Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 70/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Gminy O. z dnia [...],. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla działek nr [...], [...], [...] i [...] obręb S., gmina O. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wojewoda D. jako organ nadzoru wystąpił ze skargą na uchwałę Rady Gminy O. Nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr [...], [...], [...] i [...] obręb S., gmina O., zarzucając jej istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wniósł o :

1) stwierdzenie nieważności skarżonej uchwały w zakresie § 5 pkt 1 we fragmencie:"2P", § 8 pkt 2,2 i 4 we fragmencie:"2P", § 9 pkt 3 we fragmencie:"2P", § 11 pkt 4 we fragmencie:"2P", § 13 we fragmencie:"2P", § 14 ust. 1 pkt 2 we fragmencie:"2P", § 15 pkt 1 we fragmencie:"2P", § 5 pkt 2 we fragmencie:"2KD-D", § 9 pkt 2 we fragmencie:"2KD-D", § 11 pkt 1 we fragmencie:"2KD-D" oraz załącznika nr 1 (rysunek planu) do uchwały w zakresie terenu 2P i 2KD-D,

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi wskazano, że przeprowadzona ocena zgodności z prawem niniejszej uchwały spowodowała stwierdzenie, że Rada Gminy O. uchwalając ww. plan naruszyła w sposób istotny zasady sporządzania planu miejscowego.

Organ nadzoru stwierdził bowiem, że w treści uchwały, jak również na rysunku planu, nie ustanowiono strefy ochronnej dla znajdującej się na obszarze planu (ściśle na terenie oznaczonym symbolem 2P i 2KD-D) istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV, co stanowi istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym: " W planie miejscowym określa się obowiązkowo: (...) 9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy."

Wojewoda wskazał ponadto na niekonsekwencję w oznaczeniu linii elektroenergetycznych w przedmiotowym planie miejscowym – w przypadku istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 400kV jest to ustalenie obowiązujące wraz z określeniem odpowiednich ograniczeń i wyznaczeniem pasa technologicznego (§ 10 uchwały), natomiast istniejąca napowietrzna linia elektroenergetyczna wysokiego napięcia 110 kV została naniesiona na rysunku planu jako oznaczenie o charakterze informacyjnym bez strefy ochronnej (§4 ust. 2 uchwały).

Artykuł 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. wskazuje na obowiązkowe ustalenia w planie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Wobec powyższego, zarówno w treści uchwały jak i na rysunku planu, należało w ocenie Wojewody, wskazać przebieg stref ochronnych związanych z ograniczeniem w zabudowie i użytkowaniu terenu oraz ustalić jakie ograniczenia w zagospodarowaniu będą występowały na tym terenie. Tymczasem w zaskarżonej uchwale brak jest ustalenia tych elementów dla istniejącej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV, która to linia przebiega przez tereny 2P i 2KD-D.

O obowiązku określenia ograniczeń w użytkowaniu tych terenów, w tym zakazów zabudowy orzekł WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 8 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 100/15: "ograniczenia w użytkowaniu terenów i zakaz zabudowy, a także zasady budowy i rozbudowy systemów infrastruktury technicznej (m.in. sieci elektroenergetycznej służącej zaopatrzeniu w energie elektryczną) powinny być ustalone jednoznacznie w planie miejscowym w obrębie jego opracowania.". Z kolei w orzeczeniu z dnia 17 sierpnia 2016 r.(sygn.akt II SA/Wr 371/16) WSA we Wrocławiu wskazał, że: "z treści dyspozycji art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. wynika, że ograniczenia w użytkowaniu określonego terenu, w tym zakazy zabudowy, powinny być ustalone jednoznacznie w planie miejscowym w obrębie jego opracowania. Tymczasem w treści zaskarżonej uchwały, jak również na rysunku planu, nie ustanowiono strefy ochronnej dla znajdującej się na obszarze planu napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia.".

Organ nadzoru stwierdził zatem, że Rada Gminy O., wobec braku uregulowania w uchwale ograniczeń o jakich mowa w art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy, dopuściła się de facto możliwości swobodnego kształtowania przebiegu strefy ochronnej od istniejącej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV, przez co lokalizacja korytarzy, na których obowiązuje zakaz zabudowy nie jest możliwa. Przepisy art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 u.p.z.p. należy rozpatrywać w kontekście konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawa i działania organów administracji publicznej na podstawie prawa i w jego granicach. Te ogólne zasady stoją na straży poszanowania prawa własności określonego w art. 64 Konstytucji RP.

W ocenie organu nadzoru nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której o tym, gdzie będą zlokalizowane strefy ochronne linii elektroenergetycznych oraz obowiązujące w związku z tym zakazy zabudowy danego obszaru, decydować będzie inny organ.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy O. wniosła o oddalenie skargi. Z treści art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. wynika uprawnienie Gminy do wyznaczania terenów, na których nie może być lokalizowana zabudowa. Zdaniem organu gminy wprowadzenie zakazu zabudowy powinno wynikać z obowiązujących przepisów prawa albo z zasad polityki przestrzennej gminy określonej w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Rada Gminy nie posiada kompetencji do ustalania stref ochronnych wzdłuż linii elektroenergetycznych. Szerokość tych stref nie została podana w żadnym akcie prawnym. Analizując obowiązujący stan prawny organ stwierdził, że dla niektórych sieci infrastruktury technicznej obowiązują przepisy, umożliwiające ustalenie granic terenów, w których obowiązują ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu terenów. Dla gazociągów obowiązuje rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Dla rurociągów przesyłowych dalekosiężnych służących do transportu ropy naftowej i produktów naftowych obowiązuje rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych. Natomiast aktu prawnego, o takiej randze brak jest dla sieci elektroenergetycznych.

Organ przeanalizował literaturę dotyczącą sytuowania zabudowy w sąsiedztwie linii napowietrznych 110 kV. Ustalił, że sytuowanie zabudowy w sąsiedztwie linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia wynika z następujących przepisów:

1. rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów,

2. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 6 czerwca 2014 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku prawy,

3. PN-EN 50341-12005/A1:2010,

4. PN-EN 50341-3:2002/AC:2009.

Zgodnie z ww. Polskimi Normami (pkt 3i 4) pod liniami elektroenergetycznymi 110 kV możliwa jest lokalizacja zabudowy, pod warunkiem spełnienia określonych wymagań.

Prawidłowa odległość zabudowy od takiej linii jest ustalana w oparciu o parametry techniczne linii oraz parametry inwestycji, która ma być lokalizowana. Tym samym ustalenie jednolitego zakazu zabudowy dla wszystkich obiektów budowlanych, w przypadku, gdy z przepisów prawa wynika możliwość lokalizacji zabudowy w nadmierny sposób ograniczałoby prawo dysponowania nieruchomością.

Ograniczenie możliwości zabudowy na terenach przeznaczonych w m.p.z.p. na zabudowę produkcyjną, magazynową oraz składową oraz zabudowę usługową powinno być, zdaniem organu gminy, stosowane w sytuacji, gdy jest to niezbędnie potrzebne.

Organ przywołał zapisy Studium dotyczące sieci elektroenergetycznych wysokiego napięcia, wskazując pod jakie planowane linie elektroenergetyczne należy pozostawić rezerwę terenową. Dla tych planowanych linii (o napięciu 110 kV i wyższym) "wielkość stref technicznych w granicach, których obowiązują przepisy odrębne, zależy od poziomu natężenia elektroenergetycznego pola niejonizującego od linii w terenie". Skoro kwestia ustalenia stref od linii jest zależna od parametrów technicznych linii, to oznacza, że Rada Gminy nie posiada kompetencji do ustalania parametrów technicznych linii elektroenergetycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje:

Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") - nawiązującego w tym zakresie wprost do art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Jak stanowi art. 147 p.p.s.a., Sąd, w razie uwzględnienia skargi na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że wydane zostały z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Przesłanki nieważności aktu organu gminy określone zostały w art. 91 ust. 1 zd. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy; a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob.m.in. wyrok NSA z 15 lipca 2005 r.,II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, Nr 1, poz. 7; a także postanowienie NSA z 29 listopada 2005 r., I OSK 572/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa, co wynika z treści art. 90 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnych.

Powyższe oznacza, że jedynie istotne naruszenie prawa może być podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy.

W rozpoznawanej sprawie, Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego był władny zaskarżyć ją w trybie art. 93 u.s.g.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała wskazana powyżej. Jak wynika z części wstępnej tej uchwały, podstawę prawną jej podjęcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., zwanej dalej u.p.z.p.)

Oceny, czy zaskarżona zmiana planu miejscowego jest obarczona wadą skutkującą stwierdzeniem nieważności uchwały w całości lub w części przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

W badanej sprawie organ nadzoru zarzucił podjęcie zaskarżonej uchwały z istotnym naruszeniem art.15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., który stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Naruszenie to ma polegać, w ocenie Wojewody, na nie ustanowieniu strefy ochronnej dla istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej linii wysokiego napięcia 110 kV i braku wskazania ograniczeń z tym związanych, gdy tymczasem dla istniejącej linii elektroenergetycznej 400 kV rada gminy wyznaczyła taką strefę w postaci pasa technologicznego.

Wymieniony przepis art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. daje organowi planistycznemu upoważnienie do zawarcia w planie miejscowym postanowień, które mogą w sposób istotny w konsekwencji ograniczać lub nawet pozbawić właściciela lub użytkownika wieczystego możliwości wykonywania konstytucyjnie chronionego prawa własności. Oznacza to, że taka poważna ingerencja w prawo własności musi być uzasadniona stanem obowiązującego prawa lub/i ważnymi okolicznościami faktycznymi.

Literalne brzmienie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. nie zawiera w swojej treści obowiązku spoczywającego na radzie gminy do ustanawiania stref ochronnych. Przepis mówi tylko, że w planie określa się obowiązkowo "szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy". Ograniczenia te można zatem wprowadzać w różny sposób, niekoniecznie poprzez utworzenie strefy ochronnej, ponieważ gdyby taki zamiar miał ustawodawca, to wyraźnie by zamieścił w tym przepisie zapis o takiej treści, jak ma to miejsce w innych przepisach u.p.z.p. np. art. 4 ust. 3, art. 10 ust. 2 pkt 13, art. 10 ust. 2a, art. 15ust. 3 pkt 6 i 7 mówiących o ustalaniu granic lub obszarów stref ochronnych. Podobnie w niektórych innych przepisach powszechnie obowiązujących wprowadza się obowiązek utworzenia stref ochronnych (czy stref sanitarnych) np. rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r.w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. Nr 52, poz.315), czy też art. 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

W badanym przypadku, jak słusznie w odpowiedzi na skargę podała Rada Gminy O. przytaczając przepisy obu rozporządzeń i wskazane Polskie Normy (nie są one przepisami prawa powszechnie obowiązującego) – nie ma przepisów powszechnie obowiązującego prawa (odpowiedniego rozporządzenia), na podstawie których rada gminy byłaby zobligowana do utworzenia strefy ochronnej wokół istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, czy też takich przepisów, które podawałyby dla organu gminy zasady ustalania szerokości pasów ochronnych. Wymagania odległościowe dla sieci elektroenergetycznych od niektórych obiektów budowlanych określone są w Polskich Normach. Słusznie podnosi organ gminy, że odległość budynku od linii napowietrznych wysokiego napięcia zależy przede wszystkim (choć nie tylko) od parametrów linii (nie tylko wysokości napięcia) i parametrów inwestycji. Stwierdzić należy, że nie obowiązuje obecnie żadne rozporządzenie, które zawierałoby wytyczne projektowania i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych w zakresie ochrony ludzi i środowiska przed oddziaływaniem pola elektromagnetycznego, dlatego też odległości każdorazowo winien ustalać projektant sieci działający na zlecenie dysponenta (właściciela) sieci.

Dodać tu można tylko informacyjnie, że sądy powszechne nakazują określać szerokość stref ograniczenia własności (powierzchni o ograniczonej użyteczności) w przypadku przebiegu linii elektroenergetycznej, w oparciu o opinię biegłego a ci w swoich opiniach powołują się na przepis art. 55 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz.U. z 2003r., nr 47, poz.401) i przepis art. 77 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tj. z 2003r., nr 169, poz.1650). Tak np. w wyrokach: SO w Białymstoku sygn.akt IC 651/11, SA w Łodzi sygn.akt I Aca 85/13, SA w Warszawie sygn.akt Iaca 334/11, SA w Łodzi syg.akt I Aca 1356/12.

Należy więc zaznaczyć, iż na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 9 nie jest wykluczone tworzenie stref ochronnych (jako jedna z form ograniczenia w użytkowaniu zagospodarowania terenu o szczególnych warunkach), jednakże ustanowienie jakichkolwiek stref bądź też ustalenie przeznaczenia terenu w takich strefach powinno wynikać z racjonalnych i należycie umotywowanych przesłanek albo z istniejących ograniczeń prawnych wynikających z obowiązujących przepisów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2009 r., II SA/Gl 183/09 LEX nr 570082).

Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2012 r. ( sygn.akt II OSK 269/11, LEX nr 1145624) podkreślając, że " Plan miejscowy może wprowadzać różne ograniczenia w zakresie zagospodarowania działek, ale ograniczenia te nie mogą być dowolne, lecz muszą być uzasadnione – czy to przepisami odrębnymi lub być rezultatem realizacji przez gminę obowiązku zasięgania opinii i uzgodnień projektu planu z właściwymi organami i instytucjami wymienionymi w art. 17 o pzp oraz przepisach szczególnych. Te właśnie wyspecjalizowane organy i instytucje wskazują na pewne ograniczenia w zakresie zagospodarowania terenu.

Skoro brak jest przepisów, w oparciu o które rada gminy mogłaby samodzielnie wyznaczyć strefę ochronną wokół przebiegu napowietrznej linii elektroenergetycznej, to pozostaje otwarta do analizy kwestia uzyskania opinii czy uzgodnień w trakcie trwania procedury planistycznej od dysponentów (właścicieli) sieci elektroenergetycznych wysokiego napięcia 400kV i 110 kV.

W aktach planistycznych w części dotyczącej wykazu opinii i uzgodnień znajduje się pismo Polskich Sieci Elektroenergetycznych Oddział w K. z dnia [...], w którym wyrażając opinię o projekcie przesłanego planu, na załączniku graficznym określającym przebieg linii elektroenergetycznej 400 kV D. – P. naniesiony został zawnioskowany przez przedsiębiorstwo pas technologiczny o szerokości 100 m (po 50 m z każdej strony od osi linii mierząc poziomo i prostopadle), w obrębie którego pasa wskazano, że nie należy budować budynków mieszkalnych i lokalizować terenów na stały pobyt ludzi. Opinia ta została uwzględniona przez Radę Gminy O., co znalazło odzwierciedlenie w treści zaskarżonej uchwały w § 10 i na załączniku graficznym. Należy przy tym zauważyć, że w planie ustalono pas technologiczny a nie strefę ochronną, które są często utożsamiane ze sobą. Strefa ochronna (pas ochronny) to obszar znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie linii przesyłowej, utworzona w celu ochrony ludzi i mienia przed skutkami działania linii. Natomiast pas technologiczny (często mniejszy niż strefa ochronna) konieczny jest dla prawidłowej obsługi linii przesyłowej i jej urządzeń, zapewniając przedsiębiorstwu przesyłowemu możliwość dokonywania napraw w przypadku awarii. Rozróżnienie to ma szczególnie znaczenie w prawie cywilnym, ponieważ przy określaniu powierzchni bezumownego korzystania z gruntu pod uwagę bierze się pas technologiczny a przy określaniu wynagrodzenia z tytułu służebności bierze się pod uwagę pow. strefy ochronnej.

Wracając do sprawy, jak wynika z akt planistycznych dysponentem linii 110 kV jest T. D. S.A. Oddział we W., który nie wnioskował o ustanowienie strefy ochronnej.

O ustanowienie strefy ochronnej nie wnioskowali też właściciele/właściciel nieruchomości objętych planem. Teren objęty zmianą planu nie jest przy tym przeznaczony na stały pobyt ludzi.

W opisanych więc okolicznościach gdyby Rada Gminy O. ustanowiła strefę ochronną dla linii 110 kV w sposób przez siebie dowolny (brak jest bowiem na etapie tworzenia planu instrumentów prawnych do zobowiązania dysponenta sieci do określania zasięgu strefy ochronnej), to w takim przypadku byłoby to działanie naruszające granice władztwa planistycznego przez bezprawne ograniczanie prawa własności.

Sąd w składzie osobowym rozpoznającym niniejszą skargę nie podziela przy tym - z przyczyn opisanych wyżej - stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawartego w przywołanym wyroku z dnia 17 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 371/16) wskazującym, że "z treści dyspozycji art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. wynika, że ograniczenia w użytkowaniu określonego terenu, w tym zakazy zabudowy powinny być ustalone jednoznacznie w planie miejscowym w obrębie jego opracowania. Tymczasem w treści zaskarżonej uchwały, jak również na rysunku planu, nie ustanowiono strefy ochronnej dla znajdującej się na obszarze planu napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia."

Mając powyższe na uwadze, nie stwierdzając naruszenia prawa przez Radę Gminy O. w zaskarżonym zakresie, na podstawie art. 151 Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.