Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1140/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 34 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 141 par. 4, art. 134, art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Cezary Pryca Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 753/12 w sprawie ze skargi J.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G.; 2. zasądza od J.H. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 753/12 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] kwietnia 2012 r., w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, uchylił zaskarżone postanowienie.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela – Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia [...] czerwca 2010 r. za zaległości składkowe za okres od października 1993 r. do grudnia 1998 r.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, po uprzednim wyrażeniu stanowiska przez wierzyciela – Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C., oddalił zarzut skarżącego dotyczący przedawnienia obowiązku wykazanego w tytułach wykonawczych nr W3/221 do 234/2010 i uznał za uzasadniony zarzut przedawnienia należności składkowych za październik 1993 r., umarzając postępowanie egzekucyjne w tym zakresie.

Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, dalej jako u.p.e.a.) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] lutego 2012 r. Wskazał, że należności z tytułu składek na ubezpieczenia nie uległy przedawnieniu, gdyż w trakcie poprzednio prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zakończonego w 2004 r. z powodu jego bezskuteczności, dokonane zostały czynności egzekucyjne zawieszające bieg terminu przedawnienia. Nie spowodowało również przedawnienia należności umorzenie postępowania egzekucyjnego, gdyż zostały one zabezpieczone hipotecznie na majątku nieruchomym zobowiązanego wpisem z dnia 9 marca 2000 r.

Organ w pierwszej kolejności odwołał się do regulacji zawartej w art. 33 pkt 1 u.p.e.a., wskazując, że podstawą zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym może być wykonanie, lub umorzenie w całości lub w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku. Dalej wskazano, że wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 – 5 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Oznacza to, że organ egzekucyjny po otrzymaniu wymaganego stanowiska wierzyciela, nie ma możliwości go ani zmienić, ani też nie posiada kompetencji do jego oceny, natomiast jest zobligowany stanowisko wierzyciela uwzględnić, do czego zastosował się Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. akceptując w całości stanowisko ZUS Oddziału w C. wyrażone w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2011r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych podał, że jego należności nie uległy przedawnieniu, gdyż w trakcie poprzednio prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zakończonego w 2004r. z powodu jego bezskuteczności dokonane zostały czynności egzekucyjne zawieszające bieg przedawnienia. Nie spowodowało także przedawnienia dochodzonych należności umorzenie postępowania egzekucyjnego, gdyż zostały one zabezpieczone hipotecznie na majątku nieruchomym zobowiązanego wpisem z dnia 9.03.2000r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2011 r., Nr 205, poz. 1285, dalej jako u.s.u.s.), obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003 r., należności zabezpieczone hipoteką lub zastawem nie ulegają przedawnieniu, zatem mogą być egzekwowane z przedmiotu hipoteki. Dochodzenie wierzytelności zobowiązanego dotyczące lat 1993-1998 możliwe jest wyłącznie z jednego składnika majątku – nieruchomości, na której zabezpieczono składki ZUS.

Wojewódzki Sad Administracyjny w G. uwzględniając skargę na powyższe postanowienie na wstępie poddał ocenie postanowienie wierzyciela – ZUS, będące przedstawieniem jego stanowiska odnośnie zarzutów egzekucyjnych. Zdaniem Sądu treść tego postanowienia wskazuje, że sporne tytuły wykonawcze zostały wystawione w oparciu o decyzję z dnia 30 sierpnia 2001 r., która to decyzja obejmowała ten sam obowiązek, co wcześniejsza decyzja z dnia 23 lutego 2000 r. W postanowieniu tym przyznano, że w obrocie prawnym funkcjonują dwa akty administracyjne dotyczące tej samej sprawy. Wskazano również, że organ nie może wyeliminować z obrotu prawnego decyzji obarczonej wadą nieważności, z uwagi na upływ dziesięcioletniego okresu od dnia doręczenia jej zobowiązanemu. Wierzyciel stwierdził, że wszelkie czynności podjęte na podstawie ww. decyzji uznać należy za zgodne z prawem.

Zdaniem Sądu I instancji wierzyciel domaga się egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o nieważną decyzję, twierdząc że brak możliwości wyeliminowania jej z obrotu prawnego, z uwagi na upływ dziesięcioletniego okresu od dnia jej doręczenia zobowiązanemu legalizuje ich byt prawny. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd wskazał na treść art. 158 § 2 k.p.a., który reguluje sytuację gdy z przyczyn wskazanych w art. 156 § 2, nie można stwierdzić nieważności decyzji, i zgodnie z którym organ wydaje decyzję stwierdzającą, że do wydania decyzji doszło z naruszeniem prawa oraz wskazuje okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji.

