Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 898/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 898/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 kwietnia 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Ewa Długosz – Ślusarczyk, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2008r., sprawy ze skargi "P" Firma [...] Spółka z o.o. w K., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. i miesiące od lutego do października 2001 r. oraz decyzję nr UKS [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. spółce z o.o. "P" Firma [...] Krakowie.

[...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, właściwego z uwagi na miejsce siedziby spółki, wystawił tytuły wykonawcze o numerach od [....] do [...] oraz [...] obejmujące wymienione zaległości. W dniu [...] października 2006 r. wskazane tytuły wykonawcze zostały zobowiązanemu skutecznie doręczone (do rąk prokurenta). W tym samym dniu Naczelnik Urzędu Skarbowego zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia ruchomości.

Wskutek złożonego przez zobowiązanego – po doręczeniu tytułów wykonawczych – wniosku, decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego rozłożył na raty jego zaległości podatkowe.

Postanowieniami z dnia [...] nr [...] i [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiesił toczące się postępowania egzekucyjne w związku z rozłożeniem na raty zaległości podatkowych.

W dniu [...] października 2006 r. pełnomocnik Spółki skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego pismo zawierające zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazujące naruszenie art. 33 pkt 2, 6, 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.). W odpowiedzi na wezwanie organu, precyzując zarzut oparty na podstawie wymienionej w art. 33 pkt 6 powołanej ustawy, w piśmie z dnia 23 listopada 2006 r., pełnomocnik zobowiązanego wskazał na brak możliwości zastosowania w sprawie środka egzekucyjnego ze względu na obligatoryjne wstrzymanie wykonania decyzji objętych tytułami wykonawczymi w oparciu o przepisy art. 224a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wyjaśnił, że jego zarzut nie dotyczył braku możliwości stosowania przez organy egzekucyjne środków przewidzianych w ustawie, nie należy też wiązać go z zastosowaniem w niniejszej sprawie zbyt uciążliwego ośrodka egzekucyjnego. Dodatkowo zarzucił, że doręczone zobowiązanemu tytuły wykonawcze nie spełniały wszystkich wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W piśmie uzupełniającym z dnia [...] listopada 2006r pełnomocnik zobowiązanego podniósł także – powołując się na przepis art. 10 § 1 kpa – że prowadzone postępowanie egzekucyjne dotknięte jest poza tym wadą prawną o której mowa w art. 33 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

Pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. pełnomocnik – powołując się ponownie na art. 10 § 1 kpa – uzupełnił podstawy prawne zarzutów wniesionych pismem z dnia [...] października 2006 r. i wskazał, że prowadzone postępowanie egzekucyjne jest dotknięte wadą z art. 33 pkt 1 i 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego pominięto pełnomocnika zobowiązanego, co pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 40 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego.

Pisma zawierające kolejno formułowane zarzuty były lakoniczne i nie zawierały odniesienia do okoliczności faktycznych sprawy.

W dniu [...] grudnia 2006r wierzyciel, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, odmówił uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zgłoszonych przez zobowiązanego. Postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie można mówić o braku wymagalności obowiązku, gdyż zastosowanie skutecznego środka egzekucyjnego nastąpiło przed wydaniem decyzji ratalnych a nawet przed złożeniem w tym zakresie wniosku, tym samym tytuły te zostały sporządzone zgodnie z wymogami ustawy i stanowiły podstawę do przystąpienia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie organu nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż tytuły wykonawcze zawierają wszystkie wymagane przez prawo elementy. Również za bezzasadny został uznany zarzut naruszenia art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z brakiem możliwości zastosowania w niniejszej sprawie środka egzekucyjnego ze względu na obligatoryjne wstrzymanie wykonania decyzji objętych tytułami wykonawczymi w oparciu o art. 224a §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W sprawie bowiem nie ustanowiono hipoteki przymusowej, a zastaw skarbowy z dnia 1 czerwca 2005 r. został ustanowiony na podstawie pierwszych decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, które zostały uchylone przed dniem wystawienia tytułów wykonawczych

W zażaleniu wniesionym w dniu [...] kwietnia 2007 r. pełnomocnik podatnika zażądał uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji, zarzucając mu błędną wykładnię art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, brak wskazania podstawy prawnej zapadłego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji obrazę art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie przepisów art. 8, art. 10 § 1 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Zażalenie nie zawierało uzasadnienia.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, podzielając jego argumentację w całości.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze pełnomocnik podatnika zażądał uchylenia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1) obrazę przepisów art. 8, art. 10, art. 77 § l, art. 80, art. 107 § l i § 3 oraz art. 110 kodeksu postępowania administracyjnego głównie poprzez:

