Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 629/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania użytkowania terenu w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; 2/zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Ł. L. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy Myślenice decyzją z dnia 27 listopada 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 i art. 107 K.p.a. nakazał Ł. L. – właścicielowi nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położonej w Trzemeśni, Gmina Myślenice, dla której Sąd Rejonowy w Myślenicach, IV Wydział Ksiąg Wieczystych – KR1Y prowadzi księgę wieczystą [...], wstrzymanie użytkowania terenu w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Trzemeśnia, uchwalonego uchwałą nr 409/XLV/2014 Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 23 kwietnia 2014r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 30 kwietnia 2020 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wstrzymania , użytkowania terenu w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Trzemeśnia, uchwalonego uchwałą nr 409/XLV/2014 Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 23 kwietnia 2014 r. położonej w Trzemeśni ([...]), na której prowadzona jest działalność gospodarcza "Produkcja wyrobów tartacznych". W toku postępowania administracyjnego ustalono, iż wyżej wymieniona nieruchomość, jest użytkowana jako "tartak- wyroby z drewna". Przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym w MPZP wsi Trzemeśnia jako 7MU oraz 14 ZU. Symbol 7MU obejmuje tereny zabudowy mieszkaniowej i usług, gdzie warunkiem lokalizacji usług jest utrzymanie zasady braku uciążliwości prowadzonej działalności dla mieszkańców. Zgodnie z § 12 mpzp wsi Trzemeśnia: "l. Wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej i usług, oznaczone na rysunku planu symbolami od 1MU do 8MU. Dla terenów MU jako przeznaczenie podstawowe, ustala się: 1) zabudowę jednorodzinną wraz z wolnostojącym budynkiem usługowym, 2) zabudowę usługową realizowaną bez funkcji mieszkaniowej, 3) zabudowę jednorodzinną realizowanej bez wolnostojącej funkcji usługowej. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające w terenach zabudowy mieszkaniowej i usług, ustala się możliwość lokalizacji: 1) sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej; 2) dróg i dojazdów nie wydzielonych, zatok postojowych oraz parkingów, ścieżek rowerowych, przejść i ciągów pieszych; 3) budynków gospodarczych i garaży; 4) zieleni urządzonej wraz z obiektami małej architektury. 3. Warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń przeznaczenia uzupełniającego, wymienionego w ust. 2 jest: 1) dostosowanie go do wymogów i charakteru przeznaczenia podstawowego; 2) utrzymanie zasady braku uciążliwości prowadzonej działalności usługowej dla mieszkańców; 3} zachowanie proporcji, aby powierzchnia zabudowy przeznaczenia uzupełniającego określonego w ust. 2 pkt. 3 nie stanowiła więcej niż 30% wielkości określonej wskaźnikiem powierzchni zabudowy dla terenu zabudowy mieszkaniowej i usług" Z kolei zgodnie z § 3 pkt 11, 23, 24 MPZP wsi Trzemeśnia: "Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: braku uciążliwości prowadzonego programu usługowego należy przez to rozumieć taki rodzaj działalności usługowej, która nie wywołuje uciążliwości dla otoczenia, to jest nie powoduje przekraczania standardów jakości ustalonych dla środowiska, określonych w przepisach odrębnych, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, w tym substancji zapachowych; usługach należy przez to rozumieć działalność usługową o charakterze publicznym i o charakterze komercyjnym, usługach o charakterze komercyjnym należy przez to rozumieć działalność usługową obejmującej: handel, gastronomię, hotelarstwo, rzemiosło, rzemiosło produkcyjne, działalność gospodarczą i produkcyjną, obsługę komunikacji (z wykluczeniem realizacji nowych stacji paliw), obsługę turystyki, sportu i rekreacji, działalność bankową, finansową, biurową, administracyjną, projektową, badawczą, naukową, oświatową, leczniczą, opiekuńczo-wychowawczą lub inną usługową realizowaną ze środków niepublicznych. Symbol 14 ZU obejmuje tereny zieleni urządzonej o szczególnym znaczeniu dla układu i funkcjonalnego wsi oraz szczególnie ważnym pod względem przyrodniczym. W świetle bowiem § 21 MPZP wsi Trzemeśnia: l. Wyznacza się tereny zieleni urządzonej o szczególnym znaczeniu dla układu funkcjonalnego wsi oraz szczególnie ważnym pod względem przyrodniczym, oznaczone na rysunku planu symbolami od 1ZU do 20ZU. Tereny zieleni urządzonej ZU są położone w bezpośrednim sąsiedztwie terenów intensywnie zagospodarowanych (zabudowy, cmentarza i dróg) obejmują enklawy zieleni o charakterze parkowym oraz i enklawy zieleni pomaturalnej, w tym« stanowiące otoczenie istniejących cieków. W terenach ZU obowiązuje zakaz realizacji nowej zabudowy. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające w terenach zieleni urządzonej ZU ustala się możliwość lokalizacji: 1) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej; 2) dróg i dojazdów nie wydzielonych, zatok postojowych, ścieżek rowerowych, przejść i ciągów pieszych; 3) obiektów małej architektury; 4) w terenie 19ZU i 20ZU dopuszcza się możliwość realizacji parkingów; 5) w terenie 7ZU dopuszcza się możliwość realizacji urządzeń sportu. 3. Warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń w ramach przeznaczenia uzupełniającego wymienionego w ust. 2 jest: dostosowanie do charakteru i wymogów przeznaczenia podstawowego. Dodatkowo § 15 MPZP wsi Trzemeśnia stanowi: "1. Wyznacza się tereny zabudowy przemysłowo - usługowej, obejmujące tereny istniejącej i nowej zabudowy z podstawowym przeznaczeniem pod obiekty i urządzenia związane z produkcją, składowaniem i magazynowaniem surowców i materiałów, ich przerobem, oraz usługami związanymi z ich sprzedażą, naprawą lub przechowywaniem i innymi usługami komercyjnymi z zakresu handlu, gastronomii, hotelarstwa wraz z zapleczem oraz z parkingami w wielkościach dostosowanych do potrzeb i wskaźników w tym tartaki. Tereny zabudowy przemysłowo - usługowej zostały oznaczone na rysunku planu symbolami 1PU i 2PU. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające w terenach zabudowy przemysłowo - usługowej, ustala się możliwość lokalizacji: 1) sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej; 2) dróg i dojazdów nie wydzielonych, zatok postojowych oraz parkingów, ścieżek rowerowych, przejść i ciągów pieszych; 3) budynków gospodarczych, socjalnych i garaży; 4) obiektów małej architektury, zieleni urządzonej, w tym przestrzeni publicznych". W świetle przytoczonych powyżej zapisów MPZP wsi Trzemeśnia wynika w sposób jednoznaczny, iż w Trzemeśni jedynie na terenie wyznaczonym w miejscowym planie jako przemysłowo-usługowy (PU) możliwe jest sytuowanie tartaku. Przeprowadzone przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie czynności kontrolne na działce nr [...] w Trzemeśni: w okresie od 18.07.2017 do 11.08 2017 wykazały emisję hałasu do środowiska w wysokości 60,1 dB, co stanowi przekroczenie wartości dopuszczalnych o 10,1 dB dla pory dnia, w okresie od 10.09.2017 do 09.10.2019r., wykazały emisję hałasu do środowiska w wysokości 60,2 dB, co stanowi przekroczenie wartości dopuszczalnych o 10,2 dB dla pory dnia, w okresie od 1.07.2020 do 4.08 2020r., hałas w dwóch punktach pomiarowych w wysokości 44,OdB i 36,2 dB przy zamkniętych drzwiach do zakładu oraz 49,8 dB i 46,1 dB przy otwartych drzwiach. W trakcie oględzin na działce nr [...] w Trzemeśni w dniu 31 lipca 2020r. ustalono, że na działce znajdują się bale drewniane, foszty, elementy pociętych krawędziaków oraz deski (dokumentacja fotograficzna, w aktach sprawy strony 183-188). Oprócz przejazdu i dostępu do budynku pozostała część działki zajęta jest wyżej wymienionymi elementami. We wnętrzu budynku znajdują się maszyny tartaczne, materiały, trot oraz wózek widłowy - Wizja w terenie oraz protokół z kontroli [...] z dnia 18.06.2020r., i z dnia 01.07.2020r., potwierdzają ww ustalenia. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że na działce nr [...] w Trzemeśni, nr [...], prowadzona jest działalność tartaku, polegająca na przeróbce surowców drzewnych. Prowadzenie natomiast tego rodzaju działalności na działce, położonej na terenach wyznaczonych w MPZP jako tereny zabudowy mieszkaniowej i usług, jest niezgodne z zapisami § 12 MPZP wsi Trzemeśnia. Prowadzenie działalności tartacznej nie zalicza się do usług zdefiniowanych w § 3 ust. 23 i 24 MPZP wsi Trzemeśnia. Podstawę prawną w przedmiotowej decyzji stanowi przepis art. 59 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczący tzw. "samowoli urbanistycznej", zgodnie z którym: 1/ zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 1 stosuje się odpowiednio. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. 2a. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 a i 2b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. 3. W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowana jest linia orzecznicza, zgodnie z którą przepis art. 59 ust. 3 u.p.z.p. może mieć zastosowanie również do terenów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przyjmuje się bowiem, że bez względu na to, czy podnoszona w sprawie jako niezgodna z przepisami zmiana sposobu zagospodarowania terenu następuje na terenie nieobjętym planem miejscowym, czy też na terenie, dla którego uchwalono taki plan, to takie zdarzenie prawne wymaga oceny w państwie prawa, jakim jest Rzeczpospolita Polska (art. 2 Konstytucji RP), i odpowiedniego jeżeli jest to uzasadnione stanem sprawy przeciwdziałania ze strony powołanych do tego organów państwa.

Od tej decyzji odwołanie złożył Ł. L.. Decyzji objętej odwołaniem zarzucił m. in. naruszenie przepisów postępowania, majce istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Zarzucono również naruszenie przepisów art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji zmierzającej do zakazania prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej na jej terenie, podczas gdy niniejsze postępowanie nie było prowadzone w tym kierunku, a w obrocie prawnym funkcjonują wykonalne i ostateczne decyzje zezwalające na prowadzenie działalności gospodarczej na działce numer [...] w Trzemeśni. Ponadto w ocenie Odwołującego wątpliwa jest możliwość zastosowanie ww. art. 59 ust. 3 u.p.z.p. do stanu faktycznego takiego jak w niniejszej sprawie, a to z uwagi na okoliczność, iż przepis ów nie może mieć zastosowania w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nawet gdyby tak przyjąć, to w sposób nienależyty i niewyczerpujący wskazano przesłanki, jakimi kierował się organ ingerując w prawo własności strony i swobody jej decydowaniu w wykorzystaniu nieruchomości. Ponadto jak wskazał Odwołujący w decyzji organu I instancji nie wskazano terminu w jakim powinien on uzyskać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. działki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 23 marca 2021 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że kluczowym zagadnieniem w toku postępowania prowadzonego w trybie przepisów art. 59 ust. 3 u.p.z.p. jest nie budzące jakichkolwiek wątpliwości ustalenie przez właściwy organ, czy na terenie konkretnej nieruchomości doszło, czy też nie doszło, do zmiany sposobu zagospodarowania terenu (por. wyroki NSA z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1224/18 oraz z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2763/17). W ocenie organu odwoławczego organ I instancji przekonująco wykazał, iż w ustalonym stanie faktycznym wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. zgodnie z przywołaną wcześniej rozszerzającą wykładnią tego przepisu, dopuszczającą jego stosowanie także w sytuacji, w której właściciel lub użytkownik terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dokonuje na tym terenie takiej zmiany zagospodarowania przestrzennego, nie wymagającej pozwolenia na budowę, która pozostaje w sprzeczności z przeznaczeniem terenu, wynikającym z obowiązującego planu miejscowego. W tym miejscu należy podkreślić, iż stosowanie ww. wykładni art.59 ust.3 pkt 2 u.p.z.p., bezspornie wykraczającej poza literalne brzmienie przepisu, nie jest przejawem dowolności i arbitralności w stosowaniu prawa a rezultatem dopuszczalnego odwołania się przez orzecznictwo sądowe, w związku z wystąpieniem istotnych przesłanek celowościowych (szczegółowo zanalizowanych w przytoczonych wcześniej orzeczeniach), do innych kryteriów niż językowe przy rekonstruowaniu normy prawnej, wynikającej z tego przepisu (a zatem odwołania się do innych przyjętych metod wykładni prawa). Powyższe ma na celu pełne urzeczywistnianie intencji ustawodawcy, przyświecającej wprowadzeniu art.59 ust.3 pkt 2 ustawy do systemu prawa, tj. zapobieganiu samowolnym zmianom zagospodarowania terenu, których nie można zwalczać na zasadach ustalonych w przepisach budowlanych. Zarzut odwołania, polemizujący z utrwalonym i przekonującym stanowiskiem orzecznictwa sądowego, nie zasługuje zatem na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego nietrafnie podnosi odwołujący, iż w sprawie nie doszło do zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 50 ust. 2 u.p.z.p., pozostającej w sprzeczności z planem miejscowym. W przedmiotowej sprawie organ I instancji zgromadził wystarczający materiał dowodowy na okoliczność działań podjętych przez odwołującego na przedmiotowej nieruchomości po wejściu w życie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego wsi Trzemeśnia, uchwalonego uchwałą nr 409/XLV/2014 Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 23 kwietnia 2014 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym w szczególności w oparciu o informację z CEIDG (k: 44), protokół z kontroli [...] z dnia 18.06.2020 r. i z dnia 1.07.2020 r. (k: 192-196) oraz wizję na nieruchomości z dnia 31.07 2020 r. (k: 181-182) wynika w sposób nie pozostawiający wątpliwości, iż już pod rządem planu miejscowego z 2014 r., przeznaczającego działkę Odwołującego wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową oraz usługi nieuciążliwe i tereny zieleni urządzonej o szczególnym znaczeniu dla układu funkcjonalnego wsi oraz szczególnie ważnym pod względem przyrodniczym, odwołujący dokonał zmiany faktycznego zagospodarowania tej działki poprzez przeznaczenie jej na tartak. Nie ulega wątpliwości, iż w/w nowy sposób zagospodarowania przedmiotowej działki należy jednoznacznie uznać za wykonywanie na działce niedopuszczonych planem usług uciążliwych. I tak zauważa się, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym w Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi Trzemeśnia jako 7MU oraz 14 ZU. Symbol 7MU obejmuje tereny zabudowy mieszkaniowej i usług, gdzie warunkiem lokalizacji usług jest utrzymanie zasady braku uciążliwości prowadzonej działalności dla mieszkańców. Zgodnie z § 12 MPZP wsi Trzemeśnia: "1. Wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej i usług, oznaczone na rysunku planu symbolami od l MU do 8MU. Dla terenów MU jako przeznaczenie podstawowe, ustala się: 1) zabudowę jednorodzinną wraz z wolnostojącym budynkiem usługowym, 2) zabudowę usługową realizowaną bez funkcji mieszkaniowej, 3) zabudowę jednorodzinną realizowanej bez wolnostojącej funkcji usługowej. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające w terenach zabudowy mieszkaniowej i usług, ustala się możliwość lokalizacji: 1) sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej; 2) dróg i dojazdów nie wydzielonych, zatok postojowych oraz parkingów, ścieżek rowerowych, przejść i ciągów pieszych; 3) budynków gospodarczych i garaży; 4) zieleni urządzonej wraz z obiektami małej architektury. 3. Warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń przeznaczenia uzupełniającego, wymienionego w ust. 2 jest: 1) dostosowanie go do wymogów i charakteru przeznaczenia podstawowego; 2) utrzymanie zasady braku uciążliwości prowadzonej działalności usługowej dla mieszkańców; 3) zachowanie proporcji, aby powierzchnia zabudowy przeznaczenia uzupełniającego określonego w ust. 2 pkt. 3 nie stanowiła więcej niż 30% wielkości określonej wskaźnikiem powierzchni zabudowy dla terenu zabudowy mieszkaniowej i usług". Z kolei zgodnie z § 3 pkt 11, 23, 24 MPZP wsi Trzemeśnia: "Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: braku uciążliwości prowadzonego programu usługowego należy przez to rozumieć taki rodzaj działalności usługowej, która nie wywołuje uciążliwości dla otoczenia, to jest nie powoduje przekraczania standardów jakości ustalonych dla środowiska, określonych w przepisach odrębnych, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, w tym substancji zapachowych; usługach należy przez to rozumieć działalność usługową o charakterze publicznym i o charakterze komercyjnym, usługach o charakterze komercyjnym należy przez to rozumieć działalność usługową obejmującej: handel, gastronomię, hotelarstwo, rzemiosło, rzemiosło produkcyjne, działalność gospodarczą i produkcyjną, obsługę komunikacji (z wykluczeniem realizacji nowych stacji paliw), obsługę turystyki, sportu i rekreacji, działalność bankową, finansową, biurową, administracyjną, projektową, badawczą, naukową, oświatową, leczniczą, opiekuńczo-wychowawczą lub inną usługową realizowaną ze środków niepublicznych. Symbol 14 ZU obejmuje tereny zielem urządzonej o szczególnym znaczeniu dla układu funkcjonalnego wsi oraz szczególnie ważnym pod względem przyrodniczym. W świetle bowiem § 21 MPZP wsi Trzemeśnia: 1. Wyznacza się tereny zieleni urządzonej o szczególnym znaczeniu dla układu funkcjonalnego wsi oraz szczególnie ważnym pod względem przyrodniczym, oznaczone na rysunku planu symbolami od 1ZU do 20ZU. Tereny zieleni urządzonej ZU są położone w bezpośrednim sąsiedztwie terenów intensywnie zagospodarowanych (zabudowy, cmentarza i dróg) obejmują enklawy zielem o charakterze parkowym oraz i enklawy zieleni pomaturalnej, w tym stanowiące otoczenie istniejących cieków. W terenach ZU obowiązuje zakaz realizacji nowej zabudowy. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające w terenach zieleni urządzonej ZU ustala się możliwość lokalizacji: 1) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej; 2) dróg i dojazdów nie wydzielonych, zatok postojowych, ścieżek rowerowych, przejść i ciągów pieszych; 3) obiektów małej architektury; 4) w terenie 19ZU i 20ZU dopuszcza się możliwość realizacji parkingów; 5) w terenie 7ZU dopuszcza się możliwość realizacji urządzeń sportu. 3. Warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń w ramach przeznaczenia uzupełniającego wymienionego w ust. 2 jest: dostosowanie do charakteru i wymogów przeznaczenia podstawowego. Dodatkowo § 15 MPZP wsi Trzemeśnia stanowi: "1. Wyznacza się tereny zabudowy przemysłowo - usługowej, obejmujące tereny istniejącej i nowej zabudowy z podstawowym przeznaczeniem pod obiekty i urządzenia związane z produkcją, składowaniem i magazynowaniem surowców i materiałów, ich przerobem, oraz usługami związanymi z ich sprzedażą, naprawą lub przechowywaniem i innymi usługami komercyjnymi z zakresu handlu, gastronomii, hotelarstwa wraz z zapleczem oraz z parkingami w wielkościach dostosowanych do potrzeb i wskaźników w tym tartaki. Tereny zabudowy przemysłowo - usługowej zostały oznaczone na rysunku planu symbolami 1PU i 2PU. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające w terenach zabudowy przemysłowo - usługowej, ustala się możliwość lokalizacji: 1) sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej; 2) dróg i dojazdów nie wydzielonych, zatok postojowych oraz parkingów, ścieżek rowerowych, przejść i ciągów pieszych; 3) budynków gospodarczych, socjalnych i garaży; 4) obiektów małej architektury, zieleni urządzonej, w tym przestrzeni publicznych". W świetle przytoczonych powyżej zapisów MPZP wsi Trzemeśnia wynika w sposób jednoznaczny, iż w Trzemeśni jedynie na terenie wyznaczonym w miejscowym planie jako przemysłowo-usługowy (PU) możliwe jest sytuowanie tartaku. W świetle powyższego za prawidłowe należy uznać stanowisko organu I instancji, iż dokonana przez odwołującego zmiana zagospodarowania terenu stanowi zmianę zagospodarowania, o której mowa w art. 50 ust. 2 u.p.z.p., do której zasadnie zastosowano art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Ł. L. zarzucając naruszenie:

1/ art. 59 ust. 3 pkt 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błąd w subsumpcji i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy w/w przepis nie znajdował zastosowania, w tym bezpodstawne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] położoną w Trzemeśni, Gmina Myślenice, dla której Sąd Rejonowy w Myślenicach IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KR1 [...], użytkowana jest przez skarżącego w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Trzemeśnia, uchwalonego uchwałą nr 409/XLV/2014 Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 23 kwietnia 2014 r.,

2/ § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 w zw. z § 3 ust. 7, ust. 8, ust. 26, ust. 23 i ust. 24

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Trzemeśnia, uchwalonego

uchwałą nr 409/XLV/2014 Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 23 kwietnia 2014 r., poprzez błąd w subsumpcji i niewłaściwe zastosowanie przez bezpodstawne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] położoną w Trzemeśni, Gmina Myślenice, dla której Sąd Rejonowy w Myślenicach IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KR1 [...], użytkowana jest przez skarżącego w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Trzemeśnia, uchwalonego uchwałą nr 409/XLV/2014 Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 23 kwietnia 2014 r., podczas gdy zgodnie z w/w aktem prawa miejscowego przedmiotowa nieruchomość w części zabudowanej budynkiem usługowym, znajduje się w terenie oznaczonym symbolem MU, tj.: 7MU, którym zgodnie z przeznaczeniem podstawowym określonym w w/w m.p.z.p. jest m.in. realizacja zabudowy usługowej bez funkcji mieszkaniowej, zaś zastrzeżenie braku uciążliwości prowadzonej działalności usługowej dla mieszkańców dotyczy jedynie przeznaczenia uzupełniającego terenów oznaczonych jako MU;

3/ § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 w zw. z § 3 ust. 11, ust. 7, ust. 8, ust. 26, ust. 23 w zw. ust. 24 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Trzemeśnia, uchwalonego uchwałą nr 409/XLV/2014 Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 23 kwietnia 2014 r., w zw. art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez błąd w subsumpcji i niewłaściwe zastosowanie przez bezpodstawne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] położoną w Trzemeśni, Gmina Myślenice, dla której Sąd Rejonowy w Myślenicach IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KR1 [...], użytkowana jest przez skarżącego w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Trzemeśnia, uchwalonego uchwałą nr 409/XLV/2014 Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 23 kwietnia 2014 r., podczas gdy zgodnie z w/w aktem prawa miejscowego przedmiotowa nieruchomość w części zabudowanej budynkiem usługowym, znajduje się w terenie oznaczonym symbolem MU, tj.: 7MU, którym zgodnie z przeznaczeniem podstawowym określonym w w/w m.p.z.p. jest m.in. realizacja zabudowy usługowej bez funkcji mieszkaniowej, w której istnieje możliwość prowadzenia usług komercyjnych, w tym działalności gospodarczej i nawet działalności produkcyjnej, zaś zastrzeżenie braku uciążliwości prowadzonej działalności usługowej dla mieszkańców ("braku uciążliwości prowadzonego programu usługowego") dotyczy jedynie przeznaczenia uzupełniającego terenów oznaczonych jako MU;

4/ art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej przez nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i w konsekwencji błędne ustalenie, stanu faktycznego, w tym: a) błędne przyjęcie, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] położoną w Trzemeśni, Gmina Myślenice, dla której Sąd Rejonowy w M. IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KR1 [...], użytkowana jest przez skarżącego w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Trzemeśnia, uchwalonego uchwałą nr 409/XLV/2014 Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 23 kwietnia 2014 r., błędne przyjęcie, że na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w Trzemeśni, Gmina Myślenice, dla której Sąd Rejonowy w Myślenicach IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KR1 [...], prowadzony jest przez skarżącego "tartak - wyroby z drewna", a nie warsztat usługowy, czy stolarnia, a więc usługi o charakterze komercyjnym, do których zgodnie z m.p.z.p. zalicza się również działalność gospodarczą i produkcyjną; błędne przyjęcie, że zabudowa usługowa realizowana bez funkcji mieszkaniowej jaka znajduje się na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w Trzemeśni, Gmina Myślenice, dla której Sąd Rejonowy w Myślenicach IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą [...], stanowi przeznaczenie uzupełniające tej nieruchomości, obwarowane koniecznością utrzymania zasady braku uciążliwości prowadzonej działalności usługowej dla mieszkańców, podczas gdy zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. w terenach oznaczonych symbolem MU, w jakich znajduje przedmiotowa nieruchomość w części zabudowanej budynkiem usługowym, zabudowa usługowa realizowana bez funkcji mieszkaniowej jest przeznaczeniem podstawowym terenów oznaczonych jako MU, a zatem zapis § 12 ust. 3 pkt 2 m.p.z.p. nie ma zastosowania do przeznaczenia podstawowego, co znaczy, że wymóg braku uciążliwości prowadzonej działalności usługowej dla mieszkańców nie dotyczy sytuacji, kiedy działalność usługowa prowadzona jest w zabudowie usługowej realizowanej bez funkcji mieszkaniowej zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p., jak też wymóg braku uciążliwości nie dotyczy działalności prowadzonej w zabudowie wskazanej w § 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 m.p.z.p., tj.: w zabudowie jednorodzinnej wraz z wolnostojącym budynkiem usługowym oraz zabudowie jednorodzinnej realizowanej bez wolnostojącej funkcji usługowej; błędne przyjęcie, że działalność prowadzona przez skarżącego na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w Trzemeśni, Gmina Myślenice, dla której Sąd Rejonowy w Myślenicach IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KR1 [...], nie spełnia wymogu braku uciążliwości prowadzonej działalności gospodarczej oraz "braku uciążliwości prowadzonego programu usługowego", podczas, gdy według kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie w trybie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w okresie od 1 lipca 2020 r. do 4 sierpnia 2021 pomiar emitowanego hałasu wyniósł odpowiednio 44,0 dB i 36,2 dB przy zamkniętych drzwiach do zakładu oraz 49,9 dB i 46,1 dB przy otwartych drzwiach (akta sprawy str. 189), a więc poniżej normy wynikającej z decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 15 listopada 2019 r., znak [...] ustalającej dopuszczalny poziom hałasu dla skarżącego na przedmiotowej nieruchomości, jako wyrażony równoważnym poziomem dźwięku w wysokości 50dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej; pominięcie faktu, że wobec skarżącego została wydana przez Starostę Myślenickiego decyzja z dnia 15 listopada 2019 r., znak [...] ustalająca, zgody z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa oraz przepisami obowiązującego planu miejscowego, dopuszczalny poziom hałasu dla skarżącego

na przedmiotowej nieruchomości, wyrażony równoważnym poziomem dźwięku

w wysokości 50dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej, która jest dla

skarżącego wiążąca, i jak wynika z protokołu z kontroli przeprowadzonej przez

Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie w trybie ustawy z dnia

27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w okresie od 1 lipca 2020 r. do 4 sierpnia 2020 r., kiedy pomiar emitowanego hałasu wynosił odpowiednio 44,0 dB i 36,2 dB przy zamkniętych drzwiach do zakładu oraz 49,9 dB i 46,1 dB przy otwartych drzwiach (akta sprawy strona 189), jest przez skarżącego przestrzegana, a która nadto zgodnie z przepisem art. 113 i 114 w/w ustawy Prawo ochrony środowiska uwzględnia przeznaczenie terenu w planie miejscowym oraz wynikające z aktów prawa dopuszczalne poziomy hałasu; pominięcie faktu, że w toku kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie w trybie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w okresie 1 lipca 2020 r. do 4 sierpnia 2021 dokonany został pomiar emitowanego hałasu, który wynosił 44,0 dB i 36,2 dB przy zamkniętych drzwiach do zakładu, oraz 49,9 dB i 46,1 dB przy otwartych drzwiach (akt sprawy strona 189), a zatem poniżej dopuszczalnej w przepisach, jak też w w/w decyzji normy, a który to pomiar był ostatnim pomiarem przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji, tj.: Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice z dnia 27 listopada 2020 r., znak [...], którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzją; bezpodstawne i wadliwe posłużenie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak też przez organ pierwszej instancji, wynikami kontroli w zakresie poziomu emitowanego hałasu przez skarżącego, które to pomiary dokonywane były przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie w trybie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w okresie od 18 lipca 2017 r. do 11 sierpnia 2017 r., a które nie dotyczyły działalności prowadzonej przez skarżącego, gdyż jak wynika z wpisu do CEDIG skarżący rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej dopiero z datą 26 lipca 2018 r., a zatem nie prowadził działalności gospodarczej w w/w okresie objętym pomiarem; bezpodstawne i wadliwe posłużenie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak też przez organ pierwszej instancji, wynikami kontroli w zakresie poziomu emitowanego hałasu przez skarżącego, które to pomiary dokonywane były przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie w trybie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w okresie od 10 września 2017 r. do 9 października 2019 r, które w zakresie do 26 lipca 2018 r, nie dotyczyły działalności prowadzonej przez skarżącego, gdyż jak wynika z wpisu do CEDIG skarżący rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej dopiero z datą 26 lipca 2018 r., a zatem nie prowadził działalności gospodarczej w okresie objętym pomiarem, co więcej, takich pomiarów w ogóle Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Krakowie w ogóle nie przeprowadził, gdyż jak wynika z pisma Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 17 marca 2020 r. znak [...] (akta sprawy str. 73) pomiary prowadzone były tylko w dniu 10 września 2019 r., zaś na podstawie tego pomiaru wydana została przez Starostę Myślenickiego decyzja z dnia 15 listopada 2019 r., znak [...] ustalająca, zgody z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa oraz przepisami obowiązującego planu miejscowego, dopuszczalny poziom hałasu dla skarżącego na przedmiotowej nieruchomości, wyrażony równoważnym poziomem dźwięku w wysokości 50dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej, która jest przez skarżącego przestrzegana, co jednoznacznie wykazała kolejna kontrola przeprowadzone przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie w okresie od l lipca 2020 r. do 4 sierpnia 2020 r., wykazując poziom emisji hałasu zgodny z tą decyzją i obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa; pominięcie faktu, że skarżący posiada zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice z dnia 25 sierpnia 2017 r., znak [...] o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmiany sposobu użytkowania budynku znajdującego się na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w Trzemeśni, Gmina Myślenice, dla której Sąd Rejonowy w Myślenicach IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KR1 [...], na budynek warsztatowy (tj.: budynek usługowy) o przerobie drewna w ilości maksymalnej do 2.000 m3/rok; pominięcie faktu, że działalność gospodarcza - przerób drewna w ilości maksymalnej 2.000 m3/rok nie jest działalnością objętą wykazem rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, zgodnie z obowiązującym do 11 października 2019 r. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jak też obowiązującym obecnie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które przerób drewna, w tym działalność tartaków i stolarni w ogóle już nie zalicza do przedsięwzięć w jakikolwiek sposób mogących oddziaływać na środowisko bez względu na ilość przerabianego drewna; notatka z wizji przeprowadzonej w dniu 31 lipca 2020 r. (akta sprawy str. 182 i 183), stanowi dowód w sprawie, podczas gdy w/w notatka nie stanowi dokumentu urzędowego albowiem została sporządzona w sposób sprzeczny z prawem, zatem nie posiada żadnego waloru dowodowego; art. 67 §1 i § 2 pkt 3 w zw. z art. z art. 68 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez przyjęcie za dowód w sprawie ustaleń z wizji, z której została sporządzona jedynie notatka (akta sprawy str. 182 i 183), podczas gdy z w/w przepisem art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a. z oględzin jako czynności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, sporządza się protokół, który dopiero sporządzony zgodnie z w/w przepisem art. 68 § l1 i § 2 k.p.a. stanowiąc dokument urzędowy jest dowodem w sprawie, sporządzona zatem notatka z oględzin (błędnie określonych wizją) nie stanowi dokumentu urzędowego i w konsekwencji nie stanowi dowodu tego co zostało w niej stwierdzone;

5/ art. 8 k.p.a. i 11 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania jego uczestników do władzy publicznej;

6/ art. 9 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

7/ art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez zaniechanie prawidłowego wskazania stron postępowania, przy założeniu, że jest więcej stron niż skarżący, w decyzji bowiem wskazany jest bowiem tylko jako strona, adresat decyzji skarżący,

niemniej z informacji uzyskanych w toku postępowania wynika, że również inne osoby

otrzymywały korespondencję na prawach strony, natomiast z akt sprawy wynika, że

istnieje dokument pod nazwą rozdzielnik do sprawy, gdzie znajduje się wykaz stron,

niemniej skarżącemu w/w wykaz stron nie został doręczony wraz z decyzją, stąd skarżący nie wie kto jest stroną postępowania oraz ile jest stron postępowania, jak też czy krąg stron postępowania został prawidłowo określony.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji nakazującej skarżącemu wstrzymania użytkowania terenu w sposób sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący na tej nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą "produkcja wyrobów tartarniczych". Działka, na której skarżący prowadzi tą działalność położona jest w obszarze MU i ZU. Tereny ZU to tereny zieleni urządzonej, natomiast w obszarze oznaczonym jako MU (tereny zabudowy mieszkaniowej i usługowej) przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa jednorodzinna z wolnostojącym budynkiem usługowym i zabudowa usługowa realizowana bez funkcji mieszkaniowej, przy czym dopuszczalne w tym obszarze jest prowadzenie usług nieuciążliwych. W ocenie organu przedsiębiorstwo skarżącego należy do usług uciążliwych a prowadzenie tego typu działalności jest dopuszczalne jedynie w obszarze PU tj. na terenach zabudowy przemysłowo-usługowej gdzie przewidziana jest lokalizacja tartaków. W ocenie sądu decyzja ta jest wadliwa.

Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm. dalej; ustawa) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 59 ust 3 ustawy stanowi, iż w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości:

1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo

2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.

Regulacje te dotyczą terenów nie objętych zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Nie istnieją natomiast analogiczne przepisy, które pozwalały by organom administracji w drodze decyzji administracyjnej nakazać wstrzymania użytkowania terenu lub przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenów, które są objęte zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w sytuacji stwierdzenia, że są one użytkowane w sposób sprzeczny z zapisami tych planów. W orzecznictwie wykształciło się stanowisko, iż przepis art. 59 ust 3 należy stosować także w sytuacji opisanej wyżej tj. gdy dana nieruchomość objęta zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest użytkowana sprzecznie z tymi zapisami. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2017 r. II OSK 2882/15 przepis art. 59 ust. 3 u.p.z.p. znajduje odpowiednie zastosowanie również w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2 dokonanej w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przytoczyć też można wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2019 r. II OSK 2345/18 gdzie wskazano, iż bez względu na to, czy niezgodna z przepisami zmiana sposobu zagospodarowania terenu następuje na terenie nieobjętym planem, czy też na terenie dla którego uchwalono miejscowy plan to takie zdarzenie prawne należy ocenić jako bezprawne. Wymaga zatem ono odpowiedniego przeciwdziałania ze strony powołanych do tego organów państwa w celu doprowadzenia terenu do stanu zgodnego z prawem.

Dla prawidłowego stosowania tej regulacji powinnością organu jest po pierwsze, ustalenie sposobu użytkowania danej nieruchomości objętej zapisami planu miejscowego a następnie dokonania prawidłowej, pełnej interpretacji zapisów planu w konfrontacji do ustaleń dotyczących sposobu użytkowania działki. Zdaniem sądu organ w sposób prawidłowy oceny tej nie dokonał.

Przedmiotowa nieruchomość położona jest w obszarze oznaczonym w planie symbolami ZU zieleń urządzona i MU tereny zabudowy mieszkaniowej i usługowej. W części, w jakiej działka ta położona jest w terenie ZU organ nie kwestionował zgodności jej użytkowania z ustaleniami planu. Kwestionowanie tej zgodności dotyczyło terenu położonego w obszarze MU. Dla obszaru tego zgodnie z § 12 ust 1 ustaleń planu wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej i usług, oznaczone na rysunku planu symbolami od 1MU do 8MU. Dla terenów MU jako przeznaczenie podstawowe, ustala się:

1) zabudowę jednorodzinną wraz z wolnostojącym budynkiem usługowym

2) zabudowę usługową realizowaną bez funkcji mieszkaniowej,

3) zabudowę jednorodzinną realizowanej bez wolnostojącej funkcji usługowej.

Przepis § 12 ust 2 stanowi, iż jako przeznaczenie uzupełniające w terenach zabudowy mieszkaniowej i usług, ustala się możliwość lokalizacji:

1) sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej;

2) dróg i dojazdów nie wydzielonych, zatok postojowych oraz parkingów, ścieżek rowerowych, przejść i ciągów pieszych;

3) budynków gospodarczych i garaży;

4) zieleni urządzonej wraz z obiektami małej architektury.

Z kolei § 12 ust 2 pkt 2 stanowi, iż warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń przeznaczenia uzupełniającego, wymienionego w ust. 2 jest utrzymanie zasady braku uciążliwości prowadzonej działalności usługowej dla mieszkańców.

Przedmiotowa uchwała w § 3 ust 11 definiowała pojęcie braku uciążliwości prowadzonego programu usługowego, jako rodzaj działalności usługowej, która nie wywołuje uciążliwości dla otoczenia, to jest nie powoduje przekraczania standardów jakości ustalonych dla środowiska, określonych w przepisach odrębnych, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, w tym substancji zapachowych.

W ocenie sądu brak podstaw by uznać za zasadny zarzut skargi, że przepisy te przesądzają, iż zakaz lokalizowania w obszarze MU działalności usługowej o charakterze uciążliwym dotyczy jedynie przeznaczenia uzupełniającego a nie podstawowego. Z zasady bowiem, nie stanowi działalności usługowej lokalizacja sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej, dróg i dojazdów nie wydzielonych, zatok postojowych oraz parkingów, ścieżek rowerowych, przejść i ciągów pieszych, budynków gospodarczych i garaży a także zieleni urządzonej wraz z obiektami małej architektury. O działalności usługowej mowa jedynie w ust 1 § 12 planu miejscowego i to właśnie tej dzielności musi dotyczyć zapis zamieszczony w § 12 ust 2 pkt 2. W przeciwnym razie przepis ten nie miałby żadnego praktycznego znaczenia i w ocenie sądu zamieszczenie go w § 12 ust 2 pkt 2 jest niezamierzoną legislacyjna omyłką, jaką prawodawcę lokalny dopuścił się przy uchwalaniu przedmiotowego planu.

W ocenie sądu zapis ten należy odczytywać w ten sposób, że w obszarze MU dopuszczalna jest działalność usługowa towarzysząca zabudowie jednorodzinnej, jak i występująca samoistnie (bez funkcji mieszkaniowej) pod warunkiem, że będzie to zabudowa (tym samym działalność w tej zabudowie realizowana) w rozumieniu planu nie uciążliwa tj. nie powodująca przekraczania standardów jakości ustalonych dla środowiska, określonych w przepisach odrębnych.

W niniejszej sprawie organ powoływał się na przekroczenie przez skarżonego w standardów dotyczących hałasu, jaki generowany jest przez prowadzony przez niego zakład, przy czym czy jest to tartak czy zakład stolarski w ocenie sądu organ jednoznacznie nie wykazał. W ocenie sądu w oparciu o materiał znajdujący się w aktach administracyjnych można jednoznacznie jedynie ustalić, iż działalność ta polega na obróbce drewna i prowadzona jest w budynku zlokalizowanym na działce nr [...]. Obróbka drewna nie odbywa się natomiast na zewnątrz budynku, co jak się wydaje jest dla obiektów typu tartak jest cechą charakterystyczną. Ponieważ pojęcie "tartak" nie jest przez plan miejscowy ani też przez przepisy szeroko rozumianego prawa budowlanego i prawa zagospodarowania przestrzennego definiowane, pojęcie to można różnie interpretować. W niniejszej sprawie natomiast podstawowe znaczenie ma to czy działalność skarżącego (obojętnie jak ją nazwać) ma charakter uciążliwy tj czy powoduje (nie powoduje) przekraczania standardów jakości ustalonych dla środowiska, określonych w przepisach odrębnych, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, w tym substancji zapachowych.

Jak wynika z ustaleń organu mających umocowanie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych, kontrola przeprowadzona w dniach 18 lipca 2017 r. do 11.sierpnia 2017 r. oraz 10 września 2017 rr. do 9 października 2019 r. wykazały, że hałas emitowany przez zakład skarżącego przekracza dopuszczalny w terenie zabudowy mieszkaniowej poziom. Z materiału dowodowego wynika też, że decyzją z dnia 15 listopada 2019 r Starosta Myślenicki ustalił dopuszczalny poziom hałasu emitowanego przez zakład skarżącego. Z akt też wynika, że kontrola przeprowadzona w dniach 1 lipca 2020 do 4 sierpnia 2020 r. wykazała, że hałas generowany przez zakład skarżonego nie przekracza dopuszczalnego i ustalonego decyzyjną Starosty Myślenickiego poziomu. Także kontrola przeprowadzona przez Inspektorów Gospodarko Przestrzennej J. A. i H. T. wykazuje, że nie stwierdzono uciążliwości działalności prowadzonej przez skarżącego w postaci hałasu czy zapachu (akta administracyjne k. 56).. Wydaje się wiec logicznym, że skarżący zastosował się do decyzji Starosty Myślenickiego i prowadzony przez niego zakład nie generuje hałasu ponad dopuszczalny w tym obszarze poziom, wynikający z przepisów odrębnych a co za tym idzie prowadzona przez niego działalność w rozumieniu przepisów planu miejscowego nie jest uciążliwa. W tej sytuacji nakaz wstrzymania użytkowania tego terenu, jako sprzecznego z tym planem należy ocenić jako nakaz wadliwy.

Na koniec wskazać należy, iż sąd nie podziela poglądu wyrażonego przez organ, że tylko w terenie oznaczonym, jako PU (tereny zabudowy przemysłowo – usługowej) dozwolone jest prowadzenia tartaku. Przepis zamieszczony w § 15 ust 1 stanowi, iż wyznacza się tereny zabudowy przemysłowo - usługowej, obejmujące tereny istniejącej i nowej zabudowy z podstawowym przeznaczeniem pod obiekty i urządzenia związane z produkcją, składowaniem i magazynowaniem surowców i materiałów, ich przerobem oraz usługami związanymi z ich sprzedażą, naprawą lub przechowywaniem i innymi usługami komercyjnymi z zakresu handlu, gastronomii, hotelarstwa wraz z zapleczem oraz z parkingami w wielkościach dostosowanych do potrzeb i wskaźników w tym tartaki. Tereny zabudowy przemysłowo - usługowej zostały oznaczone na rysunku planu symbolami od 1PU do 4PU.

Przede wszystkim fakt, że w danym obszarze dozwolone jest taki rodzaj działalności prowadzić nie wyklucza, że w innym obszarze działalność taką także można prowadzić pod warunkiem np. zachowania warunku nieuciążliwości. Po drugie, czy prowadzony przez skarżącego zakład to "typowy" tartak z maszynami typu trak pracującymi poza budynkami i generującymi hałas a także inne uciążliwości dla otoczenia, w ocenie sądu jest okolicznością wątpliwą. Po trzecie zapis ten nie jest jasno sformułowany. Odczytując go literalnie można uznać, że tartak, o którym w tym przepisie mowa, to zaplecze dla usług komercyjnych - handlu, gastronomii czy hotelarstwa. Po trzecie uznając, że tylko w obszarach oznaczonych PU tj. w zabudowie przemysłowo – usługowej możliwe jest lokalizowanie tartaków to konsekwencją musi być przyjęcie, że jedynie tylko w tych obszarach można lokalizować usługi komercyjnie z zakresu handlu, gastronomii i hotelarstwa - co wydaje się być interpretacją nieracjonalną.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a także art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.