Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1088/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 3 pkt 39, art. 8, art. 27 ust. 6 i 7, art. 28 ust. 3 i 4, art. 29 ust. 1, art. 31 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 171 poz 1225
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Protokolant referent stażysta Katarzyna Wajs po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącego na kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż., działając w oparciu o art. 54 ust. 1, ust. 2 lit. b, ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. L 165 z 30 kwietnia 2004 r.), art. 2 akapit 3 lit d, art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 178/2002 z 28 stycznia 2002 r. ustalającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, ustanawiającego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w sprawie bezpieczeństwa żywnościowego (Dz. Urz. UE L 31 z 1 lutego 2002 r.), art. 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 39 , art. 6 ust. 6, art. 8 ustawy z 25 sierpnia 2006 o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225), art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 37 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. NR 122, poz. 851 ze zm.) zakazał Laboratorium Medycyny Naturalnej "A" K. B. w Ż. wprowadzania do obrotu jako żywności, w tym jako suplementu diety produktów "N." oraz "S.".

Rozstrzygnięcie to uzasadnił faktem, iż produkty te zawierają ekstrakt z korzenia kozłka lekarskiego oraz korzeń kozłka, który został uznany przez Komisję ds. Kwalifikacji Produktów z Pogranicza za roślinę leczniczą. Organ stwierdził, iż ze względu na zawartość w obu produktach kozłka lekarskiego, mającego działanie uspokajające, nie spełniają one wymogów suplementu diety i jako taki nie mogą być wprowadzone do obrotu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż. w zajętym przez siebie stanowisku, podzielił pogląd zawarty w orzeczeniu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w z dnia 09 czerwca 2005 r. w połączonych sprawach C – 211/03, C – 299/03 i C – 318/03, że w stosunku do produktu, który spełnia warunki kwalifikacji jako produkt spożywczy i leczniczy, stosuje się wyłącznie przepisy dotyczące produktów leczniczych. Zdaniem organu obowiązująca na gruncie ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (art. 3 ust. 3 pkt 39) definicja suplementu diety, stanowiąca że jest to środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety, będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych, lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny (...) z wyłączeniem produktów posiadających właściwości produktu leczniczego w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, nie pozwala na zaliczenie do tej kategorii produktów, preparatów "N." oraz "S.". Jednocześnie organ podkreślił, iż istotnie w dacie powiadomienia Głównego Inspektora Sanitarnego o zamiarze wprowadzenia po raz pierwszy do obrotu powyższych preparatów tj. w [...] r. oraz [...] r. spełniały one wymogi bezpieczeństwa określone ustawą z dnia 11 maja 2001r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, zastąpionej w dniu 28 października 2006 r. powoływaną już wyżej ustawą o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, odwołanie wniósł skarżący K. B. domagając się jej uchylenia. W odniesieniu do decyzji podniósł liczne zarzuty, w tym między innymi zarzut niezgodnego z prawem powołania się przez organ na opinię Komisji ds. Kwalifikacji Produktów z P., jako na opinię wiążącą w sprawie. W jego ocenie skoro Komisja ta jest jedynie organem pomocniczo – doradczym Ministra Zdrowia to przypisywanie jej opinii charakteru wiążącego jest nadużyciem, albowiem to wyłącznie Minister Zdrowia uprawniony jest do uznania, że dany surowiec w określonej dawce jest produktem leczniczym. Skarżący podkreślił, iż o możliwości zakwalifikowania produktu jako produktu leczniczego decyduje spełnienie dwóch warunków, a mianowicie musi być użyty produkt, który wykazuje właściwości lecznicze i to w co najmniej najniższej akceptowanej dawce terapeutycznej. Dawka taka dla korzenia kozłka to [...] do [...] g surowca [...] do [...] razy dziennie. Tymczasem w ocenie skarżącego produkty "N." i "S." nie spełniają kryterium najniższej dawki terapeutycznej. Jednocześnie skarżący co prawda zgodził się, że istotnie kozłka lekarski, ma właściwości lecznicze, nie mniej jednak podkreślił, że taki efekt powstaje dopiero w przypadku stężeń jego ekstraktu wyższych aniżeli użyte w obu preparatach. Zakwestionował również twierdzenie organu, jakoby uznał argumentację Głównego Inspektora Sanitarnego dotyczącą cech leczniczych kozłka lekarskiego i z tego względu wycofał go ze składu jednego z preparatów. Podkreślił jednocześnie, że obydwa preparaty zostały legalnie wprowadzone do obrotu na podstawie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, a obecnie obowiązująca ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie kwestionuje ich legalności.

Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. działając w oparciu o art. 138 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 8 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, iż znajdujący się w środkach "N." i "S., ekstrakt z kozłka lekarskiego, powoduje konieczność zakwalifikowania tych produktów jako produktów leczniczych, których przyjmowanie winno być limitowane, a spożycie nadzorowane przez lekarza. Z tego względu, zdaniem organu, preparaty te nie mogą być przedmiotem powszechnej konsumpcji. Nadto wskazał, iż reakcje organizmu spowodowane zażywaniem kozłka lub preparatów z jego udziałem są zupełnie odmienne od tych, które osiąga się spożywając składniki pokarmowe, wchodzące w skład prawidłowo zbilansowanej diety, jako że zawiera on, niewystępujące w innych typach pokarmów substancje czynne, wywołujące określony efekt fizjologiczny, nie mniej jednak dla prawidłowego funkcjonowania organizmu są zbędne. Zdaniem organu odwoławczego należy podzielić stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, że preparaty "N." i "S." nie mogą być uznane za suplement diety i z tego względu nie powinny być wprowadzane do obrotu jako żywność. W odniesieniu do zarzutu skarżącego, co do powołania się przez organ I instancji na opinię Komisji ds. Kwalifikacji Produktów z Pogranicza organ wskazał, że jej stanowisko potraktowane zostało jako opinia biegłego w rozumieniu art. 84 kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. podtrzymał stanowisko zajęte przez organ pierwszej instancji, zgodnie z którym wyrób niespełniający kryterium produktu leczniczego nie staje się automatycznie żywnością. W jego ocenie nie ma znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, podnoszona przez skarżącego w odwołaniu kwestia zawartości ekstraktu z kozłka lekarskiego, w odniesieniu do dawki terapeutycznej, albowiem żaden z wyrobów nie spełnia kryterium definicyjnego suplementu diety. Organ wskazał, iż rozpatrując odwołanie oparł się na opiniach w sprawie kwalifikacji Instytutu Roślin Zielarskich i Przetworów Zielarskich z P. oraz Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z W., zgodnie z którymi oba preparaty winny zostać zakwalifikowane jako produkty lecznicze.

W dniu [...] r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wniesiona za pośrednictwem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., skarga K. B. na powyższą decyzję, w której domagał się stwierdzenia jej nieważności, a to uwagi na naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w całości, a także zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Jednocześnie na wypadek braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji wniósł o jej uchylenie. Skarżący zarzucił, iż organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepis art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego tj. naruszył przepisy o właściwości rzeczowej, a także wydał decyzję bez podstawy prawnej oraz rażąco naruszył prawo poprzez pominięcie wyników postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Wskazał również na naruszenie art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z błędnym wskazaniem jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia art. 8 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w związku z podstawami merytorycznymi decyzji. W jego ocenie organ wbrew wskazaniom art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego nieprawidłowo uzasadnił podjętą decyzję, a także nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zbadania sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, poprzez pominięcie problematyki zawartości ilościowej w produktach "N." i "S." korzenia kozłka i dawkowania tych produktów. Skarżący zrzucił również naruszenie art. 27 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej przez zaniechanie wezwania go do usunięcia uchybień, a także art. 3 ust. 3 pkt 39 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepisy prawa aby produkt zawierający w składzie te same substancje co produkt leczniczy mógł być suplementem diety, gdyż substancje te mogą mieć zarówno efekt odżywczy, co jest charakterystyczne przede wszystkim dla żywności, ale także inny fizjologiczny. Nadto skarżący podniósł, iż wydana decyzja narusza przepisy dyrektywy Nr 200/83/WE z 06 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi wobec nieuzasadnionego przyjęcia, że produkty "N." i "S." są produktami leczniczymi, a także jest sprzeczna z przyjętą linią orzeczniczą Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. W końcu również zarzucił naruszenie art. 9 ustawy z dnia 30 marca 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo farmaceutyczne oraz zmianie niektórych innych ustaw.

