Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 216/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 i ust. 4 lit. a, art. 34 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Teza: W przypadku osób posiadających status bezrobotnych przerwanie indywidualnego planu działania nie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego. Taki skutek wywołuje natomiast przerwanie indywidualnego planu działania tylko w przypadku osób zarejestrowanych jako poszukujących pracy.

TEZY

W przypadku osób posiadających status bezrobotnych przerwanie indywidualnego planu działania nie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego. Taki skutek wywołuje natomiast przerwanie indywidualnego planu działania tylko w przypadku osób zarejestrowanych jako poszukujących pracy.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak – Kubiak (spr.), Sędzia NSA Henryk Ożóg, Protokolant Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. B. jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], podjęta na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. "a" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), mocą której utrzymano decyzję Starosty W. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 stycznia 2011r.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją administracyjną z dnia [...] lutego 2006 r. J. B. został uznany za osobę bezrobotną z dniem zgłoszenia, tj. 9 lutego 2006 r., bez prawa do zasiłku.

W dniu 19 października 2010 r. J. B. zawarł z Powiatowym Urzędem Pracy w W. porozumienie w sprawie realizacji indywidualnego planu działania (IPD), którego termin zakończenia ustalono na dzień 20 października 2011 r. Bezrobotny został poinformowany o prawach i obowiązkach osoby przystępującej do realizacji indywidualnego planu działania oraz o konsekwencjach przerwania realizacji indywidualnego planu działania. W ramach "Porozumienia IPD" bezrobotny otrzymał załącznik nr 2 nazwany "Opisem działań", jakie klient podejmuje w trakcie realizacji IPD. W okresie od 27 października 2010 r. do 1 grudnia 2010 r. bezrobotny miał odbyć pięć bezpośrednich wizyt u pracodawców.

W dniu 1 grudnia 2010 r. J. B. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w W. bez wypełnionego załącznika nr 2. W kolejnym wyznaczonym terminie, w celu dostarczenia wypełnionego ww. załącznika, przypadającym na dzień 14 grudnia 2010 r. bezrobotny oświadczył, że nie dostarczył karty aktywności do samodzielnej realizacji, ponieważ uzyskanie potwierdzeń, czyli pieczątek jest trudne (a to nie ma czasu, zagubiła się, później, jutro itp.). Zainteresowany zobowiązał się dostarczyć uzupełnioną kartę aktywności podczas kolejnej wizyty wyznaczonej na dzień 15 stycznia 2011 r. Bezrobotny zgłosił się do PUP w W. w dniu 14 stycznia 2011 r. i oświadczył, że nie zgłosił się bezpośrednio do pracodawcy z kartą aktywności zawodowej z powodów zdrowotnych. Podał, że w dniu 31 grudnia 2010 r. z przychodni zabrano go do szpitala (sprawy kardiologiczne), w dniu 7 stycznia 2011 r. miał zabieg na prawe oko, a w dniu 11 stycznia 2010 r. miał operację na lewe oko. Na potwierdzenie powyższego strona nie przedstawiła zaświadczenia lekarskiego, ani zwolnienia na druku ZLA.

Organ uznał, że J. B., objęty IPD, nie wywiązał się z powierzonych zadań - przerwał z własnej winy IPD. Starosta W. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej od dnia 14 stycznia 2011 r. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Od tej decyzji J. B. złożył odwołanie wnosząc o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej. Podał m.in., że w październiku 2010 r. w PUP oświadczono mu, że za długo jest zarejestrowany i musi podjąć indywidualny plan działania lub w razie odmowy zostanie pozbawiony statusu bezrobotnego. Zdaniem odwołującego, został "zmuszony" do zawarcia porozumienia IPD. Wskazał, że ma schorzenia jak: niedowidzenie na lewo oko i krótkowzroczność oka prawego+2, lorpoza kręgosłupa szyjnego, spondyloza kręgosłupa lędźwiowego, kłykcie stawu łokciowego. W dniu 7 stycznia 2011 r. przeszedł operację usunięcia stwardnienia powieki lewej. Zdaniem odwołującego, wszyscy chcą ludzi młodych sprawnych, mających jakąś przyszłość zawodową a nie "ruinę człowieka".

