Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1400/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 27 sierpnia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1333/13 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w Bystrej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Bystrej na rzecz S. R. kwotę 300 (słownie: trzysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1333/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] (dalej: PNRWI) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...], w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki, w punkcie I uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, w pkt II określił, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane, a w pkt III zasądził od organu na rzecz PNRWI kwotę 457,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym:

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., wydanym w oparciu o art. 113 oraz 138 § 1 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Andrychowa z dnia [...] lipca 2013 r. orzekające o sprostowaniu oczywistej omyłki w postanowieniu Burmistrza Andrychowa z dnia 10 czerwca 2013 r. w sprawie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie prowadzonej stacji narciarskiej o wyciąg krzesełkowy, system sztucznego naśnieżania i oświetlenie w ten sposób, że:

- pkt 1 sentencji postanowienia o treści: "Nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie prowadzonej stacji narciarskiej o wyciąg krzesełkowy, system sztucznego zaśnieżania i oświetlenie" przyjmuje prawidłowe brzmienie: "Nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie prowadzonej stacji narciarskiej o wyciąg krzesełkowy, system sztucznego zaśnieżania i oświetlenie";

- pkt 2C sentencji postanowienia o treści: "Przedstawić opis gatunków roślin i zwierząt występujących w zasięgu oddziaływania inwestycji, ze szczególnym nieuwzględnieniem ptaków, płazów i gadów występujących na tym terenie oraz przedmiotów ochrony obszaru Natura 2000 Beskid Mały PLH240023" przyjmuje prawidłowe brzmienie: "Przedstawić opis gatunków roślin i zwierząt występujących w zasięgu oddziaływania inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem ptaków, płazów i gadów występujących na tym terenie oraz przedmiotów ochrony obszaru Natura 2000 Beskid Mały PLH240023".

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono treść przepisu art. 113 k.p.a. oraz fragmenty uzasadnień wyroków sądów administracyjnych, w których dokonano wykładni ww. przepisu. Zdaniem organu odwoławczego, w odniesieniu do pierwszej omyłki, nie ma wątpliwości, iż z całości akt sprawy wynika, iż przedsięwzięcie zostało zrealizowane, a nie jest planowane. Natomiast w odniesieniu do drugiej omyłki, wskazano, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie (organ opiniujący) w swojej opinii z dnia 9 maja 2013 r. stwierdzającej dla przedmiotowej inwestycji obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wskazał, jakie elementy należy w szczególności uwzględnić w raporcie. Jeden z tych elementów brzmiał: "Przedstawić opis gatunków roślin i zwierząt występujących w zasięgu oddziaływania inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem ptaków, płazów i gadów występujących na tym terenie oraz przedmiotów ochrony obszaru Natura 2000 Beskid Mały PLH240023". Zatem, według organu odwoławczego, oczywistym jest, iż Burmistrzowi chodziło o "uwzględnienie", a nie "nieuwzględnienie" ptaków, płazów i gadów występujących na tym terenie.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyło Stowarzyszenie PNRWI. W skardze zawnioskowano o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając skargę wskazał, że kontrolowane rozstrzygnięcia są dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Zdaniem Sądu oba rozstrzygnięcia wydane zostały bowiem z naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a.

Sąd pierwszej instancji dokonał wykładni art. 113 § 1 k.p.a. wskazując, że redakcja tego przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione w nim wady orzeczenia charakteryzuje cecha oczywistości. Stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji/postanowienia. Natomiast nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, ocenie stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej mocy prawnej. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to zatem widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki. Szczególnego rodzaju błędami występującymi w rozstrzygnięciach administracyjnych są błędy ortograficzne, gramatyczne, zecerskie, jak również błędy “maszynowe" czy “komputerowe", a więc błędy powstałe przy przepisywaniu tekstu, polegające najczęściej na zmianie lub przestawieniu czcionek.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że użycie w postanowieniu zwrotu "planowanego", nie stanowi omyłki, którą można sprostować w drodze art. 113 § 1 k.p.a., bowiem z akt sprawy wynika jednoznacznie, co z resztą podkreśla organ I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że "przedsięwzięcie to zostało zrealizowane" a więc nie jest planowane. Zatem użycie tego zwrotu zakwalifikować należy jako błąd istotny, będącym efektem mylnej oceny okoliczności faktycznych sprawy, nie zaś li tylko powstałą przy pisaniu bądź przepisywaniu tekstu omyłką pisarską. Nie jest zaś dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego.

