Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 364/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 57 ust 1 pkt6 i 6b, 57 ust 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2014 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją utrzymał w mocy skierowaną do P. J. (wskazywanego dalej także jako: "skarżący") decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2013 r. w sprawie odmowy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Przebieg postępowania poprzedzającego wydanie ww. decyzji przedstawiał się następująco.

P. J. 18 marca 2010 r. zwrócił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na, powołując się na fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską, B. G.. Związek małżeński został zawarty 21 sierpnia 2008 r. na [...].

W trakcie postępowania organu I instancji, przeprowadzono oględziny deklarowanego miejsca zamieszkania małżonków, tj. przy ul. J. w N. W trakcie oględzin stwierdzono, iż skarżący zamieszkuje w tym lokalu, jednak prawdopodobnie sam. Ponadto na prośbę [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] sprawdzeń w ww. lokalu dokonali pracownicy Ośrodka Pomocy Społecznej w N., lecz pomimo dwukrotnych prób nie udało się potwierdzić zamieszkiwania w lokalu B. G..

Małżonkowie 7 kwietnia 2010 r. zostali przesłuchani do protokołu. B. G. zeznała, że nie posiada kluczy do ww. lokalu mieszkalnego i nie zna sąsiadów. Nie miała także dokładnych informacji na temat zajęcia zarobkowego męża. Natomiast skarżący stwierdził, iż żona w trakcie jego nieobecności w Polsce, przebywa w budynku mieszkalnym przy ul. K. w N. (w trakcie postępowania organ ustalił, że wskazany budynek został zburzony kilkanaście lat temu, lecz B. G. nadal jest tam zameldowana). B. G. ma 5 dzieci ze związku małżeńskiego z obywatelem polskim, które zostały jej odebrane przez kuratora w 2004 r. z uwagi na jej alkoholizm. P. J. nie zna dzieci żony oraz jej rodziny - matki i brata. B. G. stwierdziła, że utrzymuje kontakt z dziećmi, lecz nie wiedzą o jej ślubie. B. G. nie nic wie o sytuacji finansowej męża, gdyż skarżący nic jej nie mówił. Potwierdziła, że w lokalu mieszkalnym przy ul. J. w N. nie posiada wielu rzeczy. P. J. zeznał natomiast, że utrzymuje kontakty z synem z pierwszego małżeństwa, jednak z byłą żoną, która pozostaje w związku małżeńskim z obywatelem polskim - już nie.

W dniu 7 kwietnia 2010 r. przesłuchany został poprzedni mąż B. G. - J. G., który zeznał, że była żona zamieszkuje przy ul. K. w N. u A. H. Wyjaśnił, iż była żona widuje się obecnie z dziećmi, jednak uprzednio, w trakcie jego pobytu poza granicami Polski, wpadła w alkoholizm, a dzieci zostały jej odebrane przez kuratora. Po powrocie, J. G. podjął próbę odzyskania opieki nad dziećmi.

W trakcie czynności sprawdzających w budynku przy ul. K. w N., A. H. oświadczył, iż B. G. nie mieszka u niego, lecz jedynie sprząta i czasami nocuje.

W dniu 28 kwietnia 2010 r. małżonkowie zostali przesłuchani ponownie, a w ich zeznaniach pojawiły się rozbieżności, świadczące o ich słabej, wzajemnej znajomości. Ponadto B. G. oświadczyła, iż zamierza odebrać dzieci od byłego męża, lecz na razie jest to niemożliwe, gdyż nie ma miejsca zamieszkania. Przyznała także, że podaje inne adresy zamieszkania, np. ul. K. w N. - u sąsiadki Z. G. gdy ma taką potrzebę, gdyż pod adresem zameldowania, nie ma żadnego budynku. P. J. stwierdził w trakcie przesłuchania, iż nie zamierza poznawać dzieci żony, gdyż "będą (go) ciągnąć po kieszeni" oraz wie, iż żona leczyła się z alkoholizmu.

Decyzją z [...] lipca 2010 r. Nr [...] Wojewoda [...] odmówił udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP stwierdzając, iż jego małżeństwo zostało zawarte w celu obejścia przepisów ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, ze zm.). Organ I instancji podniósł, iż pomiędzy małżonkami nie istnieje więź psychiczna, fizyczna, gospodarcza, pozwalająca realizować nałożone obowiązki wynikające z faktu zawarcia związku małżeńskiego.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców podnosząc, że żona spodziewa się dziecka, co nie zostało uwzględnione przez organ I instancji. Skarżący podjął także próbę wyjaśnienia rozbieżności w zeznaniach jego i B. G. oraz ich wzajemnej nieznajomości. Ponadto poinformował, iż przeprowadzili się z żoną do innego mieszkania przy ul. G. w N.

W toku postępowania odwoławczego, organ uznał, iż sprawa wymaga przeprowadzenia dodatkowych czynności sprawdzających i wystąpił do Wojewody [...] o przesłuchanie m.in.: dorosłych dzieci B. G. oraz Z. G. Organ wystąpił także do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w nowym, deklarowanym miejscu zamieszkania małżonków, tj. przy ul. G. w N.. W trakcie czynności sprawdzających ustalono, iż B. G. nie jest widywana w ww. lokalu, natomiast skarżący jest widywany sporadycznie.

Przesłuchana do protokołu Z. G. zeznała, że nie widziała B. G. od ponad roku i nie ma z nią kontaktu, oraz nigdy nie zamieszkiwała u niej. Zeznała także, że B. G. spotykała się u niej z dziećmi, lecz było to około 2 lata temu.

W tym samym dniu zostały przesłuchane dwie dorosłe córki B. G. które oświadczyły, iż nie utrzymują kontaktów z matką. H. B. i P. G. złożyły zbieżne zeznania i zeznały, że wiedzą o ciąży matki oraz spotkaniach młodszych sióstr z matką na ul. K. w N., gdzie matka zamieszkiwała z A. H. (z którym matkę "coś łączy"), lecz od kilku miesięcy B. G. nie kontaktuje się także z młodszymi dziećmi.

Ponadto dokonano dodatkowych ustaleń w budynku mieszkalnym przy ul. K. w N. Syn A. H. oświadczył, że B. G. "pomieszkuje u ojca, raczej tu mieszka ".

Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w budynku przy ul. G. w N. wynika, że małżonkowie są widywani sporadycznie, jednak częściej sam P. J..

Następnie, w dniu 23 września 2010 r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] przeprowadzili wywiad z B. G. w lokalu przy ul. G. w N. i stwierdzili, że w lokalu tym półki meblowe są puste. B. G. okazała funkcjonariuszom ubrania w szafkach, jednak były to głównie męskie rzeczy, natomiast w kuchni nie było żadnych produktów spożywczych. Ponadto funkcjonariusze zwrócili uwagę, iż pomimo zaawansowanej ciąży B. G., w mieszkaniu nie było żadnych rzeczy, przygotowanych dla dziecka. B. G. wyjaśniła, że mąż wszystko kupi po urodzeniu się dziecka, natomiast ona w trakcie wyjazdów męża, zamieszkuje u matki i z tego powodu często nie ma jej w tym lokalu.

Z uwagi na powyższe ustalenia, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją z [...] listopada 2010 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2010 r. Organ odwoławczy stwierdził m.in., że małżonkowie nie zamieszkują wspólnie, nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, nie mają dokładnej wiedzy o sobie, a B. G. pozostaje de facto w nieformalnym związku obywatelem polskim, w związku z czym okoliczności sprawy wskazują, że przedmiotowy związek małżeński został zawarty wyłącznie w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, ze zm.).

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 1 grudnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 398/11, uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż organy administracji nie dokonały należytej i wystarczającej analizy stanu faktycznego. Sąd podtrzymał zarzut skarżącego, iż organy całkowicie zignorowały fakt urodzenia się dziecka w trakcie postępowania, natomiast z zasad logiki oraz doświadczenia życiowego wynika, że fakt urodzenia się dziecka z małżeństwa wskazuje, iż małżeństwo to jest związkiem funkcjonującym, a nie fikcyjnym. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie spełnia wymagań, określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie została wystarczająco uzasadniona i wyjaśniona, przede wszystkim w zakresie faktu urodzenia się dziecka w trakcie małżeństwa. W ocenie Sądu, sprzeczności w zeznaniach małżonków nie świadczą o fikcyjnym charakterze związku. Sąd zwrócił także uwagę na konieczność uwzględnienia przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., Konwencji o Prawach Dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. oraz ustawy z 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej.

Decyzją z [...] czerwca 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w celu przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał organowi I instancji, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy ustalić, czy związek małżeński P. J. i B. G. nie został zawarty w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż zasadne będzie dokonanie innych czynności, niezbędnych do ustalenia, czy przedmiotowy związek faktycznie istnieje i stanowi podstawę pobytu P. J. w Polsce przez okres powyżej 3 miesięcy. W ocenie organu w powyższym celu należało ponownie przesłuchać małżonków, nowych świadków w sprawie, przeprowadzić wywiady środowiskowe w deklarowanych miejscach zamieszkania małżonków. Jednocześnie stwierdził, że B. G. powinna być traktowana jako strona postępowania.

Wojewoda [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku z 18 marca 2010 r. o udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP decyzją z [...] marca 2013 r. Nr [...] odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący organowi I instancji zarzucił naruszenie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. art. 8, w zakresie działania organu na podstawie i w granicach prawa skutkujące naruszeniem reguł procedury administracyjnej, art. 7 i 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "k.p.a."), art. 23, 61, 62 i nast. ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, ze zm., dalej: "Kro"), art. 8 Konwencji o prawach dziecka z 20 listopada 1989 r., art. 57 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów, zgromadzonych i włączonych w poprzednim postępowaniu do znaku [...] Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, tj. decyzji Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z [...] grudnia 2010 r. o przyznaniu zasiłku rodzinnego oraz jednorazowego świadczenia na rzecz małoletniego S. J., z zaświadczenia Urzędu Skarbowego w N. o nie złożeniu przez B. G. zeznania podatkowego za rok 2011 wobec braku dochodów, z zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy w N. z 7 czerwca 2011 r. o zarejestrowaniu jako bezrobotnej w tym Urzędzie B. G. oraz o nieposiadaniu przez nią prawa do zasiłku, które potwierdzają, że skarżący jest jedynym żywicielem rodziny zobowiązanym do łożenia na utrzymanie rodziny.

Do odwołania dołączył zaświadczenie lekarskie z 21 czerwca 2011 r., wydane przez Gabinet Psychiatryczny w N. oraz zaświadczenie lekarskie z 21 czerwca 2011 r. wydane przez [...] w N., na potwierdzenie, że stan zdrowia B. G. wymaga opieki ze strony skarżącego, tym bardziej, iż nieletni nie może pozostawać sam z chorą matką.

Podniósł także, że wraz z małżonką B. G. wypełniają obowiązki, wynikające z art. 23 i nast. Kro, wedle którego małżonkowie są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, przy czym to skarżący zapewnia żonie i nieletniemu synowi warunki materialne oraz lokalowe niezbędne do rozwoju i wychowania wspólnego dziecka.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2013 r.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców organ I instancji zasadnie uznał, że związek małżeński pomiędzy skarżącym i B. G. został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ zaznaczył, że ze zgromadzonego przez Wojewodę [...] materiału dowodowego wynika, iż małżonkowie nie zamieszkują wspólnie, nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa, a także nie są zgodni co do istotnych okoliczności, które ich dotyczą.

Zaznaczył, iż Wojewoda [...] dwukrotnie przeprowadził dowód z oględzin lokalu (ul. [...] oraz ul. K. - obie lokalizacje w N.), a funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] w notatce opisali stan lokalu przy ul. M. w N. W pierwszym przypadku organ I instancji ustalił, iż w trakcie przeprowadzonych oględzin w pokoju znajdowały się praktycznie tylko męskie ubrania, a trzy wieszaki z ubraniami damskimi wyglądały na dołożone w ostatniej chwili. Świadczy o tym też fakt, iż w zajmowanym lokalu mieszkalnym nie było żadnej damskiej bielizny. W łazience znajdowały się jedynie mydło i ręcznik. B. G. nie orientowała się co do produktów spożywczych jakie miały znajdować się w mieszkaniu (choć było ich kilka), nie było tam też żadnych rzeczy osobistych należących do niej (pamiątek, zdjęć, notatek itp.), natomiast za drugim razem nie zastano skarżącego, a B. G. nie była w stanie okazać żadnych dokumentów osobistych lub notatek mogących należeć do P. J..

Ponadto, pomiędzy ww. działaniami pracowników [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], funkcjonariusze PSG w [...] przeprowadzając wywiad z B. G. stwierdzili, iż w lokalu przy ul. M. w N. (gdzie miała wtedy przebywać małżonka skarżącego) półki meblowe były puste, a w kuchni nie było żadnych produktów spożywczych. Dodatkowo w rozmowie z pracownikiem Urzędu Miasta N. uzyskali zapewnienie, iż B. G. zamieszkiwała przy ul. K. w N., a sama skarżąca chwaliła się, że jest przygotowana na kolejne kontrole urzędników i funkcjonariuszy.

Zdaniem organu dowodem na zawarcie przez P. J. związku małżeńskiego z B. G. wyłącznie w celu obejścia przepisów są również zeznania licznych świadków. Zwrócił uwagę, iż poprzedni mąż B. G., J. G. już w 2010 r. oświadczył, iż zgodnie z jego wiedzą (uzyskaną od dzieci) żona pod adresem: N., ul. K. przebywa od dwóch lat (czyli od 2008 r.). Zeznał, iż stamtąd odbiera i przywozi ich wspólne dzieci dodając, że jedno z nich było tam nawet w dniu jego przesłuchania. Zapytana na tę okoliczność B. G. zeznając w 2010 r. zaprzeczyła, aby zamieszkiwała w ww. lokalu mieszkalnym dodając, iż u A. H. nigdy nawet nie pracowała. Wiarygodność zeznań małżonki skarżącego już wtedy podważył sam A. H. oświadczając, że było kilka przypadków w 2010 r., kiedy B. G. u niego nocowała, przyznając jednocześnie, iż u niego sprząta. Zauważył także, iż w 2012 r. podczas składania ponownych zeznań B. G. oświadczyła, iż przy ul. K. w N. zaczęła zostawać na noc już od ok. 5 lat.

W czasie czynności wykonywanych przy ul. K. w N. żaden z zamieszkujących pod tym adresem świadków (poza właścicielem A. H.), zeznając, nie potwierdził faktu zamieszkiwania tam P. J. Co więcej, wielu z nich wskazywało raczej na relacje łączące zamieszkującą tam B. G. z A. H..

Stwierdził, że wiarygodność zeznań złożonych przez J. H. jest wysoka. Jej zeznania są spójne z zeznaniami innych świadków zamieszkujących pod adresem: N., ul. K., a związek przyczynowo skutkowy pomiędzy jej wyprowadzką z podanego wyżej adresu, a wprowadzeniem się tam B. G. jest wymowny. Natomiast podważenie przez skarżącego wiarygodności jej zeznań miało na celu obalenie niekorzystnych zeznań mogących wpłynąć na uzyskanie przez skarżącego zezwolenia na pobyt w Polsce.

Ponadto wskazał, że z zeznań Z. O. oraz jego małżonki E. wynika, iż o adresie zamieszkania skarżącego (ul. K. w N.) wiedzą od niego samego (pan Z.) lub od swojego męża (pani E.). Dodatkowo małżonkowie, pytani o kontakty z panem P. J., zgodnie oświadczyli, iż spotykają się z nim w ich miejscu zamieszkania.