W motywach decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który z własnej winy przerwał szkolenie (...) lub inną formę pomocy określoną w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia przerwania na okres wskazany w pkt 3, tj. na okres:

120 dni w przypadku pierwszej odmowy,

180 dni w przypadku drugiej odmowy,

270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.

W ocenie Wojewody inną formą pomocy jest każdy rodzaj działania urzędu pracy na rzecz osób zarejestrowanych, o którym mowa w ustawie, a zatem także indywidualny plan działania. Zgodnie z art. 34a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy powiatowy urząd pracy przygotowując indywidualny plan działania (IPD) dla bezrobotnego udziela pomocy, która ma na celu doprowadzenie do podjęcia przez daną osobę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zatem IPD należy traktować, jako inną formę pomocy wskazaną w ustawie, której przerwanie na jakimkolwiek etapie, z własnej winy, skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego. Zgodnie z § 1 pkt 8 zawartego porozumienia z dnia 19 października 2010 r. w sprawie realizacji IPD "za przerwanie uczestnictwa w indywidualnym planie działania uważa się m. in. nie wywiązywanie się z realizacji zleconych zadań i celów szczegółowych określonych w toku realizacji indywidualnego planu działania oraz brak podejmowania samodzielnych działań w celu poszukiwania pracy." Status osoby bezrobotnej jest prawem i z prawem tym wiążą się określone obowiązki, a jednym z nich jest realizowanie zadań wynikających z indywidualnego planu działania.

W ocenie organu odwoławczego J. B., mimo że miał trzykrotnie zlecone zadanie do samodzielnej realizacji - wizyta u pięciu pracodawców, których potwierdzenie miał uzyskać na załączniku nr 2 - trzykrotnie nie wywiązał się ze zleconego zadania. W związku z powyższym należało przyjąć, że przerwanie realizacji indywidualnego planu działania uległo z winy osoby bezrobotnej. W tej sytuacji należy uznać, że istniała podstawa do pozbawienia strony statusu osoby bezrobotnej. Argumenty strony wskazane w odwołaniu nie mogą prowadzić do uchylenia, czy też zmiany zaskarżonej decyzji i przywrócenia statusu osoby bezrobotnej. Jeżeli zainteresowany uzna, że jest zdolny i gotowy do podjęcia pracy może ponownie zarejestrować się, jako bezrobotny po upływie 120 dni od dnia pozbawienia statusu osoby bezrobotnej.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. B. podniósł te same zarzuty, co w odwołaniu od decyzji Starosty W.. Domaga się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji. Uważa, że bezpodstawnie został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem skarżącego argumenty złożone w odwołaniu od decyzji organu I instancji zostały zbagatelizowane lub pominięte.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wnosi o jej oddalenie. Organ w całości podtrzymuje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). To oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

W ramach sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności działań organów administracji publicznej usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego przez sąd może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania w zakresie określonym w art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 1270, z późn. zm. - przywoływanej, jako: P.p.s.a.). Ponadto wymaga podkreślenia, że zakres kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczony jest przepisem art. 134 § 1 P.p.s.a., co oznacza, że sprawowana jest w ona w granicach danej sprawy, a sąd administracyjny ją sprawujący nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Dokonując pod kątem legalności oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy prawa materialnego tj. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), poprzez wadliwą interpretację oraz ich nieprawidłowe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy.

Skarżący został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej, albowiem w ocenie organów orzekających, przerwał, z własnej winy, realizację indywidualnego planu działania.

