Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1081/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 8 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 462
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy  projektu budowlanego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant sekretarz sądowy Eliza Wróbel po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2200/16 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2200/16, oddalił skargę A. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. B. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił:

• naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego

wyroku, polegające na obrazie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego mimo tego, iż była ona wydana w oparciu o zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który to plan - w części odnoszącej się do realizowanej inwestycji - został uznany za nieważny zgodnie z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1977/16, którą to okoliczność należy postrzegać w kategoriach rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 2 K.p.a.;

• naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegające na obrazie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego, mimo, z była ona dotknięta uchybieniami w postaci obrazy art. 6, 7 i 8 oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które znalazły swój wyraz w pominięciu dowodów zgromadzonych w aktach postępowania w następujących wskazanych w skardze ustaleniach Organu odnośnie: (i) bezkrytycznego przyjęcia uzgodnień rzeczoznawcy ds. pożarniczych R. R. opisanej w projekcie drogi pożarowej nic zgodnej z przepisami - Rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę i drogach pożarowych z 12 lipca 2009 roku (ze zm.), pomimo iż w aktach postępowania znajdują się dowody potwierdzające stan faktyczny czyli dostęp do drogi pożarowej zapewniony dla znacząco mniejszej części obwodu budynku niż 30% (wobec wymaganych 50%); (ii) przyjęcia, iż działki inwestora mogą być uznane za działki budowlane czyli posiadające dostęp do drogi publicznej pomimo znajdującego się w aktach sprawy dowodu w postaci pisma BAiPP UM St. Warszawa [...] z dnia [...].05.2014 powołującego się na ekspertyzę geodezyjną [...] z dn. [...].11.2013 dot. "uściślenia przebiegu linii rozgraniczającej" drogi 21KDD, która faktycznie zmieniła przebieg linii rozgraniczającej drogę w stosunku do przyjętego mpzp, dokonując "wchłonięcia" do obszaru objętego drogą, działki ewidencyjnej 51/15 nie przeznaczonej na drogę a oddzielającej działki inwestora od drogi 21KDD; (iii) ustaleniu, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami przyjętego uchwałą RM z dnia mpzp pomimo, iż w aktach postępowania znajduje się Decyzja nr [...] z [...] grudnia 2015 zezwalająca na odprowadzanie wód opadowych do nowo urządzonych zbiorników retencyjno-odsączających na co zapisy planu w § 15.1.3 nie zezwalają; (iv) ustalenia że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami przyjętego uchwalą RM z dnia 29 sierpnia 2013 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo dowodów zawartych w aktach postępowania w postaci wszystkich danych liczbowych pozwalających na samodzielne wyliczenie faktycznego wskaźnika intensywności zabudowy - znacznie przekraczającego dopuszczoną dla terenu D1.2MW wartość 3,00, (v) ustalenie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska zawartymi w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r Nr 213 poz. 1397), pomimo znajdujących się w aktach sprawy dowodów na brak rzetelności projektanta w tej materii, który skorygował na żądanie organu o wyliczenie jej zgodnie z definicją w § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia z 3490 m2 na 4897,66 m2, pomimo iż przedmiotowa definicja wymaga jej pomiaru po zewnętrznych krawędziach ścian kondygnacji zawierających garaż, która to powierzchnia wg projektu budowlanego wynosi 5358,59 m2.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego w wyroku i uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], względnie stwierdzenie jej nieważności.

W piśmie procesowym z dnia 28 maja 2018 r. (w odpowiedzi na skargę kasacyjną) [...] S.A. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. nie jest zasadny. Stwierdzenie nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji, lecz jest podstawą jej wzruszenia. Nie jest to przyczyna nieważności określona w art. 156 K.p.a., jak również w przepisach szczególnych, w tym w art. 147 § 2 P.p.s.a. Skoro w art. 147 § 2 P.p.s.a. mowa jest o wzruszeniu rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy przez to rozumieć sankcję wzruszalności, a nie nieważności (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1490/15; wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 163/15; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2868/12; wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt. II OSK 613/11).

W analizie tej sytuacji procesowej nie można pominąć spostrzeżenia, że pojęcie "wzruszenie" jest stosowane w znaczeniu szerokim obejmującym wszystkie tryby pozbawienia mocy obowiązującej decyzji administracyjnej, a zatem również stwierdzenie nieważności, jak też w znaczeniu wąskim, które wiąże wzruszalność wyłącznie z uchyleniem decyzji w wyniku zastosowania sankcji wzruszalności (patrz: Barbara Adamiak "Nieważność aktu prawa miejscowego a wadliwość decyzji administracyjnej", Państwo i Prawo 2002/9/ str. 16-22).

Stanowisko przedstawione na wstępie niniejszych rozważań odnoszących się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jest wynikiem przyjęcia tej koncepcji wzruszalności, która wynika ze stanu prawnego normującego te kwestię w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 147 § 2 P.p.s.a., rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydanych na podstawie uchwały lub aktu, o którym mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Przepis ten i w ogóle ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie reguluje więc trybu właściwego do wzruszenia decyzji, odsyłając do Kodeksu postępowania administracyjnego. Tam jednak brak regulacji wskazującej na tryb właściwy w tej sytuacji (jak jest w przypadku art. 145a K.p.a. dotyczącego wznowienia postępowania na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego). Wobec powyższego braku ustanowienia sankcji w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz Kodeksie postępowania administracyjnego, a także z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., odnoszącego przesłankę braku podstawy prawnej decyzji do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji oraz art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., który wskazuje na przypadki wyraźnego ustanowienia sankcji nieważności w przepisie szczególnym, nie można zastosować sankcji nieważności decyzji wydanej na podstawie aktu prawa miejscowego uznanego przez sąd za nieważny (patrz: Barbara Adamiak, op. cit.; Justyna Goździewicz-Biechońska "Wadliwość decyzji administracyjnych w procesie inwestycyjno-budowlanym", LEX 2011, Rozdział V Administracyjnoprawne skutki wadliwości decyzji administracyjnej w procesie inwestycyjno-budowlanym. 4.Skutki wadliwości decyzji administracyjnej w procesie inwestycyjno-budowlanym jako elementu ciągu działań prawnych 4.1.Wpływ wadliwości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na ważność decyzji o pozwoleniu na budowę).

Wskazać można, że w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, a więc w przepisie, który reguluje podobną sytuację, co art. 147 § 2 P.p.s.a., czyli następstwa, dla postępowań indywidualnych, wyeliminowania z systemu prawa normy prawnej stanowiącej podstawę prawna rozstrzygnięcia, stosuje się sankcję wzruszalności, a nie nieważności.

Pojęcie wzruszalności, o którym mowa w art. 147 § 2 P.p.s.a., należy więc rozumieć w znaczeniu wąskim.

W konsekwencji, sąd administracyjny nie jest uprawniony do stwierdzenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, z tego powodu, że stwierdzono nieważność planu miejscowego, na podstawie którego tę decyzję wydano. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Natomiast - jak wynika z przyjętej wykładni art. 147 § 2 P.p.s.a. - stwierdzenie nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji, lecz jest podstawą jej wzruszenia. Nie jest to więc przyczyna nieważności określona w art. 156 K.p.a., jak również w przepisach szczególnych, w tym w art. 147 § 2 P.p.s.a. (por. powołany wyżej wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1490/15).

Warto zwrócić uwagę na to, że powyższe stanowisko umacniają rezultaty wykładni systemowej. Norma zawarta w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) wprowadziła zasadę zachowania w obrocie prawnym decyzji w okresie ich ważności wydanych na podstawie planów miejscowych, które utraciły moc obowiązującą z dniem wejścia w życie nowych regulacji planistycznych. Brak jest uzasadnionych podstaw prawnych, aby różnicować sytuację, gdy utrata mocy dotychczas obowiązującego planu następuje w wyniku wejścia w życie nowego planu miejscowego od sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdza nieważność planu miejscowego (patrz: wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2085/16; wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1598/08).

To, czy ocena skutków takiej sytuacji faktyczno-prawnej jest możliwa w trybach wzruszenia, do których odsyła art. 147 § 2 P.p.s.a., nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6, 7 i 8 K.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie uzgodnień rzeczoznawcy do spraw pożarniczych w zakresie opisanej w [projekcie drogi pożarowej, zdaniem wnoszącej kasację, niezgodnej z przepisami rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę i dróg pożarowych.

Analizę w tym zakresie rozpocząć należy od przytoczenia art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.). W myśl art. 35 ust. 1 pkt 2, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Wymagania w odniesieniu do projektu budowlanego, w tym zakres i treść projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, określają przepisy art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

Nadto, zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.), część opisowa, o której mowa w ust. 1, sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna określać projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, układ komunikacyjny, w tym określający parametry techniczne dróg pożarowych, sieci i urządzenia uzbrojenia terenu zapewniające przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę, ukształtowanie terenu i zieleni w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu.

Konieczne jest także odnotowanie, że zgodnie z art. 6b ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 191), projekt budowlany obiektu budowlanego istotnego ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem oraz projekt urządzenia przeciwpożarowego wymagają uzgodnienia z rzeczoznawcą pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. W myśl § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2117), obiektami budowlanymi istotnymi ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia, są: budynek należący do grupy wysokości średniowysokie, wysokie lub wysokościowe, zawierający strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III lub ZL IV. Według § 2 pkt 1 tego rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kategorii zagrożenia ludzi, strefie pożarowej, kondygnacji, grupie wysokości - należy przez to rozumieć odpowiednio kategorię zagrożenia ludzi, strefę pożarową, kondygnację lub grupę wysokości w rozumieniu przepisów w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis § 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 205 r. poz. 1422 ze zm.) stanowi, że m.in. budynki mieszkalne zaliczane są do kategorii zagrożenia ludzi ZL. Zgodnie zaś z § 2 ust. 2 pkt 4, budynki stanowiące odrębne strefy pożarowe, określane jako ZL, zalicza się m.in. do kategorii ZL IV mieszkalne. Projektowany budynek jest średniowysokim, według klasyfikacji przyjętej w § 8 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z przedstawionego stanu faktyczno-prawnego wynika, że projekt budowlany wymagał uzgodnienia z rzeczoznawcą pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej.

Odnosząc się do zarzutu należy najpierw stwierdzić, że projekt zagospodarowania działki zawiera wymagany § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, układ komunikacyjny, w tym określający parametry techniczne dróg pożarowych, sieci i urządzenia uzbrojenia terenu zapewniające przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę.

Ocena prawidłowości projektu budowlanego pod względem zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem oraz projekt urządzenia przeciwpożarowego wymagają uzgodnienia z rzeczoznawcą pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, została przez organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonana z uwzględnieniem wymaganego pozytywnego uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw ochrony pożarowej. Podkreślić należy, że uzgodnienia rzeczoznawcy zostały ponowione. W odniesieniu do projektu zagospodarowania terenu oraz parteru, ponownego uzgodnienia dokonano w dniu 14 lutego 2016 r., zaś w odniesieniu do garażu-1 i garażu-2, w dniu 8 czerwca 2016 r. W toku postępowania zrealizowano zatem wymaganie wynikające z art. 6b ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego, niezgodnego z przepisami rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych zakresu dostępu do drogi pożarowej (skarżący nawiązuje, bez powołania jednostki redakcyjnej, do treści § 12 ust. 3), wskazać należy, że organy administracyjne oparły się na postanowieniu Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego PSP, wydanym w trybie art. 6c ustawy o ochronie przeciwpożarowej.

Przypomnieć można, poddając analizie genezę postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu, że w odwołaniu skarżący oparł twierdzenie o niezachowaniu wymogów przeciwpożarowych na tezie o spełnianiu przez ul. S. wymagań przepisów jedynie na odcinku stanowiącym 30% tej ulicy. W związku z tym podkreślić należy, że pozytywna opinia rzeczoznawcy ds. ochrony przeciwpożarowej oraz postanowienie Komendanta Wojewódzkiego PSP opierały się na wystąpieniu organu administracji architektoniczno-budowlanej, wynikającym z zaliczenia ulicy S. do kategorii dróg publicznych (gminnych). W konsekwencji twierdzenie skarżącego, według którego, długość drogi pożarowej, spełniającej wymagania przepisów, jest w rzeczywistości znacznie krótsza, niż to zostało zawarte w wystąpieniu do Mazowieckiego Wojewódzkiego Komendanta PSP, a postanowienie Komendanta Wojewódzkiego z dnia 2 listopada 2015 r. nie uwzględnia stanu faktycznego, jaki jest przewidziany do realizacji, jest pozbawione podstaw wynikających z dokumentów obrazujących stan faktyczno-prawny w tym zakresie. W punkcie 2 postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Komendanta PSP wyrażono zgodę na zapewnienie dostępu z drogi pożarowej do 35% obwodu zewnętrznego budynku – zgodnie z układem przedstawionym na planie zagospodarowania terenu. Znajdujący się w aktach projekt zagospodarowania terenu nie jest w zakresie drogi pożarowej sprzeczny z postanowieniem Komendanta.

W tej sytuacji, nie można Sądowi pierwszej instancji postawić zarzutu wadliwego zaakceptowania ustaleń organów w tej mierze. Można skonstatować, że Sąd odniósł się do omówionego zagadnienia w sposób ogólny, a konkretne było jedynie powołanie przepisu § 8 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, ale uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6, 7 i 8 K.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez przyjęcie, że działki inwestora mogą być uznane za działki budowlane, czyli posiadające dostęp do drogi publicznej. Taki dostęp wynika z ostatecznej decyzji lokalizacyjnej Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., Prezydenta m.st. Warszawy, na podstawie której inwestor uzyskał prawo do wykonania zjazdu łączącego działkę nr [...] z drogą publiczną. Kwestionowanie legalności decyzji lokalizacyjnej, wydanej na podstawie ustawy o drogach publicznych nie jest możliwe w niniejszej sprawie. Warto jednak zauważyć, że z decyzji o zezwoleniu na wjazd na nieruchomość wynika także uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jest to wypowiedź podmiotu będącego nie tylko zarządcą drogi, ale także mającego tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzja ta oparta jest o przepis art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.), z którego wynika ustawowe uprawnienie inwestora do wykonania wjazdu na nieruchomość uwarunkowane zgodą zarządcy drogi (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1442/18). Bezpodstawny jest zarzut braku podstaw do uznania ul. S. za drogę publiczną. Zaliczenie tej drogi do dróg publicznych nastąpiło na podstawie uchwały Nr XXXVII/846/2004, Rady m.st. Warszawy z dnia 16 września 2004 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg w m.st. Warszawie do kategorii dróg gminnych. Skoro przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest zjazd łączący działki inwestora z ulicą S., to niezależnie od podziału działki nr [...], planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej.

W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podlega sprawdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Takie sprawdzenie zostało dokonane, z tym, że w warunkach odpowiedzialności projektanta za projekt budowlany. Odpowiedzialność projektanta dotyczy podanej przezeń powierzchni projektowanego garażu. Skoro powierzchnia ta, wyliczona według projektanta zgodnie z wymogiem z § 3 ust. 1 pkt 56b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), nie przekracza 0,5 ha, to nie było wymagane przeprowadzenie postępowania środowiskowego. Dodać warto, że niezależnie od związania organu danymi technicznymi przedstawionymi w projekcie architektoniczno-budowlanym, Wojewoda Mazowiecki przeprowadził w tym zakresie dodatkowe postępowanie. Na skutek dokonanej analizy części rysunkowej i opisowej uznał, że powierzchnia ta wynosi 4897,66 m2. Skarżący nie podważył tego ustalenia. W tej sytuacji twierdzenia skarżącego, co do błędnej kwalifikacji inwestycji, nie zasługują na uwzględnienie. Skoro ani Wojewoda, ani Sąd pierwszej instancji nie mieli podstaw do zakwestionowania ustalenia o wielkości powierzchni projektowanego garażu, to zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. w omawianym zakresie nie jest skuteczny.

Nie doszło do uchybienia w zakresie ustalenia wskaźnika intensywności zabudowy. Z opisu naruszenia oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika precyzyjnie, na czym polega naruszenie. Stanowisko skarżącego jest natomiast możliwe do określenia w powiązaniu ze stosownymi wywodami zawartymi w odwołaniu i w skardze. Sprowadza się do podważenia zgodności wskaźnika intensywności zabudowy z planem, nie tyle z uwagi na przekroczenie przyjętego w planie wskaźnika, ile na zakwestionowaniu rozumienia tego pojęcia przyjętego we wstępnej części uchwały o przyjęciu planu. Nie została natomiast podważona zgodność przyjętego w projekcie wskaźnika z § 2 ust. 1 pkt 5 Planu.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji dotkniętej uchybieniami w postaci obrazy art. 6, 7 i 8 K.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które znalazły swój wyraz w pominięciu dowodów odnośnie do ustalenia, że inwestycja jest zgodna z zapisami Planu, mimo ze w aktach znajduje się decyzja zezwalająca na odprowadzenie wód opadowych do nowo urządzonych zbiorników retencyjno-odsączających, na co zapisy Planu w § 15.1.3 nie pozwalają.

Według § 15 ust. 4 pkt 7 Planu, dopuszcza się m.in. budowę podziemnych zbiorników retencyjnych gromadzących wody opadowe i roztopowe z terenów budowlanych. Konieczne jest odnotowanie, czego nie kwestionuje skarżący, że ten sposób odprowadzania wód opadowych został dopuszczony w decyzji Nr [...] o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego oraz w decyzji Nr [...] o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej był związany, w zakresie przedmiotowym regulowanym przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm.), pozostającymi w obrocie prawnym pozwoleniami wodnoprawnymi.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.