Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2304/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i 3, art. 16 ust. 1,4 i 8 pkt. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 195
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
article: art. 183 § 1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 28 marca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2017 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego oddala skargę kasacyjną [pic]


UZASADNIENIE

I OSK 2304/17

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia [...] czerwca 2017 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w B. oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Marszałek Województwa P. z dnia [...] listopada 2016 r. o odmowie przyznania J. S. prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci S., M. i P. od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r.

W uzasadnieniu podano, że w dniu [...] maja 2016 r. Wójt Gminy K. przekazał do Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w B. wniosek J. S. o przyznanie świadczeń wychowawczych na rzecz M. M. i P. I.S.. Z uwagi na to, że wnioskodawca J. S. od 2014 r. pracuje w Wielkiej Brytanii, Marszałek Województwa P., postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., uznał, że w sprawie ustalenia uprawnień do świadczenia wychowawczego zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zastosowanie tych przepisów przeniosło właściwość sprawy do jej załatwienia z Wójta Gminy K. na Marszałka Województwa P.. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanych świadczeń na dzieci.

Organ odwoławczy uznał, że prawo do świadczenia wychowawczego - zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 17 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r. poz. 195 ze zm.), dalej ustawa, przysługuje obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Świadczenie, o które ubiega się J. S., stanowi świadczenie rodzinne w rozumieniu przepisów prawa wspólnotowego. Uzasadniało to nie tylko zastosowanie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L.2004.166.1), dalej rozporządzenie, ale także właściwość Marszałka Województwa, jako organu I instancji rozpoznającego sprawę. Przepis art. 11 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że osoby, do których stosuje się rozporządzenie podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 3 lit. b) rozporządzenia osoba wykonująca w Państwie Członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego. Artykuł 60 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L.2009.284.1) dalej rozporządzenie wykonawcze, stanowi, że wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych kierowany jest do instytucji właściwej. Przepis art. 67 zd. 1 rozporządzenia stanowi, że osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym Państwie Członkowskim.

Z akt sprawy wynika, że odwołujący się zamieszkuje i pracuje w Wielkiej Brytanii. Zatem powołana wyżej reguła ogólna zawarta w art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nakazuje przyjąć, że stosuje się do niego regulacje prawa brytyjskiego. Zatem organ I instancji nie miał obowiązku przekazać sprawy według właściwości organowi państwa zamieszkania z uwagi na to, że regulacji takiej nie zawierają ww. rozporządzenia, a przepis art. 65 k.p.a. stosuje się do organów administracji publicznej RP.

Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wniósł J. S..

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wskazał, że stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 3 ustawy, prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Z akt sprawy wynika, że skarżący przebywa i pracuje na terenie Wielkiej Brytanii od dnia 12 października 2014 r. oraz zamieszkuje na terenie tego kraju wraz z rodziną.

Wobec powyższego, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy, w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, tj. rozporządzenia oraz rozporządzenia wykonawczego. Wyżej wskazane akty normatywne, stanowiąc element porządku prawnego obowiązującego w Polsce, wprowadzają regulacje przeciwdziałające kumulacji świadczeń, tj. pobierania świadczeń rodzinnych na tego samego członka rodziny w tym samym czasie w różnych krajach, poprzez ustalenie zasad pierwszeństwa ustawodawstwa właściwego przy ich przyznawaniu i zasad zawieszania już ustalonych świadczeń.

Sąd Wojewódzki wskazał, że zgodnie z art. 67 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia w przypadku zbiegu uprawnień, świadczenia rodzinne udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mającym pierwszeństwo na podstawie przepisów ust. 1. Tenże zaś ustęp przewiduje pierwszeństwo prawa udzielanego z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Przy czym osoby wykonujące w Państwie Członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlegają ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego (art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia). Przepis ust. 3 art. 68 rozporządzenia stanowi zaś, że jeżeli zgodnie z przepisami art. 67, w instytucji Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, złożony zostaje wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych, ale nie z tytułu prawa pierwszeństwa wynikającego z przepisów ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, to:

a) instytucja ta niezwłocznie przekazuje taki wniosek instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, informuje zainteresowanego i, bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia wykonawczego dotyczących tymczasowego przyznawania świadczeń, zapewnia, jeżeli to konieczne, dodatek dyferencyjny wspomniany w ust. 2;

b) instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, rozpatruje ten wniosek, tak jak gdyby został on złożony bezpośrednio do niej, a dzień, w którym wniosek taki został złożony w pierwszej instancji, uważa się za dzień złożenia wniosku w instytucji mającej pierwszeństwo.