Zgodnie z art. 34a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy: "Powiatowy urząd pracy, udzielając pomocy określonej w ustawie, może przygotować indywidualny plan działania dla bezrobotnego lub poszukującego pracy w celu doprowadzenia do podjęcia przez niego odpowiedniej pracy." Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. (Dz. U z 2009, nr 6, poz. 33) zmieniającej ustawę z dniem 1 lutego 2009 r. Przepis definicyjny art. 2 ust. 1 pkt 10a ustawy stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o indywidualnym planie działania oznacza to plan działania obejmujący podstawowe usługi rynku pracy wspierane instrumentami rynku pracy w celu zatrudnienia bezrobotnego lub poszukującego pracy. Celem regulacji art. 34a ust. 1 jest wprowadzenie jakościowo nowej formy wsparcia dla osób bezrobotnych (poszukujących pracy). Indywidualny plan działania niewątpliwie jest efektem współdziałania Powiatowych urzędów pracy z osobami bezrobotnymi (poszukującymi pracy). Instytucja ta pozwala nie tylko na indywidualizację pomocy, ale również przez zaangażowanie w jej kształtowaniu bezpośrednio nią zainteresowanych - na skuteczniejszą realizację celu stosowanych środków (usług i instrumentów rynku pracy), czyli doprowadzenie do podjęcia odpowiedniej pracy (por. Bielak-Jomaa Edyta, Drabek Agata, Góral Zbigniew, Paluszkiewicz Magdalena, Staszewska Ewa, Włodarczyk Mirosław, Wrocławska Tatiana, Komentarz do art.34(a) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, LEX 2011). Ustawodawca nie określa w sposób wyczerpujący tego, co powinien zawierać indywidualny plan działania. W myśl ust. 2 art. 34a ustawy powinien zawierać w szczególności: działania możliwe do zastosowania przez urząd pracy w ramach pomocy określonej w ustawie:

1. działania planowane do samodzielnej realizacji przez bezrobotnego lub poszukującego pracy w celu poszukiwania pracy;

2. planowane terminy realizacji poszczególnych działań;

3. formy, planowaną liczbę i terminy kontaktów z pośrednikiem pracy, doradcą zawodowym lub innym pracownikiem urzędu pracy;

4. termin i warunki zakończenia realizacji indywidualnego planu działania.

Wskazane przez ustawodawcę elementy planu, choć powinny się w nim znaleźć, nie wyłączają możliwości jego rozszerzania o inne treści (wskazuje na to sformułowanie, zgodnie z którym plan "zawiera w szczególności"). Zatem co do zasady, przygotowanie indywidualnego planu działania przez powiatowy urząd pracy jest fakultatywne. Obligatoryjnie indywidualny plan działania przygotowuje się dla:

1. bezrobotnego do 25 roku życia,

2. bezrobotnego powyżej 50 roku życia,

3. bezrobotnego bez kwalifikacji zawodowych,

4. bezrobotnego bez doświadczenia zawodowego,

5. bezrobotnego, który po odbyciu kary pozbawienia wolności nie podjął zatrudnienia

i to tylko o ile wskazany bezrobotny pozostaje nieprzerwanie w rejestrze, o którym mowa w art. 33 ust. 1, przez okres co najmniej 180 dni od dnia rejestracji, a indywidualny plan działania nie został przygotowany dla niego wcześniej (art. 34a ust. 3 ustawy).

Okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości. J. B. zawarł w dniu 19 października 2010 r. z Powiatowym Urzędem Pracy w W. porozumienie w sprawie realizacji indywidualnego planu działania, którego termin zakończenia ustalono na dzień 20 października 2011 r. W ramach tego porozumienia bezrobotny otrzymał załącznik nr 2 nazwany "Opisem działań", jakie bezrobotny ma podjąć w trakcie realizacji indywidualnego planu działania. W okresie od 27 października 2010 r. do 1 grudnia 2010 r. bezrobotny miał odbyć pięć bezpośrednich wizyt u pracodawców.

W ocenie organów orzekających skoro skarżący trzykrotnie nie wywiązał się ze zleconego zadania to należało przyjąć, że nastąpiło przerwanie realizacji indywidualnego planu działania z jego winy. W tej sytuacji uznano, że istniała podstawa do pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego.

Przepis art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymienia w pkt 1-11 przesłanki pozbawienia bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej. W świetle tej regulacji starosta jest zobowiązany jest wydać decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego w przypadku wystąpienia, którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Zauważyć należy przy tym należy, że katalog przesłanek skutkujących wydaniem decyzji o utracie statusu bezrobotnego stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że niemożliwym jest pozbawienie statusu bezrobotnego z innych przyczyn niż enumeratywnie wymienione w tym przepisie.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia starosta pozbawia statusu bezrobotnego, m. in. bezrobotnego, który: "z własnej winy przerwał szkolenie, staż lub wykonywanie prac, o których mowa w art. 73a, lub inną formę pomocy określoną w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia przerwania na okres wskazany w pkt 3". W ocenie organu inną formą pomocy, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy, jest każdy rodzaj działania urzędu pracy na rzecz osób zarejestrowanych, o którym mowa w ustawie, a zatem także indywidualny plan działania. Zgodnie z art. 34a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy powiatowy urząd pracy przygotowując indywidualny plan działania dla bezrobotnego udziela pomocy, która ma na celu doprowadzenie do podjęcia przez daną osobę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zatem indywidualny plan działania należy traktować, jako inną formę pomocy wskazaną w ustawie, której przerwanie na jakimkolwiek etapie z własnej winy skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego.

W ocenie Sądu, w przypadku osób posiadających status bezrobotnych, przerwanie indywidualnego planu działania nie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego. Taki skutek wywołuje natomiast przerwanie indywidualnego planu działania tylko w przypadku osób zarejestrowanych, jako poszukujących pracy. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wprost stanowi w art. 33 ust. 4a pkt 3, że starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, m. in. jeśli poszukujący pracy "nie podjął lub przerwał indywidualny plan działania (..)".

Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odrębnie definiuje pojęcie bezrobotnego i osoby poszukującej pracy. Zgodnie z przepisem definicyjnym art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...), zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (....). Natomiast w myśl art. 2 ust. 1 pkt 22 poszukującym pracy jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1-3, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, poszukujący zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub innej formy pomocy określonej w ustawie, zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy. Zakres podmiotowy ustawy został niewątpliwie wyjaśniony w sposób kazuistyczny. Ustalając wzajemne relacje zachodzące między tymi pojęciami, nie sposób nie zauważyć, że o ile każdy bezrobotny jest jednocześnie poszukującym pracy, (na co wskazuje się wprost w definicji ustawowej), o tyle nie każdy poszukujący pracy jest bezrobotnym. Status poszukującego pracy jest określony w sposób zdecydowanie mniej restrykcyjny niż status bezrobotnego, co wiąże się przede wszystkim ze znacznie węższym zakresem pomocy przewidzianej w ustawie, z jakiej osoby poszukujące pracy mogą skorzystać. Przesłanki pozbawienia statusu osoby poszukującej pracy zostały enumeratywnie wymienione w przepisie art. 33 ust. 4a pkt 1-4 ustawy.

Jest bezsporne, że J. B., na podstawie decyzji administracyjnej z dnia 14 lutego 2006 r. posiada status osoby bezrobotnej, bez prawa do zasiłku, a zatem pozbawienie go statusu bezrobotnego może mieć miejsce tylko w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku. Konstrukcja przepisów art. 33 ust. 4 i ust. 4a implikuje zakres jego wykładni przez organy stosujące prawo w taki sposób, że wymaga ona uwzględnienia zróżnicowanego normatywnie zakresu podmiotowego i przedmiotowego regulacji. Wykładnia systemowa tej jednostki redakcyjnej nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca przewidział inne przesłanki pozbawienia statusu bezrobotnego, a inne pozbawienia statusu poszukującego pracy. I to tylko w tym ostatnim przypadku wskazał expressis verbis, jako przesłankę pozbawienia statusu: "przerwanie indywidualnego planu działania". Sąd zwraca uwagę, że starosta, wydając decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego, bądź poszukującego pracy, pozbawiony został tak zwanego "luzu decyzyjnego", a zapadła decyzja nie może mieć charakteru uznaniowego. W świetle powyższego niedopuszczalna jest taka interpretacja postanowień art. 33 ust. 4 pkt 7 prowadząca do rezultatu w postaci pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego z powodu przerwania, z własnej winy, realizacji indywidualnego programu działania. Indywidualnego programu działania nie można bowiem traktować, jako "innej formy pomocy wskazanej w ustawie", której przerwanie na jakimkolwiek etapie, z winy bezrobotnego, skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego. Na gruncie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przerwanie indywidualnego planu działania skutkuje wyłącznie pozbawieniem statusu osoby poszukującej pracy. Interpretacja postanowień art. 33 ust. 4 i ust. 4a ustawy o promocji zatrudnienia, jako ograniczających uprawnienie (określających sankcję), podlega ścisłej wykładni literalnej.

W ocenie Sądu indywidualny plan działania nie stanowi bezpośrednio formy pomocy bezrobotnym, lecz jest to forma wsparcia - plan obejmujący podstawowe usługi rynku pracy wspierane instrumentami tego rynku, prowadzący do zatrudnienia bezrobotnego lub poszukującego pracy. Natomiast do "innych form pomocy wskazanych w ustawie", oprócz szkoleń, stażu, czy prac społecznie użytecznych na terenie gminy, można zaliczyć np. zatrudnienie w ramach prac interwencyjnych czy robót publicznych. Na tym tle należy zwrócić uwagę, że odrębnie potraktował ustawodawca skutki przerwania z własnej winy programu przygotowania zawodowego (pkt 11).

W świetle powyższych rozważań, jako niezgodne z prawem należy uznać rozstrzygnięcie stwierdzające, że przerwanie indywidualnego planu działania skutkuje utratą statusu bezrobotnego. Zdaniem Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie podważa zasadę zaufania do organów państwa. Zasada zaufania do państwa i jego organów, wynikająca z konstytucyjnej zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) oznacza, że ochronie prawnej podlegać musi zaufanie obywateli nie tylko do litery prawa, ale przede wszystkim do sposobu jego interpretacji przyjmowanej w praktyce stosowania prawa. Określając treść ochrony zaufania obywateli do państwa nie można ignorować podstawowego faktu, że w świadomości społecznej treść prawa rozpoznawana jest przede wszystkim ze sposobu jego interpretacji w praktyce stosowania prawa przez organy państwowe (por wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 1997 r., U 11/97, ZU 1997, nr 5-6, poz. 67).

Zakres treściowy zasady państwa prawnego, gwarantującej ochronę wolności i praw jednostki w procesie stosowania prawa, obejmuje także prawo do dobrej administracji. Prawo do dobrej administracji statuuje: Kodeks Dobrej Administracji (w tym przypadku w szczególności jego art. 17 i 22) przyjęty przez Parlament Europejski 6 września 2001 r. oraz art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Treść tego prawa nakazuje, by sprawy administracyjne były rozpoznawane rzetelnie. Z rzetelnym postępowaniem administracyjnym mamy do czynienia tylko wtedy, gdy organ zarówno postępuje zgodnie z przepisami procedury, jak i dokonuje właściwej wykładni przepisów prawa materialnego.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu decyzji organy naruszyły prawo powszechnie obowiązujące. W przedmiotowej sprawie organy administracji obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, albowiem dokonały wadliwej interpretacji art. 33 ust. 4 pkt 7 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit a P.p.s.a., uchylono zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. uchylono decyzję organu pierwszej instancji.

Z uwagi na charakter sprawy Sąd, na podstawie art. 152 P.p.s.a. orzekał w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji oznacza zatem, że zaskarżona decyzja nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku.