnego przekształcenia nieruchomości wpływając na obniżenie wartości zabytkowych, a także pogarszać warunków utrzymania zabytku i jego ochrony. Organ wydając w tym względzie decyzje winien kierować się zasadami wynikającymi między innymi z art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, stanowiącego że ochrona zabytków polega w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie, zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, udaremnienie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków, kontrolę stanu zachowania i przeznaczenia zabytków. Decyzja o pozwoleniu na podział nieruchomości zabytkowej ma bowiem wprawdzie charakter uznaniowy, ale winna przede wszystkim uwzględniać sformułowane w tych przepisach obowiązki organu ochrony zabytków. Zadaniem organów ochrony zabytków jest zaś zapobieganie wszelkim działaniom, które mogłyby wpłynąć negatywnie na utrzymanie zabytkowego terenu w jego pierwotnym układzie przestrzenno-architektonicznym, uniemożliwić jego zachowanie, czy też spowodować obniżenie lub utratę jego zabytkowych walorów.

Właściwość konserwatorska do wydawania pozwolenia w niniejszej sprawie wynika z faktu, że nieruchomość objęta planowaną inwestycją - działka nr ewid. [...], położona w obrębie [...] Miasta M. - stanowi część Przestrzennego Układu Komunikacyjnego – M. Kolei Dojazdowej, wpisanego do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego pod nr [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w C. z dnia [...] marca 1994 r., w uzasadnieniu której wskazano m. in., że M. Kolej Dojazdowa - wybudowana podczas I wojny światowej, rozbudowywana sukcesywnie do poł. XX w. - zachowała cały zespół obiektów (torowiska, stacje z urządzeniami stacyjnymi i wyposażeniem w zabytki ruchome), stając się trwałym elementem krajobrazu kulturowego tego regionu.

W myśl zaś art. 3 pkt 13 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, historyczny zespół budowlany stanowi powiązaną przestrzennie grupę budynków, wyodrębnioną ze względu na formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi.

Z ustaleń organu wynika, że planowany podział miałby polegać na wydzieleniu z działki nr ewid. [...] o powierzchni 4,8157 ha, odrębnej działki o powierzchni 0,08 ha, w celu wydzielenia nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz gospodarczymi.

MKiDzN stwierdził, że wprawdzie nie podziela w całości argumentacji zaprezentowanej przez organ pierwszej instancji, niemniej w części uzasadnienia rozpatrywanej decyzji zasadnie wyjaśniono, że przestrzenny układ komunikacyjny M. Kolei Dojazdowej wpisany został do rejestru zabytków jako jednolita całość, której wszystkie elementy, pomimo typologicznych różnic, składają się na integralny zespól, realizowany w sposób przemyślany, świadczący o przeszłości gospodarczej i historycznej.

W ocenie MKiDzN nie ma wątpliwości, iż planowane wtórne wydzielenie jednej działki przyczyni się do degradacji pierwotnego założenia przestrzennego, a także pozbawi zabytkowy zespół jednorodności przestrzennej. Przedmiotowy podział tej nieruchomości pozostaje w sprzeczności z zasadą ochrony zabytkowego układu przestrzennego, któremu należy zagwarantować warunki trwałego zachowania, także w zakresie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych.

MKiDzN podkreślił, że ratio legis art. 36 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami polega właśnie na ochronie integralności tego rodzaju nierozerwalnych, stanowiących zwartą całość funkcjonalną zabytków. Jest to jeden z przejawów reglamentacji administracyjnoprawnej, odnoszącej się w tym wypadku do sfery ochrony (zachowania) zabytków. U podstaw aksjologicznych wprowadzenia tej regulacji leży konieczność zagwarantowania, by zmiany w zakresie gospodarki nieruchomościami wpisanymi do rejestru zabytków, pociągające za sobą zazwyczaj zmiany w zagospodarowaniu przestrzennym danego obszaru oraz w panujących w jego obrębie stosunkach własnościowych, były zgodne z wymogami zachowania substancji zabytkowej i dawały pewność zachowania jej w należytym stanie na użytek przyszłych pokoleń.

MKiDzN zauważył, że organ jest zobowiązany załatwić sprawę zgodnie ze słusznym interesem wnioskodawcy, jeżeli ten interes nie jest sprzeczny z interesem społecznym, jednakże uwzględnienie wniosku o podział tej nieruchomości naruszyłoby, zdaniem organu, art. 4 ustawy o ochronie zabytków poprzez zniszczenie istniejącej struktury funkcjonalno-przestrzennej. Wskazał, że nie doszło do naruszenia przez organ prawa dysponowania własnością. Własność jest chroniona przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i Kodeksu cywilnego, jednak może być ograniczona przez inne ustawy i zasady współżycia społecznego (art. 64 Konstytucji RP i art. 140 Kc). Ustawą, którą ogranicza właściciela w jego prawie do rzeczy jest ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W przypadku uznania danej nieruchomości za zabytek podlegający ochronie prawnej, nakłada się na jej właściciela szereg obowiązków i ograniczeń, które zapewniają zabytkowej nieruchomości trwałe zachowanie i utrzymanie jej wartości.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu

5. Skargę na decyzję MKiDzN do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły [...] S.A. z siedzibą w W., i wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych (z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł), zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, przez ich niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego:

a) art. 7 i art. 77 § 1 kpa, poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w ramach odwołania, co doprowadziło do naruszenia zasady praworządności i zasad postępowania dowodowego w sprawie;

b) art. 107 § 2 kpa poprzez dokonanie w uzasadnieniu decyzji oceny materiału dowodowego w sposób ograniczony i wybiórczy, iż zaproponowany podział z konserwatorskiego punktu widzenia jest nie do przyjęcia, ponieważ narusza integralność całego budynku - bez wskazania sposobu tego naruszenia, a tym samym brak uzasadnienia faktycznego i prawnego dla wskazanych motywów rozstrzygnięcia uzasadniającego utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.

6. W odpowiedzi na skargę MKiDzN wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, wyeliminowanie przez sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), a także wówczas, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2) lub też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach. W razie jednak nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, na mocy art. 151 ppsa.

8. Zaskarżoną decyzją Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy decyzję odmawiającą pozwolenia na podział działki stanowiącej fragment przestrzennego układu komunikacyjnego M. kolei dojazdowej, wpisanej do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego pod nr [...] z dnia [...] marca 1994 r.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo.

9. Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1446) reguluje dwie kwestie, na co już wskazuje jej tytuł - ochronę zabytków i opiekę nad zabytkami. Ochrona zabytków, w przeciwieństwie do opieki nad zabytkami, realizowana jest przez organy administracji publicznej, czyli administracji rządowej i samorządowej, działające w publicznym interesie, zgodnie z przypisanymi im ustawowo kompetencjami, natomiast opieka nad zabytkami ma charakter zindywidualizowany, a za jej realizację odpowiada aktualny właściciel.

Zgodnie z art. 4 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu: zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie; zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków; udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków; przeciwdziałanie kradzieży, zaginięciu lub nielegalnemu wywozowi zabytków za granicę; kontrolę stanu zachowania i przeznaczenia zabytków; uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska.

Bezsporne jest, że działka objęta planowanym podziałem usytuowana jest na terenie przestrzennego układu komunikacyjnego "M. kolei dojazdowej" wpisanego do rejestru zabytków nieruchomych decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w C. z dnia [...] marca 1994 r. pod nr [...].

Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga dokonywanie podziału zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru. Jest to przepis kompetencyjny, czyli uprawniający organ do wydania zezwolenia na podział i nie określa warunków takiego pozwolenia. Nie budzi jednakże wątpliwości, że organ może odmówić wydania pozwolenia, gdy w jego ocenie podział taki wpłynąłby negatywnie na zachowane historyczne wartości przestrzenne i architektoniczne chronionego.

Słusznie wskazał MKiDzN w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że rozpatrując sprawy dotyczące podziału nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków organy konserwatorskie winny kierować się jedną z głównych zasad doktryny konserwatorskiej tj. zasadą integralności i niepodzielności zabytkowych założeń. Ewentualny podział nie może prowadzić do istotnego przekształcenia nieruchomości wpływając na obniżenie wartości zabytkowych, a także pogarszać warunków utrzymania zabytku i jego ochrony. Organ wydając takie decyzje winien kierować się zasadami wynikającymi między innymi z art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Decyzja o pozwoleniu na podział nieruchomości zabytkowej ma charakter uznaniowy, i winna przede wszystkim uwzględniać sformułowane w przepisach tej ustawy obowiązki organu ochrony zabytków. Zadaniem organów ochrony zabytków jest zaś zapobieganie wszelkim działaniom, które mogłyby wpłynąć negatywnie na utrzymanie zabytkowego terenu w jego pierwotnym układzie przestrzenno-architektonicznym, uniemożliwić jego zachowanie, czy też spowodować obniżenie lub utratę jego zabytkowych walorów.

Podkreślić należy, że decyzja, która ma charakter uznaniowy, powinna zawierać takie uzasadnienia, aby nie było wątpliwości, że organ wydając decyzję uznaniową nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Sąd administracyjny bada zgodność z prawem takiej decyzji, ale nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego, sąd bada, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, i czy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (v. B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 10.wydanie. Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2009, k. 404-405).

Jednakże, jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja takiego uzasadnienia nie zawiera. Zasada integralności i niepodzielności zabytkowych założeń, będąca jedną z głównych zasad doktryny konserwatorskiej, jest pojęciem niezdefiniowanym w ustawie i organ winien w uzasadnieniu szczegółowo wyjaśnić na czym może polegać w razie podziału nieruchomości – działki ewidencyjnej nr [...] - naruszenie zasady integralności i niepodzielności zabytkowych założeń.

Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, na który to przepis powoływał się organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, historyczny zespół budowlany stanowi powiązaną przestrzennie grupę budynków, wyodrębnioną ze względu na formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi. Skoro planowany podział miałby polegać na wydzieleniu z działki nr ewid. [...] o powierzchni 4,8157 ha, odrębnej działki o powierzchni 0,08 ha, w celu wydzielenia nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz gospodarczymi, to organ powinien wyjaśnić, na czym miałoby polegać naruszenie integralności przestrzennego układu komunikacyjnego M. Kolei Dojazdowej przez to, że dokona się prawnego podziału przedmiotowej nieruchomości, który, zdaniem Sądu, nie ma wpływu na układ przestrzenny.

MKiDzN nie wyjaśnił, w jaki sposób planowane wydzielenie jednej działki ewidencyjnej przyczyni się do degradacji pierwotnego założenia przestrzennego, a także pozbawi zabytkowy zespół jednorodności przestrzennej ani też w jaki sposób podział tej nieruchomości pozostaje w sprzeczności z zasadą ochrony zabytkowego układu przestrzennego, któremu należy zagwarantować warunki trwałego zachowania, także w zakresie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych.

Zdaniem Sądu organ nie odniósł teoretycznych rozważań przedstawionych w wystarczający sposób do stanu faktycznego przedstawionego w sprawie, trudno zatem dokonać właściwej oceny zaskarżonej decyzji.

Sąd nie przesądza przyszłego rozstrzygnięcia, jednakże organ powinien mieć również na uwadze, że dokonanie podziału przedmiotowej nieruchomości nie zwolni przyszłego właściciela od obowiązków wynikających z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a nadzoru konserwatorskiego z obowiązków określonych w rozdziale 4 tej ustawy. Nawet po podziale i sprzedaży wydzielonej części nieruchomości będzie ona podlegała przepisom ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ewentualny przyszły właściciel lub właściciele przejmą obowiązki ciążące dotychczas na stronie skarżącej, w tym opiekę nad zabytkiem, stosownie do art. 5 tej ustawy. Należy również dodać, że zgodnie z art. 26 ust. 1 tej ustawy, w razie sprzedaży zabytku, zamiany, darowizny lub dzierżawy zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru, stanowiącego własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy określaniu sposobu korzystania z tego zabytku należy nałożyć, jeżeli stan zachowania zabytku tego wymaga, na nabywcę lub dzierżawcę obowiązek przeprowadzenia w określonym terminie niezbędnych prac konserwatorskich przy tym zabytku. Także ten przepis wskazuje, że podział nieruchomości i ewentualna sprzedaż jej części nie oznacza, że nastąpi zburzenie integralności zabytku, bowiem można temu zapobiec w ramach umowy sprzedaży czy innej umowy, przewidzianymi w ustawie działaniami służb konserwatorskich.

10. Rozpatrując sprawę ponownie, w oparciu o art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, mając na względzie przedstawione wyżej uwagi, i prawidłowo rozstrzygnięcie to uzasadni, odnosząc zastosowane przepisy prawne do stanu faktycznego niniejszej sprawy, stosownie do art. 107 § 3 kpa.

11. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 457 zł.