Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1594/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 134 par 1, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 17 ust. 1, art. 22 ust 1 i 2, art. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 427
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw - tekst jedn.
article: art. 80 ust. 5, art. 79a ust 9
journal: Dz.U. 2016 poz 1829
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jedn.
article: art. 97
journal: Dz.U. 2018 poz 1025
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant spec. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi F. Sp. j. z siedzibą w N. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów postępowania badań oddala skargę


UZASADNIENIE

F. i Wspólnik Spółka jawna z siedzibą w [...], reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów [...] z [...] czerwca 2018 r. o utrzymaniu w mocy decyzji ją poprzedzającej z [...] kwietnia 2018 r. o nałożeniu na skarżącą spółkę obowiązku uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwoty 739,00 zł stanowiącej równowartość kosztów poniesionych badań laboratoryjnych próbki benzyny bezołowiowej 95 o numerze [...].

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W trakcie kontroli przeprowadzonej [...] listopada 2017 r. na stacji paliw w miejscowości [...] należącej do skarżącej spółki, inspektorzy reprezentujący [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej pobrali do badań z partii liczącej 1490 litrów próbki benzyny bezołowiowej 95, tj. próbkę numer [...] oraz próbkę kontrolną numer [...] w ilości 4 i 0,8 litra każda, na podstawie protokołu pobrania próbek paliw nr [...].

Badania laboratoryjne próbki o numerze próbki [...], przeprowadzono w akredytowanym laboratorium Instytutu Nafty i Gazu - Państwowego Instytutu Badawczego w [...] (dalej laboratorium Instytutu Nafty i Gazu). Badania te wykazały, że oferowana w dniu kontroli benzyna bezołowiowa 95 nie spełnia wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2015 r.. poz. 1680), dalej: "rozporządzenie", z uwagi na zawyżony parametr zawartość siarki, którego wynik wyniósł 14,7 mg/kg przy wymaganiach jakościowych max. 10 mg/kg.

Z kolei badanie próbki kontrolnej nr [...] w akredytowanym laboratorium (protokół z badań Nr [...]) wykazały, że oferowana w dniu kontroli tj. [...] listopada 2017 r. benzyna bezołowiowa 95 (o numerze próbki kontrolnej [...]), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli § 1 pkt 2 rozporządzenia, z uwagi na zawyżony parametr zawartość siarki, którego wynik wyniósł 13,6 mg/kg przy wymaganiach jakościowych max. 10 mg/kg.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes UOKiK), mając na uwadze wyniki badań laboratorium Instytutu Nafty i Gazu wszczął wobec skarżącej postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości należności pieniężnej stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki benzyny bezołowiowej 95 oraz nałożenia na przedsiębiorcę obowiązku ich uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Przedsiębiorca został także poinformowany, że przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie stronie, stosownie do treści art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) przysługuje prawo wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz żądań zgłoszonych w trakcie postępowania, a także prawo do składania wniosków dowodowych.

Następnie, pismem z 3 kwietnia 2018 r. pełnomocnicy skarżącej wskazali, że spółka wystąpiła o przeprowadzenie badania próbki benzyny bezołowiowej w Laboratorium Paliw Płynnych w [...], z którego wynika, że badana próbka spełnia wymagania w zakresie parametru zawartość starki. Dodatkowo podniesiono, że skarżąca nie ponosi żadnej winy, nie odpowiada bowiem za jakość dostarczonej benzyny przez dostawcę paliwa. Mając powyższe na uwadze, strona wniosła o nieobciążanie jej kosztami badań. Zdaniem Przedsiębiorcy, przeprowadzone na jego zlecenie badanie próbki benzyny bezołowiowej 95 w Laboratorium Paliw Płynnych w [...], wskazuje, że kontrolowane paliwo spełniało wymagania jakościowe określone w rozporządzeniu. Ponadto Strona wyraziła pogląd, iż odpowiedzialność za niezachowanie wymagań jakościowych oparta jest na zasadzie winy, a nie ryzyka. Tym samym nie powinna być ona zatem obciążana kosztami badań.

Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. nr [...], Prezes UOKiK nałożył na Przedsiębiorcę obowiązek uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki benzyny bezołowiowej 95 o numerze [...], niespełniającej wymagań jakościowych.

Po rozpatrzeniu wniosku spółki M. o ponowne rozpoznanie sprawy, Prezes UOKiK opisaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z [...] czerwca 2018 r. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie.

Na wstępie organ podkreślił, że stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (j.t. Dz, U. z 2018 r., poz. 427, z późn. zm.), dalej: "ustawa o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw" - paliwa transportowane, magazynowane, wprowadzane do obrotu oraz gromadzone w stacjach zakładowych powinny spełniać wymagania jakościowe określone dla danego paliwa, ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz prawidłową pracę silników zamontowanych w pojazdach, ciągnikach rolniczych, a także maszynach nieporuszających się po drogach, a także rekreacyjnych jednostkach pływających. Natomiast przepis art. 24 ust. 1 omawianej ustawy, w sytuacji gdy badania wykazały, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych, obliguje zarządzającego systemem do nałożenia na kontrolowanego w drodze decyzji, obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, zarządza systemem monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Celem jaki legł u podstaw wydania ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, jest ograniczenie negatywnych skutków oddziaływania paliw na środowisko oraz zdrowie ludzi (art. 1 ust. 1 pkt 1). Dla jego realizacji, został stworzony system monitorowania i kontrolowania jakości paliw (art. 11 ust. 1) mający za cel przeciwdziałanie transportowaniu, magazynowaniu, wprowadzaniu do obrotu paliw niespełniających wymagań jakościowych określonych w odrębnych przepisach. Do zadań systemu należy m.in. kontrolowanie jakości paliw u przedsiębiorców. Systemem, jak to już wskazano powyżej, zarządza Prezes UOKiK (art. 12 ust. 1). zaś czyni to przy pomocy Inspekcji Handlowej. Podkreślił, że zgodnie z art. 17 ust. I ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw inspektor w toku postępowania kontrolnego pobiera dwie próbki (próbkę i próbkę kontrolną), z których jedna badana jest z urzędu, a druga - próbka kontrolna - na wniosek kontrolowanego, z której to możliwości Strona skorzystała. Przepis art, 24 ust. 1 omawianej ustawy, w sytuacji gdy badania wykazały, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych, obliguje zarządzającego systemem do nałożenia na kontrolowanego w drodze decyzji, obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Podkreślono, że system nie przewiduje badania kolejnych próbek paliwa we własnym zakresie.

Organ wskazał, że w niniejszej sprawie, badania przeprowadzone przez akredytowane laboratorium jednoznacznie wykazały, że zarówno próbka podstawowa benzyny bezołowiowej 95, jak i próbka kontrolna o numerze [...] nie spełnia wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu obowiązującym w dniu kontroli. Tym samym, obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów tych badań spoczywa na odwołującym się. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Prezes UOKiK stwierdził, że wbrew twierdzeniem Strony, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie wywodzi odpowiedzialności na zasadzie ryzyka, jedynie z dyspozycji art. 3 ust. 1, ale przede wszystkim z treści art. 24 ust. 1 omawianej ustawy. Przepisy te, są ze sobą ściśle powiązane Pierwszy formułuje nakaz spełniania wymagań jakościowych na każdym etapie obrotu paliwami ciekłymi (transport, magazynowanie, wprowadzanie do obrotu oraz gromadzenie), zaś drugi obliguje do podjęcia określonych działań, w sytuacji gdy wymagania jakościowe nie są spełnione. W niniejszej sprawie, Strona wprowadzała do obrotu paliwo niespełniające wymagań jakościowych. Odpowiedzialność przedsiębiorców wprowadzających do obrotu paliwo niewłaściwej jakości ma charakter absolutny. Oznacza to, że przedsiębiorca taki nie może się z niej zwolnić i obciążony jest nią niezależnie od tego czy spowodował wadliwą jakość paliwa i czy ponosi on z tego tytułu jakąkolwiek winę. Sprzedawca ponosi odpowiedzialność nawet jeżeli nie wiedział, iż wprowadzane do obrotu paliwo nie spełnia określonych wymagań. Jedyną przesłanką zastosowania art. 24 ust. 5 omawianej ustawy jest wykazanie w wyniku badań, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli rozporządzeniu a Ustawodawca nie przewidział zastosowania w niniejszym przepisie przesłanek egzoneracyjnych. tworzących wyjątek od odpowiedzialności na zasadzie ryzyka. Odnosząc się do kwestii przeprowadzonego na zlecenie Strony badania próbki benzyny bezołowiowej 95, w Laboratorium Paliw Płynnych w [...], Prezes UOKiK wyjaśnił, że art. 17 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw - w toku postępowania kontrolnego inspektor pobiera dwie próbki. Cytowany przepis nie pozostawia zatem wątpliwości, że do badań pobierane są dwie próbki, próbka i próbka kontrolna, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 22 ust. 1 omawianej ustawy, inspektor niezwłocznie przekazuje pobrane próbki do akredytowanego laboratorium, w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości paliwa i jego cech charaktery stycznych. Badaniu z urzędu podlega próbka, zaś próbka kontrolna badana jest jedynie na wniosek kontrolowanego przedsiębiorcy, z której to możliwości strona skorzystała. Przepisy ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nie przewidują pobrania kolejnych próbek paliwa do badania, a tym samym brania pod uwagę wyników badań innych próbek niż próbka i próbka kontrolna, pobrane w toku kontroli. Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 8 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw - wyniki badań pobranych próbek stosuje się do jakości całej partii paliwa znajdującego się w zbiorniku, z którego pobrano próbki. W niniejszej sprawie badania laboratoryjne przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium Instytutu Nafty i Gazu - PIB w [...] (sprawozdanie z badań nr [...]) wykazały, że oferowana w dniu kontroli tj. [...] listopada 2017 r. benzyna bezołowiowa 95 (o numerze próbki [...]), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu, z uwagi na zawyżony parametr zawartość siarki, którego wynik wyniósł 14,7 mg/kg przy wymaganiach jakościowych max. 10 mg/kg. Niewłaściwą jakość paliwa potwierdziły badania próbki kontrolnej nr [...] przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium W. S.A. w [...] (protokół z badań Nr [...]), które wykazały, że oferowana w dniu kontroli tj. [...] listopada 2017 r. benzyna bezołowiowa 95 (o numerze próbki kontrolnej [...]), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu, z uwagi na zawyżony parametr zawartość siarki, którego wynik wyniósł 13,6 mg/kg przy wymaganiach jakościowych max. 10 mg/kg. Nie ulega zatem wątpliwości, iż oferowane przez stronę w dniu kontroli paliwo, nie spełniało wymagań jakościowych. Odnosząc się natomiast do wyników badania próbki benzyny bezołowiowej 95 przeprowadzonych we własnym zakresie przez odwołującą się spółkę organ wskazał, że nie podważa wiarygodności przeprowadzonych przez stronę badań. Nie mniej jednak, nie podlegały one ocenie Prezesa UOKiK, podobnie jak kwestionowane paliwo np. w czasie transportu, czy u producenta. Okoliczność, że próbka benzyny bezołowiowej 95 przebadana na zlecenie strony, spełniała wymagania jakościowe nie stanowi dowodu na to, że sprzedawane paliwo 29 listopada 2017 r. na stacji paliw należącej do Kontrolowanego odpowiadało wymaganiom jakościowym. Tym samym, z obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań nie może zwalniać podnoszona przez odwołującą się spółkę okoliczność, iż przeprowadziła badania. Podsumowując organ wskazał, że zasadnicze znaczenie na gruncie tej sprawy odgrywa to, że paliwo sprzedawane przez Przedsiębiorcę 29 listopada 2017 r. nie odpowiadało wymaganiom jakościowym określonym w przepisach.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję, spółka reprezentowana przez radcę prawnego zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy mianowicie

1) art. 7, 77 §1, 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez przyjęcie, jako podstawy faktycznej wyłącznie dowodów z wyników próbek benzyny bezołowiowej 95 pobranych przez inspektorów organu kontroli i nieuwzględnienie przez Organ wyników badania próbek pobranych przez Skarżącego oraz pominięcie dowodu wynikającego z postępowania reklamacyjnego złożonego przez Skarżącego do dostawcy paliwa,

2) art. 80 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - o swobodzie działalności gospodarczej (zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dniu przeprowadzonej kontroli) w zw. z art 6 i 7 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie kontroli pod nieobecność kontrolowanego lub innej osoby przez niego upoważnionej lub w obecności innego pracownika kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 KC, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, nie będący pracownikiem organu.

W uzasadnieniu rozwinięto zarzuty opisane w petitum skargi. W efekcie, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz nieobciążanie spółki kosztami badań jakościowych a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych prawem.

Prezes UOKiK w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie wniesionego środka zaskarżenia i ustosunkował się do argumentów strony zawartych w uzasadnieniu skargi. podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 80 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.) dalej: "ustawa o swobodzie działalności gospodarczej" /obecnie art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r, poz. 646 ze zm.), dalej: "ustawa Prawo przedsiębiorców/, obowiązującego w dacie przeprowadzenia kontroli organ wskazał, że zarzut ten nie jest zasadny , gdyż z treści protokołu kontroli z [...] listopada 2017 r. wynika, że kontrolę na stacji paliw w miejscowości [...] - z uwagi na nieobecność kontrolowanego, jak i osoby upoważnionej przez niego - przeprowadzono w obecności pracownika tej stacji paliw. Pracownik ten był osobą czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługi publiczności, a tym samym mógł być uznany przez inspektorów za osobę, o której mowa w art. 79a ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej /obecnie art. 49 ust. 10 ustawy Prawo przedsiębiorców/. Bezspornym jest także, że pracownik nie odmówił udziału w czynnościach kontrolnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018, poz. 1302), zwaną dalej: p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) stwierdza, że w działaniu organu nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego.

Zdaniem Sądu, na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznać należy, że Prezes UOKiK zobowiązując skarżącą spółkę do uiszczenia 739,00 zł stanowiącą równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki paliwa- benzyny bezołowiowej 95 o numerze [...] - niespełniającego wymagań jakościowych prawidłowo przyjął, że w dacie kontroli, tj. w dniu [...] listopada 2017 r. spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że doszło do naruszenia przez stronę skarżącą przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Trzeba przy tym dodać, że również badanie próbki kontrolnej przeprowadzone na wniosek skarżącej, w innym akredytowanym laboratorium niż w przypadku próbki podstawowej, wykazało przekroczenie parametru dopuszczalnej zawartości siarki ( v. wyniki badań próbki kontrolnej nr [...] k. 37-43 akt adm. )

Należy podkreślić, że skarżąca nie kwestionuje przy tym sposobu wyliczenia ani wysokości kosztów (które zostały, zdaniem Sądu, prawidłowo ustalone). Podnosi natomiast w pierwszej kolejności zarzut naruszenia art. 7, 77§1 i 80 k.p.a. Naruszenie powyższych przepisów strona upatruje w szczególności przez przyjęcie, jako podstawy faktycznej wyłącznie dowodów z wyników próbek benzyny bezołowiowej 95 pobranych przez inspektorów organu kontroli i nieuwzględnienie przez organ wyników badania próbek pobranych przez skarżącą spółkę oraz pominięcie dowodu wynikającego z postępowania reklamacyjnego złożonego do dostawcy paliwa. Z tym zarzutem nie sposób się zgodzić. Jak prawidłowo stwierdził organ, art. 17 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw przewiduje, że w toku kontroli inspektor pobiera dwie próbki, po czym, zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy niezwłocznie przekazuje pobrane próbki do akredytowanego laboratorium, w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości paliwa i jego cech charakterystycznych. Jedna z próbek dostarczonych do akredytowanego laboratorium stanowi próbkę kontrolną, a drugą próbkę przeznacza się do badań (art. 22 ust. 2 ustawy o jakości paliw). Zgodnie natomiast z przepisem art. 24 ust. 1 przedmiotowej ustawy, stanowiącym podstawę materialnoprawną skontrolowanej decyzji, jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie, zarządzający (Prezes UOKiK) zobowiązuje kontrolowanego, w drodze decyzji, do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Nie ma przy tym możliwości dokonania przez organ oceny innej próbki pobranej na zlecenie strony przez laboratorium, nawet akredytowane, gdyż nie przewidują tego przepisy. Stąd słusznie organ stwierdził, że przedstawione przez stronę wyniki badania kolejnej próbki nie mogły być wzięte pod uwagę przy rozstrzyganiu tej sprawy. Z kolei zarzucane przez stronę, pominięcie przez Prezesa UOKiK okoliczności nieuwzględnienia przez [...] reklamacji dostawcy przedmiotowego paliwa do skarżącej spółki tj. firmy [...] , [...] - Oddział w Polsce, także nie może świadczyć, zdaniem Sądu, o naruszeniu wskazanych przez stronę przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Badane bowiem przez organ były próbki paliwa pobrane ze zbiornika na stacji należącej do skarżącej spółki, który mógł być zanieczyszczony.

Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 80 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.) dalej: "ustawa o swobodzie działalności gospodarczej" /obecnie art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r, poz. 646 ze zm.), dalej: "ustawa Prawo przedsiębiorców/, obowiązującego w dacie przeprowadzenia kontroli. W tym zakresie zastosowanie mają przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nakładające na kontrolowanego w art. 80 ust. 3 /obecnie art 50 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców'/, obowiązek pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności. Z kolei zgodnie z art. 79a ust. 9 tejże ustawy /obecnie art. 49 ust. 10 ustawy Prawo przedsiębiorców/ - w razie nieobecności kontrolowanego przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej, czynności kontrolne mogą być wszczęte po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy Kodeks cywilny lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. Natomiast według art. 80 ust. 5 tejże ustawy /obecnie art. 50 ust. 5 ustawy Prawdo przedsiębiorców/ - w razie nieobecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej albo niewykonania przez kontrolowanego obowiązku, o którym mowa w ust. 3, czynności kontrolne mogą być wykonywane w obecności innego pracownika kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. Innymi słowy, z powyższych przepisów wynika, że w przypadku nieobecności przedsiębiorcy i osoby upoważnionej do reprezentowania go, kontrolę można wszcząć oraz wykonywać czynności kontrolne, w obecności innego pracownika kontrolowanego", którym bez wątpienia był pracownik skarżącej, świadczący pracę na kontrolowanej stacji. Skarżąca nie kwestionuje, że pracownik ten był osobą czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługi publiczności, a tym samym mógł być uznany przez inspektorów za osobę, o której mowa w art. 79a ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej /obecnie art. 49 ust. 10 ustawy Prawo przedsiębiorców/. Bezspornym jest także, że pracownik nie odmówił udziału w czynnościach kontrolnych. Uwzględniając powyższe należy więc uznać, że przeprowadzenie czynności kontrolnych w obecności wzmiankowanego pracownika stacji nie naruszało prawa a więc i zarzut sformułowany w punkcie 2 petitum niniejszej skargi należy uznać za nietrafny.

Mając na uwadze powyższe, należało oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a