Jednocześnie z treści art. 60 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia wykonawczego wynika, ze wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych kierowany jest do instytucji właściwej.

Sąd I instancji podkreślił, że skarżący wraz dziećmi nie zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem co do zasady nie ma on prawa do świadczenia wychowawczego. Takie prawo mógłby uzyskać jedynie w sytuacji, gdyby przewidywały to przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym.

W ocenie Sądu organy trafnie przyjęły, że świadczenie wychowawcze w ramach przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy traktować jako świadczenie rodzinne.

Zgodnie z art. 1 lit. z) rozporządzenia określenie "świadczenie rodzinne" oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, z wyłączeniem zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych oraz specjalnych świadczeń porodowych i świadczeń adopcyjnych wspomnianych w załączniku I. Definicja ta jest bardzo szeroka i swoim zakresem obejmuje nie tylko świadczenia, które zostały umiejscowione w polskim prawie w ustawie o świadczeniach rodzinnych, ale również inne świadczenia, które mają odpowiadać wydatkom rodziny.

Niewątpliwie takim świadczeniem jest również świadczenie wychowawcze, które ma wspomóc rodzinę w wychowywaniu dzieci i którego celem jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze podlega koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, tak jak świadczenia rodzinne wymienione w ustawie o świadczeniach rodzinnych.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Stosownie zaś do treści art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia osoba wykonująca w państwie członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego. Zasadą jest zatem podleganie ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Skarżący mieszka ze swoimi dziećmi i pracuje na terenie Wielkiej Brytanii, dlatego też w ocenie Sądu, stosownie do treści art. 11 ust. 1 i ust. 3 lit. a) rozporządzenia, podlega ustawodawstwu tego państwa i wypłata wszystkich świadczeń rodzinnych powinna odbywać się wyłącznie na podstawie ustawodawstwa tego państwa.

Sąd Wojewódzki uznał także, że w sprawie nie mamy do czynienia ze zbiegiem prawa do świadczeń, o którym mowa w art. 68 rozporządzenia. Skarżący zamieszkuje ze swoimi dziećmi na terenie Wielkiej Brytanii i nie ubiega się o świadczenia dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym państwie członkowskim. Dlatego też w sprawie niniejszej bezpodstawny pozostaje główny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 65 k.p.a. i art. 68 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, poprzez nieprzekazanie wniosku skarżącego celem rozpoznania według właściwości do Wielkiej Brytanii.

Z treści przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, tj. wskazanych wyżej rozporządzeń, nie można wywieść prawa skarżącego do ubiegania się o świadczenia wychowawcze określone w ustawie w sytuacji, gdy wraz ze swoimi dziećmi nie zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania świadczenia wychowawczego zgodnie z ustawą, bowiem nie zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie z uwagi na to, że w sprawie nie mamy do czynienia z kumulacją świadczeń, bo skarżący nie ubiegał się o świadczenie rodzinne w tym samym czasie, na tego samego członka rodziny w różnych krajach, brak było podstaw do zastosowania art. 68 ust. 1 lit. a) rozporządzenia. Oznacza to, że organy rozpoznające sprawę niniejszą nie miały obowiązku ustalać, czy prawo Wielkiej Brytanii przewiduje świadczenie wychowawcze, a także w konsekwencji nie były zobowiązane do przekazania wniosku skarżącego celem rozpoznania do Wielkiej Brytanii.

Od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. skargę kasacyjną wniósł J. S.. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie:

1/ art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., i art. 65 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 3 lit. b) i art. 68 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, poprzez uznanie, że wniosek J. S., jako podlegający rozpoznaniu z zastosowaniem w jego sprawie przepisów rozporządzenia, nie powinien zostać przekazany do rozpoznania według właściwości do kraju członkowskiego, tj. do Wielkiej Brytanii, choć cytowane przepisy rozporządzenia wyraźnie określają, że wniosek taki winien być przekazany do kraju pobytu wnioskodawcy;

2/ art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), dalej p.u.s.a., oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 151 i art. 282 § 1 p.p.s.a. i art. 67 rozporządzenia, poprzez uznanie, że "świadczenie wychowawcze" przewidziane w ustawie jest nienależne, pomimo tego, że J. S. zamieszkuje na terenie Wielkiej Brytanii i nie pobiera w tym kraju takiego świadczenia;

3/ art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 151 i art. 282 § 1 p.p.s.a. i art. 68 rozporządzenia w zw. z art. 60 ust. 1 rozporządzenie wykonawczego, poprzez uznanie, że w przypadku "świadczenia wychowawczego" mają zastosowanie przepisy ustawy, pomimo tego, że J. S. pracuje na terenie Wielkiej Brytanii i powinno być do niego stosowane prawo kraju wykonywania pracy.

Wskazując na powyższe naruszenia autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania

Jednocześnie składający skargę kasacyjną złożył oświadczenie, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona.

Cała argumentacja skargi kasacyjnej opiera się na założeniu, że w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie świadczenia wychowawczego mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a polskie organy administracji, mimo obowiązków wynikających z art. 67 i 68 rozporządzenia, nie przekazały jego wniosku do rozpoznania właściwym organom w Wielkiej Brytanii, a więc w kraju pobytu skarżącego i jego rodziny.

Argumentacja taka nie mogła przynieść oczekiwanego rezultatu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bowiem, wbrew mniemaniu skarżącego, a także wbrew stanowisku Sądu I instancji oraz orzekających w sprawie organów, nie miały zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Należy zaznaczyć, że postanowienie Marszałka Województwa P. z dnia [...] listopada 2016 r. zawiera ewidentnie błędne pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia na to rozstrzygnięcie.

Oczywiście zasadne było przekazanie przez Wójta Gminy K. wniosku skarżącego o przyznanie świadczenia wychowawczego do Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej przy Marszałku Województwa P. na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy. Skarżący składając wniosek przebywał bowiem poza granicami Polski, w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Tym niemniej już ustalenie, na podstawie art. 16 ust. 4 ustawy, przez Marszałka Województwa P., w postanowieniu z dnia [...] listopada 2016 r., że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji zabezpieczenia społecznego, było nieprawidłowe.

O ile rzeczywiście, stosownie do art. 1 lit. z) rozporządzenia, świadczenie wychowawcze należy traktować jako świadczenie rodzinne w ramach przepisów o koordynacji zabezpieczenia społecznego (ww. przepis stanowi, że określenie "świadczenie rodzinne" oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, z wyłączeniem zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych oraz specjalnych świadczeń porodowych i świadczeń adopcyjnych wspomnianych w załączniku I), o tyle sytuacja skarżącego nie pozwalała uznać, że przepisy te mają w niniejszej sprawie zastosowanie. Ich celem jest bowiem, jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, przeciwdziałanie kumulacji świadczeń, tj. pobierania świadczeń rodzinnych na tego samego członka rodziny w tym samym czasie w różnych krajach., poprzez ustalenie zasad pierwszeństwa ustawodawstwa właściwego przy ich przyznawaniu.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego Państwa Członkowskiego. W myśl zaś ust. 3 lit a) tego art. osoba wykonująca w Państwie Członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego.

Nie ulega wątpliwości, że J. S. mieszka i pracuje od 2014 r. w Wielkiej Brytanii i podlega ustawodawstwu tego Państwa.

