Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 245/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 3, art. 13 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 505
law: Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Monika Kramek, Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi J.Sz. na uchwałę [...] Rady Fizjoterapeutów z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest Uchwała nr [...], podjęta w dniu [...] października 2018 r. przez [...] Radę Fizjoterapeutów w sprawie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty (zwana dalej "Uchwałą").

Działając na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2018 r., poz. 505, 1000 i 1669), [...] Rada Fizjoterapeutów (dalej także "KRF") po rozpatrzeniu wniosku J.R.Sz. o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty z dnia [...] maja 2018 r. i analizie dokumentów załączonych do wniosku, odmówiła stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty J.R.Sz.

W uzasadnieniu Uchwały podano, że [...] maja 2018 r. do Biura [...] Izby Fizjoterapeutów wpłynął wniosek J.R.Sz. (zwanego dalej także "Wnioskodawcą" lub "Skarżącym"), reprezentowanego przez adwokata J.Ł., o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Wnioskodawca złożył wniosek wraz z wymaganym oświadczeniem o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych oraz załączył:

1) pełnomocnictwo;

2) poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię potwierdzenia opłaty za pełnomocnictwo;

3) zaświadczenie lekarskie;

4) poświadczoną notarialnie kopię dyplomu nr [...], wydanego w dniu [...] marca 1997 r., potwierdzającego uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne na Akademii Wychowania Fizycznego [...];

5) zaświadczenie o niekaralności;

6) poświadczoną notarialnie kopię świadectwa wydanego w dniu [...] czerwca 2001 r. potwierdzającego ukończenie studiów podyplomowych w zakresie Fizjoterapii w Politechnice [...] oraz poświadczoną notarialnie kopię planu studiów;

7) poświadczone notarialnie kopie umów o pracę, umowy o pracę na okres próbny oraz aneksu do umowy o pracę;

8) poświadczoną notarialnie kopię zaświadczenia o zatrudnieniu;

9) poświadczoną notarialnie kopię zaświadczenia nr [...], wydanego w dniu [...] kwietnia 1993 r., potwierdzającego ukończenie kursu masażu klasycznego;

10) poświadczone notarialnie kopie dyplomów i certyfikatów ukończonych kursów.

W związku ze stwierdzonymi brakami we wniosku, wezwano Wnioskodawcę do ich uzupełnienia, co nastąpiło [...] lipca 2018 r.

Po analizie dokumentów załączonych do wniosku i stwierdzeniu, że żaden z dokumentów załączonych do wniosku nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2018 r. poz. 505, z późn. zm.), KRF skierowała do Wnioskodawcy w dniu [....] sierpnia 2018 r. zawiadomienie o zamiarze zakończenia postępowania administracyjnego wraz z informacją o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni. W zawiadomieniu wskazano również przesłanki zależne od woli strony, które nie zostały spełnione, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z wolą strony. W dniu [...] września 2018 r. do Rady wpłynęło pismo od Wnioskodawcy. W wyznaczonym terminie nie przedłożył On jednak dodatkowych dowodów celem wykazania spełnienia przesłanek uzasadniających wydanie decyzji zgodnej z żądaniem strony.

[...] Rada Fizjoterapeutów podkreśliła, że prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty może uzyskać osoba, która w szczególności przedstawi dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający kwalifikacje określone w art. 13 ust. 3 ustawy. Stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty jest możliwe tylko w przypadku posiadania kwalifikacji określonych przez ustawodawcę w art. 13 ust. 3.

W ocenie KRF, dyplom uzyskania tytułu zawodowego nr [...], wydany w dniu [...] marca 1997r. potwierdzający uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne na Akademii Wychowania Fizycznego [...] nie spełnia wymogu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty.

Dyplom ten został wydany w [...] r., zatem jego przydatność w przedmiocie oceny posiadanych kwalifikacji należy rozważać w płaszczyźnie w art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku, albo rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskała tytuł magistra oraz ukończyła specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej.

KRF doszła do przekonania, iż przedstawiony przez Wnioskodawcę dyplom z Akademii Wychowania Fizycznego [...] poświadczający uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne, nie mieści się w kategorii dyplomów, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 cyt. ustawy. Przepis art. 13 ust. 3 pkt 4 ustawy wymaga bowiem, aby przedstawiany dyplom potwierdzał uzyskanie tytułu magistra na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja. Przepis art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy wymaga zaś, by przedstawiany dyplom dokumentował ukończenie studiów wyższych w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskanie tytułu magistra, o ile wnioskodawca legitymuje się ukończeniem specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej.

Dokument przedstawiony przez Wnioskodawcę potwierdza uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne Akademii Wychowania Fizycznego [...]. Brak jest jednak dokumentu potwierdzającego ukończenie specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej.

Według KRF, podstawy do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu nie mogą też stanowić: świadectwo wydane w dniu [...] czerwca 2001 r. potwierdzające ukończenie studiów podyplomowych w zakresie Fizjoterapii w Politechnice [...], kopie dyplomów i certyfikatów ukończonych kursów, ani zaświadczenie nr [...], wydane w dniu [...] kwietnia 1993 r., potwierdzające ukończenie kursu masażu klasycznego. Dokumenty te nie są bowiem dyplomami nadającymi tytuł zawodowy określony w art. 13 ust.3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty.

W uzasadnieniu Uchwały stwierdzono ponadto, że poczynionych ustaleń nie może zmienić dołączona kopia planu studiów podyplomowych, ani umowy o pracę i zaświadczenia o zatrudnieniu, albowiem dokumenty te nie mieszczą się w katalogu dokumentów wymienionych w art. 13 ust. 3 ww. ustawy, wobec czego Wnioskodawca nie spełnia wymogów określonych w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty dla stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Końcowo wskazano, że w glosowaniu w sprawie przyjęcia uchwały wzięło udział [...] członków Krajowej Rady Fizjoterapeutów na ogólną liczbę [...] członków:

1) za uchwałą głosowało – [...] członków,

2) przeciw uchwale głosowało – [...] członków,

3) wstrzymało się – [...] członek.

Okoliczność tę potwierdza złożony do akt sprawy wyciąg z protokołu z posiedzenia KRF, zawierający podpisy jej członków biorących udział w głosowaniu.

Z powyższą Uchwałą nie zgodził się Pan J.R.Sz., który działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, a także innych przepisów tej ustawy, w tym przepisów traktujących o przyznaniu prawa wykonywania zawodu, poprzez nie zbadanie istoty sprawy.

Ponadto, Uchwale KRF zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Na poparcie przedstawionych zarzutów Skarżący podniósł, że ustawa o zawodzie fizjoterapeuty – z naruszeniem praw nabytych – wykluczyła miedzy innymi Skarżącego z grona osób wykonujących zawód fizjoterapeuty uzyskany przez niego w państwowym systemie szkolnictwa wyższego. Uzyskane w tym trybie dyplomy, w szczególności dyplom ukończenia studiów podyplomowych fizjoterapii na Politechnice [...] na Wydziale Wychowania Fizycznego i Fizjoterapii, w wymiarze cztero-semestralnym, nie zostały ujęte w przepisach ustawy potwierdzających posiadane kwalifikacje. Pominięto też kwestię sprawdzenia doświadczeń praktycznych, w przypadku Skarżącego zdobytych w wieloletniej praktyce, również szpitalnej.

W skardze zwrócono uwagę, że Skarżący wnosił do [...] Izby Fizjoterapeutów o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu, zgłaszając też wniosek o przyznanie mu prawa wykonywania zawodu.

Zaskarżona uchwała rozstrzyga wniosek Skarżącego tylko w zakresie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty, całkowicie pomija wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu. Zdaniem autora skargi, to nie jest tożsamy wniosek, wobec czego należy uznać, że [...] Rada Fizjoterapeutów nie rozpoznała istoty sprawy. KRF w trybie ustawy jest władna podjąć bądź uchwałę o stwierdzeniu prawa wykonywania zawodu bądź uchwałę o przyznaniu prawa wykonywania zawodu, w zależności od przesłanek.

W przekonaniu Skarżącego, przedłożone przez niego przy wniosku dokumenty, dają podstawę – jeśli nie do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu – to bez wątpienia dają podstawę do przyznania Skarżącemu prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Dodano ponadto, że Politechnika [...] przedstawiła bezpośrednio [...] Radzie Fizjoterapeutów swoje stanowisko ze stosownymi wyjaśnieniami oraz dokumentacją dla potwierdzenia uprawnień absolwentów studiów podyplomowych do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Mając to na uwadze, Skarżący wniósł o uznanie w wyroku uprawnienia Skarżącego J.Sz. do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, wynikającego z przepisów ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, ewentualnie o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej Uchwały w całości.

W odpowiedzi na skargę, [...] Rada Fizjoterapeutów wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej Uchwale. W odniesieniu do zarzutów Skarżącego, KRF wskazała, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. dotyczące decyzji administracyjnych. Stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty jest możliwe tylko w przypadku spełnienia przez Wnioskodawcę warunków określonych w art. 13 ust. 1 ww. ustawy oraz przy posiadaniu kwalifikacji wymienionych przez ustawodawcę w art. 13 ust. 3 ustawy.

Organ wyjaśnił, że nie ma wpływu na treść przepisów uchwalanych przez ustawodawcę. Jego zakres kompetencji ogranicza się do stosowania obowiązujących przepisów prawa, a te nie pozwalają na uznanie, iż prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty należy się osobom, które nie spełniają warunków określonych w art. 13 ust. 1 i 3 ww. ustawy.

KRF wskazała również, że Skarżący pismem pełnomocnika z [...] maja 2018 r. złożył wniosek o wpis do [...] Rejestru Fizjoterapeutów. Organ w takich przypadkach ma prawo potwierdzić (lub nie) prawo wykonywania zawodu. Skarżący zawarł w swoim wniosku żądanie wpisu do ww. Rejestru, oraz z ostrożności "stwierdzenie i/lub przyznanie" prawa wykonywania zawodu. Żądania te w istocie dotyczą tego samego - prawa wykonywania zawodu, które oceniane jest na podstawie tych samych przepisów ustawy i w konsekwencji brane są pod uwagę te same przesłanki. Jego żądania nie stanowią zatem żądań rozłącznych, lecz jedno żądanie dotyczące prawa wykonywania zawodu. Tryb, w którym ocenia się prawo wykonywania zawodu nie ulega rozdziałowi na różne postępowania. Ustawodawca przewidział jeden tryb postępowania w zakresie tego, czy danej osobie przysługuje prawo do wykonywania zawodu fizjoterapeuty (z zastrzeżeniem zasad uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej). Istotą przedmiotowej sprawy było zbadanie, czy Skarżącemu przysługuje prawo wykonywania zawodu i tego też dotyczy zaskarżona Uchwała. Nie można zatem uznać, że nie została rozpoznana istota sprawy, skoro właściwy organ rozstrzygnął sprawę w tym przedmiocie.

Zdaniem KRF, zwroty użyte w ustawie, tj. wpisanie do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów, stwierdzenie prawa wykonywania zawodu oraz przyznanie prawa wykonywania zawodu, odnoszą się do tego samego postępowania, podczas którego badane są te same przesłanki i które inicjowane jest tym samym wnioskiem. Co do zasady warunki wykonywania zawodu fizjoterapeuty określone są bowiem w art. 13 ustawy, i przesłanki określone w tym przepisie są badane przy analizie warunków niezbędnych do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Skutek postępowania organu jest taki sam, niezależnie od nazewnictwa – danej osobie przysługuje albo nie przysługuje prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Według KRF, nawet gdyby uznać, że istnieją odrębne tryby postępowania w przedmiocie przyznania prawa wykonywania zawodu (czemu organ zaprzecza), to zaskarżona uchwała w przedmiocie stwierdzenia wykonywania zawodu została prawidłowo wydana. Zgodnie bowiem z art. 143 ustawy, osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy spełniają łącznie warunki określone w art. 13 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, stają się fizjoterapeutami w rozumieniu ustawy i przysługuje im prawo wykonywania zawodu. Na tej podstawie zatem również bada się przesłanki określone w art. 13 ust. 1 ustawy.

Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że w sposób należyty rozpoznał istotę sprawy, badając w pełnym zakresie kwestie prawa wykonywania zawodu przez Skarżącego. Jednocześnie KRF nie miała podstaw prawnych, aby wydawać odrębną uchwałę w przedmiocie przyznania prawa wykonywania zawodu wobec Skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona Uchwała odpowiada prawu.

Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, KRF na wniosek osoby zainteresowanej, stwierdza prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W myśl art. 21 ust. 3 ww. ustawy, organ stwierdza, w drodze uchwały, prawo wykonywania zawodu albo odmawia stwierdzenia tego prawa, a według art. 25 ust. 1 cyt. ustawy, do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dotyczące decyzji administracyjnych).

Przepis art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy stanowi, że prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty przysługuje osobie, która spełnia łącznie następujące warunki:

1) ma pełną zdolność do czynności prawnych;

2) jej stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu fizjoterapeuty, co potwierdza się orzeczeniem lekarskim albo innym dokumentem potwierdzającym brak przeciwwskazań do wykonywania zawodu fizjoterapeuty wymaganych w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wydanym przez właściwe podmioty w tym państwie;

3) wykazuje znajomość języka polskiego w stopniu wystarczającym do wykonywania zawodu fizjoterapeuty;

4) swoim dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu fizjoterapeuty, w szczególności nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko wolności seksualnej i obyczajności oraz za czyny określone w art. 207 i art. 211 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2017 r. poz. 2204 oraz z 2018 r. poz. 20 i 305);

5) posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument, zwane dalej "dyplomem":

a) potwierdzający kwalifikacje, o którym mowa w ust. 3, lub

b) potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty uzyskane w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, lub

c) potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, wydany w państwie innym niż państwo wskazane w lit. b, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 3 ustawy, dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która:

1) rozpoczęła po dniu 1 października 2017 r. jednolite 5-letnie studia wyższe w zakresie fizjoterapii, obejmujące co najmniej 300 punktów ECTS, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 18d ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm.), zwanych dalej "punktami ECTS", w tym co najmniej 160 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii oraz odbyła 6-miesięczną praktykę zawodową i uzyskała tytuł zawodowy magistra oraz złożyła Państwowy Egzamin Fizjoterapeutyczny, zwany dalej "PEF", z wynikiem pozytywnym, albo

2) rozpoczęła po dniu 30 września 2012 r. i przed dniem 1 października 2017 r. studia wyższe z zakresu fizjoterapii, obejmujące co najmniej 180 punktów ECTS, w tym co najmniej 100 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł licencjata lub dodatkowo odbyła studia wyższe obejmujące co najmniej 120 punktów ECTS, w tym co najmniej 60 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł magistra, albo

3) rozpoczęła po dniu 31 grudnia 1997 r. studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskała tytuł licencjata lub magistra na tym kierunku, albo

4) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku, albo

5) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskała tytuł magistra oraz ukończyła specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej, albo

6) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła w ramach studiów dwuletnią specjalizację z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej potwierdzoną legitymacją instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej, albo

7) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu, albo

8) ukończyła przed dniem wejścia w życie ustawy szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskała tytuł zawodowy technika fizjoterapii.

Na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości kwestia jakie dokumenty przedstawił Skarżący na potwierdzenie swoich kwalifikacji. Sporna między Stroną a organem jest ich ocena w świetle wyż. cyt. art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Otóż Skarżący legitymuje się dyplomem z [...] marca 1997r. potwierdzającym ukończenie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności nauczycielskiej na Akademii Wychowania Fizycznego [...]. Bezsprzecznie nie są to studia wyższe z zakresu fizjoterapii ani na kierunku fizjoterapia lub rehabilitacja. Abstrahując od roku rozpoczęcia studiów wyższych, Skarżący nie spełnia wymogów wymienionych w art. 13 pkt 1 – 4 ustawy. Z pewnością też Skarżący rozpoczął studia wyższe po 1 stycznia 1980 r., co wyklucza spełnienie warunków objętych pkt 6 i 7 art. 13 ust. 1 ustawy. Powyższe wskazuje ponadto, iż Skarżący jedynie połowicznie wypełnił dyspozycję przepisu art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, bowiem rozpoczął przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe na Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskał tytuł magistra, jednakże nie ukończył specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej. Tym samym nie spełnia wymogu przewidzianego w tym przepisie. Nie ma też wątpliwości, iż Skarżący nie uzyskał tytułu zawodowego technika fizjoterapii, kończąc przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 31 maja 2016 r.) szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej.

Odnośnie przedłożonego przez Skarżącego świadectwa wydanego w dniu [...] czerwca 2001 r., potwierdzającego ukończenie studiów podyplomowych w zakresie fizjoterapii na Politechnice [...], a także innych zaświadczeń i certyfikatów, to również rację ma KRF wskazując, że dokumenty te nie potwierdzają ukończenia studiów lub uzyskania stosownych tytułów określonych w art. 13 ust. 3 ustawy. Ustawa w katalogu dokumentów, przy pomocy których można potwierdzić posiadane kwalifikacje, a wskazanym w art. 13 ust. 3 ustawy, nie przewiduje bowiem świadectwa ukończenia studiów podyplomowych w zakresie fizjoterapii, ani dowodów praktycznego wykonywania czynności związanych z fizjoterapią.

Prawidłowo zatem stwierdziła KRF, że Skarżący nie przedłożył dyplomu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy. Pośrednio przyznaje to sam Skarżący, podnosząc, iż przedmiotowa ustawa – z naruszeniem praw nabytych – "wykluczyła go z grona osób wykonujących zawód fizjoterapeuty uzyskany przez niego w państwowym systemie szkolnictwa wyższego. Uzyskane w tym trybie dyplomy, w szczególności dyplom ukończenia studiów podyplomowych fizjoterapii na Politechnice [...] na Wydziale Wychowania Fizycznego i Fizjoterapii, w wymiarze cztero-semestralnym, nie zostały ujęte w przepisach ustawy potwierdzających posiadane kwalifikacje. Pominięto też kwestię sprawdzenia doświadczeń praktycznych, w przypadku Skarżącego zdobytych w wieloletniej praktyce, również szpitalnej".

Dlatego, jak tłumaczy Skarżący, wnosił On do KRF nie tylko o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty, ale też o przyznanie mu takiego prawa, na co w jego ocenie pozwalają KRF przepisy ww. ustawy, w oparciu o przedłożone przez niego dokumenty.

Podnieść w tym miejscu należy, że jakkolwiek rację ma autor skargi podnosząc, iż ustawodawca na gruncie niektórych przepisów ustawy o zawodzie fizjoterapeuty (art. 24 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 i 2) niejako rozróżnia dwa rodzaje uchwał w sprawach: "stwierdzenia i/lub przyznania prawa wykonywania zawodu", to jednak trafnie wskazuje KRF, że dla obydwu tych rozstrzygnięć (o ile w ogóle można je różnicować) wspólne są warunki uzyskania rzeczonego prawa, wynikające z art. 13 ust. 1 i ust. 3 ustawy.

Przepis art. 13 ust. 1 ww. ustawy wyraźnie stanowi, że "prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty" przysługuje osobie, która spełnia łącznie określone w tej normie prawnej warunki. Stąd, nawet gdyby podzielić zapatrywanie Skarżącego, że KRF posiada kompetencję nie tylko do "stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty", ale również "przyznania takiego prawa", to nie sposób uznać, że [...] Rada dysponuje tu innym (szerszym) zakresem kompetencji, niż wynikające z ustawy, a w konsekwencji, że może "przyznać" takie prawo osobie, która nie spełnia wymogów wskazanych w art. 13 ust. 1 ustawy.

Jak zasadnie zauważył organ, przepisy ustawy przyznają KRF wyłącznie uprawnienie do "stwierdzenia, w drodze uchwały, prawa wykonywania zawodu lub odmowy stwierdzenia tego prawa" (art. 21 ust. 1, ust 3 i ust. 4). Co prawda art. 24 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 i ust. 2 ustawy wskazują na dwa rodzaje uchwał w sprawie: "stwierdzenia i/lub przyznania prawa wykonywania zawodu", jednakże żaden z tych przepisów nie przewiduje, że uchwała w sprawie "przyznania" tego prawa podejmowana jest przez KRF. Nader czytelna jest natomiast dyspozycja przepisów: art. 21 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym prawo wykonywania zawodu "stwierdza, na wniosek osoby zainteresowanej, [...] Rada Fizjoterapeutów", oraz art. 22 ust. 1 ustawy, który określa, co powinien zawierać przedmiotowy wniosek o "przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty".

Bez wątpienia zatem, ustawodawca powierzył KRF kompetencję do "stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty", która inicjowana jest wnioskiem osoby zainteresowanej o "przyznanie prawa" do wykonywania tego zawodu. Taki też wniosek złożył Skarżący, działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika. KRF zobowiązana była więc dokonać oceny kwalifikacji posiadanych przez Skarżącego oraz weryfikacji przedstawionych przez niego dokumentów, pod kątem przesłanek z art. 13 ust. 1 i ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Skoro, jak już wcześniej wykazano, Skarżący nie wykazał spełnienia wymagań stawianych w art. 13 ust. 1 i ust. 3, organ – związany treścią art. 21 ust. 1 i ust. 3 ustawy – zmuszony był odmówić "stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty".

Odnosząc się zarzutu skargi, dotyczącego "wykluczenia Skarżącego z grona osób wykonujących zawód fizjoterapeuty", konieczne wydaje się odwołanie do uzasadnienia projektu ustawy (druk sejmowy nr 3001), gdzie w pkt 1 zatytułowanym "Cel i potrzeba regulacji" podano, że "osoby wykonujące zawód medyczny (w tym fizjoterapeuci) muszą podlegać szczególnej odpowiedzialności zawodowej. Zawód fizjoterapeuty jest zawodem regulowanym w 27 krajach Unii Europejskiej. W Polsce nie ma ustawowych jednoznacznych zasad określających dostęp do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Czynności fizjoterapeutyczne wykonują osoby bez kwalifikacji zawodowych, po stosunkowo krótkich kursach przyuczających. Brak właściwych kwalifikacji i kompetencji stanowi wprost zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta wynikające zarówno z błędnej diagnostyki jak i nieprofesjonalnie wykonywanych czynności zawodowych". W punkcie 2 omawianego uzasadnienia projektu (pt. "Projektowany stan prawny") wskazano, że "projekt ustawy wprowadza mechanizmy mające zapewnić dostęp do wykonywania zawodu tylko profesjonalistom w danym zawodzie (...). Do istotnych instytucji kontrolnych należy rejestr osób uprawnionych do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Możliwość korzystania z danych rejestrowych spowoduje, w krótkim czasie, wyeliminowanie z rynku usług medycznych osób udzielających świadczeń fizjoterapeutycznych bez wymaganych kwalifikacji. Wpis do rejestru zawodowego będzie gwarancją spełniania przez osobę wnioskującą ustawowych wymogów kompetencyjnych. Jest rzeczą oczywistą, iż brak kwalifikacji przy wykonywaniu czynności fizjoterapeutycznych może spowodować nieodwracalne zmiany w organizmie pacjenta, doprowadzić pacjenta do inwalidztwa pacjenta (...)". W odniesieniu do art. 13 ustawy (tj. art. 14 projektu ustawy) zaakcentowano, że projekt ustawy wskazuje warunki wykonywania zawodu fizjoterapeuty, w tym wymogi uzyskania właściwego dyplomu krajowego lub świadectwa czy innego dokumentu potwierdzającego kwalifikacje uzyskane w krajach Unii Europejskiej, EFTA oraz Szwajcarii. Projekt więc uznaje nabyte wcześniej w związku z ukończeniem prawem ustalonego wykształcenia - uprawnienia do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, a także wprowadza współczesne wymogi, w tym w kontekście funkcjonowania wspólnego rynku pracy i usług w ramach UE i EOG.

W tym stanie rzeczy, nie sposób zarzucić ustawodawcy "wykluczenia" pewnych osób, w tym Skarżącego, z grona osób wykonujących zawód fizjoterapeuty, skoro w ustawie przewidziano szereg sposobów wykazania kwalifikacji, umożliwiających nabycie tego prawa, pod warunkiem jednak, że osoby te przedstawią dokumenty świadczące o ich kompetencjach, gwarantujących profesjonalne wykonywanie zawodu.

Na uwagę zasługuje także przepis art. 143 ustawy, zgodnie z którym, osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy spełniają łącznie warunki określone w art. 13 ust. 1 pkt 1-5, stają się fizjoterapeutami w rozumieniu niniejszej ustawy i przysługuje im prawo wykonywania zawodu. Osoby te wpisuje się do [...] Rejestru Fizjoterapeutów, na wniosek złożony nie później niż w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Osoby, o których wyżej mowa, mogą wykonywać zawód fizjoterapeuty w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy bez uzyskania wpisu do [...] Rejestru Fizjoterapeutów.

Należy ponadto zauważyć, że przepis art. 17 ust. 1 Konstytucji RP przewiduje tworzenie w drodze ustawy samorządów zawodowych, które reprezentują osoby wykonujące zawody zaufania publicznego oraz sprawują pieczę nad należytym ich wykonywaniem w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Istota samorządu zawodów zaufania publicznego wyraża się w harmonijnym łączeniu ochrony partykularnych interesów grupy wykonującej określony zawód i ochrony interesu publicznego, a także w dążeniu do ich uzgadniania przez samych zainteresowanych (vide wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 maja 2001 r., sygn. akt K 37/00). Do kompetencji ustawodawcy należy ukształtowanie modelu funkcjonowania samorządu danego zawodu zaufania publicznego – to ustawa określa kryteria dostępu do tego zawodu, w tym poziom wymaganej wiedzy i praktyki. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 lutego 2004 r. o sygn. akt P 21/02, samorządy zawodów zaufania publicznego mogą, a niekiedy nawet powinny, ograniczać w pewnym zakresie wolność wykonywania zawodu lub działalności gospodarczej ze względu na cele, dla realizacji których zostały powołane, zawsze jednak w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Na kanwie samorządu fizjoterapeutów – osób wykonujących zawód medyczny – takim celem jest życie i zdrowie pacjentów, które legło u podstaw wprowadzenia ustawowych warunków, których łączne spełnienie daje prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Jednym z tych warunków jest posiadanie dokumentu potwierdzającego kwalifikacje. Okoliczność, iż Skarżący z jednej strony nie legitymuje się takim dokumentem, a z drugiej strony nie uzupełnił wykształcenia, w żaden sposób nie może stanowić racjonalnego uzasadnienia naruszenia art. 17 ust. 1 Konstytucji RP.

Z tych względów, zarzuty stawiane przepisom ustawy o zawodzie fizjoterapeuty nie mogły okazać się słuszne.

Nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ww. ustawy, ponieważ prawidłowo ocenił przedłożone przez Skarżącego dokumenty w świetle art. 13 ust. 3 ustawy, uznając, iż żaden z nich nie stanowi dyplomu wymienionego w tym przepisie.

Tutejszy Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez KRF art. 7 i art. 79a § 1 k.p.a., skoro organ ten podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dopuścił i przeprowadził dowody zgłaszane przez Wnioskodawcę, a służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, czyniąc zadość wymogom ustanowionym przez ww. przepisy.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały wykazała zatem, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa uzasadniającego jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.