Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1459/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 kpa i 158 par 1 kpa
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. W. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010r. na podstawie art. 156 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - po rozpatrzeniu wniosku M. W. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].08.2007 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego udzielonego J. i M. R. na działce nr [...] położonej w m. W. D. gm. B. - odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji.

W uzasadnieniu wskazał, że M. W. we wniosku o stwierdzenie nieważności podniosła, iż decyzja pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przez zatwierdzenie projektu budowlanego, którego treść jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie kierunku głównej kalenicy dachu. Ponadto, zdaniem wnioskodawcy, decyzja rażąco narusza prawo poprzez nieuwzględnienie negatywnego oddziaływania projektowanego budynku na jej działkę sąsiednią (emisja zanieczyszczeń, nadmierny hałas, utrudnianie nasłonecznienia). Nadto podnosiła, że w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę nie uwzględniono jej uzasadnionych interesów, organ nie dochował zasady równego traktowania stron wobec prawa.

Organ I instancji wskazał, iż rozpatrzenie ww. wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji wymagało bezspornego wykazania, że badana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. :

- wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

- wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

- dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

- została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie;

- była niewykonalna w dniu jej wydania i niewykonalność ma charakter trwały,

- w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

- zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Rozpatrując wniosek był zobowiązany przeanalizować wskazywaną decyzję pod kątem możliwości występowania każdej z przesłanek wymienionych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a.

W tym kontekście stwierdził, że kwestionowaną decyzję wydał organ właściwy, tj. Starosta [...]. Sprawa wszczęta z wniosku inwestorów nie była przedmiotem innego postępowania administracyjnego i nie była zakończona inną decyzją ostateczną. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2007r. została skierowana wyłącznie do stron postępowania i nie posiada wady skutkującej jej niewykonalnością. Wykonanie decyzji pozwolenia na budowę nie spowoduje następstwa czynu zagrożonego karą. Decyzja ta nie zawiera też wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Następnie za konieczne uznał zbadanie przesłanki rażącego naruszenia prawa, którą podnosiła wnioskodawczyni.

Organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądownictwo administracyjnym o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu który został naruszony oraz skutki, które wywołuje decyzja, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa.

Kwestionowana decyzja pozwolenia na budowę została wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Wójta Gminy [...] oraz przepisy ustawy prawo budowlane.

Analiza dokumentów, przekazanych przez Starostwo Powiatowe w [...], stanowiących podstawę udzielenia pozwolenia na budowę, prowadzi do wniosku, że pomiędzy treścią decyzji o warunkach zabudowy a zatwierdzonym projektem budowlanym istnieje rozbieżność. Wójt Gminy [...] w swojej decyzji o warunkach zabudowy ustalił warunki kształtowania zabudowy, z których jeden określa usytuowanie kalenicy dachu równolegle do drogi powiatowej. W projekcie zagospodarowania działki ustalono lokalizację i orientację budynku na działce, również rysunek nr A5 projektu budowlanego przedstawia rzut dachu. Z tych dokumentów jednoznacznie wynika, ze projektowany dach dwuspadowy jest zorientowany kalenicą prostopadle do drogi powiatowej, czyli niezgodnie z kierunkiem określonym w decyzji o warunkach zabudowy. Zatem potwierdziła się w ocenie organu przesłanka oczywistości naruszenia prawa.

Jednocześnie Wojewoda wskazał, że konieczne było ustalenie charakteru naruszonego przepisu prawa oraz skutki, jakie wywołuje decyzja. Jak wynikało ze zgromadzonych dokumentów, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku z dachem dwuspadowym o przebiegu kalenicy prostopadle do drogi powiatowej tj. niezgodnie z warunkiem kształtowania zabudowy zapisanym w decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy.

Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80 poz. 717 z póz. zmianami), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymagają dla projektowanej inwestycji ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy Sposób ustalania tych warunków określony został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. (Dz. U. 164 poz. 1588)

Przepisy tego rozporządzenia dają właściwemu organowi znaczną swobodę przy określaniu poszczególnych wymaganych parametrów nowej zabudowy i tak określone warunki stanowiąc indywidualną podstawę prawną dla organu udzielającego pozwolenia na budowę nie mają charakteru przepisu powszechnie obowiązującego.

Swobodę organu w określaniu warunków zabudowy potwierdza kopia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2009r. wydana dla tej samej działki na wniosek innego inwestora.

W ocenie organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności, naruszenie tego warunku ma mniejszą wagę niż trwałość decyzji administracyjnej. Wybudowanie budynku zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę nie naruszy żadnego przepisu ustawy prawo budowlane, jak tez rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

M. W. wniosła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010r.

W uzasadnieniu podniosła, że w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji kalenica dachu budynku mieszkalnego zaprojektowana została prostopadle po krawędzi drogi powiatowej Nr [...]. Natomiast zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...].05.2007 r. wydaną przez Wójta Gminy kalenica dachu powinna być usytuowana równolegle do drogi powiatowej.

Istniały wszelkie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...].08.2007 r. udzielającej J. i M. małż. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, z uwagi na niezgodność opracowanego projektu budowlanego z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także z uwagi na inne rażące naruszenia o których informowała organy administracyjne.

Na żadnym etapie przedmiotowego postępowania organy administracyjne nie wzięły pod uwagę oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działkę stanowiącą jej własność. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę, obejmuje także gwarancję należytego dopływu światła dziennego oraz zabezpieczenia przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby.

W przedmiotowym budynku został zaprojektowany komin, znajdujący się w odległości mniejszej niż 10 m od jej budynku, a także o wysokości stwarzającej zagrożenie dla jej obiektu, powodujący uciążliwość dla ludzi i środowiska.

Zaprojektowanie dachu powoduje, że przy intensywnych opadach śniegu spadający z dachu budynku śnieg spada na jej nieruchomość, uniemożliwiając swobodny dostęp do zabudowań. Na skutek powyższej inwestycji, w znaczny sposób odbiegającej od gabarytów jej zabudowań, nastąpiło ograniczenie dopływu światła słonecznego do budynku mieszkalnego skarżącej.

Rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy nieznacznym oddaleniu od granicy z jej nieruchomością organ administracji publicznej powinien mieć zwłaszcza na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron wobec prawa oraz przepisy o ochronie własności.

Zgodnie z art. 144 Kodeksu cywilnego, właściciel nieruchomości powinien powstrzymywać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.

Organ powinien rozważyć sprawę zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 KPA.

Skoro treść kwestionowanej decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią decyzji o warunkach zabudowy, to charakter naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego, tym bardziej, że chodzi przy tym o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.

Nie można podzielić argumentacji organu I instancji, jakoby organy miały pełną swobodę przy określaniu parametrów nowej zabudowy, a tym samym by te ustalenia nie miały charakteru obowiązującego dla organu wydającego decyzje o pozwoleniu na budowę.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i M. R. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z przyłączem wodociągowym, energetycznym oraz zbiornikiem na ścieki sanitarne, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej w m. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ powinien sprawdzić m.in.: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Organ stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca J. i M. R. pozwolenia na budowę narusza postanowienia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2007 r. o warunkach zabudowy.

W decyzji tej określono bowiem m.in. warunki kształtowania zabudowy, wymagając usytuowania budynku kalenicą równolegle do drogi powiatowej oraz zobowiązano inwestora do odprowadzenia wód opadowych-powierzchniowych, w taki sposób, aby miało ono miejsce na terenie własnej działki, bez pogorszenia stosunków wodnych na działkach sąsiednich, a także nałożono na inwestora obowiązek ochrony interesów osób trzecich z zachowaniem warunków art. 5 Prawa budowlanego.

Z dokumentacji projektowej (projektu zagospodarowania działki oraz rzutu dachu) wynika, że kalenica spornego budynku usytuowana została prostopadle do drogi powiatowej. Jednakże analiza zgromadzonych dokumentów nie wskazuje zdaniem organu, aby powyższa zmiana wywołała skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa.

Ponadto z projektu zagospodarowania terenu, (północno- zachodnia elewacja spornego budynku pozbawiona otworów okiennych) wynika, że budynek zaprojektowany został w odległości 1,50 m, od granicy z sąsiednią nieruchomością.

Powyższe usytuowanie budynku nie narusza § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm wg stanu na dzień 10 sierpnia 2007 r.), gdyż jest zgodne z § 12 ust. 3 pkt 2 ww rozporządzenia, dopuszczającego sytuowanie budynku pozbawionego otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną o ile zachowanie odległości 3 m nie jest możliwe ze względu na rozmiary działki.

Szerokość działki inwestorów nr ew. [...] wynosi 14,10 m, co uzasadniało zastosowanie przepisu § 12 ust. 3 pkt 2.

W ocenie organu analiza akt nie potwierdziła zarzutu wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007r. z naruszeniem art. 5 Prawa budowlanego oraz § 29 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczącego kierowania wód opadowych na teren działki sąsiedniej. Szerokość elewacji frontowej budynku wynosi 9,20m, poza obrys której na odległość 0,80 m wystaje dach (rzut dachu, rys. A-5), zmniejszając tym samym odległość od granicy z działką do 0,70 m.

Jak wynika z dokumentacji budowy, wody opadowe z dachu zbierane są do dwóch rynien okapowych i odprowadzone są na grunt dwoma rurami spustowymi o średnicy 100 mm każda (rzut dachu), co zgodnie z wymaganiami technicznymi dla dachu o powierzchni rzutu rzędu 134 m2 jest w zupełności wystarczające.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu zaprojektowania w ścianie wzdłuż granicy z działką nr ew. [...], otworów okiennych usytuowanych w odległości mniejszej, aniżeli 4,00 m od granicy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., projekt budowlany nie przewiduje usytuowania okien w tej ścianie. Natomiast dolna krawędź otworów okiennych umieszczonych w połaciach dachowych od strony granicy działki nr ew. [...] zaprojektowana została w odległości 4,0 m od granicy (3,4 + 0,6 m) - rzut poddasza i przekrój A-A.

Wybudowanie kominów w budynku mieszkalnym - równego z poziomem kalenicy i drugiego wystającego 0,5 m ponad jej poziom ( przekrój A-A, rys. A6) nie stwarza zagrożenia dla budynku na sąsiedniej działce. Poza tym organ podniósł, że brak jest w obowiązującym porządku prawnym normy prawnej powszechnie obowiązującej regulującej odległość komina od innych obiektów. Sporna inwestycja nie pozostaje również w sprzeczności z § 142 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dotyczącym niedopuszczalnego zakłócenia ciągu.

Ponadto ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 144 Kodeksu cywilnego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że jest on bezzasadny na gruncie postępowania administracyjnego, gdyż kwestia ograniczenia prawa własności nie ma, zgodnie z art. 1 § 1 Kpa, charakteru sprawy administracyjnej. Ewentualne naruszenie art. 144 K.c. przez właściciela sąsiedniej działki winno być dochodzone w trybie postępowania przed sądem cywilnym.

Jednocześnie organ odwoławczy nie stwierdził, aby decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007r., w sposób rażący naruszała inne przepisy prawa.

M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010r.

Decyzji tej zarzuciła rażące naruszenie art. 156 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację, naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia prawdy materialnej, brak rozważenia stanu faktycznego i prawnego rozstrzyganej sprawy, brak rozważenia skutków prawnych decyzji. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do kwestionowanej decyzji kalenica dachu budynku mieszkalnego zaprojektowana została prostopadle po krawędzi drogi powiatowej Nr [...]. Natomiast zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...].05.2007 r. wydaną dla przedmiotowej inwestycji przez Wójta Gminy [...], dach przewidziany został jako dwuspadowy, wielospadowy o kącie nachylenia do 50 stopni z kalenicą usytuowaną równolegle do drogi powiatowej z dopuszczeniem lukarn i wykuszy oraz okien połaciowych.

W toku postępowania nieważnościowego obowiązkiem organu administracji, wynikającym z zawartej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, było dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ nie uwzględnił, że prawidłowe zastosowanie przepisów techniczno-budowlanych powinno zapewnić nie tylko ogólne bezpieczeństwo i ład budowlany, ale również ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, które mogą zostać naruszone przez niewłaściwe rozwiązania projektowe.

Istniały wszelkie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...].08.2007 r. udzielającej małż. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z uwagi na niezgodność opracowanego projektu budowlanego z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także z uwagi na inne rażące naruszenia.

W przedmiotowym budynku został zaprojektowany komin, który znajduje się w odległości mniejszej niż 10 m od budynku skarżącej, a także o wysokości stwarzającej zagrożenie dla jej obiektu i powodującej uciążliwość.

Zaprojektowanie dachu powoduje, że przy intensywnych opadach śniegu spadający z dachu budynku śnieg, spada bezpośrednio na nieruchomość skarżącej, uniemożliwiając jej swobodny dostęp do jej zabudowań. Ponadto na skutek powyższej inwestycji, w znaczny sposób odbiegającej od gabarytów zabudowań skarżącej, nastąpiło znaczne ograniczenie dopływu światła słonecznego do jej budynku mieszkalnego. Poza tym odległość kwestionowanego budynku od granicy działki nr [...], wynosi zaledwie około 2,70m, a w ścianie budynku od tej strony, wbrew stanowisku organu, znajdują się otwory okienne.

Rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy nieznacznym oddaleniu od granicy z nieruchomością skarżącej, organ administracji publicznej powinien mieć na uwadze obowiązek równego traktowania stron wobec prawa oraz przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga została uwzględniona.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego analizując wniosek o stwierdzenie nieważności słusznie wskazał na oczywistą niezgodność kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2007 r. o warunkach zabudowy.

Kwestionowaną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. Starosta w [...] zatwierdził projekt budowlany przewidujący wybudowanie dachu dwuspadowego zorientowanego kalenicą prostopadle do drogi powiatowej, czyli niezgodnie z kierunkiem określonym w decyzji o warunkach zabudowy, gdzie wskazano, iż budynek ma być usytuowany kalenicą równolegle do drogi powiatowej. Potwierdziła się zatem przesłanka oczywistości naruszenia prawa. Jednakże zdaniem organu materiał dowodowy nie wskazywał, aby powyższa zmiana wywołała skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Stwierdzenie to wyczerpało ocenę organu w ramach rażącego naruszenia prawa.

Choć można stwierdzić, że organ przyjął oczywistość naruszenia prawa, to jednak nie analizował charakteru przepisu który został naruszony oraz skutków społeczno-gospodarczych, które wywołała decyzja, czyli tego czy mimo wszystko można ją pozostawić w obrocie prawnym czy też wręcz przeciwnie.

Organ przeoczył, iż z przepisu § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm - wg stanu na dzień [...] sierpnia 2007 r.) wynikało, że okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1 § 12 ( zatem odległości 3 lub 4 metrów) o więcej niż 0,8 m.

Skarżąca podnosiła, że zaprojektowanie dachu w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy spowodowało, że przy intensywnych opadach śniegu zalegający na dachu budynku inwestora śnieg spada na jej nieruchomość, uniemożliwiając swobodny dostęp do jej zabudowań.

Wskutek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w zbliżeniu do granicy z działką sąsiednią na odległość 1,5 m, oraz wobec zaprojektowania okapów dachowych wystających poza obrys budynku na odległość 0,80 m nastąpiło przybliżenie dachu budynku do granicy z nieruchomością skarżącej na odległość 0,70 m. Skutków tego zbliżenia organ nie analizował a są one wskazywane przez skarżącą jako największa dolegliwość powstałego budynku.

Fakt, że jak wynika z uzasadnienia decyzji organu II instancji, wody opadowe z dachu zbierane są do dwóch rynien okapowych i odprowadzone są na grunt dwoma rurami spustowymi, których wymiary są wystarczające dla "obsługi dachu" nie stanowi jeszcze potwierdzenia braku negatywnego oddziaływania tak posadowionego budynku.

Organ z naruszeniem art. 7 i 77 oraz 107 § 3 k.p.a. nie dokonał analizy czy odstępstwo od warunku określonego w decyzji o warunkach zabudowy miało jedynie wymiar formalny, czy też dalej idący, powodujący w konsekwencji naruszenie interesu skarżącej poprzez nadmierne zbliżenie połaci dachowej do granicy i negatywne tego skutki.

Jednocześnie prawidłowa była ocena organu, iż zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. projekt budowlany nie przewiduje usytuowania okien wzdłuż granicy z działką nr ew. [...] . Natomiast dolna krawędź otworów okiennych umieszczonych w połaciach dachowych od strony granicy działki nr ew. [...] zaprojektowana została w odległości 4,0 m od granicy.

Także zaprojektowanie kominów - równego z poziomem kalenicy i drugiego wystającego 0,5 m ponad jej poziom, słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za niestwarzające zagrożenia dla budynku skarżącej.

Ponadto ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 144 Kodeksu cywilnego, zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że ewentualne może być dochodzony w trybie postępowania przed sądem cywilnym.

Wskazane wyżej naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy spowodowało uchylenie zaskarżonej decyzji, z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.). Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd oparł się na art. 152 tej ustawy, a o kosztach postępowania orzekł na mocy art. 200 ww. ustawy.