Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 319/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1,  art. 157 par. 1,  art. 158 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr), , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2008 r. sprawy ze skargi Likwidatora Gminnej Spółdzielni " [...]" w C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2007r. na podstawie art. 28, art. 33 ust.

1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zakładowi Mięsnemu "[...]" spółka cywilna A. W. i K. W. z siedzibą w O. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi w L. na działce nr ew. [...].

W dniu 30 sierpnia 2007r. Likwidator Gminnej Spółdzielni "[...]" w C. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji podnosząc, że zaprojektowany budynek częściowo zajmuje działkę nr [...], której użytkownikiem wieczystym jest spółdzielnia, a nadto iż decyzja pozwala na budowę pawilonu handlowego na terenie, który według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. przeznaczony jest pod budownictwo jednorodzinne.

Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] października 2007r. na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.

Zdaniem organu kontrolowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Odnośnie zarzutu wniosku organ podał, że projektant przy sporządzeniu projektu budowlanego posłużył się aktualną na dzień wydania pozwolenia mapą określającą granice działki inwestora, sporządzoną przez uprawnionego geodetę dla celów projektowych, a badanie zgodności za stanem faktycznym na gruncie nie leży

w kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej.

Odwołanie od tej decyzji złożył likwidator Gminnej Spółdzielni zarzucając organowi naruszenie art. 7, 77 i 107 kodeksu postępowania administracyjnego.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną dnia [...] grudnia 2007r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że kontrolowana decyzja została wydana m.in. z uwzględnieniem mapy sytuacyjno-wysokościowej załączonej do projektu budowlanego z której wynika, że projektowany budynek nie przekracza granicy sąsiedniej działki o nr ew. [...].

Poza tym słusznym wg organu odwoławczego jest stanowisko organu I instancji, iż organ architektoniczno-budowlany nie jest właściwy do stwierdzenia niezgodności pomiędzy stanem przedstawionym na złożonej mapie, a rzeczywistym w zakresie przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i [...].

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gminna Spółdzielnia "[...]" w C. w likwidacji.

Skarżący zarzucił organowi, iż pozwolenie na budowę pawilonu handlowego wydano w oparciu o sfałszowaną mapę bez sprawdzenia prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co spowodowało, że budynek objęty decyzją w sprawie pozwolenia na budowę zaprojektowano w części na działce której użytkownikiem wieczystym jest skarżąca.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje

w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] grudnia 2007r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2007r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na budowę.

Skarga jest niezasadna bowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa.

Na wstępie należy podnieść, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym, nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym, którego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej którąś z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 ustawy z 14 czerwca 1960r. - kodeks postępowania administracyjnego.

Ponieważ możliwość stwierdzenia nieważności decyzji jest odstępstwem od wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości orzeczeń - niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

Jedną z przesłanek wymienionych pkt 2 - i w art. 156 § 1 kpa jest rażące naruszenie prawa.

Rażące naruszenie prawa zachodzi, gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa a charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, a nadto gdy

w wyniku naruszenia prawa powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

Przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności była decyzja udzielająca pozwolenia na budowę pawilonu handlowego w L. zaś zarzutem fakt, że zaprojektowany budynek częściowo zajmuje sąsiednią działkę której użytkownikiem wieczystym jest wnioskujący.

Zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na której jest planowana inwestycja na cele budowlane.

Zaś zgodnie z treścią art. 35 przed wydaniem takiej decyzji właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jego kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi.

Sprawdzenie to jest obowiązkiem organu, a spełnienie powyższych wymagań

i wymagań z art. 32 ust. 4 powoduje, że organ nie może odmówić wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że ponieważ inwestor spełnił wszystkie nałożone przepisami ustawy obowiązki tj. złożył wniosek w sprawie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedstawił kompletny projekt budowlany wraz

z dołączoną aktualną mapą sytuacyjno-wysokościową sporządzoną dla celów projektowych z której wynikało, ze projektowany budynek nie przekracza granic działki na której ma być usytuowany- organ wydał przedmiotową decyzję będąc zobowiązany przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

Tym samym należy uznać, iż orzeczenia organów stwierdzających, że nie zachodziły przesłanki określane w przepisie art. 156 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. są zgodne

z prawem. Organ prawidłowo tez podniósł, ze zarzut sfałszowania mapy dołączonej do projektu budowlanego która m.in. była podstawą wydania kwestionowanej decyzji może być przesłanką wszczęcia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, a nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 kpa.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.