Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 125/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 61
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Przewodniczącego Zespołu do spraw wyjaśniania opinii publicznej treści informacji i materiałów dotyczących przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej z dnia 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Przewodniczącego Zespołu do spraw wyjaśniania opinii publicznej treści informacji i materiałów dotyczących przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej z dnia 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem do rozpatrzenia wniosku skarżącego A. W. z dnia [...] stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Przewodniczącego Zespołu do spraw wyjaśniania opinii publicznej treści informacji i materiałów dotyczących przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej z dnia 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem na rzecz skarżącego A. W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. A. W. zwrócił się do Przewodniczącego Zespołu do Spraw wyjaśniania opinii publicznej treści informacji i materiałów dotyczących przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej z dnia 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. Kto z imienia i nazwiska, określił wartość przeciążenia która znajduje się w tzw. Raporcie Milera?

2. Kim jest ta osoba, chodzi o informacje natury zawodowej - co za specjalista, gdzie pracuje, jaki ma dorobek naukowy, etc.?

3. Kiedy, w jaki sposób i na jakiej podstawie ta osoba określiła wartość przeciążenia, która znalazła się w tzw. Raporcie Millera?

Udzielenia informacji domagał się poprzez "przekazanie kopii dokumentów, które potwierdzają określenie wartości przeciążenia, która znalazła się w tzw. raporcie Millera".

W odpowiedzi, Przewodniczący Zespołu w dniu [...] stycznia 2014 r. poinformował wnioskodawcę, że badanie wypadku lotniczego, o którym mowa w zapytaniu prowadzone było przez zespół specjalistów wchodzących w skład Komisji Badania

Wypadków Lotniczych Lotnictwa Cywilnego, a pełny wykaz nazwisk znajduje się na stronie internetowej [...].

Wyjaśnił także, że rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2004 roku w sprawie organizacji oraz zasad funkcjonowania Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego jednoznacznie wskazuje, że działalność Komisji prowadzona podczas badania zdarzenia lotniczego ma charakter niejawny i to zarówno w trakcie tego procesu jak i po jego zakończeniu, w żadnym bowiem fragmencie nie ma stwierdzenia, które wskazywałoby na to, że ochrona ta dotyczy jedynie czasu, w którym prowadzone jest badanie zdarzenia. Poinformowano także, że zgodnie z par. 14a pkt 4 rozporządzenia Prezes Rady Ministrów podejmuje decyzję w przedmiocie udzielania informacji o przebiegu i rezultatach badań prowadzonych przez Komisję oraz, że raport został opublikowany wraz z załącznikami, z wyłączeniem załącznika nr 7 (tzw. Załącznika medycznego) z którym mogły zapoznać się jedynie rodziny lub ich przedstawiciele, gdyż materiał ten został włączony do akt śledztwa prokuratorskiego.

W dniu [...] stycznia 2014 r. wnioskodawca otrzymał od Przewodniczącego Zespołu kolejną odpowiedź podtrzymującą stanowisko wyrażone w odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2014 r. W piśmie dodatkowo wskazano, że zakres informacji określonych we wniosku z [...] stycznia 2014 r. wykracza poza kompetencje Zespołu, który został upoważniony jedynie do wyjaśniania opinii publicznej treści informacji i materiałów dotyczących przyczyn i okoliczności zaistnienia katastrofy lotniczej z dnia 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem, a nie podejmowania decyzji w zakresie udostępnienia informacji z prowadzonego badania. Wyjaśnianie treści informacji i materiałów dotyczących przyczyn i okoliczności katastrofy prowadzone jest jedynie w oparciu o materiały opublikowane i udostępnione Zespołowi i tylko w zakresie udzielonej w tym obszarze zgody na upublicznienie. Zakres żądanej informacji nie obejmuje tego obszaru.

Pismem z dnia 25 stycznia 2014 r. A. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Przewodniczącego Zespołu do spraw wyjaśniania opinii publicznej treści informacji i materiałów dotyczących przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej z dnia 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem.

Skarżący zarzucając naruszenie art. 61 ust.1 i 2 konstytucji RP i art. 1 ust.1 w zw. z art. 10 ust.1 i art. 13 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnianie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. wniósł o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącego, Zespół powołany zarządzeniem nr 28 Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2013 r. (Monitor Polski poz. 205) stanowiąc organ pomocniczy Prezesa Rady Ministrów spełnia przesłanki określone w art. 4 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem stanowi podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Ponadto, z treści udzielonej odpowiedzi wynika, że Zespół jest w posiadaniu żądanej informacji.

W ocenie skarżącego, żądane informacje stanowią informację publiczną, gdyż wiążą się z wykonywaniem zadań przez Komisję Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego powołanej na podstawie art. 140 ust.1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo Lotnicze. Odmawiając jej udostępnienia Przewodniczący Zespołu niezasadnie powołuje się na § 10 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie organizacji oraz działania Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego, który to akt został uchylony rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 czerwca 2012 r. Organ pozostaje zatem w bezczynności nieudostępniając informacji w zakresie żądanym we wniosku, jak również nie wydając decyzji administracyjnej przy ewentualnym zaistnieniu przesłanek negatywnych udostępnienia informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie jej oddalenie podnosząc, iż Zespół nie jest upoważniony do udostępnienia materiałów innych niż te które zostały już udostępnione opinii publicznej. Zakres takiego działania Zespołu uzasadniony jest przepisami prawa z daty upublicznienia raportu Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego, która zajmowała się badaniem katastrofy samolotu TU -154 M. Organ wyjaśnił, iż wymieniona Komisja funkcjonowała w oparciu o przepisy rozporządzenia MON z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie organizacji oraz zasad funkcjonowania Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego. Udostępniania wyników badań KBWLLP dotyczył ówcześnie przepis szczególny § 14a ust. 4 zgodnie z którym Prezes Rady Ministrów podejmuje decyzje w przedmiocie udzielania informacji o przebiegu i rezultatach badań prowadzonych przez Komisję, gdyż badanie dotyczyło zdarzenia, o którym mowa w § 2 ust. 2a rozporządzenia, czyli wypadku lub poważnego incydentu lotniczego zaistniałego z udziałem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu lub Prezesa Rady Ministrów. Zatem zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie badania przez KBWLLP katastrofy samolotu TU-154M pod Smoleńskiem, do podejmowania decyzji o ewentualnym udzieleniu informacji o przebiegu i rezultatach tego badania upoważniony był wyłącznie Prezes Rady Ministrów. Organ wskazał, iż prawo do realizacji tej prerogatywy Prezes Rady Ministrów przekazał Ministrowi - Członkowi Rady Ministrów, Szefowi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów – J. C., upoważniając go, na podstawie art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2012 r., poz. 392) - do wyrażenia zgody na wykorzystanie materiałów zgromadzonych przez Komisję oraz udzielanie informacji o tych materiałach, przez Zespół do spraw wyjaśniania opinii publicznej treści informacji i materiałów dotyczących przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej z dnia 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem powołany zarządzeniem nr 28 Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2013 r. z uwzględnieniem art. 134 ust. 1a i 1c ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2012 r. poz. 933 z późn. zm.) oraz innych tajemnic ustawowo chronionych. Wykonując upoważnienie Prezesa Rady Ministrów, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów J. C., na wniosek Przewodniczącego Zespołu wyraził zgodę na wykorzystanie materiałów zgromadzonych przez KBWLLP powołaną do zbadania zdarzenia lotniczego nr 192/2010/11 samolotu TU-154M numer 101 zaistniałego dnia 10 kwietnia 2010 r. w rejonie lotniska Smoleńsk Północny oraz udzielanie informacji o tych materiałach, przez Zespół do spraw wyjaśniania opinii publicznej treści informacji i materiałów dotyczących przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej z dnia 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem powołany zarządzeniem nr 28 Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2013 r. z wyłączeniem udostępniania wyników badań okoliczności i przyczyn tego zdarzenia lotniczego, o których mowa w art. 134 ust. 1c w związku z art. 134 ust. 1a ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2012 r. poz. 933 z późn. zm.), tj.:

1. ekspertyz uzyskanych w trakcie badania;

2. oświadczeń uzyskanych od osób w trakcie badania;

3. korespondencji między osobami mającymi związek z operacją statku powietrznego;

4. medycznych lub prywatnych informacji dotyczących osób uczestniczących w wypadku lub incydencie lotniczym;

5. zapisów pokładowych rejestratorów mowy, zapisów nagrań instytucji zapewniających służby ruchu lotniczego i ich kopii;

6. opinii wyrażanych w trakcie analizy informacji, włącznie z zapisami rejestratorów pokładowych.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącej zastosowania przez udzielającego skarżącemu odpowiedzi nieobowiązującego rozporządzenia wskazano, że kwestie związane z udostępnianiem wyników prac KBWLLP badającej katastrofę TU-154M pod Smoleńskiem oraz innych materiałów dotyczących tego zdarzenia powinny być analizowane z punktu widzenia przepisów rozporządzenia z 2004 r. Rozporządzenie to co prawda zostało już zastąpione przez nowe rozporządzenie, ale przepis intertemporalny art. 10 ust. 1 ustawy nowelizującej ustawę Prawo Lotnicze (wprowadzającej art. 134 ust. 1a), nakazuje do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosować przepisy dotychczasowe. Skoro zatem do spraw nie zakończonych stosuje się przepisy dotychczasowe (a nie nowe) to tym bardziej do spraw już zakończonych należy stosować przepisy dotychczasowe (zarówno ustawowe jak i akty wykonawcze). Powyższe wynika z faktu, iż praca Komisji, w tym także upublicznienie wyników jej badań odbyło się pod rządami wcześniejszego prawa dopuszczającego takie upublicznienie. Stosowanie więc odmiennego reżimu prawnego do części materiałów Komisji, które są już jawne i odmiennego do części jeszcze nie upublicznionej nie miałoby żadnego uzasadnienia. Organ stwierdził, iż w obecnym stanie prawnym udostępnianie wyników badań okoliczności i przyczyn zaistniałych wypadków i incydentów lotniczych, zebranych podczas prowadzenia badania zdarzenia lotniczego w celach innych niż cel, o którym mowa w ust. 1, może być dokonane wyłącznie na potrzeby postępowania przygotowawczego, sądowego lub sądowoadministracyjnego za zgodą sądu. Właściwy do rozpoznania sprawy jest dla Komisji, o której mowa w art. 17, Sąd Okręgowy w [...], a dla Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego, o której mowa w art. 140, Wojskowy Sąd Okręgowy w [...] (art. 134 ust. 1 a ustawy - Prawo lotnicze).

Już zatem z powyższego wynika, że w zakresie zadań Zespołu (przedmiotowym) nie mieści się udzielenie odpowiedzi na pytanie skarżącego, tym bardziej w formie w jakiej odpowiedź ta miałaby być udzielona.

Wniosek o odrzucenie skargi uzasadnia także fakt skierowania jej przeciwko niewłaściwemu podmiotowi. Z aktu o utworzeniu Zespołu wynika bowiem jednoznacznie, że zadania nałożone tym aktem wykonuje Zespół. Zarządzenie stanowi wprost, że decyzje w formie uchwał na posiedzeniach albo w trybie obiegowym podejmuje Zespół (§ 6 ust. 1). Przewodniczący Zespołu (albo upoważniony członek Zespołu) jedynie przedstawia stanowiska Zespołu (§ 6 ust. 3). Pozostałe zadania przewodniczącego zostały ustalone jako: prawo zapraszania do udziału w pracach Zespołu, z głosem doradczym, osób niebędących członkami Zespołu (§ 4 ust. 1), prawo występowania z wnioskiem do Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów o sporządzenie na potrzeby Zespołu niezbędnych materiałów lub zlecenie usług, w szczególności opinii i ekspertyz (§ 4 ust. 2), zwoływanie posiedzeń Zespołu (§ 5 ust. 1). Tymczasem skarga kierowana jest przeciwko Przewodniczącemu Zespołu, a więc osoby jedynie przedstawiającej stanowisko Zespołu. Podmiotem bowiem, jak to zostało ustalone rozporządzeniem, jest Zespół, a nie jego Przewodniczący.

W ocenie organu zakres żądanej informacji me mieści się w zakresie przedmiotowym zespołu a skarga została skierowana przeciwko niewłaściwemu podmiotowi, zatem zasadny jest wniosek o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postepowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostepnienia informacji publicznej na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) oznacza niepodjęcie przez ten podmiot w terminie wskazanym w art. 13 ustawy, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji publicznej, a nie niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (art. 16 ust.1 ustawy ). Decyzja o odmowie udostępnienia informacji jest przewidziana dla sytuacji, gdy informacja publiczna istnieje, ale nie może być udostępniona na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej, określonych w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust.1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i trybie określonych w ustawie. Dyrektyw interpretacyjnych dla ustalenia zakresu znaczeniowego pojęcia "informacja publiczna" należy poszukiwać w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Uprawnienie określone w tym przepisie jest zasadą, zatem wyjątki od tego prawa powinny być wykładane ściśle.

Za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące takie funkcje, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Informacją publiczną będzie treść dokumentów wytworzonych przez podmioty obowiązane do jej udostępnienia, bez względu na to, do kogo zostały skierowane i jakiej sprawy dotyczą. W taki sam sposób kwalifikowane są również wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, ale odnoszące się do tych podmiotów. Chodzi tu o wiadomości, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, także wówczas, gdy nie pochodzą wprost od niego.

W wyroku z dnia 9 lutego 2007 r., I OSK 517/06 (publ. ONSAiWSA 2008/6/99) Naczelny Sąd Administracyjny zaakceptował pogląd, wedle którego informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań, nawet gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób informacje te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne jest natomiast, aby dokumenty służyły realizacji zadań publicznych przez organ i odnosiły się bezpośrednio do niego.

W świetle powyższego, nie budzi wątpliwości i w sprawie nie jest kwestionowane, że materiały wytworzone przez Komisję Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego powołaną do zbadania zdarzenia lotniczego zaistniałego dnia 10 kwietnia 2010 r. w rejonie Lotniska Smoleńsk Północny stanowią informację publiczną. Organ wskazał w odpowiedzi na skargę, iż wykonując upoważnienie Prezesa Rady Ministrów, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów J. C. wyraził zgodę na wykorzystanie materiałów zgromadzonych przez KBWLLP przez Zespół do spraw wyjaśniania opinii publicznej treści informacji i materiałów dotyczących przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej z dnia 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem powołany zarządzeniem nr 28 Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2013 r., z wyłączeniem udostępnienia wyników badań okoliczności i przyczyn tego zdarzenia lotniczego.

Artykuł 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (zakres podmiotowy stosowania ustawy).

Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy wezwany do udzielenia informacji publicznej Przewodniczący Zespołu do spraw wyjaśniania opinii publicznej treści informacji i materiałów dotyczących przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej z dnia 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem należy do kręgu podmiotów wskazanych w art. 4 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Do ustalenia, czy określony podmiot może być zobowiązany do udzielenia informacji na podstawie wskazanej ustawy konieczne jest zbadanie istnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, czy jest to podmiot wykonujący zadania publiczne po drugie, czy w ramach wykonywania powierzonych mu zadań publicznych może wytwarzać lub pozyskiwać informację publiczną.

Zespół, o którym mowa, powołany został zarządzeniem Nr 28 Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2013 r. na podstawie art.12 ust.1 pkt 3 i ust.2 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów, jest organem pomocniczym Prezesa Rady Ministrów ( § 1 ust.2).

Stosownie do § 2 zarządzenia, do zadań Zespołu należy w szczególności:

1. analiza i wyjaśnienie opinii publicznej treści informacji i materiałów dotyczących przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej z dnia 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem,

2. współpraca z organami i instytucjami państwowymi oraz innymi podmiotami posiadającymi wiedzę i informacje na temat przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej z dnia 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem,

3. wsparcie merytoryczne w zakresie wiedzy eksperckiej podczas konferencji i seminariów dotyczących przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej z dnia 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem organizowanych lub współorganizowanych przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów.

W skład zespołu wchodzą: przewodniczący, wiceprzewodniczący, członkowie i sekretarz – wyznaczony pracownik Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Zgodnie z § 6 ust.1 zarządzenia Zespół podejmuje decyzje w formie uchwał na posiedzeniach albo w trybie obiegowym. Stanowiska Zespołu są przedstawione przez przewodniczącego Zespołu albo upoważnionego członka Zespołu.

Z powyższego wynika, iż Zespół wykonuje czynności w ramach powierzonych mu zarządzeniem Prezesa Rady Ministrów zadań publicznych i w ramach tych zadań dysponuje informacją publiczną, a zatem jest on podmiotem w rozumieniu art. 4 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Jak już wyżej wskazano, Zespół choć jest organem pomocniczym Prezesa Rady Ministrów, jest podmiotem wyposażonym w samodzielne kompetencje mające charakter zadania publicznego, w tym podejmowania decyzji w formie uchwał.

Nie budzi wątpliwości, iż pracami Zespołu kieruje przewodniczący, który zwołuje posiedzenia Zespołu i uczestniczy w jego pracach. W ocenie Sądu przewodniczący Zespołu jest odpowiedzialny za udostępnienie informacji publicznej lub odmowę jej udostępnienia.

Okoliczność, iż żądana przez wnioskodawcę informacja stanowi informację publiczną nie przesądza jeszcze o obowiązku jej udostępnienia (organ ma rozpatrzyć wniosek bądź przez udzielenie stosownej informacji, bądź wydanie decyzji o odmowie). Podmioty, o których mowa w art. 4 ust.1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą ograniczyć dostęp do żądanej informacji publicznych ( art. 5 ustawy). Jednakże, jeżeli organ odmawia udostępnienia informacji publicznej, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej.

Skoro skarżący nie otrzymał żądanej informacji oraz w sprawie nie doszło do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanych dokumentów, to organ pozostaje w bezczynności. Stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność nie ma jednak postaci kwalifikowanej, albowiem podmiot zobowiązany nie pozostawił wniosku strony bez rozpoznania, lecz błędnie zakwalifikował żądanie skarżącego. Dlatego też należało zobowiązać Przewodniczącego Zespołu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2014 r., bądź poprzez udostępnienie informacji, bądź wydanie decyzji o odmowie, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy, co umożliwi stronie wykorzystanie środków prawnych, łącznie z prawem wniesienia skargi do sądu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy.