Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1058/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 129 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 26 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 roku sprawy ze skargi K. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę, 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu S. C. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ulicy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr...] , znak [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził, że odwołanie K. K., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr[...] , znak: [...] , zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 K.p.a.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38 poz. 229 ze zm.), nakazał K. K. rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy polegającej na wybudowaniu drewnianej werandy w lokalu nr 7, usytuowanym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym na terenie nieruchomości w Ł. przy ul. A 23. Odbiór wspomnianej decyzji przez K. K. nastąpił w dniu 21 maja 2013 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 4 czerwca 2013 r.

Odwołanie od tej decyzji K. K. złożyła w dniu 20 sierpnia 2013 r., a więc po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Strona równocześnie z wniesieniem odwołania nie wnioskowała o przywrócenie terminu, któremu uchybiła. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia WINB stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, co skutkowało wydaniem postanowienia w trybie art. 134 K.p.a. Organ wyjaśnił przy tym, że merytoryczne rozpoznanie sprawy, w której strona złożyła środek zaskarżenia z uchybieniem terminu przysługującego do dokonania tej czynności, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, a wydany akt administracyjny podlegałby unieważnieniu w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. K. wniosła o pozytywne jej rozpatrzenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca wskazała, że porusza się o kulach, jest zaliczona do pierwszej grupy inwalidzkiej, przebyła trzy zawały. Przeszła operację wszczepienia rozrusznika i bajpasów. Trzy razy w tygodniu jest dializowana. Mieszka w prymitywnych warunkach. W latach 80 jej mąż doprowadził do mieszkania wodę i kanalizację oraz wybudował przybudówkę, w której urządzono łazienkę i ubikację. W tej sytuacji – zdaniem skarżącej - rozebranie istniejącej przybudówki jest niemożliwe.

Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

W piśmie procesowym z dnia 3 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z uwagi na fakt, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 K.p.a. oraz zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, określoną w art. 8 K.p.a. organ administracji publicznej winien uznać, że w treści odwołania z dnia 20 sierpnia 2013 r. znajduje się niewyartykułowany wprost przez skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, który wynika z treści przedmiotowego pisma. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oświadczając, że opłaty te nie zostały uiszczone w całości, ani w części.

Na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest orzeczenie o charakterze procesowym, jakim jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, wydane na podstawie art. 134 K.p.a.

Stosownie do treści tego przepisu, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia, zauważyć należy, iż przepis art. 134 K.p.a., w swym brzmieniu jest jednoznaczny i obliguje organ administracyjny wyższego stopnia do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego, w każdym przypadku, gdy spełnione zostaną przesłanki do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, iż jego zastosowanie nie jest uzależnione od uznania organu administracyjnego. W ocenie sądu, organ II instancji słusznie zastosował art. 134 K.p.a., jako konsekwencję uchybienia terminu do złożenia odwołania przez K. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...].

Zgodnie z dyspozycją art. 129 § 1 K.p.a. odwołanie należało wnieść do właściwego organu odwoławczego (w tym wypadku [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. za pośrednictwem organu, który wydał decyzję - to jest Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Termin do złożenia odwołania wynosił czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdyby decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2 art. 129).

W świetle załączonych do akt administracyjnych dokumentów nie budzi wątpliwości fakt, iż decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej w dniu 21 maja 2013 r., o czym świadczy podpis na zwrotnym pokwitowaniu odbioru przesyłki. Prawidłowość doręczenia rozstrzygnięcia organu I instancji do rąk K. K. nie była kwestionowana przez skarżącą ani w toku postępowania administracyjnego, ani też w skardze do sądu. W tej sytuacji, termin do wniesienia odwołania biegł od dnia 22 maja 2013 r. do dnia 4 czerwca 2013 r. Upłynął on jednak bezskutecznie, gdyż odwołanie od decyzji opatrzone datą 20 sierpnia 2013 r. zostało złożone przez stronę osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu 20 sierpnia 2013 r. Ponad dwumiesięczne uchybienie terminu, o którym mowa w art. 129 K.p.a. było w tej sytuacji oczywiste. Zauważyć przy tym wypada, że strona – wbrew twierdzeniom jej pełnomocnika - składając odwołanie po terminie w żaden sposób nie wytłumaczyła przyczyn tego spóźnienia, a w szczególności nie podała, iż nastąpiło ono bez jej winy. W treści odwołania strona jasno wyraziła swoje niezadowolenie z decyzji PINB nakazującej rozbiórkę przybudówki, w której urządzone jest w.c. Powołując się na obecny stan zdrowia strona wniosła o pozytywne rozpatrzenie sprawy i wskazała, że nie może korzystać z w.c., które jest na podwórzu, zaś w mieszkaniu, które ma mały metraż nie jest możliwe zrobienie ubikacji. W tym stanie rzeczy nie było żadnych podstaw do podjęcia przez organ odwoławczy jakichkolwiek działań w kierunku rozważenia możliwości przywrócenia uchybionego terminu w trybie art. 58 K.p.a., tym bardziej, że sama skarżąca, co potwierdza materiał dowodowy nie wystąpiła z takim wnioskiem. Podnoszona w toku postępowania przed sądem argumentacja pełnomocnika skarżącej, że odwołanie zawierało niewyartykułowany wprost wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest - w przekonaniu sądu - chybiona i nie mogła w żadnym razie skutkować uwzględnieniem skargi.

Na marginesie podnieść wypada, że poza zakresem rozważań sądu pozostawała decyzja organu I instancji o nakazie rozbiórki. Przedmiotem kontroli w tym postępowaniu było wyłącznie postanowienie ŁWINB stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Mając powyższe na uwadze sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu sąd orzekł w trybie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 15 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).

d.j.