Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 933/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1551
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
article: art. 7, art. 77 par. 1art. 78, art. 80, art. 89, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 106 par. 3 i par. 4, art. 133 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia 24 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2015 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia 25 sierpnia 2017 r. Nr [...] 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w związku z decyzją organu odwoławczego z dnia 7 marca 2017 r., Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( w skrócie ARiMR) decyzją z dnia 25 sierpnia 2017 r. przyznał B. G. jednolitą płatność obszarową w wysokości 144. 012,20 zł, do powierzchni 321,75 ha; płatność za zazielenienie w wysokości 96.593,24 zł, do powierzchni 321,75 ha; płatność redystrybucyjną w wysokości 4.531,12 zł, do powierzchni 27 ha; płatność do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych w wysokości 6.222,11 zł, do powierzchni 15,19 ha oraz umorzył postępowanie w sprawie zwrotu dyscypliny finansowej.

W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił przebieg postępowania oraz wskazał przepisy prawodawstwa krajowego i unijnego mające zastosowanie w sprawie. Organ podniósł, że w sprawie miał miejsce konflikt kontroli krzyżowej, a ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień udzielonych przez drugiego uczestnika sporu wynika, że B. G. nie był w posiadaniu gruntów rolnych, położonych na działce nr [...] oraz że to nie on utrzymywał te grunty zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, którego dotyczył wniosek o przyznanie płatności. Organ I instancji uznał zatem, iż działka nr [...] nie była w posiadaniu strony w dniu 31 maja 2015 r. B. G. wykazał jednak, że zaistniała nieprawidłowość nie wynikała z jego winy, co skutkowało odstąpieniem od zastosowania kar administracyjnych.

Ponadto organ I instancji przedstawił wartości deklarowane, deklarowane kwalifikowane i stwierdzone w toku postępowania w ramach poszczególnych grup upraw, co pozwoliło obliczyć początkowe kwoty płatności, które zostały odpowiednio pomniejszone ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Organ wyjaśnił również, że postępowanie w sprawie zwrotu dyscypliny finansowej zostało umorzone, ponieważ upłynął termin na realizację tej płatności wynikający z prawodawstwa unijnego.

B. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji w zakresie, w którym rozstrzygnięcie pozbawia go płatności do działki rolnej [...], położonej na działce ewidencyjnej nr [...]. Wnosząc o zmianę decyzji organu I instancji, poprzez przyznanie dopłat do tej działki bez sankcji, pomniejszeń, odwołujący zarzucił naruszenie:

1.art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) w skrócie "k.p.a.", w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1-2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn.Dz. U. z 2015r., poz. 1551), poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z:

a. protokołów zeznań świadków w aktach sprawy karnej [...], prowadzonej przez Komendę Miejską Policji w S.;

b. wniosków zmian lub korekt składanych w 2015 r. przez J. W., P. W., T. W., dotyczących płatności do spornej działki za 2015 r.;

c. dokumentów załączonych do odwołania z dnia 20 czerwca 2015 r. oraz jego uzupełnienia z dnia 29 czerwca 2016 r., a mianowicie protokołów zeznań J. W. i P. W., a także umowy dzierżawy z dnia 2 kwietnia 2015 r., które świadczą o tym, iż to wnioskodawca posiadał sporną działkę oraz użytkował ją od dnia 27 maja 2015 r., zamiast T. W.;

2.art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez uznanie, że działka nr [...] nie była w posiadaniu strony w dniu 31 maja 2015 r., a pozostawała we władztwie T. W., a także wobec ustalenia, iż rolnik naprzemiennie z inną osobą wykonywał zabiegi na ww. działce w 2015 r.;

3.art. 138 § 2 k.p.a., poprzez pominięcie zaleceń organu II instancji w postaci nieuwzględnienia materiału dowodowego wniesionego w poprzednim postępowaniu odwoławczym, tj. protokołów i zeznań J. W. oraz P. W. oraz umowy dzierżawy z dnia 2 kwietnia 2015 r., jak również wobec braku skonfrontowania materiału dowodowego, dotyczącego obu spraw oraz kontroli krzyżowych w nich stwierdzonych; strona wyjaśniła przy tym, że z treści pisma geodety R. B. z dnia 14 maja 2017 r. wynika, że zarówno T. W., P. W., jak i J. W. ubiegali się o dopłaty do 2015 r. do działki nr [...], korygując uprzednio złożone wnioski; możliwe jest zatem, iż pierwotnie działka ta była przedmiotem deklaracji P. W. lub J. W., a następnie na skutek dokonanych zmian została objęta wnioskiem T. W.

