Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 19/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 64
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant Sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w Z. na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia wniosku oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SAB/Wa 19/13

UZASADNIENIE

Dnia 28 grudnia 2012 "P." wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność pozostaiwenia przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wniosku skarżacej o wpis do rejestru wprowadzających baterie i akumulatory bez rozpatrzenia oraz bedące jej skutkiem nierozpatrzenie wniosku skarżącej.

Zaskarżonej czynności oraz będącej jej skutkiem bezczynności zarzucono naruszenie: przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 pkt 1 i art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 o bateriach i akumulatorach oraz § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 września 2009 r. w sprawie rejestru wprowadzających baterie lub akumulatory oraz prowadzących zakłady przetwarzania zużytych baterii lub zużytych akumulatorów w związku z art. 17 Dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów oraz uchylającej dyrektywę 91/157/EWG4 a także w związku z art. 2 Decyzji Komisji z dnia 5 sierpnia 2009 r. ustanawiającej wymogi dotyczące rejestracji producentów baterii i akumulatorów zgodnie z dyrektywą 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 18, art. 34 oraz art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej art. 6 ust. 1 w związku z art. 13 ust 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że przepisy k.p.a. nie znajdują zastosowania w ramach postępowania dotyczącego wpisu do rejestru wprowadzających baterie i akumulatory.

Mając na uwadze powyższe naruszenia prawa, Skarżąca wniosła o stwierdzenie przez Sąd bezskuteczności zaskarżonej czynności na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uznanie przez Sąd na podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a. uprawnienia Skarżącej do uzyskania wpisu do rejestru wprowadzających baterie lub akumulatory, zobowiązanie GIOŚ - na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a.- do wpisania Skarżącej do rejestru wprowadzających baterie i akumulatory w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się wyroku.

Uzasadniając naruszenie art. 17 pkt 1 i art. 18 ust. 5 ustawy o bateriach i akumulatorach oraz § 3 Rozporządzenia Ministra Środowiska w związku z art. 17 Dyrektywy 2006/66/WE, a także w związku z art. 2 Decyzji Komisji skarżąca dokonała analizy art. 17 pkt 1 ustawy o bateriach i akumulatorach. Zgodnie z jego treścią do kompetencji GIOŚ należy prowadzenie rejestru wprowadzających baterie i akumulatory. Wpis przedsiębiorcy do Rejestru dokonywany jest na jego wniosek, złożony przed podjęciem działalności gospodarczej w zakresie wprowadzania baterii lub akumulatorów do obrotu. Przepis art. 18 ust. 5 ustawy o bateriach i akumulatorach stanowi natomiast, że przedsiębiorca zagraniczny, będący wprowadzającym baterie lub akumulatory, wykonuje obowiązki wynikające z rejestracji za pośrednictwem osoby upoważnionej do jego reprezentowania zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. W świetle powyższego skarżąca uznała, że aby uzyskać wpis do Rejestru, przedsiębiorca zagraniczny zobowiązany jest do wyznaczenia osoby upoważnionej do jego reprezentowania. Osobę taką, wraz z oznaczeniem jej adresu wskazała także Skarżąca, w złożonym przez nią wniosku rejestracyjnym. Wymóg, przewidziany w art. 18 ust. 5 ustawy o bateriach i akumulatorach, został zatem w zaistniałym stanie faktycznym spełniony. Skarżaca zakwestonowała stanowisko GIOŚ, iż postępowaniu w przedmiocie wpisu do Rejestru, przedsiębiorca może być reprezentowany wyłącznie przez swój oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Taki warunek – zdaniem skarżącej- nie został bowiem przewidziany wprost w przepisach ustawy o bateriach i akumulatorach. Ponadto, przepisy Rozporządzenia Ministra Środowiska, w którym w sposób szczegółowy określono zakres danych gromadzonych w Rejestrze, nie przewidują konieczności wskazywania przez przedsiębiorcę zagranicznego ubiegającego się o wpis do Rejestru, utworzenia oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Środowiska, w Rejestrze gromadzi i przetwarza się w szczególności takie dane, jak: numer rejestrowy, firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego siedziby i adresu, numer identyfikacji podatkowej lub europejski numer identyfikacji podatkowej, o ile przedsiębiorca takowy posiada. Również art. 85 u.s.d.g. przewiduje jedynie uprawnienie przedsiębiorcy zagranicznego do utworzenia oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W ocenie Skarżącej, niewpisanie jej do rejestru wprowadzających baterie i akumulatory, stanowiło środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie towarów o którym mowa w art. 34 TfUE, ponieważ konsekwencją pozostawienia wniosku Skarżącej bez rozpatrzenia i bezczynności, polegającej na niewpisaniu Skarżącej do Rejestru, efektywnie było uniemożliwienie wprowadzenia przez Skarżącą baterii lub akumulatorów do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto zdaniem skarżącej, naruszono wspólnotową swobodę przedsiębiorczości, wyrażoną w art. 49 TfUE, zgodnie z którym ograniczenia swobody przedsiębiorczości obywateli jednego Państwa Członkowskiego na terytorium innego Państwa Członkowskiego są zakazane w ramach poniższych postanowień. Zakaz ten obejmuje również ograniczenia w tworzeniu agencji, oddziałów lub filii przez obywateli danego Państwa Członkowskiego, ustanowionych na terytorium innego Państwa Członkowskiego. Przepis ten również przeciwstawia się możliwości różnicowania sytuacji przedsiębiorców, w zależności od tego, czy posiadają oni oddział na terenie Państwa Członkowskiego, w którym chcą podjąć działalność.

