Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 637/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-11-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie - Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienie od kosztów sądowych lub częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie: odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym


UZASADNIENIE

J. Z. K. wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych lub częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, złożonym na urzędowym formularzu, podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, zaś na ich wspólny majątek składa się: dom jednorodzinny, nieruchomość rolna o powierzchni 30 ha. oraz dwa samochody – "[...]". W uzasadnieniu wniosku skarżący stwierdził, że ze względu na ciężką sytuację finansową nie ma możliwości opłacić całości wpisu w wyznaczonym terminie. Aktualnie nie posiada dochodu, nie ma też możliwości sprzedaży majątku, ze względu na kryzys na rynku nieruchomości. W rubryce 10 "Dochody" formularza PPF oświadczył, że uzyskuje dochód z gospodarstwa rolnego przy czym zaznaczył, że na dzień dzisiejszy nie jest w stanie określić dochodu rocznego.

Wpis sądowy w przedmiotowej sprawie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 8 listopada 2012 r., wynosi 1.042 zł.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. Nr 2012, poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie to winno nastąpić poprzez złożenie pełnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym.

Mając na uwadze powyższe oraz treść wniosku skarżącego, należy stwierdzić, że nie wykazał on, że spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy. Na wstępie należy stwierdzić, że wbrew ciążącemu na skarżącym obowiązku wykazania w sposób kompletny i wiarygodny swojej sytuacji materialnej, skarżący złożył lakoniczne i niekompletne wyjaśnienia odnośnie swojej aktualnej sytuacji materialnej. Skarżący nie wskazał zarówno wysokości uzyskiwanych dochodów miesięcznych jak i kosztów związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego. Ogólnikowe stwierdzenie w postaci nie możliwości określenia wysokości dochodu rocznego nie uzasadnia, nie określenia przez skarżącego wysokości dochodów miesięcznych uzyskiwanych przez niego jak i jego współmałżonkę. Rolą i obowiązkiem skarżącego było przedstawienie ww. informacji w sytuacji gdy domaga się przyznania prawa pomocy.

W orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że na mocy art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a., w którego treści używa się określenia "gdy wykaże", ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Z treści ww. normy wynika, że to strona ma przekonać sąd, iż znajduje się w sytuacji opisanej w tych przepisach, która uniemożliwia poniesienie jej jakichkolwiek kosztów postępowania lub poniesienie pełnych kosztów postępowania. W związku z tym to sam wnioskodawca powinien należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Niezależnie jednak od powyższego należy stwierdzić, że pomimo, że skarżący nie przestawił ww. informacji to na podstawie danych wskazanych przez skarżącego w formularzu wniosku PPF jak i na podstawie informacji uzyskanych z akt administracyjnych, rozpoznający wniosek uznał, że skarżący posiada znaczny majątek, na który składa się obecnie 30 hektarowe gospodarstwo rolne, które może stanowić zabezpieczenie pokrycia kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu ale także dwa znacznej wartości samochody. Jak ustalono bowiem na podstawie informacji uzyskanych ze strony internetowej http://moto.gratka.pl/szukaj/ wartość samochodów "[...]"oferowanych do sprzedaży ( 39 ofert) na dzień 28.11.2012 r. wahała się w granicach od 66.687 zł brutto do 127.900 zł brutto, natomiast w odniesieniu do samochodu "[...]" wartość oferowanych na sprzedaż samochodów wahała się w granicach od 54.868 zł do 89.900 zł (strona http://moto.gratka.pl/szukaj/).

Dodatkowo podkreślić należy, iż na podstawie akt administracyjnych ustalono, że nieruchomość gruntową położoną w miejscowości C. skarżący nabył wraz z małżonką w dniu "[...]" – nabyta nieruchomość obejmowała działki o łącznym obszarze 66,18 ha.. Następnie w roku 2005 i 2007 skarżący dokonał darowizny części nieruchomości na rzecz dzieci. Na dzień "[...]" w skład gospodarstwa rolnego skarżącego wchodziło m.in. sześć zarybionych stawów, budynek mieszkalny w budowie, budynek gospodarczy – stajnia, koparka. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skarżący dysponował znacznym majątkiem jak i nadal dysponuje znacznym majątkiem. Należy podkreślić, że z porównania informacji uzyskanych z akt administracyjnych z oświadczeniem złożonym na formularzu wniosku PPF wynika, że w okresie od 1993 r. do 2012 r. nieruchomość gruntowa posiada przez skarżącego zmniejszyła się do 30 ha, jednakże nadal w ocenie rozpoznającego wniosek jest to znaczący majątek, który umożliwia mu opłacenie należnych kosztów sądowych. Stanowisko to potwierdza także fakt posiadania i utrzymywania przez skarżącego dwóch samochodów osobowych, których wartość także znacząco przewyższa należne koszty sądowe. W takiej sytuacji brak jest podstaw do uznania skarżącego za osobę ubogą wymagającą pomocy ze strony Budżetu Państwa w postaci sfinansowania mu kosztów sądowych.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, że poniesienie przez skarżącego kosztów sądowych w niniejszej sprawie wiązałoby się z pozbawieniem go środków utrzymania, dlatego też, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji