Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 803/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6266 Jednostki pomocnicze
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 ust. 1, art. 31, art. 101 ust. 1, art. 10a
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

II OSK 803 / 11 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 78/10 w zakresie odrzucenia skargi J. B. na bezczynność Rady Miejskiej w Sokółce w przedmiocie podjęcia uchwały w sprawie utworzenia jednostki pomocniczej gminy postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 803 / 10

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę J. B. na bezczynność Rady Miejskiej w Sokółce w przedmiocie podjęcia uchwały w sprawie utworzenia jednostki pomocniczej gminy.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżący w dniu 25 listopada 2009 r. na podstawie art. 5 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.- zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym) oraz § 88 ust. 5 Statutu Gminy Sokółka, wystąpił do Rady Miejskiej w Sokółce z wnioskiem o utworzenie w granicach administracyjnych miasta Sokółki jednostki pomocniczej- dzielnicy wiejskiej wskazując, że jej utworzenie umożliwi mieszkającym w takiej dzielnicy rolnikom nabycie prawa do dopłat ONW z tytułu wsparcia unijnego do obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

W oparciu o powyższy wniosek Burmistrz Sokółki w dniu 8 grudnia 2009 r. wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z zapytaniem, czy utworzenie jednostki pomocniczej na podstawie art. 5 ustawy o samorządzie gminnym obejmującej cztery obręby ewidencyjne, w skład których wchodzą grunty rolne, uprawni rolników do ubiegania się o dopłaty unijne z tytułu pomocy dla rolników w zakresie wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ONW. Informacja o takim wystąpieniu została przekazana J. B. w piśmie z 14 grudnia 2009 r.

W odpowiedzi z dnia 22 marca 2010 r. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi poinformowało, że wsparcie z ONW mogą otrzymać tylko i wyłącznie ci beneficjenci, których grunty położone są na terenie gmin wiejskich, a więc poza granicami administracyjnymi miast. Pismo to w dniu 29 marca 2010 r. Burmistrz Sokółki przesłał J. B. jako odpowiedź na jego wniosek o utworzenie w drodze uchwały jednostki pomocniczej.

W dniu 30 sierpnia 2010 r. J. B., powołując się na art. 101 lit. a ust.1 ustawy o samorządzie gminnym wezwał Radę Miejską w Sokółce do usunięcia naruszenia prawa- bezczynności przez niezwłoczne rozpoznanie złożonego w dniu 25 listopada 2009 r. wniosku o utworzenie jednostki pomocniczej.

Na skutek złożonego wezwania Burmistrz Sokółki wystosował do Przewodniczącego Rady Miejskiej w Sokółce pismo, w którym opisał czynności, jakie zostały podjęte w związku z wnioskiem J. B., końcowo informując, że w 2001 r. została powiększona granica administracyjna miasta Sokółki o obszary wiejskie Gminy Sokółka z gruntów wsi: Kraśniany, Kamionka Nowa, Tartak- Kuryły i Słojniki. Odpis powyższej odpowiedzi został skierowany do wiadomości J. B.

W dniu 26 października 2010 r. J. B. złożył do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Rady Miejskiej w Sokółce w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 25 listopada 2009 r., żądając nakazania organowi nadzoru rozpoznania w terminie nie dłuższym niż 30 dni powyższego wniosku lub ewentualnie zakreślenia Radzie Miejskiej nieprzekraczalnego terminu 30 dni na rozpoznanie skierowanego do niej wniosku.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że skarga została wniesiona w terminie, o którym mowa w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), a z uwagi na brak odpowiedzi organu obowiązujący był termin 60 dni. Nadto jego wniosek z dnia 25 listopada 2009 r. nie został do dnia dzisiejszego rozpoznany, a działanie Rady Miejskiej w Sokółce ograniczyło się jedynie do odczytania na sesji w dniu 2 września 2010 r. treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie skarżącego, niezależnie od utworzenia jednostki pomocniczej, Rada Miejska powinna także podjąć działania w kierunku wniesienia skargi konstytucyjnej na § 2 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 września 2001 r. w sprawie ustalania granic niektórych miast i gmin w zakresie powiększającym rolniczą przestrzeń miasta Sokółki o grunty rolne obrębów geodezyjnych wsi: Kraśniany, Kamionka Nowa, Słojniki, Tartak- Kuryły, bowiem przy wydawaniu ww. przepisu Rada Ministrów przekroczyła delegację ustawową z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, co stanowi naruszenie art. 7 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wymieniając chronologicznie wszystkie czynności, jakie zostały podjęte po wpłynięciu wniosku skarżącego. W konkluzji Burmistrz Sokółki stwierdził, że dołożył należytej staranności w przedmiotowej sprawie, a skarżący J. B. był o wszystkim informowany.

Na rozprawie sądowej w dniu 13 stycznia 2011 r. skarżący podtrzymał skargę wyjaśniając, że pismo z dnia 17 września 2010 r. skierowane do Przewodniczącego Rady Miejskiej w Sokółce nie może być traktowane jako odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, albowiem nie ma w nim stwierdzenia, czy wezwanie jest zasadne, czy też niezasadne, ponadto nie zostało ono skierowane do skarżącego, ale tylko do jego wiadomości. Zdaniem skarżącego złożony przez niego wniosek powinien być rozpatrzony w formie uchwały pozytywnej lub negatywnej.

W piśmie z dnia 18 stycznia 2011 r. skarżący podniósł dodatkowo, że zarówno odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia praw, jak i odpowiedź na skargę zostały udzielone przez Burmistrza Sokółki, a nie przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w Sokółce.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę, uznając jej wniesienie za niedopuszczalne.

Ustalając na wstępie warunki dopuszczalności skargi, Sąd pierwszej instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał termin sześćdziesięciu dni, który upływał 29 października 2010 r., albowiem, jak słusznie podniósł skarżący, odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została skierowana do Przewodniczącego Rady Miejskiej w Sokółce, a do skarżącego została przesłana jedynie do wiadomości, co jest równoznaczne z nie udzieleniem wymaganej odpowiedzi.

Za nietrafiony uznał natomiast Sąd zarzut skarżącego, że odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do Rady Miejskiej w Sokółce, nie mógł udzielić Burmistrz Sokółki. Zdaniem bowiem Sądu skoro Burmistrz (wójt, prezydent miasta) kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 31 ustawy o samorządzie gminnym), to jego obowiązkiem jest nadanie wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa właściwego biegu. W konsekwencji w rozpatrywanej sprawie Burmistrz Sokółki miał prawo udzielić skarżącemu odpowiedzi na skierowane do Rady Miejskiej w Sokółce wezwanie o usunięcie naruszenia prawa. Powyższe rozważania odnieść również należy do udzielonej odpowiedzi na skargę.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie należy ocenić, czy nieuwzględnienie bądź pominięcie przez Radę Gminy wniosku skarżącego stanowiło bezczynność organu gminy, polegającą na niewykonaniu czynności nakazanej prawem. Odpowiednie stosowanie art. 101 ww. ustawy oznacza, iż skarga wnoszona przez zainteresowaną osobę w powyższym trybie, powinna odpowiadać warunkom określonym w art. 101, a w szczególności dopuszczalna jest w sprawie z zakresu administracji publicznej i po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu gminy. Nadto prawo do wniesienia skargi z art. 101 lit. a będzie miał każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie z powodu niepodejmowania uchwały lub zarządzenia zostały naruszone.

Jak zaznaczył Sąd- sformułowanie użyte w art. 101 lit. a ww. ustawy "czynności nakazanych prawem" jest pojęciem bardzo szerokim. Zgodnie natomiast z ukształtowaną w tej mierze doktryną prawa, na warunkach określonych w art. 101 lit. a ustawy może być zaskarżona do sądu administracyjnego bezczynność gminy, polegająca na niepodjęciu uchwały nakazanej prawem. Czynności te obejmują zatem działalność uchwałodawczą organów samorządu terytorialnego nakazaną prawem, a regulacja ta znajdzie zastosowanie, gdy odpowiedni przepis nakłada na organ gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej.

Z powyższego, Sąd pierwszej instancji wywiódł, że art. 101 lit. a ustawy o samorządzie gminnym uprawnia podmioty określone w art. 101 do wniesienia skargi, gdy organy samorządu pozostają w bezczynności w podejmowaniu uchwał, będąc do tego obligowane konkretnymi unormowaniami. Badanie skargi na podstawie wymienionego przepisu wymaga, zatem ujawnienia unormowania, z którego wynika obowiązek uchwałodawczy organów i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organów gminy w wykonaniu tych czynność, a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego.

Wskazując na konieczność ustalenia unormowania prawnego nakazującego organowi gminy podjęcie czynności uchwałodawczej (uchwały o utworzeniu jednostki pomocniczej) i art. 163 Konstytucji RP, który nakazuje w zasadzie wszystkie zadania samorządu uznawać za czynności nakazane prawem, Sąd podkreślił, że nie każdemu jednak obowiązkowi organu gminy odpowiada prawo podmiotowe (interes prawny, uprawnienie) jej mieszkańca lub innej osoby. W związku z tym w sferze czynności nakazanych prawem odróżnić należy: zadania organów gminy, które są wyłącznie obowiązkiem tych organów oraz zadania (obowiązki) organów gminy, którym odpowiadają określone interesy prawne lub uprawnienia, polegające na możności uskutecznienia działań przez organy gminy. Stąd, skargę z art. 101 lit. a ww. ustawy może wnieść osoba, której z mocy prawa przysługuje uprawnienie do żądania określonego działania organu gminy, odpowiadającego obowiązkowi tego organu.

Wskazując na treść art. 5 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz § 88 ust.5 uchwały Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie statutu Gminy Sokółka, zgodnie z którym z inicjatywą utworzenie sołectwa lub osiedla mogą wystąpić mieszkańcy, Sąd uznał, że rada gminy ma możliwość, a nie, jak wywodzi skarżący, obowiązek utworzenia jednostki pomocniczej. Fakultatywność tworzenia jednostek pomocniczych przez gminę wyraża się w tym, iż to gmina decyduje, czy w ogóle skorzystać z kompetencji do powołania jednostki pomocniczej.

Wskazując na powyższe, Sąd pierwszej instancji uznał, że przepisy ustawy o samorządzie gminnym, w szczególności podnoszony przez skarżącego art. 5 ust. 1 tej ustawy- nie uzasadniają wniesienia przez mieszkańca gminy skargi w trybie art. 101 lit. a. Żaden bowiem przepis tej ustawy nie nakłada na radę gminy obowiązku utworzenie jednostki pomocniczej. Nie jest też dopuszczalne oparcie skargi na bezczynność na podstawie art. 101 lit. a w zw. z art. 101 wspomnianej ustawy, gdy organ gminy nie wykonuje czynności wynikających z przepisu określającego możliwość, a nie obowiązek wszczęcia z urzędu i przeprowadzenia postępowania administracyjnego.

Ze względu na tak określony zakres obowiązywania powyższej ustawy brak jest w ocenie Sądu podstaw do uwzględnienia żądania zawartego w skardze. Uprawnienia do nakazania podjęcia uchwały nie można również wywieść z art. 101 lit. a ustawy. W konsekwencji rozpoznawana skarga na bezczynność jest niedopuszczalna i skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a., a pozostałe wnioski odnośnie kosztów oparto o art. 199 w związku z art. 200 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł J. B., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. obrazę art. 101 w związku z art. 101 lit. a ustawy o samorządzie gminnym przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "czynności nakazane prawem" odnoszą się tylko do sytuacji bezczynności rady miejskiej w wykonaniu nałożonego przez przepis prawa podjęcia uchwały o określonej treści i przez to rada miejska może pozostać bezczynna w udzieleniu odpowiedzi na wniosek uchwałodawczy- uchwałą negatywną, bądź pozytywną bądź jego odrzuceniem;

2. obrazę art. 5 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz § 88 ust. 3- 6 Statusu Gminy Sokółka jako norm szczególnych do art. 241 k.p.a. przez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że w drodze skargi do sądu administracyjnego nie można zmusić rady miejskiej do usunięcia bezczynności w ustosunkowaniu się wniosku obywatelskiego o utworzenie jednostki pomocniczej,

3. obrazę art. 31 ustawy o samorządzie gminnym przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że Burmistrz Sokółki miał prawo do zastępowania Rady Miejskiej w Sokółce w udzielaniu odpowiedzi na wniosek uchwałodawczy skarżącego i skargę do sądu administracyjnego oraz w reprezentowaniu rady miejskiej przed tym sądem albowiem z literalnego brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że burmistrz reprezentuje gminę, a nie niezależna od burmistrza radę miejską na zewnątrz,

4. obrazę art. 54 § 2 i art. 62 pkt 1 p.p.s.a., która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegała na rozpoznaniu sprawy w oparciu o kopię akt, składających się z wybranych i wygodnych Burmistrzowi Sokółki dokumentów- mimo podniesionych na rozprawie w trybie art. 105 p.p.s.a. zastrzeżeń,

5. obrazę art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez niezasadne uznanie skargi za niedopuszczalną, na podstawie sztucznie stworzonej naciągniętymi argumentami przyczyny.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów pełnomocnika według norm przepisanych i zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że użyte w art. 101 lit. a ustawy o samorządzie gminnym sformułowanie "nie wykonuje czynności nakazanych prawem" nie można interpretować jako odnoszące się tylko do obowiązku podjęcia uchwały o określonej treści przez radę miejska np. obowiązek uchwalenia budżetu- jaki wynikał z uchylonego już przepisu art. 53 ustawy. Odnosząc się do treści art. 63 Konstytucji RP, skarżący podkreślił, że czynnością nakazaną przez prawo był obowiązek rozpatrzenia przez radę miejską wniosku skarżącego o utworzeniu jednostki pomocniczej, poprzez udzielenie w formie uchwały odpowiedzi na wniosek skarżącego. Jak podkreśliła strona skarżąca, jest rzeczą oczywistą, że rada miejska może, ale nie musi utworzyć jednostkę pomocniczą. Natomiast skarga byłaby niedopuszczalna, gdyby jej przedmiotem była negatywna uchwała intencyjna lub negatywna uchwała odmawiająca utworzenia jednostki pomocniczej podjętej po konsultacjach.

Nadto skarżący podkreślił, że uprawnienie do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego, jak i odpowiedzi na skargę przysługiwało wyłącznie Radzie Miejskiej w Sokółce, a nie Burmistrzowi. Natomiast sprawę rozpoznano jedynie w oparciu o odpisy akt sprawy, które były tylko wybranymi odpisami i nie obrazowały całości sporu w sprawie- szczególne znaczenie w tym zakresie "nie wiadomo jak doszło aktu wypowiedzenia się Burmistrza wobec Przewodniczącego Rady Miejskiej w kwestii wezwania do usunięcia naruszenia prawa".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach wyznaczonych treścią przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. oraz z uwzględnieniem z urzędu przesłanek z § 2 tego przepisu, których wystąpienia Naczelny Sąd Administracyjny w okolicznościach niniejszej sprawy się nie dopatrzył, stwierdzić należało, iż wniesiona kasacja nie zawiera podstaw pozwalających na jej uwzględnienie.

Za chybioną uznać trzeba podstawę kasacji opartą na zarzucie naruszenia art. 54 § 2 i art. 62 pkt 1 p.p.s.a. Stwierdzić trzeba, iż Sąd pierwszej instancji dysponował dokumentami potrzebnymi do oceny dopuszczalności wniesienia rozpoznawanej skargi, bowiem przedstawione przez organ akta zostały przez niego uwierzytelnione, poświadczone za zgodność z oryginałem. Natomiast wątpliwości skarżącego formułowane w uzasadnieniu kasacji odnośnie tego, że nie wiadomo jak doszło do "wypowiedzenia się Burmistrza wobec Przewodniczącego Rady Miejskiej w kwestii wezwania do usunięcia naruszenia prawa", nie zostało wykazane by miało to istotny wpływ na wynik sprawy, a co ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 31 ustawy o samorządzie gminnym przez błędną jego wykładnię. Z mocy art. 31 ustawy o samorządzie gminnym wójt (burmistrz, prezydent) uzyskał status reprezentanta gminy i w jego gestii leżało przejawianie woli gminy na zewnątrz. Reprezentacja ta obejmuje także upoważnienie do działania w imieniu gminy i jej organów (w tym uchwałodawczego) w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W sprawach skarg wnoszonych na podstawie art. 101, a poprzez odesłanie również z art. 101a ustawy o samorządzie gminnym do reprezentowania gminy przed sądem administracyjnym, co do zasady właściwy jest "wójt (burmistrz, prezydent)" jako podmiot reprezentujący gminę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt II OSK 294/08, niepubl.). Słusznie w tym też zakresie wskazał Sąd pierwszej instancji, odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że obowiązkiem wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jest nadanie wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jak i wniesionej skardze na uchwałę rady gminy właściwego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2006 r. sygn. akt II OSK 1009/06 niepublikowane). Z tego względu w warunkach niniejszej sprawy Burmistrz był także upoważniony do wniesienia w imieniu Rady Miejskiej odpowiedzi na wniosek uchwałodawczy, jak i na skargę. Z tych też przyczyn zarzut naruszenia art. 31 ustawy o samorządzie gminnym uznać należało za chybiony.

Nie można było także podzielić zarzutu naruszenia art. 101 w związku z art. 101a ustawy o samorządzie gminnym. Dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia pojęcia "czynności nakazanych prawem" jest prawidłowa i jako taka zasługuje na podzielenie. Słusznie bowiem stwierdził Sąd pierwszej instancji, odwołując się szeroko do poglądów wyrażonych w orzecznictwie, że pojęcie to znajduje zastosowanie, gdy odpowiedni przepis nakłada na organ obowiązek podjęcia określonej uchwały. Konsekwentnie, podzielić także należało stanowisko Sądu pierwszej instancji, że z art. 5 ust. 1 ustawy i samorządzie gminnym oraz § 88 ust. 5 Statutu Gminy Sokółka, które to przepisy wbrew twierdzeniom skarżącego nie stanowią uszczegółowienia art. 241 k.p.a., nie wynika obowiązek podjęcia określonej uchwały. Zauważyć należy natomiast, iż sugerowana w treści zarzutu skarżącego wykładnia dokonana przez Sąd, nie znajduje żadnego pokrycia w porównaniu z treścią uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Sąd ten bowiem w żadnym miejscu swojego uzasadnienia nie stwierdza, jak chce tego skarżący, że "w drodze skargi do sądu administracyjnego nie można zmusić rady miejskiej do usunięcia bezczynności w ustosunkowaniu się do wniosku obywatelskiego ...", ale jedynie wskazywał na fakultatywność w działaniu Rady. Powyższa argumentacja czyniła również i ten zarzut chybionym.

W konsekwencji powyższego za niesłuszny uznać również należało zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowiła skarga na bezczynność Rady Miejskiej w Sokółce dotyczącą wniosku o podjęcie uchwały w sprawie utworzenia jednostki pomocniczej gminy na wniosek złożony przez skarżącego. Sąd pierwszej instancji, badając warunki formalne wniesionej skargi, zasadnie ze względów przedstawionych w skarżonym postanowieniu doszedł do wniosku, iż skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Nie jest, bowiem dopuszczalne oparcie skargi na bezczynność na podstawie art. 101a w zw. z art. 101 ustawy, gdy organ gminy nie wykonuje czynności wynikających z przepisu określającego możliwość podjęcia określonej uchwały, gdyż czynności, o jakich mowa w art. 101a ustawy o samorządzie, to czynności nakazane prawem powszechnie obowiązującym, w tym aktem prawa miejscowego (np. statutem gminy) określającym obowiązki organu gminy. Skoro, więc utworzenie jednostki pomocniczej gminy nie jest obowiązkowe, to nie ma również podstaw do zastosowania art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Niedopuszczalna jest tym samym skarga na bezczynność rady gminy w przedmiocie podjęcia uchwały wskazanej w rozpoznawanej skardze.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związki z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.