Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1867/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1, art. 245 par. 1, par. 3,  art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 25/09/2018 r po rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...]/5/2018 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki we wpłatach na PFRON (okresy rozliczeniowe od 05/2012 r do 09/2014 r.) p o s t a n a w i a odmówić Skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

1) Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona.

2) Skarżąca J. P. , w skardze, a następnie na urzędowym formularzu PPF, zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując na brak środków finansowych. Oświadczyła, że wynagrodzenie Skarżącej w całości przeznaczane jest na spłatę kredytu oraz zobowiązania wobec urzędu skarbowego. Mąż Skarżącej prowadzi działalność gospodarczą, a uzyskiwane środki finansowe nie zaspokajają wszystkich potrzeb rodziny. Skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem i synem (ur. w [...] r.). Posiada wraz z mężem (współwłasność) samochody: [...] z 2007 r. i [...] z 2004 r. Z tytułu zatrudnienia Skarżąca otrzymuje wynagrodzenie w kwocie [...]zł, mąż Skarżącej z racji prowadzone działalności gospodarczej uzyskuje dochód w kwocie [...] zł (przychód niespełna [...] tys. zł), syn – [...] zł (praca sezonowa). Do miesięcznych wydatków Skarżąca zaliczyła spłatę kredytu hipotecznego (117000 CHF). Zadeklarowała posiadanie (na rachunku bankowym) oszczędności w kwocie [...] zł (rubryka 7.2.1. formularza z 17/09/2018 r).

W wykonaniu wezwania urzędnika sądowego załączyła, m.in., wyciągi z rachunków bankowych, deklaracje podatkowe, zaświadczenia o wynagrodzeniu, rozliczenie przychodów i rozchodów (męża) i in.

3) Jedyny wymagany na obecnym etapie koszt sądowy, to wpis od skargi w kwocie 500 zł w badanej przez urzędnika sądowego sprawie. Do tego zakresu prawa pomocy, tj kosztów wymagalnych, referendarz sądowy ograniczył rozpoznanie wniosku: sytuacja życiowa Skarżącej może bowiem zmieniać się.

Referendarz sądowy, na tym etapie postępowania, daje wiarę twierdzeniom Strony o (jej) subiektywnym przekonaniu, co do nienajlepszej sytuacji życiowej. Zwraca jednak zarazem uwagę na to, że Skarżąca zadeklarowała posiadanie oszczędności w kwocie dwukrotnie przekraczającej wysokość wymagalnych kosztów sądowych, niezależnie już od faktu, że zarówno ona jak i mąż oraz uzyskują stałe miesięczne wpływy finansowe (dochody). Przemawiają za tym również deklaracje Strony, z których wynika, że osiągany przez nią dochód (miesięczny) w gospodarstwie domowym wynosi ok 4 tys zł, zatem przekracza wysokość minimum socjalnego (https://www.ipiss.com.pl/?zaklady=minimum-egzystencji-2). Subiektywne przekonanie Strony nie może zatem być decydującym argumentem (ratio sufficiens) za przyznaniem jej prawa pomocy.

Wobec powyższych uwag bez znaczenia są ewentualne wyniki badań redystrybucji przez Stronę posiadanych środków finansowych.

4) Dlatego, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., należy zadecydować jak w sentencji.