Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1589/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6301 Wiążąca informacja taryfowa (VIT)
Skarżony organ: Szef Służby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Cezary Kosterna (spr.), Sędzia WSA - Artur Kot, Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi [...]Sp. jawna w [...] na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...]lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Wnioskiem zarejestrowanym w dniu [...]lipca 2013 r. nr [...] M. P. M. D. Sp.j. w [...], dalej Skarżąca lub Strona, wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w [...]o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (WIT) dla towaru o nazwie handlowej "świecznik szklany dekorowany osłoną z filcu" ze szkła barwnego nabieranego mechanicznie i filcu. dekorowanego w kształcie kielicha". Strona wnioskowała o zakwalifikowanie przedmiotowego towaru do kodu TARIC 9405 50 00 90, traktując go jako nieelektryczną oprawę oświetleniową – świecznik.

2. Dyrektor Izby Celnej w [...]decyzją z dnia [...]września 2013 r. nr [...] dokonał klasyfikacji wskazanego towaru do kodu TARIC 7013 99 00 90, jako artykuł dekoracyjny ze szkła. W uzasadnieniu decyzji wskazano,

że klasyfikacja taryfowa towaru jest zgodna z postanowieniami reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), brzmieniem pozycji 7013,

a także podpozycji 7013 99 00 90 Wspólnej Taryfy Celnej Unii Europejskiej. Klasyfikacja została ustalona również w oparciu o komentarze do pozycji 7013 i 9405 zawarte w Notach Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego.

3. Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji do Szefa Służby Celnej. Zarzucając naruszenie: art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa przez niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi strony, reguły 1., 3 b) i

Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) zawartych w załączniku 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dniem 12 października 2012 r. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej i pozycji CN 7013 i kodu TARIC 7013 99 00 90 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz pozycji CN 9405 przez jej niezastosowanie.

4. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej Szef Służby Celnej, decyzją z dnia [...]grudnia 2013 r. nr [...]utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji.

5. W wyniku złożonej przez Spółkę skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie wyrokiem z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 578/14 uchylił decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...]grudnia 2013 r.

Sąd stwierdził naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania, to jest art. 200 § 1 w związku z art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749. zm., dalej: Ordynacja podatkowa). Decyzję

z dnia [...]grudnia 2013 r. Szef Służby Celnej wydał bowiem bez odniesienia się do wniosku Skarżącej o powołanie biegłego, a także nie uwzględnił siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego,

o którym mowa w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

6. Rozpoznając ponownie odwołanie Skarżącej Szef Służby Celnej wydał w dniu [...]lutego 2015 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...]z dnia [...]września 2013 r. nr [...].

Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotem wiążącej informacji taryfowej jest towar określony jako "świecznik szklany dekorowany osłoną z filcu". . Podkreślił, iż Dyrektor Izby Celnej w [...]zaklasyfikował ten towar do kodu TARIC 7013 99 00 90 obejmującego pozostałe dekoracyjne wyroby ze szkła, uznając tym samym, że wyrób nie spełnia kryteriów klasyfikacyjnych, aby być zaklasyfikowanym do wnioskowanej przez Skarżącą pozycji 9405 WTC, jako nieelektryczny wyrób oświetleniowy, posiadający cechy świecznika. Powyższe oznacza zatem, iż spór prawny w sprawie dotyczy zastosowania prawidłowej klasyfikacji taryfowej.

Opisując towar objęty wnioskiem o wydanie WIT organ wskazał, że jest to wyrób szklany w w postaci naczynia ze szkła bezbarwnego (nabieranego mechanicznie) i w kształcie zbliżonym do walca (górna średnica 6 cm, dolna -4,5 cm, wysokość 6,5 cm), umieszczonym w osłonie z kolorowego filcu na całej powierzchni naczynia. Zgodnie z deklaracją wnioskodawcy wyrób przeznaczony jest do świec tea-light oraz do oświetlania i dekorowania pomieszczeń, jak również ogrodów, mebli.. Zdaniem Skarżącej towar bezspornie jest świecznikiem, o czym ma świadczyć nie tylko deklarowane przez producenta przeznaczenie, ale również możliwość zaklasyfikowania towaru do kategorii świeczników, przy zastosowaniu prawidłowej wykładni pozycji 9405 Taryfy, dla której nie ma znaczenia, czy towar posiada możliwości pozwalające utrzymać świecę w pozycji stałej, ponieważ wyrób spełnia funkcję oświetleniową. Jest to jego funkcja podstawowa z uwagi na konstrukcję stworzoną tak, aby w wyrobie można było umieścić świecę - towar stanowić ma jej oprawę i wobec tego, zgodnie z brzmieniem pozycji 9405, jest oprawą oświetleniową. Według Strony, wyrób taki jest "świecznikiem", który można zaliczyć do grupy nieelektrycznych opraw oświetleniowych wykonanych ze szkła. Skarżąca uważa zatem, iż to przeznaczenie towaru powinno przesądzać o jego klasyfikacji do pozycji 9405 Taryfy obejmującej m.in. kandelabry, świeczniki i lichtarze świecowe.

Organ I instancji przesądził o klasyfikacji przedmiotowego towaru do pozycji 7013 WTC (pozostałe dekoracyjne wyroby ze szkła), uznając że sporny wyrób sam

w sobie jest artykułem dekoracyjnym i nie jest rozpoznawalny jako "świecznik", posiada natomiast walor użytkowy, jako ozdobny artykuł szklany do dekoracji wnętrz, przez co spełnia wymogi zastosowania ww. pozycji.

Do stanowiska tego przychylił się Szef Służby Celnej wyjaśniając, że klasyfikacja spornego towaru do kodu TARIC 7013 99 00 90 została dokonana w oparciu o:

1. Wspólną Taryfę Celną - dalej: WTC (załącznik do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej),

2. Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego, które są wydawane w językach angielskim i francuskim i uaktualniane przez Radę Współpracy Celnej (WCO),

3. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej, będące efektem pracy Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, przyjmowane przez Komisję Europejską na mocy artykułu 9, ustęp 1 pkt (a) oraz artykułu 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.

Organ odwoławczy podkreślił, iż klasyfikacja taryfowa jest określana po wnikliwym ustaleniu wszystkich właściwości towaru, jego tożsamości, obiektywnych

i rozpoznawalnych cech charakterystycznych. Dokonując takiej klasyfikacji

w omawianym przypadku, w przekonaniu organu w pierwszym rzędzie należy ustalić, czy sporny wyrób, nazywany przez Stronę "świecznikiem", jest rozpoznawalny i identyfikowalny jako nieelektryczna oprawa oświetleniowa, zgodnie z postanowieniami Wspólnej Taryfy Celnej, tj. czy jest to wyrób, w którym można umieścić świecę i traktować go jako "świecznik", czy też wyrób, który w świetle postanowień WTC nie jest rozpoznawalny jako towar zaprojektowany do umieszczania w nim świec.

Szef Służby Celnej podkreślił, że organ I instancji nie negował możliwości umieszczenia świecy w przedmiotowym towarze, jednakże wyrób ten nie jest przeznaczony lub przystosowany do utrzymywania świecy w pozycji nieruchomej (stałej). Nie posiada bowiem typowych miejsc ściśle dopasowanych do świec tea light, ani żadnego osprzętu, np. kolca, szpikulca, na który nabija się podstawę świecy. Wyrób przypomina artykuł dekoracyjny przeznaczony do wystroju wnętrz, nie może zatem być identyfikowany czy rozpoznawalny jako świecznik z pozycji 9405 WTC.

W ocenie organu II instancji nie ma też znaczenia, w jaki rodzaj "osprzętu" zostało wyposażone naczynie (kielich) służące do umieszczenia w nim świecy. W przypadku wyrobów szklanych, co oczywiste, nie można oczekiwać, aby był to kolec metalowy (co podnosi Strona w piśmie z dnia [...]listopada 2014 r.). Natomiast może to być specjalne wgłębienie dające możliwość utrzymania, umocowania świecy w stałej pozycji lub dopasowanie otworu do standardowego wymiaru świecy typu tea light. Uwzględniając fakt, że całe wnętrze naczynia (średnica dolna 4,5 cm), wg oświadczenia Skarżącej, jest przeznaczone do umieszczenia w nim świecy tea light, a podgrzewacze tea light mają standardowo średnicę 4 cm i wysokość 1,5 cm, nie ma możliwości ciasnego, dokładnego dopasowania standardowego podgrzewacza

w tzw. świeczniku. Zdaniem organu omawiany wyrób należałoby określić jako artykuł wykonany ze szkła, w którym można umieszczać świecę, przeznaczony do dekoracji i mieszkania. W tym względzie należy mieć na uwadze stanowisko strony, która powołuje się na literalne odczytanie postanowień pozycji 9405 Wspólnej Taryfy Celnej.

Szef Służby Celnej wskazał również, że przy klasyfikacji wszelkiego rodzaju nieelektrycznych opraw oświetleniowych (świeczniki, lampy i oprawy oświetleniowe, lampiony, latarenki itp., łącznie z wyrobami "nietypowymi") często brakuje stosownych postanowień prawnych (definicji, uwag - do sekcji, działu, do pozycji 9405), które zawierałyby czytelne i jednoznaczne kryteria klasyfikacyjne. Komentarz do pozycji 9405 zawarty w Notach wyjaśniających do HS również nie zawiera wystarczająco wyraźnych wyjaśnień dotyczących omawianego zagadnienia. W brzmieniu pozycji 9405 nie ma literalnego postanowienia o konieczności stałego zamocowania źródła światła. Podkreślił jednakże, iż nie naruszając postanowień Wspólnej Taryfy Celnej, rozporządzenia klasyfikacyjne w uzasadnieniach wskazują pewne sugestie i uwarunkowania dotyczące kierunku klasyfikacji, jakimi potem kierują się administracje celne w wydawanych decyzjach WIT.

Warunkiem zaklasyfikowania towaru do pozycji 9405 WTC i tym samym uznania go za świecznik, jest jego rozpoznawalność jako artykułu zaprojektowanego

i przeznaczonego do umieszczania w nim świecy. Jeżeli ta cecha charakterystyczna nie występuje, towar powinien być klasyfikowany do pozycji właściwej dla materiału, z jakiego został wykonany (w spornej sprawie - ze szkła). Zarówno rozporządzenie Komisji (WE) nr 141/2002 z dnia 25 stycznia 2002 r., jak i rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 774/2011 z dnia 2 sierpnia 2011 r., na które powołuje się Skarżąca w odwołaniu, stanowią wytyczne dla celów klasyfikacji taryfowej

w przypadku towarów analogicznych, dlatego zostały uwzględnione przy wydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie.

Odnosząc się do powołanych przez Skarżącą wiążących informacji taryfowych wydanych przez niemiecką i brytyjską administrację celną organ stwierdził, że wszystkie towary nimi objęte (oprawy szklane) posiadają konstrukcję dopasowaną do źródła światła, pozwalającą utrzymać świecę w stałej pozycji. Oznacza to, że argument Strony wskazujący wymienione decyzje jako potwierdzenie jej stanowiska odnośnie zastosowania pozycji 9405 WTC organ uznał za chybiony. Jest wręcz odwrotnie, tzn. wszystkie przywołane decyzje przyjmują zasadnicze kryterium klasyfikacyjne, jakim jest możliwość stałego utrzymania świecy w jednej, stałej pozycji.

Klasyfikacja taryfowa wyrobu do pozycji 7013 WTC następuje w oparciu

o wykluczenie pozycji 9405 z uwagi na zupełnie inny charakter wyrobu (ma on przede wszystkim charakter dekoracyjny, nie posiada odpowiedniej konstrukcji do utrzymania świecy), co czyni go szklanym artykułem wyposażenia wnętrz.

Tym samym Szef Służby Celnej uznał, iż zaklasyfikowanie spornego wyrobu do pozycji 9405 WTC nie jest zasadne. Treść pozycji 9405 WTC wyraźnie wskazuje, że obejmuje ona lampy i oprawy oświetleniowe, elektryczne lub nieelektryczne (np. świeczniki, lichtarze świecowe, itp.) używane do oświetlania np. pomieszczeń. Towar będący przedmiotem sporu nie jest przeznaczony do użytkowego oświetlania mieszkań, lecz jest elementem dekoracyjnym (ozdobnym), a dodatkowo służy do stworzenia nastroju. Nie można wobec tego uznać go za wyrób z kategorii "nieelektrycznych lamp i opraw oświetleniowych". Przedmiotowy wyrób nie posiada cech świecznika, w którym świeca jest utrzymywana w stałej pozycji, nie posiada także osprzętu, np. w postaci elementu mocującego świecę we wnętrzu. Potwierdza to brak walorów użytkowych jako sprzętu oświetleniowego. Organ II instancji jest przekonany, że zaklasyfikowanie wyrobu, jakim jest "świecznik szklany dekorowany osłoną z filcu" do pozycji 9405, kodu TARIC 9405 50 00 90, byłoby sprzeczne

z postanowieniami reguł 1 i 6 ORINS, tj. z brzmieniem ww. pozycji i kodu TARIC. Taka klasyfikacja byłaby dodatkowo sprzeczna z postanowieniami rozporządzenia Komisji (WE) nr 141/2002 rozstrzygającymi kwestie klasyfikacji wyrobów szklanych, w których świece nie są utrzymywane w stałej pozycji, jak również

z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 774/2011 warunkującym uznanie towaru za świecznik w przypadku jego rozpoznawalności (identyfikacji towaru).

Wyraźnie podkreślając, iż dla potrzeb klasyfikacji taryfowej to nie nazwa wyrobu

i jego przeznaczenie, lecz obiektywne cechy wyrobu są podstawą przypisania do właściwej pozycji Wspólnej Taryfy Celnej organ odwoławczy nie zgodził się z tezą Skarżącej, że każdy przedmiot, tu: świecznik, może spełniać funkcję dekoracyjną

w zależności od tego, w jakim celu będzie wykorzystany. W rozpatrywanym przypadku o klasyfikacji towaru decyduje zespół cech obiektywnych, a nie uznaniowych.

W kwestii zarzutu naruszenia przepisów postępowania poprzez pominięcie wniosku dowodowego o powołanie biegłego na okoliczność ustalenia stopnia przepuszczalności światła Szef Służby Celnej stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił w sposób niebudzący wątpliwości ustalić tożsamość towaru oraz zaklasyfikować go do właściwego kodu TARIC. Zarzut nie jest więc uzasadniony.

7. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...]lutego 2015 r. wnosząc o jej uchylenie w całości, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. przepisów o postępowaniu, tj.:

a) art. 188 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu przez organ II instancji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przeprowadzenie powyższego dowodu mogło wpłynąć na rozstrzygnięcie wydane w sprawie;

b) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 1, art. 191, art. 192, art. 210 § 4 oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, przez utrzymanie

w mocy decyzji organu I instancji i wydanie decyzji przy błędnie ustalonym stanie faktycznym sprawy, tj. uznaniu, że będący przedmiotem wniosku towar nie jest identyfikowalny jako nieelektryczna oprawa oświetleniowa pełniąca funkcję użyteczną, tj. oświetlania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przesądziło o jej rozstrzygnięciu niezgodnym ze stanowiskiem Strony;

c) art. 120 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez wydanie decyzji niezgodnej z wnioskiem Skarżącej i rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych na niekorzyść Strony wbrew zasadzie in dubio pro tributario oraz pomimo stwierdzenia, że z brzmienia pozycji CN 9405 nie wynika stosowane przy klasyfikacji kryterium stałego umocowania świecy;

2. przepisów prawa materialnego, tj.:

a) Reguły 1, 3b) i 6 ORINS poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej towaru, będącego przedmiotem wniosku Skarżącej;

b) pozycji CN 7013 i kodu TARIC 7013 99 00 90 przez ich niewłaściwe zastosowanie oraz pozycji CN 9405 i kodu TARIC 9405 50 00 90 przez ich niezastosowanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Pismem z dnia [...]września 2015 r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy Skarżąca zarzuciła, że organ w odpowiedzi na skargę nie ustosunkował się w sposób rzeczowy do zarzutów skargi. Wniosła o przeprowadzenie dowodu

z decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...], Naczelnika Urzędu Celnego w [...]

i oferty sklepu sodo.pl załączając kopie decyzji i wydruk ze strony internetowej. Skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko uzupełniając argumentację zawartą w skardze. Jej zdaniem przesądzenie prawidłowej wykładni pozycji 9405 jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy i z tego powodu wniosła

o skierowanie przez Sąd pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości UE

o następującej treści: "Czy z brzmienia pozycji 9405 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r.

w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy Celnej, zmienionej Rozporządzeniem Wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012

z dnia 12 października 2011 r. wynika, że dla klasyfikacji towaru jako świecznika

i zastosowania pozycji 9405 Nomenklatury Scalonej koniecznym jest aby towar przeznaczony był do utrzymywania świecy w pozycji stałej". Sąd nie przychylił się do tego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

8. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa towaru o nazwie "świecznik szklany dekorowany osłoną z filcu". Organy celne zaklasyfikowały ten towar do kodu TARIC 7013 99 00 90 Wspólnej Taryfy Celnej, w oparciu o regułę 1 i 6 ORINS, brzmienie pozycji 7013, obejmującej wyroby ze szkła, w rodzaju stosowanych do celów stołowych, kuchennych, toaletowych, biurowych, dekoracji wnętrz lub podobnych celów, a także w oparciu o brzmienie podpozycji 7013 99 00 WIT. Z kolei zdaniem Skarżącej towar ten powinien być zaklasyfikowany do kodu TARIC 9405 50 00 obejmującego nieelektryczne lampy i oprawy oświetleniowe.

Przed odniesieniem się do meritum sprawy należy wyjaśnić, iż do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy Celnej

z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.

Wspólna Taryfa Celna, wprowadzona w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r., została oparta o nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury, będącej rozszerzeniem 6 – znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów opracowanego przez Radę Współpracy Celnej i przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (zał. do Dz. U. Z 1997 r. Nr 11, poz. 62), do której Polska przystąpiła od 1 stycznia 1996 r.

Klasyfikacji taryfowej towarów dokonuje się na podstawie: Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), uwag do sekcji i działów do Taryfy, które decydują o tym, jak należy klasyfikować poszczególne towary, ustaleń dotyczących praktyki klasyfikacyjnej takich towarów w krajach Unii Europejskiej oraz dostępnych danych dotyczących danego produktu.

W celu ustalenia prawidłowego kodu należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Najważniejszą z nich jest reguła 1, która informuje, że do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy przy zachowaniu kolejności – o ile jest to możliwe – korzystać

z następnych reguł czyli od 2 do 6, a następnie z Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, wydanych

i uaktualnianych przez Światową Organizację Celną w Brukseli.

W ocenie Sądu, dokonując klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru organy celne prawidłowo zastosowały regułę 1 ORINS, której treść należy interpretować w taki sposób, że opis pozycji i uwagi do sekcji lub działów posiadają pierwszeństwo przy klasyfikacji towaru. Inaczej mówiąc dopiero w sytuacji, kiedy nie jest możliwe sklasyfikowanie towaru według wskazanych kryteriów, mogą mieć zastosowanie pozostałe reguły interpretacyjne.

Nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowy towar nie posiada żadnego osprzętu jak choćby wgłębienia pozwalającego utrzymać świecę w pozycji stałej czy dopasowanego do standardowego wymiaru świecy typu tea light. Świeca taka, która według informacji Skarżącej będzie wykorzystywana jako element oświetlający, będzie mogła swobodnie przemieszczać się we wnętrzu szklanego naczynia. W tym miejscu należy zgodzić się z opinią Skarżącej, która powołując się na literalne odczytanie postanowień pozycji 9405 WTC wskazała, że brzmienie tej pozycji nie wprowadza wprost kryterium stałego umocowania świecy. Podstawą jednakże wykluczenia spornego wyrobu z pozycji 9045 WTC i przypisania do kodu CN 7013, czyli pozycji właściwej dla materiału z jakiego został wykonany, była szczegółowa analiza Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 774/2011 z dnia 2 sierpnia 2011 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej oraz Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 141/2002 z dnia 25 stycznia 2002 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej, pogłębiona o szczegółową analizę decyzji WIT przywołanych w zaskarżonej decyzji. Integralną częścią powołanych rozporządzeń są załączniki z zaprezentowanymi

w kolumnie 3 uzasadnieniami prawidłowej klasyfikacji towarów, zgodnie z którymi szklane naczynie nie utrzymujące świecy w pozycji stałej nie posiada cech świecznika z pozycji 9405 WTC. W obu rozporządzeniach wyroby zaklasyfikowano zgodnie z materiałem który decyduje o charakterze wyrobu (naczynie ze szkła, artykuł z drewna). Rozporządzenia wykonawcze Komisji stanowią źródło prawa i zostały wydane w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, wiążą zatem w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Faktem jest, że rozporządzenia Komisji odnoszą się bezpośrednio do towarów w nich wyszczególnionych, jednak przedstawione przez Komisję w uzasadnieniu przyczyny klasyfikacji i wnioski stanowią wskazówki i wytyczne dotyczące zasad klasyfikacji towarów deklarowanych jako "świeczniki". Szef Służby Celnej zasadnie zatem zwrócił uwagę na stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazane w motywie 67 uzasadnienia do wyroku z 19 dnia lutego 2009 r. w sprawie C-376/07 Staatssecretaris van Financiën przeciwko Kamino International Logistics BV. Trybunał przesądził, iż o ile stosowanie w drodze analogii rozporządzenia klasyfikującego do towarów analogicznych do tych, o których mowa w rozporządzeniu, sprzyja wykładni spójnej z Nomenklaturą Scaloną i równemu traktowaniu podmiotów gospodarczych, to jednak wymagane jest w tego rodzaju przypadkach, by towary podlegające zaklasyfikowaniu i towary wskazane w rozporządzeniu klasyfikacyjnym były wystarczająco podobne. A zatem TSUE dopuszcza przy stosowaniu rozporządzeń klasyfikacyjnych analogię, o ile zostanie wykazane, że towar klasyfikowany przez organ celny jest wystarczająco podobny do tego, który został opisany w załączniku do rozporządzenia klasyfikacyjnego.

Strona podniosła, iż stanowisko uzależniające klasyfikację od "utrzymywania świecy w stałej pozycji" całkowicie abstrahuje od opisu pozycji CN 9405, ponieważ cecha ta wywnioskowana została z użytego w opisie tej pozycji sformułowania "ze źródłem światła zamontowanym na stałe" i dotyczy wyłącznie podświetlanych znaków, podświetlanych tablic, tabliczek itp., a nie nieelektrycznych opraw oświetleniowych,

w tym świeczników. Wbrew tym twierdzeniom z powołanych wyżej rozporządzeń jednoznacznie wynika, iż warunkiem zaklasyfikowania towaru do pozycji 9405 WTC, jako świecznik, jest jego "rozpoznawalność" jako sprzęt zaprojektowany lub przeznaczony do umieszczania w nim świecy (z uchwytem/szpikulcem czy wgłębieniem na świece). Potwierdzeniem powyższego jest dokonana w zaskarżonej decyzji analiza przedstawionych przez stronę wiążących informacji taryfowych, która wskazuje, że wszystkie towary (oprawy szklane) posiadają konstrukcję dopasowaną do źródła światła (wgłębienia), pozwalającą utrzymać świecę w stałej pozycji.

W przypadku stwierdzenia braku osprzętu towar jest taryfikowany do pozycji właściwej dla materiału z jakiego został wykonany.

Klasyfikacja taryfowa przedmiotowego wyrobu do pozycji 7013 WTC nastąpiła

w oparciu o wykluczenie pozycji 9405 z uwagi na zupełnie inny charakter wyrobu (ma on, jak wyżej wskazano przede wszystkim charakter dekoracyjny, nie posiada odpowiedniej konstrukcji do utrzymania świecy), jest szklanym artykułem wyposażenia wnętrz, lecz nie świecznikiem w rozumieniu pozycji 9405 WTC.

Podsumowując Sąd nie stwierdził zarzucanego naruszenia reguł 1, 3 b) i 6 ORINS poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie oraz pozycji CN 7013 i kodu TARIC 7013 99 00 90 przez ich niewłaściwe zastosowanie, a także pozycji CN 9405 przez jej niezastosowanie.

Odnosząc się natomiast do podnoszonych zarzutów naruszenia szeregu przepisów proceduralnych, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 190, art. 191 Ordynacji podatkowej, w ocenie Sądu, organy celne działały zgodnie z przepisami prawa. Zaskarżona decyzja została wydana z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, na podstawie prawidłowo zgromadzonego i rozpatrzonego materiału dowodowego, zarówno zebranego z urzędu jak i przedstawionego przez Skarżącą. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej Sąd jest zdania, iż organ celny podjął wszelkie niezbędne działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wykazał także słuszność podejmowanych czynności dowodowych i jednocześnie, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 578/14, poinformował Strony w toku prowadzonego postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem, gwarantując tym samym możliwość wniesienia własnych wniosków i dowodów do sprawy.

Co do odmowy przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia stopnia przepuszczalności światła oraz ustalenia jaki stopień emisji światła przemawia za uznaniem wyrobu za świecznik podkreślić należy, iż w myśl art. 188 O.p. uwzględnienie żądania strony przeprowadzenia dowodu uzależnione jest od wykazania, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie natomiast do art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej

w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody

w korzystaniu z tego środka dowodowego, czyli zlecenie przeprowadzenia takiego dowodu należy do sfery uznaniowej organu podatkowego (celnego). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała konieczność powołania biegłego, gdyż zgromadzone materiały pozwoliły w sposób niebudzący wątpliwości ustalić tożsamość towaru oraz zaklasyfikować go do właściwego kodu zgodnie z ORINS,

a ustalenie stopnia emisji światła spornego wyrobu, jak zasadnie stwierdził organ odwoławczy, było zbędne gdyż kryterium to nie miało rozstrzygającego znaczenia dla zastosowania właściwej klasyfikacji taryfowej. W tej sytuacji jako bezpodstawne należało ocenić żądanie powołania biegłego.

Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut wydania decyzji z naruszeniem art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, ponieważ treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, iż organ odwoławczy analizował zebrany materiał dowodowy, który uznał za kompletny i wystarczający do wydania orzeczenia w sprawie, wziął pod uwagę podnoszone przez stronę twierdzenia oraz ustosunkował się do nich.

Odnosząc się z natomiast do wniosku o przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego o treści podanej w załączniku do protokołu rozprawy z dnia 15 lipca 2015 r. należy zauważyć, że przesłanki dopuszczalności pytania prawnego do TSUE zostały określone w art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i są one następujące: 1) pytanie prawne musi dotyczyć wykładni lub/i ważności przepisów prawa wspólnotowego, 2) kwestia wykładni lub/i obowiązywania prawa wspólnotowego została podniesiona przed sądem lub trybunałem państwa członkowskiego oraz 3) rozstrzygnięcie tej kwestii jest niezbędne do wydania przez sąd lub trybunał orzeczenia. Z użytego w art. 267 TFUE pojęcia "niezbędne" należy wnioskować, że ostatnio wymieniona przesłanka nie zachodzi w sytuacjach, gdy odpowiedź na pytanie prawne w żaden sposób nie wpłynie na wynik sprawy lub gdy wykładnia prawa wspólnotowego nie ma odniesienia do istoty sprawy lub przedmiotu skargi.

Na ogół przyjmuje się, że przedstawienie pytania prawnego do Trybunału Sprawiedliwości należy do uznania sądu państwa członkowskiego. Uznanie to przysługuje sądom niższej instancji, które w przeciwieństwie do sądów najwyższych nie są obowiązane, lecz jedynie uprawnione do przedstawienia takiego pytania. TSUE jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym o wykładni traktatów oraz o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii. Analiza zaproponowanego przez stronę skarżącą pytania prowadzi do wniosku, iż nie zachodzi potrzeba zwrócenia się do TSUE o wykładnię pozycji 9405 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy Celnej, zmienionej Rozporządzeniem Wykonawczym Komisji ( UE) nr 927/2012 z dnia 12 października 2011 r. ze względu na brak wątpliwości co do stosowanych przepisów.

Wnioski dowodowe zgłoszone w piśmie z 9 września 2015 r. były niedopuszczalne na podstawie art. 106 3 p.p.s.a., gdyż złożone kserokopie i wydruk komputerowy nie miały cech dokumentów oryginalnych.

Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić jako niezasadną, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm