Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 14/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1. art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 46, art. 46a ust. 1, ust. 4a i ust. 7 pkt 4, art. 47 pkt 1  lit. a i pkt 2, art. 48 ust. 2 pkt 1a, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 56 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: par. 3 ust. 1 pkt 73 i pkt 74
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
article: art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 3 pkt 2, art. 22 ust. 1 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2007 nr 39 poz 251
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 1c pkt 3
journal: Dz.U. 1996 nr 132 poz 622
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca ), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent Sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi [...]. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23 stycznia 2007 r. M. S. L. S.A. z siedzibą w L., zwróciła się do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącej magazynowej wiaty stalowej obudowanej na sortownię odpadów z punktem przeładunkowym, położonej w L. przy ul. C. 6.

Decyzją z dnia 28 sierpnia 2007 r. Prezydent Miasta określił środowiskowe warunki przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącej wiaty stalowej na sortownię odpadów z punktem przeładunkowym na terenie bazy M. S. L. S.A przy ul. C. 6 w L. Decyzja wydana została na podstawie art. 46 ust. 3, art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 48 i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 129 poz. 902 ze zm.) oraz art. 104 i 106 k.p.a.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 73 i 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.), planowana inwestycja kwalifikuje się do grupy przedsięwzięć, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dalej organ stwierdził, że w dniu 3 lipca 2007 r. wnioskodawca przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, oraz, że podano do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz powiadomiono o możliwości składania uwag i wniosków.

Nadto organ wskazał, że zgłoszone w toku postępowania administracyjnego przez S. S.A zarzuty w zakresie nieprawidłowej lokalizacji inwestycji (sprzecznej z uchwalonym planem gospodarki odpadami miasta L.) nie zasługiwały na uwzględnienie. Rozbieżność ta wynika ze zmiany lokalizacji (adresu) siedziby wnioskodawcy dotychczas nieuwzględnionej w uchwalonym planie, co zdaniem organu nie ma związku z wydaną decyzją.

Organ wskazał, iż spełnienie wszystkich wymogów i uwarunkowań decyzji spowoduje, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego wnioskodawca ma tytuł prawny.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła S. S.A. zarzucając, że wydana decyzja narusza przepisy:

- art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez brak zawiadomienia odwołującej o sporządzeniu raportu o oddziaływaniu na środowisko, co uniemożliwiło zgłoszenie uwag do jego treści, art. 48 ust. 2 w zw. z art. 57 oraz art. 57 w zw. z art. 51 ust. 1 ww. ustawy poprzez niedokonanie przed wydaniem decyzji wymaganych tymi przepisami uzgodnień z właściwym inspektorem sanitarnym oraz art. 11 tej ustawy poprzez wydanie decyzji, która z ww. powodów jest nieważna.

Decyzją z dnia 12 listopada 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji stwierdził, że zarzuty zawarte w odwołaniu nie są zasadne. W postępowaniu administracyjnym w I instancji organ uwzględnił przepisy dotyczące udziału stron oraz, stosownie do treści art. 10 k.p.a., zapewnił stronom prawo czynnego udziału w tym postępowaniu. Nadto organ wskazał, że zasadne jest stanowisko organu I instancji o braku konieczności dokonywania uzgodnień z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Wynika to z przepisów ustawy z dnia 24 lutego 2006 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 50 poz. 360). Organ odwoławczy wskazał również, że o nieważności przedmiotowej decyzji nie może świadczyć samo twierdzenie o niezgodności jej z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska bez wskazania na czym niezgodność ta miałaby polegać. Odnosząc się do kolejnego zarzutu Kolegium wskazało, że właściwym organem w zakresie postępowania dotyczącego zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego i działań z zakresu nadzoru budowlanego jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. W związku z tym zarzuty odnoszące się do kwestii samowolnej zmiany sposobu użytkowania hali nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż są kierowane do organu niewłaściwego. Postępowanie dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest postępowaniem autonomicznym prowadzonym na postawie odrębnych przepisów prawa, w związku z tym ani te zarzuty, ani zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie odnoszą się do przedmiotu sprawy.

Na prawidłowość wydanej decyzji nie wpływa również fakt zmiany adresu firmy i nieuwzględnienie tej zmiany w uchwale Rady Miasta "Plan gospodarki odpadami dla miasta L.". W myśl art. 14 ust. 14 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach plany gospodarki odpadami podlegają aktualizacji nie rzadziej niż co 4 lata. Zgodnie z powyższym w trakcie aktualizacji "Planu..." będą w nim uwzględnione wszelkie zmiany jakie miały miejsce od dnia jego uchwalenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego S. S.A. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 sierpnia 2007 r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca Spółka powtarzając zarzuty odwołania podniosła, że organ odwoławczy nie uwzględnił podnoszonej okoliczności, iż postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań następuje przed zrealizowaniem inwestycji, a nie już po faktycznym zrealizowaniu planowanego przedsięwzięcia. Tymczasem z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że decyzja ta została wydana w odniesieniu do już zrealizowanego przedsięwzięcia, co stanowi naruszenie art. 46 ust. 4a ustawy Prawo ochrony środowiska. W związku z tym organ winien przeprowadzić postępowanie dowodowe celem ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy. Brak takiego działania narusza art. 7 i 77 k.p.a.

Nadto skarżąca wskazała, że organy obu instancji dokonały niewłaściwej wykładni przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska prowadzącej do błędnego uznania, że wydanie decyzji nie podlega obowiązkowi dokonania uzgodnień z właściwym inspektorem sanitarnym. Zdaniem skarżącej wskazywane przez organy przepisy ustawy wskazują na istnienie takiego obowiązku.

Podniesiono także, iż bezpodstawne są argumenty organów, w myśl których zatrzymanie działalności M. S. L. S.A. z uwagi na zmianę adresu firmy doprowadziłoby do sparaliżowania płynności odbioru odpadów komunalnych z terenu miasta. Ocena taka jest pozaprawna i związana z przesłankami natury celowościowej, których organ nie powinien uwzględniać w toku postępowania administracyjnego. Kierowanie się właśnie takimi zasadami współżycia społecznego nie może kształtować przepisów prawa materialnego i być podstawą wydania decyzji.

Bezsporne jest zdaniem skarżącej, iż M. S. L. S.A prowadzi działalność związaną z gospodarką odpadami w miejscu nie przeznaczonym pod taką działalność w aktach prawa miejscowego, co w rozumieniu art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 9 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach uniemożliwia wydanie zgodnej z prawem decyzji uzgadniającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia związanego z gospodarką odpadami w tym rejonie miasta.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i odwołało się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 10 kwietnia 2008 r. skarżąca Spółka wniosła o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na powiązanie tego postępowania z wszczętymi przed SKO postępowaniami o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta wydanymi w przedmiocie udzielenia M. S. L. S.A. zezwolenia m. in. na: odbieranie odpadów, zbieranie i transport odpadów komunalnych oraz wytwarzania odpadów. Z tej przyczyny wniosła o zawieszenie postępowania, a następnie o rozpoznanie niniejszej skargi wraz ze skargami które zostaną złożone na decyzje Kolegium wydane w przedmiocie stwierdzenia nieważności tych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Mając na względzie powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy uzasadnić postanowienie Sądu wydane na rozprawie oddalające wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego.

Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Bezspornym jest, że przed Kolegium toczą się postępowania administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych na rzecz M. S. L. S.A. które do dnia rozprawy nie zostały zakończone decyzją ostateczną. Jednakże co najistotniejsze w ocenie Sądu postępowania te nie mogą mieć żadnego wpływu na wynik przedmiotowego postępowania sądowego. Dla wojewódzkiego sądu administracyjnego kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi o tym, czy zakwestionowany w skardze akt, jest zgodny z prawem materialnym, albo czy przed wydaniem tego aktu nie doszło do popełnienia takich uchybień formalnych, które mogły mieć wpływ na jego treść. Zakończenie postępowania przed organem administracji publicznej w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w przedmiocie odbierania, zbierania i transportu odpadów oraz ich wytwarzania nie jest niezbędne dla oceny legalności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Postępowanie sądowe dotyczy zupełnie innej (odrębnej) materii, niezwiązanej z decyzjami których stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca.

Decyzje organów obu instancji zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. z 2006 r. Dz. U. Nr 129, poz. 902) zwanej dalej - "ustawą". Stosownie do treści art. 46 tej ustawy realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach".

Zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. W przedmiotowej sprawie organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy jest Prezydent.

Należy też wskazać, że w ramach postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, określa się i ocenia: bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 47 ustawy).

Planowane w niniejszej sprawie przedsięwzięcie polegające na zmianie sposobu użytkowania istniejącej magazynowej wiaty stalowej obudowanej na sortownię odpadów z punktem przeładunkowym, zlokalizowanej na działce nr 23/6 przy ul. C. 6 w L. z uwagi na instalacje związane z odzyskiem oraz unieszkodliwianiem odpadów oraz punkty do zbierania lub przeładunku odpadów zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 73 oraz pkt 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, sporządzenie raportu ma charakter fakultatywny. Obowiązek sporządzenia raportu w oparciu o ust. 2 powołanego wyżej przepisu stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu.

W przedmiotowej sprawie, po wszczęciu postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Prezydent postanowieniem z dnia 8 lutego 2007 r. orzekł odstąpić od wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Na postanowienie to, zgodnie z art. 51 ust. 5 ustawy zażalenie złożyła skarżąca Spółka, w wyniku którego rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie i jednocześnie stwierdziło konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowiska. M. S. L. S.A. złożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, sporządzony w czerwcu 2007 r. przez L. Fundację Ochrony Środowiska Naturalnego w L.

Odnośnie tego raportu należy wskazać, że art. 52 ustawy określa elementy, które powinien zawierać każdy raport oddziaływania na środowisko. Między innymi powinien zawierać warianty realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko.

W ocenie Sądu, raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawiony w niniejszej sprawie odpowiada wymaganiom, jakie stawia ustawa. W szczególności należy zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, iż inwestycja, w planowanym wariancie, nie będzie negatywnie wpływać zarówno na środowisko jak i zdrowie ludzi. W tym kontekście należy zaznaczyć, iż jeżeli raport nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości, nieprawidłowości, nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Również skarżąca Spółka nie podnosiła żadnych zarzutów odnośnie sporządzonego raportu.

W związku z tym zasadnie organ uznał, iż planowana sortownia odpadów nie stwarza potencjalnego zagrożenia dla ludzi, bowiem nie występuje w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania. Zainstalowane urządzenia do segregacji odpadów oraz punkt przeładunkowy nie będą oddziaływać w sposób niekorzystny także na powietrze, powierzchnię ziemi, glebę, złoża kopalin, wody powierzchniowe i podziemne, klimat, krajobraz, dobra materialne oraz dziedzictwo kultury. Istnienie i funkcjonowanie sortowni odpadów nie będzie też przyczyną powstawania odpadów oraz innych uciążliwości, a planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób ponadnormatywny oddziaływało na tereny otaczające.

Ponadto zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy właściwy organ wydaję decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Natomiast w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążące dla organu są zapisy decyzji bądź o ustaleniu warunków zabudowy bądź o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z akt sprawy wnioskodawca legitymuje się ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego przedsięwzięcia (decyzja Prezydenta Miasta z dnia 23 lutego 2005 r. nr 81/04).

W związku z powyższym wiążące są jedynie zapisy tej decyzji będącej jak gdyby substytutem planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast nie mają mocy wiążącej organ zapisy uchwały z dnia 8 lipca 2004 r. ustanawiającej Plan gospodarki odpadami dla miasta L.

