Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1050/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca), Sędzia WSA Julia Szczygielska, Magdalena Jankowska - Szostak, , Protokolant st. inspektor sądowy Ewa Bogulak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej w skrócie k.p.a.), art. 4 pkt 7, art. 4 pkt 22, art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (t.j. Dz.U.

z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej jako: "u.t.d.") oraz lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. - po rozpatrzeniu odwołania B. D. (dalej: "skarżący", "strona"), wniesionego od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000,00 złotych - utrzymał tę decyzję w całości w mocy.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie w zakresie wykonywania przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] marca 2015 r. w miejscowości W. został zatrzymany do kontroli autobus marki [...] o numerze rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował R. N. W toku kontroli ustalono, że kierowca na rzecz skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "A" wykonywał regularny przewóz drogowy osób na trasie W. - W. Kontrolowany autobus oznakowany był w chwili kontroli tablicami kierunkowymi z informacją o trasie przejazdu: G. – S. – W., zaś na tylnych drzwiach autobusu znajdowała się informacja o nowym połączeniu w relacji W. - W. W tracie czynności kontrolnych kierowca okazał m.in.: wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób wydany przez Prezydenta Miasta W. na linię W. – S. – S. oraz wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych osób wydany przez Marszałka Województwa D. na trasę S. - G - W. Do kontroli kierujący nie okazał natomiast ważnego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób na trasie W. - W. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...].

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji z dnia [...] września 2016 roku nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.

W odwołaniu od tej decyzji strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił błędne sprecyzowanie nałożonej kary pieniężnej poprzez wymierzenie jej w kwocie 8.000 zł, a podanie słownie pięćset złotych oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 92a i 93 u.t.d. Zaakcentował, że żaden przepis ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza możliwości realizacji przewozów kolejno na kilku liniach komunikacyjnych, o ile przestrzegane są warunki określone w poszczególnych zezwoleniach. Wskazał, że skarżący na podstawie ważnych zezwoleń wykonuje regularne przewozy osób na podstawie zezwolenia Marszałka Województwa D. na trasie W. – S. – W. oraz zezwolenia Prezydenta Miasta W. na trasie W. – S. - W. Zezwolenia te określają przystanki początkowe i końcowe, stanowiąc zarazem, że S. jest przystankiem początkowym dla jednego zezwolenia i zarazem końcowym dla drugiego. Tak samo rozkłady jazdy stanowiące załączniki do ww. zezwoleń są tak dopasowane, aby pasażer jadący z W. posługując się jednym biletem, mógł bez przesiadki w S. kontynuować podróż do W. W ocenie pełnomocnika w sprawie mamy do czynienia nie z jedną linią komunikacyjną, ale dwoma odrębnymi, obsługiwanymi na podstawie dwóch zezwoleń. Obowiązujące przepisy nie wykluczają możliwości wykonywania na jednej trasie przewozów regularnych na podstawie więcej niż jednego zezwolenia. Z uwagi na powyższe nie można stwierdzić, że strona wykonywała przewóz regularny bez zezwolenia.

GITD w decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. wskazanej na wstępie i zaskarżonej w niniejszej sprawie przedstawił ramy materialno - prawne tego postępowania.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 pkt 7 u.t.d. przewóz regularny jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 z późn. zm.).

Dalej wskazał, że w myśl art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów u.t.d. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt. 1 lit. f u.t.d., wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych

w krajowym transporcie drogowym, na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa wymaga zezwolenia wydanego odpowiednio przez marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostwami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej. Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt. 2 u.t.d., do wniosku

o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami.

Organ podniósł, że jak wynika z art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy.

Stosownie do art. 92a ust. 1 znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6).

Naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu

w publicznym transporcie zbiorowym sankcjonowane jest karą pieniężną

w wysokości 8.000 złotych, zgodnie z lp. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Następnie organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego

w sprawie bezsprzecznie wynika, że podczas kontroli drogowej w dniu [...] marca 2015 roku kierowca wykonywał regularny przewóz osób na trasie W. - W. Kontrolowany autobus oznakowany był co prawda tablicami kierunkowymi z informacją o trasie przejazdu: G. – S. – W., jednakże kontrola przeprowadzona wspólnie z Inspektorami Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. wykazała, że kurs odbył się na trasie W. przez G., S. do W. W tracie czynności kontrolnych kierowca okazał m.in.: wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] wydany przez Prezydenta Miasta W. na trasę W. – S. – S., wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] wydany przez Marszałka Województwa D. na trasę S. – G. – W. oraz rozkłady jazdy do ww. zezwoleń. Do kontroli kierujący nie okazał natomiast ważnego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób na trasie W. - W.

GITD wskazał, że z zeznań świadków, tj. I. T. - pasażerki oraz kierowcy wynika, że w dniu kontroli miał miejsce kurs na ww. linii w zakresie którego wydano jeden bilet na całą trasę przejazdu tj. W. – W. Podniósł, że zeznania te potwierdzają jednocześnie, iż realizacja przewozu na trasie W. – W. odbywała się niezgodnie z żadnym z posiadanych przez przewoźnika rozkładów jazdy, będących załącznikami do zezwoleń w zakresie godzin przyjazdów i odjazdów pojazdów z przystanków. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że strona wykonuje te przewozy na podstawie dwóch odrębnych zezwoleń mających wspólny przystanek.

Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego w postaci zdjęć autobusu, skarżący na swoich pojazdach zamieścił informację o nowym połączeniu W. – W., cena biletu 8,29/10,20, co jak wprowadza potencjalnych pasażerów w błąd, sugerując im bezpośredni przejazd.

Odnosząc się do przesłanych przez skarżącego wyjaśnień podniósł, że przedstawione zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób

w krajowym transporcie drogowym uprawniały wyłącznie do wykonywania przewozów regularnych na trasach określonych na wskazanych w nich obszarach. Biorąc natomiast pod uwagę realizowaną przez stronę trasę przewozu, wskazał, że strona przewoziła pasażerów pomiędzy miejscowościami, co do których nie posiadała udzielonego zezwolenia.

GITD podkreślił następnie, że pomimo, iż przepisy nie wykluczają możliwości wykonywania na jednej trasie przewozów regularnych na podstawie więcej niż jednego zezwolenia, nie oznacza, że przewozy te mogą być wykonywane na tychże liniach niezgodnie z rozkładami jazdy stanowiącymi załączniki do zezwoleń. A taka sytuacja zdaniem organu miała miejsce w niniejszej sprawie. Realizacja przewozu na trasie W. – W. odbywała się niezgodnie z żadnym z posiadanych przez stronę rozkładem jazdy, będącym załącznikami do udzielonych jej zezwoleń. Odjazdy z przystanków na trasie W. – S. odbywały się wcześniej od uzgodnionego rozkładu jazdy, zaś kurs ze S. do W. zgodnie z oświadczeniem kierowcy był kursem z godziny 09:15, który w ogóle nie był uwzględniony w rozkładzie jazdy. Realizowany zatem regularny przewóz osób z dnia kontroli nie mógł być wykonany w oparciu o zezwolenia, którymi strona legitymowała się w chwili kontroli, gdyż był przewozem w zakresie którego strona pomimo podania do publicznej wiadomości cen biletów nie posiadała stosownego uprawnienia.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że w omawianym przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d.

Odnosząc się do zarzutu, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję błędnie sprecyzował wysokość kary pieniężnej, wpisując inną kwotę słownie, a inną liczbowo organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego sprostował oczywistą omyłkę pisarską dokonując prawidłowego wpisu kwoty słownej nałożonej kary pieniężnej.

Skarżący nie zgodził się z decyzją organu II instancji i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 92a i 93 u.t.d. poprzez przyjęcie, że wykonując przewozy na podstawie zezwoleń na liniach komunikacyjnych W.- S.

i S. – W. nie legitymuje się zezwoleniem na trasę W.- W., co skutkuje uznaniem wykonywania przewozów bez zezwolenia, w sytuacji gdy żaden z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza możliwości realizacji przewozów kolejno na kilku liniach komunikacyjnych o ile przestrzegane są warunki określone w poszczególnych zezwoleniach.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że obowiązujące przepisy nie wykluczają możliwości wykonywania na jednej trasie przewozów regularnych na postawie więcej niż jednego zezwolenia. Ponadto, żaden z przepisów nie zakazuje jednorazowej sprzedaży biletu obejmującej dwie linie komunikacyjne. Sprzedaż biletu jest bowiem dowodem na zawarcie umowy cywilno-prawnej przewozu w zamian za uiszczoną należność.

Z tych względów strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I i II Instancji jakoby wykonywanie przewozu następowało bez zezwolenia, gdyż odjazd

z przystanku będącego przystankiem końcowym w jednym zezwoleniu i zarazem początkowym w drugim zezwoleniu odbywał się niezgodnie z godziną wskazaną

w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia.

Ewentualny brak przestrzegania przez przewoźnika godzin odjazdu pojazdu

z przystanku nie oznacza bowiem, że przewóz realizowany jest bez zezwolenia, lecz rodzi sankcje z tytułu niezgodnego z rozkładem jazdy, stanowiącym załącznik do zezwolenia, odjazdu z przystanku.

W ocenie strony decyzję nakładającą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł uznać należy za wydaną sprzecznie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa – za przewóz bez zezwolenia, zamiast ewentualnego odjazdu niezgodnie

z rozkładem jazdy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko

w sprawie wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwaną dalej p.p.s.a. - Dz.U.2016.718 j.t.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub

w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia)

z naruszeniem prawa.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r., którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym.

Oceniając zaskarżony akt w tym aspekcie należy przede wszystkim odwołać się do unormowań regulujących przewóz drogowy osób.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 u.t.d. wykonywanie przewozów regularnych

i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Wykonywanie przewozu na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, a niewykraczających poza obszar województwa, wymaga zezwolenia wydanego odpowiednio przez marszałka województwa w uzgodnieniu ze starostwami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej (art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f u.t.d.). Stosownie natomiast do art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli: kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie o niekierowaniu pojazdem, o którym mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych – odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Sankcję za naruszenie wymogu posiadania ważnego zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego osób określa przepis art. 92 a ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92 ust. 6).

Według lp. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., kara za naruszenie prawa polegające na wykonywaniu w dniu kontroli przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym wynosi 8.000 zł.

Stosownie do treści art. 4 pkt 7 u.t.d. przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz.U. z 2000 r., Nr 50, poz. 601, z późn. zm.).

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych

w krajowym transporcie drogowym dołącza się m.in. proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie

z rozkładem jazdy (art. 22 ust. 1 pkt 1 u.t.d.).

Przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy (art. 4 pkt 22 u.t.d.).

Z akt niniejszej sprawy wynika, że dnia [...] marca 2015 r. w miejscowości W. miała miejsce kontrola drogowa autobusu marki [...] o numerze rej. [...] przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego wspólnie z Inspektorami Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. W jej wyniku ustalono bezspornie, że kierowca w imieniu skarżącego wykonywał regularny przewóz osób na trasie W. - W. Autobus oznakowany był w chwili kontroli tablicami kierunkowymi z informacją o trasie przejazdu: G. – S. – W., zaś na tylnych drzwiach autobusu znajdowała się informacja o nowym połączeniu w relacji W. - W. Z zeznań świadków tj. pasażerki i kierowcy wynikało, że miał miejsce kurs na tej właśnie linii w zakresie którego wydano jeden bilet na całą trasę przejazdu tj. W. - W.

W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał m.in. wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób wydany przez Prezydenta Miasta W. na linię W. – S. – S. oraz wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych osób wydany przez Marszałka Województwa D. na trasę S. – G. - W.

Organ uznał, że przedstawione przez stronę zezwolenia uprawniały wyłącznie do wykonywania przewozów regularnych na trasach określonych na wskazanych

w nich obszarach. Zezwolenie wydane stronie przez Prezydenta Miasta W. uprawniało skarżącego tylko i wyłącznie do realizacji przewozów odpowiednio na obszarze ww. miasta, zaś zezwolenie wydane przez Marszałka Województwa D. do przewozów w ramach linii regularnej na terenie dwóch powiatów: w. i s. Zdaniem GITD w sprawie - wbrew temu co twierdzi strona - nie mogło być mowy o łączeniu tych dwóch zezwoleń mających wspólny przystanek dla jednego zezwolenia końcowy i dla drugiego początkowy, ponieważ przewóz z dnia kontroli stanowił bezpośredni przejazd z W. do W.

W ocenie organu skarżący powinien legitymować się odpowiednim zezwoleniem uzyskanym na trasę W. - W. W związku z tym doszło do naruszenia w tym zakresie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Z drugiej strony – co wymaga podkreślenia - GITD przyznał, że przepisy nie wykluczają możliwości wykonywania na jednej trasie przewozów regularnych na podstawie więcej niż jednego zezwolenia. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie

w orzecznictwie sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku dnia 25 września 2012 r. wskazał, że żaden przepis ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza możliwości realizacji przewozów kolejno na kilku liniach komunikacyjnych, o ile przestrzegane są warunki określone w poszczególnych zezwoleniach, w tym ustalona trasa, przystanki i godziny przejazdu (wyrok NSA z 25 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1105/11, LEX nr 1244485).

Istotnym jest również, że niesporne ustalenia organu wskazują, iż realizacja przewozu na trasie W. – W. nie odbywała się zgodnie z żadnym z posiadanych przez stronę rozkładem jazdy, będącym załącznikami do udzielonych jej zezwoleń. Odjazdy z przystanków na trasie W. – S. odbywały się wcześniej od uzgodnionego rozkładu jazdy, zaś kurs ze S. do W., zgodnie z oświadczeniem kierowcy, był kursem z godziny 09:15, który w ogóle nie był uwzględniony w rozkładzie jazdy. Doszło zatem niewątpliwie do naruszenia warunków poszczególnych zezwoleń.

Powyższego skarżący nie kwestionuje. W uzasadnieniu skargi strona przyznała, że odjazd z przystanku będącego przystankiem końcowym w jednym zezwoleniu i zarazem początkowym w drugim zezwoleniu odbywał się niezgodnie

z godziną wskazaną w rozkładzie jazdy.

W ocenie Sądu słusznie skarżący nie zgodził się z przyjętą przez organ kwalifikacją prawną naruszenia z art. 87 ust. 1 u.t.d. Ewentualny brak przestrzegania przez przewoźnika godzin odjazdu pojazdu z przystanku nie oznacza, że przewóz realizowany jest bez zezwolenia, lecz rodzi sankcje z tytułu niezgodnego z rozkładem jazdy (stanowiącym załącznik do zezwolenia) odjazdu z przystanku.

Wobec tego organ powinien ponownie rozważyć jakie przepisy ustawy

o transporcie drogowym zostały naruszone. W sprawie przyjęto bowiem, że strona mając zezwolenia na trasie W. – S. – S. oraz na trasie S. – G. – W., gdzie S. jest przystankiem początkowym dla jednego zezwolenia i końcowym dla drugiego, nie stanowi podstawy do ciągłości trasy i wymaga jednolitego zezwolenia. Kwestia ta niewątpliwie wymaga ponownego ustalenia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Ponadto, organ winien rozważyć czy stwierdzone uchybienia polegają na naruszeniu warunków określonych w posiadanych przez skarżącego zezwoleniach czy też mieszczą się w kategorii braku zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na trasie W. –W. Reasumując, GITD winien w sprawie właściwie zakwalifikować bezspornie stwierdzone w stanie faktycznym naruszenia przepisów prawa materialnego.

Z podanych przyczyn decyzję GITD należało uchylić, o czym sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 powołanej ustawy.

Przy ponownym prowadzeniu postępowania organ uwzględni wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a.