Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 50/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-03-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. H. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania pracodawcy umieszczenia i ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach w szczególnym charakterze postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Skarżący D. H., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego K. D. oraz Przewodniczącego Międzyzakładowego Związku Zawodowego Pracowników Przestrzegających Prawa Pracy Ziemi Śląskiej w Zakładach Koksowniczych Zdzieszowice Sp. z o.o., wniósł za pośrednictwem Okręgowego Inspektora Pracy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Opolu z dnia [...], Nr rej. [...]. Zaskarżona decyzja doręczona została skarżącemu w dniu 8 listopada 2010 r. o czym świadczy własnoręczny podpis skarżącego na pocztowym dowodzie doręczenia, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy.

Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na w/w decyzję datowany na dzień 20 grudnia 2010 r. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie kiedy doręczona została mu zaskarżona decyzja i nie miał kontaktu z Międzyzakładowym Związkiem Zawodowym Pracowników Przestrzegających Prawa Pracy Ziemi Śląskiej, który merytorycznie wspomagał skarżących.

W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 14 lutego 2011 r., pełnomocnik skarżącego, w terminie siedmiu dni, wezwany został do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu do złożenia skargi poprzez wskazanie czasokresu przebywania przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim oraz dodatkowo do wyjaśnienia czy skarżący jest osobą mieszkającą samotnie. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 2 marca 2011 r., (k. akt - 66). Termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upływał z dniem 9 marca 2011 r., (środa).

Jednocześnie w/w zarządzeniem pracodawca skarżącego został wezwany do udzielenia informacji, czy skarżący w okresie od 9 listopada 2010 r. do 22 grudnia 2010 r. korzystał ze zwolnienia lekarskiego bądź urlopu wypoczynkowego.

W odpowiedzi na powyższe zakład pracy skarżącego poinformował, iż D. H. w okresie od 5 października 2010 r. do 25 listopada 2010 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, następnie od 26 listopada 2010 r. do 27 listopada 2010 r. przebywał na urlopie uzupełniającym natomiast w dniu 22 grudnia 2010 r. przepracował 4 godziny i od godziny 10.00 otrzymał przepustkę na wyjście z miejsca pracy w godzinach służbowych.

Pismem z dnia 11 marca 2011 r., przesłanym do tut. Sądu w tym samym dniu, profesjonalny pełnomocnik przesłał trzy zaświadczenia lekarskie wystawione przez lekarza medycyny wskazujące na fakt przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim w okresie od 5 października 2010 r. do 30 listopada 2010 r. oraz jedno zaświadczenie lekarskie wystawione w wyniku kontroli lekarza orzecznika ZUS, z którego wynika, iż niezdolność do pracy skarżącego ustała w dacie 25 listopada 2010 r., przy czym w okresie tym skarżący mógł chodzić, co wynika ze wskazań lekarskich (k. 85 akt). Nadto pełnomocnik podał, iż nie mógł dotrzymać wskazanego przez Sąd w zarządzeniu z dnia 14 lutego 2010 r. siedmiodniowego terminu z uwagi na obowiązujące w Zakładzie pracy skarżącego procedury związane z uzyskaniem z archiwum przedłożonych do sprawy zaświadczeń lekarskich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu jako spóźniony podlegał odrzuceniu.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 P.p.s.a.).

Wskazać należy, iż w pierwszej kolejności należy zbadać kwestię terminowości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, bowiem od tego zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd.

Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2005 r. sygn. akt II FZ 1/2005 (LexPolonica nr 390396) niedopuszczalnym jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli Sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 P.p.s.a., gdyż uchybienie terminowi określonemu w tym przepisie powoduje konsekwencje wskazane w art. 88 P.p.s.a., który stanowi, że spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego powołując się na przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że skarżący przekroczył 30 dniowy termin do wniesienia skargi, bowiem przebywał w tym czasie na zwolnieniu lekarskim i nie mógł się skontaktować z Międzyzakładowym Związkiem Zawodowym Pracowników Przestrzegających Prawa Pracy Ziemi Śląskiej, który merytorycznie go wspomagał. Z uzyskanej od pracodawcy informacji wynika, natomiast iż skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie od 5 października 2010 r. do 25 listopada 2010 r., przy czym w tym okresie skarżący uprawniony był do poruszania się, a nie leżenia, co wynika ze wskazań lekarskich. W tym miejscu przypomnieć należy, że zaskarżona decyzja z dnia [...], doręczona została skarżącemu w dniu 8 listopada 2010 r. i stąd też termin do złożenia skargi upływał z dniem 8 grudnia 2010 r. W związku z powyższym zestawiając obie daty (25 listopada 2010 r. i 8 grudnia 2010 r.) zauważyć należy, iż wskazywana przez pełnomocnika skarżącego przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała jeszcze w czasie trwania terminu do jej złożenia. Skarżący posiadał bowiem w momencie ustania powoływanej przez niego przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi w postaci przebywania na zwolnieniu lekarskim do dnia 25 listopada 2010 r., jeszcze 13 dni z 30 dni terminu do wniesienie skargi. W świetle powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi z powodu choroby w okresie do 25 listopada 2010 r.

W tym miejscu podkreślić należy, iż przyczyna uchybiająca terminowi musi istnieć w czasie, jaki strona ma na dokonanie czynności procesowej. Nie jest wymagane jednak, aby trwała ona przez cały ten termin. Co do zasady należy przyjąć, że przeszkoda powinna trwać do końca terminu.

Z akt sprawy ani z pism procesowych składanych przez profesjonalnego pełnomocnika nie wynika natomiast, aby po upływie terminu do wniesienia skargi istniały jakiekolwiek przeszkody uniemożliwiające złożenie skargi w terminie. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał też innej daty niż 25 listopada 2010 r. ustania przyczyny uchybienia terminowi do złożenia skargi i stad też przyjmując najbardziej optymalny dla skarżącego wariant, iż przebywałby on na zwolnieniu lekarskim przez cały okres terminu do wniesienia skargi tj. do dnia 8 grudnia 2010 r. oraz, że wniosek o przywrócenie terminu złożony został w dniu 20 grudnia 2010 r. stwierdzić należało, że skarżący i tak nie dochował siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Przy takim założeniu pierwszy bowiem dzień po upływie terminu do wniesienia skargi przypadałby na dzień 9 grudnia 2010 r. Od tego zatem momentu liczyć należałoby siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W ten sposób liczony termin upłynąłby 15 grudnia 2010 r. zaś skarżący wskazany wniosek złożył dopiero w dniu 20 grudnia 2010 r., a więc po upływie wskazanego w art. 87 § 1 P.p.s.a. terminu.

Podkreślić należy, iż profesjonalny pełnomocnik składając przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu przyznał, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi, wskazując jako przyczynę uchybienia terminowi chorobę. Z ustaleń Sądu wynika zaś, że choroba skarżącego trwała do 25 listopada 2010 r., a strona nie wskazała na inne przyczyny uchybienia terminowi do złożenia skargi, nie podała także w jakiej innej ewentualnie dacie ustała przyczyna uchybienia terminowi, ani też nie wykazała, iż zachował termin siedmiu dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, pomimo że reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika.

Jednym z wymów formalnych wniosku o przywrócenie terminu jest jego wniesienie w terminie określonym w art. 87 § 1 P.p.s.a., to jest w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Termin ten (7-dni) liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminu. Wobec powyższego wniosek skarżącego jest spóźniony, gdyż został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a., liczonego od następnego dnia po upływie terminu do wniesienia skargi. Fakt złożenia skargi po upływie terminu do jej wniesienia został przyznany przez skarżącego i wykazany powyżej.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 88 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.