Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 952/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-10-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. K. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.


UZASADNIENIE

Ł. K. w skardze na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] r., nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] w L. z dnia [...] r., nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

W uzasadnieniu wniosku zarzucił, że organ II instancji nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności, które uzasadniałyby natychmiastowe wykonanie decyzji. Podniósł ogólnie, że "zwolnienie ze służby stworzy dla niego wyjątkowo trudną sytuację, gdyż został on pozbawiony źródła utrzymania siebie oraz swoich małoletnich dzieci, przy czym pozostaje on jedynym żywicielem rodziny".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co na następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, powinien zbadać, czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., FZ 267/04, dostępne w CBOSA).

W orzecznictwie przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04).

Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10).

W sprawie niniejszej Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, że istnieje realne i bezpośrednie niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wiążące się z wykonaniem zaskarżonej decyzji.

Skarżący bardzo lakonicznie podniósł, że na skutek zwolnienia ze służby został on "pozbawiony źródła utrzymania siebie oraz swoich małoletnich dzieci, przy czym pozostaje on jedynym żywicielem rodziny" (jak wynika z akt, jego żona I. K. została tymczasowo aresztowana w dniu 16 listopada 2016 r.).

Skarżący nie wykazał natomiast w ogóle swojej sytuacji finansowej (w szczególności posiadanego majątku czy oszczędności), co pozwalałoby na przyjęcie, że faktycznie byt jego rodziny jest zagrożony. Sam fakt pozostawania bez zatrudnienia i nieotrzymywania wynagrodzenia nie przesądza bowiem o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt I OZ 22/07 oraz z dnia 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 17/04). Nie można więc uznać, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący może ponieść znaczną szkodę.

Brak również podstaw do uznania, że w sprawie zachodzą nieodwracalne skutki. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 134f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W świetle zaś art. 42 ust. 4 i 5 powołanej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia.

W świetle powyższego, w razie uwzględnienia złożonej w niniejszej sprawie skargi przez Sąd, skarżącemu będzie przysługiwać prawo do przywrócenia na poprzednie stanowisko i wypłaty należnego za ten okres uposażenia.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż podane przez skarżącego okoliczności nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.