Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 653/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 81 ust. 1, 2 i 3, art. 82 ust. 1 pkt 2 lit a
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
article: art. 7, art. 8, art. 24 § 3, art. 25 § 1, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 4 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 roku sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" r., nr "[...]", Burmistrz, ustalił na rzecz J. Z. środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej o całkowitej łącznej mocy do 2 MW, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach nr: "[...]", obręb N., gmina T., powiat e. Organ I instancji określił w sentencji rozstrzygnięcia: I. rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; II. działania jakie należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia; III. Wymagania dotyczące ochrony środowiska do uwzględnienia w projekcie budowlanym; IV. Nie stwierdził konieczności ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko; V. wskazał, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do decyzji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał: art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm., dalej jako: "u.i.ś.o") oraz § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71).

Decyzja ta wydana została w oparciu o przedłożony przez inwestora raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, po uzgodnieniu warunków realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i uzyskaniu pozytywnej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W uzasadnieniu organ I instancji obszernie omówił charakterystykę inwestycji. Odniósł się do uwag społeczeństwa, przekonując, że inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia natury higieniczno-zdrowotnej, nie będzie miała negatywnego wpływu na powierzchnię ziemi oraz walory zabytkowe. Krajobraz ulegnie minimalnej zmianie w związku z pojawieniem się paneli fotowoltaicznych. Nie będzie konieczności wycinki drzew i krzewów. Organ I instancji wskazał, że instalacja nie będzie powodowała hałasu. Zaznaczył, że działka inwestycyjna to w większości kośna łąka, gdzie jej atrakcyjność dla ptaków kształtuje okresowe koszenie. Wskazał, że zgodnie z raportem panele fotowoltaiczne nie mają wpływu na kolizyjność ptaków i zmianę tras przelotów ptaków. Planowana farma fotowoltaiczna może natomiast negatywnie oddziaływać na niektóre gatunki ptaków, poprzez utratę siedlisk, jakie zostaną zagospodarowane modułami fotowoltaicznymi. Ustalono, że obszar inwestycji stanowi obecnie miejsce lęgowe dla 4 gatunków ptaków. Stwierdzono tu lęgowe derkacze i w tym zakresie przewiduje się kompensacje. Niezabudowany teren łąki zostanie poddany późnemu koszeniu w celu uniknięcia strat w lęgach. To największe niebezpieczeństwo dla tego gatunku i powód strat w lęgach. Prace budowlane przy inwestycji prowadzone będą w terminie od 15 września do 15 marca tj. poza okresem lęgowym ptaków, w przypadku konieczności rozpoczęcia prac w okresie lęgowym, prowadzone będą pod nadzorem ornitologicznym. Wskazano, że działka inwestycyjna jest miejscem żerowania także dla gąsiorka i bociana białego jako jedynych gatunków uznanych za kluczowe. W okresie lęgowym widywano tu żerujące pospolite gatunki ptaków - szpaki, zięby, trznadle, kwiczoły czy dymówki. Nie obserwowano tu żerujących orlików krzykliwych, błotniaków stawowych czy bielików - nie jest to dla nich atrakcyjny teren. Organ I instancji stwierdził, biorąc pod uwagę skład gatunkowy ptaków, jaki został zaobserwowany na terenie planowanej inwestycji oraz ilość par lęgowych, że realizacja inwestycji nie wpłynie w sposób znacząco negatywny na lokalne populacje lęgowe ptaków, zwłaszcza kluczowych gatunków. W ocenie organu I instancji, przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na cele i przedmiot ochrony Parku Krajobrazowego Wysoczyzny, na obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Doliny Erozyjne Wysoczyzny oraz rezerwat przyrody Dolina Stradanki. Podniósł, że planowana inwestycja nie naruszy zakazów obowiązujących na terenie Parku Krajobrazowego Wysoczyzny. Instalacja będzie niewielkiej wysokości, bez ruchomych, jaskrawych elementów. Zastosowane zostaną środki zmniejszające oddziaływanie na krajobraz w postaci wprowadzenia nasadzeń wokół farmy. Występowanie w miejscu instalacji formacji łąkowych nie ograniczy obszaru

o siedliska ważne dla ptaków. Ze względu na to, że użytki zielone nie będą opryskiwane środkami owadobójczymi i chwastobójczymi w miejscach tych wzrośnie liczba bezkręgowców oraz kręgowców stanowiących pokarm dla szeregu gatunków ptaków. Organ I instancji zaznaczył, że celem ochrony obszaru Natura 2000 są cenne siedliska przyrodnicze położone wzdłuż rzek i występujące na nim rzadkie gatunki flory. Rezerwat przyrody Dolina Stradanki utworzony został w celu ochrony doliny rzeki Stradanki z porastającymi je lasami bukowymi, stanowiącymi atrakcyjne siedliska dla fauny i flory, ochronie podlega teren leśny, na który planowana inwestycja nie będzie miała wpływu. Planowana inwestycja zlokalizowana będzie na terenie otwartym (użytkowanym jako łąki kośne, położone na wzniesieniu i jego zboczu bez oczek wodnych i terenów okresowo podmokłych), nie będzie wiązała się z wycinką drzew, nie naruszy stosunków wodnych, nie zostanie naruszona rzeźba terenu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. M. (dalej jako: "skarżący"), właściciel sąsiedniej działki gruntowej, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i zw. z art. 8 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przez organ podlegający wyłączeniu, co narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli oraz poprzez wydanie decyzji na wniosek nieuprawnionego podmiotu. Uzasadnił, że istnieją podstawy do wyłączenia Burmistrza od orzekania w sprawie prowadzonej na wniosek Zastępcy Burmistrza. Ponieważ wnioskodawca jest podwładnym Burmistrza, zachodzą wątpliwość co do bezstronności pracownika. Skarżący podniósł, że wbrew zajętemu stanowisku w tym przedmiocie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, kwestia wydawania decyzji przez Burmistrza na wniosek jego podwładnego Zastępcy Burmistrza wzbudza u niego oraz w społeczeństwie uzasadnioną obawę co do wiarygodności organu wydającego decyzję i przejrzystości procedur w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Stwierdził, że od lat Zastępca Burmistrza przygotowuje dokumenty strategiczne Gminy dla samego siebie. Dodatkowo skarżący zaznaczył, że właścicielem terenu inwestycji jest Miasto i Gmina, niedopuszczalne jest więc orzekanie w sprawie przez organ wykonawczy gminy. Dlatego, zdaniem skarżącego, decyzja organu I instancji wydana została z rażącym naruszeniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Skarżący wywiódł też, że decyzja została wydana na wniosek nieuprawnionego podmiotu. W dacie wydania decyzji wnioskodawca nie posiadał żadnego tytułu prawnego do nieruchomości, na której jest planowana inwestycja, gdyż przestał być dzierżawcą tej nieruchomości i jak wynika z protokołu sesji Rady Miasta z dnia 30 sierpnia 2017 r., wnioskodawca nie posiadał i nie posiada funduszy na zbudowanie farmy. Okoliczności te, zdaniem skarżącego, jednoznacznie wskazują, że wnioskodawca nie ma i nie miał zamiaru dokonywać inwestycji ani nie występuje jako podmiot planujący podjęcie inwestycji, a najprawdopodobniej działa w imieniu innego nieujawnionego podmiotu.

Ponadto skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 7 w zw. z art. 77

§ 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego

w sposób wyczerpujący. W ocenie skarżącego organ wydający decyzję w sposób całkowicie nieuprawniony pomija kwestię ochrony gatunków chronionych ptactwa,

a w szczególności derkacza. Zarzucił, że gatunek ten, w wyniku wykonania planowanej inwestycji na terenie objętym inwestycją ulegnie zagładzie, gdyż gatunku tego w żaden sposób nie da się kompensować. Wskazał, że organ nie rozpatrzył kwestii możliwości

i skuteczności kompensacji derkacza oraz w części III decyzji w tym zakresie nie zawarł żadnych wymagań dla inwestora co do ochrony i kompensacji, które pozwoliłyby na ochronę tego cennego, zagrożonego wyginięciem gatunku. Skarżący podniósł też, iż organ I instancji całkowicie pominął okoliczność, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego inwestycją zlokalizowane jest cmentarzysko kultury pruskiej (V - VII w.n.e.), którego wartości kulturowe i historyczne mogą zostać podczas inwestycji znacząco zagrożone.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

, decyzją z dnia "[...]" r., nr "[...]", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przebieg postępowania administracyjnego. Zwrócił uwagę na dokonane obwieszczenia i współudział wymaganych organów, uznając działanie organu I instancji za formalnie prawidłowe. Wyjaśnił, że po zapoznaniu się z treścią raportu oddziaływania na środowisko oraz z uzgodnieniem RDOŚ i opinią PPIS, nie znalazł podstaw, aby zakwestionować prawidłowość decyzji organu I instancji. Podkreślił, że spośród kluczowych gatunków ptaków w granicach działki inwestycyjnej stwierdzono jedno stanowisko derkacza. Na terenie inwestycji stwierdzono także gniazdowanie 3 par skowronka, 4 par pokląskwy i 2 par świergotka łąkowego, pospolitych gatunków zarówno w tym terenie jak i regionie. W sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się łąki, które okresowo są zalewane (położone są w obniżeniu terenu) - znajdują się tam oczka wodne tworząc atrakcyjne tereny dla bociana białego, obserwowano regularnie błotniaki stawowe i polujące orliki krzykliwe. Planowana inwestycja nie wpłynie na ten teren - przeprowadzony monitoring wykazał, że w okolicy gniazduje bardzo duża populacja bociana białego. Ptaki te wykorzystują w okresie intensywnego karmienia młodych cały teren pomiędzy C., P. i zabudowaniami wsi N. Ich skupiska uzależnione są od prowadzonych prac polowych. W miejscach gdzie prowadzone są sianokosy albo żniwa pojawiają się licznie bociany tworząc skupiska liczące nawet kilkadziesiąt osobników. Nie wykazano aby obszar planowanej inwestycji stanowił dla nich stałą bazę pokarmową i wyróżniał się szczególnie na tle terenów sąsiednich. W pobliżu inwestycji nie stwierdzono gatunków strefowych. Najbliższe strefy stwierdzono w odległości ok. 5 km i dotyczą bielika. Przeprowadzony monitoring wykazał, iż teren inwestycji nie ma dla tych ptaków znaczenia, a co za tym idzie nie wpłynie ona negatywnie na ich populację. Obszar inwestycji stanowi obecnie miejsce lęgowe dla 4 gatunków ptaków. Jest miejscem żerowania także dla gąsiorka i bociana białego jako jedynych gatunków uznanych za kluczowe. W okresie lęgowym widywano tu żerujące także pospolite gatunki ptaków - szpaki, zięby trznadle, kwiczoły czy dymówki. Nie obserwowano tu żerujących orlików krzykliwych, błotniaków stawowych czy bielików - nie jest to dla nich atrakcyjny teren. Biorąc pod uwagę skład gatunkowy ptaków jaki został stwierdzony na terenie planowanej inwestycji oraz ilość par lęgowych, Kolegium uznało, iż realizacja inwestycji nie wpłynie w sposób znacząco negatywny na lokalne populacje lęgowe ptaków, zwłaszcza kluczowych gatunków. Podkreślono, że teren planowanej inwestycji to obecnie łąki kośne, wobec stwierdzenia obecności stanowiska derkacza przewidziano kompensację w tym zakresie, poprzez późne koszenie łąki w celu uniknięcia strat w lęgach. To największe niebezpieczeństwo dla tego gatunku i powód strat w lęgach. Dostrzeżono też, że w celu ochrony krajobrazu planuje się wokół zamkniętego terenu inwestycji wprowadzić nasadzenia świerkowe. W południowej części ogrodzenia, na rogach zostaną nasadzone krzewy głogu, które tworząc niewielkie remizy będą bardzo atrakcyjnym terenem lęgowym dla gąsiorka. Ponadto na terenie inwestycji w kilku miejscach zostaną wbite 4 metrowe, drewniane tyczki, które będą doskonałą czatownią dla ptaków polujących na owady i drobne gryzonie. Zgodnie zaleceniem RDOŚ zezwolono na realizację robót przed przystąpieniem ptaków do lęgów, czyli w okresie od II połowy września do I połowy marca. Powyższe, zdaniem Kolegium, przekonuje, że realizacja inwestycji nie wpłynie

w sposób znacząco negatywny na lokalne populacje lęgowe ptaków, zwłaszcza kluczowych gatunków. Kolegium wskazało, że wbrew twierdzeniu skarżącego

w kwestionowanej decyzji zawarte zostały wymagania dotyczące ochrony środowiska (II.9, III.6, III.7, i III.8).

Dalej Kolegium argumentowało, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia nie ma obiektów o znaczeniu dla dziedzictwa kulturowo-historycznego regionu. Nie występują strefy ochrony archeologicznej. Nie występują obiekty wpisane do wojewódzkiego rejestru zabytków, będące pod opieką Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Nie występują planowane strefy konserwatorskie do ochrony zabytków. Najbliższe obiekty wpisane do rejestru zabytków to: około 0,8 km na północ w m. N. zabytki archeologiczne (grodzisko wyżynne, cmentarzysko płaskie, osada otwarta); około 2,0 km na północny zachód w m. T. liczna zabudowa (kościoły, kaplica, domy mieszkalne, baszta, dworzec, szkoła podstawowa) oraz zabytki archeologiczne (osada otwarta); około 2,9 km na południowy wschód w m. P. zespół dworski: dwór i park z aleją wjazdową. Kolegium uznało, że planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na te stanowiska. Inwestycja nie naruszy w sposób bezpośredni obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Podkreślono, że wnioskowana działka to grunt rolny. Okoliczne działki to pola uprawne i łąki kośne.

Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji przez organ podlegający wyłączeniu, Kolegium wskazało, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia "[...]" r., nr "[...]", którym nie wyznaczono innego organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w niniejszej sprawie. W odniesieniu natomiast do zarzutu rozpoznania wniosku pochodzącego od nieuprawnionego podmiotu Kolegium wskazało, że stosownie do art. 73 ust. 1 u.i.ś.o postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożenie wniosku i uzyskanie decyzji nie wiąże się z dysponowaniem nieruchomością, nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności czy też uprawnień osób trzecich. Stąd w ocenie Kolegium - co do zasady - każdy podmiot posiadający zdolność do czynności prawnych uprawniony jest do zainicjowania postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i uzyskania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Przepisy ustawy nie nakładają na wnioskującego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, aby ten wykazał się niezbędnymi środkami na realizację inwestycji czy też prawem do nieruchomości, na której planowana jest realizacja przedsięwzięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący powtórzył zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu, domagając się uchylenia decyzji wydanych w obu instancjach. Dodatkowo wskazał na naruszenie art. 80 k.p.a. Stwierdził, że organ jedynie w sposób nieuprawniony, arbitralnie wskazał, iż inwestycja nie wpłynie na stanowiska archeologiczne. Brak jest jednak jakichkolwiek czynności, które mogłyby uzasadnić takie stanowisko. Wskazał na bezpośrednie sąsiedztwo cmentarzyska kultury pruskiej (V-VII w.n.e). Stwierdził, że cmentarzysko wręcz obejmuje swoim zasięgiem teren inwestycji. Podniósł, że organy mają obowiązek

z urzędu lub na wniosek strony podejmować wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, a następnie dokonać oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego decyzja nie została oparta na wyczerpujących ustaleniach faktycznych. Zaznaczył, że Burmistrz wprowadził w błąd organ II instancji podając, że przedmiotowy teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreślił, że gmina posiada miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego N.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Zaskarżonym decyzjom nie można przypisać tego rodzaju naruszeń prawa. Kwestionowana decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji elektrowni fotowoltaicznej o mocy 2 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą wydana została zgodnie z przepisami u.i.ś.o., z poszanowaniem zasad unormowanych

w Kodeksie postępowania administracyjnego. W szczególności organy wyjaśniły sprawę w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie i swoje stanowisko przekonująco uzasadniły.

Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących konieczności wyłączenia od orzekania w sprawie Burmistrza z tego powodu, że wnioskodawcą był jego podwładny, zajmujący stanowisko Zastępcy Burmistrza oraz z tej przyczyny, że Gmina była stroną postępowania. W pierwszym rzędzie przychylić należy się do rozstrzygnięcia Kolegium zawartego w postanowieniu z dnia "[...]" r., nr "[...]", w którym organ wyższego stopnia zgodnie z wymaganą procedurą (art. 26 § 2 k.p.a.) odmówił wyznaczenia innego organu właściwego do wydania decyzji. Prawidłowo Kolegium wskazało skarżącemu, że zgodnie z art. 25 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. Zgodnie z tymi unormowaniami organ, tutaj Burmistrz, podlegałby wyłączeniu z mocy prawa od orzekania, jeżeli sprawa dotyczyłaby interesów majątkowych jego własnych, lub jego małżonka, krewnych i powinowatych do drugiego stopnia oraz osób związanych z nim

z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, lub gdy sprawa dotyczyłaby interesów majątkowych kierownika organu bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w wymienionych relacjach. Taka sytuacja bezspornie nie występuje w rozpatrywanym przypadku. Zgodnie z naczelną zasadą wyrażoną w art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Naruszenie tej zasady stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wyłączenia organu jest odstępstwem od tej zasady i nie może być interpretowane rozszerzająco. Dlatego w literaturze przedmiotu jak i judykaturze ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym wymienione w art. 25 k.p.a. przesłanki wyłączenia organu są przesłankami wyczerpującymi, co oznacza, że podstawą wyłączenia organu nie może być przepis art. 24 § 3 k.p.a. (por. Komentarz aktualizowany do art. 25 Kodeksu postępowania administracyjnego pod redakcją Andrzeja Wróbla, wyd. LEX/el, 2018 oraz wyroki NSA z 3 kwietnia 2008 r., II OSK 354/07 i z 11 stycznia 2018r., II OSK 621/17, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie od powyższego skarżący nie podaje żadnych okoliczności, które w myśl art. 24 § 3 k.p.a. mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności piastuna funkcji organu. Wyjaśnić należy, że żądanie wyłączenia powinno odwoływać się do zobiektywizowanych przesłanek, tak aby wątpliwość co do bezstronności pracownika mogła zostać uznana za mającą realne podstawy. Nie wystarcza do zastosowania wskazanego przepisu występowanie u strony podejrzenia o braku obiektywizmu, czy subiektywne przekonanie co do braku przejrzystości procedury. Skarżący pomija zupełnie treści obowiązujących przepisów prawa i unormowanych zasad postępowania.

Bezpodstawnie skarżący podważa uprawnienie wnioskodawcy do wystąpienia

z wnioskiem. Sąd w całości podziela w tym względzie argumenty podniesione w decyzji organu II instancji. Każdy podmiot posiadający zdolność do czynności prawnych ma prawo wystąpić z wnioskiem. Jeżeli wniosek zawiera wszystkie wymagane dane

i dokumenty, czyli spełnia wymogi formalne, podlega rozpatrzeniu. Podkreślić należy, że decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia dotyczy wstępnego etapu inwestycyjnego. Inwestor musi jeszcze uzyskać decyzję

o warunkach zabudowy i pozwolenie na budowę. Nigdzie nie jest nakazane, aby podmiot występujący z wnioskiem musiał realizować inwestycję. Na podstawie art. 72a ust. 1 u.i.ś.o. organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on warunki zawarte w tej decyzji. Więc podmiot, który wystąpił z wnioskiem i uzyskał pozytywną decyzję środowiskową, ma prawo przekazać realizację inwestycji innemu podmiotowi.

Odnosząc się do pozostałych argumentów skargi, uwzględnić należy, że cytowana na wstępie ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko normuje kompleksowo w rozdziale 3 działu V procedurę i kryteria jakie należy brać pod uwagę przy wydaniu decyzji środowiskowej, która nie ma charakteru uznaniowego. Stosownie do art. 81 ust. 1, 2 i 3 u.i.ś.o właściwy organ może odmówić zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko. Przy czym nie ma racji skarżący, że realizacja inwestycji znacząco wpłynie na obszary i gatunki chronione. Przedłożony przez inwestora raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który to obowiązek został nałożony na inwestora przez organ I instancji, wobec stanowiska RDOŚ, zawiera obszerną i kompleksową analizę wpływu przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze i obszary Natura 2000,

w szczególności ptaki. Dane dotyczące występowania ptaków zostały zebrane

w okresie pełnego roku kalendarzowego od kwietnia 2016 r. do kwietnia 2017 r,

w trakcie 37 dziennych wizyt monitoringowych i 2 nocnych. Skarżący nie neguje ustaleń raportu w tym zakresie. Organy orzekające również, wbrew przekonaniu skarżącego, nie pominęły jego ustaleń. Spór dotyczy jednego stanowiska lęgowego derkacza, który jest niewątpliwie gatunkiem zagrożonym i występuje na wnioskowanym terenie. Realizacja inwestycji wymagałaby zatem kompensacji co do tego stanowiska. Według autora raportu działanie kompensacyjne powinno polegać na późnym koszeniu łąk w celu uniknięcia strat w lęgach. Taki też argument podnoszą organy orzekające. W pkt II ppkt 7 sentencji decyzji organu I instancji wyraźnie nałożony został na inwestora taki obowiązek, zgodnie z wymogami art. 82 ust. 1 pkt 2 lit a u.i.ś.o., który nakazuje organowi orzekającemu stwierdzić konieczność wykonania kompensacji przyrodniczej, wynikającej z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dodatkowo, zgodnie ze stanowiskiem RDOŚ, organ I instancji zastrzegł w pkt II ppkt 9 sentencji decyzji wymóg realizowania prac budowlanych w okresie od 15 września do 15 marca, tj. poza okresem lęgowym albo pod nadzorem ornitologa. Zgodnie z wiedzą wyspecjalizowanych podmiotów współdziałających w niniejszej sprawie powyższe działania w sposób wystarczający zabezpieczą stanowisko derkacza. W związku z tym, mając na względzie charakterystykę przedsięwzięcia, polegającego na montażu paneli fotowoltaicznych na aluminiowo-stalowych ramach, osadzonych w gruncie podporami stalowymi w rzędach w odstępie 4 metrów i produkcji energii elektrycznej w sposób

w pełni zautomatyzowany (obsługa przewidziana jest tylko w okresie konserwacji), uznać należy za usprawiedliwione stanowisko organów, że inwestycja nie będzie w sposób znaczący oddziaływać na środowisko.

Bezpodstawnie też skarżący zarzuca naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 8 i art. 80 k.p.a. w związku z pominięciem bezpośredniego sąsiedztwa cmentarzyska kultury pruskiej (V-VII w.n.e.). W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów na istnienie takiego cmentarzyska na terenie działki inwestycyjnej lub w jej bezpośrednim sąsiedztwie. W raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który jest kluczowym dowodem w niniejszym postępowaniu, sporządzonym przez niezależne, uprawnione podmioty, nie ma wzmianki na ten temat. Na stronie 79 raportu opisane zostały zabytki wskazane w decyzji organu II instancji. Według raportu najbliżej położone, w odległości 0,8 km, to w miejscowości N. - grodzisko wyżynne, cmentarzysko płaskie, osada otwarta. Autorzy raportu wskazali, że

w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji nie ma obiektów o znaczeniu dla dziedzictwa kulturowo-historycznego regionu. W takiej sytuacji, jeżeli skarżący podważa ustalenia raportu, to powinien poprzeć swoje twierdzenia dowodami. Okoliczność faktyczna jest ustalana w postępowaniu administracyjnym przy zastosowaniu reguł dowodowych, w szczególności art. 77 § 1, który nakazuje zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i art. 80 k.p.a., statuujący zasadę swobodnej oceny dowodów. Przepisy te konkretyzują sposób realizacji zasady dochodzenia prawdy materialnej, czyli zgodnej z rzeczywistością, unormowanej w art. 7 k.p.a. Jeżeli na podstawie swobodnej oceny, do której uprawnia i zobowiązuje art. 80 k.p.a., organ ustalił okoliczność faktyczną w oparciu o dowody zebrane w sposób nienaruszający art. 77 § 1 k.p.a., to znaczy, że nie ma podstaw do uzupełniania materiału dowodowego. Inaczej mówiąc, jeżeli zgromadzone dowody nie nasuwają wątpliwości co do ustaleń faktycznych, to nie ma potrzeby poszukiwania lub gromadzenia innych dowodów dla potwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności. Przeprowadzenie dowodów dotyczących okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami byłoby sprzeczne z istotą regulacji zawartej w art. 78 § 2 k.p.a. Reasumując, organ nie ma obowiązku weryfikować gołosłownych twierdzeń strony, jeżeli dysponuje materiałem dowodowym, którego wiarygodność nie budzi wątpliwości.

Niczym nie poparty jest również zarzut poświadczenia nieprawdy przez Burmistrza, który w zaświadczeniu z dnia 23 lutego 2018 r. wskazał, że przedmiotowy fragment obrębu geodezyjnego N, nie posiada opracowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to dokument urzędowy, który zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.