Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 904/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71, art. 82
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2010 r. sprawy ze skarg K. B., M. B., J. W., P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 71 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 85 ust. 1 pkt 2 oraz art. 173 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zmianami), wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą zmiana sposobu użytkowania warsztatu samochodowego na pralnię wodną na terenie przy ul. [...] w T. (działka nr [...] - przed modernizacją działka nr[...]). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w ramach inwestycji planowane jest uruchomienie pralni wodnej w istniejącym budynku przy ul. [...] w T., przy czym cała działka przy ul. [...] ma powierzchnię 2046 m² i zabudowana jest budynkiem planowanym do zmiany sposobu użytkowania o powierzchni 436 m², w którym wcześniej był prowadzony warsztat samochodowy oraz dwoma budynkami gospodarczymi. Posesja zlokalizowana jest na terenie, dla którego obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie podstawowe pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą i zabudowę usług rzemiosła nieuciążliwego z dopuszczeniem lokalizacji funkcji handlowych i ogrodniczych. Działka objęta wnioskiem jest narożna - z dwóch stron graniczy z drogą, na sąsiedniej działce od strony północnej znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, od strony wschodniej działki są niezabudowane. Od strony zachodniej i południowej, za drogą, znajdują się działki niezabudowane, zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, a na części jest rozpoczęta budowa. Dojazd drogą gruntową. Na potrzeby zakładu planuje się utworzenie 5 miejsc postojowych. Podniesiono, że pralnia będzie obsługiwała obiekty usługowe, zakwaterowania turystycznego, zamieszkania zbiorowego, służby zdrowia, takie jak: hotele, pensjonaty, restauracje, domy studenckie, domy wypoczynkowe, zakłady opieki zdrowotnej, sanatoria. Planowany jest trójzmianowy system pracy przez pięć dni w tygodniu, a przewidywana ilość pranej odzieży wynosi ok. 30 000 kg miesięcznie. Woda na cele zamierzonej działalności będzie pobierana z ujęcia miejskiego. Ścieki będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacyjnej. Wszystkie instalacje ściekowe zostaną wykonane z nowych rur, z pełnym uszczelnieniem, W pralni będą stosowane ogólnodostępne środki piorące oraz wspomagające, posiadające wymagane atesty PZH oraz spełniające stosowne normy. Zastrzeżono, że inwestor zainstaluje filtr powietrza w związku z czym instalacja nie będzie źródłem odorów, gdyż nie przewiduje się używania w procesie technologicznym substancji zapachowych ani perfundowanych środków piorących. Źródłem emisji hałasu będą głównie wentylatory ścienne zamontowane wewnątrz budynku, lecz w celu zminimalizowania uciążliwości zostaną wyposażone w tłumiki. Hałas powstający wewnątrz budynku będzie tłumiony poprzez ściany. Podniesiono, że wykonana analiza akustyczna wykazała, iż izolinia poziomu dopuszczalnego hałasu według obowiązujących przepisów dla zabudowy mieszkaniowo - usługowej w porze dziennej (55dB) i w porze nocnej (45 dB) obejmie swym zasięgiem posesję objętą wnioskiem oraz część drogi - ulicy [...], a dodatkowymi źródłami hałasu będą samochody dostarczające i wywożące towar oraz samochody pracowników. Dowóz oraz rozwożenie odzieży będzie prowadzone własnym transportem - dwoma samochodami dostawczymi o ładowności do 3,5t. Nie przewiduje się dostarczania i odbioru odzieży przez klientów własnym transportem. Maksymalny ruch pojazdów będzie występował na pierwszej zmianie i wyniesie on do 10 pojazdów/ 8h.

Zdaniem organu charakter inwestycji (w tym jej skala, przyjęte rozwiązania technologiczne, budowlane oraz organizacja pracy) dowodzi, że planowaną działalność można zakwalifikować do usług rzemiosła nieuciążliwego. Ustalono również, że działka, na której planowane jest zamierzenie inwestycyjne usytuowana jest w granicach obszaru, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru działalności gospodarczej z towarzyszącą zabudową mieszkaniową przy ul. [...], zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia 21 października 1999 r. (publ.: Dz. Urz. Woj. Kuj. - Pom. z dnia 11 kwietnia 2000 r. Nr 18, poz. 124), zgodnie z którym teren inwestycji usytuowany jest w granicach jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 23 MJ/UR, dla której ustalono przeznaczenie podstawowe: pod zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną wolnostojącą i zabudowę usług rzemiosła nieuciążliwego z dopuszczeniem lokalizacji funkcji handlowych i ogrodniczych, a zatem w ocenie organu projektowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Wskazano również, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 3 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, póz. 2573 ze zmianami) - należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednak z uwagi na okoliczność, iż Rada Ministrów do dnia dzisiejszego nie określiła w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w ocenie organu do kwalifikacji inwestycji stosuje się w/w rozporządzenie - art. 173 przywołanej wyżej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Odnosząc się zaś do wniesionych przez strony postępowania uwag, organ podniósł, iż powoływanie się na ustawę o rzemiośle w kontekście interpretacji zapisów planu miejscowego nie ma uzasadnienia, ponieważ dziedzina planowania i zagospodarowania przestrzennego nie kwalifikuje usług według rodzaju działalności gospodarczej, a w przeznaczaniu terenów odnosi się do funkcji terenów i obiektów oraz ich ewentualnej uciążliwości. Wskazano, że plan miejscowy obowiązujący na terenie objętym wnioskiem nie definiuje pojęcia usług rzemiosła nieuciążliwego, wobec czego pomocniczo przyjęto interpretację z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] C - [...] w T. (Uchwała nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 23 stycznia 2003 r., publ.: Dz. Urz. Woj. Kuj, - Pom. .a z 14.03.2003 r., Nr 20, poz. 397). Odnośnie zaś obarczenia stopniem nieufności informacji charakteryzujących przedsięwzięcie, organ wyjaśnił, iż nie jest to argument możliwy do uwzględnienia, ponieważ organ ocenia planowane przedsięwzięcie na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, złożonej przez wnioskodawcę.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: K. i M. B., J. i P. W. oraz A. Z. W odwołaniu K. i M. B. wskazano na naruszenie przez zaskarżoną decyzję art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej z uwagi na fakt, że wydana decyzja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który dla terenu, na którym znajduje się działka, mająca być przedmiotem inwestycji, przewiduje m.in. funkcję "usług rzemiosła nieuciążliwego", za które w ocenie odwołujących nie można uznać planowanej inwestycji. W związku z powyższym odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez wydanie decyzji odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, z uwagi na niezgodność przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Nadto w odwołaniu strony złożyły zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta [...] znak: [...] z dnia [...] r. dotyczące odstąpienia od nałożenia obowiązku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji.

J. i P. W. zarzucili zaskarżonej decyzji w szczególności:

• naruszenie prawa procesowego poprzez brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia w kwestiach niżej opisanych (art. 107 K.p.a.),

• naruszenie prawa procesowego poprzez nie wyjaśnienie istoty sprawy i nie przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie oceny charakteru przedsięwzięcia, w tym zakresu jego oddziaływania, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do usług rzemiosła nieuciążliwego (art. 77 § 1 K.p.a.),

• naruszenie prawa procesowego i prawa materialnego, poprzez nieuzasadnione posiłkowanie się przez organ pierwszej instancji zapisami planu miejscowego dla innego terenu (tj. [...] w T.), chodzi o ustalenie zakresu znaczenia pojęcia rzemiosła,

• naruszenie prawa materialnego poprzez pominięcie i niezastosowanie w sprawie § 3 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko,

• naruszenie prawa procesowego tj. art. 79 K.p.a. w zw. z art. 10 K.p.a., bowiem przy rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji skorzystał z opinii, o czym nie informował stron w trakcie postępowania administracyjnego, tym samym uniemożliwił im zapoznanie się z opinią i zadawanie pytań,

• naruszenie prawa procesowego poprzez nieustalenie rzeczywistego kręgu stron postępowania czyli właścicieli nieruchomości sąsiednich, na które będzie oddziaływać przedsięwzięcie,

• naruszenie prawa procesowego poprzez nie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, co z uwagi na charakter sprawy było wskazane (art. 89 K.p.a.).

A. Z. podniosła analogiczne argumenty, jak w odwołaniu J. i P. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego istotnym w sprawie jest rozpatrzenie zgodności planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego (art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej), lecz odwołujący się wskazują, że przy ocenie w/w zgodności winna mieć zastosowanie ustawa z 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2002 r. nr 112, póz. 979 ze zm.), a w szczególności przepisy definiujące pojęcie rzemiosła. Wskazano, iż słusznie organ pierwszej instancji przyjął, że dziedzina planowania i zagospodarowania przestrzennego nie kwalifikuje usług według rodzaju działalności gospodarczej, a w przeznaczeniu terenów odnosi się do funkcji terenów i obiektów oraz ich ewentualnej uciążliwości. Zdaniem Kolegium, jeżeli w obowiązującym planie miejscowym nie zdefiniowano pojęcia rzemiosła nieuciążliwego, przy ocenie znaczenia tego pojęcia należy odnieść się w pierwszej kolejności do zapisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, póz. 717 ze zm.), co znajduje uzasadnienie w treści art. 4 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tym samym, w ocenie Kolegium, nie sposób przy dokonywaniu wykładni pojęć użytych (a nie zdefiniowanych) w planie miejscowym pominąć zapisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro jest ona podstawą do uchwalenia takiego planu. Wskazano, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Przepis ten wprowadza tzw. zasadę wolności zagospodarowania terenu, a prawo do zagospodarowania terenu jest elementem prawa własności i regulacje planistyczne, na równi z innymi regulacjami ustawowymi jako elementy ograniczenia tego prawa, nie powinny być interpretowane rozszerzająco.

Analizując zgromadzony w sprawie materiał, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przy rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji trafnie zastosował zasadę proporcjonalności i wolności zagospodarowania terenu, dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ nałożone na wnioskodawców obowiązki przy realizacji planowanej inwestycji, wskazują z jednej strony, że zastosowano właściwe, jak najmniej uciążliwe środki ograniczenia prawa własności wnioskodawców do nieruchomości, nie niwecząc jednak przysługującego im prawa określonego w art. 140 Kodeksu cywilnego, z drugiej zaś strony, ograniczenia te jak choćby określenie obowiązku prowadzenia prac budowlanych w porze dziennej, stosowania urządzeń i technologii nie wnoszących do otoczenia ponadnormatywnych ilości zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz przekroczeń norm hałasu (oraz inne, szczegółowo określone w zaskarżonej decyzji i załącznikach do niej) mają na celu ochronę interesów osób trzecich (tj. pozostałych stron niniejszego postępowania). Tym samym Kolegium przychyliło się do stanowiska, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Nietrafnym w ocenie Kolegium jest zarzut naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 1 K.p.a. w szczególności w kontekście przyjęcia w wyniku ustaleń poczynionych w trakcie postępowania, że planowana inwestycja mieści się w zakresie rzemiosła nieuciążliwego. Podkreślono, że organ pierwszej instancji zebrał cały niezbędny materiał dowodowy, jaki był niezbędny do wydania zaskarżonej decyzji, który został szczegółowo przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Także naruszenie art. 79 K.p.a. określono jako nietrafne, bowiem w sprawie nie powoływano żadnego biegłego, tak więc w aktach sprawy nie znajdują się żadne opinie biegłych, o których strony postępowania winny być zawiadomione w terminie określonym w art. 79 § 1 K.p.a. W sprawie uczestniczyli jako strony właściciele sąsiednich - w stosunku do planowanej inwestycji - nieruchomości. Zdaniem Kolegium art. 89 K.p.a. pozostawia uznaniu organu administracji publicznej konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, chyba, że taki obowiązek nakłada na niego przepis prawa, a w ustawie środowiskowej brak jest przepisu określającego taki obowiązek, zaś możliwość przeprowadzenia rozprawy, określona w art. 89 K.p.a., nie może być rozumiana jako obowiązek jej przeprowadzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy K. i M. B. zakwestionowali zgodność z prawem decyzji organu odwoławczego, zarzucając jej wydanie z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (zmiana sposobu użytkowania istniejącego warsztatu samochodowego na pralnię wodną na terenie przy ul. [...] w T.), niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla tego obszaru,

§ 27 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej T. z dnia 21 października 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru działalności gospodarczej z towarzyszącą zabudową mieszkaniową przy ul. [...] w T., będącego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. poprzez błędne uznanie przedsięwzięcia za zgodne z uchwalonym przeznaczeniem obszaru 23 MJ/UR tj. za usługi rzemiosła nieuciążliwego art. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2002 r., Nr 112, poz. 979 ze zm.) poprzez uznanie przedsięwzięcia, jako związanego ze świadczeniem usług rzemieślniczych art. 107 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez niewystarczające uzasadnienie, zwłaszcza faktyczne, ale i prawne podjętej decyzji. W ocenie skarżących organ nie odniósł się merytorycznie do zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji l instancji, powielił zapisy zamieszczone w uzasadnieniu do decyzji organu l instancji, a sam odwołał się dodatkowo do gwarantującego wnioskodawcom swobodę zagospodarowania własnej działki prawa własności, jako prawa, które zdaniem organu może być ograniczone tylko i wyłącznie w drodze ustawy, z czym nie można się zgodzić - sposób zagospodarowania danego obszaru określa m. in. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jako prawo miejscowe, podejmowane w formie uchwały rady gminy, określa sposób jego przeznaczenia i zagospodarowania, tym samym ograniczając swobodę w tym zakresie i właśnie prawo własności w związku z czym, zdaniem skarżących, planowana przez Wnioskodawców inwestycja nie jest zgodna z jego zapisami

art. 142 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 96, poz. 1071 ze zm.) poprzez nie rozpatrzenie złożonego zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta [...] znak: [...] z dnia [...] r. dotyczącego odstąpienia od nałożenia obowiązku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia poprzez nie odniesienie się do podniesionego zarzutu, iż dostarczona nam decyzja organu l instancji jest niekompletna z uwagi na fakt, iż nie zawiera załącznika nr 3 tj. mapy prezentującej granice terenu inwestycji oraz obszaru jej oddziaływania.

J. i P. W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu l Instancji jako naruszającej prawo i stwierdzenie, że nie podlegają wykonaniu, zarzucając im szereg uchybień prawnych, w szczególności:

naruszenie prawa procesowego poprzez brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia w przedmiocie zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i powielenie w uzasadnieniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadnienia i argumentów organu I instancji i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego).

naruszenie prawa procesowego poprzez nie wyjaśnienie istoty sprawy i nie przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie oceny charakteru przedsięwzięcia w tym zakresu jego oddziaływania, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do usług rzemiosła nieuciążliwego, a w szczególności pomimo wniosków dowodowych w tym zakresie nie wyznaczenie rozprawy administracyjnej oraz wobec zgłaszanych zastrzeżeń nie powołanie biegłego celem wydania opinii w sprawie (art. 77 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego),

powielenie przez organ II instancji błędnych i sprzecznych ze sobą ustaleń organu l instancji w szczególności w zakresie stopnia uciążliwości przedsięwzięcia, wskazując, że organy prowadzące przyjmują, że z jednej strony uciążliwość w niniejszej sprawie zamyka się w granicach własnej nieruchomości - i dlatego traktuje je jako rzemiosło nieuciążliwe, a z drugiej podnoszą, iż wykonana analiza akustyczna wskazuje, że oddziaływanie swym zasięgiem dotyczy posesji oraz części drogi – ulicy [...], tym samym zdaniem skarżących błędnie określono zakres oddziaływania (art. 77 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego),

naruszenie prawa procesowego albowiem przy analizie akustycznej pominięto kwestie wynikające z nasilenia ruchu pojazdów w wypadku zmiany sposobu użytkowania nieruchomości (brak w tym zakresie szczegółowego uzasadnienia zarówno w decyzji organu I instancji jak i organu II instancji) (art. 77 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego)

naruszenie prawa procesowego i prawa materialnego polegające na zastosowaniu przy interpretacji planu miejscowego objętego niniejszym postępowaniem, zapisów planu miejscowego dla innego terenu tj. [...] w T. - co uczynił organ l instancji i zaakceptował organ odwoławczy, zdaniem skarżącej strony niedopuszczalna jest analogia gdyż zgodnie zobowiązującymi przepisami plan miejscowy nie jest aktem rangi ustawowej, czy też rozporządzeniem, a obowiązuje wyłącznie dla danego terenu i stosowanie jego (czy też jego zapisów) w drodze analogii do innych planów miejscowych nie jest dopuszczalne, wykładnia w takim zakresie winna być ewentualnie dokonywana w oparciu o przepisy rangi ustawowej powszechnie obowiązujące, a do powyższych zarzutów SKO w T. nie odniosło się,

naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy dyspozycji par. 3 ust. 1 pki 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, który zalicza do przedsięwzięć wymagających raportu instalacji do czyszczenia, z którymi w niniejszej sprawie mamy do czynienia, a w uzasadnieniu decyzji zarówno organu I instancji jak i organu II instancji brak jest dowodów, które by wskazywały, że w wypadku planowanej inwestycji nie mamy do czynienia z taką instalacją do czyszczenia,

naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i w konsekwencji błędne zastosowanie zasady "proporcjonalności'',

naruszenie prawa procesowego w postaci sprzeczności pomiędzy uzasadnieniami rozstrzygnięć organu l i II instancji, albowiem jak wynika z zapisów uzasadnienia organu l instancji (str. 5 tego uzasadnienia, z którego wynika, że w sprawie zasięgnięto opinii, a strony postępowania nie byty o tym informowanie i nie dostarczono im opinii oraz nie umożliwiono zadania pytań), gdy tymczasem w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano, że biegły nie był powołany ( art. 10 w zw. z art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego),

naruszenie prawa procesowego poprzez nie ustalenie rzeczywistego kręgu stron postępowania, czyli właścicieli nieruchomości sąsiednich, na których oddziaływać będzie przedsięwzięcie, biorąc pod uwagę zakres oddziaływania inwestycji,

naruszenie prawa procesowego przez nie wyznaczenie rozprawy administracyjnej (wobec charakteru sprawy i rozbieżności interesów stron) celem wyjaśnienia stanu faktycznego i ustalenia interesów stron (art. 89 Kodeksu postępowania administracyjnego),

naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa poprzez pomijanie wniosków stron postępowania (art. 8 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego),

naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji nie zapewnienie możliwości zapoznania się i wypowiedzenia z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie (art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego).

A. Z. w swojej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy podniosła analogiczne argumenty, jak w skardze J. i P. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu l Instancji jako naruszającej prawo i stwierdzenie, że nie podlegają wykonaniu

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stosownie do art. 62 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia:

1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:

a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,

b) dobra materialne,

c) zabytki,

d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c,

e) dostępność do złóż kopalin;

2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

3) wymagany zakres monitoringu.

Jeżeli wyniki analizy wymienionych okoliczności doprowadzą do wniosku, że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązek przeprowadzenia takiej oceny dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stwierdza się w drodze postanowienia (art. 63 ust. 1 cyt. ustawy). Taką samą formę przewiduje się, gdy organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia. Stanowi o tym art. 63 ust. 2, według którego postanowienie wydaje się także w przypadku stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny.

Postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 wydaje się po zasięgnięciu opinii właściwych organów (art. 64 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Stosownie do art. 65 ust. 2 ustawy na postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 cyt. ustawy przysługuje zażalenie. Dotyczy to tylko postanowień pozytywnych. W konsekwencji na postanowienia o treści negatywnej zażalenie nie przysługuje. Istnieje jednak w obu przypadkach obowiązek uzasadnienia postanowienia (art. 65 ust. 3 ustawy). Brak podstaw do złożenia zażalenia na postanowienie o treści negatywnej nie oznacza, że jest ono pozbawione jakiejkolwiek kontroli. Należy jednak przyjąć, że kontrola ta odbywa się przy okazji złożenia odwołania od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, a uzasadnienie postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia, pozwala organowi wyższej instancji na poznanie argumentów przemawiających za rezygnacją z przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W konsekwencji zastrzeżenia do wydanego postanowienia mogą stanowić samoistną podstawę do zaskarżenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i mogą też być poddane kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku wniesienia skargi na decyzję środowiskową. Ratio legis takiego rozwiązania należy upatrywać w ekonomice postępowania w sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dotyczy przedsięwzięć, które nie zagrażają środowisku, a ich realizacja nie będzie wstrzymywana nadmiernie rozbudowaną strukturą postępowań przy jednoczesnym zapewnieniu możliwości kontroli postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 2 ustawy.

W tych okolicznościach nie zasługuje na uwzględnienie zarzut o nie rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdyż takowe nie przysługuje. Nie zmienia tej oceny pouczenie zawarte w postanowieniu wydanym przez organ, że jest możliwe jego zaskarżenie przy odwołaniu od decyzji. Pouczenie o środku zaskarżenia, którego przepisy ustawy nie przewidują, nie uzasadnia przyznania stronie prawa do zaskarżenia orzeczenia, gdyż takie działanie byłoby rozwiązaniem contra legem.

W przypadku wydania postanowienia na podstawie art. 63 ust. 2 cyt. ustawy należałoby uznać, że ewentualne pouczenie mogłoby wskazywać na możliwość podniesienia zarzutów dotyczących owego rozstrzygnięcia w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jest to jednak wyłącznie dobra wola organu, gdyż stosownie do art. 124 § 1 K.p.a. pouczenie dotyczy środka zaskarżenia, a nie zakresu zarzutów jakie strona może podnosić.

Reasumując należy stwierdzić, że strona kwestionując prawidłowość postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 2 może zgłosić stosowne zarzuty w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zatem zarzut o nierozpatrzeniu zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie postanowienie o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko wydano stosownie do art. 64 ust. 1 cyt. ustawy. Nie stwierdzono potrzeby przeprowadzania takiej oceny. Istniejące obawy wiązały się jednak z oceną emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza. W opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] skala przedsięwzięcia, przyjęte rozwiązania technologiczne i organizacja pracy pozwalają zaliczyć przewidywaną działalność do usług o charakterze nieuciążliwym. Wykonana analiza akustyczna wykazała, że izolinia dopuszczalnego hałasu dla zabudowy mieszkaniowo – usługowej (55 dB) obejmuje swym zasięgiem teren zakładu i ul. [...], a w miejscach zamieszkania poziom natężenia dźwięku nie przekroczy 50 dB w porze dziennej. Opis przedsięwzięcia nie daje też podstaw do obaw o istnieniu innego rodzaju uciążliwości, negatywnie oddziałujących na środowisko i zdrowie ludzi.

W ocenie sądu przyjęte w konkluzji stanowisko organu opiniującego stwierdzenie, które następnie zaakceptowały organy wydające decyzję, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie budzi sprzeciwu. Opinia była przeprowadzona po analizie charakterystyki zawartej w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i nie stwierdzono negatywnego wpływu inwestycji na otaczające środowisko i zdrowie ludzi.

Kolejnym zagadnieniem wymagającym oceny jest zgodność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, póz. 717 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Oznacza to, że wymagania, które nakłada ustawa na uchwałodawców planu dotyczą przeznaczenia terenu, funkcji i kształtowania zagospodarowania i warunków zabudowy. Uchwalone zatem w tym kontekście plany nie zawierają wymagań co do kwalifikacji zawodowych podmiotów zajmujących określony teren, zatem bez znaczenia z punktu widzenia spełnienia warunków opisanych w planie jest rodzaj kwalifikacji zawodowych władających daną przestrzenią, zdolność do czynności prawnych czy innych aspektów podmiotowych. W tym znaczeniu zarzucanie organowi braku analizy spełnienia warunków do wykonywania usług przez wnioskodawców nie znajduje żadnego oparcia w przepisach prawa.

W tym też znaczeniu zupełnie nieprzydatne jest odwoływanie się do ustawy o rzemiośle dla wypełnienia luki istniejącej w planie, polegającej na braku definicji działalności polegającej na prowadzeniu usług rzemieślniczych. Zgodnie z zapisami planu sporny teren przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną wolnostojącą i zabudowę dla usług rzemiosła nieuciążliwego z dopuszczeniem lokalizacji funkcji handlowych i ogrodniczych. Przewidywana zmiana sposobu użytkowania wpisuje się w charakterystykę obowiązującego przeznaczenia terenu.

Organ słusznie zwraca uwagę, że planowanie i zagospodarowanie przestrzenne nie kwalifikuje usług według rodzaju działalności gospodarczej, a w przeznaczaniu terenów odnosi się do funkcji terenów i obiektów oraz ich uciążliwości. Z punktu widzenia zobowiązaniowego w przewidywanym do zmiany sposobie użytkowania obiektu będą prowadzone usługi, a z przedmiotowego punktu widzenia rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2002 r., Nr 112, poz. 979 ze zm.).

Plan miejscowy jest aktem zaliczonym do obowiązujących źródeł prawa. Pełni on określoną w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym funkcję określającą sposób zagospodarowania i przeznaczenia terenu. Oznacza to konieczność takiej interpretacji zapisów planu, która znajduje oparcie w przepisach, które upoważniają do jego uchwalenia.

Kwalifikując przyjętą funkcję danego terenu jako terenu przeznaczonego w planie pod zabudowę usług rzemiosła nieuciążliwego należy odnieść się do obowiązujących przepisów prawa w zakresie dotyczącym oddziaływania obiektu na tereny sąsiednie. W pojęciu uciążliwości nie można zamknąć zwyczajowego rozumienia uciążliwego sąsiedztwa, gdyż takie rozumienie oznaczałoby też sąsiada, który zakłóca spokój swoim zachowaniem, wykonuje prace na działce emitujące hałasy np. przy okazji rąbania drewna czy inne. Ujęte w planie zapisy należy odnieść do tych kategorii uciążliwości, które limitowane są obowiązującymi przepisami prawa. W tym przypadku chodzi o wszelkie przekroczenia obowiązujących standardów emisyjnych.

Jeżeli plan przewiduje zagospodarowanie terenu pod zabudowę usług rzemiosła nieuciążliwego, oznacza to zgodę na wykonywanie na danym terenie określonej działalności gospodarczej pod warunkiem nie przekraczania obowiązujących norm emisyjnych. Lokalizacja na spornym terenie obiektu przeznaczonego na pralnię wodną wiąże się z uzasadnioną obawą przekraczania norm hałasu, co w odniesieniu do pojęcia uciążliwości należy rozumieć w ten sposób, że dla danego terenu przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usług rzemiosła nieuciążliwego należy przyjąć dopuszczalny poziom hałasu określony właściwymi przepisami prawa ochrony środowiska dla zabudowy mieszkaniowo – usługowej. W tym kierunku organ dokonał analizy i ustalił, że proponowana zmiana użytkowania obiektu nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych norm.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że wniesione skargi nie zasługują na uwzględnienie. Poza powyższym, analiza akt sprawy nie wykazała naruszenia dyspozycji art. 7 i 77 kpa. W ocenie Sądu stan faktyczny został ustalony w sposób umożliwiający wydanie decyzji, Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów dotyczących obligatoryjnych elementów treści uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, a także naruszenia norm postępowania (kręgu podmiotów uczestniczących w postępowaniu, zapewnienia gwarancji realizacji ich praw, potrzeby przeprowadzenia rozprawy administracyjnej czy powołania biegłego) mających wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze i fakt, że zarzuty stron skarżących nie znalazły uzasadnienia w niniejszej sprawie, Sąd, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.