Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1500/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 i 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...].03.2017 r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późno zm. zw. dalej k.p.a) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez pana P. B. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...].01.2017 r. nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 1 roku od dnia wykonania niniejszej decyzji, lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 3 lat od dnia wykonania niniejszej decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemiec nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom prawa.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że wymieniona w sentencji decyzja została doręczona stronie zgodnie z art. 42 § 2 k.p.a, w lokalu organu w dniu [...].01.2017 r. Zawierała ona pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia odwołania do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w ciągu 14 dni od dnia jego doręczenia.

W dniu [...].02.2017 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik złożył za pośrednictwem operatora pocztowego oraz organu I instancji odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Mając na uwadze, że termin do wniesienia przez ustanowionego przez cudzoziemca w dniu [...].02.2017 r. pełnomocnika, odwołania od przedmiotowej decyzji organu I instancji upłynął w dniu [...].02.2017 r., organ stwierdził, że pełnomocnik pana P. B. uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...].01.2017 r. nr [...]. Jednocześnie organ wskazał, że pełnomocnik skarżącego nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie ww. terminu do wniesienia odwołania.

W dniu [...] maja 2017r. Cudzoziemiec wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 7, art. 77 § 1 k.p.a oraz art. 80 k.p.a poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego zebranego w sprawie materiału dowodowego,

- art. 58 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe pominięcie w sprawie i zaniechanie rozpoznania wniosku Skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie w sytuacji nieuzupełnienia jej braku formalnego tj. pełnomocnictwa- stosownie do art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm. zw. dalej p.p.s.a). Ewentualnie oddalenie skargi, z uwagi na niezasadność podniesionych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w granicach wyznaczonych przez ww. przepisy Sąd uznał, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W pierwszej kolejności należy zatem wskazać, że jednym z warunków skutecznego skorzystania ze środka zaskarżenia jest zachowanie terminu wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a. tj. czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin określony w tym przepisie jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego uchybienie powoduje, że wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podjęte przez stronę po jego upływie jest bezskuteczne. Oznacza to, że postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. zamyka postępowanie odwoławcze. Jednocześnie konsekwencją wniesienia odwołania po upływie 14 - dniowego terminu, zgodnie z art. 134 k.p.a., jest obowiązek stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Zgodnie jednak z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).

Z powyższych przepisów wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, ale warunkiem jest spełnienie przez stronę łącznie czterech przesłanek: 1) osoba zainteresowana uprawdopodobni braku swojej winy w uchybieniu terminu; 2) zainteresowany wniesie wniosek o przywrócenie terminu; 3) dochowany zostanie termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (siedem dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu), który jest nieprzywracalny; 4) zainteresowany dopełni wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że skarżący nie kwestionuje w skardze faktu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Z akt sprawy w ocenie Sądu w sposób jednoznaczny wynika również, że decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. została doręczona Skarżącemu w dniu [...] stycznia 2017 r. w lokalu tego organu (w trybie art. 42 § 2 K.p.a.). W konsekwencji, pierwszym dniem terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] był dzień [...] stycznia 2017 r., zaś ostatnim dzień [...] lutego 2017 r. (wypadał we środę). Odwołanie od decyzji, podpisane przez działającego w imieniu Cudzoziemca pełnomocnika, zostało wniesione do organu I instancji w dniu [...] lutego 2017 r., zaś pozostawione w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe w dniu 10 lutego 2017 r. Porównanie tych dat z ostatnim dniem terminu do dokonania czynności wskazuje wyraźnie na to, że odwołanie wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii rzekomego nierozpoznania przez organ wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który w ocenie strony miał być zawarty w podaniu stanowiącym odwołanie od decyzji organu I instancji. Odnosząc się bezpośrednio do dwóch zarzutów procesowych sformułowanych w skardze, tj. naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 58 k.p.a., które są ze sobą ściśle powiązane (w rzeczywistości - przy przyjęciu sposobu rozumowania Skarżącego - naruszenie art. 58 k.p.a. powinno stanowić naruszenie szeregu powyższych przepisów kodeksowych), należy w pierwszej kolejności podkreślić, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych w sposób powszechny przyjmuje się, że wniosek o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu administracyjnym powinien wynikać wprost z podania kierowanego do organu, a nie być wywodzony przez organ w procesie interpretacji celu wynikającego z oświadczenia zawartego w piśmie strony (przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2004/13, LEX nr 1665692; wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 268/07, LEX nr 401669). Organ administracji publicznej nie może działać w takim przypadku z urzędu. Nie ma on nie tylko obowiązku, ale nawet prawa wyjaśniać, dlaczego doszło do uchybienia terminu, czy nastąpiło to bez winy strony, i czy ma ona świadomość uchybienia terminu, a jeżeli tak, to czy chce wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie (wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1285/07, LEX nr 497633).

Skarżący podnosi, że w podaniu stanowiącym odwołanie na str. 2 znalazł się fragment, który w jego ocenie jednoznacznie ma świadczyć" o woli strony do przywrócenia terminu na wniesienie odwołania. W ocenie jednak Sądu analiza całości treści odwołania, w tym przywołane w nim okoliczności (powzięcie informacji o tym, że decyzja o cofnięciu zezwolenia nie jest prawomocna) nie wskazuje na to, że wolą składającego takie oświadczenie w podaniu mogłoby być to, aby doprowadzić do tego, że pomimo uchybienia terminu ( nie wskazano tu żadnej okoliczności, argumentu obrazującego dlaczego doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania) sprawa administracyjna zostanie ponownie rozpatrzona przez organ wyższego stopnia. Wbrew stanowisku skarżącego w odwołaniu nie wyraził on żądanie dokonania określonej czynności tj. przywrócenie mu terminu do wniesienia odwołania w sposób jednoznacznie wskazujący, iż od organu administracji publicznej oczekuje on określonego rodzaju aktywności (zwłaszcza, że podanie sporządził i podpisał profesjonalny pełnomocnik procesowy - adwokat). Tymczasem odwołujący tak sformułował ten fragment podania, że wskazuje on wyłącznie na okoliczności, braku podstaw do wydania decyzji organu I instancji, podkreślając, że dopiero po uzyskaniu o nich wiedzy uznał zasadność wniesienia odwołania . Jest to zatem oświadczenie w przedmiocie świadomości dokonania czynności po terminie. Abstrahując w pełni od tego, czy okoliczności te odpowiadałyby przesłankom przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, należy podkreślić, że takie sformułowanie podania w dotychczasowym orzecznictwie sądowym oceniane jest jako niewystarczające dla uznania, że strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności. Nie jest wykluczone, że celem wnoszącego odwołanie było w istocie przywrócenie terminu, jednakże nie został ten cel wyartykułowany w sposób pozwalający chociażby na uzasadnione wątpliwości po stronie organu administracji publicznej. Jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 marca 2015 r. (sygn. akt I OSK 2004/l3, LEX nr 1665692): "Nie można podzielić poglądu, że organ administracji w drodze interpretacji treści oświadczenia strony powołującej się na stan zdrowia i wiek, winien mieć na uwadze cel wynikający z treści tego oświadczenia. Nawet gdyby przyjąć, że celem strony jest przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to tego rodzaju wniosek powinien wynikać wprost z podania lub odwołania, (tym bardziej, że formułowany on był przez profesjonalnego pełnomocnika), a nie być wywodzony przez organ w procesie interpretacji celu wynikającego z oświadczenia zawartego w piśmie strony" (podobnie wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 268/07, LEX nr 401669). W ocenie Sądu wprost z podania taki cel złożenia określonego (na który powołuje się Skarżący) oświadczenia nie wynika. W konsekwencji nie jest uprawniony wniosek, jakoby Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał zaskarżone postanowienie pomimo nierozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a, po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym orzekł jak w sentencji.