Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 545/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II SA/Bk 545/13 P O S T A N O W I E N I E Dnia 8 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Danuta Tryniszewska – Bytys (spr.), po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2013 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Odział w B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji z ewidencji gruntów i budynków p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe w sprawie


UZASADNIENIE

II SA/Bk 545/13

U Z A S A D N I E N I E

Inspektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., działając z upoważnienia Dyrektora ZUS, w piśmie z dnia 26 lutego 2013 r. (którego żądanie podtrzymał w piśmie z dnia 6 marca 2013 r.) wystąpił do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych. Wniósł o podanie z ewidencji gruntów numeru księgi wieczystej nieruchomości oraz wskazania nieruchomości, których właścicielem lub użytkownikiem wieczystym jest K. D. Jako podstawę prawną żądania wskazał art. 24 ust. 2 i art. 26 ust. 1-3, art. 66 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) oraz art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Wnioskujący wyjaśnił, że informacja jest niezbędna w celu dochodzenia należności ZUS.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] Prezydent Miasta B. odmówił udzielenia powyższych informacji z ewidencji gruntów i budynków. Stwierdził, że wnioskujący nie wykazał – w świetle art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne - interesu prawnego, który upoważniałby go do uzyskania żądanych danych. Charakter wniosku wskazuje na poszukiwanie majątku dłużnika. Ustalenie zaś majątku dłużnika może nastąpić w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, przy czym fakt uzyskania w tym trybie niepełnych danych co do majątku dłużnika, nie generuje po stronie ZUS-u interesu prawnego w uzyskaniu brakujących danych w postępowaniu administracyjnym.

Po rozpoznaniu zażalenia wnioskodawcy na powyższe postanowienie P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie pierwszoinstancyjne.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego Dyrektor ZUS Oddział w B. wniósł skargę do tutejszego sądu administracyjnego na postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r.

W piśmie z dnia 5 listopada 2013 r. skarżący cofnął skargę, wskazując że w jego ocenie przedmiotowe cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa i nie powodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie sądowe w sprawie podlegało umorzeniu wskutek skutecznego i dopuszczalnego cofnięcia skargi.

Z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wynika że skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie – co do zasady - wiąże sąd. Jedynie w przypadku uznania przez sąd takiej czynności za niedopuszczalną ze względu na przyczyny określone w przepisie (gdy zmierzałaby do obejścia prawa lub powodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności) - nie mogłaby wywołać skutku bezprzedmiotowości postępowania sądowego.

W piśmie z dnia 5 listopada 2013 r. sam skarżący wskazuje, że złożone przez niego oświadczenie o cofnięciu skargi nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności, a tym samym – w jego ocenie - nie zachodzą przyczyny niedopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd również nie stwierdził, aby przedmiotowe cofnięcie skargi było niedopuszczalne, a więc by nosiło cechy uniemożliwiające uznanie go za wiążące.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z uwagi na wystąpienie przesłanek wskazanych w tym przepisie, orzeczono jak w sentencji.