Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1210/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia del. WSA Wojciech Mazur ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. R. i P. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1277/09 w sprawie ze skargi M. R. i P. R. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1277/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. R. i P. R. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Nowosądeckiego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych

sprawy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Nowosądeckiego (dalej PINB albo organ I instancji) działając w oparciu o art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm. - dalej Prawo budowlane) nakazał M. R. wykonać rozbiórkę rozbudowanej, bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia, części istniejącego budynku "[...]" zlokalizowanego na działce nr [...] w obrębie Słotwiny Gmina Krynica-Zdrój przy ul. [...], oznaczonej na załączniku graficznym do decyzji A,B,C,D,E,F oraz wykonać rozbiórkę nadbudowanej bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia części w/w obiektu - piątej kondygnacji nadziemnej wraz konstrukcją dachu. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu w dniu 7 maja 2004 r. Organ ustalił, że istniejący budynek "[...]" od 1998 r. rozbudowywano od strony północnej o pięciokondygnacyjną część murowaną (oznaczoną na załączniku graficznym do decyzji literą A i B), czterokondygnacyjną część od strony północno-wschodniej (w zał. lit. C), o jednokondygnacyjną i pięciokondygnacyjną część od strony południowej (w zał.lit. D), o trzykondygnacyjną część od strony wschodniej (w zał. lit. F), wiatrołap (w zał. lit E) oraz nadbudowę piątej kondygnacji i przebudowę konstrukcji dachu. Na wykonanie powyższych robót nie zostało wydane pozwolenie na budowę. Jednocześnie organ stwierdził, że przedmiotowa budowa nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Krynica - Zdrój Krynica - Słotwiny i ustaleń ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Zatem warunek określony w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego został spełniony. W związku z powyższym organ stosownie do treści art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlanego nakazał inwestorowi postanowieniem z 23 lutego 2005 r. dostarczyć dokumenty niezbędne do zalegalizowania wykonanych robót. Inwestor w zakreślony terminie nie przedłożył żądanych dokumentów, w związku z czym orzeczono o nakazie rozbiórki.

W odwołaniu od tej decyzji M. R. wskazał, że została ona wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy i w związku z tym wniósł o dopuszczenie dowodu z szeregu dokumentów na okoliczność, że przedmiotowa rozbudowa miała miejsce na przełomie lat 80 - tych i 90 - tych ubiegłego wieku przez poprzedniego właściciela, a w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej MWINB albo organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania podał, że z ustaleń faktycznych PINB wynika, że już podczas pierwszych oględzin w dniu 7 kwietnia 2004 r. inwestor przyznał, że dobudowa części budynku o trzech kondygnacjach została zrealizowana w 1999 r. a więc po nabyciu budynku od "Safri" sp. z o.o. w Krakowie. Jednocześnie w dniu 16 lutego 2005 r. skarżący zobowiązał się dostarczyć pozwolenie na budowę uzyskane przez poprzednich właścicieli przedmiotowego budynku, jednakże do zakończenia postępowania nie przedstawił żadnych dokumentów w tym zakresie. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że to skarżący był inwestorem przedmiotowych robót budowlanych, on sam zresztą zakwestionował tę okoliczność po raz pierwszy dopiero w odwołaniu. Także dokumenty, które skarżący dołączył do odwołania wraz z wnioskiem o dopuszczenie w poczet materiału dowodowego, w tym operat szacunkowy z 18 czerwca1998 r., a w szczególności decyzja z [...] marca 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pt. rozbudowa, nadbudowa istniejącego budynku pensjonatowego "[...]" wraz ze zmianą konstrukcji dachu - działki nr [...],[...],[...] - oraz budowa miejsc postojowych - działka nr [...] -jednoznacznie wskazują, że zamierzeniem skarżącego po dokonaniu zakupu przedmiotowego budynku była jego rozbudowa i nadbudowa, zmiana konstrukcji dachu, oraz budowa miejsc postojowych. Inwestor uzyskał w tym celu decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jednakże nie dysponował pozwoleniem na budowę. Mimo to rozpoczął wykonywanie robót budowlanych, co prowadzi do konieczności dokonania rozbiórki dobudowanej i nadbudowanej części.

W piśmie z 2.06.2006 r. Urząd Miejski w Krynicy poinformował PINB, że gmina Krynica - Zdrój nie wydała pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku "[...]" ani też nie posiada w swoich zasobach archiwalnych innej dokumentacji dotyczącej przedmiotowego budynku. Nadto podczas czynności kontrolno - sprawdzających w dniu 1 grudnia 2005 r. i oględzin w terenie w dniu 28 marca 2006 r. stwierdzono, że na polecenie skarżącego roboty budowlane były nadal prowadzone, m. in. przy wymianie konstrukcji dachu, instalacji komina z instalacją grzewczą, oraz balustrad. Również z oświadczeń świadków wynika, że rozbudowa i nadbudowa przedmiotowego budynku została wszczęta po jego nabyciu przez skarżącego, a nie była prowadzona przez poprzednich właścicieli.

W skardze na powyższą decyzję M. R. i P. R. zarzucili naruszenie prawa materialnego, art. 8, art 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 140 kodeksu cywilnego oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę podzielił stanowisko organów orzekających, że inwestorem rozbudowy i nadbudowy budynku był M. R. i miała ona miejsce po nabyciu przez niego przedmiotowego obiektu. Zdaniem organu odwoławczego potwierdzają tę okoliczność zarówno zeznania świadków (S. K. i A. K.), jak i dowody w postaci dokumentów m.in. poświadczonej kserokopii decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 26 marca 2000 r. wydanej na wniosek M. R., w której ustalono warunki zabudowy działek nr [...],[...],[...] (obecnie działka nr [...]) dla inwestycji: rozbudowa, nadbudowa istniejącego budynku pensjonatowego "[...]". To zdaniem Sądu wskazuje, że M. R. był zainteresowany rozbudową pensjonatu "[...]" w związku z czym wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, natomiast nie wystąpił o pozwolenie na budowę. Wobec tego, że przedmiotowa budowa nie naruszała ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Krynica-Zdrój Krynica - Słotwiny, zatwierdzonego uchwałą Nr XXIII/186/04 Rady Miejskiej w Krynicy - Zdroju z 1 października 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Nr 440 poz. 5077 z 20.12. 2004 r.) oraz przepisów w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem - za wyjątkiem rozbudowanej części wiatrołapu - za zasadne Sąd uznał podjęcie przez organ I instancji, zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, próby legalizacji przedmiotowej samowoli. W konsekwencji wobec niedostarczenia przez inwestora wymaganych dokumentów zgodnie z treścią art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane Sąd podzielił stanowisko organów nadzoru budowlanego, że nie zaistniały przesłanki do legalizacji samowoli budowlanej w zakresie rozbudowy i nadbudowy pensjonatu "[...]", a tym samym prawidłowo orzeczono nakaz rozbiórki.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku M. R. i P. R. zarzucili:

1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 7, art. 8, art. 21 i art. 64 ust. 1 i 2

Konstytucji RP w zakresie ochrony prawa własności i działania na podstawie i w

granicach prawa,

2) naruszenie przepisów postępowania tj.

art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a) poprzez brak ujęcia w uzasadnieniu wyroku wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i odniesienia się do nich w sposób szczegółowy,

- art. 106 § 3 i § 6 p.p.s.a w zw. z art. 236 kodeksu postępowania cywilnego poprzez brak odniesienia się do składanych wniosków dowodowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy przez brak pełnego i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Z uwagi na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Ponadto wnieśli o dopuszczenie dowodu z kopii operatu szacunkowego z dnia 23 listopada 2009 r. wskazującego ilość kondygnacji budynku odmienną od ustaleń Sądu I instancji oraz kopii protokołu rozprawy w sprawie I C 29/07, mającego potwierdzać dane wynikające z fotografii lotniczej z 1987 r. oraz niewiarygodność świadków A. K., A. Z. i S. K..

W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że załączone do akt sądowych kopie fotografii lotniczych potwierdzają, że przedmiotowy pensjonat w stanie opisanym na kwestionowanym przez Sąd I instancji załączniku graficznym znajdował się już na przełomie lat 1989/1990, zatem przed wejściem w życie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zdaniem skarżących kasacyjnie Sąd I instancji pominął porównanie powierzchni użytkowej, ilości kondygnacji, jak też stanu technicznego wynikające z operatu A. J. ze stanem obecnym, co w ich ocenie wyklucza zarzucaną rozbudowę w 1998 r. Sąd I instancji pominął także, iż przedmiotowy budynek po dokonanej rozbudowie został zinwentaryzowany geodezyjnie, skoro mapa ewidencyjna wykazuje jeszcze przez domniemaną rozbudową w 1998 r. takie same obrysy budowli jak obecnie. W ocenie skarżących kasacyjnie nierozpoznane przez organy nadzoru budowlanego wnioski dowodowe zmierzały do ustalenia, czy poprzedni właściciel rozbudował pensjonat stosownie do projektu i pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka postępowania A. K. wniosła o jej oddalenie podnosząc, że skarga kasacyjna nie określa, czy zarzucane naruszenia przepisów polegają na błędnej wykładni, czy też na ich niewłaściwym zastosowaniu. Wskazane zaś naruszenie przepisów prawa materialnego w sposób niedopuszczalny kwestionuje ustalenia stanu faktycznego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna wskazuje na obydwie podstawy określone w art. 174 p.p.s.a

Zarzut naruszenia prawa materialnego może przybierać dwojaką postać, a mianowicie postać błędnej wykładni konkretnej normy prawa materialnego, albo postać tzw. błędu subsumcji, czyli wadliwego uznania, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie zastosowanej przez sąd normy materialnoprawnej i dla tej podstawy kasacyjnej stan faktyczny powinien być w sprawie prawidłowo ustalony.

Natomiast zgłoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenie prawa materialnego tj. art. 7, art. 8, art. 21 i art. 64 ust. 1 i 2

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie ochrony prawa własności i działania na podstawie i w granicach prawa w rzeczywistości zarzuca błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że nierozpoznane przez organy nadzoru budowlanego wnioski dowodowe zmierzały do ustalenia, czy poprzedni właściciel rozbudował pensjonat stosownie do projektu i pozwolenia na budowę. W ten sposób sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego wskazuje na niezrozumienie istoty jego naruszenia. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika ani błędna wykładnia, ani też niewłaściwe zastosowanie. Poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego nie można natomiast zwalczać ustaleń faktycznych ani oceny dowodów. Te kwestie stanowią element stanu faktycznego sprawy, w związku z czym mogą być wyłącznie przedmiotem zarzutu natury procesowej - art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Oparte z kolei na tej podstawie zarzuty również okazały się niezasadne. Odnośnie ustalenia stanu faktycznego to skarga kasacyjna nie podważa skutecznie ustaleń poczynionych przez organy i podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że został on ustalony prawidłowo.

Z przytoczonej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji wynika, że zarzut dokonania przez Sąd I instancji niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, w wyniku której Sąd ten nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, a przy jego uzupełnieniu mógł przemawiać za argumentacją na korzyść skarżącego, kasator powiązał z zaniechaniem przez Sąd "(...)przeprowadzenia pełnego i właściwie prowadzonego postępowania dowodowego."

Tak sformułowany pod adresem Sądu zarzut jest chybiony z uwagi na wynikające z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) ustawowe ograniczenie roli sądu administracyjnego przede wszystkim do kontroli działalności administracji publicznej według kryterium zgodności z prawem. Konsekwencją takiej funkcji sądu jest ograniczenie w postępowaniu sądowym postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie." W świetle cytowanego przepisu nie jest możliwe przeprowadzenie przed sądem administracyjnym nie tylko dowodów ze źródeł osobowych, ale także przeprowadzenie dowodu z takiego dokumentu, który w istocie ma charakter opinii biegłego (por. wyrok składu 7 sędziów NSA z 25. 09. 2000, FSA 1/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 1).

Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz wyłącznie ocena, czy organ administracji ustalił ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny nie jest zatem uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją lub postanowieniem. Może on dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tejże decyzji lub postanowienia. Natomiast przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie dopuszczalne tylko wówczas, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu.

Ponadto zauważyć należy, że dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. A zatem nawet w sytuacji, gdyby dowód taki był oferowany przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to jego nieprzeprowadzenie przez sąd, nie mogłoby być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie istotne, mające wpływ na wynik sprawy.

Chybiona jest forsowana skargą kasacyjną, a podnoszona wcześniej w skardze, koncepcja, że przedmiotowy budynek został rozbudowany w obecnym kształcie na przełomie lat 80-tych i 90-tych poprzedniego wieku, przez poprzedniego właściciela, od którego skarżący zakupił nieruchomość w 1998 r. Jako dowód potwierdzający te twierdzenia skarżący kasacyjnie powołał się m.in. na kopie zdjęć lotniczych, na których, jego zdaniem uwidoczniono rozbudowę budynku w drugiej połowie lat osiemdziesiątych XX wieku. oraz operat szacunkowy nieruchomości, sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego A. J. z 23 listopada 209 r., wskazujący ilość kondygnacji budynku odmienną od ustaleń Sądu I instancji oraz kopię protokołu rozprawy z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie [...] Sądu Rejonowego w Muszynie, mającego potwierdzić dane wynikające z fotografii lotniczej z 1987 r. oraz niewiarygodność świadków A. K., A. Z. i S. K.. Powołując się na przedmiotowe dowody kasator nie dostrzega, że nie podważają one dowodów, na których oparły się organy orzekające. Wskazać trzeba, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja organu odwoławczego zapadła [...] kwietnia 2009 r. Zgłaszane przez pełnomocnika skarżącego w toku postępowania przed Sądem I instancji okoliczności ujawnione zostały w październiku i listopadzie 2009 r., a zatem dotyczyły faktów zaistniałych po wydaniu zaskarżonego do Sądu aktu, wobec czego nie mogły być znane organom administracji i nie mogły mieć wpływu na kontrolę legalności zaskarżonego aktu.

Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia wnioskowanych dowodów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny należy zauważyć, że nie było żadnych podstaw do tego, by Sąd powziął wątpliwość, o której mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. – w jednoznacznie ustalonym stanie faktycznym sprawy.

Wyjaśnić ponadto trzeba, że podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest w zasadzie stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu, co wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny zgodnie z tym przepisem bada, czy ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu administracyjnym odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r. II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31), a zatem kontroluje sposób gromadzenia materiału dowodowego, jego ocenę oraz ustalenia faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji kontroli takiej dokonał, o czym świadczą rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku i wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd ten wykazał w należyty sposób, odpowiadający wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego uznał za zgodne z prawem stanowisko organów administracji publicznej.

Art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a stanowi: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie."

W rozpatrywanej sprawie wszystkie te wymogi uzasadnienie wyroku spełnia. Sąd wskazał jakie ustalenia poczyniły organy administracyjne i stwierdził, że "organy ustaliły, w sposób nie budzący wątpliwości, że M. R., bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia dokonał rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku" oraz przytoczył dowody, które potwierdzają tę tezę. Tym samym również chybiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Ponadto Sąd I instancji zasadnie zauważył, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do legalizacji samowoli budynku pensjonatowego [...] na dz. Nr [...] obr. Słotwiny w Krynicy Zdroju w zakresie jego nielegalnej rozbudowy i nadbudowy, w związku z czym organy prawidłowo orzekły o rozbiórce.

Przedmiotowa budowa nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Krynica-Zdrój Krynica - Słotwiny, zatwierdzonego uchwałą Nr XXIII/186/04 Rady Miejskiej w Krynicy - Zdroju z 1.10. 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Nr 440 poz. 5077 z 20.12. 2004 r.) oraz przepisów w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem - za wyjątkiem rozbudowanej części wiatrołapu. W związku z czym organ l instancji podjął, zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, próbę legalizacji przedmiotowej samowoli. Nakazał inwestorowi dostarczyć odpowiednie dokumenty w określonym terminie. Ponieważ inwestor dokumentów wymaganych przedmiotowym postanowieniem nie przedłożył organ l instancji wydał zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 nakaz rozbiórki.

W ocenie Sądu organ l instancji prawidłowo podjął próbę legalizacji przedmiotowej samowoli do czego był zobowiązany dyspozycją z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego i zastosował dyspozycję z art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy dopiero wówczas gdy w terminie przewidzianym w postanowieniu z 23 lutego 2005 r. inwestor nie dostarczył wymaganych dokumentów. Takie postępowanie inwestora prowadzi do wniosku, że swoim działaniem nie chce doprowadzić do legalizacji przedmiotowej inwestycji.

W odniesieniu do wniosku o dopuszczenie dowodu z operatu szacunkowego nieruchomości, sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego A. J. z 23 listopada 209 r. oraz kopii protokołu rozprawy w sprawie [...] należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego. Wprawdzie art. 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość uzupełnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym materiału dowodowego przez dopuszczenie dowodu z dokumentów, lecz instytucja ta ma zastosowanie wyłącznie przed sądem pierwszej instancji.

Zważywszy na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw kasacyjnych.