Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 5589/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8 w zw. z art. 23 a ust. 6 w zw. z art. 23 b ust 1, 2, 4 i 5
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 208 § 1 w zw. z art. 207 § 2 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art.	122 w	zw. z art. 123 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 w zw. z art. 267§ 1 pkt 4 w zw. z art. 216 w zw. z art. 200a §3 i 4 w zw. z art. 180 § 1 w zw.z art.
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 134 § 1 , art. 141 § 4 , art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) , art. 176 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 354/16 w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A Spółki z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II GSK 5589/16

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 21 września 2016 r.,sygn. akt II SA/Sz 354/16 oddalił skargę A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej też: "skarżąca", "spółka") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie (dalej też :"Dyrektor IC", "organ II instancji ") z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie (dalej też: "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia rejestracji automatu o niskich wygranych.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] listopada 2011 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Szczecinie w punkcie gier na automatach o niskich wygranych H. w L. nr [...], przeprowadzili doraźną kontrolę w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W trakcie kontroli funkcjonariusze przeprowadzili grę eksperymentalną na automacie o niskich wygranych Silver Shark należącym do A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.. Automat Silver Shark, posiadał nr fabryczny [...], został zarejestrowany w dniu [...] maja 2009 r. i otrzymał poświadczenie rejestracji nr [...]. W wyniku przeprowadzonej gry eksperymentalnej funkcjonariusze stwierdzili, że wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze jest wyższa niż 0,50 zł, tj. wyższa niż określona w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r., Nr 201, poz.1540 ze zm.), dalej "u.g.h.".

W związku z ustaleniami powyższej kontroli postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. Naczelnik Urzędu Celnego w Szczecinie wszczął z urzędu w stosunku do spółki postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji ww. automatu.

Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Szczecinie zawiesił przedmiotowe postępowanie do czasu wydania opinii z badania sprawdzającego przez jednostkę badającą upoważnioną przez Ministra Finansów do przeprowadzania badań. W dniu [...] kwietnia 2015 r. do organu I instancji wpłynęła opinia Politechniki Rzeszowskiej, zawierająca wyniki trybu uproszczonego badania sprawdzającego ww. automatu.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., organ I instancji podjął z urzędu przedmiotowe postępowanie.

W dniu [...] sierpnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Szczecinie wydał decyzję nr [...],w której umorzył jako bezprzedmiotowe prowadzone postępowanie wobec spółki w sprawie cofnięcia rejestracji ww. automatu do gier o niskich wygranych.

Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że poświadczenie rejestracji dla przedmiotowego automatu ważne było 6 lat i okres ten upłynął w dniu [...] maja 2015 r. Tym samym brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia rejestracji ww. automatu i organ pierwszej instancji prawidłowo wydał decyzję o umorzeniu tego postępowania stosownie do art. 208 § 1 o.p. Zarzuty spółki zawarte w odwołaniu organ uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 846 ze zm.) uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i wskazał, że stosownie do art. 8 u.g.h., do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o.p., chyba, że ustawa stanowi inaczej. WSA wskazał, że zgodnie z art. 208 § 1 o.p., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie ma tu charakter bezwzględnie obowiązujący. Obligatoryjną przesłanką do umorzenia postępowania podatkowego jest bezprzedmiotowość postępowania. Oznacza to, że jeżeli wystąpi bezprzedmiotowość, organ podatkowy musi umorzyć postępowanie podatkowe. Decyzja o umorzeniu postępowania nie ma charakteru decyzji merytorycznej, nie orzeka co do istoty sprawy, lecz wywołuje skutek procesowy polegający na przerwaniu stosunku procesowego pomiędzy stroną, a organem. Zaistnienie tej przesłanki uniemożliwia dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego.

Zdaniem WSA bezsporne w sprawie było, że udzielone zezwolenie na użytkowanie automatu ważne było 6 lat i po tym okresie wygasło. Wobec tego pomimo wszczęcia wcześniej postępowania w sprawie cofnięcia rejestracji automatu nie było podstaw do jego kontynuowania i wydania przez organ rozstrzygnięcia merytorycznego.

WSA wskazał, że zarzuty skargi koncentrują się na wydanej w sprawie opinii, z którą skarżąca się nie zgadza i kwestionuje obciążenie jej kosztami za jej sporządzenie. Według Sądu I instancji z uwagi na wygaśnięcie rejestracji przedmiotowego automatu organ nie mógł dalej kontynuować postępowania w sprawie cofnięcia jego rejestracji. W decyzji o umorzeniu zbędne było ustosunkowywanie się do wydanej opinii, gdyż jej treść nie miała wpływu na wydane orzeczenie. Tak samo zbędne było przeprowadzanie rozprawy administracyjnej, w sytuacji zaistnienia przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego w postaci wygaśnięcia rejestracji przedmiotowego automatu. W opinii WSA, jeżeli spółka uważa, że poniosła szkodę na skutek bezprawnego zatrzymania automatu przez organ, który w ten sposób uniemożliwił jej prowadzenie działalności gospodarczej w oparciu o te urządzenie może wystąpić na drogę postępowania cywilnego i tam kwestionować poprawność działania organu, w tym prawidłowość wydanej opinii.

Od wyroku tego skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżyła wyrok w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:

przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1lit. a),b), i c) oraz 2 i 3 w zw. z art. 134 § 1 w zw.z art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 1 § 1 i §2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr. 153, poz 1269 z późn. zm. dalej: p.u.s.a.) w zw z art. 8 w zw. z art. 23 a ust. 6 w zw. z art. 23 b ust 1, 2, 4 i 5 ustawy z 19.11.2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540 z późn. zm., dalej ustawa o grach hazardowych, u.g.h.) w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 208 § 1 w zw. z art. 207 § 2 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 123 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 w zw. z art. 267§ 1 pkt 4 w zw. z art. 216 w zw. z art. 200a §3 i 4 w zw. z art. 180 § 1 w zw.z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art.191 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., nr 749 ze zm., dalej O.p.) wskutek:

a) niedostrzeżenia przez WSA w Szczecinie, że organ nie dokonał na etapie postępowania administracyjnego kontroli przeprowadzonego w sprawie dowodu w postaci opinii jednostki badającej w związku z umorzeniem postępowania w sprawie w sytuacji, gdy strona zgłosiła merytoryczne zastrzeżenia względem opinii (vide: zarzuty sformułowane w pkt 1-3 odwołania wniesionego w sprawie), a opinia ta stanowiła podstawę obciążenia strony kosztami jej sporządzenia i powinna być przedmiotem weryfikacji niezależnie od umorzenia postępowania w sprawie;

b) niedostrzeżenia przez WSA w Szczecinie, że organ nie dokonał na etapie postępowania administracyjnego kontroli przeprowadzonego w sprawie dowodu w postaci opinii jednostki badającej w związku z umorzeniem postępowania w sprawie w sytuacji, gdy strona zgłosiła wniosek o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w związku ze zgłoszonymi zastrzeżeniami do opinii (vide: wniosek sformułowany w petitum odwołania wniesionego w sprawie), a opinia ta stanowiła podstawę obciążenia strony kosztami jej sporządzenia i powinna być przedmiotem weryfikacji niezależnie od umorzenia postępowania w sprawie;

c) niedokonania przez WSA w Szczecinie merytorycznej kontroli oraz nie odniesienie się merytorycznie do zarzutów sformułowanych w pkt 1 petitum skargi wniesionej w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy objęte nimi okoliczności powinny być przedmiotem weryfikacji niezależnie od umorzenia postępowania w sprawie;

d) niedokonania przez WSA w Szczecinie merytorycznej kontroli uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy objęte nimi okoliczności powinny być przedmiotem weryfikacji niezależnie od umorzenia postępowania w sprawie;

e) niedokonania przez WSA w Szczecinie kontroli wydanego przez Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie postanowienia z [...].01.2016 r. w sprawie o sygn. [...] w związku z niniejszą sprawą (postanowienie dotyczy wniosku o przeprowadzenie rozprawy złożonego w odwołaniu wniesionym w niniejszej sprawie), pomimo zaskarżenia przez stronę również tego rozstrzygnięcia w skardze wniesionej w sprawie.

Wskazując na powyższe naruszenia prawa, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowo administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oraz kosztów opłaty od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna m.in. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez Sąd I instancji. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło w postępowaniu przed Sądem I instancji i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mimo że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 – dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i nie budzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest jednoznaczne podanie, który z przepisów został naruszony i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10 – publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl i powołane tam orzecznictwo).

W ocenie NSA skarga kasacyjna spółki jest nietrafna, dlatego nie mogła skutkować uchyleniem skarżonego wyroku.

Przechodząc do rozważenia zasadności postawionych zarzutów, w pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jego zasadność, bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości (por. wyroki NSA: z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13; z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12).

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Oceniając zasadność powyższego zarzutu kasacyjnego w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., w myśl którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie skarżąca kasacyjnie podnosi, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie uwzględnienia w ocenie prawnej wszystkich istotnych okoliczności i przez to jest wadliwe. Z tym zarzutem nie sposób się zgodzić. Zawarty w uzasadnieniu wywód prawny pozwala na jednoznaczne ustalenie i ocenę w toku kontroli instancyjnej tego, co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Jest przy tym oczywiste, że skoro przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem prawa procesowego to - w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko wówczas, jeżeli jego naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza z kolei, że sam brak odniesienia się Sądu I instancji do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku. Dopiero wykazanie, iż były one na tyle istotne, że Sąd mógłby inaczej orzec w sprawie, gdyby się do nich odniósł, daje podstawę do uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016 r., II GSK 358/15). Na gruncie tej sprawy skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła dostatecznych argumentów, że podnoszone braki uzasadnienia zaskarżonego wyroku nakazują wyeliminować to rozstrzygnięcie z obrotu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że brak odniesienia się do zarzutów dotyczących kwestii istotnych dla rozpoznania sprawy skutkuje brakiem możliwości kontroli kasacyjnej. Jednakże z taką sytuacją nie mamy do czynienia w tej sprawie, gdyż wbrew zarzutom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji dokonał oceny zaskarżonej decyzji oraz podniesionych w skardze zarzutów, odnosząc się w niezbędnym zakresie do wszystkich istotnych okoliczności z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia a zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało wykazać, że uzasadnienie z uwagi na swoją konstrukcję, niespełnione wymogi ustawowe nie pozwala na ocenę, czy wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy, czy też nie. To, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu.

Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., którego naruszenia także dopatruje się skarżąca kasacyjnie stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny I instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącą, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. WSA rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia rejestracji automatu o niskich wygranych Silver Shark, nr fabryczny [...], zarejestrowanego w dniu [...] maja 2009 r. posiadającego poświadczenie rejestracji nr [...] i nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga.

Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por.m.in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I GSK 264/09, LEX nr 744745).Stawiany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. należało uznać zatem za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania należy wskazać, iż art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a. stanową tzw. przepisy wynikowe, które nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, bowiem błąd w postaci uchylenia zaskarżonego aktu albo oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Stawiając zarzut naruszenia tych przepisów należy zatem wskazać, jakie przepisy postępowania lub prawa materialnego zostały naruszone przez organ administracji publicznej, którego działanie zaskarżono. Sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem, do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło oraz na czym ono polegało.

Zgodnie z poglądem wypracowanym już w doktrynie i orzecznictwie bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Stanowiąca przedmiot procesu indywidualna sprawa administracyjna istnieje dopóki spełnione są łącznie następujące warunki podstawowe: w sprawie działa organ administracji, który jest właściwy do podjęcia rozstrzygnięcia, istnieje podmiot będący stroną postępowania, przepisy prawa materialnego zawierają określoną normę pozwalającą na podjęcie rozstrzygnięcia oraz zrealizowany został przewidziany hipotezą normy prawnej stan faktyczny (podobnie: A. Matan [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Postępowanie administracyjne ogólne, wyd. C.H.Beck, 2003).

W niniejszej sprawie zachodzi zmiana dotycząca stanu faktycznego, którego elementy zasadnicze dające podstawę do ukształtowania sytuacji prawnej strony postępowania zostały określone na podstawie ustawy.

Skoro poświadczenie rejestracji dla przedmiotowego automatu ważne było 6 lat i okres ten upłynął w dniu [...] maja 2015 r. brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia rejestracji ww. automatu i organ pierwszej instancji prawidłowo wydał decyzję o umorzeniu tego postępowania stosownie do art. 208 § 1 o.p.

A zatem zarzuty spółki dotyczące naruszenia wskazanych przepisów postepowania w świetle powyższego czynią je bezzasadnymi.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną uznając ją za bezzasadną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz.1804).W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu należny jest z tytułu udziału radcy prawnego reprezentującego organ w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Organowi za udział w rozprawie nowo ustanowionego pełnomocnika profesjonalnego zasądzono koszty w wysokości 75% stawki minimalnej - 480 zł, co dało kwotę 360 zł.