Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 268/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 9 ust. 1, 3 i 4, art. 11 pkt 1, 3, 11 i 12, art. 12 ust. 1, art. 17 pkt 7 lit. c i 8, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 9 pkt 13-15
journal: Dz.U. 2004 nr 118 poz 1233
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków  zagospodarowania przestrzennego gminy
article: art. 79 ust. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. sprawy ze skargi E. W. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia 29 listopada 2007r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy D. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w D. w dniu 29 listopada 2007r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zatwierdzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D.

E. W. pismem z dnia 20 lutego 2009r. uzupełnionym o podpisy mieszkańców w dniu 9 marca 2009 jako przedstawicielka Społecznego Komitetu Protestacyjnego przeciwko lokalizacji cmentarza w lasach chronionych B. wezwała Radę Miejską w D. do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie Rada Miejska w D. w piśmie z dnia 9 kwietnia 2009r. poinformowała, że jej wezwanie nie zostało uwzględnione.

W dniu 29 kwietnia 2009r. E. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia 29 listopada 2007r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. zarzucając naruszenie:

1) zasad sporządzania zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez:

- brak wyłożenia do publicznego wglądu projektu zmiany studium;

- brak organizacji i przeprowadzenia dyskusji publicznej oraz sporządzenia z niej dokumentacji w postaci protokołu;

- brak rozpoznania wielokrotnie sygnalizowanych uwag i zarzutów wniesionych do projektu, co do których Burmistrz Miasta i Gminy D. miał obowiązek zajęcia umotywowanego stanowiska.

2) § 9 ust. 12, 13, 14 i 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego odnośnie przesłanek jakimi kierował się Burmistrz Miasta i Gminy D. przyjmując dane rozwiązanie planistyczne oraz niewskazanie powodów odrzucenia zarzutów zawartych w zgłoszonych przez mieszkańców uwagach;

3) art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez nieuzyskanie opinii dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych w R. w sytuacji przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne;

4) art. 2 i art. 7 Konstytucji RP;

5) przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez brak dokonania takiej oceny.

Nadto w uzasadnieniu skargi stwierdzono, że Rada Gminy nie uwzględniła okoliczności lokalizacji cmentarza na terenach zalewowych, faktu lokalizacji tam strefy ochronnej ujęć wody, a nadto nie odniosła się do zarzutu ewentualnej utraty wartości okolicznych gruntów, których składający protesty są właścicielami. Nie dokonano żadnej oceny istniejącego stanu i nie przedłożono właściwemu Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej ostatecznej wersji projektu zmiany studium, co uniemożliwiło temu organowi zajęcie stanowiska w sprawie.

Skarżąca wskazała, iż kwestionowana uchwała narusza jej interes prawny jako osoby fizycznej i jako członka większej społeczności (mieszkańców), których interesy są identyczne.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w D. wniosła o jej oddalenie podnosząc, iż skarżący nie wykazali interesu prawnego lub uprawnienia dającego im legitymację procesową w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Nie wykazali bowiem w jaki sposób zaskarżona uchwała wpłynęła na ich własną, indywidualną sytuację prawną i czy kwestionowane zapisy doprowadziły do ograniczenia lub pozbawienia skarżących konkretnych uprawnień albo nałożenia na nich pewnych obowiązków. Nie negując istnienia interesu prawnego wynikającego z uprawnień podmiotu jako członka wspólnoty, wskazano, iż w przedmiotowej sprawie można mówić tylko o ewentualnym zagrożeniu praw chronionych, lecz ta okoliczność nie stanowi podstawy do wniesienia skargi.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej oświadczył, że modyfikuje żądanie skargi domagając się stwierdzenia wydania zaskarżonej uchwały z naruszeniem prawa zamiast stwierdzenia jej nieważności.

E. W. oświadczyła, że jest właścicielem działki nr 28/1, oddzielonej od projektowanego cmentarza jedynie leśną drogą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył , co następuje :

Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej w sposób określony w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 cytowana dalej jako u.s.g.). Zgodnie z przywołanym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć taki akt administracyjny do sądu administracyjnego.

Wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. zostały spełnione, albowiem skarga E. W. została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz złożona w przepisanym do tego terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżona uchwała w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy dotyczy spraw z zakresu administracji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie Sąd w pierwszej kolejności zbadał, czy nieruchomość skarżącej znajduje się na obszarze objętym zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D.

Z wyrysu mapy stanowiącej załącznik do uchwały Rady Miejskiej w D. Nr [...] z dnia 29 listopada 2007r. wynika, że działka będąca własnością skarżącej oznaczona numerem 28/8 (w protokole z rozprawy błędnie wpisano 28/1) jest objęta studium, co oznacza, że E. W. posiada interes prawny do zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej w D. z dnia 29 listopada 2007r. Jednocześnie wskazano, że odległość działki od projektowanego cmentarza w linii prostej wynosi 496m.

W nauce prawa pojęcie "interesu prawnego" odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego, a zaskarżonym aktem. Wskazuje się na konkretny, aktualny i indywidualny interes prawny.

Skoro wymogi z art. 101 ust. 1 u.s.g. zostały spełnione, to Sąd zobligowany jest do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.), zwanej dalej jako ustawa. Stosownie bowiem do treści tego przepisu nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje

naruszenie zasad sporządzania studium, istotne naruszenie trybu jego sporządzenia, a także naruszenie właściwości organu w tym zakresie.

Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania studium wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. Zachowania procedury planistycznej wymaga zarówno sporządzenie studium jak i jego zmiana.

W rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, albowiem Rada Miejska w D. nie naruszyła zasad sporządzania studium o jakich mowa w art. 28 ustawy. Sąd nie stwierdził również istotnego naruszenia trybu postępowania przewidzianego przepisami art. 11, 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla uchwalenia tego typu aktów jak również naruszenia właściwości organów w tym zakresie.

Z dokumentacji planistycznej wynika, że Rada Gminy w D. podjęła w dniu 28 czerwca 2005r. uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy D., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 28 października 1999r, o czym informację podano przez ogłoszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w D. i sołectw gminy w dniach od 10.08.2005r. do 12.09.2005r. oraz w miejscowej prasie tj. Magazynie Słowo w dniu 12.08.2005r. Pisemnie zawiadomiono instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania projektu studium.

Uzgodniony projekt studium został wyłożony do publicznego wglądu w okresie od 25.09.2007r. do 24.10.2007r. o czym informację podano w lokalnej prasie tj. dzienniku "E." z dnia 11 września 2007r., w obwieszczeniu na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta i na terenie sołectw gminy w dniach od 11.09.2007r. do 24.10.2007r. oraz na stronie internetowej Urzędu Miasta. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie zmiany studium rozwiązaniami wskazano na dzień 8.10.2007r. określając miejsce spotkania w świetlicy Urzędu Miasta i Gminy o godz. 10.00. Termin do wnoszenia uwag do przedmiotowego projektu zmiany studium zakreślony został do dnia 15.11.2007r. Dyskusja publiczna z uwagi na brak uczestników nie odbyła się o czym świadczy protokół z dnia 8.10.2007r. sporządzony przez P. C. – projektanta zmiany studium.

Wbrew twierdzeniom skarżącej procedura planistyczna nie przewiduje wymogu uzasadniania przyjętych rozwiązań planistycznych. Zgodnie z brzmieniem art. 11 pkt 1 i 3 ustawy podmioty zainteresowane studium składają wnioski, które wójt, burmistrz, prezydent miasta rozpatruje. Ustawa nie wskazuje formy prawnej tej czynności. Ustawa nie wymaga również określenia przez organ rozpatrujący sposobu uwzględniania wniosków w studium, ani uzasadniania odrzucenia wniosków. W związku z tym zasadne jest przyjęcie, że organ może ograniczyć się do sporządzenia wykazu wniosków zgłoszonych na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy zestawionych w załączonej tabeli ze wskazaniem czy zostały uwzględnione czy też odrzucone. Dla celów planistycznych ważne jest by istniała możliwość identyfikacji złożonych wniosków.

W myśl art. 11 pkt 11 i 12 ustawy, osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu studium w terminie nie krótszym niż 21 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia studium, zaś organ sporządzający projekt przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt studium wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w art. 11 pkt 11. Przedstawiona regulacja nakłada więc na wójta (burmistrza, prezydenta) obowiązek rozpatrzenia wszystkich uwag do studium. Wzór wykazu uwag zgłoszonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu studium określa załącznik nr 7 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. Nr 118, poz. 1233). Wskazać trzeba, że ani przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani przepisy pkt 13, 14, 15 § 9 cyt. rozporządzenia nie zawierają obowiązku merytorycznego ustosunkowania się organu do przyjętych rozwiązań planistycznych jak również rozstrzygnięcia organu sporządzającego projekt studium w sprawie rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 13 tego przepisu, nie wymagają uzasadnienia. Z tego względu niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez Radę Gminy D. § 9 pkt 13, 14 i 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004r. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego odnośnie przesłanek jakimi kierował się Burmistrz Miasta i Gminy D. przyjmując dane rozwiązanie planistyczne oraz "niewskazanie powodów odrzucenia zarzutów zawartych w zgłoszonych przez mieszkańców uwagach". Co się zaś tyczy naruszenia pkt 12 § 9 rozp., który stanowi wymóg sporządzenia protokołu z dyskusji publicznej zgodnego z wzorem określonym w załączniku nr 7 do tego aktu, to zarzut ten jest chybiony. Jak już wyżej podniesiono okoliczność nie przeprowadzenia planowanej na dzień 8.10.2007r. na godz 10.00 w świetlicy Urzędu Miasta i Gminy D. dyskusji publicznej była spowodowana brakiem jej uczestników, co znalazło odzwierciedlenie w protokole z dnia 8.10.2007r. sporządzonym przez P. C. – Projektanta Zmiany studium.

Wniesione uwagi są więc przedstawiane radzie do rozstrzygnięcia na sesji uchwalającej studium i jako załącznik do uchwały o studium, nie mogą być odrębnie skarżone do sądu administracyjnego (art. 12 ust. 1 w zw. z art. 7 ustawy). Podobnie jak wójt (burmistrz, prezydent miasta) rada gminy nie ma obowiązku uzasadniania rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag, ani merytorycznego odniesienia się w tym rozstrzygnięciu do zaproponowanych w uwagach rozwiązań. Ustawa nie przewiduje powtarzania czynności proceduralnych określonych w art. 11, w razie zmiany projektu studium w wyniku uwzględnienia uwag.

Kontrola znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji planistycznej wykazała, że procedura wynikająca z art. 11 pkt 1 i 3 dotycząca składania wniosków oraz art. 11 pkt 11, pkt 12, art. 12 ust. 1 ustawy dotycząca konieczności rozpatrzenia uwag zgłoszonych po wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu została zachowana, czemu dano wyraz w załączniku nr 4 do kwestionowanej uchwały, zawierającym rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 11 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Podkreślenia wymaga fakt, iż w obowiązującej ustawie, ustawodawca nie przewidział instytucji zarzutów do projektu studium, które stosownie do przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) podlegały zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Nie zasługują na uwzględnienie podnoszone w skardze zarzuty polegające na niezaopiniowaniu projektu studium przez właściwe organy tj. dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej oraz dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

Wprawdzie w pkt 8 lit i) art. 11 ustawy wymieniono dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej jako podmiot, od którego wymagane jest uzyskanie opinii dotyczącej rozwiązań przyjętych w projekcie studium, jednakże ustawodawca ograniczył jej zakres do zagospodarowania obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Jak wynika z pisma Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 20 października 2006r. znak: [...] (dokument w segregatorze zatytułowanym: "Wykaz dokumentacji prac planistycznych do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy D.), na terenach objętych zmianą studium nie występują obszary narażone na niebezpieczeństwo powodzi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 - Prawo wodne (Dz.U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Podkreślenia wymaga także fakt, że dla terenów objętych studium nie zostało opracowane studium ochrony przeciwpowodziowej, o jakim mowa w art. 79 ust. 2 ustawy – Prawo wodne.

Reasumując należy wskazać, iż skoro na terenach objętych studium nie występują obszary zalewowe w rozumieniu art. 82 ust. 1 ustawy – Prawo wodne oraz brak jest studium ochrony przeciwpowodziowej, to przy opracowywaniu projektu studium nie istnieje wymóg opiniowania przyjętych w nim rozwiązań z właściwym Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., albowiem obowiązek ten istnieje tylko w zakresie zagospodarowania obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, w przypadkach określonych przepisami prawa. Same zaś twierdzenia skarżącej, że lokalizacja cmentarza obejmuje tereny zalewowe jest niewystarczająca i nie uzasadnia zarzutu naruszenia procedury planistycznej we wskazanym zakresie.

