Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 654/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 30 par. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 49b ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 28 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), , Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2014 roku sprawy ze skargi B. W. i P. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego z werandą 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...] znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżących B. W. i P. W. solidarnie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) – w skrócie: "K.p.a." – w związku z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) – powoływanej także jako: "ustawa" lub "PB", uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...], którą nakazano B. i P. małż. W., dokonać rozbiórki samowolnie wykonanego budynku gospodarczego z werandą o wym. 4,80m x 4,30m o dachu dwuspadowym, znajdującego się w miejscowości W., na działce o nr ewidencyjnym gruntów 1628/1, stanowiącej własność ww. osób i orzekł o nakazaniu B. i P. małż. W. rozbiórki budynku gospodarczego-drewnianego o wymiarach 4,80m x 4,30m z werandą o wym. 1,40m x 4,80m wraz z wylewką betonową (płytą betonową) o wymiarach 6,80 x 4,80m, zlokalizowanego na ww. nieruchomości.

Postępowanie organu nadzoru budowlanego zostało wszczęte w związku z wnioskiem Prokuratury Rejonowej w W. z dnia [...] o jego przeprowadzenie.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. ustalił, że Gmina W. oraz B. i P. małżonkowie W. zawarli w dniu 29 grudnia 2011 roku notarialną umowę zamiany nieruchomości, na mocy której skarżący otrzymali na własność działkę o numerze ewidencyjnym 1628/1 w zamian za przekazanie działki o nr 1606. Gmina zobowiązała się do odtworzenia stanu zabudowy działki do dnia 23 kwietnia 2012 roku. (akt notarialny Rep. A nr [...]).

Według § 5 pkt 2 lit. c umowy, Gmina W. zobowiązała się w terminie do 15 kwietnia 2012r. w ramach odtworzenia zagospodarowania działki nr ewid. 1606 na działce nr ewid. 1628/1, do wykonania na rzecz B. i P. małż. W. altany o wymiarach min. 4,65m x 2,9m o grubości ścian nie mniej niż 4,5cm, o konstrukcji drewnianej na wylewce betonowej, wraz z otworami okiennymi.

Organ I instancji ustalił też, że obecnie na działce nr 1628/1 stoi m.in. budynek gospodarczy o wymiarach ok. 4,80m x 4,30m i wysokości 2,90m. Na wykonanie przedmiotowego obiektu przedstawiono zgłoszenie znak: [...] przyjęte do Starostwa Powiatowego w W. w dniu 8 kwietnia 2013r. Do protokołu organ stopnia podstawowego sporządził załącznik, z którego wynikało, że budynek gospodarczy-altana składa się z budynku gospodarczego o wymiarach 4,30m x 4,80m, werandy o wymiarach 1,40m x 4,80m oraz wylewki betonowej o wymiarach 6,80m x 4,80m. Organ administracji architektoniczno-budowlanej poinformował, że zgłoszenie to zostało przyjęte bez uwag i sprzeciwu.

Budynek był już jednak w dacie zgłoszenia zrealizowany. Świadczy o tym kopia Faktury VAT nr [...] z dnia [...], wystawiona dla Gminy W. obejmującą sprzedaż domku drewnianego. Na odwrocie faktura została opisana: "Wykonanie towaru oraz jego zakup uwarunkowany zgodny z prot. uzgodnień spisanym w celu wykupu dz. 1606.". Ponadto przekazano potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię Faktury VAT [...] z dnia [...] wystawioną dla Gminy W., obejmującą usługę polegającą na wylaniu płyty betonowej pod altanę. Na odwrocie faktura została opisana: "Potwierdzam wykonanie prac zgodnie z ustnym zleceniem, na podstawie protokołu uzgodnień spisanym w celu wykupu dz. 1606. Rep. A nr [...] z dnia [...]".

Burmistrz W. poinformował, że od dnia 1 stycznia 2004r. do dnia 14 stycznia 2013r. Gmina W. nie posiadała obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa nieruchomość. Natomiast zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w W. Nr [...] z dnia 15 listopada 2012r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru (...) (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 31.12.2012r., poz. 4746), działka o numerze ewid. 1628/1 oznaczona symbolem 7UR przeznaczona jest pod zabudowę usług rzemiosła jako podstawowe przeznaczenie terenu, usług o uciążliwości nie przekraczających granic działki, jako podstawowe dopuszczalne przeznaczenie terenu, urządzenia obsługi technicznej jako dopuszczalne przeznaczenie terenu. Jednocześnie poinformowano, że dla przedmiotowej nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wobec powyższych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], przytoczoną na wstępie.

W odwołaniu od powyższej decyzji wskazano, że w uzasadnieniu decyzji brak jest informacji o zgłoszeniu dokonanym bezpośrednio przez osobę Burmistrza Gminy B. N. w odniesieniu do naniesień na działce 1628/1, co zdaniem odwołujących przesądza, że inkryminowana decyzja nie uwzględnia całości dostępnego w sprawie materiału dowodowego. Dodatkowo powołano się na treść łączącego B. i P. małż. W. z Gminą W. stosunku zobowiązaniowego podkreślając, że wszelkie naniesienia zostały wykonywane na zlecenie Gminy W., nie zaś obecnych właścicieli, a tym samym poważne wątpliwości budzi orzeczenie, iż obowiązkiem rozbiórki (i kosztami z nią związanymi) mają być obciążeni małż. W., a więc osoby, które zostały przez Gminę W. wprowadzone w błąd przy zawieraniu powoływanej umowy zamiany nieruchomości. Nadto wskazano, że skarżący mają status pokrzywdzonych w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w W. pod sygnaturą [...], co zdaniem odwołujących przesądza, że organ I instancji powinien był zawiesić postępowanie do momentu zakończenia postępowania karnego zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I decyzją z dnia [...], nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo wskazał, że plan dopuszcza w tym miejscu lokalizację zakładu rzemieślniczego lub usługowego wraz z niezbędnym zapleczem, w tym administracyjno-socjalnym w formie budynku lub zespołu budynków. Następnie organ II instancji podkreślił, że adresatem rozstrzygnięć wydawanych w trybie art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z przepisem art. 52 ustawy są inwestor, właściciel lub zarządca. Użycie alternatywy łącznej oznacza możliwość nałożenia obowiązków alternatywnie na jeden z trzech podmiotów objętych hipotezą omawianej normy. Jednakże wybór adresata obowiązków ograniczony jest w sytuacji, kiedy inwestor niebędący właścicielem nieruchomości, nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie ma w takiej sytuacji możliwości nakazania rozbiórki obiektu budowlanego wyłącznie inwestorowi, skoro w dacie orzekania nie posiada on uprawnień do władania obiektem, które pozwoliłyby na wykonanie nakazu. Nie ma przy tym możliwości prawnych kierowania się w omawianej sytuacji kryteriami pozaprawnymi. Współwłaściciele mają możliwość w tej sytuacji dochodzenia roszczeń z tego tytułu wyłącznie przed sądami powszechnymi.

Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do sądu administracyjnego wnieśli B. i P. małż. W., zarzucając zaskarżonej decyzji przede wszystkim naruszenie art. 52 w zw. z art. 3 ust 11 ustawy Prawo Budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż Gmina W., która była zarządcą nieruchomości skarżących (działki nr ewidencyjny gruntów 1628/1) w W. i podmiotem odpowiedzialnym za posadowienie na nieruchomości budynków w tym budynku gospodarczego, nie jest podmiotem na który może i powinna być nałożona decyzja nakazująca rozbiórkę w oparciu o przepis art. 49b ust. 1 Prawa Budowlanego w sytuacji, gdy zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego decyzja ta powinna dotyczyć Gminy.

Ponadto zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie okoliczności powierzenia przez skarżących Gminie zarządu nad ich nieruchomością poprzez wyrażenie takiej woli przy zawarciu umowy zamiany (m.in. brak przesłuchania na tę okoliczność skarżących oraz reprezentantów Gminy), zgodnie z którą Gmina miała odtworzyć na nieruchomości skarżących naniesienia oraz uzyskać wszelkie wymagane prawem pozwolenia w tym zakresie.

Na tej podstawie skarżący zażądali uchylenia w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dodając, że chociaż ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia zarządcy, to jednak ze statusem zarządcy łączy wiele obowiązków, nie sprowadzając się jedynie do prawa wybudowania konkretnie określonych w umowie obiektów budowlanych. Obowiązku zarządcy są przykładowo wymienione w Rozdziale 6 ustawy, a takich uprawnień, czy obowiązków nie przyznawała umowa zamiany nieruchomości zawarta między B. i P. małż. W. a Gminą W. Z tego zatem wynika, że Gmina nie jest zarządcą przedmiotowej nieruchomości, a więc nie przysługuje jej prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane co wyklucza wskazania Gminy jako adresata obowiązku, o którym mowa w art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym organ II instancji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji, w oparciu o kryterium legalności w rozumieniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), Sąd uznał skargę za uzasadnioną. Stosownie do treści powołanego przepisu sąd administracyjny dokonuje oceny prawidłowości zastosowania przez organy przepisów prawa procesowego w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego oraz bada, czy organy dokonały właściwej subsumcji, a także, czy prawidłowo zinterpretowały zostały zastosowane przepisy prawa materialnego.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontroli sądu poddana została decyzja nakazująca rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach 4,80m x 4,30m z werandą o wym. 1,40m x 4,80m wraz z wylewką betonową (płytą betonową) o wymiarach 6,80 x 4,80m, czyli powierzchni nieprzekraczającej 33 m2. Inwestycja została zrealizowane przez Gminę W., która w dacie budowy nie była właścicielem nieruchomości.

Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej prawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Przy tym stan faktyczny sprawy jest niesporny, spór dotyczy natomiast wykładni prawa, art. 52 PB.

Realizacja wspomnianej inwestycji wymaga zgłoszenia zamiaru budowy (art. 29 ust. 1 pkt 1 a w zw. z art. 30 ust . 1 opkt 1 PB). Bezspornie ani inwestor ani właściciele nieruchomości nie dokonali takiego zgłoszenia przed przystąpieniem do budowy spornych obiektów budowlanych.

Ustawodawca w przepisie art. 49b Prawa budowlanego zobowiązał organ nadzoru do badania, czy budowa realizowana bez wymaganego zgłoszenia jest zgodna z przepisami, w szczególności ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Nakaz rozbiórki obiekt może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym, że legalizacja samowoli nie jest obowiązkiem, lecz uprawnieniem strony (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 26 lipca 2013r. II SA/Op 206/13, LEX nr 1348379, wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1879/07 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Legalizacja obiektu budowlanego łączy się bowiem z koniecznością spełnienia przez stronę określonych przesłanek.

Po ustaleniu zatem, że samowolnie wybudowany budynek nie może zostać zalegalizowany w trybie art. 49b ust. 2 PB organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu na podstawie art. 49 ust. 1 tej ustawy.

Jak wynika z bezspornych ustaleń organów, budynek gospodarczy postawiono w warunkach samowoli budowlanej. Powołane wcześniej zgłoszenie nie dotyczy tej inwestycji, pomijając istotny fakt jego bezskuteczności wobec dokonania po zrealizowaniu inwestycji. Ponadto budowę zrealizowano na terenie, na którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje na działce budowlanej budowę jedynie zakładu rzemieślniczego lub usługowego z niezbędnym zapleczem.

Po ustaleniu zatem, że samowolnie wybudowany budynek nie może zostać zalegalizowany w trybie art. 49 ust. 2 PB, organ nadzoru budowlanego zasadnie nakazał rozbiórkę obiektu na podstawie art. 49 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego do rozbiórki zobowiązany jest inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Przepis ten ustala kolejność adresatów nakazu rozbiórki i nie jest to kolejność przypadkowa. Przyjmuje się, że nakaz ten winien być skierowany w pierwszej kolejności do inwestora. Warunkiem skierowania nakazu do inwestora jest, co do zasady, dysponowanie przez niego nieruchomością w dacie orzekania. Chodzi bowiem o to, aby adresat nakazu był go w stanie wykonać, innymi słowy, aby decyzja nakazująca rozbiórkę była wykonalna. Uwagi organu co do zasady były trafne gdyby nie fakt, że nie uwzględniają wyjątkowości stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy.

Sąd podziela nieodosobnione głosy judykatury przyjmujące, że w pewnych sytuacjach należy wydać nakaz rozbiórki wobec inwestora nawet wówczas, gdy nie dysponuje on prawem władania nieruchomością. W orzeczeniach pogląd ten prezentujących podkreśla się, że dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy inwestor wykonał samowolnie roboty budowlane bez zgody właściciela (tak NSA wyroku z dnia z dnia 23 lipca 2009 r. II OSK 1234/08, LEX nr 552842, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. VII SA/Wa 1613/07, LEX nr 508444, NSA w wyroku z dnia 21 listopada 2001r., SA/Rz 597/00, LEXpolonica 354876). W orzeczeniach tych podkreśla się, że nie ma uzasadnienia do specjalnej ochrony sprawcy samowoli budowlanej, jak również, że to inwestor jest sprawcą samowoli budowlanej, a usunięcie jej skutków wiąże się z kosztami. Z tego też powodu nakazy rozbiórki powinny być w pierwszym rzędzie kierowane do inwestora jako sprawcy samowoli budowlanej, gdyż to on naruszył swoim postępowaniem określony zakaz bądź nakaz, wynikający z przepisów Prawa budowlanego. Dopiero w przypadku, kiedy nie jest możliwe nałożenie nakazu rozbiórki na inwestora adresatami nakazu powinni być jego następcy prawni zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 30 § 4 k.p.a., a w dalszej kolejności właściciel (wyrok NSA z dnia z dnia 2 czerwca 2009r., sygn. akt II OSK 899/08 LEX nr 561984, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Gd I 652/11, LEX nr 1152486).

Należy przy tym zwrócić uwagę, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest jednomyślnie stanowisko, zgodnie z którym nakaz usunięcia skutków samowoli budowlanej jest w istocie nakazem przywrócenia stanu zgodnego z prawem i nie kto inny jak sprawca samowoli w pierwszej kolejności jest obciążony nakazem wykonania tego obowiązku (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2011r. sygn. akt II S/Wr 359/10, Lex nr 755572, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1614/07, Lex nr 508434; Z. Niewiadomski: Ustawa - Prawo budowlane, Komentarz, Warszawa 2006).

Bez wątpienia w niniejszej sprawie gmina nie dysponowała zgodą właścicieli nieruchomości.

Z powyższych względów uzasadniony jest zarzut skarżących, że nakaz rozbiórki winien zostać skierowany do Gminy W. Bezspornym jest bowiem, że to Gmina jest sprawcą samowoli budowlanej. Wykonanie spornych naniesień na nieruchomości stanowiło realizację zobowiązań wynikających z umowy zamiany nieruchomości, zawartej przez Gminę i skarżących w dniu 29 listopada 2011 roku. Zgodnie z postanowieniami umowy to Gmina obciążona została obowiązkiem uzyskania niezbędnych pozwoleń i dokonania zgłoszeń wymaganych Prawem budowlanym (§ 4 umowy). Tak więc zgoda na korzystnie z nieruchomości skarżących nie dotyczyła działań gminy.

Należy zwrócić uwagę, że w dacie podpisania umowy zamiany nieruchomości nie obowiązywał jeszcze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Uchwalono go dopiero w dniu 15 listopada 2012 roku. Jednakże, biorąc pod uwagę procedury związane z przygotowaniem i uchwalaniem planu, co najmniej w dacie wykonania robót przeznaczenie działki nr 1628/1 musiało być gminie znane. Tym bardziej niezrozumiałe, nieakceptowalne jest postępowanie gminy.

Istotne jest i to, że gmina dopuściła się samowoli budowlanej już po zawarciu umowy zamiany. Skarżący nie mieli zatem możliwości zweryfikowania stanu nieruchomości i legalności naniesień w dacie zawierania umowy, bo ich nie było. Nie sposób byłoby im zarzucić, że powinni byli znać stan nieruchomości podpisując umowę zamiany, bo wówczas stan ten był inny.

Trafnie skarżący podkreślają, że oczywista była po stronie Gminy świadomość bezprawności działania w sposobie wykonania inwestycji. Zaniechanie uzyskania niezbędnych pozwoleń przez inwestora, który jest organem administracji samorządowej zasługuje na absolutną dezaprobatę. Takie zachowanie stanowi oczywistą obrazę zasady praworządności. W takiej sytuacji nałożenie obowiązku usunięcia samowoli budowlanej na obecnych właścicieli nieruchomości jaskrawo narusza zasadę budowania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Budowanie zaufania obywatela do Państwa stanowi zaś jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego i zasługuje na szczególną ochronę.

Skierowania nakazu rozbiórki do aktualnych właścicieli z pominięciem inwestora nie usprawiedliwia w tej szczególnej sytuacji możliwość późniejszego uzyskania przez skarżących odszkodowania czy zwrotu kosztów związanych z usunięciem samowoli. Do takiego trybu postępowania odwołuje się organ odwoławczy. Jest to stanowisko w tej sprawie nietrafne. Byłaby to dla skarżących niewspółmierna do okoliczności uciążliwość, związana z dodatkowymi kosztami i być może koniecznością odzyskania poniesionych w związku z rozbiórką kosztów na drodze czasochłonnego postępowania sądowego. Uciążliwość ta w dodatku w żaden sposób ich zachowaniem nie została wywołana. Innymi słowy oznaczałoby to przerzucenie kosztów i ciężaru przywrócenia stanu zgodnego z prawem wywołanego świadomym naruszeniem prawa przez organ to prawo stosujący i egzekwujący na osoby, które w najmniejszym stopniu nie przyczyniły się do stanu bezprawności. Działanie takie nie uwzględnia nie tylko słusznego interesu obywatela, ale także nie jest działaniem w imię interesu społecznego (art. 7 k.p.a.). Nie stanowi bowiem elementu dobrze pojętego interesu społecznego podejmowanie takich decyzji, w wyniku których to obywatel zmuszony jest do usunięcia skutków samowoli organu administracji publicznej. Od organów Państwa należy oczekiwać praworządności, a więc respektowania obowiązującego porządku prawnego, ale i zachowania przyzwoitego. Państwo obowiązane jest chronić obywateli przed skutkami bezprawnych działań organów administracji publicznej, a zwłaszcza przeciwdziałać takim działaniom organów, w wyniku których to obywatel zobowiązany jest w pierwszej kolejności do usuwania skutków bezprawnego zachowania organu administracji. Uwzględniając okoliczności, w jakich doszło do powstania samowoli, przy rozstrzyganiu o sposobie przywrócenia stanu zgodnego z prawem (w tym o rozbiórce) organy nadzoru budowlanego winny dołożyć starań, aby uczynić to w sposób jak najmniej dolegliwy dla skarżących. Obowiązek naprawienie tak rażących zaniedbań winien zostać skierowany przede wszystkim do ich sprawcy. W ocenie sądu treść art. 52 PB takiemu rozwiązaniu się nie sprzeciwia.

Zarówno Powiatowy, jak i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwracają uwagę w uzasadnieniach decyzji na konieczność wydania takiego rozstrzygnięcia, które nie zostanie pozbawione waloru wykonalności z powodu skierowania nakazu rozbiórki do podmiotu, nie dysponującego prawem do nieruchomości. Jednakże okoliczność, iż Gmina nie dysponuje obecnie tytułem prawnym do nieruchomości nie przesądza o niemożności skierowania do niej nakazu rozbiórki. Również bowiem w dacie realizacji inwestycji inwestor nie posiadał już tytułu prawnego do nieruchomości. Przeniesienie własności działki nr 1628/1 nastąpiło z dniem 29 listopada 2011 roku, w dacie podpisania umowy o zamianie, sporne naniesienia wykonano w połowie roku 2012. Ponadto uprawnienie Gminy do dysponowana nieruchomością dotyczyło wykonania robót budowlanych w sposób legalny. Należy zatem przyjąć, że dopuszczając się samowoli budowlanej, gmina nie dysponowała pozwoleniem na wejście na nieruchomość. Wprawdzie brak obecnie podstaw do przyjęcia, że Gmina W. – jak tłumaczą skarżący – była zarządcą ich nieruchomości na czas realizowania inwestycji, ale okoliczności związane z uprawnieniem gminy do wejścia na nieruchomość skarżących w celu wykonania jednych prac budowlanych może być przydatna dla ustalenia, w jaki sposób należy określić tę możliwość na etapie orzekania rozbiórki obiektu, tak aby decyzja była wykonalna. Skarżący w toku postępowania konsekwentnie wskazują na Gminę W. jako podmiot, który winien zostać obciążony obowiązkiem usunięcia własnej samowoli budowlanej. Mają też świadomość, że sporny budynek nie może pozostać na ich nieruchomości. Z tego można wywieźć, że są gotowi udostępnić nieruchomość w celu realizacji zobowiązań wynikających z decyzji. Wydaje się zatem wystarczające, że złożą stosowne oświadczenie o wyrażeniu zgody na wejście inwestora - gminy na nieruchomość, czyli o udostępnieniu jej w celu usunięcia samowoli, co winno stanowić dostateczną gwarancję wykonalności decyzji nakazującej rozbiórkę.

Tak więc obawa, że decyzja skierowana do sprawcy samowoli (Gminy W.) byłaby niewykonalna jest bezzasadna, a co najmniej przedwczesna. Brak tytułu prawnego do nieruchomości nie zawsze musi oznaczać brak możliwości wykonania decyzji. Wystarczające jest bowiem, jeśli Gmina uzyska prawo wejścia na nieruchomość tak, jak uzyskała je w momencie realizacji inwestycji.

W realiach rozpoznawanej sprawy organ winien ponownie przeprowadzić postępowanie z udziałem inwestora – Gminy W., uzupełnić postępowanie wyjaśniające o oświadczenie skarżących o zgodzie na udostępnienie nieruchomości w celu usunięcia samowoli i prawidłowo zastosować normę art. 52 ustawy Prawo budowlane. Wspomniana wcześniej konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego sanowi o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

Powyższa wada postępowania wyjaśniającego jest prostą konsekwencją naruszenia dyspozycji art. 52 ustawy Prawo budowlane polegającego na skierowaniu nakazu rozbiórki do niewłaściwego adresata. Jest to naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą jego wykładnię, mającą oczywisty wpływ na wynik postępowania, co stanowi przesłankę uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. Z uwagi na to, że w ocenie sądu zachodzi konieczność prowadzenia postępowania także – obok właścicieli – z udziałem sprawcy samowoli, w celu zachowania zasady dwuinstancyjności należało wyeliminować z obrotu prawnego również decyzję organu I instancji, stosownie do art. 135 p.p.s.a., aby i gmina mogła uczestniczyć w postępowaniu. Z akt postępowania nie wynika bowiem, aby Gmina brała udział w czynnościach postępowania.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pk 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a należało orzec, jak w punkcie 1. wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach orzeczono z mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

A. P.


ZDANIE ODRĘBNE

Uzasadnienie zdania odrębnego Sędziego NSA Grzegorza Szkudlarka od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 listopada 2014r.

Nie można się zgodzić z tym, że obowiązek rozbiórki spornego budynku gospodarczego z werandą powinien być skierowany do Gminy W., jako jego inwestora. Stosownie bowiem do art. 52 ustawy Prawo budowlane inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51 ustawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że kolejność adresatów tego obowiązku nie jest przypadkowa, a więc w pierwszej kolejności nakazem rozbiórki powinien być obciążony inwestor, jako bezpośredni sprawca samowoli. Stanowisko to uzasadnione jest przede wszystkim tym, że w większości przypadków inwestor jest również właścicielem nieruchomości i samodzielnie nią zarządza. W takiej sytuacji decyzja o nakazie rozbiórki jest wykonalna, a jej wykonanie może być wyegzekwowane w drodze przymusu państwowego. Jeżeli jednak inwestorowi przysługują ograniczone prawa do nieruchomości, np. z tytułu najmu czy dzierżawy, albo nie przysługują mu już żadne prawa, np. na skutek zbycia nieruchomości, to obowiązkiem rozbiórki powinien być obciążony kolejny adresat wymieniony w art. 52 ustawy Prawo budowlane, a więc aktualny właściciel albo zarządca nieruchomości. Natomiast nałożenie obowiązku rozbiórki na inwestora, który nie ma żadnych praw do nieruchomości, na której dopuszczono się samowoli budowlanej oznacza, że na wykonanie tej rozbiórki inwestor będzie musiał uzyskać zgodę właściciela nieruchomości. W tym momencie wykonalność decyzji uzależniona jest od woli osoby trzeciej, a skoro tak, to w razie odmowy wejścia na teren nieruchomości celem wykonania rozbiórki, decyzja o jej nakazie będzie niewykonalna, gdyż nie można zastosować w stosunku do jej adresata środków przymusu. Innymi słowy nie można orzec nakazu rozbiórki adresując go do inwestora, jeśli w dacie orzekania nie posiada on takich uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu. Wybór adresata decyzji wymienionych w treści art. 52 ustawy, w tym decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 czy art. 49b ust. 1 ustawy, jest więc uzależniony nie tylko od kolejności podmiotów wymienionych w jego treści, ale przede wszystkim od możliwości realizacji przez ten podmiot nałożonych na niego obowiązków, a więc wykonalności samej decyzji w konkretnych okolicznościach danej sprawy. Takie stanowisko ugruntowane jest zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego sądów administracyjnych (por. wyrok z dnia 15 maja 2012r., sygn. akt II OSK 338/11; wyrok z dnia 4 lutego 2011r., sygn. akt II OSK 247/10; wyrok z dnia 6 marca 2008r., sygn. akt II OSK 158/07; wyrok z dnia 27 marca 2007r.; sygn. akt II OSK 522/06), jak i wojewódzkich sądów administracyjnych (wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Kr 1146/13; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 sierpnia 2013r., sygn. akt II SA/Sz 307/13; wyrok WSA w Opolu z dnia 26 lipca 2013r., sygn. akt II SA/Op 206/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 lipca 2012r., sygn. akt II SA/Wr 167/12; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Gd 82/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 listopada 2011r., sygn. akt II SA/Łd 809/11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 października 2011r., sygn. akt VII SA/Wa 1087/11; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 19 października 2011r., sygn. akt II SA/Rz 589/11; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 marca 2011r., sygn. akt II SA/Bk 717/10; wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 listopada 2010r., sygn. II SA/Lu 448/10) – wszystkie powołane orzeczenia dostępne są pod w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Pomimo tego, że to gmina była sprawcą samowoli budowlanej, wszelkie skutki wynikające z tej samowoli obciążają jej obecnych współwłaścicieli. Natomiast ewentualne roszczenia do inwestora z tytułu poniesionych kosztów rozbiórki będą mogły być dochodzone jedynie przed sądem powszechnym. Z tego wniosek, że decyzja o nałożeniu nakazu rozbiórki spornego budynku gospodarczego z werandą na małżonków W. jest prawidłowa, a skarga winna być oddalona. Tym bardziej, że jak oświadczył na rozprawie pełnomocnik skarżących sprawa o odszkodowanie zawisła przed sądem powszechnym, gdyż negocjacje między stronami w przedmiocie wejścia na grunt skarżących nie przyniosły rezultatu.

A. P.