W uzasadnieniu zrzutów skarżący wskazał między innymi, iż organ uznając, iż przedmiotem decyzji (bez rozróżnienia ich składu ze względu na inną zawartość i inny surowiec kozłka lekarskiego w każdym z nich) należy zakwalifikować jako produkt leczniczy, przekroczył swoje kompetencje, które nie uprawniają go do wydawania decyzji administracyjnych w przedmiocie kwalifikacji produktu jako produktu leczniczego. W tym zakresie obowiązuje art. 8 ust. 1 ustawy – Prawo Farmaceutyczne, który stanowi, iż pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego wydaje minister właściwy do spraw zdrowia na podstawie raportu sporządzonego przez Prezesa Urzędu i zawierającego ocenę tego produktu. Państwowa Inspekcja Sanitarna nie ma również, zdaniem skarżącego uprawnień w zakresie nadzoru nad rynkiem produktów leczniczych, albowiem pozostaje on w gestii Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej (art. 108 ust. 1 ustawy z 06 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne). Skarżący podkreślił iż ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie ma zastosowania do produktów, które mogą być uznane za produkty lecznicze na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie skarżący wskazał, iż postępowanie wyjaśniające wszczęte przez Głównego Inspektora Sanitarnego nie doprowadziło do zastosowania art. 20 a obowiązującej w maju 2004 r. ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, a który stanowił, iż w przypadku gdy suplementy diety nie spełniały wymagań określonych dla tych środków, właściwy Państwowy Inspektor Sanitarny podejmował decyzję o czasowym wstrzymaniu lub ograniczeniu wprowadzania tych środków spożywczych do obrotu. W jego ocenie zaskarżona decyzja pomija pozytywną ocenę Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., a także fakt, iż w stosunku do obydwu produktów nie zostało stwierdzone, aby powodowały one zagrożenie dla zdrowia lub życia. Z tego względu zdaniem skarżącego należy przyjąć, iż przedmiotowa decyzja narusza art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Jednocześnie podkreślił, iż bez znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonej decyzji pozostaje fakt zmiany stanu prawnego, albowiem także na gruncie ustawy o warunkach zdrowotnych i żywienia wydawane były już decyzje dotyczące wycofania z obrotu produktów zawierających kozłek. Skarżący przyznał, iż istotnie definicja suplementu diety na gruncie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia różni się od tej zawartej w ustawy o warunkach zdrowotnych i żywności i żywienia, nie mniej jednak jest ona sprzeczna z dyrektywą nr 2002/46/WE w sprawie suplementów diety, albowiem zawiera ona dodatkowe stwierdzenie, iż nie są suplementem diety produkty posiadające właściwości produktu leczniczego w rozumieniu prawa farmaceutycznego. Zarzucił jednocześnie, że mimo braku podstaw w prawie materialnym organ dokonał samodzielnych ocen składników produktów będących przedmiotem jego decyzji. Wskazał, iż ustalenia poczynione w związku ze sprawą nie znajdują podstaw w materiałach źródłowych, ani też innych danych. Jednocześnie skarżący wskazał, iż organ powołując się na dopuszczalną wartość. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 9 ustawy z dnia 30 marca 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw, wskazał iż organ całkowicie pominął przepis, z którego wynika że produkty, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniały jednocześnie kryteria produktu leczniczego oraz kryteria innego rodzaju produktu określone odrębnymi przepisami, o których mowa w art. 3a ustawy zmieniającej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mogą pozostać w obrocie na dotychczasowych zasadach do dnia 31 grudnia 2009 r. Zdaniem skarżącego, skoro przepis ten obowiązywał w dacie wydania decyzji to winien być zastosowany przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Z tego względu Sąd nie nadał biegu zawartemu w skardze wnioskowi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując określone w ustawie środki. Jednocześnie po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca warunkuje zatem możliwość wzruszenia orzeczenia organu administracji publicznej zaistnieniem naruszenia norm prawa materialnego, czy też norm o charakterze procesowym, przy czym w tym przypadku dodatkowo naruszenie to powinno być tego rodzaju, że miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy

W myśl art. 3 ust. 3 pkt 39 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171 poz. 1225) suplement diety to środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety, będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, pojedynczych lub złożonych, wprowadzany do obrotu w formie umożliwiającej dawkowanie, w postaci: kapsułek, tabletek, drażetek i innych podobnych postaciach, saszetek z proszkiem, ampułek z płynem, butelek z kroplomierzem i w innych podobnych postaciach płynów, proszków przeznaczonych do spożywania w małych odmierzonych ilościach jednostkowych, z wyłączeniem produktów posiadających właściwości produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego.

Jednocześnie ustawa ta w art. 8 uprawnia właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, do wydania decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu lub o nakazie wycofania z obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego albo suplementu diety, produktu, który nie spełnia wymagań określonych dla tych środków.

W ustawie uregulowane zostało również postępowanie związane z wprowadzaniem po raz pierwszy żywności do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl art. 29 ust. 1 w celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej podmiot działający na rynku spożywczym wprowadzający po raz pierwszy do obrotu między innymi suplementy diety zobowiązany jest powiadomić Głównego Inspektora Sanitarnego o wprowadzeniu do obrotu określonych środków spożywczych, wskazując równocześnie nazwę tego środka jak i jego producenta oraz przedkładając wzór ich oznakowania w języku polskim. Po otrzymaniu takiego powiadomienia Główny Inspektor Sanitarny może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, dla zbadania czy suplementy diety oraz środki spożywcze wzbogacane substancjami dodawanymi do żywności spełniają warunki określone w przepisach wydawanych na podstawie art. 27 ust. 6 i 7 oraz art. 28 ust. 3 i 4 ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 2). Jednocześnie na mocy art. 31 ust. 1 w przypadku przeprowadzania postępowania, Główny Inspektor Sanitarny może zobowiązać podmiot wprowadzający produkt do obrotu do udokumentowania, że środek spożywczy spełnia określone wymagania, w szczególności do przedłożenia opinii jednostki naukowej lub Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, że środek spożywczy objęty powiadomieniem nie spełnia wymogów produktu leczniczego, określonego przepisami prawa farmaceutycznego.

Ustawa ta przewiduje, że w przypadku stwierdzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 tj. także suplement diety, niespełniający wymagań określonych dla tego środka znajduje się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzenia tego środka do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego.

Mając na uwadze okoliczności sprawy, w świetle powyższych przepisów należało uznać zasadność skargi wniesionej przez K. B.

Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, iż organ I instancji wszczął postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia [...] r. o wycofanie produktu "N." i "S." z obrotu, wprowadzonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez Laboratorium Medycyny Naturalnej "A" w Ż., a to z uwagi na fakt, iż stanowią one produkty lecznicze w rozumieniu ustawy Prawo farmaceutyczne. W przeprowadzonym przez siebie postępowaniu organ ten całkowicie pominął treść art. 32 ust. 1 ust. 1 i 2 ustawy, z którego wynika, że w przypadku stwierdzenia, że środek spożywczy, w tym również suplement diety, niespełniający wymagań określonych dla tego środka, znajduje się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Decyzje te wydawane są również w przypadku stwierdzenia, że produkt objęty powiadomieniem posiada właściwości produktu leczniczego określonego przepisami prawa farmaceutycznego i powinien zostać zakwalifikowany jako produkt leczniczy.

Słusznie wskazuje skarżący, że ani państwowy wojewódzki inspektor sanitarny ani państwowy powiatowy inspektor sanitarny nie posiadają uprawnień do stwierdzenia czy dany produkt winien być uznany za produkt leczniczy. W tym zakresie jak trafnie podkreśliła strona skarżąca znajduje zastosowanie ustawa Prawo farmaceutyczne, a kontrolę nad jej przestrzeganiem powierzono Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej. Istotnie zatem organy tak pierwszej jak i drugiej instancji orzekające w sprawie nie posiadają uprawnienia do kategorycznego stwierdzenia, że produkty "N." i "S." stanowią produkty lecznicze, a co za tym idzie błędnym było wydanie decyzji w oparciu o treść art. 8 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Zdaniem Sądu wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o ten przepis wymaga jednoznacznego stwierdzenia, że produkt nie spełnia wymogów przewidzianych w ustawie, a w niniejszej sprawie, jednoznacznego zakwalifikowania go - przez organ kompetentny - jako produkt leczniczy. Takiej informacji pochodzącej od organu kompetentnego akta administracyjne sprawy nie zawierają.

W tym miejscu wypada również wskazać, iż organ orzekając o zakazie wprowadzenia do obrotu produktów "N.", i "S.", pomija całkowicie fakt, iż w rzeczywistości produkty te zostały już wprowadzone do obrotu, na gruncie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, uzyskując pozytywną opinię Głównego Inspektora Sanitarnego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności sprawy Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 pkt. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Ponieważ zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, a wyrok sądu jest nieprawomocny, w oparciu o art. 152 cyt. ustawy stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono po myśli przepisu art. 200 p.p.s.a.

Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z wyżej naprowadzonych wywodów.