Z kolei w myśl art. 67 zdanie 1 rozporządzenia osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym Państwie Członkowskim. Hipoteza tej normy odnosi się zatem wyłącznie do sytuacji, gdy członkowie rodziny osoby ubiegającej się o świadczenie zamieszkują w innym Państwie Członkowskim. W niniejszej sprawie tak oczywiście nie było. Rodzina J. S. – żona i trójka dzieci – mieszkają wraz z nim w Wielkiej Brytanii. Sytuacja ujęta w tym przepisie miałaby miejsce jedynie wówczas, gdyby członkowie rodziny J. S. przebywali w innym Państwie Członkowskim – np. w Polsce. Mogłoby wówczas dojść do zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych, bowiem żona skarżąca uprawniona byłaby także w Polsce do złożenia wniosku o świadczenie wychowawcze. Dopiero wówczas, w sytuacji złożenia takiego wniosku przez J. S. w Wielkiej Brytanii, a przez jego żonę w Polsce - zastosowanie miałyby zasady pierwszeństwa w przypadku zbiegu praw do świadczeń, ujęte w art. 68 rozporządzenia. W myśl ust. 1 art. 68 w przypadkach, w których na podstawie ustawodawstwa więcej niż jednego Państwa Członkowskiego udzielane są świadczenia w tym samym okresie i dla tych samych członków rodziny, mają zastosowanie następujące zasady pierwszeństwa (zasady te wymienione są w lit. a) i lit. b) ppkt i), ii) oraz iii). Zdanie pierwsze ustępu 2 art. 68 stanowi zaś, że w przypadku zbiegu uprawnień świadczenia rodzinne udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo na podstawie przepisów ust. 1.

Skoro jednak w niniejszej sprawie nie doszło do zbiegu uprawnień, gdyż cała rodzina skarżącego przebywa w Wielkiej Brytanii, to nie zachodziła konieczność eliminowania skutków podlegania odmiennym systemom zabezpieczenia społecznego różnych państw. To z kolei oznacza, że nie miał również w sprawie zastosowania art. 68 ust. 3 rozporządzenia, którego naruszenia dopatrywał się w skardze kasacyjnej jej autor. Stosownie do jego treści jeżeli, zgodnie z przepisami art. 67, w instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, złożony zostaje wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych, ale nie z tytułu prawa pierwszeństwa wynikającego z przepisów ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, to:

a) instytucja ta niezwłocznie przekazuje taki wniosek instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, informuje zainteresowanego i, bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia wykonawczego dotyczących tymczasowego przyznawania świadczeń, zapewnia, jeżeli to konieczne, dodatek dyferencyjny wspomniany w ust. 2;

b) instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, rozpatruje ten wniosek, tak jak gdyby został on złożony bezpośrednio do niej, a dzień, w którym wniosek taki został złożony w pierwszej instytucji, uważa się za dzień złożenia wniosku w instytucji mającej pierwszeństwo.

W niniejszej sprawie, jak już wyżej wykazano, nie zachodziła sytuacja przewidziana w art. 67, a więc wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej polskie organy administracji nie miały obowiązku przekazać jego wniosku do organów w Wielkiej Brytanii właściwych w sprawach dotyczących świadczeń rodzinnych.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla jednak, że powodem oddalenia skargi przez Sąd I instancji na decyzję organu odwoławczego było m.in. uznanie, że skoro J. S. mieszka poza granicami Polski i podlega przy tym ustawodawstwu Wielkiej Brytanii, to prawo do świadczenia wychowawczego mu nie przysługuje z uwagi na treść art. 1 ust. 3 ustawy. Zgodnie z tym przepisem prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Skoro skarżący nie mieszka w Polsce, a przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie powinny mieć w niniejszej sprawie zastosowania, to odmowa przyznania świadczenia była prawidłowa.

Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega zatem wady zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, dotyczące uznania, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, co spowodowało m.in. wydanie w pierwszej instancji decyzji przez Marszałka Województwa P., choć powinien decyzję taką wydać Wójt Gminy K., po zwróceniu mu wniosku przez Marszałka na podstawie art. 16 ust. 8 pkt 1 ustawy. Tym niemniej skarżący kasacyjnie zarzutów odnośnie do tych kwestii w skardze kasacyjnej nie zawarł. Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej, nie może zatem wobec tych zagadnień zastosować rozwiązań przewidzianych w p.p.s.a., co powoduje, że dokonana ocena prawna Sądu I instancji odnośnie do braku uprawnień skarżącego do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego jest obowiązująca i nie można od niej odstąpić. Z kolei ocena prawna Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarta w niniejszym uzasadnieniu odnośnie do braku przesłanek do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zastępuje ocenę dokonaną przez Sąd I instancji.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie miały usprawiedliwionych podstaw, a wyrok Sądu I instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiadał prawu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.