Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 208/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska (spr.), Sędziowie NSA Małgorzata Dałkowska-Szary, WSA Irena Kudiura, Protokolant Agnieszka Będzikowska- Sadura, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.. 127 § 3 kpa, w związku z art. 22 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2002 r. Nr 42 poz. 371), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] o odmowie uchylenia rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich M. W.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...].09.2000 r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił M. W. przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu służby wojskowej po wojnie i udziału w walkach w jednostkach wojska polskiego z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. Kierownik UdSKiOR po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał własną decyzję w mocy.

Skarga wniesiona przez M. W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego została postanowieniem z dnia 7 grudnia 2001 r. odrzucona na podstawie art. 27 ust 2 w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

W dniu [...] maja 2003 r. M. W. złożył do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pismo w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kierownika z dnia [...] sierpnia 2001 r.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zakwalifikował pismo jako wniosek złożony w trybie art. 154 kpa.

Po ponownej analizie akt sprawy, Kierownik Urzędu doszedł do przekonania, iż ww. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazuje, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie decyzji z dnia [...].07.2003r. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, M. W. został powołany do służby w Wojsku Polskim [...].07.1947r. i pełnił ją do [...].09.1949r. początkowo w [...] Pułku Piechoty [...] komp. Strzeleckiej, później (od [...].10.1947r.) w [...] Pułku Piechoty [...] komp. Moździerzy, a od [...].02.1948r. w [...] Batalionie Wartowniczym [...] komp. strzeleckiej. Zgodnie z zaświadczeniem Wojskowej Komendy Uzupełnień w M. nr [...] z dnia [...].07.2001 r. w latach [...].07.1947r. do 1948r. – [...] pp i [...] Bat. Wartowniczy nie wydzielał grup operacyjnych do walki z bandami". Również pismo Centralnego Archiwum Wojskowego z dnia [...].11.1999r. potwierdza, że "w aktach [...] Pułku Piechoty, w którym pełnił służbę M. W. w okresie VII 1947 – II 1948 nie odnaleziono danych o zwalczaniu zbrojnego podziemia i walkach z UFA". Z pisma CAW wynika także, że " w aktach [...] Batalionu Wartowniczego w okresie II 1948– IX 1949 nie odnaleziono danych o zwalczaniu zbrojnego podziemia i walkach z UPA". Z zebranych w sprawie dokumentów WKU i CAW nie wynika, zatem fakt udziału wnioskodawcy w wymaganych w art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego walkach z UFA i Wehrwolfem.

W skardze na powyższą decyzję M. W. wniósł o jej uchylenie.

Podniósł w skardze, że poprzednia jego skarga do Naczelnego Sadu Administracyjnego została odrzucona z powodu przekroczenia przez niego terminu do jej złożenia. Niedotrzymanie ustawowego terminu spowodowane było ciężką chorobą.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, właściwy w sprawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.], zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Badając zaskarżoną decyzję w takim zakresie Sąd nie stwierdził, aby została ona wydana z naruszeniem prawa. Zgromadzony materiał dowodowy jest pełny i oceniony został właściwie.

W skardze nie przedstawiono żadnych konkretnych zarzutów naruszenia prawa przez organ orzekający.

Z załączonych do akt dokumentów wynika, że skarżący został powołany do służby w Wojsku Polskim [...].07.1947r. i pełnił ją do [...].09.1949r. (w [...] Pułku Piechoty [...] komp. strzeleckiej, [...] Pułku Piechoty [...] komp. moździerzy, w [...] Batalionie Wartowniczym [...] komp. strzeleckiej). Z dokumentów nadesłanych przez WKU i CAW nie wynika fakt udziału skarżącego w wymaganych w art. 1 ust 2 pkt 6 Ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego walkach z UFA i Wehrwolfem. Jednocześnie skarżący nie przedstawił dowodów, iż podczas pełnienia służby wojskowej brał udział w walkach z UPA. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach (...) "za działalność| kombatancką uznaje się uczestniczenie w walkach w jednostkach Wojska Polskiego oraz zmilitaryzowanych służbach państwowych z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz grupami Wehrwolfu".

W tej sytuacji rozstrzygnięcie organu administracyjnego wydane w trybie art. 154 kpa, jest zgodne z prawem, a decyzja ostateczna o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich nie musiała zostać uchylona ani zmieniona.

W konkluzji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).