Ponadto w odwołaniu zwrócono uwagę na konieczność wznowienia z urzędu postępowania w sprawie wniosku T. W. o przyznanie płatności na rok 2015 oraz przeprowadzenia dowodu z akt tej sprawy na okoliczność braku posiadania spornej działki przez ww. osobę w dniu 31 maja 2015 r.

Postanowieniem z dnia 14 lutego 2018 r. organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015.

W związku ze wniesieniem skargi przez B. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt. III SA/Gd 222/18 uchylił ww. postanowienie. Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie narusza prawo procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy wadliwie stwierdził bowiem niedopuszczalność odwołania. Sąd zobowiązał więc Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, aby przystąpił do merytorycznego rozpoznania odwołania.

Decyzją z dnia 24 września 2018 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszym postępowaniu zastosowanie mają przepisy ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 41a w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 marca 2016 r. ustawy z dnia 9 marca 2016 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 337).

Następnie podkreślił, że przedmiotem weryfikacji w niniejszej sprawie jest żądanie strony wszczęte na podstawie wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015. W niniejszej sprawie strona złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2015, który osobiście podpisała i zadeklarowała w nim konkretne działki rolne, znajdujące się na poszczególnych działkach ewidencyjnych, wskazując powierzchnie działek, co do których wnioskuje o płatności.

Organ II instancji wyjaśnił, że wniosek producenta jest bardzo ważnym środkiem dowodowym w sprawie, ale nie ma decydującego znaczenia w tym sensie, że podane w nim dane muszą być zweryfikowane w toku postępowania. Wniosek taki podlega zatem kontroli i merytorycznej ocenie organu.

W trakcie kontroli krzyżowej wyszło na jaw, iż B. G. zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej działkę rolną [...] o powierzchni 53,78 ha położoną na działce ewidencyjnej nr [...] w województwie Z., powiecie [...], gminie S., obrębie M., która została również wykazana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015 złożonym przez T. W., który na działce nr [...] zadeklarował działkę rolną [...]o powierzchni 53,00 ha.

W tej sytuacji obowiązkiem organów było wyjaśnienie, który z rolników jest faktycznym użytkownikiem spornej nieruchomości, i na tej podstawie ustalić, czy strona jest uprawniona do uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do zadeklarowanej przez siebie działki rolnej [...] w świetle prawa unijnego oraz krajowego. Organ dodał przy tym, że organy ARiMR nie rozsądzają sporów o bezprawne użytkowanie gruntów rolnych, co może być wyłącznie przedmiotem rozstrzygnięć o charakterze cywilnoprawnym.

Posiadanie gruntów w znaczeniu ich rolniczego użytkowania, obejmuje dokonanie zasiewów, ale także m.in. wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych, utrzymywanie gruntów w stanie nadającym się do uprawy, w tym także nawożenia, zbierania plonów, czy też decydowanie o ich przeznaczeniu.

Organ II instancji odnotował, iż zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt. [...] własność nieruchomości, w skład której wchodzi sporna działka ewidencyjna nr [...] została przysądzona B. G. wraz z małżonką. Z akt sprawy wynika także, iż w dniu 27 maja 2015 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w S. w obecności rolnika dokonał oględzin powyższej działki, a ten zobowiązał się podjąć faktyczne władztwo nad nieruchomością do końca maja 2015 r.

Organ uznał za udowodnioną okoliczność wykonania w dniu 29 maja 2015 r. przez A. G. (na zlecenie wnioskodawcy) siewu nawozu na powyższych gruntach rolnych, co potwierdza dokumentacja fotograficzna wraz z uwidocznioną datą wykonania zdjęć załączona do pisma z dnia 20 czerwca 2016 r. Niemniej jednak, według organu II instancji, powyższa czynność, nawet w sytuacji gdy była kontynuowana w kolejnych dniach, w tym w dniu 31 maja 2015 r., stanowiła pojedynczy, sporadyczny zabieg agrotechniczny, będący przejawem jednorazowego i krótkotrwałego rolniczego użytkowania działki ewidencyjnej nr [...] przez B. G., co nie uprawnia go do uzyskania płatności obszarowych w 2015 r. do tychże gruntów.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na szereg dokumentów, które potwierdzają taki stan faktyczny, w tym zgromadzonych w sprawie wniosku o przyznanie płatności na rok 2015 złożonym przez T. W. Obejmują one w szczególności umowę kontraktacyjną nr [...] na produkcję i dostawę nasion roślin rolniczych zawartą w dniu 25 marca 2015 r. Jej stroną, producentem zobowiązanym do obsiewu plantacji, jak i wyprodukowania materiału siewnego jest J. W. Przedmiotowa umowa obejmuje m.in. uprawę położoną na działce nr [...]. Na mocy postanowień tej umowy ww. był również zobowiązany zakupić nasiona facelii od strony kontraktującej, co dokumentuje faktura VAT z dnia 25 marca 2015 r., w której J. W. występuje zarówno jako płatnik, jak i nabywca towaru.

Organ odwoławczy podniósł, że w tym kontekście należy ocenić treść oświadczeń składanych przez osoby, które wykonywały prace polowe na działce nr [...] w 2015 r. Faktycznym zarządzającym tymi czynnościami był J. W., a nie T. W., jak wskazywali poszczególni pracownicy, co jednak nie świadczy o tym, że pozostałe wyjaśnienia, w zakresie tego, kto i kiedy dokonywał poszczególnych zabiegów agrotechnicznych, są nieprawdziwe. Organ dodał, że B. G. potwierdził, że poza nim, inne, nieznane mu osoby wykonywały zabiegi rolnicze na działce nr [...].

W tak ustalonym stanie faktycznym, zdaniem organu odwoławczego, zabiegi nawożenia przeprowadzone na zlecenie B. G. w dniach 27 maja 2015 r.- 31 maja 2015 r. nie uprawniają go do uzyskania płatności obszarowych do spornego gruntu rolnego, ponieważ to nie on był faktycznym jego użytkownikiem. W powyższym okresie J. W. rzeczywiście chwilowo utracił władztwo nad działką nr [...] na rzecz strony, jednakże ponieważ zdarzenie to miało tymczasowy charakter, to w istocie J. W. wykazał trwałość posiadania ww. gruntów, zwłaszcza w kontekście znacznych nakładów, jakie poniósł na uprawę tych gruntów oraz mając na uwadze ilość zabiegów agrotechnicznych przeprowadzonych z jego inicjatywy.

W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, iż posiadaczem gruntów rolnych, znajdujących się na działce ewidencyjnej nr [...] w dniu 31 maja 2015 r., był J. W., który ponadto utrzymywał je w stanie nadającym się do uprawy przez cały 2015 rok. Tym samym zadeklarowana przez B. G. działka rolna [...] o powierzchni 53.78 ha, położona na spornej działce ewidencyjnej nr [...] została wykluczona z płatności.

W ocenie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, strona w satysfakcjonujący sposób wykazała, że podejmowała wszelkie możliwe działania prawne służące ochronie jej posiadania. Po nabyciu działki ewidencyjnej nr [...] rolnik podjął próbę przystąpienia do użytkowania rolniczego gruntów, co na skutek działań osób trzecich okazało się nieskuteczne. Nadto po stwierdzeniu skoszenia uprawy facelii przez innego użytkownika działce strona zgłosiła ten fakt do organów ścigania. Zatem okoliczność w postaci bezprawnego działania osób nieuprawnionych, nieposiadających tytułu prawnego do spornej nieruchomości nie powinna rodzić negatywnych konsekwencji dla strony w postaci nakładania na nią kar administracyjnych, o których mowa w art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014. W tych okolicznościach organ odstąpił od stosowania sankcji, wynikających z braku posiadania działki rolnej [...].

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, organ II instancji podniósł, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Materiał dowodowy zebrany w poprzednim postępowaniu odwoławczym został uwzględniony, dokonano konfrontacji materiału dowodowego, dotyczącego obu wniosków o przyznanie płatności złożonych przez uczestników kontroli krzyżowej. Rozważania w tych kwestiach w uzasadnieniu decyzji organu I instancji są jednak niepełne i niewystarczające, co świadczy o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., ale takim, które nie miało wpływu na wynik sprawy i które podlega sanowaniu na etapie postępowania odwoławczego. Przy czym organ I instancji nie pominął zaleceń organu odwoławczego, zatem nie doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a.

W ocenie organu II instancji, nie było potrzeby uwzględnienia dowodu z pełnej dokumentacji sprawy karnej [...], ponieważ kluczowe dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie okoliczności zawarte są w zeznaniach J. W. oraz P. W. Ponadto bezzasadny jest wniosek o przeprowadzenie dowodu z wniosków zmian lub korekt składanych w 2015r. przez J. W., P. W., T. W.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji nie naruszył art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, bowiem zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż strona nie była użytkownikiem gruntów będących przedmiotem konfliktu kontroli krzyżowej. Faktem jest, iż strona naprzemiennie z innymi osobami wykonywała zabiegi agrotechniczne na tych gruntach, przy czym prace rolnicze przeprowadzone na zlecenie strony stanowiły marginalną część wszystkich zabiegów, jakimi poddano uprawę facelii na działce [...] i które odbywały się na zlecenie J. W.

Organ II instancji podzielił pogląd odwołującego, że w zaskarżonej decyzji nieprecyzyjnie wskazano, kto był faktycznym użytkownikiem spornej nieruchomości i w tym zakresie organ I instancji konsekwentnie posługiwał się pojęciami takimi jak "inna osoba", czy "ktoś inny". Niemniej jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy, skoro z ustalonego stanu faktycznego wynika, że to nie B. G. był w posiadaniu działki nr [...]. Podkreślono przy tym, że B. G. nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji w postaci kar administracyjnych określonych w prawodawstwie unijnym z tego tytułu, iż J. W. bezprawnie zawładnął gruntami rolnymi położonymi na działce nr [...].

Organ odwoławczy ustalił również rzeczywiste powierzchnie pozostałych działek rolnych zadeklarowanych przez stronę. Następnie wskazał, że organ I instancji przyznał stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 w zawyżonej wysokości, wynoszącej: 144.012,20 zł dla jednolitej płatności obszarowej oraz 96. 593,24 zł dla płatności za zazielenienie. Wynika to z faktu, iż organ I instancji nieprawidłowo zastosował art. 18 ust. 6 akapit drugi i trzeci rozporządzenia nr 640/2014. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 23 lit a rozporządzenia nr 640/2014, obszar zatwierdzony oznacza areał, w odniesieniu do którego spełniono wszystkie kryteria kwalifikowalności lub inne obowiązki związane z warunkami przyznania pomocy.

Organ I instancji określił jako różnicę pomiędzy deklaracją a stanem faktycznym powierzchnię 0,02 ha, wynikającą z pomniejszenia areału działek rolnych B oraz G z uwagi na wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru przypisane działkom ewidencyjnym, na których były one położone. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym pominięto natomiast różnicę powstałą w wyniku wykluczenia działki rolnej Z, wynoszącą 57,38 ha.

Tymczasem obliczeń, czy ziściły się przesłanki zastosowania art. 18 ust. 6 akapit drugi i trzeci rozporządzenia nr 640/2014 należy dokonywać niezależnie od powodu wykluczenia danego areału, w sposób łączny. Nie ma znaczenia, że w stosunku do części wykluczonej powierzchni odstąpiono od stosowania kar administracyjnych.

Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że nie może wydać decyzji na niekorzyść strony, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. W szczególności wynika to z faktu, jak znikome skutki finansowe ma omyłka organu I instancji - różnica pomiędzy kwotą płatności obszarowych przyznanych w zaskarżonej decyzji, a kwotą ustaloną w postępowaniu odwoławczym wynosi jedynie 7,47 zł.

B. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia 24 września 2018 r., zarzucając naruszenie:

1.art. 7 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1-2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez zaniechanie dowodu z wszystkich protokołów zeznań świadków, znajdujących się w aktach sprawy karnej [...], prowadzonej przez Komendę Miejską Policji w S.; z wniosków zmian lub korekt składanych w 2015 r. przez J. W., P. W., T. W., dotyczących płatności do spornej działki za 2015 r.; z dokumentów załączonych do odwołania z dnia 20 czerwca 2015 r. oraz jego uzupełnienia z dnia 29 czerwca 2016 r., a mianowicie protokołów zeznań J. W. i P. W., a także umowy dzierżawy z dnia 2 kwietnia 2015 r., które świadczą o tym, iż to wnioskodawca, a nie T. W., posiadał sporną działkę oraz użytkował rolniczo ją od dnia 27 maja 2015 r.;

2.art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez uznanie, że działka nr [...] nie była w posiadaniu wnioskodawcy w dniu 31 maja 2015 r., mimo uznania, że w daniach 27- 31 maja 2015 r. dokonywał na niej zabiegi agrotechniczne i mimo również, że po 31 maja 2015 r. wnioskodawca użytkował ww. działkę rolniczo;

3.art. 77 k.p.a., poprzez oparcie ustaleń faktycznych o pisemne oświadczenia: W. P., T. O., T. B., G. K., T. B., S. S., R. B., J. W., przy jednoczesnym zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania ww. osób w charakterze świadków/strony (T.W.);

4.art. 77 i art. 78 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzania dowodu z protokołów zeznań świadków, znajdujących się w aktach sprawy karanej [...] prowadzonej przez Komendę Powiatową Policji w S.; z wniosków zmian lub korekt składanych w 2015 r. przez J. W., P. W., T. W., dotyczących płatności do spornej działki za 2015 r.; z dokumentów załączonych do odwołania z dnia 20 czerwca 2015 r. oraz jego uzupełnienia z dnia 29 czerwca 2016 r., tj. protokołów zeznań J. W. i P. W., a także umowy dzierżawy z dnia 2 kwietnia 2015 r.;

5.art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny, że skarżący nie udowodnił, że użytkował ww. działkę w 2015 r. na podstawie części, a nie całokształtu materiału dowodowego sprawy;

6.art. 89 § 2 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzania rozprawy administracyjnej, mimo że wnioskował o to skarżący i mimo że istniała potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków (osób, które złożyły pisemne oświadczenia).

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i przyznanie płatności do działki rolnej [...], położnej na działce ewidencyjnej [...] za 2015 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Ponadto skarżący sformułował wniosek o zwrócenie się do Komendy Powiatowej Policji w S. o nadesłanie akt sprawy [...] i następnie przeprowadzanie dowodu z wszystkich protokołów zeznań świadków złożonych w toku tej sprawy na okoliczność, że od dnia 27 maja 2015 r. był posiadaczem ww. działki i użytkował ją rolniczo.

Uzasadniając zarzuty i wnioski skargi, skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom organu, nieprzerwanie od dnia 27 maja 2015 r., tj. od wprowadzenia go w posiadanie przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w M., do dziś jest posiadaczem działki, użytkuje ją i pobiera dopłaty. Nie jest zatem prawdą, że wykonywał zabiegi agrotechniczne jedynie w dniach 27- 31 maja 2015 r., a później już żadnych zabiegów nie wykonywał.

Wprawdzie postępowanie karne zainicjowane przez niego, zakończyło się umorzeniem, to zeznania złożone przez świadków w trakcie tego postępowania mają wyższy walor wiarygodności niż pisemne oświadczenia osób, złożone do akt sprawy przez T. W., które były pisane pod jego "dyktando".

Ponadto skarżący wskazał, że ma uzasadnione podejrzenie co do autentyczności, załączonej do akt sprawy umowy dzierżawy z dnia 2 kwietnia 2015 r. Skarżący wskazał również, że stroną umowy z dnia 25 marca 2015 r., dotyczącej kontraktacji facelii był J. W., a nie T. W. Zatem J. W. był przed dniem 27 maja 2015r. użytkownikiem działki, a T. W. był figurantem, poprzez którego ojciec chciał uzyskać dopłaty w taki sposób, aby nie dzielić się nimi z żoną.

W zakresie zarzutów naruszenia art. 77 i art. 78 k.p.a. skarżący podniósł, że obowiązkiem organów było dopuszczenie jako dowodu wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zdaniem skarżącego, zastąpienie dowodów bezpośrednich dowodami pośrednimi stanowi naruszenie przepisów k.p.a. Skarżący podkreślił, że organ II instancji zasadniczych ustaleń faktycznych dokonał na podstawie pisemnych oświadczeń osób, które przedłożył T. W. - zainteresowany określonym rozstrzygnięciem. W związku z tym skoro kwestionował wiarygodność tych oświadczeń, to organy miały obowiązek zweryfikować je poprzez przeprowadzenie dowód z zeznań tych osób. Skarżący zarzucił również, że organy nie przeprowadziły dowodu z wszystkich protokołów przesłuchań znajdujących się w aktach sprawy karnej. W toku postępowania karnego nie był bowiem reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i nie przeglądał wszystkich protokołów.

Przytaczając pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 120/14, skarżący podkreślił, że nie do zaakceptowania jest stanowisko organów, że płatność przysługuje osobie, która posiadała działkę przed 27 maja 2015 r., a potem to posiadanie utraciła i następnie dopuściła się nielegalnego skoszenia facelii. Skarżący zaznaczył, że Sąd Rejonowy w S. postanowieniem z dnia 22 maja 2015 r. odjął zarząd nad nieruchomością jej ówczesnym właścicielom i powierzył mu zarząd, tj. nabywcy nieruchomości.

Końcowo, skarżący podkreślił, że w art. 8 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ustawodawca wyraźnie wskazał datę kalendarzową, tj. 31 maja, przesądzając, że posiadanie działki w tej dacie rozstrzygać będzie o prawie do płatności za dany rok kalendarzowy.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem.

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.").

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przystępując do kontroli zaskarżonej decyzji należy podnieść, że jej materialnoprawną podstawę stanowiły przepisy ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1551 ze zm., dalej: "ustawa o płatnościach bezpośrednich").

Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do art. 3 ust. 2 tej ustawy, w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami"; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Na temat posiadania gruntów rolnych w rozumieniu ustawy o płatnościach bezpośrednich istnieje już ugruntowana linia orzecznicza. Wynika z niej, że wolą ustawodawcy jest finansowe wspieranie rolników, którzy faktycznie uprawiają grunty rolne. Ustawodawca posługuje się pojęciem posiadania w cywilnoprawnym znaczeniu, rozróżniając posiadanie samoistne i zależne. Pojęcie posiadania nie jest odrębnie zdefiniowane w przepisach o płatnościach, należy więc odwoływać się do regulacji tej instytucji w podstawowym akcie prawnym, jakim jest Kodeks cywilny (art. 336-352).

Kodeks rozróżnia różne pojęcia posiadania (samoistne, niesamoistne, w dobrej lub złej wierze). Stosowanie cywilistycznego pojęcia posiadania musi uwzględniać istotę regulacji prawnych w dziedzinie płatności rolnych, których podstawowym celem jest wspieranie podmiotów prowadzących rzeczywiście działalność rolniczą, a nie wspieranie posiadaczy gruntów rolnych, niezależnie od tego, czy grunty te wykorzystują rolniczo.

Dla uzyskania wskazanych płatności nie wystarczy zatem być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, ale ponadto należy je rolniczo użytkować. Innymi słowy, posiadanie gruntów w ujęciu cywilistycznym jest niedostateczne i nie stanowi wystarczającej przesłanki do ubiegania się o płatności obszarowe, zaś pojęcie posiadanie na gruncie rozporządzenia w sprawie płatności należy odczytywać w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych.

W tym stanie pojęcie posiadania gruntów rolnych należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Oznacza to, że można mieć tytuł prawny do gruntu rolnego, ale nie mieć uprawnienia do płatności oraz że można posiadać grunty rolne bez tytułu prawnego, a nawet w złej wierze i z tego tytułu mieć prawo do uzyskania płatności. Dodatkowo należy wskazać, że rolnik wnioskujący o płatność nie jest zobowiązany do bezpośredniej pracy na gruntach, tzn. nie musi stosownych czynności agrotechnicznych wykonywać osobiście.

W zależności od możliwości władanie gruntem może polegać także na zlecaniu osobom trzecim dokonania stosownych zabiegów, jednak istotne jest to by rolnik posiadał decyzyjność jak, co, gdzie i kiedy dany grunt zasiać, komu i kiedy zlecić prace polowe. Co więcej, tego rodzaju prace nie mogą mieć charakteru jedynie sporadycznego, muszą trwać przez cały rok kalendarzowy. Istotą przedmiotowych płatności jest więc to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście użytkuje grunty, tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać, jakie nasiona wysiać, jakich i przy pomocy jakiego rodzaju maszyn i urządzeń rolniczych dokonywać zabiegów agrotechnicznych, podejmuje także decyzje o terminie zbioru plonów, itp.

Analizując regulacje dotyczące wspierania dochodów rolników nie można jednak zapominać o celu wprowadzenia dopłat. Ideą płatności, co już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych jest dofinansowanie do produkcji rolnej i pomocy rolnikom rzeczywiście użytkującym posiadane grunty rolne. Istotne jest więc rzeczywiste posiadanie (władanie) gruntami rolnymi w dniu 31 maja roku, w którym jest składany wniosek.

Linia orzecznicza, w której wyrażano takie stanowisko jest obszerna, tylko tytułem przykładu można wskazać wyroki NSA z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 227/07; z 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 87/11; z 16 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 537/11; z 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 734/11; z 18 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 932/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skład orzekający w rozstrzyganej sprawie w pełni podziela przytoczone poglądy orzecznictwa.

Zadaniem organów w rozpoznawanej sprawie było więc przeprowadzenie postępowania dowodowego celem ustalenia, czy skarżący był posiadaczem spornych (zadeklarowanych we wniosku) działek na dzień 31 maja 2015 r. i czy w tym czasie rolniczo je użytkował. W realiach rozpatrywanej sprawy istotne jest również to, że w wyniku kontroli krzyżowej ustalono, iż dwóch producentów rolnych zadeklarowało te same działki rolne do płatności obszarowych, oraz powoływało się na fakt ich rolniczego użytkowania w 2015 r.

Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia było zatem zweryfikowanie i ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, kto i w jakim zakresie faktycznie posiadał w dniu 31 maja 2015 r. i użytkował zadeklarowaną przez skarżącego działkę rolną [...] o powierzchni 53,78 ha położoną na działce ewidencyjnej nr [...] w województwie Z., powiecie [...], gminie S., obrębie M., a która została również wykazana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015 złożonym przez T. W., który na działce nr [...] zadeklarował działkę rolną [...] o powierzchni 53,00 ha.

Organ odwoławczy przyjął, że zabiegi nawożenia przeprowadzone na zlecenie skarżącego w dniach 27 maja 2015 r.- 31 maja 2015 r. nie uprawniają go do uzyskania płatności obszarowych do spornego gruntu rolnego, ponieważ to nie on był faktycznym jego użytkownikiem. W powyższym okresie J. W. rzeczywiście chwilowo utracił władztwo nad działką nr [...] na rzecz strony, jednakże ponieważ zdarzenie to miało tymczasowy charakter, to w istocie J. W. wykazał trwałość posiadania ww. gruntów, zwłaszcza w kontekście znacznych nakładów, jakie poniósł na uprawę tych gruntów oraz mając na uwadze ilość zabiegów agrotechnicznych przeprowadzonych z jego inicjatywy.

W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, iż posiadaczem gruntów rolnych, znajdujących się na działce ewidencyjnej nr [...] w dniu 31 maja 2015 r., był J. W., który ponadto utrzymywał je w stanie nadającym się do uprawy przez cały 2015 rok. Tym samym zadeklarowana przez skarżącego działka rolna [...] o powierzchni 53.78 ha, położona na spornej działce ewidencyjnej nr [...] została wykluczona z płatności.

Przedstawione przez organ stanowisko, zdaniem Sądu, było przedwczesne. Podkreślenia wymaga bowiem, iż w zaskarżonej decyzji organ nie kwestionował faktu, iż na dzień 31 maja 2015 r. był posiadaczem spornej działki w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego oraz na jego zlecenie w dniach 27 maja 2015 r. - 31 maja 2015 r., na działce tej przeprowadzono zbiegi agrotechniczne.

Nie wiadomo jednak, na jakiej podstawie organ odwoławczy sformułował w zaskarżonej decyzji kategoryczną tezę, że działania podjęte przez skarżącego na spornej działce przed 31 maja 2015 r. miały charakter jednorazowego i krótkotrwałego rolniczego użytkowania działki ewidencyjnej nr [...], co nie uprawnia go do uzyskania płatności obszarowych w 2015 r. do tychże gruntów.

Wbrew twierdzeniom organu, w świetle przytoczonych wyżej przepisów, konieczne było ustalenie posiadania i faktycznego użytkownika gruntów na dzień 31 maja 2015 r., i organ nie był uprawniony do odstąpienia od dokonania ustaleń w tym zakresie.

Nie można więc zgodzić się z organem, że niecelowe jest szczegółowe odnoszenie się do poszczególnych dowodów wnioskowanych przez skarżącego, w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie organy dysponowały sprzecznymi twierdzeniami stron konfliktu krzyżowego i niekompletnym materiałem dowodowym, zwłaszcza, że w toku postępowania skarżący eksponował, iż wraz z żoną do chwili obecnej jest posiadaczem i właścicielem spornej działki i pobiera do niej dopłaty bezpośrednie.

W ocenie Sądu, Dyrektor ARiMR w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił rozbieżności zaistniałych w zebranym materiale dowodowym. Organ nie wskazał przekonująco dlaczego dał wiarę tym wyjaśnieniom i dokumentom z których jego zdaniem wynika, że to nie skarżący prowadził w 2015 r. na spornej działce prace rolnicze, a dlaczego odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżącego co do użytkowania spornego gruntu przez niego. Co więcej organ wprost w zaskarżonej decyzji wskazał, że niecelowe jest przeprowadzenie wnioskowanych przez niego dowodów.

Tymczasem jeżeli w sprawie występują rozbieżne interesy podmiotów reprezentujących sprzeczne racje i argumenty oraz dowody, zadaniem organów administracyjnych jest wszechstronne przeanalizowanie tych racji, argumentów i dowodów oraz podanie w rozstrzygnięciu, jakie względy przemawiały za uznaniem jednych, a odrzuceniu drugich, dlaczego pewne argumenty zostały przedłożone nad inne, niektóre dowody zostały uwzględnione, a innym odmówiono wiarygodności.

Niedopuszczalna jest odmowa dopuszczenia dowodów tylko z tego względu, że z innych, przeprowadzonych w sprawie, wynikają odmienne fakty, decydujące o ostatecznym wyniku (por. wyrok NSA z 15 września 2017 r., sygn. akt I OSK 3412/15, publ. j.w.).

Jeżeli zatem w niniejszej sprawie strona zgłosiła w toku postępowania administracyjnego wnioski dowodowe, to w świetle art. 78 k.p.a., wedle którego żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, organ administracji może nie uwzględnić jej wniosku dowodowego jedynie w sytuacji, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony.

Natomiast jeżeli strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być przeprowadzony. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji.

Odzwierciedleniem dokonanego przez organ procesu analizy materiału dowodowego musi być wreszcie uzasadnienie decyzji, co wynika wprost w art. 107 § 3 k.p.a.

Organ administracyjny dysponując sprzecznymi twierdzeniami nie może zatem uchylić się od oceny ich wiarygodności, a tym samym dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ale jest obowiązany ocenić wszystkie okoliczności sprawy w sposób odpowiadający treści art. 80 k.p.a.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracji publicznej winien wyjaśniać dokładnie stan faktyczny danej sprawy, zbierając i rozpatrując cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Niedopełnienie przez organ obowiązków wynikających z tych przepisów nie pozwala w konsekwencji na przyjęcie, że prawidłowo zastosowano w sprawie normy prawa materialnego.

W świetle powyższego zasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

W ocenie Sądu, organ nie wyjaśnił dlaczego odrzucił twierdzenia skarżącego, nie podał dlaczego nie dał wiary argumentacji, z której wynika, że na dzień 31 maja 2015 r. i później to on użytkował sporne grunty.

Organy nie przeprowadziły dowodu z przesłuchania osób które ubiegały się o dopłaty bezpośrednie do spornej działki w 2015 r. oraz osób które w tymże roku przeprowadzały zabiegi agrotechniczne na tych gruntach; nie wyjaśniły kompleksowo wpływu na wynik sprawy okoliczności związanych ze skoszeniem w sierpniu 2015 r. przez inne osoby facelii z działki będącej już w posiadaniu skarżącego.

Tymczasem obowiązkiem organu było należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w tym w szczególności ustalenie, która ze stron konfliktu krzyżowego użytkowała sporne grunty w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o płatność.

Powyższe prowadzi do wniosku, że w postępowaniu uchybiono zasadom procedury administracyjnej, nakazującym dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego poprzez wszechstronne zebranie i rozważenie materiału dowodowego oraz ustosunkowanie się do zarzutów i twierdzeń strony. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwiło wykazanie w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący nie użytkował spornych gruntów.

W konsekwencji poczynionych z uchybieniem procedury ustaleń stanu faktycznego nie było podstaw do zastosowania powołanego w sprawie przepisu prawa materialnego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie wskazania Sądu co do oceny zebranego materiału dowodowego i konieczności należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nie przesądzając ostatecznego wyniku, sprawa wymaga ponownego rozpoznania i dokonania w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy, w tym zgłoszone w sprawie dowody, jednoznacznych ustaleń, czy skarżący pozostający w konflikcie kontroli krzyżowej z innym producentem rolnym - w świetle podnoszonych przez niego zastrzeżeń oraz zgłaszanych przez niego dowodów spełnia przesłanki przyznania płatności obszarowych na rok 2015 z uwzględnieniem, w pierwszej kolejności, czy na dzień 31 maja 2015r. rzeczywiście władał spornym gruntem rolniczo go użytkując oraz - co istotne - jaki był dalszy, po tej dacie los spornej nieruchomości. Okoliczności te mają zasadnicze znaczenie dla ustalenia prawa do płatności bezpośrednich.

Organ powinien przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe z uwzględnieniem środków dowodowych przewidzianych w przepisach rozdziału 4 działu II k.p.a., rozważając przy tym możliwość przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 89 k.p.a., a jego wyniki przedstawić w decyzji odpowiadającej wymogom, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Końcowo, odnosząc się wniosku skargi o zwrócenie się do Komendy Powiatowej Policji w S. o nadesłanie akt sprawy [...] i następnie przeprowadzanie dowodu z wszystkich protokołów zeznań świadków złożonych w toku tej sprawy na okoliczność, że od dnia 27 maja 2015 r. skarżący był posiadaczem spornej działki i użytkował ją rolniczo, wyjaśnić należy, że z przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowiącego, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 55 § 2 p.p.s.a., wprost wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, uwzględniając również w tej mierze, zgodnie z art. 106 § 4 p.p.s.a., powszechnie znane fakty, a także, jak wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a., dowody uzupełniające z dokumentów.

Podkreślić więc należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwość prowadzenia dowodów jest wyjątkowa, bo obejmuje tylko dowód z dokumentów i tylko o tyle, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wszelkie dowody strona powinna składać we właściwym, merytorycznym postępowaniu, czyli przed organem, bo ten podmiot dokonuje oceny wniosku. Sąd takich kompetencji nie posiada, gdyż kontroluje tylko sposób działania organu.

Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c i art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę składają się: wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (punkt 2 wyroku).