- akceptację orzeczenia organu I instancji nie wskazującego podstawy prawnej zapadłego rozstrzygnięcia, oraz

- brak odniesienia się do całości materiału procesowego;

2) naruszenie przepisów art. 34 § l ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyrażające się brakiem:

- rozpatrzenia zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 pkt 3, a także

- rozpoznania i oceny zarzutu wniesionego w oparciu o art. 33 pkt 9 tejże ustawy;

3) nieprawidłową ocenę zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 pkt 2, 6 i 10 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegającą na akceptacji sytuacji, gdzie zaskarżone postanowienie oparto o wydane z naruszeniem prawa orzeczenie wierzyciela;

4) brak oceny zarzutu zgłoszonego na podstawie art. z art. 33 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w kontekście braku wymagalności obowiązku przez wzgląd na ustanowienie zastawu skarbowego oraz złożenie wniosku o dokonanie wpisu w księdze wieczystej w celu ustanowienia hipoteki przymusowej na majątku Spółki, przed wszczęciem egzekucji administracyjnej;

5) niewłaściwe zastosowanie art. 138 § l pkt l kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji dotkniętego wadą z art. 156 § l pkt l kodeksu postępowania administracyjnego;

6) obrazę powoływanego art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuprawnione, albowiem nie zawierające samodzielnego uzasadnienia oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na bezprzedmiotowym postanowieniu wierzyciela. Organ egzekucyjny i wierzyciel stanowili w niniejszej sprawie jedną i tę samą jednostkę organizacyjną administracji publicznej.

Skarga również nie zawierała uzasadnienia a zostało ono przedstawione dopiero w piśmie skarżącego z dnia [...] marca 2008r, przesłanym do Sądu po doręczeniu odpowiedzi na skargę. W piśmie tym dodatkowo zarzucono, iż decyzje organów obydwu instancji obarczone są wadami prawnymi o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w całości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że w istocie w postępowaniu nie zostały rozpatrzone zarzuty zgłoszone przez skarżącego w pismach z dnia [...] listopada 2006 r. oraz z dnia [...] stycznia 2007 r., będących uzupełnieniem zarzutów zgłoszonych w dniu [...] października 2006 r. Wyjaśniono jednak, iż zobowiązany nie może po upływie 7-dniowego terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów poprzez zgłoszenie nowych zarzutów, przywołując nowe ich podstawy. Nieuprawnione jest również twierdzenie, iż orzeczenie organu I instancji nie wskazuje podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Podstawę prawną postanowienia organu I instancji stanowi odpowiedni przepis ustawy Kodeks postępowania administracyjnego - art. 123 oraz przepisy art. 18, 33, 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które przytoczono w sentencji przedmiotowego postanowienia.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył nadto, że pełnomocnik zobowiązanego zarzucając niewłaściwość organu egzekucyjnego nie precyzuje o jaką właściwość chodzi: miejscową czy rzeczową. Postanowienie w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne wydaje organ egzekucyjny. W myśl art. 19 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucyjnej organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego. Natomiast właściwość miejscowa organu egzekucyjnego została wyznaczona na podstawie pierwszego kryterium właściwości z art. 22 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 22 § 2 ustawy właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszania lub siedziby zobowiązanego. Wskazany zarówno w tytule wykonawczym jak i w protokole zajęcia ruchomości adres siedziby Spółki jest właściwy miejscowo dla Naczelnika Urzędu Skarbowego. Bezzasadny jest zatem zarzut dotyczący utrzymania w mocy postanowienia, które zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.

Dyrektor Izby Skarbowej nie negował, iż w niniejszej sprawie wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym. Jednakże w okresie wydawania zaskarżonego postanowienia, wymagane było stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, nawet w sytuacji gdy zachodziła tożsamość pomiędzy wierzycielem i organem egzekucyjnym. Dlatego też powołanie się w postanowieniu organu egzekucyjnego na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów nie stanowiło podstawy do jego uchylenia, tym bardziej, iż organ egzekucyjny ustosunkował się do wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów.

Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku skarżący uzupełnił żądanie skargi o stwierdzenie przez Sąd nieważności postanowień obydwu instancji na skutek – sygnalizowanego w piśmie z dnia 20 marca 2008r– wydania ich z wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 1 kpa, wyrażającą się we wszczęciu i prowadzeniu egzekucji przez niewłaściwy miejscowo organ egzekucyjny właściwy dla siedziby spółki podczas gdy spółka posiadała majątek położony poza tym obszarem w postaci bazy magazynowej w M. i nieruchomości na W.J. a więc zdaniem skarżącego zastosowanie winien znaleźć przepis art. 22 § 3 ustawy egzekucyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji (postanowień) z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.

