Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt SA/Bd 915/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rozbiórki okratowania loggi oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. nakazał J. K. dokonanie rozbiórki samowolnie wykonanego okratowania loggi lokalu nr [...] mieszczącego się w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w B.

W uzasadnieniu wskazano, że zastrzeżenie w sprawie założenia krat złożyła lokatorka lokalu nr [...] B. M. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że okratowanie loggi lokalu nr [...] zostało wykonane w roku 1993 przez J. K. bez wymaganego przez przepisy prawa pozwolenia. Stanowi to naruszenie przepisu art. 28 ustawy z 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).

Odwołanie od tej decyzji złożył J. K.

K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podzielono pogląd skarżącego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i nie uzasadnia przywołanej podstawy prawnej. Niemniej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza zasadność dokonanego rozstrzygnięcia oraz istnienie obu przesłanek wymienionych w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. uprawniających do dokonania rozbiórki. Wady uzasadnienia decyzji organu I instancji nie upoważniają do zastosowania art. 138 § 2 Kpa, tzn. do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Za niezasadny organ II instancji uznał zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa albowiem skarżący brał udział w prowadzonym postępowaniu.

W skardze na powyższą decyzję J. K. wniósł o jej uchylenie.

W uzasadnieniu wskazał na dotychczasowe ustalenia stwierdzając, że żaden z organów orzekających w sprawie nie wskazał żadnego dowodu, który wpłynął na wydanie takiej, a nie innej decyzji. Organ odwoławczy nie uzasadnił, dlaczego naruszenie wymogów prawidłowego uzasadnienia decyzji nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym samym również uzasadnienie organu odwoławczego nie spełnia wymogów art. 107 Kpa.

W dalszej kolejności skarżący przytoczył orzeczenia NSA na temat uzasadnień decyzji. Skarżący wskazał, że nie został powiadomiony o terminie przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu. Do tego zarzutu organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł. Nie wiadomo na podstawie czego organ odwoławczy stwierdził, że skarżący został poinformowany o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i złożenia wyjaśnień. Powiadomienia takiego nie było. Nie wzięto pod uwagę jego deklaracji, że jest zainteresowany dokonaniem przeróbki okratowania.

Reasumując swoje rozważania skarżący uważa, że uchybienia organów I i II instancji stanowią obrazę prawa materialnego przez brak zbadania, czy istnieją przesłanki określone w art. 37 i 40 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane. Dopuszczono się również obrazy przepisów postępowania przez: naruszenie art. 7, 10, 77 § 1 Kpa przez zaniechanie działań mających na celu wyjaśnienie istotnych okoliczności w sprawie oraz pozbawienie adresata decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań, naruszenie art. 11 Kpa z uwagi na brak wyjaśnienia zasadności przesłanek stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz obrazę art. 107 § 3 Kpa wobec pominięcia w uzasadnieniu decyzji oceny faktów podanych przez stronę oraz faktów, na których oparto rozstrzygnięcie.

W aktach sprawy znajduje się również decyzja K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] odmawiająca uchylenia decyzji K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] nakazującej J. K. dokonania rozbiórki samowolnie wykonanego okratowania loggi lokalu nr [...] mieszczącego się w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w B. Decyzja ta została wydana m.in. na podstawie art. 145 i 146 § 2 Kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zarzuty skargi sprowadzają się do obrazy przepisów postępowania.

Fakt okratowania loggi lokalu nr [...] mieszczącego się w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w B. zajmowanego przez skarżącego nie budzi w sprawie wątpliwości. Nie budzi także wątpliwości fakt, że okratowanie to zostało wykonane bez pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) roboty budowlane, a do takich należy zaliczyć okratowanie loggi, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę (wyrok NSA z 27.03.1998 r. sygn. IV S.A. 888/96 Lex nr 43331, uchwała SN z 26.03.1993 r. sygn. III AZP 4/93, OSNC 1993 nr 12, poz. 212, uchwała NS z 26.09.1990 r. sygn. III AZP 3/90, OSNC 1991 nr 1, poz. 2).

Stan faktyczny sprawy jest zatem prosty i nieskomplikowany. Niezrozumiałym jest w takiej sytuacji zarzut, że nie przeprowadzono postępowania dowodowego. Fakt założenia krat jest oczywisty. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. w dniu 6 sierpnia 2002 r. przeprowadził oględziny budynku, które potwierdziły założenie okratowania. W tym nieskomplikowanym stanie faktycznym nie były wymagane inne czynności dowodowe. Nie jest trafny zarzut, że organy nie powołują się na żaden dowód, który wpłynął na wydanie takiej a nie innej decyzji. Bezsprzecznie udowodniono fakt założenia krat.

Wbrew poglądom skarżącego, uzasadnienie organu II instancji odpowiada niezbędnym wymogom art. 107 Kpa. Stopień szczegółowości uzasadnienia musi być uzależniony od stopnia skomplikowania sprawy. Organ II instancji wskazał na fakt wykonania okratowania bez uzyskania pozwolenia na budowę i wskazał na konsekwencje prawne tego faktu. Wskazano także, że okratowanie to powoduje niebezpieczeństwo dla mienia lokatorów znajdującego się powyżej.

Sąd nie podziela poglądu skarżącego o naruszeniu art. 7, 77 § 1 i 10 Kpa poprzez zaniechanie działań mających na celu wyjaśnienie istotnych okoliczności w sprawie i pozbawienie adresata decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Ten ostatni zarzut łączy się także z zarzutem nie poinformowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym.

Materiał dowodowy zebrany w sprawie został rozpatrzony w całości (art. 77 Kpa). Nie można także powiedzieć, aby orzekające w sprawie organy nie podejmowały wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jak to już wyżej wskazano, stan faktyczny sprawy jest prosty i nie ma potrzeby prowadzenia dywagacji na jego temat.

W takiej sytuacji organy realizowały obowiązek wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Decyzja o nakazie rozbiórki jest jedynie konsekwencją podjętych wcześniej przez adresata decyzji działań naruszających Prawo budowlane. Celem unormowania zawartego w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. jest doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem.

Jego zastosowanie koreluje z ustalonym stanem faktycznym, a zatem prawa nie narusza.

Art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. dotyczy obiektów budowlanych lub ich części, będących w budowie lub wybudowanych niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy m.in. wówczas, gdy powodują niebezpieczeństwo dla mienia.

Natomiast przepis art. 40 cyt. Prawa budowlanego ma zastosowanie do sytuacji "jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37". A contrario, jeżeli zachodzą takie okoliczności, to przepis art. 40 ustawy nie może mieć zastosowania. Stąd też nie są przekonywujące rozważania skarżącego o konieczności zastosowania tego przepisu.

Przechodząc z kolei do zarzutu nie brania udziału w postępowaniu należy wskazać, że art. 10 Kpa nakazuje organom administracji publicznej zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań. Naruszenie tego nakazu może spowodować uchylenie decyzji.

W rozpatrywanej sprawie należy mieć jednak na uwadze, że organy nadzoru budowlanego zawiadamiając o wszczęciu postępowania administracyjnego zawarły pouczenie, że w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia strony mogą zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym. Można to zatem uznać za wyczerpanie dyspozycji art. 10 Kpa tym bardziej, że po zawiadomieniu nie przeprowadzono żadnych czynności dowodowych. Czynności takich nie przeprowadzał także organ II instancji. Skarżący nie skorzystał z pouczenia zawartego w zawiadomieniu, a zatem czynienie obecnie tego zarzutu nie może być skuteczne.

Z tych względów należy uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalenie skargi.