Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 582/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 15zzzzzn2
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2022 r. [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 12 września 2022 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po zapoznaniu się z odwołaniem S. K. od decyzji Burmistrza M. J. z 28 marca 2022r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, którą na wniosek P. W. ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P4 nr "JED3313F" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] obręb nr [...] J., gm. J., na podstawie art. 58 § 1 k.p.a. w związku z art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. 1842 tekst jedn. z dnia 20.10.2020 r.), dalej "ustawa [...]" i art. 59 § 2 k.p.a. - odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że ww. decyzja organu pierwszej instancji została doręczona wszystkim stronom postępowania w formie obwieszczenia z 28 marca 2022 r. Termin do złożenia odwołania upłynął więc 25 kwietnia 2022 r. Tymczasem S. K. odwołanie złożył osobiście w siedzibie organu 26 kwietnia 2022 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jego złożenia. Organ odwoławczy zaznaczył, że kierując się treścią art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy [...], wyznaczył wnoszącemu odwołanie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. S. K. wniosek ten wniósł w wyznaczonym terminie. W piśmie tym wskazał, że organ pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy i nie skuteczny dokonał obwieszczenia spornej decyzji, nadto odebrał ją osobiście w siedzibie organu 20 kwietnia 2022 r., zatem termin do złożenia odwołania należy liczyć od tego dnia.

W piśmie z 30 sierpnia 2022 r. (doręczonego 1 września 2022 r.) Burmistrz M. J., przedłożył wydruk ze strony internetowej obwieszczenia w sprawie wydania decyzji wraz z rejestrem zmian dokumentujących oraz obwieszczenie zdjęte z tablicy ogłoszeń umiejscowionej przed siedzibą Urzędu Miejskiego w J.. Nadto w piśmie tym organ wyjaśnił, że wszystkie strony postępowania miały możliwość uczestnictwa na każdym jego etapie, o czym świadczą złożone w niniejszej sprawie pisma oraz spotkania w urzędzie. O wydanej decyzji poinformowano pisemnie oraz przez obwieszczenie. Obwieszczenie umieszczono na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w J. 28 marca 2022 r. i wywieszono na tablicach ogłoszeniowych w pobliżu miejsca realizacji inwestycji oraz siedzibie urzędu na okres 14 dni. S. K. czynnie uczestniczył w tym postępowaniu jako jego strona. Przed wydaniem decyzji z 25 października 2021 r., następnie uchylonej decyzją Kolegium, odbyło się spotkanie przedstawicieli Gminy i wnoszących protest. Uczestnikom przedstawiono dokumentację wniosku, omówiono klasyfikację planowanej instalacji oraz obowiązujące przepisy w zakresie badania wpływu na środowisko tego typu instalacji. Stronie przekazano również odpowiedź inwestora na wniesione uwagi. W prowadzonym ponownym postępowaniu S. K. przynajmniej dwukrotnie kontaktował się z organem telefonicznie i uzyskiwał informacje o stanie postępowania, m.in., że wystąpiono do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska o opinię w sprawie wniosku inwestorskiego. W okresie przed przerwą świąteczną wielkanocną uzyskał informację, że 28 marca 2022 r. wydano decyzję ustalającą lokalizację planowanej inwestycji. Skarżący oświadczył, że po przerwie świątecznej złoży wizytę w urzędzie by zapoznać się z wydaną decyzją. Następnie 20 kwietnia 2022 r. S. K., podczas wizyty w urzędzie otrzymał kopię wydanej decyzji. Na tę okoliczność spisana została notatka służbowa. Pracownik organu kilkukrotnie próbował wskazać stronie termin do wniesienia odwołania, biorąc pod uwagę fakt, że skarżący w prowadzonym postępowaniu jest stroną zawiadamianą o wydanej decyzji poprzez obwieszczenie. S. K., w sposób stanowczy przerywał rozmowę podkreślając, cyt.: "ja o decyzji dowiedziałem się w dniu dzisiejszym". Organ podkreślił, że skarżący w czasie swoich wizyt w urzędzie wyjaśnione miał, że jest stroną postępowania zawiadamianą o wszczęciu i wydaniu decyzji poprzez obwieszczenie oraz, że przysługuje mu termin 14 dni do wniesienia odwołania od dnia doręczenia obwieszczenia, a doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia.

Wobec powyższych okoliczności Kolegium powołało się na treść art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 50 ze zm.) zwanej dalej "u.p.z.p." i stwierdziło, że umieszczenie informacji na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w J. można uznać za sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, tym bardziej, jeżeli wynika to z praktyki urzędu. Podobnie za zawiadomienie stron w drodze obwieszczenia uznać można umieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej BIP Urzędu.

Organ odwoławczy stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła istotnych przyczyn opóźnienia w złożonym odwołaniu, tj. braku swojej winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania od decyzji z 28 marca 2022 r. Kolegium zaznaczyło, że organ pierwszej instancji wykazał i udokumentował, że obwieszczenie decyzji na stronie BIP oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu nastąpiło prawidłowo.

W ocenie Kolegium, w aspekcie wyjaśnień organu pierwszej instancji zawartych w piśmie z 30 sierpnia 2022 r. skarżący we wniosku z 25 sierpnia 2022 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nie uprawdopodobnił, aby zachodziły jakiekolwiek istotne okoliczności usprawiedliwiające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Strona nie wskazała, że np. znajdowała się w złym stanie zdrowotnym mającym charakter nagły i jednocześnie całkowicie uniemożliwiającym wniesienie odwołania w ustawowym terminie, np. przy pomocy innych osób.

S. K. w skardze na powyższe postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że Burmistrz [...] i G. J. w sposób prawidłowy, wyczerpujący zakres ww. przepisu, zawiadomił strony postępowania o wydaniu decyzji z 28 marca 2022 r. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 7 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi stania na straży praworządności, nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz podjęcie rozstrzygnięcia z pominięciem istniejącego interesu społecznego i słusznego mieszkańców J.;

- art. 15zzzzzn2 ustawy [...], poprzez zastosowanie tego przepisu łącznie z normą prawną określoną art. 58 § 1 k.p.a. w sytuacji kiedy przepis ten nie odwołuje się do konieczności uprawdopodobnienia braku winy w dochowaniu terminu, a jedynie do art. 58 § 2 k.p.a. stanowiącego o terminie i sposobie wniesienia wniosku o przywrócenie terminu;

- art. 7a w zw. z art. 9 k.p.a. i art. 15zzzzzn2 ustawy [...], poprzez niepoinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego dotyczącego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w tym przede wszystkim nie wyjaśnienie kryteriów przyjętych przy stosowaniu art. 15zzzzzn2 oraz rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej zawartej w tym przepisie na niekorzyść strony;

- art. 8 ust. 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz naruszając zasadę proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;

- art. 10 k.p.a. przez uchybienie obowiązkowi zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem postanowienia umożliwienia jej wypowiedzenie się co do nowo zebranych dowodów i materiałów;

- art. 80 w zw. z art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o nieznany stronie materiał dowodowy, co do którego nie mógł się wypowiedzieć, a także poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, którym dowodom organ dał wiarę, a którym odmówił i dlaczego.

W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów, w oparciu o które wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skarżący zarzucił w szczególności, że art. 15zzzzzn2 ustawy [...] nie uprawnia do stosowanie kryteriów oceny formułowanych w art. 58 § 1 k.p.a., bowiem ani z wykładni literalnej tego przepisu, ani też celowościowej nie można wywieść, aby intencją ustawodawcy było stosowanie wprost art. 58 § 1 k.p.a. Ustawodawca odwołał się ściśle do art. 58 § 2 k.p.a. odnoszącego się do terminu wniesienia wniosku, wydłużając go z 7 dni do 30 dni.

Nadto zdaniem skarżącego, nie można pominąć usytuowania budynku urzędu, który znajduje się w kolejnej linii zabudowy i nie jest widoczny z ul. 11 Listopada. Tablica ogłoszeń usytuowana jest w tym budynku. Wywieszone na tak usytuowanej tablicy informacje nie "trafiają" do przeciętnego (przypadkowego) przechodnia, a takie jest założenie publikacji obwieszczeń określone art. 53 ust. 1 u.p.z.p. - możliwość poznania treści przez każdego przechodnia. Nadto istotnym jest, w jakim miejscu w pobliżu inwestycji zostało wywieszone obwieszczenie. Wieża planowana jest bowiem w kolejnej linii zabudowy, w otoczeniu tego terenu są działki prywatne, garaże. Teren inwestycji nie jest oznaczony tablicami inwestycyjnymi.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Jednocześnie zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrolowana sprawa została na tej podstawie rozpoznana w trybie uproszczonym.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności postanowienia organu odwoławczego.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 28 marca 2022 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w J.. Jako podstawę jego podjęcia wskazano art. 58 § 1 k.p.a. w związku z art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy o [...] Zgodnie z art. 58 k.p.a.:

§ 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

§ 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

§ 3. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.

Z kolei art. 15zzzzzn2 ustawy [...] stanowi, że:

1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu [...] przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3) przedawnienia,

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju

- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Skarżący w skardze zarzucił naruszenie art. 15zzzzzn2 ustawy [...], poprzez zastosowanie tego przepisu łącznie z normą prawną określoną art. 58 § 1 k.p.a. w sytuacji kiedy przepis ten nie odwołuje się do konieczności uprawdopodobnienia braku winy w dochowaniu terminu, a jedynie do art. 58 § 2 k.p.a. stanowiącego o terminie i sposobie wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, panuje podgląd, że art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o [...], nie przewiduje innych przesłanek przywrócenia terminu, niż przewidziane w przepisach k.p.a. Wprowadza jedynie dodatkowy tryb zawiadomienia strony o uchybieniu i wydłuża - z siedmiu do trzydziestu dni - termin do złożenia prośby o przywrócenie. Wskazuje się, że pomimo, iż z art. 15 zzzzzn2 ustawy [...] nie wynika, według jakich zasad organy administracji powinny rozpatrywać wnioski o przywrócenie terminów prawa administracyjnego, to jednak skoro ustawodawca nawiązał w ust. 3 tego artykułu wprost do art. 58 k.p.a., to należy przyjąć, że jego intencją było, aby wnioski tego rodzaju rozpatrywane były właśnie w oparciu o przepisy k.p.a. Przepis art. 15 zzzzzn2 ustawy [...] nie funkcjonuje samodzielnie i nie może stanowić wyłącznej podstawy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Przepis ten formułuje obowiązek organu w zakresie poinformowania o uchybieniu i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ale samo rozpoznanie wniosku odbywa się w oparciu o przesłanki określające podstawę do przywrócenia terminu określone w art. 58 k.p.a. (por. wyroki: WSA w Gliwicach z 22 września 2022 r., III SA/Gl [...]; WSA w Opolu z 15 marca 2022 r., II SA/Op [...], WSA w Gdańsku z 25 maja 2022 r., II SA/Gd [...]; WSA w Ł. z 8 czerwca 2022 r., II SA/Łd [...] i II SA/Łd [...], dostępne na stronie internetowej: [...]).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela zaprezentowaną wyżej interpretację regulacji zawartej w art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy [...], co oznacza, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia tego przepisu nie mogły zostać uwzględnione. Nadto, wbrew zarzutom skargi, Kolegium pouczyło skarżącego o treści art. 58 k.p.a., co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zawiadomienia z 20 lipca 2022 r. W piśmie tym organ wyznaczył skarżącemu 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, wskazał, że w przypadku jego wniesienia należy uprawdopodobnić i udokumentować brak swoje winy w uchybieniu terminowi. Organ prawidłowo zatem wyjaśnił skarżącemu, że uprawdopodobnienie braku winy podlega ocenie i jest warunkiem przywrócenia terminu. Sąd podziela również pogląd organu, że do takiego uprawdopodobnienia w sprawie nie doszło.

Z wniosku strony z 25 sierpnia 2022 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania można wywieść, że braku swej winy w uchybieniu terminu S. K. upatruje przede wszystkim w tym, że organ w sposób nieprawidłowy i nieskuteczny dokonał obwieszczenia decyzji z 28 marca 2022 r., o której dowiedział się 20 kwietnia 2022 r. w siedzibie organu, gdzie odebrał ją osobiście.

W tym zakresie należy zauważyć, że sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 53 § 1 u.p.z.p. który stanowi, iż o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie - jest niezasadny.

Z powyższego przepisu wynika, że wymagane jest zarówno obwieszczenie jak i poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty o zdarzeniach wskazanych w tym przepisie. Nie ma racji skarżący, że dokonane w niniejszej sprawie zawiadomienia w formie obwieszczenia na stronie internetowej BIP Urzędu Miejskiego w J. oraz na tablicy ogłoszeń znajdującej się przed tym Urzędem, stanowi jedynie zawiadomienie w formie obwieszczenia. Sąd zgadza się z twierdzeniem Kolegium, że za zawiadomienie stron w drodze obwieszczenia uznać można umieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej BIP Urzędu, a wywieszenie obwieszczenia na tablicy przed Urzędem można uznać za zawiadomienie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, tym bardziej, że jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma Burmistrz M. J. z 30 sierpnia 2022 r., taki właśnie sposób informowania mieszkańców wynika z praktyki Urzędu Miejskiego w J..

