Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 910/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 20, art. 28ust. 2, art. 36a ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [.] lutego 2009 r. nr [.], Starosta Powiatu [.] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami hotelarskimi na działce nr ewid. 1403 w [.].

Decyzją z dnia [.] października 2011 r. nr [.], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] (dalej: PINB w [.]) nałożył na inwestora M.N. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do 31 grudnia 2011 r. projektu budowlanego zamiennego budynku pensjonatowego wybudowanego na działce ewid. nr 1403 w [.], uwzględniającego zmiany w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Powiatu [.] o pozwoleniu na budowę z dnia [.] września 2009 r. nr [.]. Natomiast decyzją z dnia [.] stycznia 2012 r. nr [.], Starosta uchylił własną decyzję z dnia [.] lutego 2009 r. nr [.].

W dniu 17 grudnia 2012 r. W.Z. wystąpił z żądaniem wznowienia postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Starosty Powiatu [.] z dnia [.] stycznia 2012 r. Nr [.], powołując się na dyspozycję art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), gdyż został pominięty w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę jako strona tego postępowania.

Postanowieniem z dnia [.] stycznia 2013 r. Starosta Powiatu [.] wznowił postępowanie w sprawie, a decyzją z dnia [.] lutego 2013 r. nr [.], odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [.] stycznia 2012 r. Jednocześnie stwierdził, że ww. decyzja została wydana z naruszeniem prawa polegającym na nie skierowaniu decyzji do wszystkich osób, którym przysługiwał przymiot strony w dniu jej wydania. W wyniku wznowienia postępowania mogłaby jednak zostać wydana wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej decyzji z dnia [.] stycznia 2012 r.

Po rozpoznaniu odwołania W.Z. decyzją z dnia [.] kwietnia 2013 r. nr [.], Wojewoda [.] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy uznając rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne za prawidłowe. W podstawie prawnej podał art. 3 pkt 20, art. 28ust. 2, art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. - publ. aktualna na dzień wydania decyzji) zwana dalej P.b. oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4, art. 146 § 2 i art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwana dalej k.p.a.

Wskutek uwzględnienia skargi W.Z. wyrokiem z dnia 30 października 2013 r. sygn. II SA/Rz 506/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że wydano ją z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd wskazał, że byt prawny decyzji wydawanej na podstawie art. 36 a ust. 2 Prawa budowlanego zależy od uprzedniego istnienia w obrocie prawnym decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Z akt sprawy wynikało natomiast, że przed [.] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [.] toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [.] z dnia [.] października 2011 r. wydanej właśnie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wobec tego konieczne było rozważenie zawieszenia prowadzonego postępowania wznowieniowego, stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na zależność zachodzącą pomiędzy ww. decyzjami.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [.] kwietnia 2014 r. Wojewoda [.] ponownie utrzymał w mocy decyzję Starosty [.] z dnia [.] lutego 2013 r. W podstawie prawnej powołano art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2, art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) zwana dalej P.b. oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4, art. 146 § 2 i art. 151 § 2 k.p.a.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. VII SA/Wa 1562/13, którym oddalono skargę W.Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [.] 5 czerwca 2013 r. nr [.], utrzymującą w mocy decyzję [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] marca 2013 r. nr [.] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [.] z dnia [.] października 2011 r. nr [.], rozstrzygnięte zostało zagadnienie wstępne, na które zwrócił uwagę WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 30 października 2013 r. sygn. II SA/Rz 506/13. Wobec tego rozpatrzono ponownie odwołanie W.Z. i stwierdzono, że w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania – toczącego się na skutek wznowienia, mogłaby zostać wydana decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wobec tego brak było podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie uchylenia decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę pomimo, że została ona wydana z niewątpliwym pominięciem W.Z. jako strony postępowania. Jest on bowiem właścicielem lokalu nr 13 w budynku posadowionym na działce nr 1403. W obronie prawnym pozostaje bowiem decyzja PINB w [.] z dnia 13 października 2011 r. wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się W.Z., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której domaga się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji oraz orzeczenia o kosztach postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji braku podstaw do uznania, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja w swej treści odpowiadająca decyzji dotychczasowej,

2) art. 7, 77 i 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, w szczególności przyczyn, dla których zdaniem organów postępowanie wszczęte na skutek skargi o wznowienie nie mogło doprowadzić do wydania decyzji innej treści niż decyzja z dnia 5 stycznia 2012 r.,

3) art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez przedwczesne wydanie decyzji, pomimo posiadania przez Wojewodę [.] wiadomości, że w dniu [.] października 2013 r. Rada Miejska w [.] podjęła uchwałę z dnia [.]/2013 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[.]",

4) art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo niezakreślenia stronie terminu na wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i zajęcia stanowiska w sprawie.

W odpowiedzi Wojewoda [.] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz. 1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.

Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności w granicach wyznaczonych art. 145 p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd ustalony przez organy administracji stan faktyczny poczytuje a własne ustalenia.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 36 a P.b., zgodnie z którym właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 stycznia 2014r. sygn. akt II SA/Wa 1562/13 oddalił skargę W.Z. od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] czerwca 2013r. utrzymującą w mocy decyzję [.] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] marca 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] października 2013 r. Nr [.], nakładająca na inwestora M.N., obowiązek sporządzenia oraz przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [.] w terminie do [.] grudnia 2011 r. 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku pensjonatowego, wybudowanego na działce nr ew. 1403 położonej w [.]. Podstawą prawną decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] października 2011 r. był art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia stał się prawomocny w dniu 11 marca 2014 r., zatem skutkiem tego wyroku jest, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] października 2011 r. Nr [.] nadal pozostaje w obrocie prawnym. Pozostawanie wymienionej decyzji w obrocie prawnym, której podstawą prawną jest art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., powoduje po stronie organów architektoniczno budowlanych obowiązek uchylenia na podstawie art. 36a decyzji o pozwoleniu na budowę. Taką decyzję w dniu [.] stycznia 2012 r. Nr [.] wydał Starosta Powiatu [.].

Wykładnia tego art. 36 ust. 2a P.b. przepisu nie wymaga jakichś szczególnych zabiegów interpretacyjnych. Jego gramatyczne brzmienie jest oczywiste. Jeżeli organ nadzoru budowlanego w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę wyda decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, to organ który wcześniej wydał pozwolenie na budowę je uchyla. Odmienna jego interpretacja, w szczególności, że przepis art. 36a ust. 2 p.b. ma zastosowanie jedynie do przypadków, kiedy to inwestor chce zalegalizować odstąpienia od zatwierdzonego projektu, nie zasługuje na akceptację (wyrok NSA z 1.02.2011 r. sygn. akt II OSK 257/10; LEX nr 965216).

Wniosek W.Z. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczna decyzją Starosty Powiatu [.] z dnia [.] stycznia 2012 r. Nr [.] spowodował wszczęcie postępowania wznowieniowego postanowieniem tego organu z dnia [.] stycznia 2013 r. Nr [.] na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z tej przyczyny, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W wyniku wznowienia postępowania Starosta Powiatu [.] działając na podstawie art. 146 § 2, art. 151 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [.] stycznia 2012 r. Nr [.], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M.N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami hotelarskimi (pokoje do wynajęcie) na działce nr 1403 w [.]. Stwierdził wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. z naruszeniem prawa polegającym na nieskierowaniu decyzji do wszystkich osób, którym przysługiwał przymiot strony w dniu wydania tej decyzji. Wojewoda [.] po rozpatrzeniu odwołania W.Z., zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji przytoczył treść art. 146 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z przepisu art. 151 § 2 k.p.a. wynika, że w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Słusznie więc przyjęto w zaskarżonej decyzji, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a., która nie ograniczyła możliwości wznowienia postępowania, ale ograniczyła dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania, a w konsekwencji możliwość rozstrzygnięcia sprawy we wznowionym postępowaniu, co do istoty. W naprowadzonych okolicznościach sprawy zasadnie przyjęto, że pominięcie udziału skarżącego w postępowaniu kontrolowanym w trybie wznowienia postępowania nie spowodowało negatywnych skutków dla poprawności decyzji Starosty Powiatu [.] z dnia [.] stycznia 2012 r. o uchyleniu pozwolenia na budowę. Prawidłowe jest stanowisko organów w rozpoznawanej sprawie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja w swej istocie odpowiadająca decyzji dotychczasowej, tym samym wykazano spełnienie przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a. prawidłowe zastosowanie art. 151 § 2 k.p.a.

Z tych przyczyn Sąd za niezasadne uznał zarzuty skargi i argumenty powołane dla uzasadnienia naruszenia art. 146 § 2 k.p.a. Bez wpływu na wynik sprawy o uchylenie pozwolenia na budowę w trybie art. 36a P.b. jest uchwała o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka zmiana ma znaczenie dla prowadzenia postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy albo lokalizacji inwestycji celu publicznego i zastosowania regulacji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W skardze pełnomocnik skarżącego takich argumentów nie podał, dlatego też nie mógł być uznany za skuteczny.

Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, jako niezasadną.