Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 908/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 ust.1
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
article: art. 126
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi E. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 9 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 czerwca 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania E. N., Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 4 kwietnia 2016 r. w sprawie odmowy uwzględnienia przerwy w prowadzeniu usług hotelarskich opodatkowanych zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej za okres od 22 sierpnia 2013 r. do 30 czerwca 2015 r.

Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych:

E. N. prowadził od dnia 3 lipca 2012 r. działalność w zakresie usług hotelarskich polegających na sezonowym wynajmie pokoi gościnnych, opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej, zgodnie z wnioskiem z dnia 2 lipca 2012 r.

Pismem z dnia 22 sierpnia 2013 r. podatnik złożył oświadczenie o zawieszeniu

z tym dniem prowadzonej działalności, korzystając w ten sposób z uprawnienia wynikającego z treści art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych dochodów osiąganych przez osoby fizyczne

(Dz.U. z 1998 r. nr 144, poz. 930 ze zm.), skutkującego niepobieraniem podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej za cały okres trwania przerwy.

Decyzjami z dnia 4 marca 2013 r., 14 lutego 2014 r. i 3 lutego 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] ustalił podatnikowi miesięczną wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej odpowiednio na okresy: od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. – w kwocie 195 zł, od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. – w kwocie 197 zł oraz od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. – w kwocie 197 zł.

Pismem z dnia 20 października 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wezwał E. N. do złożenia wyjaśnień w sprawie działalności gospodarczej prowadzonej w 2015 r.

E. N. w piśmie nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 29 października 2015 r. wskazał, że prowadził działalność w okresie od 1 lipca 2015 r. do 31 sierpnia 2015 r. i dokonał wpłaty podatku za ten okres, w wysokości wynikającej z decyzji, w kasie Urzędu Skarbowego w [...], zgodnie z pouczeniem otrzymanym od pracownika Urzędu.

W związku z niedotrzymaniem terminu zawiadomienia o zakończeniu przerwy

w prowadzonej działalności wynikającego z art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, postanowieniem z dnia 1 marca 2016 r., organ pierwszej instancji wszczął wobec E. N. postępowanie podatkowe w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej, w związku ze zgłoszoną przerwą w prowadzeniu działalności gospodarczej za okres od 22 sierpnia 2013 r. do 30 czerwca 2015 r.

Decyzją z dnia 4 kwietnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] odmówił uwzględnienia przerwy w prowadzeniu przez E. N. działalności gospodarczej opodatkowanej zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej za okres od 22 sierpnia 2013 r. do 30 czerwca 2015 r., z powodu niezachowania terminu do zawiadomienia o zakończeniu przerwy.

Wydana decyzja stanowiła konsekwencję stwierdzenia, że ostatnim dniem przerwy w prowadzeniu działalności był dzień 30 czerwca 2015 r. Dniem poprzedzającym dzień zakończenia przerwy był 29 czerwca 2015 r., natomiast podatnik nadał zawiadomienie o zakończeniu przerwy w urzędzie pocztowym w dniu 29 października 2015 r.

Pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r. E. N. wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że zawiadomienie o zakończeniu przerwy nastąpiło w terminie, bowiem w dniu 19 czerwca 2015 r. zapłacono należny podatek. Zapłata ta stanowiła formę powiadomienia organu o zakończeniu przerwy. Taki sposób powiadomienia został wskazany przez pracownika Urzędu, a organ mając wątpliwości w tym zakresie winien wcześniej zwrócić się do podatnika o ich wyjaśnienie.

Decyzją z dnia 9 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 4 kwietnia 2016 r.

W uzasadnieniu organ podkreślił szczególny, uproszczony charakter karty podatkowej, wskazując, że konstrukcja prawna tej formy opodatkowania polega na tym, że nie ustala się wysokości podstawy opodatkowania, a rzeczywiste wyniki gospodarcze osiągane przez podatnika pozostają bez wpływu na wysokość podatku. Wysokość świadczenia podatkowego ustalana jest przez ustawodawcę w taki sposób, aby obciążenie podatkowe było odpowiednie dla przeciętnie osiąganych rezultatów określonego typu działalności gospodarczej. Wynika ono wprawdzie z treści przepisów prawa podatkowego i jest znane podatnikowi niejako z góry, niemniej jednak ostatecznie zostaje ustalone dopiero w decyzji organu podatkowego. Z uwagi na powyższe na podatnika podatku opłacanego w formie karty podatkowej zostały nałożone obowiązki, których musi on bezwzględnie dotrzymywać aby przysługiwało mu prawo korzystania z tej formy opodatkowania.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, w przypadku zgłoszenia przez podatnika przerwy w prowadzeniu działalności w danym roku podatkowym nie pobiera się podatku opłacanego w formie karty podatkowej za cały okres przerwy trwającej nieprzerwanie co najmniej 10 dni w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień przerwy, jeżeli podatnik zawiadomi o tej przerwie najpóźniej w dniu jej rozpoczęcia i w dniu poprzedzającym dzień jej zakończenia, z wyjątkiem ust. 2 (przerwa spowodowana chorobą podatnika). Konstrukcja tego przepisu przenosi ciężar udowodnienia faktów i twierdzeń na podatnika. Podatnik ma prawo (a nie obowiązek) skorzystania z przerwy w działalności, w związku z tym to na nim ciąży obowiązek dopełnienia warunków określonych przez ustawodawcę, uprawniających do skorzystania z przerwy, o czym stanowiło pouczenie zawarte w decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Skorzystanie z przedmiotowego uprawnienia, choć zależy wyłącznie od woli podatnika, wymaga odpowiedniego zawiadomienia właściwego organu podatkowego. Ustawodawca nakłada na podatnika obowiązek poinformowania właściwego urzędu skarbowego o dacie rozpoczęcia planowanej przerwy (najpóźniej w dniu jej rozpoczęcia) oraz o terminie jej zakończenia (najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień jej zakończenia). W analizowanym przepisie zostały zatem określone dwa terminy materialne: początkowy i końcowy.

Organ odwoławczy stwierdził, że przepis art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym nie precyzuje formy powiadomienia o zakończeniu przerwy, zgodnie jednak z obowiązującą w postępowaniu podatkowym zasadą pisemności, wynikająca z art. 126 Ordynacji podatkowej, oświadczenie w tym zakresie powinno zachować tę formę.

Organ wskazał, ze E. N. nie dotrzymał terminu zawiadomienia o rozpoczęciu przerwy. Ostatnim dniem, w którym możliwe jest zawiadomienie organu podatkowego o zakończeniu przerwy jest dzień poprzedzający dzień zakończenia przerwy. Podatnik podjął działalność w dniu 1 lipca 2015 r. Zatem ostatnim dniem, w którym nie podejmował czynności podlegających opodatkowaniu, a więc ostatnim dniem przerwy był dzień 30 czerwca 2015 r., a dniem wcześniejszym był dzień 29 czerwca 2015 r. Składając przedmiotowe pismo w dniu 29 października 2015 r. E. N. uchybił terminowi do zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o zakończeniu przerwy.

Organ zaznaczył, że w trzech decyzjach ustalających wysokość karty podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] zawarł m.in. pouczenie dotyczące początkowego i końcowego terminu zgłaszania przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady zaufania, określonej w art. 121 Ordynacji podatkowej, działania organu I instancji cechowały się bowiem merytoryczną poprawnością i starannością oraz równym traktowaniem interesów Skarbu Państwa i podatnika.

Organ uznał za niezasadny zarzut dotyczący uzyskania błędnego pouczenia w zakresie dokonanej wpłaty oraz zgłoszenia przerwy, wskazując, że to na podatniku leży obowiązek przestrzegania praw i obowiązków zgodnie z przepisami prawa w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Pracownik urzędu skarbowego nie posiadał wymaganych dokumentów oraz nie znał dokładnie stanu faktycznego sprawy, a przekazanie ogólnych informacji nie może być podstawą działań podatnika w danej sprawie.

Reasumując, organ wskazał, że skorzystanie z przerwy w prowadzeniu działalności na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym uzależnione zostało od spełnienia wszystkich wskazanych w nim warunków, a uchybienie chociażby jednemu z nich uniemożliwia skorzystanie z przerwy. Organy podatkowe nie mają w tym zakresie prawa do uznaniowości i nie badają przyczyn opóźnienia. Okoliczności, które przyczyniły się do uchybienia przez podatnika terminowi prawa materialnego nie mogły więc stanowić podstawy uchylenia spornej decyzji. Organ wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych, ww. przepis został sformułowany ściśle, a przy jego odczytywaniu należy kierować się wyłącznie wykładnią językową, co przesądza o braku zasadności stanowiska podatnika zawartego w odwołaniu.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] E. N. wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia:

- art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym poprzez odmowę uwzględnienia przerwy za okres od 22 sierpnia 2013 r. do 30 czerwca 2015 r.,

w prowadzeniu usług hotelarskich w sytuacji, gdy podatnik zawiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o zakończeniu przerwy;

- wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania

w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez przerzucanie

na podatnika negatywnych skutków nieprawidłowego funkcjonowania urzędu skarbowego.

W uzasadnieniu skarżący podtrzymał argumentację, że zapłata podatku dokonana zgodnie z informacją pracownika urzędu skarbowego, stanowiła zawiadomienie organu o wznowieniu działalności. W związku ze wskazaniem na dowodach wpłaty konkretnych okresów organ dysponował wiedzą o zakończeniu przerwy. Skarżący zarzucił, że w trakcie postępowania nie odebrano wyjaśnień od pracownika organu, który wprowadził podatnika w błąd. Kwestionując słuszność argumentacji organu odwoławczego, skarżący stwierdził, że postawione przez niego pytanie dotyczyło formy złożenia zawiadomienia o wznowieniu działalności.

Do udzielenia tej informacji nie była konieczna znajomość akt sprawy, a jedynie znajomość przepisów z zakresu prawa podatkowego. Skarżący wskazał, że działał w dobrej wierze, a organ pominął okoliczność, że podatnik z własnej woli z góry zapłacił należny podatek.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor Izby Skarbowej

w [...] podtrzymał argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania badź innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, podniesione w niej zarzuty nie są uzasadnione, a zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena prawidłowości powiadomienia przez podatnika organu podatkowego o zakończeniu przerwy

w prowadzeniu działalności gospodarczej, skutkującej okresowym zwolnieniem

z ponoszenia zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie art. 34 ustawy

o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Wyjaśnić należy, że karta podatkowa jest uprzywilejowaną formą opodatkowania, nie ustala się w niej bowiem podstawy opodatkowania i nie istnieją przy tej formie opodatkowania skale podatkowe. W wypadku podatku dochodowego płaconego w formie karty podatkowej rzeczywiste wyniki gospodarcze pozostają zatem bez wpływu na wysokość podatku, która ustalana jest odpowiednio do przeciętnie osiąganych rezultatów. Opodatkowując uzyskiwane przychody w formie karty podatkowej, skarżący miał obowiązek w okresie dokonywania rozliczeń w tej formie, odprowadzać podatek dochodowy w ustalonej przez właściwy urząd skarbowy w decyzji wysokości bez względu na fakt osiągania przychodów z prowadzonej działalności.

Przewidziane w art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym uprawnienie stanowi wyjątek od tej zasady. Zgodnie z przywoływanym przepisem, w przypadku zgłoszenia przez podatnika przerwy w prowadzeniu działalności w danym roku podatkowym nie pobiera się podatku opłacanego w formie karty podatkowej za cały okres przerwy trwającej nieprzerwanie co najmniej 10 dni w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień przerwy, jeżeli podatnik zawiadomi o tej przerwie najpóźniej w dniu jej rozpoczęcia i w dniu poprzedzającym dzień jej zakończenia, z wyjątkiem ust. 2, który nie znajduje w sprawie zastosowania. Przepis ten przewiduje więc, że podlegający opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie kary podatkowej podatnik może skorzystać z prawa do przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej. Z uprawnieniem podatnika ustawodawca nie wiąże żadnych dodatkowych przesłanek, poza obowiązkiem dokonania odpowiedniego we właściwym terminie zawiadomienia właściwego organu podatkowego. Zatem od podatnika, który zdecydował się na przerwę w prowadzeniu działalności gospodarczej, nie pobiera się podatku opłacanego w formie karty podatkowej za cały okres trwania przerwy, pod warunkiem, że zawiadomi on właściwy organ podatkowy o dacie rozpoczęcia planowanej przerwy (najpóźniej w dniu jej rozpoczęcia) oraz o terminie jej zakończenia (najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień jej zakończenia).

W analizowanym przepisie zostały określone dwa terminy o charakterze materialnym. Wyznaczają one bowiem okres, w trakcie którego lub datę, do której mogą być kształtowane prawa lub obowiązki podmiotów w ramach stosunku prawnego, określanego przez przepisy prawa materialnego. Upływ takiego terminu powoduje wygaśnięcie praw i obowiązków o charakterze materialnoprawnym (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. I SA/Sz 518/13 opubl. w CBOSA na stronie internetowej www.orzeczenia nsa.gov.pl)

Wskazać należy, że przekroczenie terminu prawa materialnego powoduje wystąpienie negatywnych dla podatnika konsekwencji bez względu na przyczynę zaistniałego uchybienia, a także uniemożliwia późniejsze jego przywrócenie. W doktrynie prawa powszechnie przyjmuje się bowiem, że terminy prawa materialnego są terminami nie podlegającymi przywróceniu. Zatem uchybienie terminowi, określonemu w przepisach prawa materialnego, wyklucza zastosowanie tychże przepisów.

Przewidziana w ustawie przerwa stanowi preferencję podatkową, która umożliwia podatnikowi uniknięcie opodatkowania podatkiem dochodowym. Dopuszczona przez przepisy ustawy możliwość skorzystania przez przedsiębiorcę z przerwy w działalności gospodarczej powinna być zatem interpretowana rygorystycznie. Niedopuszczalne jest posługiwanie się w tym przypadku wykładnią rozszerzającą, czy też zastosowanie uznania administracyjnego.

Przepis art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym nie zawiera regulacji dotyczącej formy zawiadomienia o zakończeniu przerwy. Niemniej jednak w takim przypadku zastosowanie znajdą ogólne zasady Ordynacji podatkowej dotyczące formy prowadzenia tego postępowania oraz sposobu składania podań. Zgodnie z art. 126 Ordynacji podatkowej sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 168 § 1 Ordynacji podatkowej, podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski) mogą być wnoszone pisemnie lub ustnie do protokołu, a także za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego, utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, lub portal podatkowy. Oznacza to, że przedmiotowego zawiadomienia należało dokonać w formie pisemnej poprzez złożenie pisma, bądź poprzez spisanie protokołu ustnego oświadczenia.

W świetle dokonanych rozważań, wpłata podatku w dniu 16 czerwca 2015 r. nie mogła stanowić skutecznego zawiadomienia organu o zakończeniu przerwy w prowadzeniu działalności.

Prawidłowego formalnie zawiadomienia, aczkolwiek dokonanego

z uchybieniem przewidzianego w przepisie art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym terminu, strona skarżąca dokonała pismem z dnia

29 października 2015 r., a zatem już po terminie faktycznego rozpoczęcia prowadzenia działalności. Prowadząc w okresie od 1 lipca 2015 r. do 31 sierpnia 2015 r. działalność gospodarczą bez skutecznego zawiadomienia organu o jej podjęciu po przerwie podatnik naruszył ww. normę prawną, co pozbawiło go możliwości skorzystania z przewidzianej w tym przepisie preferencji.

Podkreślić należy, że w świetle art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, przyczyny uchybienia terminowi zawiadomienia o zakończeniu przerwy, nie mają znaczenia dla nabycia uprawnienia do przerwy w istnieniu obowiązku podatkowego. Unormowanie tego przepisu nie pozostawia organowi podatkowemu uznaniowości w kwestii oceny zachowania terminu do zawiadomienia o zakończeniu przerwy, w tym nie umożliwia rozważania przyczyn niezachowania terminu i ich wpływu na zakres uprawnień podatnika.

Materialny charakter terminów do zawiadomienia o rozpoczęciu i zakończeniu przerwy powoduje, że uchybienie tym terminom nie ulega konwalidacji. Strona nie jest zatem uprawniona do założenia wniosku o przywrócenie terminu do zawiadomienia o zakończeniu przerwy przewidzianego w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podnoszona przez skarżącego okoliczność wprowadzenia go w błąd przez pracownika organu, nie mogła mieć zatem wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Kwestia ta miałaby znaczenie przy ocenie zawinienia strony w uchybieniu terminu w przypadku rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności. Brak możliwości badania przyczyn uchybienia terminowi prawa materialnego, wyłączał zasadność dokonywania przez organ ustaleń w tym zakresie, zgłaszane na poparcie tych okoliczności wnioski dowodowe były zatem niezasadne. Z tych też przyczyn, podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia sformułowanych w art. 121 Ordynacji podatkowej zasad prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie i zasady informowania, nie zasługiwał na uwzględnienie.

Wskazać także należy, że w decyzjach w przedmiocie ustalenia miesięcznej wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej (decyzje z dnia 4 marca 2013 r., 14 lutego 2014 r. i 3 lutego 2015 r. dotyczące odpowiednio 2013 r., 2014 r.

i 2015 r.) skarżący został pouczony o warunkach skorzystania z omawianej ulgi. Stosując się do tego pouczenia, skarżący w piśmie z dnia 22 sierpnia 2013 r. powiadomił organ o rozpoczęciu przerwy w działalności (k. 6 akt organu I instancji). Skarżący wiedział zatem o sposobie zawiadomienia o terminach przewidzianych art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Z okoliczności sprawy wynika, że skarżący rozliczył się z zobowiązania podatkowego za okres lipca i sierpnia 2015 r. Zapłata podatku stanowi realizację zobowiązania nałożonego decyzją z dnia 3 lutego 2015 r., nie stanowi ona natomiast spełnienia przewidzianego w art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym obowiązku zawiadomienia organu o zakończeniu przerwy.

Wobec naruszenia terminu zawiadomienia o zakończeniu przerwy wynikającego z art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, organ podatkowy obowiązany był rozstrzygnąć o odmowie uwzględnienia przerwy.

Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził wskazanych przez skarżącego naruszeń przepisów prawa, uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako niezasadną.