Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 992/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: § 3, 7, 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 918
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
article: art. 185 § 1, art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek del. WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1336/06 w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu pobranego równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2003 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] i utrzymaną ją w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] nr [...] 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz K. D. 200 złotych (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zwrotu pobranego równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2003.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...],[...] Komendant Rejonowy Policji W. [...]na podstawie art. 104, 107 i art. 20 ustawy z dnia14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071) oraz art. 91 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o policji (Dz.U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58) oraz § 1 i § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U z 2002 r., Nr 100, poz. 919) przyznał K. D. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (domu) z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Rejonowy Policji W. [...] na podstawie art. 91 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.) w zw. z § 6 i § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U, Nr 100, poz. 919) oraz art. 104 i art. 163 ustawy z dnia14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zmienił własną decyzję Nr [...] z dnia [...] w ten sposób, że cofnął stronie uprawienia do dotychczasowej wysokości równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w wysokości 4 norm zaludnienia i przyznał stronie uprawienia do pobierania w/w świadczenia wysokości wynikającej z norm zaludnienia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż z uwagi na fakt, iż strona spełnia warunki do otrzymywania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w wysokości dla 5 norm zaludnienia.

Rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji Nr [...] z dnia [...] K. D. została przeniesiona do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji W. VI.

Decyzją z dnia [...], Nr [...]Komendant Rejonowy Policji W. [...] na podstawie art. 91 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.) w zw. z § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego (Dz.U Nr 100, poz. 919 ze zm.) oraz art. 104 i art. 163 ustawy z dnia14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) uchylił własną decyzję Nr [...] z dnia [...] o przyznaniu K. D. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego uwzględniającą uprawienia do 5 norm zaludnienia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w stosunku do policjantów decyzje administracyjne wydają organy właściwe ze względu na obecne miejsce pełnienia służby, zatem wobec przeniesienia funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby w innej jednostce wydanie decyzji było konieczne.

Decyzją z dnia [...], Nr [...] Komendant Stołeczny Policji na podstawie art. 104 i art. 107 oraz art. 20 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i na podstawie art. 97 ust. 5 i art. 92 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego (Dz.U Nr 100, poz. 919 ze zm.) orzekł zwrot pobranego przez K. D. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2003 w kwocie 455,60 zł – brutto, podatek – 86,60 zł do wypłaty 369,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w 2003 r. K. D. nie posiadała tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego i przebywała bez meldunku w W., przy ul. [...], a przesłanką do wypłaty świadczenia jest posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła K. D. zarzucając zaskarżanemu orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, ze nie posiada ona tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego (domu) przy ul. [...], podczas gdy od dnia 10 czerwca 197 r. wraz z mężem jest współwłaścicielką nieruchomości, na której zamieszkuje w domu jednorodzinnym od listopada 1997 r. oraz obrazę prawa materialnego, to jest § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, polegającą na przyjęciu przez organ I instancji, że elementem konstruktywnym dla roszczeń jest zameldowanie się w lokalu, podczas gdy przepis ten wyraźnie wskazuje, że jest nim zajmowanie domu jednorodzinnego będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny.

Po rozpoznaniu odwołania komendant Główny Policji decyzja z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 97 ust. 5 i art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. Nr 105, poz. 884), § 1, § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100, poz. 919 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż odwołująca wraz z mężem od 1997 r. realizowali budowę domu mieszkalnego, przy ul. [...] w W. W świetle art 54 Prawa budowlanego do użytkowania obiektu, na

którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę można przystąpić po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia nie zgłosi sprzeciwu. Zgodnie z treścią art. 57 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego we wniosku o zakończenie budowy i pozwoleniu na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć min. oryginał dziennika budowy. Z akt przedstawionych w niniejszej sprawie – zgłoszenie z dnia 15 lipca 2002 r. wynika, i dziennik budowy został dołączony w dniu 7 kwietnia 2003 r. Z powyższego w ocenie organu wynika, że od dnia uprawomocnienia się przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy Państwo K. i A. D. mają prawo do użytkowania budynku mieszkalnego. Dopiero wydanie przez właściwy organ potwierdzenia, a co z tym się wiąże spełnienie określonych wymagań, kwalifikuje uznanie obiektu budowanego za dom mieszkalny. Zatem organ stwierdził, że na dzień 1 stycznia 2003 r. odwołująca nie spełniała warunków określonych w rozporządzeniu, tym samym uznać należy, że w oświadczeniu mieszkaniowym z dnia 16 czerwca 2003 r. podała nieprawdziwe dane wskazując, iż posiada dom, przy ul. [...] w W.

Skargę na powyższą decyzję wniosła K. D. zarzucając zaskarżanemu rozstrzygnięciu obrazę prawa materialnego § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego polegająca na przyjęciu przez organ, że elementem konstytutywnym dla roszczenia jest moment określony w art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego, to jest formalne zawiadomienie organu o zakończeniu budowy, podczas gdy przepis rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że jest nim stan faktyczny w postaci zajmowania domu jednorodzinnego będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny.

Skarżąca wskazała, że w dniu 2 sierpnia 1997 r. rozpoczęła budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego, parterowego, z poddaszem mieszkalnym. W dniu 31 października 1997 r. zostały zakończone podstawowe prace budowlane oraz wykończeniowe w budynku mieszkalnym i teren budowy został oddany przez kierownika budowy do użytkowania. W listopadzie 1997 r. skarżąca wprowadziła się do domu, w dniu 1 grudnia 1997 r. kierownik budowy stwierdził, że cześć mieszkania na powierzchni parteru jest w stanie nadającym

się do zamieszkania. W dalszym okresie wykonywane były prace wykończeniowe na poddaszu mieszkalnym oraz na dachu budynku. W dniu 16 lipca 2002 r. złożone zostało zakończenie budowy i przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżanej decyzji, albowiem zajmowanego przez skarżącą obiektu budowlanego nie można uznać za dom jednorodzinny.

Oddalając skargę sąd I instancji wskazał, iż nie można zgodzić się ze skarżącą, że sam fakt zajmowania domu w W. przy ulicy [...] był podstawą dla przyznania równoważnika za remont lokalu. Sąd I instancji wskazał, że samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na pobyt stały ludzi, które wraz z pomieszczeniami służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Pojęcie służenia zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych w znaczeniu tego przepisu może być spełnione w odniesieniu do lokalu mieszkalnego wówczas, gdy udzielone zostało zezwolenie na użytkowanie budynku, w którym lokal się znajduje.

Zdaniem sądu I instancji można przyznać równoważnik na remont tylko takiego lokalu, który służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a więc w odniesieniu do którego zostało wydane zezwolenie na jego użytkowanie, czyli zostały spełnione przesłanki z art. 54 Prawa budowlanego. Skoro w stosunku do lokalu nie zostało wydane zezwolenie na jego użytkowanie i wobec tego nie służy zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza to nie można mówić o remoncie takiego lokalu, a co za tym idzie nabyciu prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. W tym stanie sprawy organ słusznie stwierdził, że zajmowanego przez Panią K. D. wraz z rodziną obiektu budowlanego nie można uznać na dzień 1 stycznia 2003 r. za dom jednorodzinny służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a tym samym skarżąca nie spełniała warunków określonych w ww. rozporządzeniu do przyznania przedmiotowego świadczenia. W takiej sytuacji prawidłowo, na podstawie § 7 rozporządzenia MSWiA o zwrocie przedmiotowego świadczenia, organ wydał decyzję o jego zwrocie na wskutek nie poinformowania o wystąpieniu zmian lub podania nieprawdziwych danych, w oświadczeniu o którym mowa w § 3 ust. 2, mających wpływ na istnienie uprawnień do tego równoważnika lub na jego wysokość.

Skargę kasacyjną od powyższego wyrok wniosła K. D. zarzucając zaskarżanemu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego:

1. § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego polegająca na przyjęciu przez organ, ze elementem konstytutywnym dla roszczenia jest moment określony w art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego, to jest formalne zawiadomienie organu o zakończeniu budowy, podczas gdy przepis rozporządzenia wyraźnie wskazuje, ze jest nim stan faktyczny w postaci zajmowanego domu jednorodzinnego będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny a równoważnik za brak lokalu należy się policjantowi, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej: na podstawie decyzji o przydziale, umowy najmu lokalu, za który płacą czynsz regulowany, spółdzielczego lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-penjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.

2. art. 92 ust. 1 ustawy o Policji poprzez uznanie, że zwrot równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2003 r. jest zasadny podczas gdy policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej

3. § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego poprzez brak wskazania jakie nieprawdziwe dane zawarte zostały w złożonym przez skarżącą oświadczeniu i co przesądza o tym, że zwrot równoważnika pieniężnego jest zasadny podczas gdy istnieją tylko dwa przypadki, w których następuje zwrot wypłaconego równoważnika za remont lokalu, tj. nienależne pobranie na skutek nie poinformowania o wystąpieniu zmian lub podania nieprawdziwych danych w oświadczeniu mieszkaniowym, o którym mowa w

§ 3 ust. 2, mających wpływ na istnienie uprawnień do tego równoważnika lub na jego wysokość oraz uprawomocnienie się decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o przyznaniu świadczenia nie występujące w niniejszej sprawie.

Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna zawierała usprawiedliwioną podstawę choć nie wszystkie zarzuty w niej sformułowane zasługiwały na uwzględnienie.

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.z 2002r.,nr153,poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przepis nakłada na autora skargi kasacyjnej obowiązek wskazania konkretnych naruszonych przez sąd I instancji przepisów prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z przepisem art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że poza wypadkiem stwierdzonej nieważności, dokonując kontroli Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Zakres rozpoznania sprawy określa zatem sama strona poprzez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Stwierdziwszy, że w niniejszej sprawie nie miały miejsca przesłanki uzasadniające nieważność postępowania – ściśle określone w art. 183§2p.p.s.a – Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. I tak w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Zgodzić się należy ze skarżącym, iż w niniejszej sprawie wbrew stanowisku Sądu I instancji organy dopuściły się naruszenia przepisów §7, §1 pkt.5 wspomnianego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W myśl zacytowanego §7 decyzje o zwrocie wypłaconego równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku :

1) nienależnego pobrania na skutek niepoinformowania o wystąpieniu zmian lub podania nieprawdziwych danych w oświadczeniu, o którym mowa w §3 ust.2, mających wpływ na istnienie uprawnienia do tego równoważnika lub na jego wysokość,

2) uprawomocnienia się decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o przyznaniu równoważnika.

Organy obu instancji decyzję o zwrocie wypłaconego równoważnika uzasadniły faktem podania nieprawdziwych danych w oświadczeniu poprzedzającym jego przyznanie. Organ I instancji wywiódł, że skarżąca wbrew oświadczeniu w istocie nie posiadała tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, w którym nadto nie była zameldowana. Organ II instancji zaś stwierdził , iż skarżąca podała nieprawdziwe dane w oświadczeniu wskazując, że posiada dom przy ul. [...] w W. W ocenie organu odwoławczego dopiero wydanie przez właściwy organ potwierdzenia przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy powoduje możliwość uznania obiektu budowlanego za dom mieszkalny. Tymczasem w niniejszej sprawie zawiadomienie o zakończeniu budowy domu zostało wprawdzie złożone 15 lipca 2005r. jednakże dziennik budowy dostarczono organowi dopiero dnia 7 kwietnia 2003r. , potwierdzenie przyjęcia zawiadomienia nastąpiło dopiero dnia 10 kwietnia 2003r. Przyjąć należało zatem , iż na dzień 1 stycznia 2003r. K. D. nie spełniała wymogów cytowanego rozporządzenia, by przyznać jej równoważnik za remont.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew stanowisku sądu I instancji oraz wbrew ocenie organów obu instancji okoliczności niniejszej sprawy nie wskazywały by w istocie skarżąca ubiegając się o przyznanie jej równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego domu podała nieprawdziwe dane w złożonym zgodnie z §3 ust. 2 oświadczeniu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wzór wymaganego oświadczenia został określony w załączniku do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania , odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego( Dz.U. 02.100.919.). Zgodnie z jego treścią ubiegający się o przyznanie równoważnika winien wskazać m.in. zajmowany lokal, zamieszkujących z nim członków rodziny. Wskazana w przepisach treść oświadczenia nie zawierała żadnych wymagań, by w przypadku zajmowania domu mieszkalnego koniecznym było zamieszczenia informacji dotyczących zawiadomienia o oddaniu obiektu budowlanego do użytkowania. Znajdujące się w aktach oświadczenie skarżącej zostało złożone na odpowiadającym wymogom wspomnianego załącznika druku. Zgodnie z jego treścią skarżąca podała w nim, że zajmuje wraz z wymienionymi przez siebie członkami rodziny dom, położony przy ulicy [...] w W. Fakt rzeczywistego zajmowania lokalu nie budził wątpliwości organów, kontrolującego Sądu I instancji. Skarżąca nie zawarła w swym oświadczeniu żadnych informacji na temat złożonego zawiadomienia o przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego. Organy nie prowadziły postępowania w tym względzie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności ujawnione po prawomocnie zakończonym postępowaniu w przedmiocie przyznania równoważnika nie mogą mieć wpływu na ocenę prawdziwości oświadczenia będącego podstawą jego przyznania o ile nie były objęte ani treścią oświadczenia ani tym bardziej badania w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji. Dodatkowo wyjaśnić należy, że skarżąca wraz z mężem poczynając od 1997r. są współwłaścicielami działki, na której wznieśli zajmowany dom, fakt braku meldunku nie ma znaczenia przy ocenie rzeczywistego zajmowania lokalu w rozumieniu skarżonych przepisów cytowanego rozporządzenia.

Za błędne uznać należy stanowisko skargi, naruszenia prawa materialnego w postaci art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 o Policji. W istocie bowiem powołany przepis nie miał w sprawie zastosowania. Reguluje on wprawdzie przyznanie równoważnika pieniężnego jednak nie za remont, a jedynie w wypadku braku posiadania lokalu mieszkalnego przez policjanta w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

Wobec nie wykazania, by skarżąca złożyła nieprawdziwe oświadczenie, o którym mowa w §3 ust. 2 analizowanego rozporządzenia przy niespełnieniu pozostałych przesłanek, o których stanowi §7 pkt.1 i 2 tychże przepisów wykonawczych wydanie decyzji o zwrocie wypłaconego równoważnika nie znajdywało podstaw prawnych.

Stąd skarga kasacyjna jako zasadna ulec musiała uwzględnieniu i dlatego na podstawie art. 185§1p.p.s.a. uchylić należało wyrok Sądu I instancji.

Wobec nie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy przy wystąpieniu opisanych naruszeń prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188p.p.s.a. uchylił jednocześnie decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] Nr [...]oraz decyzję komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] nr [...].

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt. 1 wyroku.

O kosztach rozstrzygnięto mając na względzie art. 203 pkt.1 p.p.s.a. i §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

( Dz.U.02.163.1348 ze zm).