Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1312/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 220 § 2 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej jako "O.p.") po rozpatrzeniu zażalenia "A" S.A. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2021 r. pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek w sprawie odroczenia zapłaty zaległości podatkowych z tytułu pobranych, a niezapłaconych przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres od stycznia 2016 r. do grudnia 2019 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Pismem z dnia 8 kwietnia 2021 r. "A" S.A. (dalej "skarżący", "strona"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z wnioskiem o odroczenie zapłaty zaległości podatkowych z tytułu pobranych, a niezapłaconych przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres od stycznia 2016 r. do grudnia 2019 r.

Organ pierwszej instancji wezwał stronę do uzupełnienia materiału dowodowego sprawy w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. W wezwaniu pouczono stronę, że nieuzupełnienie braków formalnych spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania, zgodnie z treścią art. 169 § 1 O.p.

W odpowiedzi, skarżący pismem z dnia 27 kwietnia 2021 r. wskazał, że ubiega się o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w formie pomocy de minimis oraz wniósł o zawieszenie postępowania do czasu powołania nowego zarządu wnioskodawcy. Wskazano, że Prezes i jedyny członek zarządu skarżącej spółki został wykreślony z rejestru przedsiębiorców prowadzonego dla wnioskodawcy. Do dnia złożenia pisma, strona nie powołała nowego zarządu, a tym samym nie posiada organu uprawnionego do jego reprezentacji. W związku

z faktem, że wnioskodawca nie posiada również ustawionego prokurenta, obecnie nie istnieje osoba uprawniona do złożenia oświadczeń i formularzy dołączonych do wezwania z dnia 22 kwietnia 2021 r. oraz przedłożenia pozostałych dokumentów wymienionych w wezwaniu.

Postanowieniem z dnia [...] 2021 r. Naczelnik odmówił zawieszenia postępowania wszczętego na wniosek strony z dnia 8 kwietnia 2021 r., wobec braku podstaw do jego zawieszenia.

Z kolei postanowieniem z dnia [...] 2021 r. organ pierwszej instancji pozostawił bez rozpatrzenia podanie spółki z dnia 8 kwietnia 2021 r. złożone przez r. pr. R. G. działającego w imieniu spółki, w sprawie odroczenia zapłaty zaległości podatkowych z tytułu pobranych, a niezapłaconych przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres od stycznia 2016 r. do grudnia 2019 r., wobec nie uzupełnienia wszystkich braków podania. Organ pierwszej instancji podniósł, że pełnomocnictwo udzielone profesjonalnemu pełnomocnikowi w dniu 10 grudnia 2020 r. jest skuteczne i nie wygasło z chwilą odwołania zarządu spółki. W dacie złożenia wniosku pełnomocnik miał świadomość, iż spółka nie posiada organów uprawnionych do ewentualnego podpisania dokumentów, czy też składania niezbędnych oświadczeń. Naczelnik podniósł, że pełnomocnik działając w imieniu spółki złożył oświadczenie woli wnosząc o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych, a następnie w imieniu spółki wskazał, że ubiega się ona o udzielenie pomocy de minimis. Zdaniem organu pełnomocnik spółki był także osobą uprawnioną do złożenia wymaganych dokumentów.

Mając na uwadze powyższe, wobec nie usunięcia braków formalnych podania postanowiono pozostawić podanie bez rozpatrzenia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej "Dyrektor", "organ drugiej instancji") po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz po zapoznaniu się z argumentacją odwołania skarżącego, postanowieniem z dnia [...] 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż organ podatkowy związany jest treścią wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej i może prowadzić postępowanie tylko w sprawie takiej formy pomocy, o jaką strona wyraźnie wnosi. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik wskazał we wniosku z dnia 8 kwietnia 2021 r. jedynie o jaki rodzaj ulgi w spłacie się stara

(tj. odroczenie zapłaty zaległości podatkowych). Zgodnie natomiast art. 67b § 1 O.p. we wniosku strona powinna była wskazać również formę wnioskowanej pomocy.

W związku z powyższym, wezwano stronę w trybie art. 169 § 1 O.p. do uzupełnienia braków i określenia wnioskowanej formy pomocy określonej w art. 67b § 1 O.p. Zaś w przypadku ubiegania się przez stronę o pomoc de minimis również do przedstawienia dokumentów, o których mowa w przepisach dotyczących tej formy pomocy. Wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 23 kwietnia 2021 r., a termin do usunięcia ww. braków upływał z dniem 30 kwietnia 2021 r. W tym terminie pełnomocnik skarżącego uzupełnił jedynie częściowo braki podania, gdyż wskazał, że wnioskodawca ubiega się udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych

w formie pomocy de minimis. Nie przedłożył jednak dokumentacji wymaganej na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

Organ odwoławczy za słuszne uznał stanowisko Naczelnika, iż

w konsekwencji nie uzupełnienia wszystkich braków podania z dnia 8 kwietnia 2021 r. oraz z uwagi na odmówienie zawieszenia w sprawie, wniosek strony należało pozostawić bez rozpoznania.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor wskazał, iż nieusunięte braki formalne powodują bezskuteczność czynności, co jest równoznaczne z przyjęciem, że taka czynność nie jest zdolna do wywołania skutku prawnego w postaci merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Nieprzedłożenie wymaganej przepisami prawa dokumentacji wykluczyło prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia ulgi. W tej sytuacji zarzuty dotyczące tego jaki podmiot był uprawniony do przedłożenia dokumentacji jest kwestią wtórną, nie mającą wpływu na zapadłe już rozstrzygnięcie. Skoro Naczelnik nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania, tym samym jedynie prawnie dopuszczalnym rozstrzygnięciem było pozostawienie wniosku strony bez rozpatrzenia.

W złożonej skardze, zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 169 § 1 i § 4 O.p. w zw. z art. 204 § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że w sprawie doszło do nieuzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 8 kwietnia 2021 r. o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w terminie, co uzasadniało pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

2. art. 191 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 O.p. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych

i przyjęcie, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik procesowy r. pr. R.G- jest umocowany również do składania w imieniu skarżącego oświadczeń majątkowych i dotyczących sytuacji ekonomicznej skarżącego, podczas gdy kwestie te nie są i nie mogły być objęte zakresem pełnomocnictwa.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie poprzedzającego zaskarżone postanowienie, postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2021 r. o odmowie zawieszenia postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z dnia 26 marca 2021 r. Na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") skarżący wniósł o uchylenie poprzedzającego zaskarżone postanowienie, postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2021 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 26 marca 2021 r. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga "A" S.A. jest niezasadna i z tych względów podlega oddaleniu.

Istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości postanowienia

o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku strony z dnia 8 kwietnia 2021 r. w sprawie wniosku o odroczenie zapłaty zaległości podatkowych w trybie art. 169 O.p. Organy podatkowe uznały bowiem, że wniosek o odroczenie zapłaty zaległości podatkowej posiada braki formalne, które należy uzupełnić w terminie 7 dni, a braków tych skarżący nie uzupełnił.

Należy wskazać, że instytucja "podania", którym niewątpliwie jest również wniosek strony o odroczenie zapłaty zaległości podatkowej, uregulowana została w art. 168 O.p. Na podstawie § 1 i § 2 tego przepisu, podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski) mogą być wnoszone pisemnie lub ustnie do protokołu, a także za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego, utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (art. 168 § 1); podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych (art. 168 § 2).

W zakresie wymagań formalnych co do treści podania, ustawodawca przyjął zasadę ograniczonego formalizmu. Wyznacza ona minimum, od spełnienia którego uzależnione jest uznanie skuteczności prawnej czynności procesowej, bez którego nie można ustalić zasadniczych elementów dla prowadzenia postępowania w danej sprawie. W doktrynie wskazuje się, że wymagania co do wskazania żądania wyznacza przedmiot postępowania albo innej czynności w toku postępowania. Brak ten, gdy nie zostanie usunięty, powoduje bezskuteczność wniesionego podania.

W takim zakresie, w jakim przepisy prawa materialnego lub przepisy prawa procesowego opierają postępowanie podatkowe na zasadzie skargowości, uzależniając je od złożenia przez stronę żądania, treść tego żądania wyznacza przedmiot postępowania (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa - komentarz, Wyd. Unimex" Wrocław 2008, s. 699).

Według art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Przypomnieć należy, że braki podania, uzupełniane na podstawie art. 169 § 1 O.p., dotyczą wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Nie dotyczą natomiast wszystkich okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Przepis ten nie może być wykładany szeroko i zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny z uwagi na stawiane jej wymagania w zakresie wykazania (udowodnienia) okoliczności przytoczonych

w podaniu, kwalifikowanych wadliwie jako warunki formalne. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych musi też być jasne i pełne, by podatnik nie miał wątpliwości co do zakresu wymaganych informacji.

Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że w piśmie z dnia 8 kwietnia 2021r. - skarżący zawarł wniosek o odroczenie zapłaty zaległości podatkowych. W przypadku przedsiębiorców - ulga taka związana z ich działalnością, kwalifikowana jest jako pomoc publiczna, co oznacza, że prócz przesłanek wynikających z art. 67a O.p.

i argumentów samej strony, organ jest zobowiązany do rozpatrzenia wniosku

z uwzględnieniem przepisów o pomocy dla przedsiębiorców. Organ nie mógł pominąć warunków tej pomocy dla podmiotu, który jest przedsiębiorcą zatem musiał sięgnąć do warunków pomocy de minims, także wtedy gdy strona nie podnosi złej sytuacji materialnej.

Zgodnie bowiem z art. 67a § 1 pkt 3 O.p., w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W myśl zaś art. 67b § 1 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych

w art. 67a:

1.które nie stanowią pomocy publicznej;

2.które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych

w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;

3.które stanowią pomoc publiczną (określoną w pkt od a do m).

W świetle powyższej regulacji, postępowanie w sprawie ulg, o których mowa

w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. wszczynane może być jedynie na wniosek, a zatem to wnioskodawca określa zakres tego postępowania. Organ podatkowy nie może zakresu tego określić samodzielnie. Nie może więc sam zadecydować o odroczeniu jakich zaległości podatkowych występuje podatnik. Organ nie mógł też poprzestać na ogólnikowym stwierdzeniu, iż chodzi tu o zaległości.

Wskazać również należy, jak trafnie odnotował organ drugiej instancji,

w sytuacji gdy przepisy prawa wymagają dołączenia do wniosku ściśle określonych

w formie lub treści załączników, które mają na celu potwierdzenie zasadności tego wniosku, wówczas braki tych załączników - co do formy lub co do treści - należy traktować na równi z brakami formalnymi samego wniosku. Przykładem takiej regulacji jest art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 708 ze zm.). Z przepisu powyższego wynika, że podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy:

1. wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia

o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia

o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie;

2. informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących

w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis.

W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz.U. z 2010 r. Nr 53, poz. 312 ze zm.) określono zakres informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis, niezbędnych do udzielenia tej pomocy oraz wzór formularza informacji.

Organ zasadnie zatem pismem z dnia 22 kwietnia 2021 r. wezwał skarżącego do doprecyzowania zakresu żądania i uzupełnienia materiału dowodowego

w odpowiednim zakresie. Organ pouczył skarżącego, że czynności tej należy dokonać w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania tego wezwania, jak również, że nieuzupełnienie braków formalnych w tym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu, na wskazany przez niego adres, w dniu 23 kwietnia 2021 r.

Strona w wyznaczonym terminie nie zastosowała się do powyższego wezwania i jedynie doprecyzowała, że ubiega się o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w formie pomocy de minimis. Nie przedłożyła jednak dokumentacji wymaganej na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu

w sprawach dotyczących pomocy publicznej. W tej sytuacji organ podatkowy pierwszej instancji był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wydania, na podstawie art. 169 § 4 O.p. postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, co też uczynił.

Podkreślić należy, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem uchybienia nazywane również "brakami formalnymi" mogą dotyczyć zarówno określonego elementu treści pisma, jak i odnosić się do wymaganych prawem załączników do podania, a niespełnienie przez pismo wymogów przewidzianych przepisami prawa nie ogranicza się jedynie do przepisów Ordynacji podatkowej (tak uchwała NSA z 26 maja 2003 r., FPK 3/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 125). Wymagania określone w art. 168 § 2 O.p. stanowią niezbędne minimum informacji potrzebnych do należytego rozpoznania podania, w pewnych jednak wypadkach konieczne i celowe jest rozszerzenie tak rozumianej materialnej podstawy czynienia ustaleń w toku postępowania, a w konsekwencji uzupełnia wymogi formalne wniosku o dodatkowe elementy. W szczególności aktualne jest to

w odniesieniu do postępowania toczącego się z udziałem przedsiębiorcy, od którego zasadniczo wymaga się większej dbałości o ochronę własnego interesu aniżeli ma to miejsce w przypadku przeciętnego obywatela (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1817/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, organ pierwszej instancji wykonał wszystkie ciążące na nim obowiązki nałożone przepisami prawa w sytuacji, gdy podanie podatnika zawiera braki formalne uniemożliwiające jego merytoryczne rozpoznanie. Organ wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku oraz pouczył o skutkach niedopełnienia tych czynności w wyznaczonym terminie. Organ działał więc na podstawie i w granicach prawa.

Zasada prawdy obiektywnej, wskazuje na konieczność ustalenia stanu faktycznego sprawy w sposób odzwierciedlający rzeczywisty przebieg zdarzeń.

W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny jest jednoznaczny - skarżący, któremu doręczono wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o odroczenie zapłaty zaległości podatkowych, nie zastosował się do tego wezwania. Z takim zaś stanem faktycznym - jak wskazano wyżej - przepisy Ordynacji podatkowej łączą pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

W tym miejscu należy wskazać, że poza sporem w sprawie pozostaje okoliczność czy pełnomocnik procesowy skarżącego był uprawniony do składania oświadczeń wiedzy za spółkę, dotyczącą jej sytuacji majątkowej i finansowej, co stanowiłoby uzupełnienie braków formalnych wniosku. Należy bowiem podkreślić, że postępowanie w przedmiocie udzielonej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych może być prowadzone tylko w przypadku przedłożenia wymaganej prawem dokumentacji.

Wbrew twierdzeniom strony, w ustalonym stanie faktycznym nie było podstaw do merytorycznej oceny wniosku i wydania decyzji co do istoty sprawy. Brak zaświadczeń o korzystaniu bądź nie z pomocy de minimis stanowi bowiem przeszkodę dla kontynuowania dalszego postępowania w przedmiocie ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Wynika to z faktu, że każda pomoc ze środków publicznych udzielana przedsiębiorcy "zalicza się" na poczet pomocy de minimis. Każdy zaś przedsiębiorca dysponuje określonym, kwotowym limitem tej pomocy. Z uwagi na to niedopuszczalnym jest przyznanie ulgi, np. poprzez odroczenie zapłaty zaległości podatkowej, w sytuacji, kiedy przedsiębiorca wykorzystał już przysługujący mu limit. Organ podatkowy wiedzę o tym uzyskuje z zaświadczeń, do dostarczenia których zobowiązana została strona. Ponieważ skarżący zobowiązania tego nie wykonał, to organ nie mógł ustalić limitu przysługującej mu pomocy, co skutkowało tym, że nie mógł przystąpić do merytorycznego załatwienia sprawy.

Sąd zauważa przy tym, iż w uzasadnieniu postanowienia organu pierwszej instancji wskazano, iż osobą uprawnioną do złożenia wymaganych dokumentów jest ustanowiony pełnomocnik spółki tj. r. pr. R.G. Stwierdzić jednak należy, że argumentacja ta nie znalazła już poparcia w uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego, który stanął na stanowisku, że rozważenia w zakresie uprawnienia podmiotów do przedłożenia niezbędnej dokumentacji jest kwestią wtórną, nie mającą wpływu na zapadłe rozstrzygniecie.

Zgodnie zaś z zasadą dwuinstancyjności, w przypadku złożenia odwołania sprawa jest w całości przedmiotem rozpatrywania przed organem drugiej instancji. Nakłada to na organ drugiej instancji obowiązek ponownego rozpoznania

i rozstrzygnięcia sprawy. Realizując w postępowaniu odwoławczym przypisane mu funkcje orzecznicze organ odwoławczy nie jest pozbawiony kompetencji do dokonywania ustaleń faktycznych, wyjaśniania wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy też przeprowadzania dowodów. Jest to nawet jego obowiązkiem, determinowanym przyjętym modelem dwuinstancyjności postępowania, w ramach którego jest on instancją merytoryczną. Zatem organ odwoławczy uzasadniając swoje stanowisko miał prawo przytoczyć nowe argumenty na jego potwierdzenie, które w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela.

Końcowo zauważyć wypada, że wydanie formalnego postanowienia

o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, nie czyni sprawy odroczenia zapłaty zaległości podatkowych rzeczą osądzoną. Skoro w niniejszej sprawie nie rozstrzygnięto merytorycznie sprawy wniosku o odroczenie zapłaty zaległości podatkowych do dnia 30 czerwca 2024 r., to strona może ponownie złożyć wniosek stosując się do wszystkich zaleceń niezbędnych do merytorycznego załatwienia sprawy.

Mając na uwadze, że nie znaleziono podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie narusza prawo, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.