Podobnie Sąd ocenił użycie przez organ pierwszej instancji zarówno w sentencji postanowienia, jak i w jego uzasadnieniu, zwrotu "ze szczególnym nieuwzględnieniem", który to błąd ma charakter istotny, merytoryczny. Sformułowanie to ma bowiem kluczowe znaczenie dla całego postępowania, w tym w szczególności dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, jej zakresu. Uwzględnienie dokonanego przez organy sprostowania prowadziłoby do merytorycznej zmiany treści rozstrzygnięcia postanowienia Burmistrza Andrychowa z dnia 10 czerwca 2013 r. (zakresu nałożonego obowiązku) oraz ustaleń faktycznych w nim zawartych.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S. R. – jeden ze spadkobierców zmarłej w toku postępowania wnioskodawczyni A. R.. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi, w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, ewentualnie o przejęcie sprawy do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 188 p.p.s.a. i oddalenie skargi. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonał oceny zasadności sprostowania przez organy oczywistej omyłki bez uwzględnienia specyfiki postępowania, którego dotyczyło zaskarżone postanowienie. Odnośnie zmiany pkt 1 sentencji poprzez wykreślenie słowa "planowanego" podkreślono, iż w przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, iż przedsięwzięcie zostało zrealizowane. Analiza wcześniejszego postępowania oraz samego postanowienia Burmistrza Andrychowa z dnia 10 czerwca 2013 r. przesądza o stwierdzeniu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie prawidłowo uznało, iż użycie słowa "planowanej" było oczywistą omyłką pisarską. Odnośnie natomiast sprostowanej omyłki w pkt 2C sentencji także nie ulega wątpliwości w ocenie autora skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji błędnie odmówił jej przymiotu oczywistości. Zwrócił uwagę, iż pkt 2C sentencji postanowienia w pierwotnej treści był pozbawiony logiki. Na gruncie obowiązujących przepisów nie jest bowiem logiczne zawarcie w postanowieniu w sprawie o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia obowiązku przedstawienia opisu gatunków roślin i zwierząt występujących w zasięgu oddziaływania inwestycji, ze szczególnym nieuwzględnieniem ptaków, płazów i gadów występujących na tym terenie oraz przedmiotów ochrony obszaru Natura 2000. Wystąpienie sformułowania o szczególnym nieuwzględnieniu jest bezsprzecznie omyłką pisarską.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną PNRWI wniosła o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego od skarżącego na rzecz uczestnika według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano m.in., że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, jako wniesiona przez podmiot niebędący uczestnikiem w sprawie. Skargę kasacyjną wniósł S. R.. Zgodnie natomiast z treścią postanowienia Burmistrza Andrychowa z dnia 10 czerwca 2013 r., przedsiębiorstwo "[...]" S. R. zostało wniesione aportem do Spółki "[...]" Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w Rzykach. Nadto, wnioskodawcą, który zwrócił się do Burmistrza Andrychowa z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej była A. R., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" A. R. Studio R. A. R. zmarła dnia 28 czerwca 2012 r., a zgodnie z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1332/13, który uchylił postanowienie sprostowane przez postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie, w tej sytuacji nie zachodzi następstwo proceduralne w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a. Zgodnie z art. 33 § 1 w związku z art. 50 w związku z art. 193 p.p.s.a., uczestnikiem postępowania na prawach strony legitymowanym do wniesienia skargi kasacyjnej jest podmiot, którego interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowego. Skoro zaś nie zachodzi następstwo proceduralne pomiędzy A. R., a "[...]" Spółka z o.o. Spółka komandytowa, to ten ostatni podmiot nie jest uprawniony do wniesienia skargi kasacyjnej. Tym bardziej nie jest do tego uprawniony S. R. jako osoba fizyczna. W związku z tym, zdaniem PNRWI, WSA w Krakowie powinien był odrzucić skargę kasacyjną. Ponieważ tego nie zrobił, to zgodnie z dyspozycją art. 180 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu przez NSA.

Na wypadek nieuwzględniania wniosku o odrzucenie skargi kasacyjnej, PNRWI podniosła, że nie ma ona również uzasadnionych podstaw i w tym zakresie przedstawiła swoją argumentację zbieżną z oceną wyrażoną przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie podtrzymał wnioski i wywody skargi kasacyjnej. Z kolei pełnomocnik PNWRI wniosła o oddalenie bądź odrzucenie skargi kasacyjnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych.

W pierwszej jednak kolejności odnieść się przyjdzie do zgłoszonego przez PNRWI zarzutu braku legitymacji skarżącego kasacyjnie S. R. do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Zgodzić się należy w tej kwestii, że materialnoprawny interes S. R. nie został dostatecznie zbadany ani w postępowaniu przed organami administracji, ani też w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Nie zmienia to jednak faktu, że S. R. brał udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Z tego powodu Sąd pierwszej instancji oznaczył go jako uczestnika tego postępowania. Co prawda określony podmiot nie uzyskuje przymiotu strony tylko z uwagi na fakt, że brał udział w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, a następnie sąd ten doręczył mu odpis wyroku z uzasadnieniem, jednak Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bada, czy skarga kasacyjna wniesiona jest przez stronę (art. 173 § 2 p.p.s.a.), ponieważ jest to jedna z przesłanek jej dopuszczalności (por. uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/04). W konsekwencji wniesienie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony skutkowałoby odrzuceniem skargi kasacyjnej. Nie można jednak odrzucić skargi kasacyjnej z tego powodu, że została wniesiona przez podmiot niebędący stroną, jeżeli ten podmiot został dopuszczony do udziału w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym i brał udział w tym postępowaniu jako strona. W tej sytuacji ustalenie, czy wnoszący skargę kasacyjną ma przymiot strony, wymaga merytorycznego rozpoznania sprawy w kontekście posiadania przezeń interesu prawnego w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1269/08).

Przechodząc zatem do rozstrzygnięcia kwestii interesu prawnego S. R. w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy wskazać, że zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie określonym we wskazanym przepisie. Z kolei zgodnie z art. 33 § 1 p.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Wynika z tego, że legitymacja do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym oparta jest na kryterium interesu prawnego, który w tym przypadku oznacza, że ze skargą kasacyjną może wystąpić co do zasady podmiot, który ma oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego orzeczenia. Osoba którą w decyzji administracyjnej wskazano jako stronę, choćby nią de facto nie była, ma prawo wnieść w ramach interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego. W ramach tak samo rozumianego interesu prawnego, jeżeli osoba taka nie wniosła skargi, ma prawo być uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego na prawach strony po myśli art. 33 § 1 p.p.s.a. Podobny pogląd w odniesieniu do oceny interesu prawnego w zakresie wniesienia skargi do sądu administracyjnego wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 197/08 oraz z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn..akt II OSK 2050/10.

W niniejszej sprawie interes prawny S. R. skutkujący uznaniem go za uczestnika postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie uzasadniony jest faktem uznania go za stronę w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wnioskiem jego spadkodawczyni A. R., niezależnie od tego czy przymiot taki mu przysługiwał w postępowaniu w trybie przepisów u.o.o.ś. Skutkowało to tym, że uzyskał on interes prawny, oparty na normach procesowych, do uczestniczenia w sądowej kontroli wydanego postanowienia, a tym samym legitymację procesową do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w tej sprawie orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji.

Uznając zatem legitymację S. R. do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, dalszej ocenie podlega podniesiony przez niego w tej skardze zarzut. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z przyjęciem przez Sąd pierwszej instancji, że kontrolowane postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a., jest uzasadniony.

Podzielić należy dokonaną przez Sąd pierwszej instancji wykładnię art. 113 § 1 k.p.a. Zgodzić się bowiem przyjdzie z tym, że przez oczywistą omyłkę należy rozumieć błąd polegający na tym, że w decyzji (postanowieniu) przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ.

Tak więc wada aktu administracyjnego nie może dotyczyć materialnej jego treści i musi charakteryzować się oczywistością. Wynika z tego, że sprostowanie aktu nie może w żadnym razie prowadzić do merytorycznej zmiany. Zatem nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo rozumiejąc omawiany przepis, błędnie jednak uznał, iż w kontrolowanych postanowieniach doszło do jego naruszenia. Co prawda w judykaturze sformułowane zostały poglądy opowiadające się przeciw możliwości sprostowania omyłek polegających czy to na rozbieżnościach pomiędzy sentencją a uzasadnieniem w okolicznościach mogących rzutować na ocenę zgodności z prawem danego rozstrzygnięcia, czy to na oznaczeniu jako adresata rozstrzygnięcia podmiotu nie będącego stroną, czy też wreszcie na błędnym zapisie danych osobowych strony, stwarzającym możliwość zmiany tego adresata, jednak zapatrywań tych nie można odnosić do każdego przypadku sprostowania niejako mechanicznie, a więc bez uwzględniania takich konkretnych okoliczności analizowanego przypadku, które wymagają indywidualnego rozważenia. Nie ulega przecież wątpliwości, że to, co może być uznane za oczywiste w jednym układzie stosunków faktycznych, może tę cechę stracić, gdy układ ów ulega zmianie, choćby w relatywnie niewielkim stopniu. Pojęcie "oczywistej omyłki" ma wszak charakter niedookreślony, odsyłający do systemu pojęć i ocen pozaprawnych, wyłączający w konsekwencji automatyzm przyjmowanych kryteriów na rzecz pewnej elastyczności, pozwalającej urealnić dokonywaną kwalifikację prawną i dopasować ją do różnych, nierzadko niepowtarzalnych i jednostkowych aspektów badanej sytuacji (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 732/07).

Niezależnie od powyższego, podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pozostaje możność natychmiastowego i nie pozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Taka sytuacja, wbrew odmiennej ocenie dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, w niniejszej sprawie zachodzi.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że postępowanie w sprawie zakończonej przez organ pierwszej instancji postanowieniem, które zostało sprostowane kontrolowanymi w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji postanowieniami, zostało zainicjowane pismem z dnia 18 marca 2011 r., w którym A. R. jako inwestor, zwróciła się do Burmistrza Andrychowa o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zrealizowanego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie prowadzonej stacji narciarskiej w miejscowości Rzyki o wyciąg krzesełkowy, system sztucznego naśnieżania i oświetlenie. Fakt zrealizowania przedsięwzięcia nie był kwestionowany, a orzekające w sprawie organy administracyjne okoliczność tę potwierdziły. Ustalenia te nie zostały również w żaden sposób zakwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1173/12, oddalił skargę na wydaną wcześniej w tym postępowaniu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. W tej sytuacji określenie w pkt 1 postanowienia Burmistrza Andrychowa z dnia 10 czerwca 2013 r., że dotyczy ono "planowanego" przedsięwzięcia, jako pozostające w oczywistej sprzeczności tak z treścią wniosku, jak i zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz poczynionymi przez organy ustaleniami, stanowiło oczywistą omyłkę i podlegało w tym zakresie sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Podobnie rzecz się ma z dokonanym przez organ pierwszej instancji sprostowaniem w zakresie pkt 2C sentencji postanowienia z dnia 10 czerwca 2013 r. Już samo odczytanie treści tego rozstrzygnięcia (dla przypomnienia: "Przedstawić opis gatunków roślin i zwierząt występujących w zasięgu oddziaływania inwestycji, ze szczególnym nieuwzględnieniem ptaków, płazów i gadów występujących na tym terenie oraz przedmiotów ochrony obszaru Natura 2000 Beskid Mały PLH240023") nasuwać musi poważną wątpliwość co do jego logicznej i gramatycznej poprawności. Skoro bowiem organ nakazuje przedstawienie opisu gatunków zwierząt na określonym terenie, to logiczną konsekwencją uszczegółowienia tego wskazania, może być jedynie sprecyzowanie o jakie w szczególności zwierzęta chodzi, nie zaś, które z nich należy pominąć. Gdyby bowiem chodziło o pominięcie niektórych zwierząt, wówczas należałoby użyć zwrotu "z pominięciem" lub " z wyłączeniem". Okoliczność, iż użycie sformułowania "ze szczególnym nieuwzględnieniem" stanowi oczywistą omyłkę potwierdza również zgromadzony w sprawie materiał, w tym opinia RDOŚ, z której jednoznacznie wynika, jakie zwierzęta w szczególności należy uwzględnić w ocenie.

Reasumując stwierdzić przyjdzie, że w okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotowe omyłki były omyłkami oczywistymi w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., a tym samym podlegały sprostowaniu w trybie tego przepisu.

Z uwagi na fakt, że wyprowadzenie wadliwych wniosków z przyjętego stanu faktycznego sprawy przez Sąd pierwszej instancji, co miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu, które skutkowało w efekcie odmiennym niż podjętym w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięciem, jest naruszeniem przepisów innym niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 p.p.s.a. (por. m.in. wyroki NSA z dnia 25 marca 2004 r., sygn. akt OSK 81/04; z dnia 16 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 193/08, z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 1767/11), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał także wniesioną skargę. W tym zakresie rozstrzygnięcie o jej oddaleniu jest konsekwencją dokonanej wyżej oceny prawnej, co skutkowało uznaniem, że kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie odpowiada prawu.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę wniesioną do Sądu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl