Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 994/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 10 ust. 2 pkt 6 i art. 146
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 15 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych - skargę oddala -


UZASADNIENIE

do wyroku z dnia 15 września 2005 r.

Decyzją z dnia [...] października 2004 r., Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99, poz.1001) oraz art. 138 § 1 pkt 1 KPA po rozpatrzeniu odwołania K. B. od decyzji Starosty Powiatu z dnia. [...].09.2004 r., Nr [...] w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 3.02.2001 r. w wysokości 446,70 zł brutto miesięcznie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W jej uzasadnieniu podano, że decyzją z dnia [...].09.2004 r. Starosta przyznał K. B. status osoby bezrobotnej od dnia 26.01.2001 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 3.02.2001 r. w wysokości 446,70 zł brutto miesięcznie na okres 6 miesięcy. Stwierdzono w uzasadnieniu, że przed dniem 1.06.2004 r. obowiązywała ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, która w art. 24 ust. 1 ustalała podstawową wysokość zasiłku, w styczniu 2001 r. na kwotę 446,70 zł. miesięcznie. Zasiłek w wysokości 120 % tej kwoty przysługiwał bezrobotnym, dla których okres uprawniający do zasiłku wynosił co najmniej 20 lat. Okresy uprawniające do zasiłku były wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ust.2 pkt 1,2,4 i 5. Okres pobierania zasiłku, na podstawie art. 25 ust 1 pkt 1 ustawy wynosił 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Ustalono, że K. B. w dniu 26.01.2001 r. dokonał rejestracji i spełnił warunki do nabycia zasiłku dla bezrobotnych. Bezrobotny udowodnił okres uprawniający do zasiłku wynoszący 19 lat, 10 miesięcy i 29 dni, do którego zaliczono okresy zatrudnienia w : F. w K. od 1.09.1970 r. do 10.04.1979 r.; zatrudnienia w SKR w K. od 10.04.1979 r. do 30.04.1980 r.; zatrudnienia w G. w R. od 26.01.1982 r. do 31.10.1983 r.; zatrudnienia w B. w K. od 01.11.1983 r. do 3.10.1990 r,; zatrudnienia w P. w K. od 23.05.1995 r. do 31.07.1995 r.; prowadzenia działalności gospodarczej od 1.10.1992 r. do 31.07.1993 r.; prowadzenia działalności gospodarczej od 2.01.1996 r. do 11.07.1996 r. - co daje łącznie 19 lat 10 miesięcy i 29 dni. W dniu 1.09.2004 r. bezrobotny dołączył zaświadczenie, z którego wynikało, że podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w okresie od 1.09.1992 r. do 30.09.1992 r. Łączny okres uprawniający do zasiłku wynosi 19 lat 11 miesięcy i 29 dni. Okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego i renty z tytułu niezdolności do pracy oraz pobierania zasiłku dła bezrobotnych stosownie do przepisów art. 24 ust. 2 ustawy nie zalicza się do okresu, od którego zależy wysokość zasiłku.

Od tej decyzji bezrobotny wniósł odwołanie w części dotyczącej wysokości zasiłku dla bezrobotnych. Podnosi, że posiada co najmniej 20 letni okres zatrudnienia (7300 dni), a zatem jest uprawniony do pobierania zasiłku w wysokości 120 % kwoty podstawowej. Przy obliczaniu okresu uprawniającego do zasiłku z oczywistych względów jednostką obliczeniową nie może być rok ani miesiąc. Mieszany system, liczenia jako niejednolity stał się źródłem pozbawienia odwołującego się ustawowego uprawnienia do 120 % zasiłku, Powołał się na art. 114 kc> który precyzuje pojęcie roku jako 365 dni, co po pomnożeniu przez liczbę 20 lat daje 7300 dni. Dokonując obliczenia poszczególnych okresów zatrudnienia bezrobotny wskazuje, że posiada 7300 dni co jest równoznaczne z udowodnionym 20-letnim okresem uprawniającym do otrzymania zasiłku w wysokości 120 % (7300dni:365 dni= 20 lat). Powyższa analiza, zdaniem odwołującego się, już daje podstawę do przyznania zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120 % tym bardziej, że pominięto okres świadczenia rehabilitacyjnego oraz okres składkowy zasiłku.