Skarżąca błędnie interpretuje przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, według którego przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonując wykładni tego przepisu nie można pominąć art. 17 pkt 7 lit. c) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiącego, że wójta (burmistrza, prezydenta miasta), po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obciąża obowiązek uzgodnienia projektu planu, stosownie do jego zakresu, z organami właściwymi do uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na podstawie przepisów szczególnych. Takimi przepisami szczególnym są m.in. przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wójt (burmistrz, prezydent miasta), zgodnie z art. 17 pkt 8 ustawy ma obowiązek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

W świetle przedstawionych regulacji brak jest podstaw do uznania, że na etapie uchwalania studium (czy też jego zmiany) istnieje wymóg uzyskania uzgodnienia z dyrektorem właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych co do przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Niemniej jednak wskazać należy, że organ odpowiedzialny za sporządzenie projektu studium zwrócił się do Lasów Państwowych Nadleśnictwo D. o opinię odnośnie lokalizacji cmentarza w miejscowości K. i organ ten uznał w danych warunkach taką lokalizację za optymalną, nie zgłaszając żadnych uwag (pismo z dnia 21.09.2007r.znak: ZG-21-2120/01/07 - dokument w segregatorze zatytułowanym: "Wykaz dokumentacji prac planistycznych do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy D.).

Brak jest także uzasadnienia dla zarzutu naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez brak dokonania takiej oceny, skoro ustawa ta obowiązuje od dnia 15 listopada 2008r., natomiast kwestionowana uchwała Rady Miejskiej w D. została podjęta w dniu 29 listopada 2007r., a więc przed datą jej wejścia w życie.

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 ustawy, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zarówno prawo własności, jak i potrzeby interesu publicznego. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy należy do zadań własnych gminy. Przepis ten stanowi podstawę do konstrukcji instytucji określanej w doktrynie jako tzw. władztwo planistyczne gminy, które można określić jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu w drodze aktu prawa miejscowego. Z art. 9 ustawy wynika, że studium określa politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego (ust. 1), ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (ust. 3), studium nie jest aktem prawa miejscowego (ust. 4). Ustawowa okoliczność związania rady gminy ustaleniami studium przy sporządzaniu planu miejscowego będącego aktem prawa miejscowego, którego ustalenia wraz z innymi przepisami kształtują sposób wykonywania prawa własności (art. 6 ust. 1) pozwala na przyjęcie, iż uchwała w sprawie studium może naruszać interes prawny właściciela nieruchomości, chociaż oddziaływanie ustaleń studium na wykonywanie prawa własności nieruchomości nie jest bezpośrednie i realne. O ile bowiem samo studium nie oddziaływuje wprost na wykonywanie prawa własności, ponieważ nie może być podstawą jakichkolwiek rozstrzygnięć administracyjnych w zakresie planowania przestrzennego to jednak związanie planu ustaleniami studium ma bezpośredni wpływ na kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Ustalenia studium determinując treść planu miejscowego stanowią w istocie wyznacznik dla ukształtowania treści poszczególnych przepisów prawa miejscowego zawartego w planie miejscowym (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2008r. sygn. akt IIOSK 1999/07).

Zgodnie z orzecznictwem sądowym i poglądami doktryny gmina mając wyłączną kompetencję do planowania może, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu. Zainteresowane podmioty nie mogą zatem oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień, a będzie związana wyłącznie żądaniami właścicieli z obrębu objętego planem (por. np. wyrok NSA z 9.06.1995r., sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125, wyrok WSA w Warszawie z 28.06.2007r. , sygn. akt. IV SA / Wa 758/07, niepublik.).

Rada Gminy w D. w rozpoznawanej sprawie przysługującego jej władztwa planistycznego nie nadużyła. Skarżąca nie wykazała, że kwestionowana uchwała w sprawie zmiany studium narusza jej interes prawny poprzez ograniczenie bądź pozbawienie wykonywania prawa własności zgodnie z jego społeczno - gospodarczym przeznaczeniem. Nie wykazała również, że ustalenia studium w zakresie lokalizacji cmentarza są niezgodne z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. Nr 52, poz. 315).

Całość przedstawionych wyżej rozważań prowadzi do stwierdzenia, że choć ustalenia studium dotyczą interesu prawnego skarżącej jako właścicielki działki położonej na terenie objętym zakresem studium to jednak interesu tego nie naruszają.

Z podniesionych wyżej względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.