Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 828/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1, art. 24b ust. 1 pkt 3 i 5
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia 12.05.2014 r. o nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; zwanej dalej "o.p."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], którą ustalono [...] zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy, rozstrzygnięcia te zapadły w następującym stanie faktycznym.

[...] jest właścicielem lokalu użytkowego o powierzchni użytkowej [...] m2, w budynku położonym przy ul. [...]. Jest on również współwłaścicielem gruntu pod tym budynkiem i części wspólnych budynku.

Do 14.05.2010 r. z ww. lokalem związany był udział wynoszący [...] części we współwłasności działek gruntu [...] o łącznej powierzchni [...] ha, zabudowanych dwoma budynkami o numerach [...] oraz w części wspólnej ww. budynków i urządzeń. W dniu 14.05.2010 r. na mocy aktu notarialnego dokonano wyodrębnienia własności lokali w budynku [...] i ich sprzedaży wraz ze zmianą udziałów ułamkowych w nieruchomości wspólnej. Na skutek wyodrębnienia własności lokali nastąpiło zwiększenie powierzchni użytkowej części wspólnych budynków z [...] na [...] m2, zaś dotychczasowy udział podatnika został zmieniony na [...]. W dniu 21.09.2010 r. wskazana zmiana udziału ułamkowego w nieruchomości wspólnej została wprowadzona do ewidencji gruntów i budynków.

W dniu 01.12.2010 r., czyli już po zmianach w ewidencji gruntów i budynków, pełnomocnik podatnika złożył na druku urzędowym IN-1 korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której wykazał powierzchnię przypadającego na podatnika gruntu (tj. [...] m2 = [...] m2 x [...]) i powierzchnię budynku w tym części wspólnych (tj. [...] m2 = [..] m2 + [...] m2 x [...]). W korekcie wskazał również, że udział podatnika w działce (i w częściach wspólnych budynku) wynosi [...].

Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 o.p., art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.; zwanej dalej "u.p.o.l.") oraz uchwały Rady Miasta Nr XL/522/13 z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta (Dz. Urz. Woj. Zachodniop. Z 2013 r., poz. 4229), wydał decyzję [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wymiaru podatku dokonał na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oraz w ww. korekcie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych.

Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji, podatnik wniósł odwołanie, w którym zakwestionował wielkość udziałów w częściach wspólnych budynku i w gruncie. Podniósł, że zgodnie z zapisami w księdze wieczystej i w ewidencji gruntów i budynków udział ten wynosi [...]. Potwierdziło to Kolegium w 2009 r. Stąd łączna kwota podatku powinna wynosić [...] zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisaną na wstępie decyzją z dnia 12.05.2014 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał oparcie się przez organ I instancji na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez starostę powiatowego oraz tożsamych danych, wykazanych w informacji IN-1 z 01.12.2010 r.

W skardze do sądu [...]wniósł o uchylenie decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając im naruszenie prawa, w szczególności art. 24b ust. 1 pkt 3 i 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wadliwe działanie, bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania wyjaśniającego i weryfikacyjnego przez organ.

W uzasadnieniu skarżący wskazał na różnice w zapisach ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego oraz księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla należącej do skarżącego nieruchomości. W ewidencji udział skarżącego w nieruchomości wspólnej określono bowiem na [...], a w księgach wieczystych – [...]. Zdaniem skarżącego, jedynym uznanym przez prawo i posiadającym rękojmię wiary publicznej ma zapis w księgach wieczystych i przyjęty tam zapis powinien być uwzględniany przy ustalaniu podatku od nieruchomości. Skarżący zakwestionował także powierzchnię działki, którą przyjęto do ustalenia podatku. Wskazał, że powierzchnia działki w 2006 r. wynosiła [...] m2, a po paru latach przyjęto, że stanowi [...] m2, pomimo że współwłaściciele działki nie dokupili żadnego gruntu.

Skarżący wskazał również na niepodjęcie przez Urząd Miasta działań, mających na celu wykonanie obowiązków, wynikających z art. 24b ust. 1 pkt 3 i 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Po dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób skutkujący koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, że podstawą wymiaru podatku był stan faktyczny przyjęty przez organy podatkowe w oparciu o przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 Nr 193, poz. 1287). Z treści art. 21 ust. 1 tej ustawy wynika, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nie zostały przewidziane w tym przepisie żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, LEX nr 558871, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07, LEX nr 549643). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju działań nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, LEX nr 490966).

Podważenie zapisów w ewidencji bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (m.in. wyrok NSA z 21 grudnia 2011 r., II FSK 1160/10, internetowa baza orzeczeń NSA). Jedynie odnośnie zmian klasyfikacji w ewidencji gruntów Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie II FSK 2632/10 wskazał, że jeżeli podatnik w postępowaniu podatkowym wykaże w trybie art. 194 § 3 o.p., że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidnencyjne, nie dokonały właściwej zmiany; organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować na zasadzie art. 122 ordynacji podatkowej. Jednak rozpoznawana sprawa nie dotyczyła zmian klasyfikacji, a wielkości części wspólnej i powierzchni użytkowej części wspólnej budynków. Przede wszystkim jednak w rozpoznawanej sprawie, podatnik w żaden sposób nie wykazał, aby zaistniały przesłanki dokonania zmian w ewidencji, a nawet nie występował do organów ewidencyjnych o dokonanie takich zmian.

W konsekwencji wskazać należy, że organy podatkowe przyjęły prawidłowo do ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości wysokość udziału w częściach wspólnych nieruchomości wynikającą z zapisów rejestru gruntów. Skoro zatem organy podatkowe ustaliły wysokość wymiaru podatku od nieruchomości na podstawie dostępnych w ewidencji gruntów zapisów, to tym samym nie może być mowy o naruszeniu przepisów prawa materialnego czy procesowego. Kwestie dotyczące prawidłowej wysokości udziału w częściach wspólnych nieruchomości powinny być podnoszone przez stronę skarżącą w ramach postępowania przed organem właściwym do sprawy ewidencji. Dopiero uzyskanie odpowiedniej zmiany w ewidencji gruntów skutkować będzie koniecznością przyjęcia przez organy podatkowe innego zakresu przedmiotu opodatkowania.

W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie oparły się na danych z ewidencji gruntów prawidłowo ustalając przedmiot opodatkowania, obowiązujące stawki i wysokość należnego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości.

Marginalnie wskazać należy, że także dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę dokonywania zmian także w księgach wieczystych, tym samym w razie rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w księgach wieczystych a danymi wynikającymi z ewidencji gruntów za decydujące należy uznać dane wynikające z ewidencji gruntów.

Nie może odnieść skutku zarzut naruszenia art. 24b ust. 1 pkt 3 i 5 prawa geodezyjnego i kartograficznego, gdyż przepis ten nie jest adresowany do organów podatkowych, a do Głównego Geodety Kraju, który we współpracy z wymienionymi w tym przepisie organami tworzy i utrzymuje zintegrowany system informacji o nieruchomościach, będący systemem teleinformatycznym.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.