Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3097/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant ref. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...]; 2. uchyla decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz M. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U z 2018 r., poz. 570) oraz 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania M. M. oraz J. G. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] – uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w całości oraz uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo-składowego z chlewnią o obsadzie do 40 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...] i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przedstawia się w sposób następujący.

Wnioskiem z dnia [...] września 2016 r. M. M. zwróciła się do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo-składowego z chlewnią o obsadzie do 40 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...].

W dniu [...] grudnia 2016 r. Wójt Gminy [...] wydał decyzję nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Pismem z dnia [...] marca 2017 r. mieszkańcy Wsi [...] wystąpili z prośbą o wznowienie postępowania w sprawie ww. decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. J. G. złożył wniosek o wznowienie postępowania dotyczącego przedmiotowej inwestycji oraz o uznanie go za stronę w postępowaniu.

Wójt Gminy [...] w dniu [...] marca 2017 r. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego oraz w dniu [...] marca 2017 r. wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji.

Inwestor M. M. złożyła zażalenie na postanowienie o wznowieniu postępowania oraz na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

Postanowieniem z [...] października 2017 r. Wójt Gminy [...] wznowił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie, ze względu na brak dojazdu i uzbrojenia działki oraz niezawiniony brak udziału w postępowaniu właścicieli działek sąsiednich o nr [...] i [...]. Następnie, postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. wstrzymał wykonanie decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W związku z odwołaniem od powyższej decyzji złożonym przez M. M., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Wójt Gminy [...] w dniu [...] lipca 2018 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której odmówił uchylenia decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Organ wyjaśnił, że wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, gdyż J. i R. małż. G. oraz M. i S. małż. K. zostali uznani za strony postępowania, a pierwotnie bez własnej winy nie brali w nim udziału. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy z rozszerzonym kręgiem stron postępowania Wójt Gminy [...] uznał jednak, że wydałby wyłącznie decyzję odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Odwołania od tej decyzji złożyli M. M. oraz J. G.

M. M. nie zgodziła się z twierdzeniem, że inwestor dokonał sztucznego podziału działki nr ewid. [...], w wyniku którego powstała m.in. działka nr ewid. [...]. Podkreśliła, że nie była właścicielem działki nr [...], natomiast J. i R. G. oraz M. i S. K. nie powinni być stronami postępowania.

J. G. zarzucił decyzji naruszenie art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, wyrażające się w wadliwym przyjęciu przez organ, iż brak jest podstaw do uchylenia decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego, z uwagi na okoliczność, iż podjęte rozstrzygnięcie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, w sytuacji gdy nieprawidłowo ustalony krąg stron postępowania i przeprowadzenie postępowania bez udziału wnioskodawców jako stron skutkowało niemożnością wypowiedzenia się przez nich co do okoliczności sprawy.

W tych okolicznościach, po rozpatrzeniu odwołań stron postępowania, została wydana opisana na wstępie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku wznowienia postępowania organ I instancji wydał rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a., gdyż uznał, że J. i R. małż. G. oraz M. i S. małż. K. jako strony bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu. Ponadto, po ponownym rozpatrzeniu sprawy z rozszerzonym kręgiem stron postępowania Wójt Gminy [...] uznał, że wydałby wyłącznie decyzję odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Organ podał, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) nie przewidują szczególnych zasad ustalania kręgu stron na gruncie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28 k.p.a., a o interesie prawnym osób ubiegających się o przystąpienie do postępowania decyduje zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Obydwa pojęcia są niedookreślone i wymagają analizy wielu aspektów celem ustalenia, czy rzeczywiście w konkretnej sytuacji zaistniały. Nie można zatem procesu ustalenia stron postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ograniczyć do ustalenia właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących (graniczących) z terenem inwestycji. Ponadto, w przypadku inwestycji o dużej uciążliwości dla otoczenia, organ nie może ograniczyć kręgu osób uczestniczących w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wyłącznie do właścicieli sąsiednich działek.

Kolegium uznało, iż wystąpiły przesłanki do wznowienia przedmiotowego postępowania. Organ wskazał, iż J. i R. małż. G. oraz M. i S. małż. K. są właścicielami działek odpowiednio o nr ewid. [...] i [...]. Działka nr ewid. [...] leży ok. 6 m od granic działki nr ewid. [...], natomiast działka nr ewid. [...] leży ok. 2 m od ww. działki inwestorki. Zdaniem organu, z uwagi na bardzo bliską odległość od granic działki, na której ma być przeprowadzona inwestycja oraz ze względu na charakter tej inwestycji (chlewnia o obsadzie do 40 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą) i związane z tym uciążliwości, posiadają oni interes prawny.

Kolegium podało, że obowiązkiem organu, po ustaleniu, że decyzja ostateczna była dotknięta jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a., jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie wznowieniowe obejmuje również rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (art. 149 § 2 k.p.a.). Organ wskazał, że zastosowanie przesłanki określonej w art. 146 § 2 k.p.a. może nastąpić tylko w przypadku, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy rozstrzygnie ją tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną.

Organ stwierdził, że Wójt Gminy [...] miał obowiązek przeprowadzić ponownie postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, aby uznać, że doszło do tożsamych ustaleń, jakie zawarto w decyzji ostatecznej. W tym celu konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do meritum. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy [...] stwierdził, że dokonał ponownej analizy zgromadzonej dokumentacji, co jednak zdaniem organu odwoławczego nie wynika z treści uzasadnienia.

W ocenie Kolegium, organ I instancji nie zbadał zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż jego weryfikacja nie pozwoliłaby uznać, że zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ nie zauważył, że w materiale dowodowym znajduje się uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości [...], gmina [...] oraz wyrys z tego planu, a także wydruk z Dziennika Urzędowego Województwa [...] z dnia [...] maja 2018 r. poz. [...], w którym opublikowana jest ww. uchwała Rady Gminy [...]. Z wyrysu z miejscowego planu wynika, że działka nr ewid. [...], na której ma być przeprowadzona inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym jako [...] (tereny rolnicze). Zgodnie zaś z § 4 pkt 6 uchwały Rady Gminy [....] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., dla terenu oznaczonego jako [...] nie przewiduje się możliwości jakiejkolwiek zabudowy, a teren ten jest przeznaczony wyłącznie pod uprawy rolne.

Zdaniem Kolegium, zakres postępowania wyjaśniającego, jakie przeprowadził Wójt, w sposób oczywisty narusza przepisy prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe uchybienia, Kolegium uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [....] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...].

Jednocześnie Kolegium wskazało, że ze względu na wejście w życie uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości [...], gmina [...], brak jest możliwości ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy dla działki nr ewid. [...] w oparciu o przepisy Rozdziału 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisów art. 4 ust. 2 i 59 ust. 1 ww. ustawy wynika, że jedynie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki zabudowy ustala się w drodze decyzji. Dlatego też Kolegium uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo-składowego z chlewnią o obsadzie do 40 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...] i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. M.

Skarżąca zarzuciła, że nie było podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Podkreśliła, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożyła w dniu [...] września 2016 r., przed rozpoczęciem prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla części miejscowości [...]. Zdaniem skarżącej, przedmiotowa inwestycja nie powoduje uciążliwości wykraczających poza teren działki inwestycyjnej. Projektowana inwestycja – chlewnia o obsadzie do 40 DJP nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwestia uciążliwości i obniżenia komfortu życia związanego z przedmiotową inwestycją zaliczana jest do tzw. emisji pośrednich. Skarżąca podkreśliła, że każda inwestycja zazwyczaj powoduje uciążliwości i utrudnienia dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, co nie jest jednak równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. skierowanym do Sądu (k. 34 akt sądowych) skarżąca zawarła wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia jej sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 2553/18 ze skargi na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości [...], gmina [...].

Skarżąca podtrzymała powyższy wniosek podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu [...] marca 2019 r. Wskazała, że zaskarżyła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a rozstrzygnięcie w tym zakresie będzie miało znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Zdaniem skarżącej, plan został sporządzony z zamiarem uniemożliwienia realizacji planowanej przez nią inwestycji.

Postanowieniem z dnia 6 marca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3097/18 wydanym na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zawieszenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia, które skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także uchyleniem decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy.

Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola ww. decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem prawa.

Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...], uchylająca decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w całości oraz uchylająca decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo-składowego z chlewnią o obsadzie do 40 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...] i odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe. Wpłynięcie do organu wniosku o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w ramach którego organ bada wystąpienie przesłanek formalnych wznowienia postępowania. Ustala m.in., czy podanie wniósł podmiot będący stroną postępowania, czy podanie zostało złożone we właściwym terminie, a także czy powołane są w nim ustawowe przesłanki wznowienia.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Konstrukcja rozstrzygnięcia podejmowanego po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w trybie wznowieniowym ma ściśle określony charakter, wynikający ze specyfiki postępowania wznowieniowego, tj. celu prowadzenia takiego postępowania, jakim jest na początku ocena prawidłowości ostatecznej decyzji w świetle wystąpienia w sprawie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 k.p.a., a następnie weryfikacja tej decyzji, polegająca w szczególności na dokonaniu oceny wpływu tej przesłanki na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. Podkreślenia wymaga, że rozstrzyganie o istocie sprawy obejmuje stan faktyczny i prawny istniejących w dacie wydawania orzeczenia.

W niniejszej sprawie w wyniku wznowienia postępowania organ I instancji odmówił uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] w oparciu o art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. Uznał, że J. i R. G. oraz M. i S. K. jako strony bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu oraz stwierdził, iż wydałby decyzję odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się organ odwoławczy, wydając decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz powołując się na okoliczność wejścia w życie uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości [...], gmina [...]. Organ odwoławczy zauważył, że brak jest możliwości ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie zaś do art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

O ile trafne jest stanowisko organu odwoławczego co do braku możliwości ustalenia warunków zabudowy w przypadku obowiązywania dla terenu inwestycyjnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jednak treść podjętego rozstrzygnięcia jest wadliwa. Brak możliwości ustalenia warunków zabudowy w takiej sytuacji powinien bowiem skutkować odmową wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a w przypadku postępowania toczącego się – umorzeniem postępowania administracyjnego. Z przepisów art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wynika bowiem, że jedynie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki zabudowy ustala się w drodze decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, działka inwestycyjna nr ewid. [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] (tereny rolnicze). Zgodnie zaś z § 4 pkt 6 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości [...], gmina [...], dla ww. terenu nie przewiduje się możliwości zabudowy, a teren ten jest przeznaczony wyłącznie pod uprawy rolne. A zatem, w okolicznościach niniejszej sprawy, wobec wejścia w życie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ winien – w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji – rozważyć możliwość uchylenia decyzji o warunkach zabudowy oraz umorzenia wszczętego postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Zgodnie z cytowanym powyżej przepisem art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku zaś braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy, dla innych inwestycji niż inwestycje celu publicznego, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, co pozostaje poza sporem, że w przypadku gdy dla terenu, na którym inwestor zamierza dokonać zmiany zagospodarowania i wybudować obiekt budowlany, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – ustalenie warunków zagospodarowania terenu i zabudowy w drodze decyzji o warunkach zabudowy jest niedopuszczalne. Oznacza to, że w sytuacji złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości objętej ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, właściwy organ, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W sytuacji gdy postępowanie administracyjne zostało jednak wszczęte, stwierdzenie powyższej okoliczności w jego toku obliguje organ do wydania decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego (art. 105 § 1 k.p.a.).

Z uwagi na dostrzeżone uchybienia, konieczne było również wyeliminowanie przez Sąd z obrotu prawnego decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] stwierdzającej w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia [...] r. nr [...] dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowego budynku gospodarczo-składowego z chlewnią o obsadzie do 40 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...].

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących kwotę uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 210 § 1 cytowanej ustawy.