Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 898/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w W., w części dotyczącej stanu technicznego stropów nad lokalami mieszkalnymi nr [...] i [...] w budynku przy ul. J. w W.: 1. zbicie wszystkich tynków na sufitach w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...] w budynku mieszkalnym, 2. wykonanie nowych tynków w technologii gwarantującej bezpieczeństwo użytkowania. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na zasadę trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.), omówił postępowanie nieważnościowe, ujęte w art. 156 k.p.a. oraz opisał przebieg postępowania przed organem powiatowym i wojewódzkim.

Wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji objętej wnioskiem stanowi art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: Prawo budowlane), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Wyjaśnił, że decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego należą do kategorii tzw. decyzji związanych i w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z przesłanek określonych w tym przepisie, organ nadzoru budowlanego nie jest uprawiony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Organ wskazał również treść art. 108 § 1 k.p.a. i wyjaśnił, kiedy decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności

Następnie stwierdził, że krąg adresatów nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości ustala się na podstawie art. 61 Prawa budowlanego, z którego wynika, że obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym spoczywa na jego właścicielu lub zarządcy. W sytuacji, gdy sprawa dotyczy budynku objętego wspólnotą mieszkaniową należy uwzględniać również przepisy ustawy z dnia z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), regulującej prawa i obowiązki właścicieli lokali wyodrębnionych, jak i zarząd nieruchomością wspólną. Zgodnie z art. 6 ustawy o własności lokali ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 1 ww. ustawy nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Za elementy takie uważa się fundamenty, dach, ściany nośne, klatkę schodową, przewody, instalacje wodne, ogrzewcze itp. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 858/06). Na podstawie art. 14 pkt 1 ustawy o własności lokali, wydatki i remonty związane z bieżącą konserwacją nieruchomości wspólnej winny stanowić koszty zarządu tą nieruchomością obciążające wspólnotę mieszkaniową.

Z uwagi na powyższe, obowiązki wynikające z art. 61 i 66 Prawa budowlanego związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego części wspólnej nieruchomości, w której funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa, winny być nałożone właśnie na ten podmiot. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z nieprawidłowym przygotowaniem stropu przed tynkowaniem. Płyta stropowa (podłogowa), jako element konstrukcyjny budynku służy do ogólnego użytku, zatem stanowi część wspólną nieruchomości.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wyżej opisana decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności nie jest obarczona wadą niewykonalności (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, niewykonalność decyzji oznacza, że rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności. Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją. Niewykonalność decyzji musi mieć charakter trwały, przez co należy rozumieć sytuację, w której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w decyzji praw, jak również trwale pozbawiony możliwości wykonywania określonych tam obowiązków.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśnił, że nałożony weryfikowaną decyzją obowiązek jest możliwy do wykonania w oparciu o art. 13 ust. 2 ustawy o własności lokali. Zgodnie z tym przepisem właściciel lokalu jest obowiązany zezwalać na wstęp do lokalu, ilekroć jest to niezbędne do przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej, a także w celu wyposażenia budynku, jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje. Pozostałe podnoszone okoliczności i kwestie pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W., zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy

a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na fakt, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa,

b) art. 156 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez stwierdzenie, iż adresatem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2014 r. jest Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. J. w W., która nie jest stroną w sprawie. To właściciele lokali nr [...] i [...] powinni być podmiotami praw i obowiązków określonych w ww. decyzji, czego skutkiem jest fakt, iż jest ona obarczona wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., wymagającą stwierdzenia jej nieważności w całości,

c) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi na fakt, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2014 r. została skierowana do podmiotu, który nie jest władny do wykonania wynikających z niej obowiązków, a zatem poprzez wydanie decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, co potwierdza czterokrotna odmowa właściciela lokalu nr [...] M. C. udostępnienia lokalu celem wykonania nakazanych prac. W rezultacie zaskarżona decyzja jest obarczona wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wymagającą stwierdzenia jej nieważności w całości;

d) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego uzasadnienia faktycznego w zaskarżonej decyzji oraz brak dokonania wykładni pojęcia właściciela budynku, o którym mowa w art. 61 Prawa budowlanego, które miało kluczowe znacznie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy,

c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad w nich wyrażonej, tj. zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,

d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji,

e) a w konsekwencji również art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. z uwagi na zaniechanie dokonania zmiany decyzji organu pierwszej instancji lub ewentualnie jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania,

2. rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez bezzasadne przyjęcie, iż skarżącą należy uznać za adresata kontrolowanej decyzji,

b) art. 3 ust 2 ustawy o własności lokali w zw. z art. 61 Prawa budowlanego poprzez wadliwą interpretację usterki odpadających tynków lokali jako wady konstrukcyjnej stropu, a w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, iż usterka dotyczy części wspólnej nieruchomości i jako taka powinna zostać naprawiona przez skarżącą, podczas gdy prawidłowa interpretacja tych przepisów nakazuje usunięcie usterek wynikających z eksploatacji lokalu przez jego właściciela.

Podnosząc powyższe, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu.

Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 kpa.

W rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014r nakazująca skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej wykonanie wskazanych robót budowlanych nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 §1 kpa.

Obowiązki wynikające z art. 66 Prawa budowlanego, który stanowił podstawę materialno prawną kontrolowanej decyzji związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego części wspólnej budynku mieszkalnego w której funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa powinny być nałożone właśnie na Wspólnotę Mieszkaniową.

Z akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] w związku z pismem M. C. ( właścicielki lokalu nr [...]) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stanu technicznego stropów nad lokalami mieszkalnymi nr [...],[...] i [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. J. w W. w którym funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa.

Następnie na Wspólnotę Mieszkaniową został nałożony obowiązek sporządzenia ekspertyzy stanu technicznego stropów nad lokalami mieszkalnymi nr [...],[...] i [...] ze szczególnym uwzględnieniem przyczyn odspojenia tynków sufitów we wskazanych lokalach.

Zgodnie z przedłożoną ekspertyzą techniczną przyczyną odpadania oraz odparzania od podłoża na dużych powierzchniach tynków jest wadliwe przygotowanie powierzchni betonowej stropów przed tynkowaniem polegające na nieusunięciu warstwy środka antyadhezyjnego z powierzchni betonowej co spowodowało brak gwarancji przyczepności tynku do betonowej powierzchni.

W ekspertyzie technicznej wskazano na konieczność usunięcia wszystkich tynków z sufitów i wykonaniu nowych tynków w technologii gwarantującej bezpieczeństwo użytkowników, przedstawiając dwa warianty wykonania nowych tynków.

Zgodzić należy się z organem, iż stropy pomiędzy poszczególnymi kondygnacjami budynku stanowią element konstrukcyjny obiektu zaliczany do części wspólnych budynku.

Nieprawidłowe przygotowanie stropu przed tynkowaniem oznacza, że za właściwy stan techniczny części wspólnych budynku odpowiada Wspólnota Mieszkaniowa, którą obciążają wydatki na utrzymanie części wspólnych budynku.

Wbrew zarzutom skarżącej decyzja badana w postępowaniu nadzorczym została prawidłowo skierowana do Wspólnoty Mieszkaniowej na którą nałożono obowiązki związane z utrzymaniem stropu będącego częścią wspólną budynku w odpowiednim stanie technicznym.

Nietrafny jest zarzut niewykonalności kontrolowanej decyzji gdyż jak słusznie stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego obowiązek nałożony weryfikowaną decyzją jest możliwy do wykonania w oparciu o art. 13 ust. 2 ustawy o własności lokali zgodnie z którym właściciel lokalu jest obowiązany zezwolić na wstęp do lokalu, ilekroć jest to niezbędne do przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej.

Podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie wskazała, który przepis został naruszony w stopniu rażącym natomiast organ nadzorczy trafnie ocenił, że weryfikowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa.

Okoliczności podniesione przez skarżącą w zakresie czynienia ustaleń faktycznych przez niewyczerpujące zgromadzenie, czy też niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, należą do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Nie stanowią natomiast rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tego typu naruszenia nie dają mianowicie podstaw do stwierdzenie oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem, a treścią przepisu.

W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm), skargę oddalił.