Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 844/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.6o ust. 1, art. 121, art. 122, art. 187 par 1, art. 191
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 maja 2015 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza B. S. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. S. z [...] czerwca 2019 r. Nr [...] (znak [...]) określającą P. S. (dalej "Strona", "Skarżący" lub "Nadleśnictwo") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości znajdującej się w miejscowości B. S., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], obręb B. [...] za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 maja 2015 r.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900); dalej: "Ordynacja podatkowa", art. 6o ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2018 poz. 800 ze zm.); dalej: "c.p.g.", art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz.570).

Organ I instancji określił wysokość spornej opłaty w kwotach: styczeń 2014 r. -[...] zł; luty 2014 r. - [...] zł; marzec 2014 r. – [...] zł; kwiecień 2014 r. - [...] zł; maj 2014 r. – [...] zł; czerwiec 2014 r. – [...] zł; lipiec 2014 r. - [...] zł; sierpień 2015 r. - [...] zł; wrzesień 2014 r. - [...] zł; październik 2014 r. - [...] zł; listopad 2014 r. - [...] zł; grudzień 2014 r. - [...] zł; styczeń 2015 r. - [...] zł; luty 2015 r. - [...] zł; marzec 2015 r. - [...] zł; kwiecień 2015 r. - [...] zł; maj 2015 r. – [...] zł.

Rozpatrując wniesione przez Nadleśnictwo odwołanie, Kolegium zwróciło uwagę, że postępowanie odwoławcze w rozpatrywanej sprawie prowadzone jest po raz czwarty.

Kolegium ustaliło, że Rada Miejska w B. S. uchwałą [...], zmienioną uchwałą nr [...] obowiązującą od 1 stycznia 2014 r. określiła metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość stawki tej opłaty. Z kolei uchwałą nr [...] ustaliła terminy, częstotliwość i tryb uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Uchwały te stanowią przepisy prawa miejscowego.

Gmina B. S. zleca odbiór i transport odpadów komunalnych na podstawie umowy zawartej z konsorcjum firm, w skład którego wchodzi m.in. P. w B. S. (dalej też "PUK"). Przedmiot umowy stanowi odbiór odpadów komunalnych zmieszanych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych i niezamieszkałych oraz ich transport i przekazanie do RIPO w W. G.. Umowa dotyczy odbioru każdej ilości odpadów komunalnych zmieszanych powstających na nieruchomościach z terenu gminy, a nie tylko w ilościach wynikających ze złożonych deklaracji. Odbiór odpadów nieruchomości odbywa się według opracowywanego na dany rok terminarza.

Kolegium ustaliło, że Nadleśnictwo jest właścicielem nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], obręb B. [...], niezamieszkałej, na której powstają odpady komunalne. Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została złożona 25 października 2013 r. Właściciel zadeklarował nieselektywną zbiórkę odpadów w pojemniku na odpady zmieszane o pojemności 1100 l opróżnianym 3 razy w miesiącu. Zadeklarowana wysokość miesięcznej opłaty wynosiła [...] zł. Powtórną deklaracją z 22 maja 2015 r. zmieniono sposób zbiórki odpadów na selektywną w pojemniku o pojemności 1100 1 opróżnianym 5 razy w miesiącu, pojemniku o pojemności 240 l opróżnianym 3 razy w miesiącu. Zadeklarowana wysokość miesięcznej opłaty wynosiła [...] zł.

Organ pierwszej instancji pismem z dnia 17 września 2019 r. poinformował Nadleśnictwo, że w wyniku rozliczenia za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r. ilość odpadów komunalnych zmieszanych odebranych z pojemnika o pojemności 1100 l była większa od ilości odpadów deklarowanych w następujący sposób: ilość odpadów deklarowanych - 36 pojemników x [...] zł = [...] zł.; ilość odpadów odebranych - 90 pojemników x [...] zł = [...] zł. Natomiast za okres od 1 stycznia do 31 maja 2015 r. ilość odpadów deklarowanych wynosiła 15 pojemników x [...] zł. = [...] zł; ilość odpadów odebranych 44 pojemniki x [...] zł = [...] zł.

Organ dokonał powyższych rozliczeń w oparciu o pismo PUK B. S. z dnia 3 marca 2016 r. - odbiorcy i transportera odpadów komunalnych z terenu gminy oraz o terminarz wywozów odpadów komunalnych zmieszanych za rok 2014 i 2015 z budynków wielorodzinnych i niezamieszkałych. Rozliczenie odbiorów i wywozów odpadów komunalnych zmieszanych z datami odbiorów i ilością pojemników odebranych zostało potwierdzone po weryfikacji dokonanej na wniosek organu pierwszej instancji, pismem Prezesa Zarządu Spółki PUK z 11 marca 2019 r. Daty odbioru i wywozu odpadów z tego rozliczenia są zgodne z terminarzem odbioru. Z przedstawionych zestawień wynika, iż w omawianym okresie odpady komunalne były odbierane i wywożone z większą częstotliwością, niż wynikało to ze złożonej deklaracji z dnia 25 października 2013 r. Gromadzone w pojemniku odpady były przez odbiorcę rozliczane z dokładnością połowa pojemnika/pełny pojemnik. Jak wynika z pisemnego wyjaśnienia Prezesa Zarządu PUK [...] z dnia 11 marca 2019 r. jeżeli obok pojemnika były składowane dodatkowo odpady w workach, to rozliczenia dokonywano za pomocą powyższego pojemnika, do którego po opróżnieniu ponownie załadowywano odpady zgromadzone w workach. W ten sposób podczas jednokrotnego odbioru wykazywano odbiór większej od 1 ilości pojemników.

Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem Nadleśnictwa, że zadeklarowana opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi była prawidłowa i odzwierciedlała faktyczne zapotrzebowanie. Kolegium przytoczyło przeprowadzone przez organ pierwszej instancji rozliczenie generowanych odpadów, które potwierdza, że deklarowany odbiór odpadów komunalnych zmieszanych nie mógł sprostać faktycznemu zapotrzebowaniu, co przełożyło się na potrzebę częstszego wywożenia odpadów. Kolegium nie uznało argumentacji Skarżącego, że gospodarując taką samą ilości odpadów niesegregowanych w analizowanym okresie jak w okresie gospodarowania odpadami segregowanymi, wnosił taką samą opłatę.

Kolegium uznało, że organ I instancji uzyskał dane potwierdzające prawidłowość rozliczenia odbiorów i wywozów odpadów komunalnych zmieszanych za analizowany okres, co było podstawą do określenia wysokości opłaty w prawidłowej wysokości.

Nadleśnictwo reprezentowane przez pełnomocnika zaskarżyło decyzję Kolegium w zakresie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości znajdującej się w miejscowości B. S., oznaczonej ewidencyjnie jako działka [...], obręb B. [...], zarzucając:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6j c.p.g. - poprzez ustalenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 maja 2015 r. w wysokości odmiennej niż w złożonej przez Nadleśnictwo deklaracji.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6o ust. 1 p c.p.g. poprzez błędną ocenę, iż złożona deklaracja była nieprawidłowa i w konsekwencji wydanie decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami pomimo braku dokonania przez organ "uzasadnionych szacunków" i wnikliwej weryfikacji stanu faktycznego.

3. Naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. 121, 122 i 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebranie i rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, stronniczy, budzący wątpliwości i sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania.

W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione. Nadleśnictwo zaznaczyło, że pomimo zmiany sposobu segregowania śmieci, ich faktyczna ilość nie uległa zmianie. Ponieważ zadeklarowano gromadzenie odpadów w sposób selektywny, pojawiły się dodatkowe pojemniki, ale nie zmieniła się ilość odpadów. Organ, przeprowadzając ponownie postępowanie, nie dokonał uzasadnionych szacunków, jak chociażby porównanie średniej ilości odpadów powstałych na nieruchomościach podobnych. Organ powinien dokonać wnikliwej weryfikacji stanu faktycznego, porównując złożoną deklarację ze sprawozdaniami sporządzanymi przez pracowników firmy wywozowej. Nadleśnictwo zaprzeczyło, jakoby w miesiącach od stycznia 2014 r. do maja 2015 r. uzasadnione było częstsze wywożenie odpadów z nieruchomości będącej w jego zarządzie. Sprawozdania podmiotu dokonującego odbioru odpadów nie mają waloru dokumentu urzędowego, a organ administracji uprawniony jest do ich weryfikacji i wezwania Strony do przedłożenia dokumentów potwierdzających dane w nich wykazane. Organ I instancji, pomimo nałożonego przez Kolegium obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy, oparł swoje rozważania na już wcześniej zgromadzonym w sposób wadliwy materiale dowodnym. Strona podkreśliła, że mimo, iż organ nie odwołuje się wprost do zeznań świadków – pracowników przedsiębiorstwa wywożącego odpady – który to dowód przeprowadzony został w sposób wadliwy, to z treści decyzji wynika, że ustalenia faktyczne w sprawie wynikają właśnie z tego dowodu.

Strona wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji decyzji, w części dotyczącej określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości znajdującej się w miejscowości B. S., oznaczonej ewidencyjnie jako działka [...], obręb B. [...] w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 maja 2015 r.; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z treści zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", wynika, że sąd uwzględniając skargę

na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po dokonaniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią sporną w sprawie jest to, czy za sporny okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 maja 2015 r. w którym Strona deklarowała nieselektywną zbiórkę odpadów w pojemniku na odpady zmieszane o pojemności 1100 l opróżnianym 3 razy w miesiącu organy zasadnie obciążyły Stronę kosztami wywozu odpadów komunalnych w ilości przekraczającej ilość zadeklarowaną przez Stronę.

Wskazać zatem trzeba, iż opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Zgodnie z art. 6q ust. 1 c.p.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Natomiast zgodnie z art. 6o ust. 1 c.p.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Ponadto z treści art. 6o c.p.g., wynika, że decyzja określająca wysokość opłaty ma charakter deklaratywny. Treść tego przepisu odpowiada częściowo treści art. 21 § 3 w związku z art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej, według którego w razie niezłożenia deklaracji, bądź też stwierdzenia, że wysokość zobowiązania jest inna niż wynikająca z deklaracji organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Stosowanie w sprawie ustawy Ordynacja podatkowa oznacza, że organ w postępowaniu dotyczącym opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi winien stosować zarówno zasady ogólne z Ordynacji podatkowej, jak i wszelkie przepisy regulujące zasady prowadzenia postępowania dowodowego obowiązujące na gruncie tej ustawy.

Sąd zauważa, że Strona w istocie nie kwestionuje wprost liczby wywiezionych z jej nieruchomości pojemników, a raczej podważa potrzebę wywozu takiej ilości pojemników z odpadami z jej nieruchomości, przekraczającą ilość zadeklarowaną. Strona wskazuje na bardzo duże, nieuzasadnione w jej przekonaniu różnice w ilości wywiezionych odpadów pomiędzy poszczególnymi miesiącami i podkreśla niewyjaśnienie okoliczności i przyczyn tych różnic. Wskazuje też na braki w materiale dowodowym, na bazie którego ustalono ilość wywożonych odpadów, a w szczególności brak prawidłowego przesłuchania świadków – pracowników przedsiębiorstwa wywożącego odpady, na którą to konieczność Kolegium wskazywało w decyzji z dnia [...] października 2017 r. uchylającej poprzednią decyzję organu I instancji wydaną w tej samej sprawie.

Wobec tak nakreślonej istoty problemu Sąd zauważa, iż spór co do wysokości opłat sięga okresu od stycznia 2014 r. Tymczasem organ zawiadomił Stronę o tym, że dokonał rozliczenia ilości wywozu pojemników z nieruchomości należącej do Strony od stycznia do grudnia 2014 r. w wielkościach odbiegających od złożonej deklaracji - dopiero w dniu 17 września 2015 r.

Oznacza to, że organ przez niemal rok i dziewięć miesięcy nie podjął żadnej reakcji i nie informował Strony o tym, że z jej nieruchomości odbierana jest ilość odpadów w sposób zdecydowany przekraczająca ilość zadeklarowaną. Zdaniem Sądu organ tak powinien zorganizować współpracę z przedsiębiorstwem odbierającym odpady, aby w miarę na bieżąco reagować na niezgodność między ilością deklarowanych i rzeczywiście powstających na nieruchomościach odpadów. Powyższe niewątpliwie umożliwiłoby podmiotom składającym deklaracje wyjaśnienie powstałych niezgodności i usunięcie ich przyczyn, bądź skorygowanie deklaracji. Upływ czasu powoduje bowiem, że wyjaśnienie okoliczności sprawy staje się coraz mniej prawdopodobne. Już powyższa zwłoka w przekonaniu Sądu narusza zasadę zaufania do organu. Podkreślić trzeba, że postanowienie w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie określenia Stronie wysokości opłaty w związku z odmienną od deklarowanej ilością odpadów wydano jeszcze później - dopiero 3 lutego 2016 r.

Zatem skoro w niniejszej sprawie organ dopuścił do wielomiesięcznej zwłoki w podjęciu wyjaśnienia sprawy, to tym bardziej obecnie zobowiązany jest do wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia jej okoliczności, a brak pełnego wyjaśnienia sprawy, jak i braki dowodowe nie mogą obciążać Strony.

Zgodnie bowiem z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 121 § 1 postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Stosownie zaś do art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W badanej sprawie organy oparły się na pisemnych wyjaśnieniach pochodzących od przedsiębiorstwa dokonującego wywozu odpadów – które jak trafnie zauważyła Strona nie jest dokumentem urzędowym, a jedynie prywatnym oświadczeniem, na jednej fotografii pojemników na odpady sporządzonej w niewiadomej dacie, oraz oświadczeniach Nadleśnictwa, harmonogramach wywozu odpadów. Wskazać też trzeba, że w istocie nie wiadomo kto podpisał za spółkę PUK pismo z dnia 3 marca 2016 r. Z fotografii natomiast nie sposób nawet stwierdzić ile pojemników na niej się znajduje.

Co bardzo istotne, zdaniem Sądu, mimo wytkniętego przez Kolegium w wydanej w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] października 2017 roku nr [...], nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego, polegającego na oparciu rozstrzygnięcia o zeznania świadków – pracowników spółki zajmującej się wywozem odpadów komunalnych, które zostały złożone na piśmie, a przez co naruszono prawo Strony do czynnego udziału w sprawie i przez co w ogóle zakwestionowano możliwość uznania ich za zeznania świadków, ponownie przeprowadzając postępowanie organ I instancji nie przeprowadził w ogóle dowodu z przesłuchania świadków.

Co więcej Kolegium rozpoznając sprawę na skutek kolejnego odwołania Strony, de facto zaakceptowało taki stan rzeczy, wbrew swojemu wcześniejszemu stanowisku i rozstrzygnęło sprawę w oparciu o szczątkowy materiał dowodowy.

Dodatkowo Sąd zauważa, że w aktach przedstawionych Sądowi nie sposób odnaleźć nawet tychże wadliwie przyjętych od pracowników PUK zeznań na piśmie. Jak wynika bowiem z akt sprawy zostały one załączone do odwołania Strony od decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2016 r., albowiem jako załączniki do stanowiska organu I instancji (s. 63 akt sprawy) wymieniono oświadczenia z dnia 22 marca 2016 r., pochodzące od W. K., D. G. oraz B. R.. Jednakże powyższych oświadczeń bądź też protokołów przesłuchania jakichkolwiek świadków brak w aktach obecnie przekazanych Sądowi.

Tym samym obecnie w aktach sprawy nie ma w istocie żadnych dowodów które pozwoliłyby ustalić okoliczności wywozu zwiększonej ilości pojemników odpadów z nieruchomości należącej do Strony i w jakikolwiek zweryfikować ilości wynikające ze sporządzonych zestawień. Za taki stan rzeczy odpowiadają bez wątpienia organy. W efekcie ponownie rozpoznając sprawę organ winien jednoznacznie ustalić okoliczności odbioru z nieruchomości Skarżącego odpadów komunalnych w ilości znacznie przekraczającej ilość zadeklarowaną, a w tym celu konieczne jest przesłuchanie pracowników spółki biorących udział w odbiorze odpadów z nieruchomości. Przesłuchanie winno być dokonane w sposób zapewniający Stronie możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Konieczne zdaniem Sądu jest także włączenie do akt sprawy wymienionych wyżej oświadczeń pracowników PUK, których obecnie w aktach zabrakło, a co do których Strona ma również prawo się wypowiedzieć po umożliwieniu zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy.

Zasadne zatem były wobec opisanych wyżej uchybień zarzuty Strony co do naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p..

Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w pkt 1 wyroku.

Natomiast wobec faktu uchylenia zaskarżonej decyzji jak i jego przyczyn, Sąd uznał za niezasadne i przedwczesne odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800), zasądzając zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym koszty zastępstwa procesowego, na które składają się: wpis od skargi w wysokości [...] zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł oraz opłata od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł - łącznie [...] zł.

Wszystkie przywołane orzeczenia sądów administracyjnych opublikowane są w również internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.