Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2304/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek (spr) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi M. Z. i A. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2002r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na dobudowę pawilonu I stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących M. Z. i A. Z. kwotę [...] zł ( [...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

II SA/Kr 2304/02

Uzasadnienie

Decyzją nr [...] z dnia [...] 2002 r. znak [...] na podstawie art. 28, art.33 ust.1 , art. 34 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –Prawo budowlane /t.j. z 2000 r. Dz.U.Nr 106 poz.1126/ oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. z 1980 r. Dz. U. Nr 9 poz. 26 z późn. zm./ Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla M. S. i S. S. na inwestycję : dobudowa pawilonu ekspozycyjnego wyrobów z drewna firmy "[...]" oraz budowa zadaszenia-wiaty dla samochodów osobowych na działce ew. nr A położonej przy ul. [...] nr [...] w [...] wskazując w jej uzasadnieniu, że przedłożony przez inwestorów projekt jest zgodny z przepisami prawa, inwestycja objęta wnioskiem odpowiada warunkom wynikającym z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisów prawa budowlanego w tym w zakresie ochrony praw osób trzecich.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. Z. i A. Z. domagając się "uznania jej za niebyłą", zarzucając, iż zakład produkcyjny inwestorów zlokalizowany bezpośrednio przy działce stanowiącej ich własność już jest uciążliwy, a powstanie dodatkowo pawilonu i wiaty zdecydowanie pogorszy warunki mieszkaniowe ich rodziny oraz zdecydowanie obniży wartość ich działki. Odwołujący się zarzucili , że planowana inwestycja nie spełnia szeregu wymogów, brak jest bowiem wywiadu branżowego, uzgodnień lokalizacyjnych oraz uzgodnień z rzeczoznawcami do spraw pożarowych, "sanepidowskich", czy bhp. Przedmiotowe odwołanie zostało podpisane "M. A .Z.".

Decyzją z dnia [...] 2002 r. znak [...] na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –Prawo budowlane /Dz.U.nr 89 poz.414 z późn.zm./ oraz art. 1338§1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego /t.j. z 1980r . Dz.U.nr 9 poz.26 z późn.zm./ po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję , wskazując w jej uzasadnieniu, że zgłoszone w odwołaniu zarzuty są chybione. Organ podkreślił, że przedmiotowy projekt posiada wymagane uzgodnienia, jest kompletny i sporządzony został przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane , że zachowane zostały warunki z § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , że projektowana inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, że inwestycja ta jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...], że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o wz i zt , a inwestorzy wykazali się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane.

W skardze od powyższej decyzji wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie M. Z. i A. Z. wnieśli o jej uchylenie w całości, o stwierdzenie jej nieważności, o stwierdzenie niezgodności z prawem, o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucili , że przy wydaniu przedmiotowej decyzji nastąpiło naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy , a ponadto organ wydający decyzję dopuścił się błędnego ustalenia stanu faktycznego. W skardze szczegółowo przedstawiono na czym polegało zarzucone naruszenie prawa materialnego oraz które ustalenia faktyczne zostały poczynione błędnie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumenty powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art.97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy

wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/.

Skarga musiała zostać uwzględniona .

Zgodnie z art. 63 § 3 Kpa podanie, tj. także odwołanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Podpis warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnosząca podanie. Brak podpisu strony, gdy nie zostanie usunięty uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania niemożność jego rozpoznania. Tę ostatnią problematykę reguluje art. 64 § 2 Kpa stanowiący, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym niż wymienione w § 1 art. 64 Kpa wymaganiom ustalonym w przypisach prawa należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania (odwołania) bez rozpoznania.

W rozpatrywanej sprawie w nagłówku odwołania wskazano, że wniesione zostało przez M. Z. i A. Z., a zatem przedmiotowe odwołanie dla wywołania skutku prawnego winno być podpisane przez te dwie osoby, bądź przez jedną z nich w imieniu własnym i w imieniu drugiej strony wnoszącej odwołanie przy jednoczesnym dołączeniu pełnomocnictwa do reprezentowania w postępowaniu lub wyłącznie do podpisania odwołania. Tymczasem przedmiotowe odwołanie zostało podpisane "M. A. Z." , co musiało skutkować uznaniem , ze nie zostało podpisane przez żadną ze stron wnoszących odwołanie.

Mimo to organ odwoławczy nie wezwał stron pod rygorem z art. 64 § 2 Kpa (pozostawienie odwołania bez rozpoznania) do uzupełnienia braku i odwołanie rozpoznał, mimo że nie wywoływało ono skutków prawnych.

Okoliczność powyższa spowodowała zgodnie z art. 145 §1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, co orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku, o kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 cyt. ustawy jak w pkt II sentencji wyroku.