Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3970/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie: WSA Olga Żurawska-Matusiak Asesor WSA Andrzej Wieczorek Protokolant: Apl. prok. Maciej Nowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2004 r. ze skargi W. G. - wspólnika spółki cywilnej W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia [...] czerwca 2003r. należący do W.G. i L.Ś. prowadzących F.U.T. W. s.c. pojazd marki [...] z przyczepą [...] prowadzony przez kierowcę A.L. został poddany kontroli drogowej przez inspektora kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w O.. W protokole kontroli inspektor ustalił, że naruszony został art. 87 ust.1 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U.nr 125 z 2001r. poz. 1371 z późniejszymi zmianami/ bowiem wykonywany był transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podczas kontroli kierowca okazał winietę dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 12 t., zaś kontrolowany zestaw miał [...] t. Kontrolowany kierowca nie wniósł do protokołu żadnych uwag i podpisał go.

Przeprowadzający kontrolę inspektor, działając z upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w O., decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r. nałożył na F.U.T. W. s.c. Ś.L. i G.W. karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art.92 ust.1 p.6 i art.87 ust.1 ustawy z 6 września 2001r. o żej 12 t. transporcie drogowym.

Od decyzji tej ukarani odwołali się. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że samochód wraz z naczepą miał ładowność [...] kg, posługiwali się zawsze kartami miesięcznymi a wyjątkowo tego dnia, z uwagi na brak pieniędzy, zakupiona została karta dobowa. Za kartę tę zapłacono [...] zł, to jest jak za kartę dla pojazdów powyżej 12 t. , jednak wydano nabywcy kartę dla pojazdów do 12 t. Nabywca tego nie zauważył i dlatego jechał z niewłaściwą kartą, za którą zapłacił tyle co za kartę właściwą.

Decyzją z dnia [...] września 2003r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołał się na art.138 § 1 p.1 KPA oraz art. 42 ust.1, art.92 ust.1 p.6 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym a także lp. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz.U. nr 115 z 2002r. poz. 999/ oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz.U. nr 150 z 2001r. poz.1684/. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 42 ust.1 ustawy o transporcie drogowym, za przejazd po drodze przedsiębiorca wykonujący transport drogowy obowiązany jest uiszczać opłaty poprzez nabycie i wypełnienie karty opłaty zgodnie z § 4 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001r. Prawidłową kartą dla kontrolowanego pojazdu była karta dla pojazdów o masie wyższej niż 12 t. a takiej karty w pojeździe nie było. Należna opłata nie została przez przedsiębiorcę uiszczona a więc zgodnie ze wskazanymi przepisami, kara administracyjna w określonej przepisami wysokości musiała zostać wymierzona.

Na decyzję tę wniósł skargę do NSA ukarany W.G. – wspólnik spółki cywilnej "W." i wnosił o uchylenie obu decyzji i wstrzymanie ich wykonania. Zarzucał naruszenie zasady prawdy obiektywnej, bo w pojeździe znajdowała się karta opłat właściwa dla pojazdów do 12 ton, a kara została wymierzona tak jakby opłaty w ogóle nie uiszczono. Decyzja o karze narusza słuszny interes strony. Podnosił również, że w uzasadnieniu decyzji II instancji organ nie ustosunkował się w ogóle do zarzutów odwołania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie podnosząc, iż opłata nie została uiszczona w należytej wysokości a kierowca nie miał w pojeździe wymaganej karty opłat.

Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / dalej zwane p.p.s.a. , Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którego siedziba znajduje się w W., sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc m.in. kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności prawem materialnym i przepisami procesowymi obowiązującymi w dacie ich wydania. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga nie jest więc uzasadniona.

W uzupełnieniu skargi, w piśmie z [...] października 2004r. skarżący podnosił, że od dnia wydania zaskarżonej decyzji uległa zmianie sytuacja prawna i na podstawie nowych przepisów kara powinna wynosić [...] zł zgodnie z art.104 ustawy o transporcie drogowym. Dotychczasowe przepisy zostały, zdaniem skarżącego, uchylone jako sprzeczne z Konstytucją i nie mogą mieć zastosowania a kary wymierzone na ich podstawie powinny zostać uchylone. Podnosił także, że przy ocenie sytuacji powinien zostać uwzględniony fakt, że opłatę uiścił, tylko zbyt niską. Wnosił o uchylenie całej kary lub w wysokości przekraczającej [...] zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył również i te zarzuty.

Zgodnie z art.42 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym na przedsiębiorcy ciąży obowiązek uiszczenia opłaty drogowej. Za jego niewykonanie ustawa ta w art. 92 ust.1 p 6 przewiduje kary pieniężne. Ich wysokość w dacie wydawania decyzji II instancji tj. w dniu [...] września 2003r. określona była rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. Zgodnie z cytowanymi przepisami ustawy o transporcie drogowym i wskazanego rozporządzenia za brak opłaty drogowej nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. W sprawie niniejszej jest niesporne, że przedsiębiorca wykonujący transport drogowy nie uiścił opłaty w należytej wysokości i nie posiadał w pojeździe wymaganej przepisami karty opłaty drogowej. W ocenie Sądu przy dołożeniu należytej staranności opłata mogła zostać uiszczona prawidłowo.

Przedsiębiorca prowadzący przewozy drogowe, jako profesjonalista, powinien zaopatrzyć się w stosowne karty drogowe przed wyruszeniem w podróż, tak aby mieć właściwą i należycie wypełnioną kartę opłat. Między innymi na tym polega profesjonalizm, że nałożone obowiązki są w porę i należycie wypełniane. Skoro nie zostały wypełnione, to nałożenie kary administracyjnej nie narusza prawa. Decyzja jest więc prawidłowa.

Odnosząc się do pisma skarżącego z dnia [...] października 2004r. Sąd wyjaśnia co następuje. Ustawą z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 149 z 2003r. poz. 1452/ wprowadzone zostały zmiany do cytowanej wyżej ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym. m.in. zmieniony został art. 92 dotyczący kar pieniężnych, zaś sama wysokość kar została uregulowana w załączniku do ustawy. Kary te istotnie są znacznie bardziej zróżnicowane niż przewidziane rozporządzeniem z dnia 3 lipca 2002r. Wskazana ustawa weszła w życie 28 września 2003r., a zgodnie z jej art. 8 do postępowań administracyjnych wszczętych a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy tej ustawy /nowe/. Oznacza to, że nowe, względniejsze przepisy stosuje się do spraw nie zakończonych przed 28 września 2003r. Sprawa niniejsza w administracyjnym toku instancji została zakończona [...] września 2003r. tj przed dniem wejścia w życie nowej ustawy. Postępowanie sądowo- administracyjne nie jest kontynuacją postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny kontroluje prawidłowość decyzji administracyjnych, oceniając je pod kątem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w dacie ich wydania i niejednokrotnie ocenia decyzję według przepisów prawa, które w dacie wyrokowania już nie obowiązują. Tak jest w sprawie niniejszej. W dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywały surowe przepisy z przed zmiany prawa i te przepisy zostały zastosowane przez organ. Decyzja jest więc zgodna z prawem, które obowiązywało w dacie jej wydania i wobec tego skarga nie mogła zostać uwzględniona.

W tym stanie rzeczy skargę uznając skargę za nieuzasadnioną Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.