Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1720/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi U. B., K. F. i K. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2015 r. znak [...]po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]odmawiającej, po wszczęciu postępowania na wniosek [...], stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]pozwolenia na budowę pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz pięciu szamb szczelnych na działkach nr ewid. [...]przy ul. [...]- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - dalej "kpa".

2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – dalej "GINB" podał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestor [...]wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2011 r. wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę, a do pisma z dnia 26 maja 2011 r. załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną, tj. działkami ewid. nr [...]na cele budowlane oraz oświadczenia o posiadanym prawie do przejścia i przejazdu przez działki nr ewid. [...]przez które przeprowadzono dojazd do projektowanych obiektów budowlanych; do wniosku z dnia 28 kwietnia 2011 r. dołączyła decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych wolnostojących oraz ośmiu szamb szczelnych na działkach nr ewid. [...]w dzielnicy [...]. GINB zwrócił uwagę, że wprawdzie decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] lutego 2010 r. ustala warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych, jednakże inwestorka wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2011 r. wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę pięciu budynków mieszkalnych oraz pięciu szamb.

3. W uzasadnieniu decyzji GINB stwierdził, że analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby sporna inwestycja naruszała w sposób rażący ustalenia decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] lutego 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem organu, nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do nieprzekraczalnej linii zabudowy, co do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy łącznie z istniejącą do powierzchni działki (dopuszczalna – do 0,25, projektowana – 0,2288), co do szerokości elewacji frontowej budynku (wymagana – do 14 m, projektowana – 13,94 m), co do wysokości budynku i wysokości kalenicy (wymagana – do 10 m, projektowana – 9,20 m) oraz co do geometrii dachu (wymagany – dach dwu lub wielospadowy, spadek dachu 10° - 40°, projektowany – dach wielospadowy o kącie nachylenia 40°).

GINB stwierdził również, że z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę nie wynika, aby wskutek realizacji spornej inwestycji doszło do zmiany rzędnych terenu. Z porównania analizowanej dokumentacji projektowej oraz mapy do celów projektowych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 24 lutego 2011 r. uwzględniającej stan sprzed realizacji projektowanej inwestycji, wynika, że rzędne terenu nie ulegną zmianie. Brak zatem podstaw do uznania, że doszło do zmiany ukształtowania terenu, a gdyby nawet doszło do zmiany ukształtowania terenu, to i tak nie można uznać, zdaniem organu, że doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Organ podkreślił, że z akt sprawy nie wynika, aby sporne przedsięwzięcie powodowało szczególnie negatywne skutki dla otaczających je nieruchomości. Zatwierdzone zmiany projektowe nie przewidują zmiany naturalnego spływu wód opadowych na sąsiednie nieruchomości – z pkt II.C.3.4 opisu technicznego projektu zagospodarowania terenu wynika, że "Realizacja nie powoduje zmian stosunków wodnych na terenach sąsiednich; badania geologiczne terenu inwestycji oraz terenów sąsiednich (...) dowodzą, iż prace budowlane nie spowodują żadnych zmian stosunków wodnych."

GINB podkreślił, że teren, na którym zaprojektowano sporne przedsięwzięcie znajduje się poza zasięgiem istniejącej i projektowanej sieci kanalizacyjnej, co potwierdza pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] S.A. z dnia 9 września 2009 r., a w związku z tym wody opadowe odprowadzane są na teren nieruchomości inwestycyjnej. Jak wynika z dokumentacji projektowej, wody opadowe z dachów projektowanych budynków zbierane są do rynien okapowych i odprowadzane na teren nieutwardzony (teren zieleni niskiej) rurami spustowymi o średnicy 120 mm (rys. Nr A-01- projekt zagospodarowania terenu, rys. Nr A-07 – rzut dachu).

Z ustaleń organu wynika, że projektowane budynki mieszkalne ścianami z otworami okiennymi zostały zaprojektowane w odległości od 4 m do ok. 9,5 m od granicy z działką nr ewid. [...] – stanowiącą własność skarżących oraz ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości od 8,2 m do 8,6 m od granicy z działkami nr ewid. [...], a zatem, zdaniem organu, decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] czerwca 2011 r. nie narusza rażąco § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Organ stwierdził również, że przedmiotowa inwestycja nie narusza rażąco przepisów - § 13 dotyczącego przesłaniani obiektów budowlanych, § 19 – dotyczącego miejsc postojowych dla samochodów osobowych, § 24 – dotyczącego zbiorników na odpady stałe oraz § 31 – odnośnie studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz § 36 ust. 2 – dotyczącego zbiorników na nieczystości ciekłe.

Zdaniem organu, decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] czerwca 2011 r. nie narusza w sposób rażący przepisów prawa ani nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu

5. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły [...]; zarzucając naruszenie:

1) art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez jego niewłaściwą interpretację i błędne ustalenie, że dowiedziona niezgodność pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, nie stanowi rażącego naruszenia prawa;

2) art. 34 ust. 1 i art. 35 ustawy Prawo budowlane, w związku z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich niewłaściwą interpretację i błędne przyjęcie, iż zawarte w pozwoleniu na budowę zezwolenie na zmianę rzędnych terenu, prowadzące do zmiany naturalnego spływu wód opadowych na działkę skarżących, nie stanowi rażącego naruszenia prawa w zakresie w jakim zmiana rzędnych jest sprzeczna z zakazem ingerencji w naturalne ukształtowanie terenu, zawartym w decyzji o warunkach zabudowy;

3) art. 7 i 77 kpa poprzez niepełne zgromadzenie i rozważenie materiału dowodowego, w zakresie jakim organ ustalił, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie dopuszczała zamiany rzędnych terenu nieruchomości, na której przeprowadzono inwestycję –

- wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej w całości i przekazanie jej do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie na rzecz skarżących solidarnie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

6. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, wyeliminowanie przez sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), a także wówczas, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2) lub też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach. W razie jednak nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, na mocy art. 151 ppsa.

8. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmawiającą, po wszczęciu na wniosek [...], postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] czerwca 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]pozwolenia na budowę pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz pięciu szamb szczelnych na działkach nr ewid. [...]przy ul. [...].

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa.

9. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie nadzwyczajnym – o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Rozważania organu dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są prawidłowe, a zatem nie jest konieczne ich powtarzanie. Dodać jedynie należy, że zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r. VSA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenie wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który ma być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zatem możliwa do zastosowania, gdy decyzja wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze (zob. glosa B. Adamiak do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2006 r. I FSK 439/05, OSP 2007, z. 9, poz. 100).

10. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z póżn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie natomiast z art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, inwestor powinien dołączyć powyższe dokumenty do wniosku o pozwolenie na budowę.

Jak wynika z akt sprawy inwestor [...], po złożeniu wniosku z dnia 28 kwietnia 2011 r. o wydanie pozwolenia na budowę, przy piśmie z dnia 26 maja 2011 r. załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną, tj. działkami ewid. nr [...]na cele budowlane oraz oświadczenia o posiadanym prawie przejścia i przejazdu przez działki nr ewid. [...], przez które przeprowadzono dojazd do projektowanych obiektów budowlanych; dołączyła również decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2010 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych wolnostojących oraz ośmiu szamb szczelnych na działkach nr ewid. [...]. Wprawdzie decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2010 r. ustalała warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych, jednakże inwestorka wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2011 r. wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę pięciu budynków mieszkalnych oraz pięciu szamb. Nie budzi zatem wątpliwości, że wymogi określone w przepisach ustawy zostały spełnione, a zatem jak słusznie stwierdził organ, nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jak słusznie zauważył organ, wprawdzie decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]o ustaleniu warunków zabudowy ustalała warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych oraz ośmiu szamb, jednakże wniosek o pozwolenie na budowę dotyczył pięciu budynków mieszkalnych i pięciu szamb. Ponadto, analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby sporna inwestycja naruszała w sposób rażący ustalenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy - nie naruszono wymogów co do nieprzekraczalnej linii zabudowy, co do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy łącznie z istniejącą do powierzchni działki (dopuszczalna – do 0,25, projektowana – 0,2288), co do szerokości elewacji frontowej budynku (wymagana – do 14 m, projektowana – 13,94 m), co do wysokości budynku i wysokości kalenicy (wymagana – do 10 m, projektowana – 9,20 m) oraz co do geometrii dachu (wymagany – dach dwu lub wielospadowy, spadek dachu 10° - 40°, projektowany – dach wielospadowy o kącie nachylenia 40°).

Słusznie stwierdził również organ, że nie może być podstawą stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę pkt 1.2 decyzji o warunkach zabudowy stanowiący, iż "inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę (...) naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych". W decyzji o warunkach zabudowy posłużono się pojęciami ogólnymi, nieostrymi, i możliwa jest interpretacja, z której wynika, że ukształtowanie terenu ma być zbliżone do istniejącego ukształtowania terenu, w stopniu możliwie najbliższym, przy uwzględnieniu warunków konkretnego przypadku. Słusznie stwierdził więc organ, że tam, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa.

Zasadne jest stanowisko organu, który stwierdził, że z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę nie wynika, aby wskutek realizacji spornej inwestycji doszło do zmiany rzędnych terenu. Z porównania analizowanej dokumentacji projektowej oraz mapy do celów projektowych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 24 lutego 2011 r. uwzględniającej stan sprzed realizacji projektowanej inwestycji, wynika, że rzędne terenu nie ulegną zmianie. Zatwierdzone zmiany projektowe nie przewidują zmiany naturalnego spływu wód opadowych na sąsiednie nieruchomości – z pkt II.C.3.4 opisu technicznego projektu zagospodarowania terenu wynika, że "Realizacja nie powoduje zmian stosunków wodnych na terenach sąsiednich; badania geologiczne terenu inwestycji oraz terenów sąsiednich (...) dowodzą, iż prace budowlane nie spowodują żadnych zmian stosunków wodnych."

Zgodnie z § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z póżn. zm.), według stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji, w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych. Skoro teren, na którym zaprojektowano sporne przedsięwzięcie znajduje się poza zasięgiem istniejącej i projektowanej sieci kanalizacyjnej, to w związku z tym wody opadowe odprowadzane są na teren nieruchomości inwestycyjnej – dokumentacja projektowa wskazuje, że wody opadowe z dachów projektowanych budynków zbierane są do rynien okapowych i odprowadzane na teren nieutwardzony (teren zieleni niskiej) rurami spustowymi o średnicy 120 mm (rys. Nr A-01- projekt zagospodarowania terenu, rys. Nr A-07 – rzut dachu).

W tej sytuacji słusznie organ uznał, że brak jest podstaw do uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa – ani nie naruszono wymogów określonych w decyzji o warunkach zabudowy, ani też art. 34 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Słusznie organ wskazał, że z projektu budowlanego wynika, że decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, nie narusza rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - § 12 ust. 1 pkt 1 w zakresie odległości, § 13 w zakresie przesłaniania obiektów budowlanych, § 19 w zakresie miejsc postojowych dla samochodów osobowych, § 24 – dotyczącego zbiorników na odpady stałe, § 31 – dotyczącego studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz § 36 ust. 2 – dotyczącego zbiorników na nieczystości ciekłe. Odległości wymagane przez powyższe przepisy zostały zachowane, co wskazywał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z niebudzących wątpliwości ustaleń organu wynika, że projektowane budynki mieszkalne ścianami z otworami okiennymi zostały zaprojektowane w odległości od 4 m do ok. 9,5 m od granicy z działką nr ewid. [...] – stanowiącą własność skarżących oraz ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości od 8,2 m do 8,6 m od granicy z działkami nr ewid. [...], a zatem, jak słusznie wskazał organ, decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] czerwca 2011 r. nie narusza rażąco § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Nie budzi zatem wątpliwości, i zasadne jest stanowisko organu, że decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] czerwca 2011 r. nie narusza w sposób rażący przepisów prawa ani nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Stwierdzić również należy, że w sprawie nie zaistniało żadne naruszenie prawa, które powodowałoby, że skutki, które wywołałaby decyzja, byłyby skutkami gospodarczymi czy społecznymi niemożliwymi do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

11. Podkreślić należy, że wbrew zarzutom skarżących, z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...]z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...]nie wynika, aby wskutek realizacji spornej inwestycji doszło do zmiany rzędnych terenu - z analizy projektu zagospodarowania terenu oraz z mapy do celów projektowych wynika, że rzędne terenu działki inwestycyjnej pozostają bez zmian, i wynoszą 7.2, a zatem do zmiany uksztaltowania terenu nie doszło.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołań [...], i odmówiło nakazania właścicielom działek nr [...]położonych przy ul. [...] przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruntach lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom; z decyzji tej wynika, że zmiany na działkach nr [...] (po podziale działki nr [...]) po dokonaniu działań naprawczych nie przekładają się na niekorzystną zmianę stosunków wodnych na terenie działki nr [...], a ponadto brak jest związku przyczynowo – skutkowego między zmianami na działkach nr [...] a zmianami stanu wody na działce nr [...]; zmiany na tych działkach nie wywołały szkodliwych skutków na działce nr [...], a zatem brak jest podstaw, zdaniem tego organu, do zastosowania art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Ponieważ decyzja ta została wydana po wydaniu kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji, to dodatkowo jedynie zauważyć można, że nie ma ona żadnego wpływu na ważność decyzji wcześniejszej.

12. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

13. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.