Z treści art. 145 § 1 cytowanej ustawy wynika natomiast, że sąd uchyla decyzję (postanowienie) jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia dojść może natomiast w sytuacji gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach.

Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, iż przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani procedury, uzasadniających jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności.

Stronie skarżącej zgłaszającej w toku postępowania kolejne nowe wnioski i żądania przypomnieć na wstępie należy, że stosownie do art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznając skargę Sąd nie jest związany jej wnioskami i zarzutami oraz wskazaną podstawą prawną a legalność kwestionowanego aktu bada we wszystkich jej aspektach.

Zdaniem Sądu, nie można uznać za zasadny sformułowanego w piśmie procesowym, a następnie sprecyzowanego przed Sądem zarzutu nieważności postanowień obydwu instancji, z powodu wydania ich przez organ niewłaściwy w sprawie (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się wedle miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż z uwagi na adres siedziby spółki właściwy miejscowo do prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest Naczelnik Urzędu Skarbowego. Oceniając kwestię właściwości miejscowej organu egzekucyjnego na datę wszczęcia postępowania egzekucyjnego stwierdzić należy, iż właściwość ta została określona prawidłowo. Ani przy doręczaniu tytułów wykonawczych, przy zajęciu ruchomości ani też w zarzutach zgłoszonych w ustawowym terminie zobowiązany nie zgłaszał w tym zakresie żadnych wniosków i nie wskazywał, że dysponuje majątkiem położonym poza obszarem ogólnej właściwości egzekucyjnej oraz, że na obszarze tej właściwości takiego majątku brak. Z akt egzekucyjnych nie wynika też by organowi był znany przed wszczęciem postępowania majątek w postaci bazy magazynowej w M. czy nieruchomości na W. J. Zwrócić należy także uwagę, że nie była prowadzona egzekucja z nieruchomości lecz z rachunku bankowego i z ruchomości spółki.

Zaskarżone rozstrzygnięcia nie są także obarczone sugerowaną wadą prawną z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji czyni zadość wszystkim przesłankom formalnym istnienia aktu administracyjnego w postaci postanowienia, w szczególności zaś w części wstępnej wyraźnie odnosi się do podstaw prawnych w postaci przepisów art. 123 k.p.a. oraz art. 18, 33 i 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy nie miał zatem podstaw do wzruszania zaskarżonego postanowienia w tym zakresie. Nie jest przy tym również zgodne z prawdą twierdzenie jakoby w postępowaniu tym nie odniesiono się do całości materiału dowodowego. Zamieszczone w skardze stwierdzenie jest bardzo lakoniczne i nie zostało odniesione do żadnych konkretnych okoliczności. Zdaniem Sądu, w toku postępowania organy obu instancji całościowo odniosły się do stanu faktycznego sprawy oraz w sposób wyczerpujący i przekonywujący uzasadniły swe stanowisko w sprawie.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego i procedury, podkreślenia wymaga okoliczność, że kwestia legalności postanowień w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów w tym postępowaniu egzekucyjnym była rozpoznawana przez tut. Sąd w postępowaniu toczącym się pod sygnaturą akt I SA/Kr 639/07 zakończonym wyrokiem z dnia 15 stycznia 2008 r., mocą którego uchylono zaskarżone postanowienia. Zauważyć jednak należy, że wynik tamtego postępowania nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zasadniczym elementem rozstrzygnięcia było bowiem kategoryczne stwierdzenie, że wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa reprezentowany przez kierownika statio fisci – naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. Zajęte przez Sąd stanowisko wynikało z podzielenia poglądu prawnego wyrażonego przez NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 25 czerwca 2007r sygn. akt I FPS 4/06, zmieniającej ugruntowany poprzednio w orzecznictwie odmienny pogląd prawny w uwzględnieniu którego doszło do wydania uchylonych w sprawie I SA/Kr 639/07 postanowień w przedmiocie stanowiska wierzyciela.

W sytuacji zatem gdyby nawet prawomocnie stwierdzono brak obowiązku wydawania odrębnego aktu administracyjnego zawierającego stanowisko wierzyciela to oznaczałoby to jedynie tyle, że organ uczynił więcej niżby był do tego zobowiązany, co nie wpływa w żaden sposób na ocenę, że w toku głównego nurtu postępowania doszło do należytego rozpoznania przedstawionej sprawy administracyjnej, a wynik jej nie był warunkowany samymi tylko ustaleniami zajętego w ten sposób stanowiska. Niezależnie bowiem od zapatrywań wierzyciela nawet w typowej sytuacji organ egzekucyjny winien poczynić własne ustalenia w zgodzie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu, organ egzekucyjny uzyskawszy uprzednio stanowisko wierzyciela – co zresztą było wówczas wymagane – nie oparł swego rozstrzygnięcia bezkrytycznie na tym stanowisku lecz dokonał samodzielnej oceny przedstawionej sprawy, a poprzez wnikliwe rozpatrzenie podniesionych zarzutów uczynił zadość wymaganiom określonym w ustawie egzekucyjnej a zatem brak jest przesłanek do wzruszania wydanego w ten sposób rozstrzygnięcia. Organy obu instancji dokonały bowiem wyczerpującej, racjonalnej i logicznej oceny zarzutów zgłoszonych w zakreślonym przez ustawę terminie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela dokonaną w tym zakresie ocenę zasadności zarzutów opartych na podstawach z art. 33 pkt 2, 6 i 10 ustawy egzekucyjnej.

Należy nadto podnieść, że brak było podstaw do rozpoznawania dalszych zarzutów wskazywanych przez stronę skarżącą w pismach z dnia [...] listopada 2006 r. i [...] stycznia 2007 r., gdyż zostały one zgłoszone już po upływie siedmiodniowego terminu. W niniejszej sprawie poza sporem pozostają okoliczności, iż doręczenie odpisu tytułu wykonawczego wraz z pouczeniem nastąpiło w dniu [...] października 2006 r., a zatem termin do wniesienia zarzutów upłynął z dniem [...] października 2006 roku.

Sąd nie podziela stanowiska pełnomocnika strony skarżącej według którego podstawą nieograniczonego czasowo zgłaszania kolejnych zarzutów naruszenia prawa określonych w treści art. 33 ustawy miałby stanowić przepis art. 10 § 1 kpa. Przepis ten bowiem reguluje inne kwestie dotyczące postępowań prowadzonych przy odpowiednim zastosowaniu kpa a mianowicie ustanawia zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, przewidując możliwość wypowiedzenia się strony przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. Regulacja ta nie wpływa więc na terminy składania środków zaskarżenia w jakimkolwiek rodzaju postępowania administracyjnego.

W konsekwencji, przedmiotem rozpoznania organu egzekucyjnego mogły być tylko okoliczności podnoszone w piśmie z dnia [...] października 2006 r., a w związku z tym z całą stanowczością należy odmówić racji zarzutom nie rozpoznania przez organy zarzutów opartych na przepisach art. 33 pkt 1, 3 i 9 ustawy egzekucyjnej. Prawidłowe jest natomiast stanowisko organów, iż wniesienie zarzutów po tej dacie jest bezskuteczne i uniemożliwia rozważanie jakichkolwiek argumentów podnoszonych w ich uzasadnieniu i merytoryczne rozpoznanie zarzutów.

Zgodnie bowiem z treścią art. 27 § 1 pkt 9 cytowanej ustawy zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego należy zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego. W tej kwestii podnieść także należy, iż tytuły wykonawcze będące podstawą prowadzenia egzekucji w rozpoznawanej sprawie zawierały wszelkie niezbędne elementy wymienione w art. 27 § 1 ustawy egzekucyjnej a nadto zostały doręczone w sposób prawidłowy na adres siedziby spółki, do rąk jej prokurenta. Wszczęcie egzekucji – zgodnie z dyspozycją art. 26 § 5 pkt 1 – następuje bowiem z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego a zatem zarzut niedoręczenia tych tytułów pełnomocnikowi zobowiązanego nie jest uzasadniony prawnie, zwłaszcza w sytuacji gdy pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu zostało złożone w postępowaniu egzekucyjnym dopiero w dniu [...] listopada 2006r na wyraźne żądanie organu egzekucyjnego.

Reasumując, stwierdzić należy, iż po dokonaniu wnikliwej analizy akt egzekucyjnych a także zbadaniu przebiegu postępowania Sąd doszedł do przekonania, iż działania i rozstrzygnięcia podjęte w niniejszej sprawie były prawidłowe i nie naruszały przepisów prawa materialnego ani procedury.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 nr 153, poz. 1270), orzekł o jej oddaleniu.