Sąd I instancji stwierdził, że nie do zaaprobowania jest sytuacja, w której wierzyciel mając wiedzę o tym, że decyzja z dnia 30 sierpnia 2001 r. obarczona jest wadą nieważności, wystawił na jej podstawie tytuły wykonawcze. Prowadzenie egzekucji na podstawie decyzji obarczonej wadą nieważności (pomimo tego, że nie została wyeliminowana z obrotu prawnego) jest nie do pogodzenia z naczelną zasadą postępowania, tj. zasadą praworządności, wynikającą z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. W takiej sytuacji, wierzyciel winien podjąć takie działania, które w ramach obowiązujących uregulowań prawnych doprowadziłyby do wyeliminowania wystawionych na podstawie nieważnej decyzji tytułów wykonawczych z obrotu prawnego. Twierdzenie wierzyciela, że działania takie uniemożliwiają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zwłaszcza zaś jego przepis art. 156 § 2, jest nie do pogodzenia chociażby z art. 158 § 1 k.p.a. Przyjmując przy tym, że postępowanie egzekucyjne organ prowadzi na wniosek wierzyciela, to jego działania wyznaczają ramy prowadzonej egzekucji. W badanej sprawie, wierzyciel po wydaniu decyzji w trybie art. 158 § 1 kpa (działając z urzędu) winien wystąpić do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania prowadzonego w oparciu o nieważną decyzję. Fakt bowiem, że upływ dziesięcioletniego terminu wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji obarczonej wadą nieważności, nie oznacza, że decyzja ta jest zgodna z prawem, a w konsekwencji, że wystawiony w oparciu o nią tytuł wykonawczy dotyczy obowiązku, określonego zgodnie z prawem. Nie można bowiem postawić znaku równości pomiędzy brakiem możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji obarczonej wadą nieważności, z decyzją zgodną z prawem. Upływ bowiem dziesięcioletniego terminu nie czyni z decyzji nieważnej decyzję ważną (zgodną z prawem). Upływ tego terminu powoduje tylko tyle, że nie można stwierdzić jej nieważności.

Sąd I instancji ponadto wskazał, że wierzyciel nie wyjaśnił/nie odniósł się do jeszcze jednego zagadnienia, a to do faktu, że sprawa o nadanie klauzuli wykonalności w odniesieniu do tych samych składek była przedmiotem rozpoznania Sądu Rejonowego w C. Wniosek o nadanie klauzuli został skierowany przez ZUS (wierzyciela) w dniu 24 kwietnia 1997 r. Z treści w/w wniosku załączonego do skargi wynika, że wierzyciel wystąpił o nadanie klauzuli wykonalności z tego tytułu, że domagał się wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości skarżącego stanowiącej współwłasność jego i żony. W sprawie bezsporną okolicznością jest ponadto fakt, że Sąd – wobec nie wypełnienia przez ZUS zarządzenia – najpierw zawiesił postępowanie sądowe, a następnie postanowieniem z dnia [...] września 2001 r. umorzył to postępowanie. Skarżący wielokrotnie, we wszystkich pismach zwracał na tę okoliczność uwagę, jednakże ZUS za każdym razem przemilczał te zarzuty. Wpisu hipoteki przymusowej dokonano z wniosku wierzyciela z dnia [...] marca 2000 r. w oparciu o decyzję z dnia [...] lutego 2000 r., a więc w czasie, kiedy jeszcze nie została rozstrzygnięta sprawa przez sąd powszechny w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności. Wszystkie te okoliczności sprawiają, że działania wierzyciela są nie do zaakceptowania, a brak odniesienia się do zarzutów skarżącego we wskazanym zakresie czyni stan faktyczny niepełnym, a co za tym idzie, niemożliwym do oceny z punktu jego prawnej kwalifikacji.

Sąd nakazał organowi nadzorczemu aby rozpoznając ponownie sprawę wystąpił do wierzyciela o wypowiedzenie się w kwestii dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W sytuacji, gdyby wierzyciel trwał przy twierdzeniu, że obowiązek określony w spornych tytułach wykonawczych istnieje i że został określony zgodnie z prawem, rozpatrzy możliwość zastosowania w sprawie art. 45 § 1 u.p.e.a. tj. odstąpienia od czynności egzekucyjnych, gdyż wierzyciel nie wyjaśnił kwestii ustanowienia hipoteki na nieruchomości wspólnej skarżącego i jego żony, zwłaszcza w aspekcie jej ustanowienia, w czasie, gdy nie zostało zakończone postępowanie przed Sądem Rejonowym w C. w sprawie nadania klauzuli wykonalności, także w celu ustanowienia hipoteki na tej samej nieruchomości i w stosunku do tych samych należności. Wierzyciel nie wskazał ponadto, na podstawie jakiego aktu, wystawił tytuł wykonawczy, który został objęty wnioskiem do Sądu Rejonowego w C. o nadanie klauzuli wykonalności. Wyjaśnienie tej okoliczności może wykazać, zdaniem Sądu, że w sprawie tych samych należności były wydane nie dwie, ale trzy decyzje. Pierwsza stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, na podstawie którego wystąpiono do Sądu Rejonowego w C. o nadanie klauzuli wykonalności, druga stanowiąca podstawę wpisu hipoteki i trzecia stanowiąca podstawę wystawienia tytułów wykonawczych, w oparciu o które prowadzona jest obecna egzekucja.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie wadliwej kontroli działalności organów administracji publicznej polegającej na uchyleniu przedmiotowego postanowienia bez wskazania przepisów prawa materialnego i procesowego, które naruszył organ nadzoru i nie wykazanie na czy w istocie owo naruszenie polegało,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w wyniku niezastosowania przepisów art. 33 pkt 1 oraz art. 29 § 1 i art. 34 § 1 u.p.e.a., co wiązało się z badaniem prawidłowości stanowiska wierzyciela w kwestii zarzutu z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. i stwierdzeniem, że uchybienia wierzyciela w tym zakresie mają istotny wpływ na wynik sprawy,

3) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy rozstrzygniecie Dyrektora Izby Skarbowej w K. i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. zostało wydane zgodnie z przepisami art. 29 § 1 i art. 34 § 1 u.p.e.a.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., jako organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przepis ten zawiera wyraźne wyłączenie dopuszczalnego zakresu badania tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny i potwierdza, że badanie tytułu ma jedynie charakter formalny. Badanie kwestii przedawnienia stanowiłoby natomiast kontrolę wymagalności obowiązku, czego zabrania powyższy przepis.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, tym samym zaistniały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Skarbowej w K. oparta została na naruszeniu prawa procesowego, a więc wskazuje, jako podstawę art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Organ stawia wyrokowi WSA w G. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 i art. 145 § 1 lit. a i c. Zdaniem organu Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli działalności organów administracji publicznej polegającej na uchyleniu przedmiotowego postanowienia bez wskazania przepisów prawa materialnego i procesowego, które naruszył organ nadzoru i niewykazanie na czym w istocie owo naruszenie polegało. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wyrok objęty skargą kasacyjną narusza art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym wskazanie przez sąd podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie jest niezbędnym elementem wyroku. Ten zarzut skargi kasacyjnej znajduje usprawiedliwienie prawne. Następstwem przyjęcia przez NSA trafności tego zarzutu jest uwzględnienie skargi kasacyjnej organu.

Niewątpliwie art. 141 § 4 p.p.s.a. nakłada na Sąd I instancji obowiązek sporządzenia uzasadnienia wyroku w sposób prawem przewidziany. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli wyrok uwzględnia skargę, skutkiem czego ma być ponowne rozpatrzenie sprawy, to uzasadnienie wyroku musi zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez sąd pierwszej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Przyjmuje się, że w ujęciu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – "podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te jej przepisy, które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego. Tak pojmowana podstawa rozstrzygnięcia powinna być podana i wyjaśniona w uzasadnieniu wyroku. Wobec tego jednak, że przepisy określające tę podstawę (por. art. 145–150 p.p.s.a.) łączą konkretne rodzaje rozstrzygnięć ze stosowaniem wskazanych w nich przepisów prawa materialnego lub procesowego, przyjmowano za oczywiste, że w celu pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia niezbędne będzie odniesienie się także do tych wymienionych przepisów. Podobne stanowisko NSA zajął w wyroku z dnia 3 czerwca 2005 r., FSK 1823/04, OSP 2006, z. 6, poz. 65, stwierdzając m.in., że w uzasadnieniu orzeczenia sąd administracyjny powinien wskazać, jakie przepisy uprawniały organ administracji publicznej do wyciągnięcia określonych konsekwencji prawnych z dokonanych w sprawie ustaleń." (Andrzej Kabat. Komentarz do art. 141 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl. Lex 2013). Z kolei w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09( opubl. ONSAiWSA 2010/1/1) wyjaśniono, że stosowanie przepisów prawa przez sąd administracyjny polega również na uczynieniu takiego przepisu wzorcem kontroli legalności decyzji administracyjnej lub innego działania (zob. s. 32–33 uzasadnienia).

Wyrok WSA w G. będący przedmiotem kontroli na skutek wniesionej skargi kasacyjnej nie zawiera wyjaśnienia tak rozumianej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sąd I instancji stwierdzając konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. nie wskazał na czym w istocie naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w K. polegały, z uwzględnieniem kontekstu normatywnego dotyczącego zasad prowadzenia egzekucji uregulowanych w rozdziale 3 działu I u.p.e.a. WSA w G. przedmiotem swojego zainteresowania uczynił w istocie stanowisko wierzyciela, które organ egzekucyjny przed wydaniem postanowienia w przedmiocie zarzutów był obowiązany uzyskać, zgodnie z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a.

Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znany jest pogląd, prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym wiążący dla organu egzekucyjnego charakter wypowiedzi ZUS, jako wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1 pkt 1- 5 u.p.e.a.) nie pozbawia wojewódzkiego sądu administracyjnego możliwości dokonywania oceny tej wypowiedzi przy rozpoznaniu skargi na postanowienie dyrektora izby skarbowej (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012r., sygn. akt II GSK 1490/10 oraz podane tam orzecznictwo, opubl. LEX nr 113723). Przyjmuje się, że takie stanowisko jest zasadne przede wszystkim z tego powodu, iż w sytuacji, w której ZUS będąc wierzycielem, nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym - wyraża stanowisko jako wierzyciel w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie (art. 83c u.s.u.s.). W tym więc przypadku stanowisko wierzyciela – a w konsekwencji, wobec treści art. 34 § 1 u.p.e.a., organu egzekucyjnego – w przedmiocie przesłanek zawartych w pkt 1 – 5 artykułu 33 u.p.e.a. pozostawałoby praktycznie poza jakąkolwiek kontrolą.

Jeśli zatem sąd dokonuje kontroli postanowienia dyrektora izby skarbowej, to ma możliwość dokonania jego oceny z zastosowaniem środków ( art. 134 i 135 p.p.s.a.), o których mowa w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2011r. II FSK 1904/09, LEX nr 992243) .

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji kontrolowanego na skutek wniesionej skargi kasacyjnej nie wynika jednak, aby Sąd ten oparł się na wyżej przedstawionej koncepcji. WSA w G. zakwestionował poglądy wyrażone w stanowisku wierzyciela, stwierdzając co prawda, że "stanowisko wierzyciela nie wiąże sądu", jednak w dalszym ciągu zobowiązał organ nadzoru, aby nakazał organowi egzekucyjnemu wyegzekwowanie od wierzyciela pełne odniesienie się do zarzutów zgłoszonych przez skarżącego, nie wskazując przy tym w jakim to miałoby się odbyć trybie, skoro organ pierwszej instancji przed wydaniem postanowienia uzyskał już wymagane, ostateczne, stanowisko wierzyciela. Z uzasadnienia wyroku nie wynika ponadto, aby Sąd rozważał wzruszenie stanowiska wierzyciela w trybie art. 135 p.p.s.a.

Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący niewskazania i niewyjaśnienia przez Sąd podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ze skutkiem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało uznać za trafny.

Wobec uznania zasadności zarzutu wyrażonego w pkt 1 skargi kasacyjnej i braku możliwości poznania pełnych przesłanek jakimi kierował się Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok za przedwczesne należało uznać jej pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia art. 33 pkt 1, 29 § 1 i art. 34 § 1 u.p.e.a.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w punkcie 1 sentencji w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w G. wskaże i wyjaśni pełną podstawę rozstrzygnięcia. O kosztach postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.