Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1108/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 32  ust.1, art. 36 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...][...]i Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: Kpa) oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., nr 355 ze zm., dalej także: ustawa) — po rozpatrzeniu odwołania asp. B. K. od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] w sprawie zwolnienia go z zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe:

— uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia go z zajmowanego stanowiska służbowego i daty mianowania na równorzędne stanowisko służbowe,

— ustalił terminy zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego na dzień 15 października 2015 r. i termin mianowania na równorzędne stanowisko służbowe na dzień 16 października 2015 r.,

— w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach – potwierdzając ustalenia poczynione przez organ pierwszoinstancyjny, przypomniał, że organ ten – Komendant Miejski Policji w B., przytoczonym na wstępie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] zwolnił asp. B. K. (dalej także: strona, funkcjonariusz, policjant) z dniem 15 września 2015 r. z zajmowanego stanowiska służbowego – detektywa Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w B. i z dniem kolejnym, tj.[...] mianował go na równorzędne stanowisko detektywa Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...]w B.

Uzasadniając podał, że w dniu 17 lipca 2015 r. do Zespołu Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji w B. wpłynął wniosek personalny zastępcy komendanta Komisariatu [...] Policji w B. dotyczący mianowania strony na równorzędne stanowisko detektywa Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji[...] w B. Po zapoznaniu z treścią wniosku strona wniosła do niego uwagi, zwracając się raportem z dnia 23 lipca 2015 r. do Komendanta Miejskiego Policji w B. Wskazała w nim, że zaproponowane stanowisko detektywa Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w B. nie odpowiada jej ambicjom zawodowym, a także nie pozwoli w pełni wykorzystać zdobytych przez nią kwalifikacji i doświadczenia, a co za tym idzie uniemożliwi dalszy jej rozwój. Policjant wyeksponował w nim, iż nadal chce kontynuować służbę w Wydziale Kryminalnym KMP w B.

Organ pierwszoinstancyjny – jak zaznaczył organ odwoławczy – podkreślił, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Przepis ten – jak zaakcentował – uprawnia właściwego przełożonego do przeniesienia policjanta z urzędu na równorzędne stanowisko bez jego zgody. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjno-prawny. Cechuje go podległość i dyspozycyjność funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Źródłem stosunku służbowego policjanta jest mianowanie będące następstwem dobrowolnego zgłoszenia się do służby, co oznacza, iż policjant nawiązując stosunek służbowy godzi się na możliwość władczego działania swojego przełożonego w sprawach wynikających ze stosunku służbowego. Policjant ma więc świadomość podlegania zarządzeniom i rozkazom przełożonych, mogących bez jego zgody kształtować i zmieniać treść istotnych elementów stosunku służbowego, w tym miejsca pracy. Jednocześnie wyjaśnił, że po przeniesieniu na równorzędne stanowisko detektywa Wydziału Kryminalnego KP[...] w B. policjant pozostanie w tej samej grupie uposażenia zasadniczego, z dotychczasowym dodatkiem służbowym i stopniem etatowym przypisanym do tego stanowiska. Porównując karty opisu stanowiska pracy, zakres zadań i obowiązków wykonywanych przez niego na dotychczas zajmowanym stanowisku będzie zbieżny z zakresem zadań i obowiązków detektywa Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w B.

Zaakcentował przy tym, że podejmując decyzję o przeniesieniu policjanta do pełnienia dalszej służby w Komisariacie Policji[...] w B. wziął pod uwagę takie okoliczności jak:

po pierwsze – dotychczasowy przebieg i staż służby,

po drugie – doświadczenie oraz

po trzecie – kwalifikacje zawodowe.

Nadto podkreślił, że trudna sytuacja kadrowa w Wydziale Kryminalnym Komisariatu Policji[...] w B. wymaga uzupełnienia stanu kadrowego o doświadczonych policjantów posiadających wysokie kwalifikacje zawodowe, którzy swoją wiedzą mogliby się podzielić z młodszymi stażem kolegami. Większość policjantów pełniących służbę w tym wydziale – na co zwrócił szczególną uwagę – posiada krótki staż służby, jak również krótki staż w pionie kryminalnym. Uznał zatem, że wysokie kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe, które policjant zdobył w trakcie wieloletniej służby będą mogły być wykorzystane podczas realizacji przez niego zadań w tym komisariacie Policji, który – jak oświadczył – "należy do największych i najtrudniejszych komisariatów garnizonu[...] ".

Odwołując się z kolei do kariery zawodowej strony podał także, że od dnia 30 marca 2015 r. pełni ona obowiązki na stanowisku detektywa Wydziału Kryminalnego KP [...] w B., z których wywiązuje się bardzo dobrze, co daje rękojmię właściwej realizacji zadań służbowych na zaproponowanym jej stanowisku.

Tym samym Komendant Miejski Policji w B. wniosek personalny zastępcy komendanta Komisariatu Policji [...] w B. zaopiniował pozytywnie i podjął decyzję o mianowaniu strony na równorzędne stanowisko detektywa Wydziału Kryminalnego KP [...] w B. z dniem 16 września 2015 roku.

Od tej decyzji policjant złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi naruszenie art. 7 i 77 Kpa, nie formułując jednakże opisu zarzutów, wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazał, że nie zgadza się z przeniesieniem do pełnienia służby w Komisariacie Policji[...] w B., gdyż jest to jednostka Policji znajdująca się na najniższym poziomie struktury organizacyjnej, co będzie miało negatywny wpływ na jego dalszy rozwój zawodowy i możliwość awansu. W jego ocenie sformułowanie ustawowe "może być przeniesiony" nawet bez jego zgody na równorzędne stanowisko służbowe musi pociągać na sobą zaistnienie takich przesłanek faktycznych, które będą uzasadniały powziętą decyzję. Za WSA w Warszawie podniósł, że "podejmując decyzję o charakterze uznaniowym organ administracji musi przestrzegać m.in. zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz kierować się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych (art. 7 Kpa)" – tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1210/12, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.

Jego zdaniem podejmowanie w jego sprawie "decyzje kadrowe to w rzeczywistości pokłosie sprawy karnej (...), w której występuje jako oskarżony". Jednakże na co zwrócił uwagę, zapadł w niej nieprawomocny, na czas kierowania środka zaskarżenia, wyrok uniewinniający go. Na zakończenie wyraził pogląd, że przeniesienie do jednostki niższego szczebla, pomimo zachowania warunków wynikających z dotychczas zajmowanego stanowiska w rzeczywistości jest formą "swoistej kary dyscyplinarnej" wobec niego.

Ustosunkowując się do zarzutów i argumentów odwołującego się organ drugoinstancyjny wskazał, że strona jest funkcjonariuszem z blisko 17-letnim stażem służby przechodzącym kolejne stopnie drogi zawodowej, zatem charakter i cel służby nie może być jej obcy. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że służba w policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającym określonym rygorom i ograniczeniom. Stosunek służbowy policjanta, jako funkcjonariusza umundurowanej i uzbrojonej formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, charakteryzuje się:

a) hierarchicznym podporządkowaniem,

b) ścisłą podległością służbową,

c) dyspozycyjnością i

d) podleganiem rozkazom.

W dalszej kolejności zaakcentował, że – wyliczone powyżej cechy – nieodłączne dla służby w Policji służą, wykonywaniu nałożonych na tę formację zadań i z tego też powodu obowiązujące w niej zasady zdyscyplinowania różnią się zasadniczo od innych grup zawodowych. Obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy u Policji. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Konsensusu stron wymaga jedynie zdecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Przejawem szczególnej podległości służbowej w Policji są m.in. uprawnienia właściwego przełożonego wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji.

Przytaczając regulacje prawne podał, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, na podstawie którego zostało podjęte zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Miejskiego Policji w B., do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół Policji. Zawiera on przesłanki kompetencyjne, wskazując expressis verbis, który przełożony jest właściwy do podjęcia decyzji w przedmiocie mianowania, przeniesienia funkcjonariusza i zwolnienia go ze stanowiska. Natomiast nie zawiera on przesłanek uzasadniających ich wydanie przez co – jak uznał – kwestię tę prawodawca pozostawił uznaniu przełożonego. Jedyne ograniczenie w tym zakresie, na co zwrócił uwagę, zawiera art. 38 ust. a i 2 ustawy o Policji, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych, określonych w tym przepisie. Stanowisko zgodne z prezentowanym, co podkreślił, wyraził NSA w wyroku z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 891/09. W jego ocenie oznacza to, że właściwy przełożony może dokonać w odniesieniu do stanowiska równorzędnego przekształcenia stosunku służbowego policjanta bez jego zgody, w szczególności zaś mianować go na inne stanowisko służbowe lub przenieść, czy delegować do innej jednostki. Ustawa nie określa przy tym żadnych warunków tego przeniesienia (mianowania), nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Tak sformułowany przepis pozwala – jego zdaniem – uznać, że mianowanie policjanta na równorzędne stanowisko służbowe pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się może kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonania zadań Policji.

Argumentując podkreślił, że niekwestionowanym prawem kierownika jednostki organizacyjnej Policji – w tym przypadku Komendanta Miejskiego Policji w B.– jest takie kształtowanie jej struktury etatowej i osobowej, by gwarantowało ono właściwą realizację zadań Policji, wynikających tak z ustawy o Policji, jak i innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Uwypuklił przy tym, że podejmując decyzję w sprawie organ pierwszej instancji wyważył zarówno interes społeczny (interes służby) jak i interes strony oraz wskazał, z jakich powodów uznał wyższość jednego z nich. Wyjaśnił bowiem, że z uwagi na potrzebę wzmocnienia stanu osobowego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w B., zasadnym stało się mianowanie na stanowisko detektywa w tej komórce organizacyjnej funkcjonariusza posiadającego wiedzę i doświadczenie niezbędne do właściwego wykonywania powierzonych mu zadań.

W ocenie organu odwoławczego, rozstrzygnięcie Komendanta Miejskiego Policji w B. zapadło w okolicznościach faktycznych uzasadniających jego podjęcie i nie narusza przy tym słusznego interesu strony.

Odnosząc się do sformułowanego przez skarżącego zarzutu, że mianowanie na stanowisko równorzędne w Wydziale Kryminalnym Komisariatu Policji[...] w B. jest dla niego krzywdzące, gdyż nie pozwala mu w pełni wykorzystywać posiadanej wiedzy i nabierać w odpowiednim stopniu kolejnych doświadczeń, wskazał, że słuszny interes strony – w przedmiotowej sprawie – to przede wszystkim interes polegający na prawie policjanta do zajmowania stanowiska równorzędnego, odpowiadającego posiadanym przez niego kwalifikacjom. Zgodnie z tabelą zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im stopni etatowych, stanowiącą załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (tekst. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.), stanowisko służbowe "detektyw" zaszeregowane jest do 5 grupy uposażenia zasadniczego i odpowiada mu stopień etatowy "aspirant sztabowy", niezależnie od tego, czy jest usytuowane w strukturach Komendy Głównej Policji, komendy wojewódzkiej, miejskiej/powiatowej, czy komisariatu Policji. W sprawie bezspornym jest zatem, że policjant został mianowany na stanowisko równorzędne, o identycznej nazwie, parametrach uposażenia i stopniu etatowym, usytuowane –podobnie jak poprzednio zajmowane – w pionie kryminalnym, spełniając przy tym kryteria mianowania na to stanowisko, określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. Zmiana stanowiska – jak zaznaczył – nie wpłynęła także na wysokość posiadanego przez policjanta dodatku służbowego, przyznanego mu rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] Wskazał także, że zmiana nastąpiła w ramach tej samej miejscowości, zatem po stronie policjanta nie powstały w związku z tym mianowaniem (na nowe stanowisko służbowe) żadne dodatkowe utrudnienia, chociażby w kwestii drogi do miejsca pełnienia służby. Zdaniem organu odwoławczego, subiektywne odczucia policjanta co do stanowisk lepszych i gorszych w Policji nie mogły być w przedmiotowej sprawie uwzględnione, a z pewnością tak rozumiany interes strony nie powinien mieć przewagi nad interesem społecznym, tożsamym w przedmiotowej sprawie z interesem służby, wyrażającym się w konieczności zapewnienia właściwego funkcjonowania Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w B. Jednocześnie wyraził pogląd, że dla poprawnego wykonywania powierzonych obowiązków mniej doświadczeni funkcjonariusze powinni korzystać z wiedzy i doświadczenia funkcjonariuszy o znacznie dłuższym stażu w służbie kryminalnej, dlatego też koniecznym jest wzmacnianie na bieżąco stanu osobowego komórek organizacyjnych w komisariatach Policji funkcjonariuszami z wieloletnim stażem służby w danym pionie. Takie doświadczenie zawodowe w służbie kryminalnej posiada strona, która powinna podzielić się nim z funkcjonariuszami z krótszym stażem służby. Powtórzył za organem pierwszoinstancyjnym, że za efektywność realizowanych ustawowych zadań Policji odpowiedzialność ponosi przełożony i w jego gestii pozostaje ocena wiedzy, doświadczenia i praktyki policjantów, skutkująca przyjęciem rozwiązań kadrowych dających gwarancję pełnej realizacji wyznaczonych celów.

Toteż uznał, że Komendant Miejski Policji w B. przekonująco uzasadnił swoją decyzję a podjęte przez niego rozstrzygnięcie uwzględnia interes służby, wyrażający się w niniejszym przypadku w konieczności zapewnienia właściwego funkcjonowania Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w B. i jednocześnie nie narusza słusznego interesu policjanta, wyrażającego się w jego prawie do zajmowania stanowiska równorzędnego z dotychczas zajmowanym i odpowiadającego posiadanym przez niego kwalifikacjom. Na zakończeniem wyjaśnił, że zaskarżonym rozkazem personalnym organ pierwszej instancji zwolnił policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego z dniem 15 września 2015 r. i z dniem 16 września 2015 r. mianował go na równorzędne stanowisko służbowe. Tymczasem – jak zaznaczył – zgodnie z art. 130 § 1 Kpa, przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje jej wykonanie (art. 130 § 2 Kpa). Ponieważ zaskarżonej decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, który umożliwiłby jej wykonanie w terminie w niej określonym (art. 130 § 3 pkt 1 Kpa), to organ odwoławczy wyznaczył nowy termin wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze na tę decyzję –[...]Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] strona skarżąca, analogicznie jak w odwołaniu bez konstruowania odrębnych zarzutów – zarzuciła jej:

1) naruszenie art. 7, art. 10 § 1 i art. 77 Kpa oraz

2) obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 32 ust. 1 ustawy z dnia o Policji.

Formułując tak zarzuty – autor skargi – wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, tj. rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Strona skarżąca – co do meritum – powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu. Wyraziła swoje niezadowolenie z decyzji organu odwoławczego, który – w jej ocenie – nie rozpoznał wnikliwie wniesionego odwołania.

Autor skargi stwierdził, że "przesuniecie funkcjonariusza z jednostki nadrzędnej jaką jest Komenda Miejska Policji do jednostki podległej należy traktować w kategoriach pewnego rodzaju degradacji służbowej bez względu na uposażenie czy stopień służbowy". W jego ocenie "(...)Naturalnym jest, że funkcjonariusze Policji rozpoczynają służbę, tak jak skarżący w jednostkach podstawowych – komisariatach dążą, poprzez podnoszenie kwalifikacji zawodowych oraz pogłębianie wiedzy ogólnej, aby przechodzić kolejne szczeble zawodowe – awansować na wyższe stanowiska służbowe lub przechodzić do jednostek wyższego szczebla". Zaznaczył także, że poza kursem o specjalności operacyjno rozpoznawczej ukończył studia magisterskie na kierunku zarządzanie w A w K., zaś w ramach szkoleń zawodowych uzyskał tytuł negocjatora oraz instruktora wyszkolenia strzeleckiego, a więc specjalności policyjne, które – w jego opinii – są w "zasadzie nieprzydatne w przypadku służby w najniżej zaszeregowanej jednostce Policji".

Podał także, że w trakcie pełnienia służby na stanowisku detektywa w wydziale kryminalnym KMP w B. osiągał wyniki służbowe daleko odbiegające od wyników innych funkcjonariuszy wykazując przy tym szczególne predyspozycje do pracy operacyjno - rozpoznawczej. Jego zdaniem u podstawy jego przeniesienia do jednostki najniższego szczebla w strukturze organizacyjnej Policji miał "rzekomo leżeć interes społeczny tożsamy z interesem służby. Nie sprecyzowany bliżej ustawowo interes służby według organu wydającego decyzję jak również organu odwoławczego ma polegać na konieczności wzmocnienia służby kryminalnej komisariatu Policji [...] w B. Temu celowi, według organu wydającego decyzję, ma właśnie służyć przeniesienie Skarżącego" – z czym się nie zgadza strona.

Na zakończenie stwierdził, że został pozbawiony możliwości wypowiedzenia się, co do treści zgromadzonego materiału dowodowego, a także możliwości złożenia wniosków dowodowych odnoszących się chociażby do porównania kart opisu stanowiska. Czynność ta – w jego opinii – dla całokształtu sprawy ma jedno z podstawowych znaczeń.

Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Tym samym wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej Ppsa), tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że stan faktyczny sprawy jest w zasadniczej części bezsporny i został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania, odmienna jest natomiast jego ocena prawna. Zdaniem Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania.

Spór zasadniczo koncentruje się wokół oceny prawidłowości działania organów policji pierwszej i drugiej instancji w zakresie zwolnienia strony z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania jej na równorzędne stanowisko służbowe, a tym samym czy służba na równorzędnym stanowisku w Wydziale Kryminalnym Komisariatu Policji III w B. i Komendy Miejskiej Policji w B., w okolicznościach przedmiotowej sprawy, mieści się w uprawnieniach organów policji do zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na równorzędne stanowisko oraz realizuje przesłankę "równorzędności".

Mając na uwadze tak zakreślony spór przede wszystkim wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że "stanowisko równorzędne" oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się takim samym stanowiskiem etatowym i takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego (grupa zaszeregowania i mnożnik kwoty bazowej). Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie i w przedmiotowej sprawie – co wymaga podkreślenia – zdaniem Sądu zostały spełnione. Elementy składające się na opis zajmowanego przez stronę stanowiska przed i po przeniesieniu są tożsame. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza przy tym jego tożsamości z poprzednio zajmowanym. W języku potocznym "równorzędny" to mający taką samą wartość, jakość jak ktoś inny lub coś innego, taki sam pod względem wartości (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, red S. Dubisz, Tom P-Ś, Warszawa 2008, s. 1079). Powyższe argumenty są tożsame z wywiedzionymi w wyroku NSA z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1192/14.

W tym miejscu podkreślenia natomiast wymaga, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby i ma charakter administracyjnoprawny. Decyzja o przeniesieniu na inne stanowisko podejmowana jest władczo i jednostronnie w ramach uznania administracyjnego. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych – co do zasady – jest ograniczona, nie obejmuje ona celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowody i dokonał wyboru określonego załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych. Należy przy tym wskazać, że postępowanie dotyczące zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji komendanta nie jest całkowicie dowolne, gdyż jest ograniczone art. 7 Kpa.

Przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Uprawnienie to ma istotne znaczenie z uwagi na związanie z nim obowiązki zapewnienia realizacji ustawowych zadań i wynikającą z nich odpowiedzialność za ich wypełnienie. Z tego właśnie względu art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że mianowanie będące źródłem stosunku służbowego policjanta następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika stąd, że konsensusu stron wymaga jedynie zdecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Skoro prowadzenie odpowiedniej polityki kadrowej podlega kierownictwu Policji (poszczególnym komendantom w zakresie podległych im struktur organizacyjnych), to słuszność tej polityki – z punktu widzenia określonych założeń co do potrzeby obsady poszczególnych stanowisk i potrzeby ewentualnych przesunięć kadrowych – wyznaczają interes służby "i"/"a" interes policjanta.

Właściwy komendant policji jest uprawniony do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska, a ramy tego uznania wyznacza art. 7 Kpa, tj. interes społeczny, w tym przypadku interes służbowy Policji oraz słuszny interes policjanta, co zostało przez organy wyjaśnione. Organy uprawnione do podejmowania decyzji muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu konkretnego policjanta, ale mieć na względzie szerszy interes jednostki organizacyjnej, co w zaskarżonej decyzji zostało, z zachowaniem wymogu art. 107 § 3 Kpa, uzasadnione. W sprawie – co wymaga podkreślenia – znaczenie miała ocena zaplecza osobowego i potrzeb doświadczonej kadry dwóch jednostek funkcjonujących w ramach jednej organizacyjnie Komendy Miejskiej Policji, tj. Komisariatu Policji[...] w B. i Komendy Miejskiej Policji w B.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skarżącego, ocena ta nie zawierała cech dowolności, nie przekroczyła granic uznania administracyjnego. Organ drugiej instancji, za organem pierwszoinstancyjnym, w zaskarżonej decyzji bardzo wnikliwie wykazał i ocenił okoliczności i przyczyny, które wpłynęły na wydanie decyzji o przeniesieniu strony skarżącej z Komendy Miejskiej Policji w B. na tożsame czy też równorzędne stanowisko w Komisariacie Policji[...] w B.

Skład orzekający za Naczelnym Sądem Administracyjnym podkreśla, że "charakter stosunku służbowego policjanta powoduje, że ma on obowiązek podporządkować się szczególnym wymaganiom związanym ze służbą, także w sytuacji, w której, ze względu na potrzeby Policji, zmieniane są jego warunki służby. Policjant nie ma określonych warunków wykonywania służby raz na zawsze. Oczywistym jest bowiem, że zmieniające się otoczenie zewnętrzne Policji powoduje, iż ta musi dostosowywać się do nowych wyzwań. Gwarancje co to równorzędności zajmowanego stanowiska związane z przeniesieniem funkcjonariusza, nie obejmują warunków służby, a dotyczą przede wszystkim elementów związanych ze stopniem służbowym i uposażeniem zasadniczym" – tak przytoczony już powyżej wyrok NSA z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1192/14.

Stworzenie przez prawodawcę możliwości takiego kreowania stosunku służby policjanta przez przełożonego – w ramach którego ma on wyłączne prawo do: mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk – ma przede wszystkim na celu stworzenie gwarancji właściwego wykonania nałożonych na tę formację zadań.

Stanowisko prezentowane przez stronę, że umiejętności negocjatora czy instruktora wyszkolenia strzeleckiego są w "zasadzie nieprzydatne w przypadku służby w najniżej zaszeregowanej jednostce Policji" są w ocenie składu orzekającego niezrozumieniem roli służby i dowodzą "zapomnienia" o jej zadaniach i misji, którą ma zrealizować dla Państwa i społeczeństwa, każda jej jednostka.

Skoro strona – co jest bezsporne – osiągała dobre a nawet bardzo dobre wyniki służbowe wykazując przy tym szczególne predyspozycje do pracy operacyjno – rozpoznawczej, to nic nie stoi na przeszkodzie ażeby te wyniki utrzymała czy zwiększała dzieląc się przy tym wiedzą i doświadczeniem chociażby z młodszymi stażem funkcjonariuszami wzmacniając równocześnie pracę jednostki organizacyjnej Komisariatu Policji [...] w B. ale także w konsekwencji KMP w B. Doświadczenie życiowe, statystki policyjne dowodzą, że każda jednostka policji zmaga się z problemami kadrowymi i stale wzrastającą przestępczością, co z kolei wymaga od kierujących nimi prowadzenia takiej polityki kadrowej ażeby minimalizować zagrożenia wynikające z niewykonania nałożonych na nie zadań.

Sąd nie podziela poglądu strony o niejako jej "degradacji", która – w jej ocenie – związana jest z jej przeniesieniem z komendy miejskiej do komisariatu, notabene położonych w tej samej miejscowości i będących organizacyjnie w jednej strukturze, gdyż podzielenie tej oceny byłoby dalece niesprawiedliwe dla funkcjonariuszy wiele lat służących, na takim samym stanowisku z takimi samymi a nawet wyższymi wynikami co strona oraz takim samym oddaniem (a niejednokrotnie większym) i poświęcających się służbie w komisariatach. Pomiędzy jednostkami miejskimi takimi jak: Komisariatem i Komendą będącymi w jednej strukturze organizacyjnej nie ma zasadniczej dysproporcji, a służba w nich na równorzędnych stanowiskach wręcz nie stanowi żadnej dysproporcji ażeby uznawać służbę w jednej z nich za "awans" czy "degradację". Inaczej aniżeli pomiędzy jednostkami wyższego szczebla: komendą wojewódzką, Stołeczną czy Komendą Główną a także CBŚP lub BSW.

Skoro zatem warunki pełnienia służby policjanta nie uległy pogorszeniu, to uznać należy, że został on przeniesiony na stanowisko równorzędne, a tym samym działań organów policji nie sposób podważyć. Analizując przedmiotową sprawę, Sąd nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego przez organ, który w sposób wnikliwy rozpatrzył sporną kwestię i jej rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, dając prymat interesowi społecznemu (służby Policji) nad interesem funkcjonariusza.

Podkreślenia wymaga przy tym, że u podstawy przeniesienia strony leżał – tak przez nią marginalizowany – interes służby, wykazany i uzasadniony przez organy pierwszej i drugiej instancji. Nie jest to przy tym jak uważa ona "nie sprecyzowany bliżej ustawowo interes służby", a właśnie jej "dobre imię", które koreluje z właściwym wykonaniem nałożonych na nią zadań. Szkoda przy tym, że wieloletni funkcjonariusz tak "opacznie" rozumie swoją powinność. Praca w Komisariacie, który charakteryzuje się nadmiernym obciążeniem i trudnością prowadzonych w nim postępowań może być dla strony nie tylko nowym wyzwaniem ale także zweryfikowaniem posiadanych uprawnień i umiejętności, poprzez ich wykorzystanie na nowym terytorialnie obszarze, administracyjnie przynależnym Komisariatowi Policji[...] w B.

Jednocześnie Sąd uznał, że w uzasadnieniu objętej skargą decyzji, w sposób wystarczający przedstawiono ustalenia stanu faktycznego, których – co do meritum – strona nie dowodzi przeciwnie, wskazano okoliczności, które stały się podstawą rozstrzygnięcia, dokonując prawidłowej interpretacji ich treści. Organ drugoinstancyjny odniósł się szczegółowo do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację. Ponadto dokonał powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 i 108 Kpa przedstawił okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia, podając, że zostało ono podjęte w warunkach stypizowanych w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Podobnież jako niezasadne ocenić należy inne zarzuty procesowe stawiane przez stronę skarżącą dotyczące naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego a polegające na tym, że uniemożliwiono jej wypowiedzenie się w sprawie i złożenie wniosków dowodowych. Podkreślenia wymaga, że na żadnym etapie strona nie tylko nie składała i nie złożyła żadnych wniosków dowodowych, ale też nie wykazała związku tego naruszenia na rozstrzygniecie. Strona – wbrew temu co twierdzi – mała ku temu możliwości zaraz po powzięciu wiedzy o toczącym się postępowaniu, co potwierdziła własnoręcznie zakreślonym podpisem opatrzonym imieniem i nazwiskiem oraz datą na wniosku personalnym z dnia 17 lipca 2015 r. i składając w odpowiedzi na ten wniosek pisemne oświadczenie z dnia 23 lipca 2015 r., w którym zawarła argumenty tożsame w wywiedzionych w sprawie środkach zaskarżenia. W toku postępowania organ wskazał przesłanki i motywy, którymi się kierował a wobec braku inicjatywy dowodowej uznał zasadnie sprawę za udokumentowaną i dająca podstawy do zakończenia, na materiale znanym stronie, co potwierdza dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy. Jej objętość czy ilość zebranych dokumentów w tejże sprawie jest obojętna, gdyż organy pierwszej i drugiej instancji działania podejmowały w ramach posiadanej wiedzy o potrzebach kadrowych i zapleczu osobowym, który im podlegał, co szczegółowo uzasadniły. Z oceną nie zgodził się skarżący ale nie podał – poza własną opinią – żadnych okoliczności podważających merytoryczna treść decyzji, jak chociażby różnice przedmiotu postępowań, ich jakość i sposób prowadzenia.

Podsumowując Sąd stwierdza, że organy tak pierwszej, jak i drugiej instancji w sposób przekonywujący i w zgodzie z przywołanymi standardami odniosły się w uzasadnieniach swoich decyzji do zagadnienia równorzędności stanowisk. Zwłaszcza organ odwoławczy, oprócz kontroli instancyjnej co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, dodatkowo wyjaśnił skarżącemu niemalże wszystkie aspekty prawne związane z istotą stosunku służbowego policjanta, w tym związane z problematyką zwalniania ze stanowiska służbowego, przeniesienia z urzędu i mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe w rozumieniu art. 32 ustawy o Policji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym – na co zwrócono uwagę powyżej – wielokrotnie podkreślano, iż istotą służby w Policji jest m.in. dyspozycyjność jej funkcjonariuszy, a granice dyspozycyjności zakreślone są przepisami ustawy oraz aktów wykonawczych. Nie można przy tym pominąć, wielokrotnie uwypuklanego aspektu, że stosunek służbowy policjanta jako mający charakter administracyjnoprawny daje podstawę przełożonemu, do jednostronnego i władczego kształtowania istotnych składników w sprawach osobowych podległej mu kadry. Zważywszy przy tym na szczególny wymóg podporządkowania i dyspozycyjności każdego policjanta w służbie – należy zgodzić się ze stanowiskiem organów prezentowanym w wydanych rozstrzygnięciach i nie sposób uznać za zasadny – przy ocenie słuszności interesu skarżącego – podnoszony przez niego argument dotyczący niejako braku poszerzania zdobytych już umiejętności i niewykorzystania posiadanych. Należy raz jeszcze podkreślić, że w stosunku służbowym policjanta występuje znaczne nasilenie elementów władczych, a zatem zasadą jest (i wstępując do służby należy mieć tego świadomość), iż policjanci podlegają zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych, które mogą bez ich zgody kształtować lub zmieniać treść istotnych elementów stosunku służbowego (m.in. miejsca i czasu pełnienia służby). W orzecznictwie – co wymaga powtórzenia – podkreśla się, że służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Oznacza to z drugiej strony dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność policji, a nie według osobistych odczuć, czy potrzeb rodzinnych policjanta. Stanowisko zbieżne z wyrażonym wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 605/11.

W ocenie Sądu słuszny interes skarżącego, o którym stanowi art. 7 Kpa, nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, a argumentacja funkcjonariusza kwestionująca przedmiotowy rozkaz nie równoważy potrzeb służby. Zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak też okoliczności faktyczne sprawy, wystarczająco wskazują na uzasadnioną potrzebę dokonanych zmian w stosunku służbowym policjanta.

W tym stanie sprawy, uznając że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.