Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3053/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 6o ust. 1 i 2, art. 6h i 6i
journal: Dz.U. 2016 poz 250
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia WSA (del.) Sylwester Golec (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt I SA/Bk 134/19 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 5 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1) oddala skargę kasacyjną; 2) prostuje sentencję wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 134/19, w ten sposób, że powołaną w wyroku datę zaskarżonej decyzji "8 lutego 2019 r." zastępuje datą "5 lutego 2019 r.".


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt I SA/BK 134/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 5 lutego 2019 r., którą uchylono decyzję Burmistrza K. z dnia 26 listopada 2018 r. i określono A. M. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2017 r. do 30 września 2018 r.

Sąd pierwszej instancji przyjął następujący stan faktyczny za podstawę do wydania ww. wyroku:

Decyzją z 26 września 2016 r. Burmistrz K. określił skarżącemu A. M. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. w kwocie 13 zł miesięcznie. Następnie 19 czerwca 2017 r. Rada Miejska w K. podjęła uchwałę ustalającą nowe stawki opłaty za gospodarowanie odpadami. Zawiadomieniem z 21 sierpnia 2017 r. Burmistrz K. poinformował skarżącego o nowej stawce opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz poinformował, że skarżący nie jest zobowiązany do złożenia nowej deklaracji w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami. Pismem z 7 września 2017 r. skarżący poinformował Burmistrza K., że deklaruje opłatę w wysokości 17 zł co 4 miesiące, uzasadniając powyższe trudną sytuacją finansową. W odpowiedzi Burmistrz K. poinformował, że osoba stale zamieszkująca na nieruchomości nie może indywidualnie ustalić częstotliwości odbioru odpadów i uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Następnie, na skutek wezwania organu, skarżący w dniu 16 października 2018 r. złożył nową deklarację w sprawie wysokości opłaty za gospodarowani odpadami komunalnymi, deklarując selektywny sposób gromadzenia odpadów.

Burmistrz K. decyzją z 26 listopada 2018 r., określił Skarżącemu opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 17 zł miesięcznie oraz określił mu zaległość za okres od 1 lipca 2017 r. do 30 września 2018 r. w wysokości 255 zł.

Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie podnosząc, że otrzymał pojemnik na odpady w maju 2018 r., a śmieci wystawiał w miesiącach: maj, lipiec, sierpień, wrzesień i październik. Wskazał, że decyzja nie uwzględnia wszystkich okoliczności, w tym jego trudnej sytuacji materialnej. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania i o naliczanie należności od chwili złożenia deklaracji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z dnia 5 lutego 2019 r., uchyliło powyższą decyzję Burmistrza K. w całości i określiło skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2017 r. do 30 września 2018 r. w wysokości 17 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 6m ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 250 ze zm. – dalej: "u.c.p.g."), zgodnie z którym w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. Organ wskazał, że w takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu. Oznacza to, że zmiana stawki opłaty dokonana zawiadomieniem może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy zobowiązany uprzednio złożył deklarację . Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie złożył deklaracji i wysokość opłaty została określona decyzją z dnia 26 września 2016 r. Zdaniem Kolegium organ I instancji błędnie uznał, że w sprawie wysokości opłaty za okres od 1 lipca 2017 r. do 30 września 2018 r. powinna zostać określona na podstawie art. 6m. ust. 2b u.c.p.g., który stanowi o konieczności wydania decyzji w przypadku, gdy właściciel nieruchomości nie uiszcza opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2a. Zdaniem Kolegium, skoro Skarżącemu określono stawkę opłaty w drodze decyzji, to po zmianie tej stawki uchwałą Rady Miasta, niemożliwe było zastosowanie w sprawie art. 6m ust. 2a u.c.p.g. (zawiadomienie o nowej stawce opłaty), gdyż przepis ten ma zastosowanie do podmiotów, które złożyły deklarację. Konsekwencją tego był brak możliwości wydania decyzji na podstawie art. 6m ust. 2 u.c.p.g., gdyż przepis ten ma zastosowanie, gdy zobowiązany do uiszczenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie uiszcza jej w wysokości podanej w zawiadomieniu. W sytuacji gdy skarżący nie złożył deklaracji, po uchwaleniu nowej stawki opłaty koniecznym było złożenie przez skarżącego nowej deklaracji na podstawie art. 6o ust. 4 u.c.p.g. Niezłożenie przez skarżącego deklaracji stanowiło przesłankę do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie art. 6o ust. 1 u.c.p.g. Z tego powodu organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i wskazał właściwą podstawę prawną tj. art. 6o ust. 1 u.c.p.g.

Organ przyjął też, że wobec braku oświadczenia w postaci deklaracji o selektywnym gromadzeniu odpadów, istniały podstawy, by wysokość opłaty określić jak dla odpadów gromadzonych w sposób nieselektywny. Nie zmienia tego okoliczność, że pojemnik dostarczony został dopiero w maju, nawet jeśli był to pojemnik na odpady zmieszane. Zdaniem organu, brak złożenia deklaracji i wskazania selektywnego gromadzenia odpadów zwalniał organ pierwszej instancji od obowiązku zapewnienia na nieruchomości pojemników (worków) do segregacji odpadów.

Kolegium wskazało, że skarżący 16 października 2018 r. złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której wskazał selektywny sposób gromadzenia odpadów. Zdaniem SKO, organ pierwszej instancji bezzasadnie określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od złożenia deklaracji. Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 6o ust. 1 u.c.p.g. tylko w przypadku niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku uzasadnione szacunki. Skoro w aktach sprawy znajduje się deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z zaznaczonym selektywnym sposobem gromadzenia odpadów, a organ pierwszej instancji nie ustalił innego niż deklarowany sposobu zbierania odpadów, to brak było podstaw do nieuznania danych wskazanych w deklaracji. Organ zauważył ponadto, że postanowienie o wszczęciu postępowania nie obejmowało okresu, którego dotyczy deklaracja. Oznacza to, że w tym zakresie postępowanie formalnie nie zostało wszczęte i nie wymagało umorzenia.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Skarżący podniósł, że w jego sprawie ma miejsce nękanie mające na celu wymuszenie zaniechania przez Skarżącego jego działań dotyczących nielegalnego składowania odpadów we wsi S. Podniósł też, że w chwili "rozdawania deklaracji dotyczących śmieci" był hospitalizowany i nie wiedział o sprawie. Skarżący wskazał, że w maju 2018 r. dostarczono mu pojemnik na odpady i w tym miesiącu wystawił odpady segregowane. W czerwcu, listopadzie i grudniu odpadów nie wystawiał a po raz kolejny wystawi odpady w marcu 2019 r. Jego zdaniem, nie powinien uiszczać opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące, w których nie wystawia odpadów.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 6m ust. 2a u.c.p.g. w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu. Oznacza to, że zmiana stawki opłaty dokonana zawiadomieniem może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy zobowiązany uprzednio złoży deklarację.W przedmiotowej zaś sprawie wysokość opłaty określana została w drodze decyzji. Zasadnie więc organ drugiej instancji uznał, iż organ pierwszej instancji błędnie powiązał konieczność określenia skarżącemu wysokości opłaty za okres od 1 lipca 2017 r. do 30 września 2018 r. z art. 6m. ust. 2b u.c.p.g. (przywołanym w podstawie prawnej i uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji), który mówi o konieczności wydania decyzji w przypadku gdy właściciel nieruchomości nie uiszcza opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2a. Tego rodzaju sytuacja ma bowiem miejsce jedynie wówczas, gdy w drodze zawiadomienie dochodzi do zmiany stawki opłaty określonej w złożonej uprzednio deklaracji a właściciel nieruchomości nie płaci opłaty w zmienionej wysokości. Ponieważ w analizowanej sprawie Skarżącemu określono stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w drodze decyzji, to po zmianie tej stawki uchwałą Rady Miasta, koniecznym było złożenie nowej deklaracji na podst. art. 6o ust. 4 u.c.p.g., a jeśli taka deklaracja nie została złożona, wydanie decyzji na podstawie art. 6o ust. 1 u.c.p.g. Błędne podstawy prawne i uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji skutkować musiały jej uchyleniem i orzeczeniem co do istotny na podstawie właściwych norm u.c.p.g. Bezsprzecznym jest bowiem, że za okres od 1 lipca 2017 do 30 września 2018 skarżący wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie złożył stosownej deklaracji. W tej sytuacji wystąpiły przesłanki do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie art. 6o ust. 1 u.c.p.g. W sprawie brak było oświadczenia w postaci deklaracji o selektywnym gromadzeniu odpadów, zatem istniały podstawy, by wysokość opłaty określić jak dla odpadów gromadzonych w sposób nieselektywny. Sąd wskazał, że w poprzedniej decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami, ustalono stawkę opłaty za odpady zbierane w sposób nieselektywny, jeśli więc skarżący, wbrew ciążącemu na nim obowiązku, nie złożył deklaracji z wyliczeniem stawki opłaty za odpady zbierane selektywnie, to istniały podstawy do tego, by uznać określony poprzedni sposób gromadzenia odpadów. Nie zmieniała tego nawet ta okoliczność, że pojemnik dostarczony został dopiero w maju. Nawet jeśli był to pojemnik na odpady zmieszane. Brak złożenia deklaracji i wskazania selektywnego gromadzenia odpadów zwalniał organ pierwszej instancji od obowiązku zapewnienia na nieruchomości pojemników (worków) do segregacji odpadów. Skoro skarżący 16 października 2018 r. złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której wskazał selektywny sposób gromadzenia odpadów, to nie było podstaw do określenia skarżącemu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla odpadów niesegregowanych za okres od złożenia deklaracji. Stosownie do art. 6o ust. 1 u.c.p.g. tylko w przypadku niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku uzasadnione szacunki. W ocenie Sądu zasadnie zatem organ drugiej instancji dokonał korekty decyzji organu pierwszej instancji.

Wyrok Sądu pierwszej instancji został zaskarżony skargą kasacyjną, w której na podstawie art. art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej powoływanej jako P.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 6o ust. 1 i 2 u.c.p.g. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że możliwe było wydanie wobec Skarżącego decyzji określającej wysokość opłaty za zagospodarowanie odpadów, w sytuacji gdy złożenie przez Skarżącego w dniu 16 października 2018 r. deklaracji uniemożliwiało wydanie decyzji określającej wysokość opłaty za zagospodarowanie odpadów komunalnych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 6o ust. 1 u.c.p.g. decyzja określająca wysokość opłaty wydawana jest tylko w razie niezłożenia deklaracji. W skardze kasacyjnej podniesiono, że obecne brzmienie przepisu art. 6o ust. 2 u.c.p.g. nakazuje wydanie decyzji "otwartej", natomiast zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku jest decyzją określającą wysokość opłaty za "zamknięty" okres od 1 lipca 2017 r. do 30 września 2018 r.

W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu, według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zawarte zostało oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku nie zażądało przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym uznał ją za niezasadną.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Sąd z urzędu bierze pod uwagę przesłanki nieważności postępowania, które są wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., które w tej sprawie nie wystąpiły. Oznacza to, że kontrola instancyjna orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sprawowana jest w ramach zakreślonych przez podstawy kasacyjne, określające rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres, wskazane i uzasadnione w skardze kasacyjnej. Zakres kontroli sprawowanej przez Sąd drugiej instancji wyznaczają przyczyny wadliwości wyroku sądu pierwszej instancji, które zostaną wskazane w skardze kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Na podstawie przytoczonego przepisu w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie ma odpowiedniego zastosowania art. 134 § 1 P.p.s.a , który nakazuje przy rozpoznaniu skargi uwzględnić wszystkie naruszenia prawa, mogące stanowić podstawę uwzględnienia skargi, także wtedy gdy nie zostały one podniesione w skardze. Sąd drugiej instancji nie może poprawiać podstaw zaskarżenia i wniosków skargi kasacyjnej, gdyż oznaczałoby to działanie z urzędu, niedopuszczalne w świetle cytowanego przepisu (zob. wyroki NSA: z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt FSK 13/04; z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 356/04 i z dnia 22 września 2017 r., II FSK 2065/17; wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym wyroku dostępne są w internetowej bazie orzeczeń CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Błędne jest stanowisko autora skargi kasacyjnej twierdzącego, że złożenie przez zobowiązanego deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyłącza możliwość wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres nieobjęty deklaracją, w którym zobowiązany nie uiszczał tej opłaty. Na podstawie art. 6h i 6i u.c.p.g. na właścicielach nieruchomości, na których powstają odpady (dalej powoływani jako zobowiązani do opłaty) z mocy prawa ciąży obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stosownie do przepisów art. 6k u.c.p.g. stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi określa rada gminy. Z przepisów art. 6m ust. 1, 1a i ust.1d u.c.p.g. wynika, że podstawą wymiaru opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest deklaracja, którą powinien złożyć zobowiązany do opłaty. Powołane przepisy wskazują wprost, że deklaracja w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami wywiera skutki prawne obejmujące okres od daty jej złożenia. Za ten okres stosownie do art. 6m ust. 1d u.c.p.g. obowiązuje stawka opłaty wynikająca z deklaracji. Podanie w deklaracji danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym nie uniemożliwia poboru opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w prawidłowej wysokości, gdyż na podstawie art. 6o ust. 1 u.c.p.g. organ może określić prawidłową wysokość stawki, gdy w deklaracji zostaną podane informacje mające wpływ na wysokość opłaty, niezgodne ze stanem rzeczywistym. Na podstawie powołanego przepisu organ może określić wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi także w sytuacji, gdy zobowiązany do uiszczania tej opłaty nie złożył deklaracji. Stosownie do art. 6o ust. 2 u.c.p.g. opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w art. 6o ust. 1 u.c.p.g., obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. We wskazanych przypadkach (niezłożenie deklaracji, podanie w deklaracji danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym) decyzja wydana na podstawie art. 6o ust. 1 u.c.p.g. zastępuje deklarację i stanowi akt administracyjny będący podstawą poboru opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W świetle powyższych wniosków okres sprzed złożenia deklaracji, w którym po stronie zobowiązanego do uiszczenia opłaty stosownie do art. 6h i 6i u.c.p.g. istniał obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest okresem objętym zakresem art. 6o ust. 1 u.c.p.g., za który nie złożono deklaracji pomimo istnienia takiego obowiązku. W tej sytuacji stosownie do art. 6o ust. 1 u.c.p.g. organ jest uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi należnej w okresie, w którym istniał obowiązek jej uiszczenia i w którym podmiot zobowiązany do uiszczania tej opłaty nie złożył deklaracji. Przyjęcie za prawidłowe wskazanego powyżej stanowiska autora skargi kasacyjnej, prowadziłoby do wniosku, że w sytuacji jaka zaistniała w sprawie tj. gdy zobowiązany do uiszczenia opłaty nie złożył deklaracji w terminie wskazanym w art. 6m ust. 1 u.c.p.g. i obowiązku tego dopełnił po upływie znacznego okresu czasu, okres ten byłby wyłączony z obowiązku uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wniosek ten jest niedopuszczalny w świetle treści przepisów art. 6h i 6i u.c.p.g., na podstawie których obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje z mocy prawa. Wniosku tego nie można także pogodzić z treścią art. 6o ust. 1 u.c.p.g., który stanowi podstawę do wymiaru zaległej opłaty za okres, w którym brak było deklaracji z powodu jej niezłożenia przez podmiot zobowiązany. W treści powołanego przepisu a także pozostałych przepisów u.c.p.g. regulujących pobór opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi brak jest podstaw do twierdzenia, że decyzja wymierzająca opłatę za okres, w którym nie złożono deklaracji i nie uiszczano opłaty nie może być wydana jeżeli po tym okresie został złożona deklaracja. Autor skargi kasacyjnej pomimo sformułowania takiej tezy w skardze kasacyjnej nie uzasadniał jej.

W rozpoznanej sprawie organ pierwszej instancji błędnie uznał, że w stosunku do skarżącego zastosowanie powinien mieć przepis art. 6 u.c.p.g. oraz niezasadnie poinformował skarżącego, że nie ma on obowiązku złożenia deklaracji, po zmianie stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wpływ tych uchybień na zgodność z prawem zaskarżonego wyroku nie mógł być oceniony przez Naczelny Sąd Administracyjny z powodu niepodniesienia tych uchybień w skardze kasacyjnej. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej nie mógł z urzędu odnieść się do wymienionych uchybień.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał za bezzasadny zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. art. 6o ust. 1 i 2 u.c.p.g. i na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.