Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1378/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 1 li 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 174 poz 1809
law: Rozporządzenie Rady Ministtrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie  przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Mirosław Trzecki (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 514/12 w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 514/12 oddalił skargę P. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] o przyznaniu P. P. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej kwocie, naliczając płatność dla pakietu rolnictwo ekologiczne wariant trwałe użytki zielone z certyfikatem zgodności do powierzchni deklarowanej przez producenta, tj. 26,83 ha, w wysokości 6 975,80 zł – w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu płatności z tytułu realizacji pakietu POI - utrzymanie łąk ekstensywnych, wariant POlb - półnaturalne łąki dwukośne i przyznał skarżącemu płatności z tytułu realizacji pakietu POI - utrzymanie łąk ekstensywnych, wariant POlb - półnaturalne łąki dwukośne w wysokości 10.516,00 zł, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 8.412,80 zł, środki krajowe 2.103,20 zł za rok 2007. Jednocześnie organ II instancji utrzymał w mocy pozostałą część decyzji organu I instancji przyznającej skarżącemu płatność do powierzchni 26,83 ha w ramach pakietu "Rolnictwo ekologiczne" - wariant trwałe użytki zielone z certyfikatem zgodności (S02b02) w kwocie 6 975,80 zł oraz w części odmawiającej płatności do powierzchni 69,87 ha w ramach pakietu "Rolnictwo ekologiczne" - wariant uprawy sadownicze, w tym jagodowe bez certyfikatu zgodności (S02d01).

W dniu 14 maja 2007 r. skarżący wniósł o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2007. Wniosek obejmował pakiet "Utrzymanie łąk ekstensywnych" realizowany jako wariant "Półnaturalne łąki dwukośne" (POlb) na powierzchni 11,95 ha, wnioskowana kwota pomocy rocznie – 10.516 zł., oraz pakiet "Rolnictwo ekologiczne" realizowany w ramach wariantów: trwałe użytki zielone z certyfikatem zgodności (S02b02) na obszarze 26,83 ha, wnioskowana kwota pomocy rocznie – 6.975,80 zł, oraz uprawy sadownicze, w tym jagodowe bez certyfikatu zgodności (S02d01) na powierzchni 69,87 ha, wnioskowana kwota pomocy rocznie – 125.766 zł. Dodatkowo skarżący wystąpił o zwiększenie płatności z tytułu realizacji pakietu "rolnictwo ekologiczne" ze zbilansowaną produkcją roślinną i zwierzęcą. W dniach 14-15, 22, 25 oraz 29 lutego 2008 r. w gospodarstwie skarżącego, w obecności pełnomocnika M. P., przeprowadzone zostały kontrole na miejscu. W protokołach z tych kontroli, w szczególności w protokole z czynności kontrolnych nr [...] (znak sprawy kontroli [...]), dotyczącym realizacji zobowiązań wynikających z planu rolnośrodowiskowego, wykazano liczne nieprawidłowości:

- dla działki rolnej A rodzaj uprawy deklarowany przez skarżącego nie jest zgodny ze stanem faktycznym. Stwierdzono ugór i zastosowano kod pokontrolny (DR3) wskazujący, że na całej działce rolnej (4,03 ha) stwierdzony rodzaj rolniczego użytkowania nie kwalifikuje się do przyznania płatności rolnośrodowiskowej,

- dla działki rolnej B położonej na działce ewidencyjnej nr 339/10 zastosowano kod pokontrolny DR13 - wskazujący, że zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej. Inspektorzy przeprowadzający kontrolę stwierdzili, że działka jest odłogowana i nie jest na niej prowadzona działalność rolnicza (kod błędu DR18),

- dla działki rolnej C położonej na działce ewidencyjnej nr 15/2 stwierdzono, że zadeklarowana uprawa nie jest zgodna ze stanem faktycznym i zastosowano kod pokontrolny (DR3) wskazujący, że na całej działce rolnej (33,21 ha) stwierdzony rodzaj rolniczego użytkowania nie kwalifikuje się do przyznania płatności rolnośrodowiskowej.

- dla działki rolnej D położonej na działce ewidencyjnej nr 196/2 wykazano, że zadeklarowana powierzchnia działki użytkowana rolniczo (20,33 ha) oraz roślina uprawiana w plonie głównym nie jest zgodna z uprawą stwierdzoną podczas kontroli na miejscu,

- dla działki rolnej G położonej na działce ewidencyjnej nr 235/1 wykazano, że zadeklarowana przez skarżącego powierzchnia działki użytkowana rolniczo (1,48 ha) oraz roślina uprawiana w plonie głównym nie jest zgodna z uprawą stwierdzoną podczas kontroli na miejscu. Zmierzona powierzchnia wynosi 2,34 ha, w związku z czym zastosowano kod pokontrolny DR13 - wskazujący, że zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. (nr [...]) przyznał skarżącemu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej kwocie, naliczając płatność dla pakietu rolnictwo ekologiczne wariant trwałe użytki zielone z certyfikatem zgodności do powierzchni deklarowanej przez producenta, tj. 26,83 ha, w wysokości 6.975,80 zł.

Powyższa decyzja została uchylona w całości decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] października 2008 r. (Nr [...]), z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., po rozpoznaniu skargi wniesionej przez skarżącego, wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wr 713/08) uchylił w całości decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] października 2008 r. (Nr [...]).

W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny zalecił, aby przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy określił, czy zebrany w postępowaniu pierwszoinstancyjnym materiał dowodowy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego "w znacznej części" (a jeśli tak, to ze wskazaniem okoliczności wymagających ustalenia i środków dowodowych mających temu służyć), czy też możliwe jest sanowanie braku poprzez "dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie" w trybie art. 136 k.p.a.

Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 19 sierpnia 2009 r.

W następstwie wydania przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. decyzji z dnia [...] października 2008 r. (Nr [...]), Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. w dniu [...] stycznia 2009 r. – przed wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku z dnia 30 kwietnia 2009 r. (III SA/Wr 713/08) – wydał nową decyzję (nr [...]), w której przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na 2007 r., tym razem w wysokości 17.491,80 zł.

Powyższa decyzja, w wyniku złożonego odwołania została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] marca 2009 r. (nr [...]).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., rozpatrując skargę na powyższą decyzję, wyrokiem z dnia 29 grudnia 2009 r. (III SA/Wr 244/09), uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] marca 2009r. oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] stycznia 2009r.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że opisane decyzje wydane zostały przez organy rolne, pomimo istnienia w obrocie prawnym wcześniejszej decyzji organu I instancji w tej sprawie z dnia [...] lipca 2008 r. (nr [...]) i nierozpatrzonego dowołania.

Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 18 lutego 2010 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., rozpoznając ponownie odwołanie skarżącego od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lipca 2008 r. (nr [...]), uchylił decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu płatności z tytułu realizacji pakietu POI - utrzymanie łąk ekstensywnych, wariant POlb - półnaturalne łąki dwukośne i przyznał skarżącemu płatności z tytułu realizacji pakietu POI - utrzymanie łąk ekstensywnych, wariant POlb - półnaturalne łąki dwukośne i przyznał za rok 2007 płatności z tego tytułu w wysokości 10.516,00 zł. Jednocześnie Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy pozostałą część decyzji organu I instancji przyznającej skarżącemu płatność do powierzchni 26,83 ha w ramach pakietu "Rolnictwo ekologiczne" - wariant trwałe użytki zielone z certyfikatem zgodności (S02b02) w kwocie 6.975,80 zł oraz w części odmawiającej płatności do powierzchni 69,87 ha w ramach pakietu "Rolnictwo ekologiczne" - wariant uprawy sadownicze, w tym jagodowe bez certyfikatu zgodności (S02d01).

Organ II instancji w uzasadnieniu powyższej decyzji, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, wyjaśnił, że podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizowania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich opracowanego na lata 2004-2006 jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.). Podkreślił, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie, jedynie w zakresie odnoszącym się do płatności za pakiet POI ponieważ wysokość przyznanej płatności dla wariantu S01b02 jest zgodna z deklaracją skarżącego (producent) i nie stwierdzono nieprawidłowości w tym zakresie.