Celem regulacji art. 53 § 1 u.p.z.p. jest zapewnienie stronom niebędącym właścicielami nieruchomości, na terenie której ma powstać inwestycja celu publicznego, możliwości powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu administracyjnym jak i o wydaniu decyzji postępowanie to kończącej. Nie ulega wątpliwości, że zawiadomienia dokonane w niniejszej sprawie były wystarczające dla spełnienia powyższego celu, zwłaszcza, że skarżący, mając wiedzę o toczącym się postępowaniu mógł i powinien był zachować należytą staranność w sprawie, którą był zainteresowany. Nawet nie będąc w siedzibie Urzędu mógł monitorować wpisy pojawiające się na stronie internetowej BIP Urzędu Miejskiego w J., gdzie niespornie publiczne obwieszczenie o wydaniu decyzji lokalizacyjnej z 28 marca 2022 r., się ukazało. Zdaniem Sądu przy tym, brak było podstaw do przyjęcia, że to obwieszczenie mogło zostać lub zostało zdjęte ze strony BIP Urzędu przed upływem 14 dni od jego wywieszenia, bądź że obwieszczenie nie było wywieszone na tablicy ogłoszeń przed budynkiem UM w J., gdyż w rozpoznawanej sprawie żadne okoliczności takiego twierdzenia nie uzasadniają. Wręcz przeciwnie, w piśmie z 30 sierpnia 2022 r. Burmistrz przedłożył wydruk ze strony internetowej obwieszczenia w sprawie wydania decyzji wraz z rejestrem zmian dokumentujących umieszczenie decyzji na stronie BIP oraz obwieszczenie zdjęte z tablicy ogłoszeń znajdującej się przed siedzibą Urzędu Miejskiego w J. z adnotacją o terminie jego wywieszenia.

Skoro więc zawiadomienie o wydaniu decyzji z 28 marca 2022 r. było skuteczne, to oznacza, że decyzja ta została doręczona stronom postępowania w formie obwieszczenia 11 kwietnia 2022 r., a zatem termin do jej zaskarżenia upłynął 25 kwietnia 2022 r. Tymczasem S. K. odwołanie złożył osobiście w siedzibie organu 26 kwietnia 2022 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia.

W tej sytuacji słusznie Kolegium rozpoznało wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia tego odwołania. Należy jednak zgodzić się z organem odwoławczym, że wniosek ten nie był zasadny.

Skarżący powołuje się głównie na okoliczność, że o wydaniu decyzji z 28 marca 2022 r. dowiedział się drogą telefoniczną, zaś z jej treścią zapoznał się 20 kwietnia 2022 r. po osobistym odbiorze kopii tej decyzji w Urzędzie Miasta w J.. Wnioskodawca podkreślił, że wobec tego był przekonany, iż termin do wniesienia odwołania biegnie od 20 kwietnia 2022 r.

Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że późniejsze wydanie stronie w siedzibie organu kopii decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie czyni nieskutecznym wcześniejszego doręczenia tej decyzji w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, zgodnie z art. 53 § 1 u.p.z.p. z w. z art. 49 § 1 i § 2 k.p.a. Ponadto skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu, więc powinien sprawdzać stronę internetową BIP Urzędu. Nadmienić należy, że z wyjaśnień organu wynika również, że w okresie przed przerwą świąteczną wielkanocną skarżący uzyskał telefonicznie informację, że 28 marca 2022 r. wydano decyzję ustalającą lokalizację planowanej inwestycji.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że są one nieuzasadnione.

Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

W kontrolowanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organ są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w aktach administracyjnych, który był wystarczający do wydania zaskarżonego postanowienia.

Podkreślić również należy, że wbrew zarzutom skargi zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 oraz 126 k.p.a.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. polegający na braku zapewnienia stronie aktywnego udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zasada ta działa zatem zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i organem odwoławczym. W zaistniałym stanie faktycznym, postępowanie odwoławcze nie zostało skutecznie zainicjowane przez skarżącego, bowiem jego odwołanie zostało złożone po terminie, a zatem było bezskuteczne. Organ zatem powyższej zasady przede wszystkim z tego powodu naruszyć nie mógł.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.