Za nietrafne należało więc uznać zarzuty wskazujące, iż plan gospodarki odpadami dla miasta L. nie przewiduje prowadzenia działalności w zakresie gospodarowania odpadami w rejonie ul. C.

Przyjmując nawet pogląd prezentowany przez skarżącego, iż gminne plany gospodarki odpadami mają moc powszechnie obowiązującą, dotyczą podmiotów niezależnych od administracji, a zatem spełniają wymóg niezbędny do uznania ich za akty prawa miejscowego (patrz. Z. Bukowski, Charakter prawny planów gospodarki odpadami, OŚP 2003, nr 1, s. 20.) nie można przyjąć, iż stanowią one akt wiążący w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań tj. mogą stanowić podstawę wydania bądź odmowy wydania decyzji administracyjnej o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Należy zwrócić uwagę, że zadania planów gospodarki odpadami określa przepis art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 257) zaliczając do nich: 1) osiągnięcie celów założonych w polityce ekologicznej państwa, 2) realizację zasad postępowania z odpadami ujętych w art. 5 ustawy o odpadach, 3) stworzenie zintegrowanej, wystarczającej i odpowiadającej wymaganiom ochrony środowiska sieci instalacji do odzysku i unieszkodliwiania odpadów. Innymi słowy można powiedzieć, że celem planu gospodarki odpadami na szczeblu gminnym jest: przedstawienie aktualnego stanu gospodarki odpadami, określenie potrzeb wynikających z diagnozy aktualnego stanu, przedstawienie prognozy zmian w zakresie gospodarki odpadami oraz opracowanie programu strategicznego na kolejne lata.

Ustawa o odpadach wprost określa sytuacje w których zapisy planu gospodarki odpadami maja zastosowanie przy wydawaniu rozstrzygnięć administracyjnych. Przykładowo organ właściwy do wydania decyzji jest zobowiązany odmówić: wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów ( art. 18 ust. 3 pkt 2), zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi (art. 22 ust. 1 pkt 2) i zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów ( art. 29 ust. 1 pkt 3) - jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami.

Konstrukcję niemal identyczną z art. 18 ust. 3 pkt 2, art. 22 ust. 1 pkt 2 i art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach posiada art. 9 ust. 1c pkt 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.) na który powołuje się skarżąca Spółka, który nakazuje odmówić wydania zezwolenia na prowadzenie działalności określonej w art. 7 ust. 1 tej ustawy, jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami lub nieczystościami ciekłymi jest niezgodny z gminnym planem gospodarki odpadami.

W związku z tym należy podkreślić, iż ani ustawa o odpadach ani ww. ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie nakazuje przyjmować zapisów gminnego planu gospodarowania odpadami jako podstawy materialnoprawnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Plan gospodarki odpadami w żaden sposób nie określa terenów przeznaczonych do prowadzenia działalności w zakresie gospodarowania odpadami, gdyż nie jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tylko ten plan może zawierać takie ustalenia. Plan gospodarowania odpadami zawiera jedynie wykaz firm posiadających aktualne zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych z terenu miasta L. oraz wskazuje ilość i miejsca ulokowania sortowni odpadów komunalnych. Zmiana siedziby M. S. S.A. z Al. K. na ul C. nie ma i nie może mieć żadnego związku z przedmiotową decyzją, a podanie w planie gospodarowania odpadami adresu dawnej siedziby Spółki wynika jedynie z faktu, że zmiana siedziby nastąpiła już po uchwaleniu tego planu.

W tej sytuacji trudno zgodzić się z zarzutem skargi, że zaskarżona decyzja zastała wydana z naruszeniem art. 56 ust. 1 ustawy, skoro zapisy planu gospodarowania odpadami nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu.

Przechodząc do kolejnych kwestii, należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 56 ust. 1b pkt 2 ustawy właściwy organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach winien uwzględnić uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2. Jednakże uzgodnienia te uwzględnia się jedynie w sytuacji, gdy w konkretnej sprawie obowiązek dokonania uzgodnień został na organ nałożony. W przedmiotowym postępowaniu organ nie miał takiego obowiązku.

Zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1a ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 lutego 2006 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 50, poz. 360), - która weszła w życie z dniem 29 czerwca 2006 r. - przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ, o którym mowa w ust. 1, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 4, 5, 8 i 9 uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem, o którym mowa w art. 57. Organem tym w takiej sytuacji jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny. W związku z takim brzmieniem przepisu zasadne było przyjęcie przez organy, iż w przedmiotowej sprawie dokonanie przedmiotowego uzgodnienia nie jest wymagana. Planowana inwestycja nie jest żadnym z przypadków przedsięwzięć wymienionych w tym przepisie, lecz jest przypadkiem z art. 46 ust. 4a ustawy, którego art. 48 ust. 2 pkt 1a nie uwzględniał. Należało zatem uznać, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które następuje przed dokonaniem zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (art. 46 ust. 4a ustawy) nie zostało objęte przymusem dokonania uzgodnień z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym. Ubocznie należy zaznaczyć, iż wprowadzona nowelizacja przepisu art. 48 ust. 2 ustawy ograniczyła przypadki dokonywania przedmiotowych uzgodnień do przedsięwzięć enumeratywnie wymienionych. Ma to o tyle znaczenie, że w poprzednio obowiązującej wersji przepisu obowiązkiem dokonania uzgodnień objęte były wszystkie wydawane decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach. Z tych względów zarzuty skargi w tym przedmiocie nie zasługiwały na uwzględnienie.

Bezpodstawny jest również zarzut niezawiadomienia skarżącej o sporządzeniu w czerwcu 2007 r. raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji, czym uniemożliwiono stronie ustosunkowanie się do wniosków w nim zawartych.

Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji po złożeniu przez inwestora przedmiotowego raportu powiadomił pismem z dnia 10 lipca 2007 r. skarżąca Spółkę o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków do tego postępowania, wskazując jednocześnie miejsce i termin ich składania. W związku z tym skarżąca została zawiadomiona o możliwości wglądu do zgromadzonych dokumentów. Żaden przepis ustawy nie nakłada na organ prowadzony postępowanie zawiadamiania stron o złożeniu raportu przez wnioskodawcę. Skarżąca wiedziała o obowiązku sporządzenia raportu w związku z tym w jej interesie był wgląd w akta sprawy, celem dokonania własnej oceny raportu. Nadto znamienne jest, iż zarówno w odwołaniu jak i skardze do sądu skarżąca w żadnym stopniu nie podważa zapisów sporządzonego raportu.

Odniesienia wymaga również podnoszona kwestia, iż planowana inwestycja została już zrealizowana, a wydanie decyzji wypacza sens postępowania i prowadzi do legalizacji samowoli budowlanej. W tym kontekście należy wskazać, iż postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest odrębnym postępowaniem poprzedzającym wszczęcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę lub - jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie - dokonaniem zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W ramach postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 47 ustawy, określa się, analizuje oraz ocenia m.in. bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko (pkt 1 lit. a i pkt 2). W związku z tym organ nie ma uprawnień do sprawdzania czy dana inwestycja, w stosunku do której prowadzone jest postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań została już zrealizowana przed wydaniem decyzji i czy już funkcjonuje.

Ustaleń takich jak i określenia konsekwencji związanych z ewentualnie stwierdzoną samowolną zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego - jak słusznie wskazał organ odwoławczy - może dokonać wyłącznie właściwy inspektor nadzoru budowlanego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W związku z tym wszelkie zarzuty w tym zakresie skarżąca winna przedstawiać temu organowi.

Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, orzekł jak w sentencji.