Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2406/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 3 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 84, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 107 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 32 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: par. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej O. S. P. E. "P. do Ż." z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 191/15 w sprawie ze skargi L. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 kwietnia 2012 r. znak: ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2015r., sygn. akt VII SA/Wa 191/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 kwietnia 2012r., znak ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia 18 kwietnia 2012r. (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000r. Nr 98, poz. 1071), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania L. F. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. z dnia 14 lutego 2012r. (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. z dnia 19 maja 2008r. (nr ...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. Sp. z o.o. w Zamościu, pozwolenia na budowę wieży antenowej z systemem RTV o konstrukcji stalowej H 36,1 m npt, budynku technicznego i przyłącza energetycznego na działce nr ...w obrębie wsi Ł. gm. R. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wskazując, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdzeniu podlega zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Podał, że dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego - uchwałą Rady Gminy R. z dnia 29 grudnia 2006r. Obszar o symbolu 5PBS, na którym położona jest działka inwestycyjna, to teren o podstawowym przeznaczeniu pod zakłady produkcyjne, działalność usługową, rzemieślniczą, a także jako tereny dla baz, składów i magazynów oraz handlu, hurtowni i gastronomi z urządzeniami towarzyszącymi (§ 51 ust. 1 planu miejscowego). Dopuszcza się również urządzenia infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych (§ 51 ust. 3 pkt 2)

Organ wskazał, że w aktach znajduje się kwalifikacja spornego przedsięwzięcia dotycząca konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko biegłej w zakresie sporządzania oceny oddziaływania na środowisko mgr M. M. (świadectwo Nr ...). Z opinii wynika, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że stosownie do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), w przypadkach częstotliwości pola elektromagnetycznego mieszczącej się w przedziale od 300 MHz do 300 GHz, gęstość pola w miejscu dostępnym dla ludności jest dopuszczalna na poziomie nieprzekraczającym 0,1 W/m2.

Zgodnie z projektem, przewidywany obszar występowania pól elekromagnetycznych o wartości przekraczającej 0,1 W/m² znajduje się w wolnej, niedostępnej dla ludzi przestrzeni. Pole o ponadnormatywnej wielkości zlokalizowane jest ponad 90 m npt. - nie będzie dostępne dla ludzi i elementów środowiska na powierzchni ziemi otaczającej wieże. Maksymalna wysokość zabudowy w promieniu 300 m wynosi poniżej 20 m.

Dodał, że rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004r. ma zastosowanie w sprawie, gdyż utraciło moc z dniem 15 listopada 2010r., natomiast zaskarżona decyzja wydana została w dniu 19 maja 2008r.

W ocenie organu, nie doszło także do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym § 12 ust. 1 pkt. 4.

Organ nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji z dnia 14 lutego 2012r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 19 maja 2008r., gdyż decyzja ta nie jest dotknięta wadami z art. 156 § 1 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję złożył L. F., wnosząc o jej uchylenie zarzucił naruszenie: (a) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust 1 pkt. 1 Prawo budowlane poprzez uznanie, że wieża antenowa jest zaliczona do urządzeń infrastruktury technicznej i tym samym nie jest obiektem budowlanym oraz brak wyjaśnienia znaczenia określenia "charakter lokalny", (b) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez wskazanie, jako podstawy prawnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. bez określenia, jakie konkretnie przepisy rozrządzenia stosował organ wydający pozwolenie na budowę, (c) § 4 cyt. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004r. poprzez jego niezastosowanie i tym samym pominięcie zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, (d) art. 8 w zw. z art. 84 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji poprzez przyjęcie, że opinię sporządziła biegła w sytuacji, w której inwestor przedłożył prywatną opinię, (e) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezbadanie jak organ wydający pozwolenie na budowę samodzielnie zakwalifikował inwestycję, jako niewymagającą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał przedstawione stanowisko.

Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 1425/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję z dnia 18 kwietnia 2012r.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej O. S. P. E. "Prawo do życia" z siedzibą w R., wyrokiem z dnia 18 listopada 2014r. sygn. akt II OSK 1041/13 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę wskazał, że orzekając ponownie miał obowiązek ustosunkować się do wymienionych w wyroku z dnia 18 listopada 2014r. naruszeń, wobec treści art. 190 p.p.s.a.

I. Naczelny Sąd Administracyjny po pierwsze wskazał na uchybienie art. 141 § 4 k.p.a. w związku z niedokonaniem oceny prawidłowości decyzji pod kątem naruszenia art. 35 ust. 1 Prawo budowlane wobec uznania, że inwestycja nie narusza zapisów planu, gdyż będzie położona na terenie 5PBS. Zgodnie zaś z § 51 ust. 3 pkt 2 planu na terenie tym ustala się realizację urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych. Wieża telewizyjna uznana została zatem za urządzenie infrastruktury technicznej, jednak przy ocenie pominięto definicję tego pojęcia zawartą w § 4 pkt 26 uchwały. W konsekwencji obowiązkiem Sądu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy była ocena, czy wieża telewizyjna może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu ww. przepisu, czy też nie może być uznana za takie urządzenie, a jeżeli nie to, czy dopuszczenie do realizacji takiej inwestycji może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się do powyższego, Sąd I instancji, wskazał, że stosownie do § 4 pkt 26 planu ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o urządzeniach infrastruktury technicznej należy przez to rozumieć sieć instalacji: wodociągowej, kanalizacyjnej, telefonicznej, gazowej i energetycznej wraz z urządzeniami technicznymi związanymi z funkcjonowaniem tych sieci na wyznaczonych liniami rozgraniczającymi terenie i realizowanych dla całej miejscowości lub kilku miejscowości. Na terenie tym dopuszcza się również urządzenia infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych (§ 51 ust. 3 pkt 2). Sąd uznał, że w świetle treści przytoczonej definicji oraz zapisu § 51 ust. 3 pkt 2 planu należało dokonać wykładni pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, a dopiero w dalszej kolejności, w jej kontekście ocenić czy omawianą inwestycję w postaci stalowej wieży antenowej z systemem RTV H 36,1 m npt, można zakwalifikować jako takie urządzenie, a jeśli tak, to czy spełnione zostało kryterium jej realizacji dla potrzeb lokalnych.

W ocenie Sądu, w postępowaniu którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego, nie jest możliwe badanie istnienia przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w oparciu o przepis, który nie jest oczywisty w swej treści. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie podkreśla się, że o "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy naruszenie to jest oczywiste, rzucające się w oczy bez konieczności dokonywania wykładni. Chodzi wyłącznie o proste zestawienie treści przepisu z treścią decyzji wskazujące na ich sprzeczność (niezgodność), a ponadto skutki wydania takiego aktu nie mogą być zaakceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. W związku z powyższym - zdaniem Sądu - stwierdzenie nieważności badanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest możliwe i to również przy założeniu, że omawiana inwestycja nie jest urządzeniem wymienionym w § 4 pkt 26 planu. Nie sposób bowiem uznać, że lokalizacja takiego przedsięwzięcia na terenie (o symbolu 5 PBS), którego podstawowym przeznaczeniem są zakłady produkcyjne, działalność usługowa, rzemieślnicza, a także bazy, składy i magazyny oraz handel, hurtownie i gastronomia z urządzeniami towarzyszącymi powoduje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności, przy uwzględnieniu, że przewidywany obszar występowania pól elekromagnetycznych o wartości przekraczającej 0,1 W/m² znajduje się w strefie niedostępnej dla ludzi, bo na wysokości ponad 90 m npt., przy maksymalnej wysokości zabudowy w promieniu 300 m poniżej 20 m. W opisie do projektu zagospodarowania działki wskazano ponadto, że inwestycja planowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie Bazy Przedsiębiorstwa Komunalnego w O. (strona zachodnia), od wschodu torowiska bocznicy kolejowej Elektrowni O. S.A., a dalej pól uprawnych i lasów. Podobnie od strony południowej i północnej znajduje się zabudowa przemysłowa, pola uprawne i lasy. Ustawodawca miejscowy nie zawarł przy tym zakazu lokalizowania tego typu inwestycji na omawianym terenie.

II. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również na konieczność dokonania oceny, czy stanowisko Starosty O. w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia naruszało prawo, a jeżeli tak to, czy jest to naruszenie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. NSA zaznaczył przy tym, że kontrolowana decyzja zapadła pod rządami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.).

W tym zakresie Sąd I instancji stwierdził, że stosownie do art. 46 ust. 1 Prawo ochrony środowiska, obowiązującym w dniu wydania pozwolenia budowlanego, realizacja przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie było bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli mogło ono znacząco oddziaływać na ten obszar była dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawo ochrony środowiska wskazywał zaś, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2. Natomiast z ust. 2 wynikało, że obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 stwierdzał, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Właściwy organ uwzględniał łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydawał również, jeżeli nie stwierdził potrzeby sporządzenia raportu. W art. 46 ust. 3 ww. ustawy ustawodawca stwierdzał, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadzane było jednokrotnie.

W ocenie Sądu, Starosta prawidłowo uznał, że sporna inwestycja nie była inwestycją wymienioną w art. 46 ust. 1 Prawo ochrony środowiska, to jest mogącą znacząco oddziaływać na środowisko. Do dokonania takiej oceny organ architektoniczno – budowlany był uprawniony. Stanowisko to zostało oparte nie tylko na opinii przedstawionej przez inwestora, ale również na przepisach cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Sąd I instancji podkreślił, iż opinia biegłej w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko mgr M. M. została wykonana w oparciu o dane przedstawione przez inwestora. W opinii biegła poddała analizie trzy (pojedyncze anteny) układy antenowe, przedstawiając szczegółowe parametry każdego z nich z uwzględnieniem częstotliwości, maksymalnej zastępczej mocy promieniowania, ilości pięter x ilość jednostek w piętrze, polaryzację, charakterystykę promieniowani, azymuty, wypadkowy zysk energetyczny, wysokość środka elektrycznego oraz równoważną moc promieniowania izotopowo oraz przedstawiła prezentacje graficzną. W oparciu o przedstawione szczegółowo dane wyeliminowała przesłanki wymienione w: § 3 pkt 8 lit b i f cyt. rozporządzenia dla układu antenowego UKF1; a § 3 pkt 8 lit a i e cyt. rozporządzenia dla układu antenowego UKF2 oraz § 2 pkt 7, lit c i § 3 pkt 8 lit g dla układu antenowego DVB-T, potwierdzając powyższe ustalenia we wnioskach, podkreślając, że dla żadnego z wymienionych regulacji , na żadnym z podanych azymutów nie zostały spełnione przesłanki miejsc dostępnych dla ludzi w podanych, w ww. przepisach odległościach od ośrodka elektrycznego anteny wzdłuż głównej wiązki promieniowania anteny. Wnioski opinii potwierdzają załączniki graficzne.

W oparciu o powyższe, zdaniem Sądu, uzasadnione było stanowisko Starosty i uprawniona samodzielna ocena w tym zakresie, że w odniesieniu do planowanej inwestycji nie zachodzi konieczność sporządzenia, ani obligatoryjnie, ani opcjonalnie, raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, skoro – przy podanych i zbadanych konfiguracjach - nie jest to przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko.

III. Dokonując oceny, czy w postępowaniu zwyczajnym nie doszło do rażącego naruszenia § 4 i § 5 pkt 1 lit b cyt. rozporządzenia Sąd wyjaśnił, że z § 4 rozporządzenia wynika, iż sumuje się parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych. Zdaniem Sądu, w powołanym przepisie chodzi zatem wyłącznie o sytuację, w której bądź to na istniejącej już wieży antenowej inwestor posiadał bądź planował montaż nowych układów antenowych tego samego rodzaju o parametrach tego samego rodzaju, czy też istniałyby już wieże antenowe z układami antenowymi tego samego rodzaju o parametrach tego samego rodzaju na terenie jednego zakładu inwestora inne niż ta objęta zamiarem inwestycyjnym. W ocenie Sądu, a akt sprawy, a w szczególności opisu do projektu zagospodarowania działki ... - stanowiących integralną część zatwierdzonej kontrolowaną decyzją dokumentacji - nie wynika, aby analizowana inwestycja była powiązana z innymi przedsięwzięciami znajdującymi się na terenach nieruchomości sąsiednich, o których mowa w § 5 pkt 1 lit. b cyt. rozporządzenia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego uczestnik postępowania O. S. P. E. "Prawo do życia" z siedzibą w R. zaskarżyło powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że dopuszczalne zagospodarowanie terenu w sposób określony w miejscowym planie zagospodarowania terenu nie ma żadnego znaczenia albowiem wszystkie inwestycje nie zakazane w nim mogą być budowane na danym terenie,

2) art. 141 § 4 oraz 3 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) poprzez dokonanie merytorycznego rozpoznania sprawy w zastępstwie organów i to w sytuacji, w której w istocie WSA nie podzielił poglądu organów, co do tego, że przedmiotem sprawy jest urządzenie infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym. Ponadto WSA sam dokonał oceny czy inwestycja wymaga lub nie decyzji o środowiskowych uwarunkowanych w oparciu o stanowisko biegłej, co do prawidłowości powołania której istnieją wątpliwości,

3) § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że ma on tylko i wyłącznie zastosowanie w przypadku istnienia już przedsięwzięcia, co jest sprzeczne z jednolitym stanowiskiem NSA, który potwierdza konieczność sumowania parametrów tego samego rodzaju w ramach tego samego przedsięwzięcia albowiem chodzi o jego oddziaływania jako całości a nie pojedynczych j jego elementów,

4) art. 84 k.p.a. w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż organy prawidłowo przyjęły ustalenia dokonane przez biegłą w sytuacji, gdy oceny oddziaływania na środowisko dokonuje organ,

5) art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 32 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego w powiązaniu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez:

a) nieustalenie faktycznej mocy ERIP anten według ich danych katalogowych,

b) niewskazanie na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek promieniowania w odległości 200 oraz 300 metrów,

c) nieuwzględnienie maksymalnych pochyleń anten,

d) niewyjaśnienie na czym polega istota kwalifikacji inwestycji,

e) niewyjaśnienie pojęcia miejsc dostępnych dla ludności i to w sytuacji, w której zdaniem WSA na analizowanym terenie nie istnieją żadne ograniczenia, co do maksymalnej wysokości obiektów budowlanych.

Skarżący wywiódł, że powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy i są powiązane z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (ust. 1), a nadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (ust. 2). W sprawie niniejszej zostały zgłoszone zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak również naruszenia prawa materialnego.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczący art. 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie merytorycznego rozpoznania sprawy w zastępstwie organów i to w sytuacji, w której w istocie WSA nie podzielił poglądu organów, co do tego, że przedmiotem sprawy jest urządzenie infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym. Ponadto WSA sam dokonał oceny czy inwestycja wymaga lub nie decyzji o środowiskowych uwarunkowanych w oparciu o stanowisko biegłej, co do prawidłowości powołania której istnieją wątpliwości.

Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy na istotną okoliczność, podniesioną przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że Sąd ten rozpoznawał sprawę ponownie, po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 28 listopada 2014r. sygn. akt II OSK 1041/13, którym NSA uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2012r. i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. Oznacza to związanie sądu wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.). W związku z tym, zarzut dokonania merytorycznego rozpoznania sprawy w zastępstwie organów jest całkowicie nieuzasadniony. Sąd I instancji ustosunkował się bowiem do wszystkich zaleceń Naczelnego Sadu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2014r. zalecił, aby Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę ocenił, czy inwestycja w postaci wieży telewizyjnej może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu definicji zawartej w § 4 pkt 26 uchwały Nr ... Rady Gminy R. z dnia 29 grudnia 2006r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R., czy też nie może być uznana za takie urządzenie, a jeżeli nie, to czy dopuszczenie do realizacji takiej inwestycji może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd I instancji zastosował się do tego zalecenia i wyraził swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie można zatem zarzucić Sądowi, że samodzielnie dokonał ustaleń w sprawie, naruszając powołany art. 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a.

Podobnie jak nie może być skuteczny zarzut, że WSA sam dokonał oceny, czy inwestycja wymaga lub nie decyzji o środowiskowych uwarunkowanych. W tej kwestii Sąd I instancji oceniał stanowisko organu, co do tego czy Starosta prawidłowo uznał, że inwestycja opisana we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i projekcie budowlanym, nie była inwestycją, o której mowa w art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko. NSA w powołanym wyroku wskazał, że do dokonania samodzielnej oceny inwestycji pod tym kątem Starosta miał pełne prawo, zaś prywatna opinia, w której zawarto stwierdzenie, że w odniesieniu do planowanej inwestycji nie zachodzi konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko była jednym z dowodów, na podstawie których zakwalifikowano inwestycję jako inwestycje, która nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem Sąd I instancji, zgodnie z zaleceniem NSA miał obowiązek ocenić, czy stanowisko Starosty dotyczące kwalifikacji przedsięwzięcia i łączące się z tym konsekwencje naruszało prawo, a jeżeli tak, to czy jest to naruszenie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie można zatem uznać za usprawiedliwiony zarzut, że Sąd I instancji nie był uprawniony do dokonania tej oceny. W związku z tym również zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż organy prawidłowo przyjęły ustalenia dokonane przez biegłą w sytuacji, gdy oceny oddziaływania na środowisko dokonuje organ nie jest usprawiedliwiony.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że dopuszczalne zagospodarowanie terenu w sposób określony w miejscowym planie zagospodarowania terenu nie ma żadnego znaczenia albowiem wszystkie inwestycje nie zakazane w nim mogą być budowane na danym terenie. Odnosząc się do tego zarzutu podkreślić należy, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym, zatem tylko rażące naruszenie prawa mogło być powodem stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 19 maja 208r. W ocenie Sądu, nie można było wyeliminować z obrotu prawnego decyzji, która dotyczyła pozwolenia na budowę inwestycji, co do której w postępowaniu nieważnościowym próbowano wykazać, że nie jest ona urządzeniem dopuszczonym do realizacji na danym terenie. Wątpliwości w tym zakresie w powiązaniu z okolicznością, że plan nie zakazywał budowy takich inwestycji powodował zajęcie przez Sąd I instancji stanowiska, że brak podstaw do uznania wystąpienia rażącego naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny podziela to stanowisku, gdyż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 32 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. dotyczący braku ustaleń co do faktycznej mocy anten, ich wysokości, istoty kwalifikacji inwestycji, niewyjaśnienia pojęcia miejsc dostępnych dla ludności, nieuwzględnienie maksymalnych pochyleń anten, gdyż dane te, wynikające zresztą z akt sprawy, nie musiały być wykazywane w uzasadnieniu wyroku, jako że nie miały wpływu na nieważność decyzji z dnia 19 maja 2008r.

Odnośnie zarzutu naruszenia § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wypowiedział się już NSA w wyroku z dnia 18 listopada 2014r., stwierdzając że przepisy te nie mają wprost zastosowania w postępowaniu nieważnościowym. W uzasadnieniu Sąd I instancji powołał stanowisko organu, oparte na opinii biegłej, że w przypadku ocenianego obiektu mamy do czynienia z trzema układami antenowymi, które w rozumieniu rozporządzenia Ray Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 158, poz. 1105) stanowią trzy pojedyncze anteny, ponieważ układ antenowy, chociaż zbudowany z wielu jednostek antenowych, pod względem elektrycznym stanowi jedna antenę, w odróżnieniu np. od anten sektorowych stacji bazowej telefonii komórkowej, które są zasilane indywidualnie. Stanowisko Sąd I instancji należy uznać za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

-----------------------

12