Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 397/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.37 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi D. K. i J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego skargę oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez D. i J. K. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymująca w mocy -w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)- decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z [...] października 2009 r. znak: [...], w następujący stanie faktycznym:

W dniu 14 lipca 2009 r. Zarząd Dróg Powiatowych w M. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. o podjęcie działań w sprawie budynku J. K., wybudowanego w pasie drogi powiatowej w miejscowości B.

W dniu 23 lipca 2009 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w M. dokonali kontroli nieruchomości należącej do skarżących. W wyniku tej kontroli ustalono, że na działce nr ew. [...] we wsi B. znajduje się budynek gospodarczy o wymiarach 5,55 m x 16 m. Według oświadczenia J. K., budynek realizowany był etapowo. Pierwszą część budynku o wymiarach 5,55 m x 6 m wykonano w latach 70. Następnie, w roku 1991 budynek rozbudowano o część o wymiarach 5,55 m x 10 m oraz nadbudowano istniejącą część budynku i przykryto całość dachem jednospadowym, ze spadkiem w kierunku działki sąsiedniej, tj. drogi powiatowej. Podczas kontroli ustalono również, że właściciel nie posiada żadnych dokumentów dotyczących budowy opisanego budynku gospodarczego.

Po przeprowadzeniu -wszczętego pismem z 29 lipca 2009 r. na wniosek Zarządu Dróg Powiatowych w M. - postępowania administracyjnego w sprawie budowy ww. budynku gospodarczego, w dniu [...] października 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. wydał decyzję, którą na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm.), nakazał D. i J. K. rozbiórkę budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...], częściowo w pasie drogowym (działka nr ew. [...]) w miejscowości B., gm. R., wybudowanego bez pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu organ nadzoru budowlanego przede wszystkim wskazał, iż budynek przedmiotowy w sprawie został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. Wyjaśnił przy tym, że z uwagi na zakończenie budowy budynku w 1991 r., należało zastosować przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane. Dalej, organ wyjaśnił, iż w toku postępowania poddano analizie zgodność wybudowanego budynku z przepisami o planowaniu przestrzennym. Analiza ta wykazała, że działka nr ew. [...] w B. przeznaczona była pod zabudowę zagrodową, na której mógł być wybudowany budynek gospodarczy z zachowaniem warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z zachowaniem linii zabudowy. Jednak w przypadku rozpatrywanego budynku -jak zaznaczył organ- nie zachowano linii zabudowy. Wyjaśnił, że w momencie zakończenia budowy w 1991 r., przedmiotowa działka przeznaczona była w obowiązującym wówczas planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę zagrodową. Plan ten nie określał linii zabudowy, dlatego zastosowanie w tym zakresie miała ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60) i art. 43 ust. 1 tej ustawy przewidujący, że budynki powinny być sytuowane w odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni lub w uzasadnionych przypadkach w odległości mniejszej za zgodą zarządcy drogi. W tym miejscu organ zauważył, że z pisma zarządcy drogi z 27 sierpnia 2009 r. wynika, że budynek znajduje się w odległości 2,40 m od krawędzi jezdni. I dalej organ wskazał, że na podstawie opinii Zarządu Dróg Powiatowych w M. z [...] sierpnia 2009 r., będącego zarządcą drogi ustalono, iż budynek sporny w sprawie usytuowano 0,85 m w pasie drogowym, w bliskiej odległości od skrzyżowania z drogą gminną, w polu trójkąta widoczności, co stwarza zagrożenie dla pojazdów włączających się do ruchu. Ponadto organ zauważył, że takie usytuowanie budynku powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych drogi, gdyż uniemożliwia budowę chodnika i prawidłowego odwodnienia drogi. Reasumując organ stwierdził, że budynek gospodarczy wybudowany na działce nr ew. [...] i częściowo na działce nr ew. [...] w miejscowości B. powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia ze względu na jego usytuowanie w pasie drogowym z przekroczeniem linii zabudowy oraz powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Tym samym wskazane okoliczności stanowią przesłanki określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Prawa budowlanego do nakazania rozbiórki budynku.

W odwołaniu od tej decyzji D. i J. K. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powołali się na nowe okoliczności, które winny być w sprawie wyjaśnione, a mianowicie wskazali na ujawnienie dokumentu w postaci planu realizacyjnego zagospodarowania siedliska datowanego na rok 1990 oraz zdjęcia z lat 70-tych ubiegłego wieku, na których widnieje przedmiotowy w sprawie budynek przed remontem, osadzony na wyraźnie widocznym fundamencie betonowym. Ujawnione dokumenty mają dowodzić temu, że budynek, a przynajmniej znaczna jego część istniała już w 1991 r. Odwołujący się wnieśli o uwzględnienie tych dokumentów, a także o przesłuchanie świadków na okoliczność ustalenia okresu wybudowania budynku. Zeznania świadków (w ich ocenie), potwierdzić mogą, że budynek powstał jeszcze przed wejściem w życie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, powołanej w zaskarżonej decyzji.

Decyzją z [...] grudnia 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podzielił stanowisko przedstawione w zaskarżonym orzeczeniu. Wskazał, że wątpliwości nie budzi fakt, iż sporny budynek zrealizowany został w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez pozwolenia na budowę. Wskazał również, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż budowa tego budynku gospodarczego została zakończona w 1991 r. Tym samym stwierdził, iż należało zastosować w niniejszej sprawie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., a dokładnie art. 37 tej ustawy. Następnie organ odwoławczy zauważył, że jakkolwiek omawiany budynek gospodarczy został wybudowany na terenie przeznaczonym pod zabudowę, to jednak brak jest możliwości jego zalegalizowania, albowiem zachodzi przesłanka z pkt 2 art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego obligująca wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. Powyższe wynika z opinii Zarządu Dróg Powiatowych w M., w której podano, iż omawiany budynek stanowi pogorszenie warunków użytkowych drogi oraz ogranicza widoczność przy jej wjeździe z drogi gminnej na drogę powiatową, gdyż jest zlokalizowany w trójkącie widoczności. Stanowi to o zagrożeniu dla ludzi i mienia oraz powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia.

W skardze do Sądu na powyższe rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, D. i J. K. wnieśli o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na tym, iż organ nie podjął wszystkich niezbędnych czynności dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący przywołali art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych z 1985 r. Przywołali także art. 38 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym do 1999 r. zauważając, że istniejące w pasie drogowym budynki obiekty inżynierskie i urządzenia nie związane z gospodarką drogową lub obsługa ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Wykonanie przebudowy lub kapitalnego remontu obiektów i urządzeń ww., wymaga zgody zarządu drogi. Skarżący zauważyli przy tym, iż poprzednio obowiązująca ustawa o drogach publicznych z dnia 29 marca 1962 r. oraz inne akty prawne regulujące sprawę dróg publicznych nie określały odległości jaka powinna być zachowana między obiektem budowlanym, a pasem drogowym. Zauważyli nadto, że przepisy Prawa budowlanego określają katalog obiektów, które mogą być wybudowane bez uzyskania pozwolenia na budowę. W kontekście przytoczonych przepisów organ winien (zdaniem skarżących), ustalić: która część budynku została wybudowana w latach 70-tych, czy jest to fragment wchodzący w pas drogowy czy też nie, kiedy i w jakiej kolejności zostały wykonane poszczególne prace budowlane, czy roboty wykonane po roku 1985 r. miały charakter przebudowy lub remontu, a tym samym czy wymagały zgody zarządcy drogi czy też nie, kiedy został wyznaczony przebieg drogi, czy budowa budynku w latach 70-tych wymagała zezwolenia na budowę. Nie wyjaśniając powyższego organy obu instancji -jak podnieśli skarżący- naruszyli art. 7 i art. 77 k.p.a. Na koniec skarżący zwrócili uwagę na to, iż organy obu instancji przyjęły w spawie, że niewłaściwe usytuowanie budynku stanowi zagrożenie dla ludzi i mienia oraz powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Zdaniem skarżących, czas jaki minął między wybudowaniem budynku a dniem wydania zaskarżonej decyzji mógł dostarczyć wielu dowodów na istnienie ww. zagrożenia. Zdarzenia potwierdzające tę okoliczność nie miały jednak miejsca. Fakty podważają zatem prawdziwość stanowiska obu organów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana decyzja z [...] grudnia 2009 r. jest bowiem -zdaniem Sądu- prawidłowa, tj. zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.

Decyzja ta dotyczy budowy budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości B., gm. R. Budynek ten ma wymiary 5,55 m x 16 m. Był realizowany etapowo, tj. w latach 70 wybudowano budynek o wymiarach 5,55 m x 6 m, a w roku 1991 r. rozbudowano istniejący budynek o część o wymiarach 5,55 m x 10 m oraz nadbudowano istniejącą część budynku i całość przykryto dachem jednospadowym. Powyższe wynika z protokołu oględzin przeprowadzonych na nieruchomości przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w M. w dniu 23 lipca 2009 r. Przy czym daty budowy budynku zostały wskazane do ww. protokołu przez obecnego przy tych czynnościach J. K. (właściciela). Z protokołu tego wynika również, że J. K. oświadczył, iż nie posiada dokumentów dotyczących budowy ww. obiektu.

Zatem, bezspornym w sprawie jest, iż ww. obiekt budowlany -objęty wydanymi w sprawie decyzjami- wybudowany został w ramach samowoli budowlanej, tj. bez pozwolenia na budowę. Okoliczności tej skarżący na żadnym etapie postępowania, w tym sądowoadministracyjnego, nie kwestionują.

Wskazują jedynie w uzasadnieniu wniesionej skargi, iż organy nie ustaliły, czy na budowę oraz rozbudowę i nadbudowę ww. obiektu zezwolenie właściwego organu -w świetle obowiązujących w dacie realizacji tej inwestycji, w tym w latach 70- było w ogóle konieczne. Dostrzegając ten zarzut trzeba w tym miejscu zauważyć, iż na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 ze zm.), przed przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego niezbędne było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Wprawdzie rozporządzenie Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 38, poz. 197 ze zm.), wymieniało w § 4 ust. 1 roboty budowlane nie wymagające zgłoszenia ani pozwolenia organów państwowego nadzoru budowlanego. Natomiast budowa budynku gospodarczego o wymiarach 5,55 m x 6 m (czyli o powierzchni 33,3 m²), nie była w tej regulacji ujęta. W oparciu zaś o przepis § 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.), wydanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) i obowiązującego do dnia 1 stycznia 1995 r., pozwolenie na budowę było wymagane na wykonanie i rozbudowę stałych i tymczasowych budynków.

Reasumując, skoro na budowę ww. budynku gospodarczego inwestor nie posiadał żadnych dokumentów budowlanych (wymaganych na podstawie ww. przepisów prawa), to słusznie w sprawie przyjęto, iż inwestycja ta została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej. Słusznie też w sprawie przyjęto, iż skoro budynek został zrealizowany przed 1 stycznia 1995 r., to w sprawie należało zastosować przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. W tym miejscu Sąd dostrzega, iż wprawdzie w odwołaniu skarżący zakwestionowali datę rozbudowy i nadbudowy budynku, przy czym kwestionując tę datę próbowali dowieść, iż roboty budowlane w powyższym zakresie zakończyły się jeszcze przed 1991 r. To zaś w żaden sposób nie wpływa na prawidłowość zastosowanego w sprawie stanu prawnego, bo niewątpliwym jest, iż budynek (w obecnym kształcie) został wzniesiony przed 1 stycznia 1995 r. Postępowanie dotyczące budynku -wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę- przed 1 stycznia 1995 r., (z którym to dniem weszły w życie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane)- należało zaś przeprowadzić w oparciu o przepisy dotychczasowe. W myśl bowiem art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., przepisu art. 48 tej ustawy, dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem jej wejścia w życie, a więc przed dniem 1 stycznia 1995 r. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, to jest przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Tym samym stwierdzić trzeba, iż organy orzekające zastosowały prawidłowe w sprawie przepisy prawa materialnego.

Następnie, wymaga zaznaczenia, iż nakaz stosowania przepisów dotychczasowych wynikający z ww. art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. pociąga za sobą obowiązek właściwego zastosowania wyłącznie art. 37 lub art. 40 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. W zależności od wyników prowadzonego postępowania wyjaśniającego, właściwy organ nadzoru budowlanego może nakazać wykonanie określonych czynności, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r.) lub wydać decyzję o rozbiórce danego obiektu (art. 37 tej ustawy). Przy czym, wydanie decyzji o rozbiórce jest obowiązkowe w razie stwierdzenia przesłanek z art. 37 ust. 1 omawianej ustawy.

Zgodnie z jego treścią, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Nadto, w świetle art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r., właściwy organ może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce obiektu zrealizowanego samowolnie, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami, poza wymienionymi w ust. 1.

Dopiero w sytuacji nieustalenia w postępowaniu dowodowym przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2, a także w przypadku nie skorzystania z art. 37 ust. 2, organ zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego przewidzianego w art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.

W niniejszej sprawie organy orzekające uznały, iż zastosować art. 40 ww. ustawy w sprawie nie można, albowiem zachodzi przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 obligująca do wydania orzeczenia o nakazie rozbiórki. Sąd taką ocenę sprawy w pełni podziela.

Rozwijając powyższe przede wszystkim przypomnieć trzeba, iż postępowanie zakończone zaskarżoną do Sądu decyzją zainicjowane zostało pismem Zarządu Dróg Powiatowych w M. (tj. zarządcy drogi powiatowej nr [...]), zawierającym prośbę o interwencję w związku z zajęciem pasa drogowego (działka o nr ew. [...]), polegającym na usytuowaniu częściowo w pasie ww. drogi przedmiotowego w sprawie budynku gospodarczego. W piśmie z 27 sierpnia 2009 r. Zarząd Dróg Powiatowych w M. poinformował, że sporny budynek gospodarczy usytuowany jest 0,85 m w pasie drogi, tj. 2,4 m od krawędzi jezdni i przy wyjeździe z drogi gminnej. Budynek ten znajduje się w polu trójkąta widoczności, co może stanowić zagrożenie dla pojazdów włączających się do ruchu. W piśmie z 7 października 2009 r. Zarząd Dróg Powiatowych w M. poinformował, że funkcjonowanie ww. budynku stanowi pogorszenie warunków użytkowych drogi (z uwagi na brak możliwości odwodnienia) i podtrzymał swoje stanowisko co do tego, że wskazany budynek ogranicza widoczność przy wyjeździe z drogi gminnej na drogę powiatową (z uwagi na jego usytuowanie w trójkącie widoczności).

W tych okolicznościach organy orzekające w sprawie zasadnie przyjęły, iż budynek gospodarczy -zlokalizowany na działce o nr ew. [...] i częściowo w pasie drogowym na działce nr ew. [...] w miejscowości B., gm. R.- stanowi (z uwagi na jego usytuowanie) zagrożenie dla ludzi i mienia oraz powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Organy orzekające oceniając sprawę nie mogły pominąć ww. pism Zarządu Dróg Powiatowych w M.. Uwzględniając zaś stanowisko zarządcy drogi w konsekwencji słusznie uznały, iż okoliczności faktyczne sprawy wypełniają dyspozycję art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.

Nadto, trzeba zaznaczyć, iż stosując ten przepis organy obowiązane były wziąć pod uwagę obecną sytuację faktyczną i prawną. Tym samym ustalanie jakie przepisy o drogach obowiązywały w dacie realizacji ww. inwestycji i w jakiej odległości od krawędzi jezdni budynki mogły być na podstawie tych przepisów sytuowane oraz kiedy został wyznaczony przebieg drogi (przy której znajduje się i w którą wchodzi sporny budynek gospodarczy), dla zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy nie miało żadnego znaczenia, bo nie mogło wpłynąć na zmianę powyżej wskazanego stanowiska zarządcy drogi (a w efekcie i na końcowy wynik sprawy). Ważne w tym przypadku okazało się jedynie to, iż obecnie budynek usytuowany jest w sposób mogący stanowić zagrożenie dla pojazdów włączających się do ruchu.

Trzeba też w tym miejscu dodać, iż sporny budynek gospodarczy stanowi całość techniczno-użytkową. Został on bowiem tak rozbudowany i nadbudowany, że niemożliwym jest wyodrębnienie dwóch niezależnych części tego obiektu i prowadzenie oddzielenie postępowań w stosunku do każdej z tych części, a w konsekwencji na przykład orzeczenie o rozbiórce tylko jego części (stanowiącej zagrożenie). Wskazuje na to wyraźnie dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy, sporządzona w trakcie czynności kontrolnych na nieruchomości. Z dokumentacji tej wynika, iż rozbudowa budynku gospodarczego (zrealizowana w 1991 r. bądź wcześniej), objęła budynek dotychczas istniejący (zrealizowany w latach 70). Budynek ten został nadbudowany, a na całości obiektu położono jeden dach jednospadowy.

Z tych też przyczyn Sąd uznał rozstrzygnięcia wydane w sprawie za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze za bezzasadne. Okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez organy ustalone i uwzględnione przy orzekaniu. Sąd nie stwierdził, aby rozstrzygnięcia te naruszały przepisy procesowe, w tym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Nadto, w kontekście skargi i podniesionych w niej okoliczności (które zdaniem skarżących pozostały nie wyjaśnione), wskazać trzeba, iż podstawę prawną tych rozstrzygnięć nie stanowiło naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60), zgodnie z którym budynki ponowny być sytuowane w odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Podstawę prawną wydanych w sprawie orzeczeń stanowił wyłącznie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. (i okoliczności ustalone w toku postępowania wypełniające dyspozycję tego przepisu). Zaznaczyć też należy, że brak zdarzeń potwierdzających, iż usytuowanie budynku w bliskiej odległości drogi stanowi zagrożenie dla ludzi i mienia, nie może świadczyć o wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Na koniec Sąd dostrzega, iż orzekając w I instancji organ nadzoru budowlanego jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał oprócz ww. art. 37 ust. 1 pkt 2, również ust. 2 tego przepisu, przy czym decyzji swojej w tym zakresie w żaden sposób nie uzasadnił. Organ odwoławczy zaskarżoną decyzję oparł jednak wyłącznie na przepisie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. (swoje stanowisko w tym zakresie uzasadniając). Stąd też Sąd dostrzegając wadliwość w działaniu organu I instancji (polegającą na przywołaniu w sentencji orzeczenia art. 37 ust. 2 ww. ustawy), uznał to uchybienie za nie mające żadnego wpływu na końcowy wynik sprawy.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.