W odniesieniu do odmowy przyznania płatności, organ II instancji podniósł, w nawiązaniu do ustalonego stanu faktycznego, że kontrola na miejscu gruntów rolnych skarżącego, wykazała nieprawidłowości co do zadeklarowanych na nich powierzchni i typów użytkowania, zgłoszonych do otrzymywania płatności rolnośrodowiskowych. Podkreślił, że w związku z przeprowadzoną w gospodarstwie na zgłoszonych we wniosku działkach kontrolą na miejscu, w ramach wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2007, ze względu na wykryte różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez producenta, a powierzchnią stwierdzoną podczas kontroli na miejscu, nie naliczono płatności dla pakietu rolnictwo ekologiczne, wariant S02d01 - uprawy sadownicze, w tym jagodowe bez certyfikatu zgodności.

Organ II instancji ustalił, że po złożeniu wniosku skarżący nie złożył w organie I instancji żadnej informacji dotyczącej wystąpienia okoliczności mogących wpłynąć na nieudatność uprawy. Skarżący nie zgłosił także faktu wystąpienia okoliczności mogących być przyczyną nieudatności uprawy. Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że planowane zmiany w realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego winny być poprzedzone zmianą planu rolnośrodowiskowego i zgłoszeniem takiego zamiaru w Biurze Powiatowym.

Organ II instancji stwierdził, iż inspekcja została przeprowadzona w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującymi przepisami prawa.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podkreślił, że przedłożona przez skarżącego opinia rzeczoznawcy i protokoły z czynności kontrolnych nie wykluczały się ze sobą. Organ stwierdził, że kontrole wykonane zostały zgodnie z treścią regulacji zawartych w rozporządzeniu w zakresie wymogów i norm określonych w poszczególnych, wówczas obowiązujących aktach prawnych, a raporty pokontrolne znajdujące się w aktach sprawy zawierały wymagane przepisami prawa elementy.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR przyjął, że weryfikacja raportów z kontroli gospodarstwa nie dostarczyła jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia błędów w jej przeprowadzeniu przez inspektorów terenowych. W odniesieniu do zarzutów odnoszących się do wyników kontroli na miejscu i sposobu jej przeprowadzenia, po ponownej analizie protokołów z kontroli oraz załączonej dokumentacji (szkice pomiarów działek, materiał zdjęciowy), podkreślił, że inspekcje wykonane w lutym 2008 r. zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującym prawem, w tym z zapisami rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR zaznaczył, że niedbalstwo w prowadzeniu przez skarżącego plantacji porzeczki czarnej doprowadziło do jej degradacji, co zostało opisane przez inspektorów terenowych w protokole pokontrolnym i przedstawione na załączonym materiale fotograficznym. Dodatkowo wskazał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wprawdzie powołał niewłaściwą podstawę prawną - rozporządzenie (WE) nr 834/2007 z 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i uchylające Rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 - odnośnie dokonywania kwalifikacji użytkowania upraw ekologicznych przez inspektorów terenowych, a skarżący słusznie wskazał w odwołaniu, że w dniu przeprowadzenia kontroli oraz orzekania rozporządzenie to nie obowiązywało, jednakże wadliwość tą oceniono jako niemającą znaczenia w sprawie i niestanowiącą rażącej sprzeczności z przepisami, skutkującej wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Fakt, że rozporządzenie obowiązuje od 1 stycznia 2009 r. nie oznaczał, że w dniu przeprowadzania kontroli nie istniały inne regulacje prawne dające podstawę do weryfikowania gruntów zgłoszonych do płatności rolnośrodowiskowych przez inspektorów ARiMR. Wadliwość uzasadnienia decyzji I instancji jednakże może naprawić (sanować) organ II instancji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] listopada 2009 r. oraz nieważności poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] lipca 2007 r.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że zaskarżona decyzja organu II instancji dotknięta jest wadą skutkującą jej nieważnością, bowiem w dniu jej wydania, w obrocie prawnym istniała decyzja ostateczna tego samego organu w tej samej sprawie z dnia 4 marca 2009 r.( art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.)

Co do decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2008 r., skarżący podniósł, że na podstawie § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r., Nr 174, poz. 1809), kierownik biura powiatowego Agencji wydaje decyzje administracyjne w sprawie przyznania kolejnych płatności rolnośrodowiskowych w terminie od dnia 1 czerwca do dnia 30 listopada roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności. Wskazał, że terminy te są terminami prawa materialnego i że w rozpoznawanej sprawie decyzja została wydana w dniu 24 lipca 2008 r., a zatem w tym czasie organ I instancji nie miał uprawnień do wydania decyzji, co stanowiło naruszenie przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., wyrokiem z dnia 16 czerwca 2010 r. (sygn. akt III SA/Wr 67/10) oddalił skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II GSK 991/11) uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że w składzie Sądu rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji brał udział sędzia wyłączony z mocy prawa na podstawie art. 18 § 1 pkt 6a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc pod uwagę tę okoliczność, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka nieważności postępowania, o której stanowi art. 183 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W piśmie procesowym z dnia 10 grudnia 2012 r. skarżący, uzupełniając zarzuty skargi, podniósł, że zaskarżone decyzje wydano z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń w zakresie działek C, D i G. Zarzucił, że protokoły kontroli, na których oparły się organy obu instancji nie odnosiły się w ogóle do sposobu użytkowania działek w roku składania wniosku, a wyłącznie na dzień kontroli, tj. luty 2008 r.

W uzasadnieniu wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wskazał, że całkowicie chybione są zarzuty i wnioski skargi wskazujące na to, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są dotknięte wadą nieważności.

P. P. stawiając zarzut nieważności zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], dowodził, że jest ona dotknięta wadą nieważności,o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 3 kpa, gdyż dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Tą "inną decyzją ostateczną" była – jak wywodził – ostateczna decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] stycznia 2009r.

Oceniając podniesiony zarzut nieważności zaskarżonej decyzji, Sąd wskazał, że z bezspornych w tej części okoliczności sprawy wynikało, że:

1. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] organ I instancji, rozpoznając złożony w dniu 14 maja 2007 r. wniosek o płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, przyznał skarżącemu przedmiotowe płatności w wysokości 6.975,80 zł.

2. wskutek złożonego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2008 r. (nr [...]), organ II instancji uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

3. w związku ze skargą na decyzję kasacyjną z dnia [...] października 2008r. (nr [...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2009 r., (sygn. akt III SA/Wr 713/08) uchylił decyzję z dnia [...] października 2008 r.

4. w dniu 19 stycznia 2009 r. (przed rozpoznaniem przez Sąd skargi na decyzję kasacyjną z dnia [...] października 2008 r.) organ I instancji ponownie przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na 2007 r. (decyzja nr [...]). Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr ]...].

5. w związku ze skargą na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., wyrokiem z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 244/09 uchylił ww. decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. Wyrok uprawomocnił się 18 lutego 2010 r.

6. po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. (przed rozpoznaniem przez Sąd skargi na decyzję z dnia [...] marca 2009 r.) została wydana decyzja z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] orzekająca o uchyleniu w części decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2008 r. i przyznająca płatności oraz o utrzymaniu w mocy w pozostałej części.

7. w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 grudnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wr 244/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny przesądził, że efektem uprawomocnienia się wyroku tutejszego Sądu z dnia 30 kwietnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wr 733/ 08), którym uchylono wówczas wcześniejszą decyzję kasacyjną organu II instancji z dnia [...] października 2008 r. była konieczność ponownego rozpatrzenia odwołania strony od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] lipca 2008r., Nr [...]). Podkreślił zarazem, że niezgodne z prawem było w tej sytuacji ponowne wyjaśnianie i załatwianie tego samego wniosku "od nowa", z zastosowaniem – po raz drugi – zasady dwuinstancyjności, skoro postępowanie administracyjne wszczęte z wniosku zainteresowanego było nadal w toku (pozostające w obrocie pierwszoinstacyjne rozstrzygnięcie z dnia [...] lipca 2008 r. nie uzyskało przecież jeszcze wtedy waloru orzeczenia ostatecznego).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że poprzez wydanie ponownych orzeczeń merytorycznych w sprawie, tj. Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we Wrocławiu z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] oraz Kierownika Biura Powiatowego ARiMR W. z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], mimo że w obrocie pozostawała już w tym czasie decyzja z dnia [...] lipca 2008r., doszło do złamania zakazu zawisłości sprawy lis pendens.

Zdaniem Sądu w powyższych okolicznościach nie mogło być mowy o tym, że zaskarżona decyzja z dnia [...] listopada 2008 r. była dotknięta kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 3 kpa, tj. że dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Nie sposób bowiem pominąć tego, że wydano ją w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 30 kwietnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wr 713/08), skutkiem którego był obowiązek rozpoznania odwołania od wydanej w tej sprawie "pierwszej" decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] lipca 2008 r.

Na powyższą ocenę nie mogło mieć wpływu to, że w dacie wydania decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. w obrocie prawnym pozostawała decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR W. z dnia [...] stycznia 2009 r., skoro decyzje te – wydane w warunkach zawisłości sprawy – zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...] grudnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wr 244/09).

Sąd zaznaczył, że co do zasady dla oceny zgodności z prawem decyzji miarodajny jest stan faktyczny i prawny obowiązujący na dzień jej wydania. Jednakże w realiach rozpatrywanej sprawy, rozpoznając skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] listopada 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może pominąć skutków wynikających z wydanych uprzednio wyroków z dnia 30 kwietnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wr 713/08), a zwłaszcza wyroku z dnia 29 grudnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wr 244/09).

Uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] marca 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR W. z dnia [...] stycznia 2009 r. było aktem deklaratoryjnym działającym z mocą wsteczną (ex tunc), tj. od chwili ich wydania. Oznaczało to zarazem, że obie te decyzje zostały skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego i z uwagi na wspomniane już skutki wyroku z dnia 29 grudnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wr 244/09) o powadze rzeczy osądzonej nie mogło być mowy.

Sąd I instancji za chybiony uznał zarzut nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych z powodu naruszenia przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Sąd stwierdził, że termin przewidziany w § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia jest terminem procesowym o charakterze porządkowym, który został wyznaczony dla organu prowadzącego postępowanie. Przekroczenie terminów procesowych dla czynności organu nie wywołuje skutków prawnych w postaci nieważności postępowania lub nieważności decyzji wydanej po upływie terminu. Terminy te służą zapewnieniu sprawności postępowania, stąd są określane jako terminy porządkowe lub instrukcyjne. Uchybienie tym terminom nie powoduje bezskuteczności czynności procesowej organu, co jednak nie oznacza, że nie wywołuje żadnych skutków prawnych.

Sąd I instancji za chybione uznał także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez dokonanie dowolnych ustaleń w zakresie działek C, D i G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada podanym wyżej wymogom, tj. zawiera szczegółowe uzasadnienie faktyczne, wskazuje dowody na których oparto się przy wydawaniu rozstrzygnięcia, dlaczego nie uwzględniono argumentów odwołującego się oraz należycie wyjaśniono podstawę prawną decyzji. To, że skarżący nie zgadza się z poczynionymi ustaleniami i kwestionuje dowody, na których oparto decyzję nie może być skuteczną podstawą zarzutu naruszenia art. 107 § 3 kpa.

Sąd nie zgodził się również z zarzutami skargi sformułowanymi w aspekcie zasad przeprowadzania kontroli. W szczególności regulacje dotyczące przeprowadzania kontroli co do płatności rolnych, w tym rolnośrodowiskowych, zostały określone prawem wspólnotowym, tj. w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. UE. L z 2004 r. Nr 141, poz. 18).

Zasadniczą kwestią przeprowadzonego postępowania administracyjnego było ustalenie, czy skarżący spełnia przesłanki do objęcia wsparciem z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy obu instancji takie przesłanki ustaliły w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania. Kluczowe było w tej mierze ustalenie, że na kontrolowanych gruntach nie była prowadzona działalność rolnicza (działka oznaczona symbolem G) lub że grunty były ugorowane (działki oznaczone symbolem C i D). Zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy był kompletny i pozwolił na ustalenie stanu faktycznego sprawy, na podstawie którego organy obu instancji wyprowadziły trafne wnioski, dokonując prawidłowej subsumcji stanu faktycznego sprawy do obowiązujących, znajdujących zastosowanie w sprawie norm prawa materialnego. Protokoły kontroli spełniały wszystkie wymogi formalne i dawały podstawę do stwierdzenia, że zawarte w nim ustalenia odzwierciedlają rzeczywisty stan faktyczny. Sąd podkreślił, że stan ten nie powstał dopiero w 2008 r. Organy obu instancji szczegółowo w uzasadnieniu decyzji wyjaśniły istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, dokonały oceny zgromadzonych dowodów w sposób wnikliwy i wszechstronny w ramach przysługującej im zasady swobodnej oceny dowodów. Natomiast skarżący nie wykazał, aby powyższe stanowisko było błędne w jakimkolwiek zakresie.

W zaskarżonej decyzji wskazano prawidłowy stan prawny, w szczególności powołując przepisy cytowanego wyżej rozporządzenia rolnośrodowiskowego, tzn. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 174, poz. 1809 ze zm.).

Skarżący we wniosku zobowiązał się między innymi do realizacji pakietu "Rolnictwo ekologiczne" realizowanego w ramach wariantu "uprawy sadownicze w tym jagodowe", bez certyfikatu zgodności (S02d01). Szczegółowe obowiązki wnioskodawcy powinien określać przedstawiony przez niego przy wniosku "plan działalności rolnośrodowiskowej", przy czym powinności te uwzględniać muszą wymagania określone w części II załącznika nr 1 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego.

Gospodarowanie, pojmowane jako "produkcja roślinna" lub "użytkowanie działek rolnych" obejmować musi nie tylko opisane tamże zaniechania, ale także działania, które obowiązany jest podejmować rolnik.

Płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana, generalnie ujmując, do prowadzonej działalności rolniczej i z tytułu użytkowania gruntów, czyli produkcji rolnej – zgłoszonej we wniosku. Ustalony w następstwie kontroli przeprowadzonej w lutym 2008 r. stan działek nie wskazywał, by była prowadzona produkcja rolna jako uprawa czarnej porzeczki, z powodu ujawnienia na działkach rolnych C i D ugoru. Stan ten (ugór) był utrwalony i nie powstał dopiero w 2008 roku. Zarzut zatem, że organy obu instancji oparły swoje ustalenia na kontroli przeprowadzonej w lutym 2008 roku był o tyle chybiony, że ustalenia te wskazywały jednoznacznie na to, że taki stan występował już w 2007 roku. Obrazowały go fotografie załączone do protokołu kontroli w sposób niebudzący żadnych wątpliwości. Skarżący nie kwestionował faktu zachwaszczenia działek oraz niskiego poziomu ukorzenienia sztobrów (pismo z dnia 12 listopada 2009 r. – k. 57 akt administracyjnych).

W ocenie Sądu analiza akt sprawy wskazuje, że organy obu instancji wywiodły trafne wnioski co do oceny zebranego materiału dowodowego sprawy i dokonały prawidłowej oceny prawnej. Raport z kontroli dokonanej w niniejszej sprawie jest szczegółowy, zawiera dokładny opis z lustracji działek, utrwalono w nim przeprowadzone czynności także za pomocą materiału fotograficznego, obrazującego w sposób obiektywny rzeczywisty stan działek w dacie kontroli, pozwalający na odniesienie do roku 2007, z uwagi na choćby stopień i rodzaj zachwaszczenia. Organy obu instancji wyjaśniły wyczerpująco z jakich względów zakwalifikowano działki C i D jako ugór zamiast plantacji czarnej porzeczki.

Co się natomiast tyczy działki oznaczonej symbolem G, na której stwierdzono, że "bardzo niska obsada nasadzeń porzeczki czarnej ok. 1100 szt/ha przy szerokości międzyrzędzi ok. 5 – 7 m i w odstępach w rzędzie 1,50 – 2,20 m nie pozwala na stwierdzenie niemal trzyletniej plantacji porzeczki czarnej", trzeba podkreślić, że brak w 2007 r. regulacji prawnych co do ilości nasadzeń czarnej porzeczki na hektar nie oznaczał tego, że organy prowadzące postępowanie nie mogły kwalifikować, czy też oceniać danego gruntu w kontekście, czy jest tam prowadzona działalność rolnicza, tj. czy faktycznie występuje plantacja deklarowanej rośliny – skoro zgodnie z prawem mają podstawy do kontroli stanu rzeczywistego z deklarowanym i wydawania decyzji w razie stwierdzenia niezgodności.

W odniesieniu do deklarowanej przez skarżącego plantacji czarnej porzeczki i z uwagi na treść § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 1 a także załącznika I pkt 2.1 załącznika do cyt. rozporządzenia, płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do prowadzonej działalności rolniczej i z tytułu użytkowania gruntów, czyli produkcji rolnej zgłoszonej we wniosku.

Warunkiem przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w ramach pakietu S02d01 – rolnictwo ekologiczne jest prowadzenie działalności rolniczej na deklarowanym areale, w tym wypadku, prowadzenie uprawy sadowniczej. Warunek ten jest spełniony nie tylko w sytuacji dokonania samych nasadzeń krzewów porzeczki czarnej, ale przede wszystkim prowadzenia tego rodzaju działalności rolnej (czyli sadownictwa) przez okres wskazany w planie rolnośrodowiskowym. Przy czym warunek ten może być spełniony przy określonym standardzie gospodarowania. Zadeklarowane do płatności działki rolne muszą być zatem użytkowane jako sady. Prowadzenie tego rodzaju działalności rolniczej sprowadza się więc do prowadzenia plantacji czarnej porzeczki.

Za "prowadzenie plantacji porzeczki czarnej", czyli za działalność rolniczą w rozumieniu wyżej wskazanych przepisów, nie można zaś uznać sytuacji, gdy na zadeklarowanych działkach rolnych jest ugór lub stwierdzono nieprowadzenie tego rodzaju produkcji rolnej, tj. uprawy porzeczki czarnej (tak m.in. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 190/10, dostępny na stronach internetowych NSA – baza CBOiS).

Skarżący – jak wynikało z akt administracyjnych - nie poinformował Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. o jakichkolwiek zmianach zarówno w zakresie wykorzystania gruntów, jak i wielkości powierzchni prowadzonych upraw. Nie zgłosił również faktu wystąpienia okoliczności mogących wpłynąć na nieudatność uprawy. Za informację w tym zakresie nie można uznać pisma skarżącego z dnia 14 lutego 2008 r., w którym informuje, że "zgodnie z planem rolnośrodowiskowym zmienia roślinę uprawną na części działek" (k. 12 akt administracyjnych). Pośrednio w piśmie tym skarżący przyznaje, że na zgłoszonych działkach nie było plantacja porzeczki czarnej, skoro "na chwilę obecną pola zostały przygotowane pod wiosenne nasadzenia". Zgłoszone zmiany do planu rolnośrodowiskowego (k. 20 akt administracyjnych) miały dotyczyć roku 2008 i "wiązały się z likwidacją dotychczasowej uprawy porzeczki i wprowadzenia w ich miejsce maliny. Termin nasadzenia ustalono na jesień 2007 r. oraz w przypadku braku czasu i sadzonek na wczesną wiosnę 2008r.".

Reasumując powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że brak było dostatecznych podstaw do postawienia organom obu instancji skutecznego zarzutu przekroczenia granic zakreślonych w art. 80 k.p.a., czy też naruszenia reguł proceduralnych wyprowadzonych z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., skoro organy zebrały najistotniejszy w spawie materiał dowodowy, dokonały poprawnej oceny dowodów, odniosły się do środków dowodowych zgłaszanych przez skarżącego wskazując przy tym, które dowody i dlaczego stanowiły podstawę ustalenia stanu faktycznego, które zaś nie mogły być wykorzystane w rozpoznawanej sprawie. Nie doszło zatem do obrazy norm prawa materialnego, ani norm procesowych, tj. art. 7 oraz 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Postępowanie było prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego, a skarżący brał w nim czynny udział.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną w imieniu strony skarżącej złożyła radca prawny K. W. zarzucając Sądowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, ze decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] listopada 2009 r. wydana została podczas, gdy w obrocie prawnym pozostawała inna decyzja ostateczna w tej samej sprawie z dnia [...] marca 2009 r., co wyczerpywało przesłankę opisaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stanowiąc jednocześnie rażące naruszenie prawa.

- art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] lipca 2008 r. wydana została w braku uprawnienia organu do jej wydania – tj. po upływie materialnoprawnego terminu do jej wydania opisanego w § 13 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, co stanowiło również rażące naruszenie prawa.

Pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki w niniejszej sprawie nie występują.

Stosownie do dyspozycji art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj.: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1 ww. przepisu), a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W rozpoznawanej sprawię skargę kasacyjną oparto jedynie na podstawie naruszenia przepisów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Zdaniem kasatora, Sąd pierwszej instancji pominął, że zaskarżona decyzja organu II instancji z dnia [...] listopada 2009 r. została wydana wówczas, gdy w obrocie prawnym pozostawała inna decyzja ostateczna w tej samej sprawie z dnia [...] marca 2009 r., co wyczerpywało przesłankę opisaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarżący kasacyjnie wywodzi, że naruszenie to stanowi jednocześnie rażące naruszenie prawa.

Na wstępie należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w specyficznych okolicznościach faktycznych i prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny, podobnie jak Sąd I instancji, podziela w całości ugruntowany w judykaturze pogląd, że dla oceny zgodności z prawem decyzji miarodajny jest stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania.

Stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę związany był - na podstawie art. 153 p.p.s.a - oceną prawną i wskazaniami co do dalszego rozpoznawania sprawy wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia 29 grudnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wr 244/09), w którym przesądzono, że skutkiem uprawomocnienia się wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wr 713/08), którym uchylono wówczas wcześniejszą decyzję kasacyjną organu II instancji z dnia [...] października 2008 r. była konieczność ponownego rozpatrzenia odwołania strony od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] lipca 2008r. (Nr [...]). Uznano za niezgodne z prawem ponowne wyjaśnianie i załatwianie tego samego wniosku "od nowa", z zastosowaniem – po raz drugi – zasady dwuinstancyjności, skoro postępowanie administracyjne wszczęte z wniosku zainteresowanego było nadal w toku (pozostające w obrocie pierwszoinstacyjne rozstrzygnięcie z dnia [...]lipca 2008 r. nie uzyskało jeszcze wtedy waloru orzeczenia ostatecznego).

Wydanie przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...]marca 2009 r. (Nr [...]) oraz Kierownika Biura Powiatowego ARiMR W. z dnia [...] stycznia 2009 r. (Nr [...]) orzeczeń merytorycznych, pomimo tego, że w obrocie prawnym pozostawała już w tym czasie decyzja z dnia 24 lipca 2008 r., niewątpliwie doprowadziło do złamania zakazu zawisłości sprawy ( lis pendens ).

Jedyną z możliwych konsekwencją takiego stanu rzeczy było uchylenie tych decyzji, co nastąpiło wskazanym już wcześniej prawomocnym wyrokiem WSA we W. z dnia 29 grudnia 2009r. (sygn. akt III SA/Wr 244/09). Obie decyzje zostały zatem skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego z mocą wsteczną, tj. od chwili ich wydania.

W przedstawionych wyżej okolicznościach za trafny należy uznać pogląd Sądu I instancji, że skutki wyroków WSA we W. z dnia 30 kwietnia 2009r., a zwłaszcza z dnia 29 grudnia 2009r. sprawiają, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jest nieuzasadniony. Brak jest również podstaw, aby uznać, że w opisanej sytuacji doszło do rażącego naruszenia prawa, skutkującego nieważnością postępowania (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Nie zasługuje również na uwzględnienie drugi zarzut skargi kasacyjnej. Według kasatora decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] lipca 2008 r. wydana została już po upływie materialnoprawnego terminu do jej wydania wskazanego w § 13 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 174, poz. 1809), a więc przez nieuprawniony organ, co stanowiło również rażące naruszenie prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym termin przewidziany w § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia jest terminem procesowym o charakterze porządkowym, który został wyznaczony dla organu prowadzącego postępowanie. Terminy te służą jedynie zapewnieniu sprawności postępowania. Uchybienie tym terminom nie powoduje bezskuteczności czynności procesowej organu, a tym bardziej nie wywołuje skutków prawnych w postaci nieważności postępowania lub nieważności decyzji wydanej po upływie terminu.

Całkowicie nieuprawniony i błędny jest pogląd kasatora, że na skutek przekroczenia terminu, o którym mowa w § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, organ I instancji "przestał był właściwy do wydania decyzji". Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 156 § 1 pkt 1 kpa dotyczy naruszenia właściwości: rzeczowej, miejscowej, instancyjnej organów, a nie wydania decyzji przez organ administracji po upływie zastrzeżonego terminu.

Należy w pełni zgodzić się też ze stanowiskiem Sądu I instancji, stwierdzającym brak podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej z powodu, jak wywodzi kasator, przekroczenia terminu przewidzianego w § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Dodać należy, że organ prowadzący postępowanie informował skarżącego o przyczynach przesunięcia terminu wydania decyzji.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.