Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 597/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-08-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Ś. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2007 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 25 czerwca 2012 r. (data stempla pocztowego), T. Ś. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., Poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Ze złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego dodatkowego oświadczenia i dokumentów źródłowych (zaświadczenia od pracodawcy z dnia 16 lipca 2012 r., wyciągów z rachunku bankowego i podatkowej księgi przychodów i rozchodów, odpisu wezwania do zapłaty należności z dnia 25 czerwca 2012 r., odpisu wezwania do spłaty zadłużenia z dnia 23 stycznia 2012 r., odpisu przypomnienia o ratach z dnia 20 kwietnia 2012 r., odpisu terminarza spłaty kredytu i odsetek na dzień 8 kwietnia 2010 r. i odpisu umowy kredytu budowlanego z dnia 31 marca 2010 r.) wynika, że wnioskodawca jest zatrudniony na umowę o pracę z wynagrodzeniem 1.900 zł brutto, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką, która prowadzi działalność gospodarczą przynoszącą jej średni miesięczny dochód (obliczony za okres od stycznia do maja br.) w wysokości 426,66 zł brutto. Małżonkowie mają na utrzymaniu małoletnie dziecko, nie są właścicielami żadnej nieruchomości, zamieszkują u teścia wnioskodawcy, nie posiadają żadnych oszczędności (saldo rachunku bankowego żony wnioskodawcy na dzień 16 lipca 2012 r. wynosiło 230,30 zł), papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro ani pojazdów mechanicznych, posiadają zaś znaczne zobowiązania względem banków. Ich wymagalne i przekazane do windykacji zadłużenie z tytułu zaciągniętego kredytu budowlanego na dzień 14 stycznia 2012 r. wynosiło 204.765,53 zł, są też zobowiązani do spłaty na podstawie ugody z bankiem należności w kwocie 400 zł miesięcznie oraz uiszczania rat kredytu gotówkowego w kwocie 1.255,45 zł miesięcznie. Nadto od wnioskodawcy komornik sądowy egzekwuje kwotę 3.880,75 zł.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, w szczególności wysokość przeznaczonych na potrzeby trzyosobowej rodziny dochodów małżonków, brak zasobów finansowych i posiadane zadłużenie, uznano, że wnioskodawca wykazał, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego utrzymania.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.