Zeznający tego samego dnia syn E. O., D. G. potwierdził zeznania swojej matki, iż aplikujący przyjeżdża do nich sam, a on nie ma pojęcia czym zajmuje się P. J. oświadczając, iż się od tego "odciął".

Z kolei brat B. G. - J. J. oświadczył, iż o zawarciu związku małżeńskiego przez siostrę dowiedział się po fakcie, a od niej samej i niewiele wie na temat skarżącego. Na pytanie dotyczące okoliczności zamieszkania jego siostry przy ul. K. w N. oświadczył, iż nie wie przez kogo siostra załatwiła sobie z panem H. mieszkanie w jego kamienicy. Zeznania te podważył sam A. H. oświadczając: "Ja znałem brata B. G. – J., przez niego ją poznałem. Ona szukała mieszkania". W związku z powyższym, rozumiejąc chęć pomocy siostrze, trudno przyjąć wyjaśnienia złożone przez J. J. za wiarygodne, biorąc również pod uwagę fakt, iż świadek miał w przeszłości problemy z nadużywaniem alkoholu.

Podniósł, że co prawda materiał zgromadzony w trakcie postępowania odwoławczego wskazuje, że małżonkowie mogą razem zamieszkiwać, jednak materiał zgromadzony przez Wojewodę [...], z którego wynika, iż B. G. może pozostawać w związku nieformalnym z A. H., poddaje w wątpliwość zeznania A. H. oraz jego syna.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Wojewoda [...] zasadnie uznał, iż sam fakt narodzin małoletniego S. J. w trakcie pozostawania przez B. G. w związku małżeńskim z P. J. nie może stanowić obligatoryjnej przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Podał, że Wojewoda [...] przeprowadził postępowanie wyjaśniające w szerokim zakresie. W tym celu przeprowadzono dowód z przesłuchań małżonków oraz świadków. W ich wyniku uzyskano zeznania z których wynika, iż wielu świadków (głównie z rodziny A. H. oraz zamieszkujących pod tym samym adresem co B. G. i jej dziecko) poddaje w wątpliwość faktyczne ojcostwo P. J., przypisując je raczej A. H.. Wątpliwości tych nie rozwiewa również sam skarżący, który pytany o ewentualne poddanie się badaniom genetycznym zeznał: "(...) Nie wiem, musiałbym się zastanowić. Bałbym się wyników (...) Chciałbym powiedzieć, że jeśli muszę mogę iść na badania genetyczne, jeśli nie muszę wolałbym nie iść (...)". Również B. G. na pytanie czy w razie konieczności mąż poddałby się badaniom genetycznym odpowiedziała: "Przecież nie musi". Ponadto podczas przesłuchania do protokołu 20 września 2012 r., skarżący, zapytany, kto mieszka na ul. K. odpowiedział: "Synowie: D. - kawaler, lat ok. 25-28, bezdzietny, na rencie, M. z dziewczyną, trzeci syn, I. ok. 25 zajmuje się pomocą przy sklepie na dole w H. A. H., trzeci syn, K. i jeszcze jeden lokator mieszkają w pierwszym domu. Gdy wróciłem w marcu 2012 r. K. tam mieszkał. Drugi lokator mieszka od niedawna. W drugim domu mieszka syn H. M. z dziewczyną i dzieckiem. Nie znam imienia dziewczyny ani dziecka. (...) Młodszy syn H. - S. "

Organ argumentował, że nie ulega wątpliwości, iż stan wiedzy skarżącego dotyczący małoletniego S. J. jest znikomy, co wykazały przesłuchania z 20 września 2012 r. i 20 czerwca 2013 r.

Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Wojewoda [...] zasadnie uznał, iż pobyt na terytorium RP P. J. nie będzie związany z opieką nad małoletnim S. J.. Bez względu na spekulacje poddające w wątpliwość ojcostwo P. J., organ akcentował, że skarżący nie uczestnicy w wychowywaniu małoletniego dziecka. Podnoszenie kwestii dziecka służy jedynie jako karta przetargowa w celu uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.

Podkreślił także, iż skarżący nie posiada elementarnej wiedzy na temat życia prowadzonego przez żonę. Już w 2010 r. nie wiedział gdzie przebywa podczas jego podróży na [...], gdzie spotyka się ze swoimi dziećmi. Stosunek skarżącego do dzieci żony z jej poprzedniego małżeństwa wyrażają jego zeznania z 28 kwietnia 2010 r., cyt.: " (...) Z tego co wiem dzieci B. chcą mnie poznać, ale nie palę się do tego, bo będą mnie ciągnąć po kieszeni " Z kolei B. G. nie orientowała się w sytuacji finansowej skarżącego, nie wiedziała, czy w przeszłości wchodził w konflikt z prawem. Podczas przesłuchania przed Wojewodą [...] 20 września 2012 r. małżonkowie, złożyli oświadczenia, które wręcz wzajemnie się wykluczają (m.in. na temat okresów zamieszkiwania pod konkretnymi adresami, osób zamieszkujących w lokalu gdzie mieszka pani B. G., czy kwestii narodzin i zagadnień związanych z małoletnim S. J.).

W toku postępowania odwoławczego, podczas przesłuchania przeprowadzonego 20 czerwca 2013 r., małżonkowie zgadzali się jedynie w kwestiach, o które już wcześniej byli pytani podczas poprzednich przesłuchań, np. źródło utrzymania, czy data urodzenia dziecka, ostatnia choroba dziecka. Na bardziej szczegółowe pytania, lub pytania zadane po raz pierwszy, małżonkowie udzielili rozbieżnych odpowiedzi. B. G. nie wiedziała, gdzie mąż spędza popołudnia, jak często wyjeżdża za granicę, nie posiada podstawowych informacji na temat jego rodziny, spotkań z bratem. P. J. nie wiedział, kiedy żona wyjeżdżała ostatni raz poza N. Ponadto małżonkowie złożyli rozbieżne wyjaśniania dotyczące spędzenia przez nich ostatnich Świąt Wielkanocnych, świąt majowych czy też spotkań z synem P. J.

Z informacji uzyskanych przez funkcjonariuszy Straży Granicznej podczas wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego w czerwcu 2013 r. wynika, że S. J. ma bardzo dobry kontakt z A. H., pan H. opiekuje się dzieckiem. Jak zeznali małżonkowie 20 czerwca 2013 r., pan H. robi z B. G. zakupy, wyrzuca śmieci, podczas gdy P. J. nie ma żadnych obowiązków domowych. Ponadto podczas przesłuchania B. G. 20 czerwca 2013 r., małoletni S. J. uczestniczył w przesłuchaniu matki, gdyż dziecko nie chciało z zostać z P. J.

W opinii organu odwoławczego przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, iż w sytuacji cudzoziemca istnieją okoliczności, wymienione w art. 55 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy o cudzoziemcach. Materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie daje podstawy do stwierdzenia, iż związek małżeński skarżącego został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wobec czego w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Następnie wskazał, że w sprawie należy również zważyć, iż P. J. składając 18 marca 2010 r. wniosek o udzielenie zezwolenia zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, poświadczył własnoręcznym podpisem oświadczenie, z którego wynika m.in., iż jest świadomy, że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podrobienie, przerobienie dokumentu w celu użycia za autentyczny lub używanie takiego dokumentu jako autentycznego spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie.

W części "E.1. Umotywowanie wniosku" P. J. napisał, m.in.: "(...) Gdy wróciłem z [...] ożeniłem [się] z obecną żoną, która jest obywatelką Polski, z którą mieszkam na dzień dzisiejszy (...)." Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż treść ww. oświadczenia odbiega od ustalonego stanu faktycznego (skarżący w momencie składania wniosku przebywał pod adresem: N., ul. J., a B. G. zamieszkiwała przy ul. K. w N.) i miało ono na celu wprowadzenie w błąd organu administracji poprzez ukazanie fałszywego obrazu rodziny.

W części "E.11. Dane dotyczące małżonka" P. J. jako miejsce zamieszkania B. G. na dzień złożenia wniosku wskazał adres: "[...] N., ul. K., Polska". Postępowanie wyjaśniające wykazało, iż dom mający się znajdować pod ww. adresem nie istnieje już od ok. kilkunastu lat.

W części "E. V. Podróże i pobyty zagraniczne w okresie ostatnich 5 lat (kraj, okres pobytu)" wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony P. J. wpisał "[...] 2006-2007 rok", pomijając 17 udokumentowanych wyjazdów jedynie pomiędzy 5 września 2009 r., a dniem złożenia wniosku, potwierdzonych pismem z [...] Oddziału Straży Granicznej z 24 marca 2010 r.

Ponadto, w trakcie postępowania przed organem I instancji P. J., będąc pouczony o odpowiedzialności karnej z art. 233 k.k. za składanie fałszywych zeznań wprowadzał w błąd Wojewodę [...].

Skarżący 7 kwietnia 2010 r. zeznał: "(...) Jak ja jestem na [...] żona przebywa u swojej babci, ul. K. na [...]. Żona jest tam zameldowana. Bierze tam swoje dzieci od byłego męża (...)." Ww. zeznaniom zaprzeczyła tego samego dnia jego małżonka, B. G., oświadczając, że pod nieobecność męża przebywa pod adresem: N., ul. J. Organ I instancji ustalił ponadto, iż w momencie składnia wyjaśnień obie babcie B. G. już nie żyły, a dom mający znajdować się w N., ul. K. nie istniał od kilkunastu lat.

W zeznaniach z 20 września 2012 r. na pytanie o obecność przy narodzinach małoletniego syna B. G. (24 września 2010 r.), skarżący oświadczył: "Ja byłem na granicy. Gdy wróciłem było już po porodzie (...)." Natomiast, zgodnie z informacją uzyskaną ze Straży Granicznej P. J. w ww. okresie przebywał na terytorium RP. Podczas przesłuchania 20 czerwca 2013 r. P. J. zeznał: "Jak dziecko się rodziło byłem na [...]".

Małżonka skarżącego w toku postępowania odwoławczego podczas przesłuchania 20 czerwca 2013 r. zeznała, iż pod adresem: K., N. mieszka od 10 maja 2011 r., natomiast P. J. stwierdził, iż pod ww. adresem zamieszkuje od kwietnia 2011 r. Organ podkreślił, że zeznaniom tym przeczą dokumenty, dostarczone przez pełnomocnika strony do akt sprawy nr [...], która toczyła się w przed Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w związku z odwołaniem od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2011 r. orzekającej o wydaleniu P. J. Do akt sprawy dołączono wówczas m.in. zaświadczenie z 27 maja 2011 r., podpisane przez M. W., pielęgniarkę środowiskową, która wykonała dwie wizyty patronażowe w dniach 11 marca 2011 i 27 maja 2011; oświadczenie A. W. - właścicielki mieszkania przy ul. G. w N., z którego wynika, iż P. J., wraz z małżonką mieszkali w ww. lokalu od 15 czerwca 2010 r. do 1 czerwca 2011 r. oraz umowę najmu lokalu mieszkalnego przy ul. K. w N. zawartą 17 maja 2011 r., zgodnie z którą dniem przekazania lokalu do wynajmu jest 1 czerwca 2011 r. W ocenie organu, z opisanych wyżej dokumentów wynika, iż do końca maja 2011 r. małżonkowie zamieszkiwali w lokalu przy ul. G..

Stwierdził, że pozostałe różnice w składnych przez P. J. wyjaśnieniach (m.in. kwestie dotyczące dziecka, rodziny małżonki, osób zamieszkujących przy ul. K. w N.) wynikały głównie z małej wiedzy skarżącego i potwierdzały jedynie, iż jego związek małżeński z B. G. został zawarty w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach.

W opinii organu odwoławczego, mając na uwadze powyższe ustalenia, należy stwierdzić, iż zarzut złożenia przez P. J. wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawierającego fałszywe informacje oraz zarzut zeznania nieprawdy jest zasadny. Uznać zatem należy, iż wobec skarżącego zachodzą przesłanki, określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach, które uzasadniają odmowę udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Końcowo odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii stanu zdrowia B. G., która wymaga opieki ze strony męża podniósł, że skarżący całe dnie spędza poza domem, często wyjeżdża za granicę, zostawiając małoletniego syna pod opieką matki. Ponadto podczas przesłuchania do protokołu 20 czerwca 2013 r. skarżący nie wiedział jakie leki żona przyjmuje, stwierdził, że żona nie chodzi na badania kontrolne oraz oświadczył: "Nie pilnuję, żeby ona przyjmowała te leki". Ponadto dołączone do odwołania zaświadczenia lekarskie zostały wystawione dwa lata temu. Zdaniem organu nie można zatem uznać, iż stan zdrowia B. G. wymaga stałej obecności przy niej jej męża i jest okolicznością uzasadniającą udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie.

W skardze na powyższą decyzję Szefa Urzędu Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z [...] marca 2013 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności podpisanej 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz. U. z 1993 r. Nr 61/1, poz. 284), podkreślając, że w art. 8 ust. 1 gwarantuje ona każdemu, a więc również wszystkim cudzoziemcom znajdującym się w zakresie jurysdykcji państwa, prawo do poszanowania życia rodzinnego, art. 8 ust. 2 Konwencji wskazujący, iż ingerencja władzy publicznej w korzystanie z prawa do życia rodzinnego jest dopuszczalna - tylko w przypadkach przewidzianych przez ustawę I koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia I moralności lub ochronę praw i wolności innych osób;

- art. 17 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwarty do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167), który w stanowi, że nikt nie może być narażony między innymi na samowolną lub bezprawną ingerencję w jego życie prywatne, rodzinne, dom, czy korespondencję;

- art. 53, 53 a, 57 ustawy o cudzoziemcach poprzez bezzasadne przyjęcie, iż skarżący nie udowodnił celowości zamieszkiwania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w sytuacji, kiedy nie rozważono, ani nie prowadzono postępowania pod kątem zaspokajania potrzeb rodziny przez P. J., pomimo istnienia dokumentów, w tym decyzji OPS z których wynikało, iż przy rzekomym braku więzi małżeńskich, małżonka skarżącego nie ma żadnego majątku, nie dysponuje środkami na swe utrzymanie oraz dziecka, a jej stan zdrowia uniemożliwia podjęcie pracy, a pomimo to opiekuje się małoletnim dzieckiem, w sytuacji, gdy tylko wnoszący skargę swym staraniem łoży na utrzymanie rodziny, a tym samym bezpodstawne przyjęcie domniemania, iż wykazywane sprzeczności w zeznaniach małżonków, pomimo pochodzenia dziecka z tego związku, świadczą o zawarciu związku małżeńskiego w celu obejścia ustawy;

- art. 53-53 b, art. 57 ustawy o cudzoziemcach, poprzez pominięcie rozważenia innych okoliczności uzasadniających udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony;

- art. 18 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, w wyniku bezpodstawnego ograniczenia małżonków w planowaniu wspólnego życia;

- art. 7 k.p.a., w związku z art. 7 ustawy o cudzoziemcach w wyniku zaniechania dążenia do pełnego wyjaśnienia sprawy, a także naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na wybiórczym zebraniu dowodów oraz uwzględnieniu przy orzekaniu jedynie na podstawie wybiórczej części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bez wysnucia wniosków zgodnych z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, a w szczególności pomijając okoliczności wskazywane przez skarżącego podczas całości trwającego wystarczająco długo postępowania oraz poprzestanie na ustaleniach, iż rzekome lub rzeczywiste różnice w informacjach małżonków mają uzasadniać fikcyjność małżeństwa lub ojcostwa skarżącego przez co doszło do naruszenia przepisów i zasad ogólnych postępowania, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz działać w sposób budzący zaufanie do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy z wypowiedzi stron i świadków oraz załączonych do akt sprawy dokumentów wynika, iż :

nie ma żadnej innej osoby utrzymującej żonę i dziecko skarżącego;

skarżący, a nie jego żona prowadzi finanse rodziny i jest on jej jedynym żywicielem, w tym ponosi koszty wynajmu lokalu, a na wykonanych zdjęciach - co pominięto oraz nie przeanalizowano, są nie tylko ubrania, bielizna, żywność, ale i dokumenty, w tym umowy najmu lokalu z datami ich zawarcia oraz kwotami określającymi należności z tego tytuł;

zeznania zamieszkującej pod innym adresem byłej żony A. H. starszego są powodowane konfliktem małżeńskim;

zamieszkałemu w tym samym budynku synowi właściciela – A. H. nic nie jest wiadomym o rzekomym związku ojca i jego ojcostwie;

rozpytywani dalsi świadkowie generalnie potwierdzają obecność skarżącego we wspólnym miejscu zamieszkania jego małżonki i dziecka, wizyty u znajomych i sąsiadów;

f) jest bezspornym, iż P. J. z uwagi na konieczność zapewnienia środków utrzymania wyjeżdża poza teren Nowego Targu oraz granice RP, przy czym wspierał chorą i żonę w ciąży, a później rodzinę, także podczas przymusowej nieobecności spowodowanej decyzją o deportacji;

niezależnie od powyższego skarżący zarzucił, iż wizytującym mieszkanie strony po złożeniu wniosku przez P. J. uszedł uwadze garnek z gorącą zupą, kosmetyki wymienionego w ilości niezbędnej do pielęgnacji, naczynia i sztućce, konserwy, chleb, herbata, mąka, kasza, a skromność wyposażenia w określonej i bezspornej sytuacji materialnej poczytano niesłusznie jako brak wspólnego zamieszkiwania;

przy analizie zeznań B. G. pominięto, iż wydaniu decyzji w sprawie deportacji wymieniona zupełnie załamała się, podjęła leczenie psychiatrycznie, a jej przeżycia i stan miał i nadal ma istotny wpływ na jej pamięć i postrzeganie, a nadto:

pominięto treść dokumentów urzędowych, tj. decyzję Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z 2 grudnia 2010 r. o przyznaniu zasiłku rodzinnego oraz jednorazowego świadczenia na rzecz małoletniego S. J., zaświadczenie Urzędu Skarbowego w N. o niezłożeniu przez B. G. zeznania podatkowego za rok 2011 wobec braku dochodów, zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy w N. z 7 czerwca 2011 r. o zarejestrowaniu jako bezrobotnej w tym Urzędzie B. G. oraz o nieposiadaniu przez nią prawa do zasiłku, które potwierdzały, że skarżący jest jedynym żywicielem rodziny zobowiązanym nie tylko moralnie, ale i prawnie z mocy przepisów kodeksu rodzinnego opiekuńczego do łożenia na jej utrzymanie, a w toku sprawy podawał, iż jest zawodowym kierowcą, ma stabilne źródło dochodu, gdyż skupował i zawoził swemu bratu części samochodowe, który prowadzi na [...] warsztat samochodowy.

W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżona decyzja nie jest prawidłowa, albowiem postępowanie dowodowe nie wykazało, iżby w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżący złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, lub też zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał. Zauważył, że wskazując art. 57 ust. 1 pkt 4 i 6 lit a i b jako przesłanki do odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie przeanalizował wszystkich wymogów, o których mowa w art. 53- 53 b ustawy o cudzoziemcach. Skarżący podniósł, że organ pominął przy ocenie stanu faktycznego sprawy, czy wobec skarżącego zachodzą inne podstawy do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wynikające z ustawy o cudzoziemcach. Odwołał się do znaczenia prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz poprawnego odczytania treści przepisu. Wywodził, że redakcja art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, odsyłająca do wymogów, o których mowa w art. 53-53b ustawy wskazuje, że chodzi o całość art. 53-53 b ustawy. W tej sytuacji organ nie może ograniczyć się jedynie do wybiórczej analizy sytuacji skarżącego, co – zdaniem skarżącego - uczyniono, lecz powinien zbadać ją w kontekście wszystkich wymogów, czy w przypadku skarżącego istnieją inne okoliczności przewidziane w art. 53-53 b ustawy o cudzoziemcach, uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Podniósł, że konstrukcja art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oznacza, że spełnienie jednego z warunków w nim wymienionych zobowiązuje organ do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ administracji winien mieć zatem na uwadze, iż udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, przy zaistnieniu warunków określonych w tymże art. 53 jest zasadą, od której wyjątki wymagają przekonującego uzasadnienia.

Zaznaczył, że z orzecznictwa jednoznacznie wynika, iż rozpoznając wniosek cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony organ administracyjny nie jest związany wskazaną we wniosku podstawą prawną i zobowiązany jest ocenić zasadność żądania wnioskodawcy w kontekście wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku postępowania, które w świetle przepisów regulujących przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mogą mieć znaczenie dla treści decyzji, czego nie uczyniono. Zdaniem skarżącego powyższe wywody uzasadniają zarzut naruszenia art. 57 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 53 - 53 b ustawy o cudzoziemcach, co miało wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów postępowania tj. art. 6,7, 8 i 11 oraz art. 77 § 1, art. 80 i art 107 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270, ze zm., zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że jest ona bezzasadna, a organy prawidłowo zidentyfikowały negatywne przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Na wstępie należy wskazać, że Sąd generalnie uznaje za prawidłowe ustalenia faktyczne dokonane przez orzekające w sprawie organy jak i wyciągnięte sąd wnioski, stąd ponowne ich przytaczanie - wobec wcześniejszego ich zreferowania - byłoby zbędne.

Podstawy prawne wydania zaskarżonej decyzji kształtujące przesłanki udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski, zawarte zostały w ww. ustawie o cudzoziemcach. Z brzmienia art. 53 ust. 1 tego aktu wynika, że spełnienie którejkolwiek z wymienionych w tym artykule okoliczności obliguje organ do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (w niektórych sytuacjach konieczne jest dodatkowo zachowanie innych wymogów przewidzianych przepisami omawianej ustawy, związanych z posiadaniem wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania, stabilnego i regularnego źródła dochodu oraz ubezpieczenia zdrowotnego). Jedną z takich okoliczności jest małżeństwo z obywatelem polskim (art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy).

Stosownie do postanowień art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Z kolei na podstawie art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże okoliczności inne niż określone w pkt 1-3b lub w art. 53 ust. 1, jeżeli okoliczność będąca podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Zgodnie z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2 ,7, 9, 13, 14 i 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1-3, 3b i 4, jest obowiązany posiadać ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz wart. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2, 3b i 4. Przepis art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b tej ustawy.

Z uwagi na okoliczności sprawy, które pojawiły się w toku prowadzonego postępowania dowodowego oraz treść art. 55 ustawy o cudzoziemcach organy orzekające zobligowane były do przeprowadzenia postępowania celem ustalenia, czy małżeństwo zawarto celem obejścia przez skarżącego przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Podkreślić przy tym należy, iż ustalenie tej przesłanki skutkuje obligatoryjną odmową udzielenia zezwolenia - o czym stanowi art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Zgodnie zaś z treścią art. 55 ust. 1 pkt 1-7 ustawy o cudzoziemcach organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego ustala, czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy okoliczności sprawy wskazują, że: jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie małżeństwa, o ile nie wynika to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub grupie społecznej; małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa; nie zamieszkują wspólnie; nie spotkali się nigdy przed zawarciem małżeństwa; nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga; małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą; jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już małżeństwa dla pozoru. Jednocześnie zauważyć należy, iż stwierdzenie jednej z okoliczności wymienionych w art. 55 ust. 1 pkt 1-7 ustawy o cudzoziemcach, zobowiązuje organ orzekający do przeprowadzenia postępowania celem ustalenia, czy małżeństwo zawarto tylko dla pozoru. Nie skutkuje to jednak automatycznie ustaleniem, że związek małżeński w tym jedynie celu został zawarty.

Ponadto stosownie do art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, organy orzekające prawidłowo przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające, właściwe użyły przepisy i zastosowały się do wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 398/11.

W wyroku tym Sąd w sposób wiążący dla niniejszego postępowania, co wynika z art. 153 p.p.s.a. – stwierdził, że: "Wydaje się, że zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego fakt urodzenia się dziecka z małżeństwa wskazuje, iż małżeństwo to jest związkiem funkcjonującym, a nie fikcyjnym. Jeśli organy orzekające uznały inaczej, winny dać temu wyraz uzasadnieniu pisemnym decyzji, wyjaśniając swoje motywy, aby możliwe było skontrolowanie takiego rozumowania przez sąd administracyjny. Brak wyjaśnienia motywów decyzji w zasadniczym dla rozstrzygnięcia aspekcie powoduje, że z tych właśnie względów wydana w sprawie decyzja narusza zarówno art. 107 § 3 K.p.a., jak i zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. Ponadto konsekwencją braku właściwego uzasadnienia jest to, że nie ma możliwości zbadania, czy dokonana przez organy obu instancji ocena zgromadzonego w sprawie materiału była prawidłowa ze względu na kryteria wskazane w art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., jak również podnoszonym przez stronę art. 76 § 1 k.p.a." Dalej Sąd zauważył, że "Dokonując ustalenia aktualnego na dzień wydania decyzji stanu faktycznego należy mieć na uwadze, iż w sprawie ma zastosowanie wyżej wspomniany art. 55 ust.1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Trzeba bowiem podnieść, że okoliczność, iż małżonkowie różnili się co do danych ich dotyczących, wyglądu mieszkania, okoliczności dot. poprzedniego dnia nie może sama w sobie świadczyć o fikcyjności małżeństwa. Stwierdzenie, że małżonkowie nie są zgodni nawet co do danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą (art. 55 ust. 1 pkt 6), nie jest tożsame z ustaleniem, że związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, lecz jedynie uzasadnia przeprowadzenie postępowania umożliwiającego ustalenie, czy małżeństwo zostało zawarte w tym celu. Dopiero wynik tego postępowania wyjaśniającego - przeprowadzonego z poszanowaniem reguł wynikających z k.p.a., z uwzględnieniem treści art. 55 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach oraz całokształtu okoliczności sprawy mających znaczenie dla oceny celu zawartego małżeństwa - może uzasadniać odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1142/05, ONSA i WSA rok 2006 Nr 5, poz. 147, str. 231)."

Sąd zauważył również, iż: "Okoliczność, że żona skarżącego – obywatelka Polski oraz jego małoletnie dziecko mają prawnie chroniony interes w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, nakłada na organy administracji publicznej obowiązek ukierunkowania postępowania dowodowego na wyjaśnienie sytuacji członków rodziny skarżącego w aspekcie możliwości prowadzenia życia rodzinnego poza Polską. Konieczność wzięcia pod uwagę prawnie chronionych interesów członków rodziny bezwzględnie wymaga wyważenia, czy dolegliwości związane z wydaną negatywną decyzją są proporcjonalne do uprawnionego celu. Kwestia skutków wydanej decyzji została – co należy jeszcze raz podkreślić – w sprawie pominięta. Przy stosowaniu sankcji administracyjnych, które zostały określone w sposób bezwzględny, a zatem w sytuacji braku luzu decyzyjnego w zakresie wymierzenia dolegliwości, brak wszechstronnego rozważenia przez organy okoliczności sprawy, w tym okoliczności posiadania dziecka pochodzącego ze związku małżeńskiego wskazuje na naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.)".

Mając uzasadnione wątpliwości co do charakteru zawartego przez skarżącego związku małżeńskiego, przeprowadziły postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności (ustalając – zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie – aktualny stan faktyczny w małżeństwie skarżącego), a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się do tych okoliczności, w kontekście ustawowych przesłanek wydania decyzji.

W toku tego postępowania wbrew zarzutom skargi należycie zebrano i właściwie oceniono zgromadzony wyczerpująco materiał dowodowy. Nie poprzestano jedynie na przesłuchaniu skarżącego oraz jego małżonki. Przeprowadzono także dowód z przesłuchania świadków oraz przeprowadzono wywiad środowiskowy. Podkreślić przy tym należy, że prowadzone postępowanie powinno dotyczyć wszelkich okoliczności związanych z zawarciem związku małżeńskiego i jego istnieniem.

W konsekwencji ustalono, że małżeństwo skarżącego z obywatelką polską nie uzasadnia udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - zostało bowiem zawarte w celu obejścia przepisów prawa. Ustalenia takiego dokonano zgodnie z art. 80 k.p.a. w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Zdaniem Sądu materiał zebrany w trakcie postępowania dowodowego był zupełny, a na jego podstawie organy, kierując się zasadami logiki słusznie orzekając w sprawie organy uznały, iż celem zawarcia przez cudzoziemca związku małżeńskiego z obywatelką polską była legalizacja pobytu zainteresowanego w Polsce. Wskazują na to m.in. wyniki przeprowadzony wywiad środowiskowy oraz rozbieżności w zeznaniach samych małżonków, przy czym należy podkreślić, że owe rozbieżności dotyczą istotnych okoliczności, o których mowa w art. 55 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach.

Skarżący i jego żona złożyli odmienne zeznana w zakresie okoliczności urodzenia się dziecka. W zeznaniach z 20 września 2012 r. na pytanie o obecność przy narodzinach małoletniego syna B. G. ([...] września 2010 r.), skarżący oświadczył: "Ja byłem na granicy. Gdy wróciłem było już po porodzie (...). " Natomiast, zgodnie z informacją uzyskaną ze Straży Granicznej P. J. w ww. okresie przebywał na terytorium RP. Podczas przesłuchania 20 czerwca 2013 r. P. J. zeznał: "Jak dziecko się rodziło byłem na [...]".

O tym, że związek małżeński istniejący między skarżącym a B. G. został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony świadczą również liczne rozbieżności odnoszące się do istotnych spraw normalnie związanych ze wspólnym pożyciem, wynikające z zeznań małżonków. Są to odmiennie podawane dane dotyczące okresów zamieszkiwania pod konkretnymi adresami, osób zamieszkujących w lokalu gdzie mieszka B. G., czy zagadnień związanych z małoletnim S. J.). Podczas przesłuchania przed Wojewodą [...] 20 września 2012 r. małżonkowie, złożyli oświadczenia, które – na co słusznie zwrócił uwagę organ - wzajemnie się wykluczają, a zbieżność w zeznaniach dotyczyła kwestii, będących już uprzednio przedmiotem przesłuchań, np. źródło utrzymania, czy data urodzenia dziecka, wizyty lekarskie w czasie ciąży, ostatnia choroba dziecka. Uprzednio również zeznania małżonków wykazywały rozbieżności obejmujące istotne kwestie, jak np. okresy zamieszkiwania pod konkretnymi adresami (przesłuchanie z 13 sierpnia 2012 r.). Organ słusznie zwrócił uwagę, że małżonkowie udzielili rozbieżnych odpowiedzi na szczegółowe pytania, lub pytania zadane po raz pierwszy. B. G. nie wiedziała, gdzie mąż spędza popołudnia, jak często wyjeżdża za granicę, nie posiada podstawowych informacji na temat jego rodziny, spotkań z bratem. P. J. nie wiedział kiedy żona wyjeżdżała ostatni raz poza N.. Ponadto małżonkowie złożyli rozbieżne wyjaśniania dotyczące spędzenia przez nich ostatnich Świąt Wielkanocnych, świąt majowych, czy też spotkań z synem P. J..

Organ wykonując zalecenia Sądu, wynikające z wyroku z 1 grudnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 398/11, przeanalizował okoliczności związane z podlegającym ochronie prawnej interesem żony skarżącego oraz małoletniego dziecka - S. J..

Nie uszło uwadze organu, że z informacji uzyskanych przez funkcjonariuszy Straży Granicznej podczas wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego w czerwcu 2013 r. wynika, że S. J. ma bardzo dobry kontakt z A. H., pan H. opiekuje się dzieckiem. Jak zeznali małżonkowie w dniu 20 czerwca 2013 r., pan H. robi z panią B. G. zakupy, wyrzuca śmieci, podczas gdy ma skarżącym nie spoczywają żadne obowiązki domowe. Ponadto małoletni S. J. uczestniczył w przesłuchaniu matki 20 czerwca 2013 r., gdyż dziecko nie chciało z zostać ze skarżącym. Z zeznań świadków wynika, że B. G. nie mieszkała ze skarżącym przy ul. K. w N. (można to wywodzić m.in. z zeznań J. G. przesłuchanego w dniu 7 kwietnia 2010 r., zamieszkałego przy ul. K. w N., K. K. przesłuchanego 21 czerwca 2011 r., K. H. przesłuchanego 21 czerwca 2011 r.).

Nadto A. H. podczas przesłuchania 21 czerwca 2011 r. wyjaśnił, że jego ojciec – również A. H., pozostawał w bliskich relacjach z B. H. Na fakt wspólnego zamieszkiwania A. H. i B. G., wraz z małoletnim S. H. wskazała sąsiadka zamieszkała przy ul. K. w N. – C. L. dodając, że w domach pod ww. adresem nie mieszkają żadni cudzoziemcy, a z A. H. skarżąca mieszka od ok. 4 lat. Z zeznań J. H., żony A. H., odebranych 27 lipca 2012 r. również wynika, że B. G. pozostawała w związku z A. H. i że razem zamieszkiwali, a J. H. jest w separacji z mężem. Żona A. H. wyraziła również przypuszczenie, że być może skarżący nie jest ojcem S. J., a jest nim A. H. K. K. w trakcie przesłuchania przeprowadzonego 21 czerwca 2011 r. stwierdzając, że B. G. mieszka sama, nie wskazał jednocześnie na okoliczności świadczące o tym, że skarżący zajmuje się dzieckiem.

Twierdzenia A. H. czy Z. O. nie podważają wniosków wyciągniętych przez organ, jako opartych na zeznaniach większości świadków (głównie z rodziny A. H. oraz zamieszkujących po tym samym adresem co B. G.) i innych środkach dowodowych, w tym rozbieżnościach w twierdzeniach samych małżonków czy niewiedzy skarżącego na temat opieki nad dziećmi B. G. (co wynikło m.in. podczas zeznania skarżącego 28 kwietnia 2010 r.), niepodania informacji przez B. G. na temat sytuacji finansowej skarżącego czy okoliczności wejścia w konflikt z prawem oraz oględzinach mieszkań, w czasie których nie stwierdzono, by małżonkowie utrzymywali relacje rodzinne (o czym świadczył brak lub niewielka ilość ubrań, kosmetyków czy niewiedza B. G. o produktach spożywczych znajdujących się w mieszkaniu). Logicznie również organ wywodził z jakiego powodu wyjaśnieniom składanym przez B. G. na temat stanu jej związku małżeńskiego ze skarżącym nie można przypisać cechy wiarygodności.

Na podstawie zgromadzonych danych organ I instancji w decyzji z [...] marca 2013 r. organ wykonując zalecenia wynikające z wyroku z 1 grudnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 398/11 logicznie wywodził, że skoro skarżący nie uczestniczy w wychowaniu małoletniego S. J., to pobyt skarżącego na terytorium RP nie będzie związany z opieką nad nim.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, mający oparcie w wielu okolicznościach rozciągniętych w czasie pozwalał organom na to, aby w sposób uzasadniony stwierdzić, że działanie Cudzoziemca charakteryzowało się zamiarem obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jaki to zamiar można zdekodować z art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, w konsekwencji czego przepis ten został zasadnie zastosowany.

Wbrew zatem zarzutom skargi rozbieżności w zeznaniach skarżącego i jego żony, nie mają charakteru pozornego czy też nieistotnego, ponieważ obejmowały okoliczności dotyczące pierwszego wspólnego zamieszkania, kontaktów z najbliższą rodziną żony, oraz ważnych spraw z życia małżonków zarówno przed jak i po zawarciu małżeństwa ze skarżącym. Fakt wystąpienia zasadniczych różnic w wypowiedziach małżonków, świadczy o braku istnienia małżeństwa jako związku faktycznego pomiędzy nimi.

Wskazać również należy, że zeznania skarżącego i jego żony w części dotyczącej prowadzenia przez nich wspólnego gospodarstwa domowego, wspólnego zamieszkiwania nie znajdują potwierdzenia w wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym w miejscu zamieszkania skarżącego.

Prawidłowo organ zakwalifikował również przekazywanie przez skarżącego nieścisłych i nieznajdujących potwierdzenia w rzeczywistości informacji, co do okoliczności, które – co jest istotne dla sprawy – dotyczą elementów warunkujących rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 6a i 6b ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony:

a) złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje,

b) zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał.

Jak bowiem zauważył NSA w wyroku z 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 636/08, ONSAiWSA, 2010/3/47, odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu posłużenia się przez cudzoziemca dokumentem zawierającym "fałszywe informacje" w rozumieniu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o cudzoziemcach jest uzasadniona wówczas, gdy informacja była nieprawdziwa, mogła mieć znaczenie w sprawie i została przekazana przez cudzoziemca ze świadomością jej nieprawdziwości. Znaczenie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o jakich mowa w art. 53 powyższej ustawy, albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 powołanej ustawy.

Ponadto Sąd za słuszny uznaje pogląd, że powyższą regulację traktować należy jako część katalogu przesłanek negatywnych, których wystąpienie powoduje obligatoryjnie odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 57 ust. 1 ustawy). W toku postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ocenia się wszelkie okoliczności, które mogą wskazywać, że pobyt cudzoziemca na terytorium RP jest uzasadniony, a także te, które mogą uzasadniać odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. Wobec treści skargi podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe dotyczące spełnienia przez skarżącego warunków uzasadniających wydanie zezwolenia, o które wystąpił (badając faktyczne relacje między małżonkami) nie uznając, że stwierdzenie zawarcia w dokumentach załączonych do wniosku fałszywej informacji wyłącza konieczność prowadzenia postępowania administracyjnego w tym zakresie.

Nawet jeżeli cudzoziemiec spełni pozytywne przesłanki wydania zezwolenia na zamieszkanie, może się jednak okazać, iż udzielenie tego zezwolenia jest niedopuszczalne z uwagi na wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Odwołanie się do ratio legis wprowadzenia do katalogu przesłanek negatywnych regulacji prawnej o treści wynikającej z art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach daje podstawy do uznania, że zamiarem ustawodawcy było nie tylko uczynienie przyczynami odmowy zdarzeń prawnych o charakterze obiektywnym, ale również odwołanie się do subiektywnego nastawienia cudzoziemca do wymagań przedstawienia zgodnych z prawdą wyjaśnień na temat swojej osoby. Wnioski wypływające z analizy przesłanek wymienionych w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach każą przyjąć, że taki właśnie cel miało uznanie za wystarczającą podstawę odmowy udzielenia zezwolenia zarówno stwierdzenie przez organ działań, które można przypisać cudzoziemcowi, wymienionych w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a) i b) ustawy, jak i innych zachowań o istotnym znaczeniu, podważających wiarygodność ubiegającego się o prawo zamieszkania na czas oznaczony (tak NSA w przywołanym wyżej wyroku z 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 636/08, ONSAiWSA, 2010/3/47).

P. J. składając w dniu 18 marca 2010r. wniosek o udzielenie zezwolenia zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP w części "E.l. Umotywowanie wniosku" wskazał, m.in.: "(...) Gdy wróciłem z [...] ożeniłem [się] z obecną żoną, która jest obywatelką Polski, z którą mieszkam na dzień dzisiejszy (...)." Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż skarżący w momencie składania wniosku przebywał pod adresem: N., ul. J., a B. G. zamieszkiwała przy ul. K. w N., a – jak słusznie zauważył organ - oświadczenie mogło mieć na celu wprowadzenie w błąd organu administracji poprzez ukazanie fałszywego obrazu rodziny.

W trakcie postępowania przed organem I instancji pan P. J., będąc pouczony o odpowiedzialności karnej z art. 233 k.k. za składanie fałszywych zeznań w dniu 7 kwietnia 2010 r. wprowadził w błąd Wojewodę [...] co do miejsca przebywania B. G. wskazując, że przebywa ona u swojej babci, ul. K. na [...] i że jest tam zameldowana. Ww. zeznaniom zaprzeczyła tego samego dnia małżonka cudzoziemca, pani B. G. oświadczając, że pod nieobecność męża przebywa pod adresem: N., ul. J.. Organ I instancji ustalił ponadto, iż w momencie składnia wyjaśnień obie babcie B. G. już nie żyły, a dom mający znajdować się w N., ul. K. nie istniał od kilkunastu lat.

Ponadto w części "Dane dotyczące małżonka" skarżący jako miejsce zamieszkania pani B. G. na dzień złożenia wniosku wskazał adres: "[...] N., ul. K., Polska". Postępowanie wyjaśniające wykazało, iż dom mający się znajdować pod ww. adresem nie istnieje już od ok. kilkunastu lat.

W części "Podróże i pobyty zagraniczne w okresie ostatnich 5 lat (kraj, okres pobytu)" wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony pan P. J. wpisał "[...] 2006-2007 rok", pomijając 17 udokumentowanych wyjazdów jedynie pomiędzy 5 września 2009 r., a dniem złożenia wniosku, potwierdzonych pismem z [...] Oddziału Straży Granicznej z 24 marca 2010 r.

Słusznie organ zauważył, że w zeznaniach z 20 września 2012 r. na pytanie o obecność przy narodzinach małoletniego syna B. G. (24 września 2010 r.), aplikujący oświadczył: "Ja byłem na granicy. Gdy wróciłem było już po porodzie (...)." Natomiast, zgodnie z informacją uzyskaną ze Straży Granicznej P. J. w ww. okresie przebywał na terytorium RP.

Co od podnoszonej w skardze kwestii nieprzeanalizowania przesłanek do odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, tj. pominięcia okoliczności, o których mowa w art. 53-53 b ustawy o cudzoziemcach, a tym samym nieprzeanalizowania, czy wobec skarżącego zachodzą inne podstawy do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wynikające z ustawy o cudzoziemcach Sąd zauważa, że P. J. 18 marca 2010 r. zwrócił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony powołując się na fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską, B. G. Podstawa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w oparciu o okoliczność pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim ma charakter złożony. Nie wystarcza zatem, aby trwał sam związek małżeński. Z jego trwania należy bowiem dodatkowo wywieść, że uzasadnia to zamieszkiwanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w okresie dłuższym niż 3 miesiące. Ponadto, w sprawie nie może zachodzić żadna z przesłanek negatywnych udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wynikających z art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach (z zastrzeżeniem wyjątków w dalszych ustępach). Rozpatrywanie przez organ ustawowych przesłanek negatywnych do wydania przedmiotowego zezwolenia, jak również ich prawne skutki dla rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia, wobec potraktowania instytucji udzielenia zezwolenia jako całości, złożonej z pozytywnych i negatywnych przesłanek, nie mogą zostać uznane za równoznaczne z nieprawidłowym prowadzeniem postępowania.

W związku z treścią skargi należy ponadto zwrócić uwagę na dwa aspekty sprawy. Po pierwsze skarżący w toku postępowania administracyjnego nie wskazał żadnych innych okoliczności faktycznych, niż podawane we wniosku, które uzasadniałyby przyjęcie odmiennej kwalifikacji prawnej wniosku skarżącego (także ze skargi nie wynika, choćby pośrednio, które z okoliczności wymienionych w art. 53 ust. 1 czy art. 53a ust. 1, inne niż podawane we wniosku mogłyby zachodzić w przypadku skarżącego).

Po drugie nie jest także uzasadnione stanowisko, że wystarczającą podstawą do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy jest pozostawanie w "prawdziwym", nie fikcyjnym związku małżeńskim z obywatelem polskim. Wbrew stanowisku strony skarżącej każda z ustawowych przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Polski stanowi samodzielną podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. Jak wyżej zostało już zaznaczone, Sąd podziela pogląd, że prawidłowe ustalenie przez organ dwóch samodzielnych, negatywnych przesłanek do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie obliguje organ do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony co czyni uprawnionym twierdzenie, że badanie w takiej sytuacji czy zachodzą przesłanki pozytywne z art. 53a ww. ustawy pozostawałoby bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia, czyli prowadziłoby tylko do nieuzasadnionego przedłużania postępowania (taki pogląd wyraził NSA w wyroku z 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1232/11, CBOSA).

Nie zasługuje na aprobatę wysunięty w skardze zarzut naruszenia art. 17 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167), zgodnie z którym nikt nie może być narażony na samowolną lub bezprawną ingerencję w jego życie prywatne, rodzinne, dom czy korespondencję ani też na bezprawne zamachy na jego cześć i dobre imię, a każdy ma prawo do ochrony prawnej przed tego rodzaju ingerencjami i zamachami. Biorąc pod uwagę wystąpienie prawidłowo zidentyfikowanych przez organ ustawowych przesłanek negatywnych udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w stanie faktycznym sprawy, brak jest podstaw do wywodzenia, że zaskarżona decyzja stanowi samowolną lub bezprawną ingerencję w rozumieniu art. 17 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych.

Z tych samych powodów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że objęta skargą decyzja narusza prawo do życia rodzinnego, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Podkreślić bowiem należy, że Konwencja przewiduje dopuszczalne ograniczenia prawa do poszanowania życia rodzinnego, jednakże zawęża to do przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi m.in. na bezpieczeństwo publiczne lub ochronę porządku (art. 8 ust. 2 EKPC). Ponadto zaskarżona decyzja nie narusza Konwencji jak również art. 18 i 47 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż nie nakłada na stronę zobowiązania do opuszczenia terytorium Polski.

Niesłusznie skarżący upatruje źródła wadliwości postępowania organu w niewzięciu pod uwagę braku dochodów B. G., bowiem okoliczność ta sama w sobie nie świadczy o więzi między małżonkami, a skarżący w toku postępowania nie przedstawił dowodów potwierdzających utrzymywanie przez niego żony i dziecka.

Ponadto Sąd stwierdza, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący był informowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgromadzone dowody oceniono w sposób prawidłowy i wyciągnięto z nich właściwe wnioski, same zaś decyzje zostały uzasadnione w sposób zgodny z art. 107 § 3 K.p.a., bowiem zarówno najistotniejszy materiał dowodowy stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji, jak i rozumowanie organu zostało przytoczone w uzasadnieniach decyzji organu I instancji i II instancji.

Zarówno zatem materialnoprawne, jak i procesowe zarzuty skargi nie zasługują na aprobatę, a Sąd działając z urzędu, nie dostrzegł w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia prawa, które obligowałoby do uwzględnienia skargi z urzędu.

W tym stanie rzeczy na podstawie art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 257, ze zm.) należało orzec jak w sentencji