Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 842/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Andrzej Góraj, , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego – M. C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku M.C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.); zwanej dalej Kp.a., art. 1, 2 oraz art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.); zwanej dalej u.d.i.p., o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie: 1. podania przepisów, na podstawie których Gmina [...] podpisała w dniu [...] września 2016 r. aneks z dnia [...] września 2016 r. do umowy dzierżawy z J.D.; 2. podania informacji, czy na dzień [...] września 2016 r. nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] składająca się z działek gruntu nr ew. [...] i nr [...] z obr. [...] w [...] oraz budynku handlowo-usługowego położonego na ww. działkach gruntu (stan zgodny z wypisem z ewidencji gruntów i kartoteki budynków) stanowiła majątek publiczny i czy Gmina [...] w dniu [...] września 2016 r. była właścicielem tej nieruchomości; 3. podania informacji czy, na dzień [...] września 2016 r. nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] składająca się z działek gruntu nr ew. [...] i nr [...] z obr. [...] w [...] oraz budynku handlowo-usługowego położonego na ww. działkach gruntu (stan zgodny z wypisem z ewidencji gruntów i kartoteki budynków) stanowiła majątek publiczny i czy Gmina [...] w dniu [...] września 2016 r. była właścicielem tej nieruchomości.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazało, że żądane przez wnioskodawcę informacje nie stanowią informacji publicznej, dotyczą bowiem postępowania administracyjnego toczącego się przed innym organem administracji publicznej, tj. przed Starostą [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości położonej przy ul. [...], w którym Gmina [...] wraz z nim są stronami postępowania, a pozyskane informacje posłużą do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zakończenia postępowania.

Podkreśliło, że żądanie udzielenia informacji publicznej sprowadza się nie tyle do

udzielenia informacji publicznej, ile do oceny prawnej zaistniałych stanów faktycznych w zakresie prawa własności nieruchomości. Ocena prawna wydanych w sprawie orzeczeń administracyjnych i sądowych nie leży w kompetencji organu samorządu terytorialnego.

Wskazało na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt II SAB/Wa 179/08, w którym stwierdzono, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich (w tym prywatnych) informacji.

Zwróciło także uwagę, że co do objętych niniejszym wnioskiem działek wszczęte zostało również postępowanie przed sądem powszechnym w sprawie stwierdzenia nabycia prawa własności w drodze zasiedzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.C. zakwestionował decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...].

Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. skarżący podtrzymał skargę wnosząc o uchylenie powyższej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej. W jego ocenie organ błędnie uznał, że żądanie informacji publicznej sprowadzało się do oceny prawnej zaistniałych faktów w zakresie prawa własności nieruchomości.

Przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OSK 3017/15, w którym wskazano, że okoliczność, iż wniosek o informację publiczną zostaje sformułowany na tle konkretnej sprawy indywidualnej, nie oznacza, że jest on wnioskiem w sprawie prywatnej. Jeżeli odnosi się do działania organów władzy publicznej, zaś jego realizacja jest warunkiem weryfikacji tego, czy organ tej władzy działa legalnie, to wniosek ten dotyczy sprawy publicznej działalności administracji publicznej. Pozwolić to może na zweryfikowanie, czy doszło do nieprawidłowości w działaniu władzy publicznej, a jeśli miały one miejsce podjąć działania, aby je naświetlić w celu wyeliminowania na przyszłość.

Skarżący podkreślił, że intencją złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...] była chęć uzyskania informacji, czy te nieruchomości (na dzień wskazany we wniosku) stanowią majątek publiczny Gminy Miasta [...]. Zaznaczył, że w zależności od odpowiedzi organu miałby możliwość zweryfikowania, czy aneks nr [...] zawarty z J.D. został podpisany zgodnie z prawem przez Burmistrza Miasta [...]. W jego ocenie wydanie decyzji odmownej w zakresie udzielenia informacji publicznej stanowiło przejaw ukrycia transparentności w działalności tego organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przepisy proceduralne w postępowaniu administracyjnym.

Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a. określa, w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu.

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż wskazuje skarżący.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] odmawiającą udostępnienia informacji publicznej z uwagi na okoliczność, że żądane przez wnioskodawcę informacje nie stanowią informacji publicznej, bowiem dotyczą postępowania administracyjnego toczącego się przed innym organem administracji publicznej w sprawie zwrotu nieruchomości położonej przy ul. [...], w którym Gmina [...] wraz z nim są stronami postępowania, a pozyskane informacje posłużą do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zakończenia postępowania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone zostało, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot, do którego skierował on żądanie, nie ma informacji wskazanej we wniosku, lub że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej.

Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenia postępowania i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Podobnie niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Jej przepisy nie znajdują bowiem wówczas zastosowania, a tym samym nie może być stosowany art. 16 powołanej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 2867/02, publ. MoP 2003, nr 4 s. 33).

Jeżeli zatem wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą, lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienny tryb dostępu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 807/07, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu stwierdzenie więc przez organy administracji, że w rozpoznawanej sprawie wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej nie powinno prowadzić do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, lecz do pisemnego poinformowania wnioskodawcy o powyższym fakcie.

W związku z powyższym należy uznać, że zarówno decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., jak i zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zostały wydane z naruszeniem odpowiednio prawa materialnego (art. 16 ust.1 u.d.i.p.) oraz procesowego art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji są zobowiązane uwzględnić wykładnię zastosowaną przez Sąd.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 P.p.s.a. oraz art. 205 § 1 P.p.s.a.