Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1724/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66, art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 5
journal: Dz.U. 1999 nr 90 poz 999
law: Ustawa z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim.
article: art. 7, art. 75 par. 1, art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz R. R. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez R. R., J. M., S. R. B., G. R., I. S., M. C., M. N., G. N., utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] nr [...], z dnia [...] stycznia 2015 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej o mocy 0,8 MW, składającej się z pojedynczej jednostki wytwórczej usytuowanej na działce nr [...], obręb [...], gmina [...], powiat [...]. Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia [...] marca 2014 r. N. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wystąpiła do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji środowiskowej dla inwestycji polegającej na budowie farmy wiatrowej o mocy do 0,8 MW, składającej się z pojedynczej jednostki wytwórczej, na działce nr [...], obręb [...]. Wójt Gminy [...], po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], określił środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono przebieg prowadzonego postępowania, procedurę zapewnienia udział społeczeństwa w tym postępowaniu i ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowiska. Organ stwierdził, że inwestycja jest zgodna ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2011 r. W ocenie organu przedłożony raport oddziaływania inwestycji na środowisko odpowiada art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu Informacji o środowisku (....), a jego ustalenia są spójne, logiczne i przekonujące. Organ przedstawił argumenty przemawiające za wyborem Wariantu I przewidującym moc 0,8 MG, wysokość wieży min. 73 m, o średnicy śmigła do 53 m. Organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego oddziaływania na środowisko, a w celu wykluczenia możliwości przekroczenia norm hałasu nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia monitoringu porealizacyjnego hałasu. Do decyzji dołączono charakterystykę przedsięwzięcia, jako jej załącznik. Odwołania o tej samej treści zostały złożone przez R. R., J. M., S. R. B., G. R., I. S., M. C., M. N., G. N., zarzucając decyzji I instancji naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 66, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. i przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, oraz art. 7 k.p.a. Zdaniem odwołujących przedmiotowe przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu ( § 108 ust. 1, § 25, § 28, § 30, § 5 pkt 11). Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, że nie dopatrzył się wad mogących rzutować na prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego, raport wykazał, że projektowana inwestycja będzie miała wpływ na środowisko, jednakże przy zachowaniu odpowiednich warunków w każdej fazie nie spowoduje przekroczenia norm jakościowych dotyczących środowiska przewidzianych w polskim prawodawstwie. W ocenie Kolegium, raport wraz z załącznikami i Aneksem (Uzupełnieniem) został opracowany zgodnie z art. 66 u.u.i.ś., a jego ustalenia są spójne, logiczne i przekonujące. Analiza raportu w zakresie rozprzestrzeniania się hałasu emitowanego podczas fazy eksploatacji planowanego przedsięwzięcia wykazała, że biorąc pod uwagi zawarte w sentencji decyzji, warunki środowiskowe – szczególnie w zakresie maksymalnego poziomu mocy akustycznej przewidzianej do zainstalowania turbiny wiatrowej, dopuszczalne poziomy hałasu na terenach chronionych akustycznie zostaną zachowane. Organ II instancji wskazał, że w toku postępowania uzyskano wymagane opinie, w tym także pozytywnie zaopiniowany został raport przez RDOŚ w W. (po wcześniejszym uzupełnieniu, na żądanie tego organu) oraz przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Według Kolegium, zarówno organy opiniujące jaki i organ I instancji, słusznie uznały, że raport wypełnia ustawowe wymogi. Odpowiadając na zarzuty podniesione w odwołaniach, organ II instancji wskazuje, że fakt, że elektrownie wiatrowe nie są inwestycją celu publicznego w myśl ustawy o gospodarce nieruchomościami nie powoduje automatycznie niemożności ich zaliczenia do obiektów obsługi technicznej gminy, niezbędnych do prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców, gdyż ustawa o gospodarce nieruchomościami nie ma w tym zakresie zastosowania. Zdaniem Kolegium, bezspornie elektrownie stanowią urządzenia infrastruktury technicznej, a pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych. Elektrownię wiatrową można w ocenie Kolegium uznać za obiekt obsługi technicznej gminy, którym jest zgodnie z § 5 pkt 11 MPZP, wszelkie zagospodarowanie, zabudowa oraz urządzenia służące do dostarczania energii elektrycznej, oraz inne obiekty techniczne niezbędne dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców. Według organu II instancji, elektrownie wiatrowe, jako urządzenia wspomagające system ekologiczny nie stoją w sprzeczności z funkcją rolniczą gruntu, określoną w MPZP, który to plan w § 30 wprost dopuszcza możliwość realizacji masztów elektrowni wiatrowych. Nie można zatem stwierdzić naruszenia § 108 ust. 1 pkt 1 MPZP. Odnośnie naruszenia § 108 ust. 1 pkt 2 i 3 MPZP, które stanowią, że na terenach oznaczonych symbolami przeznaczenia R-1, R-2 wprowadza się całkowity zakaz tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, za wyjątkiem tymczasowego wykorzystywania terenów do produkcji rolnej, ogrodniczej lub sadowniczej nie wymagającej zagospodarowania terenu związanego z prowadzeniem jakichkolwiek robót budowlanych oraz lokalizowania obiektów mogących powodować stałe lub czasowe uciążliwości spowodowane wytwarzaniem hałasu i zanieczyszczaniem powietrza, gleby, wód gruntowych oraz powierzchniowych, to podkreślić należy, że wykonanie drogi dojazdowej oraz tymczasowego projektu montażowo-manewrowego jest częścią przedsięwzięcia zmieniającego w sposób trwały zagospodarowanie terenu i nie ma charakteru tymczasowego. Analizując zakaz lokalizacji obiektów mogących powodować stałe lub czasowe uciążliwości spowodowane wytwarzaniem hałasu, Kolegium stwierdziło, że zapis ten jest niejasny, gdyż praktycznie każde urządzenie generuje dźwięk, a to czy jest on uciążliwy czy nie jest już kwestią typowo ocenną. Stosowanie zatem § 108 ust. 1 pkt 3 MPZP w sposób dosłowny wyeliminowałoby praktycznie jakąkolwiek możliwość lokalizowania urządzeń obsługi technicznej gminy na gruntach R-1, R-2. Odnośnie zarzutów dotyczących raportu, a związanych z nieprawidłowościami przy sporządzaniu analizy akustycznej, Kolegium wskazało, że została ona wykonana zgodnie z obowiązującym w Polsce modelem obliczeniowym, zawartym w normie PN-ISO 9613-2:2002 "Akustyka -Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej ogólna metoda obliczania", przy przyjęciu do obliczeń najbardziej niekorzystnych dla środowiska parametrów planowanej elektrowni wiatrowej tj. współczynnika porowatości gruntu g=0,0, czyli jak dla powierzchni pokrytej lodem, zapewniającej duży margines. Odnośnie naruszenia norm hałasu, Kolegium wskazało, że należy brać pod uwagę zabudowę mieszkaniową istniejąca w chwili przeprowadzenia oceny na środowisko, a nie ewentualnego przyszłego stanu zagospodarowania. Odpowiadając na zarzut nieuprawnionego podziału zamierzenia inwestycyjnego, to inwestycja na działce nr [...] nie jest powiązana technologicznie z innymi przedsięwzięciami, planowanymi w sąsiedztwie. Kolegium podniosło, że jest ona od nich niezależna i stanowi całość zamierzenia budowlanego. Kolegium stwierdziło, że nie dostrzegło rownież naruszenia przez organ I instancji art. 7 k.p.a, gdyż dogłębnie wyjaśniono stan faktyczny sprawy oraz załatwiano sprawę, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, o czym świadczą nałożone na inwestora obowiązki związane z analizą porealizacyjną i monitoringiem.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. R. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 66 ust. 1, art. 80 ust, 2 u.u.i.ś. przez ich niewłaściwą wykładnię lub zastosowanie; - rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn.: Dz. U. 2014 poz. 112 ze zm. ) przez ich niewłaściwe zastosowanie; 2) przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności: -art. 7 k.p.a. przez jego niezastosowanie; - - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a przez jego niezasadne zastosowanie; - art. 138 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasadzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w odniesieniu do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. prowadzenie odrębnych postępowań i wydawanie oddzielnych decyzji środowiskowych dla poszczególnych jednostek wytwórczych elektrowni wiatrowych zlokalizowanych w bliskiej odległości i to z pominięciem towarzyszącej im infrastruktury technicznej, stanowi niedopuszczalny podział zamierzenia inwestycyjnego utrudniający kompleksową ocenę skumulowanego oddziaływania. Odnośnie naruszenia art. 66 ust. 1 u.u.i.ś., skarżący podniósł, że opisane w odwołaniu od decyzji organu I instancji nieprawidłowości wskazują, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a więc jeden z podstawowych dokumentów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, stanowi niewiarygodny dowód w sprawie i nie daje prawdziwego obrazu przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym raport nie spełnia wymogów wskazanych m. in. w art. 66 ust. 1 pkt 6 u.u.i.ś. i nie stanowi wiarygodnego dowodu w sprawie. Skarżący wskazują, że wszystkie załączniki do raportu dotyczące oddziaływania akustycznego zostały sporządzone w języku angielskim. Również załączona do raportu specyfikacja turbin jest sporządzona w języku angielskim. Tymczasem językiem urzędowym w Polsce jest język polski i w takim języku powinny być sporządzone dokumenty przedkładane przez wnioskodawcę w postępowaniach przed organami administracji w Polsce. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja narusza art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. Planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w sprzeczności z § 106, § 107 oraz § 108 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 5 pkt 11 oraz § 25 i § 28 MPZP. Według skarżących, przedsięwzięcie polegające na budowie farmy wiatrowej nie może być zaliczone do obiektów obsługi technicznej gminy w rozumieniu § 5 pkt 11 MPZP. Zapis ten stanowi, że przez obiekty obsługi technicznej gminy należy rozumieć wszelkie zagospodarowanie, zabudowę oraz urządzenia służące do odprowadzania ścieków, dostarczania wody, ciepła, energii elektrycznej, gazu, umożliwiające wymianę informacji oraz inne obiekty techniczne niezbędne dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców. Nie ma żadnych przesłanek wskazujących, że elektrownie wiatrowe jako obiekty wytwarzające energię są obiektami niezbędnymi dla prawidłowego zaspokojenia potrzeb mieszkańców gminy. Zarówno SKO, jak też organ I instancji uznają za tożsame pojęcia: "obiekty obsługi technicznej gminy" oraz "urządzenia infrastruktury technicznej", choć w istocie są do dwa różne pojęcia. Skarżący uzasadniając naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku stwierdził, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę danych zawartych w raporcie, a wskazujących na przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w przypadku skumulowanego oddziaływania. Analiza skumulowanego oddziaływania akustycznego przedstawiona w załączniku H.3 - nawet przy przyjęciu zaniżonych danych wyjściowych o prędkości wiatru - wskazuje na przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu na obszarach chronionych akustycznie, tj. w rejonie budynków mieszkalnych. W szczególności dla punktów pomiaru oznaczonych literami A, B, C, D, E, F, G, H, J (str. 1 Zał. H3) poziom hałasu przekroczy dopuszczalne 40 dB dla zabudowy zagrodowej i 45 dB dla zabudowy mieszkaniowej. Oznacza to zatem, że realizacja 10 wiatraków (w tym istniejących i takich, dla których wydano już środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia) w promieniu 2 km spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 112 ze zm.).

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., nr 153, poz. 1647 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności zostały ustalone przez organy obu instancji w oparciu o dokumenty zgromadzone w postępowaniu w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej z niezbędną infrastrukturą i obiektami towarzyszącymi o mocy maksymalnej 0,8 MW, wysokości wieży nie mniejszej niż 73 m. n.p.t. i maksymalnej mocy akustycznej 102,5 dB. Do dokumentów tych należy między innymi: raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej składającej się z pojedynczej jednostki wytwórczej usytuowanej na dz. nr [...] – obręb [...], Gmina [...], uzupełnienie do raportu oraz załączniki do raportu. Dokumenty te znajdują się w aktach administracyjnych sprawy, przedłożonych Sądowi przez organy. Uszło jednak uwadze organów obu instancji, że dokumenty znajdujące się w załączniku do raportu, a obejmujące obliczenia rozprzestrzeniania się hałasu dla najbardziej niekorzystnych parametrów elektrowni wiatrowej przedstawione w załącznikach nr: H1, H2, H3, H4, H5 jak dołączone dokumenty do każdego z tych, nie zostały sporządzone w języku polskim, za zatem wymagały przedłożenia ich tłumaczenia na język polski. Zgodnie bowiem z art. 5 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.), podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Wymóg ten stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom. Powołana regulacja nie wyklucza oczywiście posłużenie się w postępowaniu administracyjnym dokumentem sporządzonym w języku obcym. Warunkiem jednak nadania mocy dowodowej takiemu dokumentowi jest dokonanie jego tłumaczenia na język polski. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z załącznikami i uzupełnieniem jest dokumentem podstawowym w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Chociaż jest dokumentem prywatnym oraz opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne to musi być jednak sporządzony w całości w języku polskim. Wymóg ten w sposób oczywisty dotyczy także jego załączników i uzupełnień. Organ II instancji powinien zatem ustalić w drodze weryfikacji wszystkich dokumentów zgromadzonych w sprawie, w sposób prawidłowy i nie budzący wątpliwości, czy w niniejszej sprawie raport spełnia wymagania określone w przepisach prawa. Weryfikacja danych zawartych w raporcie jest procesem ustalania, czy informacja na temat środowiska przekazana organowi przez inwestora, jako część procedury oceny oddziaływania na środowisko, jest wystarczająca, czytelna oraz pełna, aby podjąć decyzję dotyczącą ustalenia środowiskowych uwarunkowań. W związku z tym głównym celem organu dokonującego jego weryfikacji powinno być ustalenia wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia na podstawie dokumentów zawierających tłumaczenia na język polski. Elementy, które powinien zawierać raport określa w szczególności art. 66 u.u.i.ś. Należy podkreślić, że raport powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji (art. 66 ust. 6 u.u.i.ś.). Treść raportu należy oceniać w kategorii wytycznych dotyczących realizacji przedsięwzięcia zgodnie z wymaganiami prawa ochrony środowiska. Dla organu raport powinien być źródłem wiedzy specjalistycznej na temat ograniczenia potencjalnych negatywnych skutków przedsięwzięcia na środowisko. W postępowaniu dotyczącym ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia szczególną rolę powinien odgrywać cel w postaci ograniczenia potencjalnych negatywnych sutków danego przedsięwzięcia na środowisko. Wymóg zgodności z prawem dowodu z dokumentu obcojęzycznego realizowany jest w ten sposób, że czynność urzędowa organu polegająca na badaniu treści tego dokumentu wymaga dokonania jego tłumaczenia. Nie zmienia to jednak faktu, że dowodem będzie nadal treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Tłumaczenie nie zastępuje bowiem dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść tego dokumentu (por. wyrok NSA z 9 lutego 2001 r., III SA 2339/99, dostępny w CBOSA). Stwierdzone przez Sąd uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż jak już podano, organy dokonały ustalenia na podstawie wymienionych dokumentów obcojęzycznych istotnych dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy okoliczności (oddziaływanie akustyczne przedsięwzięcia), podczas gdy nie wiadomo jaka jest treść tych dokumentów. Bez uprzedniego dokonania ich tłumaczenia nie jest także możliwe odniesienie się do zarzutów sformułowanych w skardze, a dotyczących naruszenia art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. Bez prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy za pomocą dowodów zgodnych z prawem nie jest bowiem możliwa, ani ocena poprawności zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego, ani zasadności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie Sąd stoi na stanowisku, według którego przedsięwzięcie polegające na budowie farmy wiatrowej nie może być zaliczone do obiektów obsługi technicznej gminy. Nie można też tego rodzaju przedsięwzięcia włączyć do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej. Infrastruktura techniczna obejmuje aparaturę związaną z zaspokojeniem różnych potrzeb ludzkich, np. budynki mieszkalne i inne pomieszczenia, wodociągi, kanalizację, linie kolejowe i stacje, linie telefoniczne, urządzenia pocztowe, drogi, mosty, stacje radiowe i telewizyjne (zob. T. Pszczołowski, Mała encyklopedia prakseologii i teorii organizacji, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk 1978, s. 83). W ogólnym znaczeniu urządzenie techniczne to aparat, maszyna, instalacja lub konstrukcja oraz zestaw aparatów, maszyn i konstrukcji (tamże, s. 262). W literaturze wyrażono pogląd, według którego proces kształtowania terenów budowlanych na obszarach wsi jest zdeterminowany wyposażeniem w infrastrukturę przez, którą rozumie się kompleks urządzeń i związanych z nimi jednostek organizacyjnych, powołanych do zaspokojenia potrzeb społecznych i umożliwiających właściwe warunki życia ludności na danym terenie. Szczególne znaczenie infrastruktury wynika z faktu, że integruje ona określone potrzeby społeczne poprzez zespół urządzeń i instytucji obsługujących działanie podstawowych jednostek przestrzennych. Infrastruktura wsi wpływa na proces kształtowania terenów budowlanych poprzez swój techniczny i społeczny zakres oddziaływania (zob. P. Czechowski, Kształtowanie terenów budowlanych na obszarach wsi. Zagadnienia prawno-organizacyjne, Warszawa 1980, s. 122). W ocenie Sądu, farma wiatrowa nie jest obiektem obsługi technicznej gminy, ani urządzeniem infrastruktury technicznej niezbędnym dla prawidłowego zaspokojenia potrzeb mieszkańców gminy. Tym samym elektrownie wiatrowe nie należą do urządzeń wymienionych w art. 61 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 199). Należy wskazać, że urządzenia infrastruktury technicznej są bezpośrednio związane z funkcją zaspokajania potrzeb społecznych. Infrastruktura techniczna podobnie jak obiekty obsługi technicznej gminy są elementem bieżącego i nieprzerwanego zaspokajania potrzeb mieszkańców gminy. Jest to konsekwencją bezpośredniej, fizycznej zależności między istnieniem infrastruktury technicznej oraz obiektów obsługi technicznej gminy i ciągłym dostarczaniem dóbr oraz zaspokajaniem potrzeb ludności oraz realizacji ich podstawowych funkcji życiowych lub gospodarczych. Potencjał i funkcje elektrowni wiatrowych są określane przez możliwość generowania przez nie energii elektrycznej. Farma wiatrowa określana jest jako jednostka wytwórcza lub zespół tych jednostek wykorzystujących do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru, przyłączonych do sieci w jednym miejscu przyłączenia (zob. S.M. Szukalski, S. Malinowski, M. Zdzienicka, W. Witkowski Charakterystyka odnawialnych źródeł energii i ich rozwój w krajach Unii Europejskiej, [w:] S. M. Szukalski, S. Malinowski (red.), Energia odnawialna. Technologia, ekonomia, finansowanie, Poddębice 2013, s. 58). Z przedstawionej charakterystyki ww. pojęć wynika jednoznacznie, że farma wiatrowa nie może być zaliczona, zarówno do infrastruktury technicznej jak i do obiektów obsługi technicznej gminy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono ponadto pogląd, według którego "inwestycja polegająca na budowie elektrociepłowni na biogaz nie stanowi "urządzenia infrastruktury technicznej". Planowana inwestycja rozpatrywana zgodnie z wnioskiem, jako całość - jak słusznie wskazał sąd wojewódzki - jest przedsiębiorstwem służącym do produkcji energii elektrycznej i cieplnej. Energia ta bowiem jest produktem finalnym, który opuszcza zakład produkcyjny. Nie zmienia tego fakt, że w tym wypadku elektrociepłownia wytwarza tę energię wskutek przetworzenia w procesie spalania uprzednio wyprodukowanego biogazu rolniczego. Pogląd ten dominuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki: NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1303/13, z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 372/13 z 10 października 2014 r. sygn. akt II OSK 811/13, WSA w Gdańsku z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 248/13, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Go 316/14). Należy podzielić stanowisko wyrażone w skardze, według którego przedmiotowa elektrownia wiatrowa nie służy zaopatrzeniu mieszkańców w energię elektryczną, nie jest niezbędna dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców danej gminy, nie służy też świadczeniu usług powszechnie dostępnych. Wyłącznym odbiorcą energii wytworzonej przez elektrownię wiatrową jest inny przedsiębiorca energetyczny, nie zaś społeczność lokalna. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uwzględnią zatem ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu co do konieczności dokonania tłumaczenia na język polski wymienionych dokumentów, a następnie stosownie do wyniku badania treści tych dokumentów ocenią zasadność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowanych dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej oraz co do zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 i 205 § 2 wskazanej ustawy.