Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 686/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 3,  art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że T. S.A. – powoływana dalej jako Skarżąca lub Spółka - w deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2008 zadeklarowała do zapłaty łączną kwotę podatku od nieruchomości w wysokości

70 637 zł , wykazując jako podstawę opodatkowania:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 4733m² - obliczając podatek wg stawki 0,60 zł/m2 w kwocie 2.839,80 zł.

- budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 2248,36 m² - obliczając podatek wg stawki 17,00 zł m² w kwocie 38.222,10 zł.

- budowle o wartości 1.478.765,44 zł obliczając podatek wg 2% stawki w kwocie 29.575,30 zł.

Z uwagi na różnicę w kwocie 1.364.185,56 zł wartości budowli wykazaną w deklaracji na rok 2008 (1.478.765,44 zł) w stosunku do wartości budowli wykazaną w deklaracji za rok 2007 (2.842.951,00 zł) Burmistrz Miasta i Gminy L. pismem z dnia [...] lutego 2008r. wezwał Skarżącą do udzielenia wyjaśnień dotyczących powodów obniżenia wartości posiadanych budowli w stosunku do roku ubiegłego i lat poprzednich lub uzupełnienie w tym zakresie złożonej deklaracji.

Odpowiadając na wezwanie pismem z dnia [...] lutego 2008r., Skarżąca wyjaśniła, iż zmiana wartości budowli zadeklarowanej na rok 2008 w stosunku do wartości zadeklarowanej na rok 2007 wynika z faktu, iż w roku 2008 wyłączono z podstawy opodatkowania obiekty nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Podkreśliła jednocześnie, iż Spółka w latach ubiegłych błędnie deklarowała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych, które nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi, a złożona na rok 2008 deklaracja podatkowa ma moc wiążącą zarówno dla organu podatkowego jak i podatnika.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008r. Burmistrz Miasta i Gminy L. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008.

Spółka w piśmie z dnia 21 sierpnia 2008r. skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy L. zaznaczyła, iż z postanowienia nie wynika jakie dowody zostały zebrane w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r. Spółka nie została powiadomiona, czy i na jaką okoliczność organ przeprowadzał dowody, a jeśli nawet organ zebrał dowody to zostały naruszone przepisy dotyczące postępowania dowodowego.

Burmistrz Miasta i Gminy L. pismem z dnia [...] października 2008r. wezwał Spółkę do przedłożenia materiału dowodowego w postaci dokumentów potwierdzających wartość budowli, która stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r.o podatkach opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) zwana dalej ,,u.p.o.l.

Odpowiadając na powyższe wezwanie Strona w piśmie z dnia [...] października 2008r. wskazała, iż ustalenie stanu faktycznego jest wyłączną kompetencją organu podatkowego, natomiast żądając przedstawienia dokumentów dotyczących wartości budowli organ podatkowy próbuje przerzucić na stronę ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym.

Następnie, po otrzymaniu postanowienia organu podatkowego z dnia [...] listopada 2008r., wyznaczającego 7- dniowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie, Pełnomocnik Spółki w piśmie z dnia [...] listopada 2008r. powtórzył zarzuty w przedmiocie przeprowadzonego postępowania, przedstawione w poprzednim piśmie z dnia [...] sierpnia 2008r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008r Burmistrza Miasta i Gminy L. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r. określił Skarżącej za rok 2008 wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w kwocie 97 921 zł., przyjmując do opodatkowania wartość budowli w kwocie 2.842 951 zł., tj. zgodnie z deklaracją podatkową złożoną przez Spółkę za rok 2007.

Organ podatkowy uznał, iż zmniejszenie do opodatkowania wartości budowli wskazane w deklaracji na rok 2008 w stosunku do lat ubiegłych nie jest uzasadnione, ponieważ linie telekomunikacyjne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w podatku od nieruchomości za rok 2008 oraz wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Zdaniem Spółki zaskarżona decyzja narusza szereg przepisów o postępowaniu podatkowym m. in. art. 122, 180, 187 § 190 i 191 Ordynacji podatkowej jak i art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Spółka zarzuciła decyzji, iż organ podatkowy powinien ustalić, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicje budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustalić wartość tych linii. W opinii pełnomocnika postępowanie podatkowe - choć wszczęte i formalnie prowadzone - nie było "materialnie" prowadzone, natomiast deklaracja podatkowa złożona przez podatnika za rok 2007 nie może być dowodem w sprawie skoro podatnik na 2008 rok złożył nową deklarację, w której wykazał inną podstawę opodatkowania. Brak ustaleń faktycznych w sprawie i oparcie wymiaru na nieobowiązującej deklaracji narusza zdaniem Skarżącej art. 122, 180, 187 i 191ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. )zwana dalej,, O.p." ponadto uzasadnienie decyzji narusza zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych (art. 121 O.p.) oraz zasadę przekonywania ( art. 124 O.p.). W opinii Skarżącej organ podatkowy nie przedstawił dowodów, na podstawie których ustalił okoliczności mające znaczenie dla wysokości zobowiązania podatkowego, a przyjmując że linie kablowe są budowlą nie ustalił jaka jest wartość tych "budowli".. Zdaniem strony organ podatkowy nie wziął pod uwagę wszystkich przepisów prawa budowlanego, do których odwołuje się ustawa o podatkach i opłatach lokalnych przy definiowaniu budowli dla celów podatku od nieruchomości do których zaliczyć należy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie ( Dz.U. nr 219, poz. 1864 ). Prawo budowlane zdaniem Skarżącej nie definiuje linii kablowych jako budowli natomiast uznanie ich za obiekt budowlany wymagałoby stwierdzenia, że są one wyodrębnione w przestrzeni i połączone z gruntem w sposób trwały, natomiast obiektem budowlanym nie będą te obiekty, które usytuowane są w obrębie

(przestrzeni oddziaływania) innych obiektów. Linie kablowe nie stanowią całości użytkowo-technicznej z kanalizacją kablową. Nie mają powiązania ani konstrukcyjnie ani też funkcjonalnie i nie mogą być traktowane na gruncie Prawa budowlanego jako budowla, a tym samym na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Z uwagi na powyższe zdaniem Skarżącej telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Linie kablowe nie są też obiektem wyodrębnionym w przestrzeni nie stanowią również całości funkcjonalno-użytkowej z takim obiektem, gdyż nie mogą być uznawane za elementy budowlane kanalizacji kablowej.

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji podtrzymując stanowisko, że linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne stanowią budowlę i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ podatkowy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem - art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Definicję budowli zawiera art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2006r. Nr 156 , poz. 1118 z późn. zm.), zwana dalej ,, Prawo budowlane" natomiast definicję urządzenia budowlanego art. 3 pkt 9 tej ustawy Ponadto, w art. 3 pkt 1 lit "b" ustawodawca wyjaśnia, iż obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z daniem organu odwoławczego kable i kanały połączone w całość techniczno- użytkową stanowią sieć i stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Z wyżej przytoczonych przepisów i zawartych w nich definicji wynika, że linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości .

Organ podkreślił, że w myśl art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z zastrzeżeniem ust. 4-6, podstawę opodatkowania budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, nie pomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Na podstawie art. 16a ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz.U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika , nabyte lub wytworzone we własnym, zakresie kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do opodatkowania budowle. Podatnicy w myśl art. 9 ust. 1 tej ustawy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu ( straty) podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Organ uznał, że posiadane przez podatnika budowle, muszą być objęte stosowną ewidencją i taką ewidencję należałoby uwzględniać przy wymiarze podatku od nieruchomości na rok 2008. mając na uwadze przepisy art. 1 a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 4 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz wyraźny zapis w części D.3 deklaracji na podatek od nieruchomości - budowle.

Jednakże wystąpienie organu podatkowego do Strony o nadesłanie danych w zakresie budowli położonych na terenie Miasta i Gminy L. spotkało się z odmową Skarżącej.

Skoro Strona nie wykazała woli współdziałania wskazując, że jedynym dowodem dla organu podatkowego jest deklaracja podatkowa organ I instancji wyliczając wartość zobowiązania podatkowego za 2008 r. oparł się na danych wynikających z deklaracji za 2007 r., ponieważ dane zawarte w tej deklaracji nie budziły żadnych wątpliwości

Na powyższą decyzję Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 122 w związku z art.180, art. 187 §1 oraz art. 191 O.p., gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

2) art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180, art. 187§1 oraz art. 191 O.p., gdyż zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną danymi wynikającymi z deklaracji złożonych w latach poprzednich,

3) art. 210 §4 O.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. la ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na pominięciu przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,

4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art la ust. 1 pkt 2 u.p.o.l gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo, iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] grudnia 2008r.

W uzasadnieniu wskazała, że zaskarżona decyzja narusza art. 122 w związku z art. 180 art. 187 §1 oraz art. 191 O.p. , ponieważ zarówno Burmistrz Miasta i Gminy L. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ustaliły inną niż zadeklarowana przez podatnika wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008 nie przedstawiając dowodów, że wysokość zadeklarowana przez podatnika nie odzwierciedla stanu faktycznego. Ciężar dowodu w takiej sytuacji zdaniem Skarżącej jest po stronie organu, a nie podatnika. Skarżąca wskazała, iż dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych jest niezbędnym elementem stosowania prawa, poprzedzającym kolejny etap, jakim jest zastosowanie przepisów ustawy podatkowej, co potwierdza również powołany w decyzji wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006r. sygn. akt FSK 2316/04. Podobny pogląd zawarty został również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2008 sygn. akt I S.A./Bk 291/08, który dotyczył zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej.

Skarżąca zarzuciła również, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 122, art 180 §1. art. 187§1 oraz art. 191 O.p. z uwagi na brak ustalenia, czy należące do Skarżącej linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz jaka jest wartość tych linii. Podkreśliła, iż w postępowaniu podatkowym nie zebrano żadnych dowodów, a jedynym dowodem, na który powołał się organ była deklaracja na podatek od nieruchomości za rok 2007, która nie ma znaczenia dla rozliczenia podatku za rok 2008. Zarzuciła również wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji z uwagi na brak wyjaśnienia istnienia związku użytkowego jak i technicznego linii kablowych z kanalizacji kablową oraz nieuwzględnienie treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r., które zalicza się do przepisów prawa budowlanego.

W uzasadnieniu skarżonej decyzji uznano iż kable i kanały stanowią sieć połączoną w całość techniczno -użytkową bez wyjaśnienia przesłanek na podstawie których orzeczono, że linie kablowe pozostają zarówno w związku użytkowym

(funkcjonalnym) jak technicznym z kanalizacja kablową naruszając art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej wg Skarżącej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Linie kablowe nie są powiązane z kanalizacją ani konstrukcyjnie ani funkcjonalnie , nie mogą zatem być traktowane na gruncie Prawa budowlanego jak budowla, a tym samym nie mogą być uznane za budowlę na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Linie kablowe nie są też obiektem budowlanym nie mogą też być uznane za urządzenie budowlane i w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie mogą zatem podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Strona powołując się na artykuł prof. Bogumiła Brzezińskiego oraz dr Wojciecha Morawskiego "Kable telekomunikacyjne w kanalizacji kablowej, a podatek od nieruchomości" podkreśla, iż zdaniem autorów linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie stanowią wraz z tą kanalizacją całości techniczno - użytkowej, a tylko kable ułożone bezpośrednio w ziemi mogą być uznane za budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto Skarżący podkreśla, iż na brak podstaw prawnych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej zwrócili również uwagę Prof. dr hab. W. Nykiel oraz mgr Michał Wilk w opinii "w sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości" - która została dołączona do skargi.

W świetle powyższego w ocenie Skarżącej telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. jest niezgodna z art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu

o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Sąd nie znalazł też podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn wskazanych przez Stronę we wniosku o zawieszenie postępowania sądowego tj. nieuwzględnienie w decyzji wszystkich przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu Spółki, co jej zdaniem wynika z dwóch częściowych deklaracji z tytułu podatku od nieruchomości jakie złożone zostały przez Stronę za 2008 r. powołując art.6 ust.9 u.p.o.l. oraz art.21 § 3 O.p. Odnosząc się do powyższych twierdzeń stwierdzić przede wszystkim należy, iż prawo podatkowe nie zna pojęcia deklaracji częściowych. Zgodnie z art.81 § 1 O.p. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

Dalej zgodnie z art. 81§ 2 O.p. skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty.

Na mocy analizowanego przepisu podatnicy, płatnicy i inkasenci mają prawo do złożenia skorygowanej deklaracji. Mogą oni wielokrotnie korygować deklaracje. Możliwa jest przez to korekta już uprzednio skorygowanej deklaracji. Korekta deklaracji w podatkach powstających z mocy prawa w tym trybie prowadzi, co do zasady, do zmiany wysokości kwoty powstałego już zobowiązania podatkowego. Korygując deklarację w tych podatkach, podatnik ma prawo do zmniejszenia lub zwiększenia już powstałego zobowiązania ze skutkiem wstecznym. Prawa tego nie mają, o czym niżej, podatnicy podatków powstających po doręczeniu decyzji wymiarowej.

Każda deklaracja (w rozumieniu art. 3 pkt 5 O.p.) może zostać skorygowana, czyli poprawiona w dowolnym zakresie zamieszczonych w niej wpisów. Można dokonać korekty deklaracji skorygowanej. Skorygowanie deklaracji polega na złożeniu deklaracji tego samego rodzaju co deklaracja korygowana, ale o innej treści. Korekty dokonuje podmiot, który złożył deklarację korygowaną.

Reasumując z treści wyżej powołanego przepisu wynika, iż każdą kolejną deklarację złożoną przez podatnika nawet jeżeli nie zaznaczy w odpowiedniej rubryce deklaracji, iż jest to korekta - organ winien traktować nie jako zbiór złożonych deklaracji, ale jako korektę deklaracji poprzedniej (wcześniejszej).

W przedmiotowej sprawie Strona złożyła do akt sądowych dodatkowo (oprócz deklaracji znajdującej się w aktach podatkowych ) kserokopię sporządzonej w dniu [...] stycznia 2008 r. deklaracji za 2008 r. Organ I instancji potwierdził, iż deklaracja ta została złożona w organie w dniu 14 stycznia 2008 r. W złożonej deklaracji w rubryce dotyczącej powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jako podstawę opodatkowania wykazano 8,2 m² oraz budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej 4,5 m². Natomiast w deklaracji złożonej w dniu 30 stycznia 2008r. w analogicznych rubrykach dotyczących powierzchni gruntów związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej wykazano 4733,00 m² i powierzchnię budynków 2248,36 m.² oraz wykazano wartość budowli.

W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął jako deklarowaną przez Skarżącą podstawę opodatkowania powierzchnię gruntów oraz budynków wynikającą z deklaracji złożonej w dniu 30 stycznia 2008 r., która jako kolejna deklaracja stanowiła korektę poprzedniej deklaracji złożonej wcześniej tj. w dniu 14 stycznia 2008 r.

W związku z powyższym argumenty wskazane przez Stronę nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Sąd oddalił również wniosek Stron o zawieszenie postępowania z uwagi na brak przesłanek ustawowych do jego uwzględnienia. Wskazany przez Stronę przepis art.125 § 1pkt 1 p.p.s.a. jako podstawa prawna zawieszenia postępowania, nie mógł mieć zastosowania w sprawie, w której za zagadnienie wstępne Strona uważa zbadanie przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy. Zgodnie z powołanym wyżej art. 145 § 1 p.p.s.a. obowiązkiem Sądu w związku z art.134 p.p.s.a., która bada zasadność skargi podatnika wniesionej przez Stronę na każdą decyzję organu podatkowego jest ocena prawna, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii nie jest uzależnione od decyzji organu podatkowego rozpatrującego wniosek Strony o stwierdzenie nieważności decyzji. Stwierdzić również należy, iż w sprawie nie zachodziła podstawa do zawieszenia postępowania na podstawie art.124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. tj. nie zachodził przypadek określony w art.56 p.p.s.a.

Oceniając stanowisko co do istoty zajęte w przez organy podatkowe w zaskarżonych decyzjach należy w pierwszej kolejności wskazać, że stan faktyczny sprawy był w istocie niesporny i - zwięźle go przedstawiając - polegał na tym, że spółka w 2007 r. zadeklarowała do opodatkowania stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej budowle sieci telekomunikacyjnych, składające się z kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi jako całość, a w deklaracji za 2008 r. wykazała do opodatkowania jedynie wartość kanalizacji kablowej z pominięciem wartości linii telekomunikacyjnych umieszczonych w tej kanalizacji, wyrażając pogląd, że nie stanowią one budowli.

Spór dotyczy zatem wyłącznie interpretacji przepisów prawa i rozstrzygnięcia spornego zagadnienia co do opodatkowania linii telekomunikacyjnych podatkiem od nieruchomości.

W ocenie Sądu ustalony stan faktyczny upoważniał organy podatkowe do oceny opartej o przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego o zaliczeniu linii telekomunikacyjnych do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Sąd w składzie rozpatrującym przedmiotową sprawę w całości podziela stanowisko wyrażane już niejednokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych np. wyrok z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 734/07, wyrok z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 792/08 , wyrok z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt. I SA/Po 604/08, wyrok z 8 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 139/08.

Sąd nie podziela argumentacji strony co do interpretacji przepisów prawa materialnego wyrażonych w skardze oraz w opinii prawnej załączonej do skargi,. z następujących względów.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3. u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem.

Definicję budowli zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, natomiast definicję urządzenia budowlanego zawiera art. 3 pkt 9 tej ustawy.

Z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. wynika, że przez budowlę należy rozumieć zbiór wszystkich elementów ją tworzących (konstrukcji, urządzeń, instalacji) wzajemnie ze sobą powiązanych tak, aby mogła ona pełnić swoje funkcje. Tych elementów może być dużo (np. linie kolejowe) albo mogą to być budowle jednorodne (fundament pod maszyny). I jedne, i drugie są budowlą. Sieć jest jednym z rodzajów budowli i - w konsekwencji - obiektów budowlanych, a ustalając, co się na nią składa trzeba brać pod uwagę wszystkie jej elementy składowe tworzące całość techniczno-użytkową. Tę całość mogą tworzyć kable telekomunikacyjne wraz z urządzeniami

i instalacjami, bez względu na to, jak i gdzie są zlokalizowane. Kable tworzące tak rozumianą sieć mogą być umiejscowione na słupach, w kanalizacji czy też być bezpośrednio ułożone w ziemi. Tworzą one sieć techniczną. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, w czyjej kanalizacji lub na czyich słupach jest zlokalizowana taka sieć.

Ponadto w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego wyjaśniono, że obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

Z kolei art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego za urządzenie budowlane uznaje urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wyliczając m.in. urządzenia instalacyjne.

Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Odmienne stanowisko spółki nie ma uzasadnienia prawnego.

W wyroku z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt FSK 2316/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego, oraz że z przepisów tych wynika, że linie (sieci) telekomunikacyjne są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania tym podatkiem, a także, że na budowlę tę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne, jak i kable stanowiące część składową tej budowli. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że powołane przepisy były wystarczające do wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości, oraz że nie było podstaw ani takiej potrzeby aby dla rozstrzygnięcia sporu odwoływać się do innych przepisów, bowiem art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie stwarza tego rodzaju podstawy. W innym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny (z dnia 3 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 656/05) stwierdził, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych zawiera normy prawa podatkowego, prawa autonomicznego w stosunku do innych gałęzi prawa regulujących zagadnienia pozostające poza sferą bezpośredniego zainteresowania ustawodawcy podatkowego. Jednakże dla zachowania spójności systemu prawnego, a w szczególności posługiwania się tożsamym lub zbliżonym rozumieniem określeń używanych w różnych przedmiotowo regulacjach prawnych, ustawodawca niejednokrotnie posługuje się w ustawach podatkowych definicjami pojęć ustalonymi już w przepisach innych ustaw, nie zawierających norm podatkowych.

Zbliżonym, lecz jednak nie tożsamym, zabiegiem legislacyjnym posłużono się w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych przy określaniu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jakim stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy są budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy zgodzić się z poglądem, że aby dana budowla była opodatkowana podatkiem od nieruchomości powinna spełniać dwie cechy; po pierwsze - aby była budowlą w znaczeniu przypisywanym temu określeniu w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, po drugie - aby była związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawiera definicję budowli dla jej potrzeb, odsyłając w tej mierze do rozumienia znaczenia tego określenia w przepisach Prawa budowlanego. Wskazany przepis stanowi jednak, że użyte w ustawie podatkowej określenie budowla oznacza obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Znaczenie określenia budowla zdefiniowane jest w art. 3 pkt 3 cytowanej ustawy - Prawo budowlane i rozumie się przez nie każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak np. sieci techniczne, sieci uzbrojenia terenu. Wskazać należy, że definicja budowli w Prawie budowlanym nie obejmuje urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym. Znaczeniu tego ostatniego pojęcia poświęcony jest odrębny przepis, to jest art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego.

Zestawienie zakresów znaczeniowych pojęć budowli użytych w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz w Prawie budowlanym prowadzi do wniosku, że zakres tego pojęcia użyty w ustawie podatkowej jest szerszy, gdyż oprócz obiektu budowlanego obejmuje również urządzenia budowlane z obiektem tym związane. Trzeba zatem uznać, że w świetle powyższych ustaleń art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie jest jedynie prostym odesłaniem do przepisów Prawa budowlanego a zawiera treści o charakterze normatywnym. Z tego też powodu uzasadnione jest twierdzenie, że przy określaniu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości przepisy Prawa budowlanego mają ograniczone zastosowanie. W rzeczywistości sprowadzają się one jedynie do definicji budowli i urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym, zawartych w przepisach art. 3 pkt 3 i 9 ustawy - Prawo budowlane.

Podzielając w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w powołanych wyżej wyrokach, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie uznaje za bezzasadne odwoływanie się skarżącej spółki do postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. Jest to bowiem rozporządzenie wykonawcze do Prawa budowlanego wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Również bezzasadne jest odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż - jak już wyżej wyjaśniono - znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, gdyż mogą także być umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie oznacza - wbrew stanowisku skargi - że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. Odmienne w tym zakresie wywody skarżącej spółki nie mają uzasadnienia prawnego.

Podzielając wskazane wyżej poglądy prawne wyrażone w orzecznictwie sądowym Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę chciałby dodatkowo zwrócić uwagę, iż pojęcie "sieć telekomunikacyjna" występuje w ustawie - Prawo budowlane (np. art. 29 ust. 2 pkt 11). Jest to zatem obiekt budowlany w rozumieniu tej ustawy, co wynika bezpośrednio z art. 1 Prawa budowlanego. Jednakże pojęcie sieci telekomunikacyjnej nie jest zdefiniowane w tym akcie. W związku z powyższym zdaniem Sądu pojęcie sieci telekomunikacyjnej należy ustalić w oparciu o ustawę z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) Definicja ta, jako precyzująca rozumienie jednego z rodzajów obiektów budowlanych, tj. sieci telekomunikacyjnej, powinna być brana pod uwagę przy ustalaniu tego, czy omawiane przewody telekomunikacyjne są obiektem budowlanym, a przez to podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Zgodnie z art. 2 pkt 35 tej ustawy, przez sieć telekomunikacyjną rozumie się systemy transmisyjne urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Definicja ta jest zgodna z definicją budowli i obiektu budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego, co też przemawia za jej stosowaniem w tej sprawie. Sieć taką mogą zatem tworzyć przewody telekomunikacyjne i inne urządzenia połączone ze sobą w funkcjonalną całość po to, aby przesyłać sygnały telekomunikacyjne. Nie ma w niej wymogu połączenia kabli telekomunikacyjnych (jako części składowych) z budowlą albo urządzeniem budowlanym.( Komentarz do art. 1(a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.06.121.844), [w:] L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008.)

Z tą definicja koresponduje również definicja sieci telekomunikacyjnej zawarta w Słowniku Języka Polskiego zgodnie z która sieć telekomunikacyjna to zespół funkcjonalnie ze sobą powiązanych urządzeń (aparatury stacyjnej oraz torów telekomunikacyjnych) znajdujących się na danym obszarze i przeznaczonych do świadczenia różnych usług telekomunikacyjnych (telefonicznych, radiofonicznych, telewizyjnych i in.).

Z tych względów Sad nie podzielił również stanowiska wyrażonego w złożonej na rozprawie ,,Opinii technicznej w zakresie kwalifikacji linii kablowych telekomunikacyjnych ułożonych w kanalizacji kablowej w rozumieniu przepisów prawa budowlanego", iż kable telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji telekomunikacyjnej nie są przedmiotem podlegającym przepisom prawa budowlanego wynikającym z art. 1 ustawy Prawo budowlane.. Natomiast odnośnie ,,Opinii technicznej dotyczącej zagadnień budowy telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej, telekomunikacyjnych linii kablowych i telekomunikacyjnych linii napowietrznych w m. B.", to należy przede wszystkim wskazać, że opinia ta dotyczy infrastruktury sieci telekomunikacyjnej na terenie miasta B. a nie Gminy L. i nie może być dowodem w zakresie określenia przedmiotu opodatkowania w przedmiotowej sprawie.

Wbrew stanowisku skargi organy podatkowe nie miały też obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównywania danych wykazanych przez spółkę w pierwotnej deklaracji na 2007 rok z danymi wynikającymi z deklaracji za 2008 r. jako różnica pomiędzy wartością budowli kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi a wartością samej kanalizacji, które to dane nie budziły wątpliwości organów co do zgodności z rzeczywistością i nie były kwestionowane także przez spółkę. Skarżąca nie wskazuje w skardze na niezgodność tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy, zatem bezzasadnie zarzuca naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej. w postępowaniu co do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122), nieprzeprowadzenia dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy (art. 180) oraz wyczerpującego ich rozpatrzenia (art. 187 § 1) i oceny (art. 191), ani też nie wykazuje, jaki to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)zwana dalej "p.p.s.a.").

Sąd nie stwierdza również naruszenia art. 210 § 4 O.p. bowiem uzasadnienie decyzji zawiera prawidłowo ustalony stan faktyczny jak i wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa. Nie ma też podstaw do uznania, że organy naruszyły zasadę zaufania do organów państwa (art. 121). Zgodnie z art.181 O. p. deklaracja podatkowa stanowi dowód w postępowaniu podatkowym, Wbrew stanowisku Strony art.122 O.p. nakładający na organy podatkowe ustalanie prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, nie nakłada obowiązku nieograniczonego poszukiwania faktów prowadzących do rozstrzygnięcia na korzyść strony jeżeli nie dostarcza ich sama Skarżąca. Ponadto zgodnie z art. 155 § 1 organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

Natomiast zgodnie z art.189 § 1 O. p. organ podatkowy może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodu będącego w jej posiadaniu. Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż obowiązkiem Strony postępowania jest współdziałanie z organem podatkowym w gromadzeniu materiału dowodowego w sprawie, dlatego też i w tym zakresie Sąd zarzutów skargi nie podziela.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.