Nadto organ- według skarżącej- naruszył zakaz dyskryminacji, wynikający z art. 18 TfUE. Dyskryminując Skarżącą względem podmiotów krajowych z uwagi na brak siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz brak oddziału na teiytorium Rzeczypospolitej Polskiej, GIOŚ naruszył zatem wprost art. 18 TfUE. Konsekwencją niewpisania Skarżącej do Rejestru było również naruszenie przez GIOŚ regulacji, zawartej w art. 6 ust. 1 u.s.d.g. Na podstawie art. 13 ust. 1 u.s.d.g., przepis art. 6 ust. 1 znajduje zastosowanie także do przedsiębiorców zagranicznych, mających siedzibę na terytorium Unii Europejskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Zdaniem Sądu, skarga musiała zostać oddalona, albowiem Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie pozostawał w bezczynności.

W dniu 26 grudnia 2010 r. do GIOŚ wpłynął wniosek o wpis do rejestru firmy "P." jako wprowadzającego baterie lub akumulatory. W przesłanym wniosku w dziale I "Oznaczenie siedziby i adresu" wskazano adres siedziby firmy "P." znajdujący się poza granicami Polski.

GIOŚ wydał postanowienie o stwierdzeniu braków formalnych we wniosku, polegających na nie wskazaniu w nim danych polskiego oddziału P. Organ powołał się na art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009r. o bateriach i akumulatorach (Dz. U. Nr 79, poz. 666), zgodnie z którym przedsiębiorca przed rozpoczęciem działalności w zakresie wprowadzania do obrotu baterii lub akumulatorów, lub przed dokonaniem pierwszego wprowadzenia do obrotu baterii lub akumulatorów na terytorium kraju, jest obowiązany do złożenia wniosku o wpis do rejestru. Z uwagi na to, że zgodnie z art. 18 ust. 5 ww. ustawy przedsiębiorca zagraniczny, a takim bez wątpienia jest "P." będący wprowadzającym baterie lub akumulatory, wykonuje obowiązki, wynikające z rejestracji, za pośrednictwem osoby upoważnionej do jego reprezentowania zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.

W odpowiedzi na to postanowienie pismem z dnia 11 lutego 2011 roku skarżąca, powołując się na ww. ustawę o swobodzie działalności gospodarczej wyjaśniła, że przedsiębiorca zagraniczny ma jedynie możliwość, a nie obowiązek utworzenia w Polsce oddziału.

Departament Kontroli Rynku GIOŚ zwrócił się pismem z dnia 11 marca 2011 r. do Departamentu Prawnego Ministerstwa Środowiska z prośbą o interpretację przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 roku o bateriach i akumulatorach w zakresie rejestracji w rejestrze prowadzonym przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 17 ww. ustawy przedsiębiorcy zagranicznego, który jest wprowadzającym baterie lub akumulatory.

W odpowiedzi Departament Prawny Ministerstwa Środowiska wskazał, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie ma możliwości wpisania przedsiębiorcy zagranicznego do rejestru, o którym mowa w art. 17 ustawy o bateriach i akumulatorach, bez pośrednictwa osoby upoważnionej do jego reprezentowania zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Pismami z dnia 18 maja 2012 r. P. zwrócił się do GIOŚ z prośbą o udzielenie informacji o stadium procedury rejestracji firmy w rejestrze wprowadzających baterie oraz zwrócił się do Ministerstwa Środowiska z prośbą o interwencję w zakresie wpisania do rejestru.

Pismem z dnia 3 lipca 2012 r. Ministerstwo Środowiska potwierdziło swoje wcześniejsze stanowisko, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach, w przypadku przedsiębiorcy zagranicznego, będącego wprowadzającym baterie lub akumulatory, obowiązek rejestracji może być realizowany wyłącznie za pośrednictwem osoby upoważnionej do jego reprezentowania zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Przedsiębiorca zagraniczny, który nie utworzył oddziału w Polsce, nie może samodzielnie zrealizować w obecnym stanie prawnym obowiązków związanych z rejestracją, gdyż naruszałoby to art. 18 ust. 5 ustawy o bateriach i akumulatorach.

Biorąc powyższe pod uwagę, GIOŚ poinformował skarżącą, że jej wniosek pozostawił bez rozpoznania, gdyż we wniosku nie wskazano adresu siedziby, bądź adresu oddziału P. znajdującego się na terytorium Polski.

W dniu 30 lipca 2012 r. do GIOŚ ponownie wpłynął wniosek P. o wpis do rejestru jako wprowadzającego baterie. Z uwagi na to, że wniosek nie zawierał wskazania danych oddziału P. utworzonego na terytorium Polski, GIOŚ wydał postanowienie z dnia [...] września 2012r., znak: [...], wzywające w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia do uzupełnienia braków formalnych poprzez poprawne wskazanie we wniosku oznaczenia siedziby i adresu firmy P. pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi na wezwanie P. wskazał, że przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przyznają przedsiębiorcom zagranicznym jedynie możliwość, a nie obowiązek utworzenia w Polsce oddziału, więc podmiot wnioskujący o wpis do rejestru nie ma obowiązku posiadać w Polsce oddziału oraz złożył wniosek o przywrócenie terminu na złożenie wyjaśnień na temat otrzymanego postanowienia dotyczącego uzupełnienia braków formalnych we wniosku o wpis do rejestru.

Odpowiadając na wezwanie do przywrócenia terminu GIOŚ poinformował, że z uwagi na to, że postępowanie, dotyczące wpisu przedsiębiorcy do rejestru prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 17 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach nie jest zakończone decyzją, nie stosuje się do niego przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.). Jedynym odstępstwem wskazanym w ww. ustawie o bateriach i akumulatorach ustawie jest odpowiednie stosowanie art. 64 k.p.a., dotyczącego braków formalnych we wniosku o wpis do rejestru, wniosku o zmianę wpisu do rejestru, wniosku o wykreślenie z rejestru. W związku z powyższym nie jest możliwe zastosowanie art. 58 § 1 k.p.a., dotyczącego przywrócenia terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie. Jednocześnie poinformował, że Strona zawsze ma możliwość złożyć wniosek o wpis do rejestru dla wprowadzającego baterie lub akumulatory, spełniający wymagania zawarte w ww. ustawie o bateriach i akumulatorach. We wniosku o wpis do rejestru dla wprowadzającego baterie lub akumulatory należy wskazać adres siedziby, bądź adres oddziału "P." znajdującego się na terytorium Polski.

Pismem z dnia 29 października 2012 r. P. wezwał Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do usunięcia naruszenia prawa, wynikającego z pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wpis do rejestru wprowadzających baterie lub akumulatory. W wezwaniu Strona zarzuciła GIOŚ naruszenie: art. 17 pkt 1 w związku z art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach; art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej poprzez niedokonanie wpisu Spółki do rejestru wprowadzających baterie lub akumulatory i naruszenie jej prawa do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wprowadzania do obrotu baterii lub akumulatorów na terytorium RP; art. 1 w związku z art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że przepisy kpa nie znajdują zastosowania w postępowaniu dotyczącym wpisu do rejestru wprowadzających baterie lub akumulatory.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, GIOŚ podtrzymał swoje stanowisko, że wniosek Strony z dnia 26 lipca 2012 r. o wpis do rejestru prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 17 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (Dz. U. Nr 79, poz. 666, ze zm.) jest niezgodny z art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach, gdyż wniosek ten nie został złożony za pośrednictwem osoby upoważnionej w oddziale do reprezentowania Strony jako przedsiębiorcy zagranicznego. W postępowaniu o wpis do rejestru nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego co wynika z wyraźnej woli ustawodawcy, który po pierwsze nie wskazał, że wpis do rejestru prowadzonego na podstawie art. 17 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach poprzedzony jest wydaniem decyzji administracyjnej, a po drugie ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 26 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach, iż do wniosku o wpis do rejestru, wniosku o zmianę wpisu do rejestru oraz wniosku o wykreślenie z rejestru stosuje się odpowiednio jedynie przepisy art. 64 k.p.a., a co za tym idzie nie stosuje się innych przepisów k.p.a. Przepis ten byłby zbędny, gdyby podzielić stanowisko Strony, że w postępowaniu o wpis do rejestru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Związane jest to również z podstawową zasadą wykładni prawa - zasadą racjonalności ustawodawcy oraz zasadą spójności regulacji tworzonych przez ustawodawcę. Ustawodawca nie tworzy zbędnych i niepotrzebnych regulacji. Wskazując więc w art. 26 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach, że art. 64 k.p.a., ma odpowiednie zastosowanie do postępowania o wpis do rejestru, ustawodawca wyraźnie wskazał, że pozostałe przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w tym postępowaniu.

GIOŚ wskazał również, że wbrew stanowisku Strony, zakres zastosowania Kodeksu postępowania administracyjnego nie określa art. 3 k.p.a., lecz wyłącznie art. 1 k.p.a. Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż Kodeks ma zastosowanie do postępowania przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Wpis do rejestru nie jest rozstrzygany w drodze decyzji administracyjnej. Nie można domniemywać możliwości wydania przez organ administracji kompetencji do wydania decyzji administracyjnej. Podstawa prawna do wydania decyzji administracyjnej musi być wyraźna, a nie wynikać z domniemania. W żadnym wypadku art. 3 k.p.a., nie poszerza zakresu zastosowania tego Kodeksu. Powyższe stanowisko GIOŚ podziela również skarżąca w swojej skardze z dnia 27 grudnia 2012 r.

W swojej odpowiedzi GIOŚ odniósł się również do dokonanej przez stronę interpretacji art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach wskazując, iż przedsiębiorca zagraniczny będący wprowadzającym baterie lub akumulatory wykonuje obowiązki wynikające z rejestracji za pośrednictwem osoby upoważnionej do jego reprezentowania zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, ze zm.). Z przepisu art. 87 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej wyraźnie wynika, iż osobą upoważnioną reprezentowania wprowadzającego baterie i akumulatory, będącego przedsiębiorcą zagranicznym, nie może być jakakolwiek osoba, lecz wyłącznie osoba upoważniona w oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego.

Zdaniem Sądu, orzekającego w sprawie, art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach ( w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 stycznia 2013) wynika, że przedsiębiorca zagraniczny będący wprowadzającym baterie lub akumulatory wykonuje obowiązki, wynikające z rejestracji, za pośrednictwem osoby upoważnionej do jego reprezentowania zgodnie z art. 87 ww. ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca zagraniczny, tworzący oddział, jest obowiązany ustanowić osobę upoważnioną w oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego. Osobą upoważnioną do reprezentowania wprowadzającego baterie i akumulatory, będącego przedsiębiorcą zagranicznym nie może być jakakolwiek osoba, lecz wyłącznie osoba upoważniona w oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego. W związku z powyższym- jak trafnie uznał organ- wniosek Strony z dnia 26 lipca 2012 r. o wpis do rejestru, prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 17 ww. ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach jest niezgodny z art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach, gdyż nie został złożony za pośrednictwem osoby upoważnionej w oddziale do reprezentowania Strony jako przedsiębiorcy zagranicznego.

Przedsiębiorca zagraniczny, który nie utworzył oddziału w Polsce, nie może samodzielnie zrealizować - w stanie prawnym obowiązującym w dacie rozpatrywania wniosku skarżącej- obowiązków związanych z rejestracją, gdyż naruszałoby to art. 18 ust. 5 ustawy o bateriach i akumulatorach.

Sąd podziela również stanowisko organu co do tego, że w postępowaniu o wpis do rejestru nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 26 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach stanowi, iż do wniosku o wpis do rejestru, wniosku o zmianę wpisu do rejestru oraz wniosku o wykreślenie z rejestru stosuje się odpowiednio jedynie przepisy art. 64 Kodeksu postępowania administracyjnego. Prawidłowo zatem wywiódł organ, że z powyższego wynika brak możliwości stosowania w sprawie innych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Sąd również podziela stanowisko organu co do tego, iż zgodnie z art. 49 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem postanowień rozdziału dotyczącego kapitału, swoboda przedsiębiorczości obejmuje podejmowanie i wykonywanie działalności, prowadzonej na własny rachunek, jak również zakładanie i zarządzanie przedsiębiorstwami, a zwłaszcza spółkami w rozumieniu artykułu 54 akapit 2, na warunkach określonych przez ustawodawstwo Państwa przyjmującego dla własnych obywateli. Przedsiębiorca zagraniczny może więc podejmować działalność gospodarczą w innym Państwie Członkowskim na warunkach określonych przez ustawodawstwo Państwa przyjmującego dla własnych obywateli. Przedsiębiorca zagraniczny ma być więc traktowany w innym Państwie Członkowskim nie lepiej niż obywatele tego Państwa Członkowskiego, lecz tak samo. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Warunek ten - stosownie do art. 13 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - odnosi się również do przedsiębiorcy zagranicznego. Gdyby zatem organ uznał, że skarżąca nie jest obowiązana stosować się do art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, potraktował by ją w sposób uprzywilejowany w stosunku do przedsiębiorców krajowych, którzy - aby podjąć działalności gospodarczą - muszą zastosować się do art. 14 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Dlatego też – zdaniem Sądu- nie doszło do naruszenia art. 18 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, gdyż ustawa o bateriach i akumulatorach, ustanawiając obowiązek wpisania się przedsiębiorcy zagranicznego do odpowiedniego rejestru, nie ustanawia w stosunku do skarżącej większego obowiązku niż ten, który jest nakładany na obywateli polskich. Obowiązku tego nie można uznać za nadmierny ani za nieusprawiedliwoony.

Sąd podziela stanowisko, iż celem tworzenia publicznych rejestrów podmiotów, prowadzących działalność gospodarczą na terenie danego Państwa Członkowskiego, jest zapewnienie bezpieczeństwa obrotu gospodarczego w danym Państwie Członkowskim. Skarżący, wnosząc niniejszą skargę i próbując doprowadzić do zwolnenia od posiadania siedziby oddziału w Polsce, działa w istotcie w celu obniżenia poziomu bezpieczeństwa obrotu gospodarczego na terenie Polski. Jak trafnie zauważył organ, działania skarżacej stwarzają w ten sposób niepewność co do zasad jej reprezentacji i jej statusu prawnego.

W sprawie nie znajduje zastosowania art. 34 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, gdyż dotyczy on swobody przepływu towaru, a niniejsze postępowanie dotyczy tylko swobody przedsiębiorczości regulowanej art. 49 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Brak jest ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu baterii i akumulatorów na terytorium Polski.

Strona dokonała więc wykładni contra legem art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (w brzmieniu obowiązującym w dacie czynności), bezpodstawnie zarzucając organowi naruszenie prawa. Zgodnie z wyraźną podstawą prawną wskazaną w art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach Strona powinna wykonywać obowiązek wynikający z rejestracji za pośrednictwem osoby upoważnionej do jej reprezentowania w oddziale przedsiębiorcy zagranicznego. Biorąc pod uwagę, że Strona obowiązku nie dopełniła, wniosek Strony z dnia 26 lipca 2012 r. prawidłowo został pozostawiony bez rozpoznania.

Na marginesie tylko stwierdzić należy, że przepis art. 18 ustawy o bateriach i akumulatorach uległ zmianie od dnia 23 stycznia 2013 roku, w związku z czym składane (ewentualnie) w obecnym stanie prawnym wnioski przedsiebiorców o wpis do rejestru, rozpoznwane będą według aktualnej treści przepisu.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.