Organ II instancji uznał, że odwołanie nie jest uzasadnione. W dacie rejestracji K. B. w urzędzie pracy (26.01.2001 r.) obowiązywała ustawa z dnia 16 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, która wysokość zasiłku regulowała w art. 24 ust. 1-3. Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która weszła w życie 1.06.2004 r. podobne zasady ustalania wysokości zasiłku przewidziała w art. 72 ust. 1-3. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wysokość zasiłku wynosiła na dzień rejestracji bezrobotnego 446,70 zł miesięcznie, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz 6a. Przepis ust. 2 stanowił, że bezrobotnemu, którego łącznie okresy zatrudnienia innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności, wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust.2 pkt 1,2,4 i 5, zwane dalej "okresem uprawniającym do zasiłku" wynoszą 5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 80 % kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Przepis ust. 3 przewidywał, że bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120 % kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującego się, że sposób (system) liczenia przez organ zatrudnienia jest nieprawidłowy. Jeśli przepis ustawy, uzależnia spełnienie warunku zatrudnienia przez co najmniej 365 dni, to okres pozostawania w stosunku pracy jest liczony w dniach. Okres pobierania zasiłku określony jest w miesiącach i nie ma potrzeby przeliczania miesięcy na dni, chyba że chodzi o obliczenie wysokości zasiłku za niepełny miesiąc; wtedy, zgodnie z art. 24 ust.7 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zasiłek za niepełny miesiąc ustala się dzieląc kwotę przysługującego zasiłku przez 30 i mnożąc przez liczbę dni kalendarzowych przypadających w okresie, za który przysługuje zasiłek. Okres uprawniający do zasiłku wyrażony jest w latach, więc nie ma podstawy do przeliczania lat na dni, przyjmując, że rok ma 365 dni. Z tego względu stwierdzić należy, że K. B. posiada łączny okres uprawniający do zasiłku w wymiarze 19 lat 11 miesięcy i 29 dni, a więc uprawniony jest do pobierania zasiłku w wysokości 100% kwoty zasiłku podstawowego. Prawidłowe jest także stanowisko organu I instancji, że okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych i pobierania świadczenia rehabilitacyjnego nie jest wliczany od tzw. okresu uprawniającego do zasiłku, co wynika wprost z art. 24 ust. 2 oraz art. 30 ust. 1 i 2. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył K. B. i zarzucając jej naruszenie art. 7, 10 § 1, 24 § 1 pkt 5, 77 § 1 81 i 107 § 3 KPA domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podał, że łączny okres uprawniający do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% zgodnie z art. 24 ust. 3 o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wynoszący 20 lat czyli 7300 dni jest w jego przypadku zachowany. Przyznanie mu zasiłku w wysokości jedynie 100% jest sprzeczne z ww. ustawą. Powyższe okoliczności skarżący wykazał w odwołaniu do Wojewody, jednak nie stał się powodem analizy celem ustalenia dokładnego stanu faktycznego sprawy. Organ II instancji nie wykazał w uzasadnieniu własnej decyzji słuszności tezy, że nie ma podstaw do przeliczania lat na dni, przyjmując, że rok ma 365 dni przez wskazanie konkretnego przepisu rangi ustawowej, uniemożliwiającego stosowanie tego sposobu liczenia - tym bardziej, że kwestia "dnia" ma pierwszorzędne znaczenie dla wykazania faktycznego okresu zatrudnienia. Wykazywanie tego okresu w sposób szacunkowy i tym samym dowolny stoi w oczywistej sprzeczności z wymogiem dokładne go wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do jej zarzutów stwierdził, że do okresu uprawniającego do zasiłku nie został wliczony okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz świadczenia rehabilitacyjnego stosownie do art. 24 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Organy zatrudnienia wyjaśniły stan faktyczny wskazując, jakie okresy podlegają zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość zasiłku w myśl obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, skarżący przed wydaniem decyzji miał możliwość wypowiedzenia się, tym bardziej, że w dniu 1.09.2004 r. przedłożył w PUP w K. zaświadczenie o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od 1.09.1992 r. do 30.09.1992 r. W wydaniu zaskarżonych decyzji nie brały udziału te same osoby, ponieważ decyzja Starosty z dnia [...].02.20.01 r., Nr [...] uzupełniona decyzją Starosty z dnia [...].05.2004 r. została wyeliminowana z obiegu prawnego i z tych powodów zostało wszczęte odrębne postępowanie. Z kolei przepis art. 24 §1 pkt 5 KPA wyklucza udział w postępowaniu administracyjnym osoby, która brała udział w niższej instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi taka sytuacja, ponieważ w postępowaniu w I instancji brał udział W. F., natomiast w postępowaniu przed organem II instancji – M. P., a wiec dwie różne osoby. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w niniejszej sprawie, skarżący, bowiem dzień 10.04.1979 r. uwzględnił dwukrotnie, co wynika z zestawienia okresów zawartych w złożonym przez niego odwołaniu. Wyliczenie okresów uprawniających do zasiłku w przypadku skarżącego nie jest szacunkowe, ponieważ organy zatrudnienia w wydanych decyzjach wskazały, które okresy i w jakim wymiarze podlegają zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku. Organ II instancji podkreślił, że okres uprawniający do zasiłku, od którego zależy wysokość zasiłku wyrażony jest w latach zgodnie z art. 24 ust. 2 i 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a zatem nie ma podstaw do przeliczania okresów wyrażonych w latach na dni i przyjmować, że rok ma 365 dni. Fakt, że decyzja z dnia [...].09.2004r. została wydana przed upływem 30-dniowego terminu do wniesienia skargi do WSĄ na decyzję Wojewody z dnia [...].08.2004 r., [...] (tj. przed jej uprawomocnieniem) nie stanowi naruszenia prawa, ponieważ decyzje organu II instancji są ostateczne w dacie ich wy dania, a tym samym wykonalne. Zgodnie bowiem z art. 130 §2 KPA tylko wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. Organy obu instancji w podstawie prawnej powołały się na przepisy przejściowe zawarte w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy tj. na art. 139 ust. 1 ustawy, który stanowi, że zasiłki (...) przyznane przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane na zasadach dotychczasowych tj. na zasadach określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Natomiast powołanie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy było uzasadnione tym, że zaskarżone decyzje były wydawane pod rządem przepisów tej ustawy. Sprawa jego została rozpatrzona z uwzględnieniem przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli aktu administracyjnego we wskazanych wyżej granicach Sąd uznał, że zaskarżone decyzje przepisów prawa nie naruszają.

Stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia przedstawia się następująco.

K. B. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 26.01.2001 r. Organ uznał go za bezrobotnego i przyznał mu zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 100% kwoty zasiłku podstawowego. Organy ustaliły, że skarżący legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym 19 lat 11 miesięcy i 29 dni.

Kwestią sporną między stronami jest okres uprawniający do zasiłku wynoszący zdaniem skarżącego, co. najmniej 20 lat, co skutkować musi przyznaniem mu zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego. Dokonał on wyliczenia przeliczając cały okres swojego zatrudnienia na 7300 dni, a następnie - odwołując się do regulacji przepisu art. 114 KC - uzyskaną liczbę podzielił przez 365, co dało mu okres 20 lat. Spór pomiędzy stronami sprowadza się do sposobu wyliczenia okresu uprawniającego skarżącego do zasiłku.

Rozstrzygając tę kwestię Sąd w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez organy administracji.

W dniu, kiedy skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy i uzyskał status bezrobotnego (26.01.2001 r.) obowiązywały przepisy ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 1997 r., Nr 25 poz. 128 z późn. zm.).

Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 3 tej ustawy bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego. Zgodnie z art. 24 ust. 2 i 4 okres uprawniający do zasiłku stanowią łączne okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności, wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2, oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5. Zalicza się do nich również okresy pobierania, na podstawie przepisów o pomocy społecznej, gwarantowanego zasiłku okresowego, okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników, okres zatrudnienia za granicą osoby, która przesiedliła się do kraju na warunkach repatriacji w rozumieniu przepisów o obywatelstwie polskim oraz okresy urlopu bezpłatnego, udzielonego na podstawie przepisów w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi, innych udzielonych w tym celu urlopów bezpłatnych, a także okresy niewykonywania pracy przed dniem 8 czerwca 1968 r. stanowiące przerwę w zatrudnieniu spowodowaną opieką nad dzieckiem.

Z brzmienia art. 24 ust. 2 ustawy wynika, że okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego i renty z tytułu niezdolności do pracy oraz pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie zalicza się do okresu, od którego zależy wysokość zasiłku.

Po dodaniu do siebie okresów wpływających na wysokość zasiłku dla bezrobotnych stwierdzić należy, że -w przypadku skarżącego nie wynoszą one 20 lat. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organów, że ustawa określa okres uprawniający do zasiłku w latach, stąd też niedopuszczalne jest zastosowanie metody skarżącego polegającej na przeliczeniu wykazanych okresów na dni, a dopiero potem podzielenia tych dni, według kryterium z art. 114 KG, na lata. Rozpoznając sprawę organy były obowiązane stosować przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a nie przepisy kodeksu cywilnego. Organy poszczególne okresy składające się na sumę 19 łat 11 miesięcy i 29 dni określiły w latach miesiącach i dniach. Następnie dni przeliczone zostały na miesiące, a te na lata. Sposób wyliczenia tego okresu znajduje się w aktach administracyjnych sprawy i ustalony przez organy okres zatrudnienia jest zgodny z materiałem dowodowym zebranym w sprawie z tym, że w rzeczywistości wynosi on 19 lat 11 miesięcy i 28 dni. Organy popełniły pomyłkę przyjmując okres prowadzenia działalności gospodarczej od 2.01.1996 r. do 11.07.1996 r. wynosi 6 miesięcy i 11 dni, kiedy okres ten w rzeczywistości wynosi 6 miesięcy i 10 dni. Organy zaliczyły jednocześnie skarżącemu dzień 10.04.1974 r. do analizowanego okresu tylko jeden raz mimo, że dzień ten został wykazany w jednym świadectwie pracy, jako ostatni dzień pracy w jednym zakładzie i jednocześnie w kolejnym świadectwie pracy, jako pierwszy dzień pracy w następnej jednostce. Stanowisko' takie jest uzasadnione, bowiem skoro ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mówi o okresie uprawniającym do zasiłku liczonym w latach, to w jednym roku nie ma dwóch dni o tej samej dacie, więc dzień taki nie może być zaliczony podwójnie. Jednak wobec wskazanej wyże pomyłki w wyliczeniach organów o jeden dzień problem ten nie ma zasadniczego znaczenia.

Zauważyć jednocześnie należy, że w aktach administracyjnych znajduje się drugie wyliczenie wskazujące, że przedmiotowy okres wynosi 20 lat i 4 miesiące. Wyliczenie to jest wadliwe, bowiem przyjmuje między innymi okres pracy od 1.10.1992 r. do 31.12.1993 r., a z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący w okresie od 1.10.1992 r. do 31.07.1993 r. prowadził działalność gospodarczą. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie .pozwała, na przyjęcie, by okresie od 1.08.1993 r. do 31.12.1993 r. mógł zostać zaliczony do okresu wpływającego na wysokość zasiłku dla bezrobotnych.

Sąd nie może wskazać na których stronach, akt znajdują się przedmiotowe wyliczenia, bowiem akta zostały przedstawione Sądowy nie zostały zszyte i nie ponumerowano w nich stroń.

W sytuacji, kiedy zastosowany przez organy sposób wyliczenia przedmiotowego okresu jest prawidłowy i wynika z niego, że K. B. nie legitymował się -w dniu rejestracji - okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym co najmniej 20 lat, nie mógł on uzyskać zasiłku w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego. W takiej sytuacji skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie.

W sprawie zebrano pełny materiał dowodowy, pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawidłowe rozpatrzenie sprawy. Organy - wbrew twierdzeniom skarżącego - ustosunkowały się do kwestii sposobu liczenia okresu wpływającego na wysokość zasiłku dla bezrobotnych. Nie stanowi naruszenia przepisów prawa fakt wydania przez organ I instancji w dniu [...],09.2004 r. decyzji przed uprawomocnieniem się decyzji Wojewody z dnia [...].08.2004 r. kasującej poprzednio wydaną przez organ I instancji decyzję. Decyzja organu ii instancji była ostateczna, dlatego organ 1 instancji mógł wydać przedmiotową decyzję. Istotnie z akt sprawy nie wynika, by skarżącego zawiadomiono o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Zauważyć jednak należy, że to naruszenie prawa mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi, gdyby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Skarżący ani w odwołaniu od decyzji ani w skardze do Sądu nie wskazał żadnych okoliczności, które pozwoliłyby na przyjęcie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co do dowodów zebranych w sprawie mógł się skarżący wypowiedzieć w złożonych: środkach zaskarżenia, co zresztą uczynił, tyle że Sąd argumentów jego nie uznał za słuszne. Sąd nie stwierdził, by doszło do naruszenia właściwości organów przy rozpoznawaniu sprawy lub by zachodziły przesłanki do wyłączenia pracowników lub organów wydających w sprawie decyzje.

Powołując w decyzji podstawę rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał przepisy art. 10 ust. 2 pkt 6 i art. 146 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Pierwszy z powołanych przepisów wskazuje na właściwość rzeczową organu, a drugi jest przepisem- przejściowym w świetle którego do analizowanej sprawy należy stosować przepisy ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Na stosowanie przepisów ostatnio wskazanej ustawy wskazuje treść uzasadnienia decyzji organu II instancji.

Organ I instancji powołując w decyzji podstawę rozstrzygnięcia wskazał przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 a i b oraz art. 139 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Pierwszy z powołanych przepisów wskazuje na właściwość rzeczową organu, a drugi jest przepisem przejściowym nakazującym wypłacać zasiłki dla bezrobotnych wypłacane przed dniej wejścia w życie ustawy o promocji zatrudnienia ... na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika fakt stosowania przy rozstrzygnięciu sprawy przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Mając nap wadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.