Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 409/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art.39a ust. 1, art. 39j ust. 1, art. 39k ust. 1, art. 92a ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. ([...]) utrzymano w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 r. (nr [...]) o nałożeniu na skarżącego A. P. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Obie wskazane wyżej decyzje wydane zostały w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] grudnia 2018 r. przy ul [...] w L. funkcjonariusze Policji przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki P. o numerze rejestracyjnym [...] Pojazdem kierował skarżący A. P., który przewoził pasażera z ul. [...] na ul. [...] w L.. W trakcie kontroli ustalono, że pasażer zamówił przejazd za pomocą zainstalowanej na jego telefonie aplikacji "T. ". Opłata za przejazd w wysokości [...] zł została pobrana z karty płatniczej pasażera. W trakcie kontroli kierowca okazał prawo jazdy, dowód osobisty i dowód rejestracyjny pojazdu. W trakcie kontroli stwierdzono, że kierowca wykonujący okazjonalny transport drogowy osób nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł, określoną na podstawie lp. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy ([...] zł) oraz lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy ([...] zł).

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] maja 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie to, że w dniu [...] grudnia 2018 r. w L. skarżący wykonywał okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym. W wyniku kontroli stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnych na dzień kontroli orzeczeń (lekarskiego i psychologicznego) o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W świetle tak ustalonego stanu faktycznego organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł, stosownie do treści art. 92a ust. 2, ust. 4 i ust. 8 ustawy o transporcie drogowym oraz w oparciu o lp. 4.2. i lp. 4.3. załącznika nr 4 do tej ustawy.

Organ odwoławczy podniósł, że istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy było ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażerów za pośrednictwem aplikacji "T. " zrealizował skarżący, za co została przez pasażera wniesiona opłata. Niewskazanie przez skarżącego jakichkolwiek innych dowodów na potwierdzenie, że wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu spowodowało przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie usługi. Organ podkreślił, że "T. " to aplikacja służąca wyłącznie do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowo opłaty za przejazd. Kierowcy korzystający z tej aplikacji, realizując zamówione za jej pośrednictwem zlecenia na przewozy osób pełnią rolę wykonawców przewozu. Natomiast transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. W sprawie bezspornie ustalono, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Częstotliwość realizacji przewozów okazjonalnych nie ma wpływu na uznanie, że przewóz spełnia przesłanki przewozu okazjonalnego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący A. P. zaskarżył decyzję Inspektor Transportu Drogowego w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania:

1) art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm. – dalej jako "k.p.a."), poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, brak zweryfikowania przez organ, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli;

2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się wyżej wymienionym orzeczeniem;

4) art. 92a ust. 1 i art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się wyżej wymienionym orzeczeniem;

5) art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, polegające na wymierzeniu skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej [...] zł, albowiem organ pierwszej instancji odrębną decyzją wymierzył skarżącemu karę w wysokości [...] zł, zaś oba naruszenia wynikają z jednej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2018 r. stwierdzonej jednym protokołem kontroli;

6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., to jest naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

7) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy, czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji "T. ";

8) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniesiona przez skarżącego skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są dotknięte wadami prawnymi, które uzasadniałyby ich uchylenie, bądź też stwierdzenie ich nieważności.

Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem kontroli tej działalności pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega to, czy zaskarżony akt organu odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie było obciążone wadami prawnymi uzasadniającymi uchylenie zapadłego rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie nieważności takiego aktu.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58, z późn. zm. – dalej jako "u.t.d." bądź "ustawa"). Ustawa ta określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i zasady ochrony praw pasażerów (art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.t.d.). Jest to zatem działalność istotna z punktu widzenia jej przedmiotu oraz rozmiaru, przez co jest szczegółowo regulowana. Dlatego stosownie do art. 56 ust. 1 pkt 1 u.t.d., inspektor (Transportu Drogowego) ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w drodze mandatów karnych zgodnie z przepisami ustawy.

Według art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in. wtedy, jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) oraz nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie natomiast z art. 39m u.t.d., wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

Konsekwencją istnienia wskazanych obowiązków jest penalizacja w przypadku ich naruszenia. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Stosownie do lp. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy powoduje nałożenie kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł. Natomiast wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, również powoduje nałożenie kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł (lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym).

W sprawie niniejszej bezsporne jest to, że skarżący w dniu [...] grudnia 2018 r. przewoził pojazdem marki "P.", o wskazanym na wstępie numerze rejestracyjnym, pasażera z ul. [...] na ul. [...] w L.. W tym dniu dokonano kontroli przedmiotowego pojazdu, w wyniku której stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnych na dzień kontroli orzeczeń – zarówno lekarskiego, jak i psychologicznego – o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Braku tego rodzaju orzeczeń skarżący nie kwestionował, ani w odwołaniu, ani w skardze. Kwestią sporną było natomiast to, czy po stronie skarżącego zaistniały okoliczności uniemożliwiające wszczęcie lub prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Skarżący twierdził bowiem, że w dacie kontroli nie miał statusu przedsiębiorcy, a podjęte przez niego czynności nie miały cech prowadzenia działalności gospodarczej, a tym bardziej cech wykonywania transportu drogowego. Nie był zatem – w swojej ocenie – zobowiązany do posiadania jakiegokolwiek orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, jak również do posiadania orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły na podstawie niewadliwie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że skarżący w dniu [...] grudnia 2018 r. wykonywał przewóz okazjonalny osób we własnym imieniu, który mieści się w pojęciu krajowego transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny, to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d., jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, posiłkowo sięgać można do kryteriów charakteryzujących przewóz okazjonalny zawarty w przepisach prawa wspólnotowego, to jest rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. Urz. UE L z 2009 r. nr 300, s. 88). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia, za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się również, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny" w języku polskim, jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (zob. Słownik języka polskiego pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06).

Zestawienie definicji przewozu okazjonalnego wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwalało na uznanie, że skarżący w dniu [...] grudnia 2018 r. wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Ustalony w tym zakresie przez organy stan faktyczny nie budził – w ocenie Sądu – wątpliwości. Z protokołu kontroli jednoznacznie wynika, że w tym dniu skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażera z ulicy [...] na ulicę [...] w L.. Pasażer zamówił kurs za pomocą aplikacji "T. ". Aby zamówić kurs, musiał zarejestrować swoje dane i dane swojej karty kredytowej oraz zaakceptować regulamin aplikacji. Należność za przejazd została pobrana z karty kredytowej pasażera po wykonanym kursie. Nie ma przy tym istotnego dla sprawy znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, że nie otrzymał on wynagrodzenia bezpośrednio. Skarżący bowiem korzystając z aplikacji "T. " uzyskiwał wynagrodzenie za wykonany przewóz osób według reguł wynikających z zasad wynagradzania kierujących przewidzianych wskazaną platformą elektroniczną.

Stanowisko organów w tej kwestii znajduje potwierdzenie w dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., w sprawie C- 34/15, analizie charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja "T. ". Mianowicie Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców.

Zatem skarżący korzystając z aplikacji "T. " przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Korzystając z tej aplikacji uzyskał także wynagrodzenie za wykonany przewóz osób. Tym samym uznać należało, że skarżący ewidentnie wykonywał usługi w zakresie transportu drogowego, jak również, że wykonywał te usługi we własnym imieniu i na swoją – nie zaś cudzą – rzecz.

Tym samym, skoro brak było podstaw do uznania, że skarżący wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu innego podmiotu, to oznacza, że w dniu kontroli drogowej wykonywał przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. we własnym imieniu. Z tej przyczyny ponosi zatem odpowiedzialność za brak ważnych w dniu kontroli orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, wymaganych – zgodnie z art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 w zw. z art. 39m u.t.d. – od kierowcy zatrudnionego przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy, a także od przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. W konsekwencji organ prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, bowiem był on podmiotem wykonującym czynności związane z przewozem w rozumieniu tej ustawy, bez ważnych badań lekarskich i psychologicznych. Niezasadne okazały się zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 w zw. z lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do tej ustawy.

Nie był również trafny zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 92a ust. 3 u.t.d., poprzez wymierzenie skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej [...] zł za naruszenia stwierdzone w trakcie jednej kontroli, przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2018 r. Podkreślić w tym zakresie należy, że niniejsze postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2019 r. odnosiło się tylko do kary administracyjnej w łącznej kwocie [...]zł, nałożonej na skarżącego jako na inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., a także wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Ukaranie strony karą administracyjną za naruszenia określone w załączniku nr 4, nie wyklucza zaś możliwości wszczęcia wobec tej samej osoby postępowania w przedmiocie innych naruszeń stwierdzonych podczas jednej i tej samej kontroli, określonych w innym załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Dlatego właśnie wobec skarżącego została wydana również inna decyzja (z dnia [...] maja 2019 r., nr [...]), nakładająca na niego jako podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, także inną karę pieniężną w wysokości [...] zł. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 3 do ustawy. Chociaż stwierdzone naruszenia zostały ujawnione podczas jednej kontroli, to zupełnie odmienna była podstawa prawna obu wydanych decyzji, a nałożenie kar nastąpiło w związku z różnego rodzaju naruszeniami.

Wymaga także zwrócenia uwagi, że odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie się naruszeń wynikających z art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. ma charakter całkowicie obiektywny, gdyż jest niezależna od winy, czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarcza stwierdzenie naruszenia określonych przepisów o transporcie drogowym. Skarżący jako podmiot wykonujący w dniu kontroli inne czynności związane z przewozem drogowym (przewóz okazjonalny osób) był bezwzględnie zobowiązany do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym, w tym posiadania odpowiednich dokumentów. Ich brak uzasadniał zaś nałożenie na wykonującego przewóz przewidzianych prawem administracyjnych kar pieniężnych.

W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Zapewniono również skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Dlatego w okolicznościach tej sprawy nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym określonych przepisami art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Organ informował skarżącego o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści obowiązujących przepisów. Strona znała zatem zakres i przedmiot prowadzonego postępowania, mogła w nim aktywnie uczestniczyć, składać zarówno wyjaśnienia, jak i wnioski dowodowe. Organy prawidłowo rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w szczególności w zakresie wystąpienia opisanych w protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2018 r. naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości było nałożenie odpowiednich kar pieniężnych, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Podnieść również należy, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu skutecznie kwestionującego prawidłowość ustaleń faktycznych organów. O ile bowiem na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważyć ustalenia organów, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania jej odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 756/16).

Wbrew stanowisku skarżącego, na co zwrócono wcześniej uwagę, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji odniósł się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów, w tym odnośnie do twierdzenia o nieposiadaniu przez skarżącego statusu przedsiębiorcy, jak również co do zasad działania aplikacji "T. ", przez którą była zamawiana usługa przewozu. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów strony nie świadczy o ich pominięciu. Organ odwoławczy uznając decyzję organu I instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne obowiązany był na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. do utrzymania tej decyzji w mocy. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając powyższe rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku.