Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 174/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 8, 11, 35, 36, 37
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Borońska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi B.D. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenie na pobyt czasowy I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę D. do rozstrzygnięcia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami; IV. przyznaje od Wojewody D.o na rzecz Strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie: [...] zł ([...] złotych); V. zasądza od Wojewody D. na rzecz Strony skarżącej kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B.D. (dalej: strona, skarżąca) jest bezczynność Wojewody D. (dalej: organ) w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] września 2018 r. (data wpływu) strona złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z 13 grudnia 2018 r. organ wezwał stronę - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania - do osobistego stawiennictwa w Urzędzie Wojewódzkim oraz do uzupełnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, poprzez okazanie oryginału dokumentu paszportu do wglądu wraz z kopią wszystkich stron zawierających adnotacje oraz uzupełnienie wniosku w części A pkt 17, pkt 18, w części C ust. I, ust. III lit. a oraz ust. IV, V, VI, VII – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponadto poinformowano stronę o obowiązku złożenia odcisków linii papilarnych.

W dniu 28 lutego 2019 r. organ wydał zawiadomienie o pozostawieniu wniosku strony bez rozpoznania. W zawiadomieniu wskazano, że strona nie uzupełniła braków wniosku w wyznaczonym terminie, co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.).

W dniu 12 sierpnia 2019 r. strona wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. [...] stycznia 2020 r. strona działając na podstawie art. 50 § 1, art. 52 § 2 oraz art. 149 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) złożyła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność organu. Skarga do organu została przekazana pismem z [...] stycznia 2020 r. (16 stycznia 2020 r. wpłynęła do organu). W skardze strona zarzuciła naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i § 3, art. 36 § 1 oraz art. 64 § 2 k.p.a. skutkujące niezałatwieniem sprawy i pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Wniosła strona o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2) stwierdzenie, że bezczynność miała charakter rażący; 3) zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku; 4) przyznanie od organu kwoty 15.000 zł; 5) zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organ nieprawidłowo pozostawił Jej wniosek bez rozpoznania, bowiem wezwanie z 13 grudnia 2018 r. nie zostało jej doręczone. Znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru nie może stanowić dowodu doręczenia, ponieważ nie wynika z niego, aby adresatka została powiadomiona o miejscu pozostawienia przesyłki, nie wskazano adresu placówki pocztowej, wpis w tej rubryce jest nieczytelny i niejasny, szczególnie dla osoby będącej obcokrajowcem. Ponadto na ww. dokumencie brak jest podpisu i daty doręczyciela, co powoduje że nie ma on charakteru urzędowego i nie korzysta z domniemania prawdziwości. Zdaniem strony nie doszło do skutecznego doręczenia w rozumieniu art. 44 k.p.a., co powoduje że pozostawienie wniosku bez rozpoznania było bezpodstawne i niedopuszczalne. Podkreśliła strona, że w piśmie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania organ nie zawarł żadnej informacji o przysługujących stronie środkach zaskarżenia. Dalej skarżąca argumentowała, że w wyniku działania organu, jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej został uznany za nielegalny, wobec strony wydana została decyzja zobowiązująca do opuszczenia terytorium RP oraz zakazująca wjazdu na obszar Schengen przez okres 6 miesięcy. Strona jest studentką [...](III rok) i została pozbawiona możliwości przystąpienia do egzaminu, co skutkuje skreśleniem z listy studentów, jak również powoduje skutki finansowe (strona uiściła czesne w wysokości [...] zł). Ponadto na skutek działania organu strona została zatrzymana przez Straż Graniczną i przebywała 1 dobę w areszcie, co wywołało i Niej traumę i negatywne przeżycia.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że strona nie uzupełniła wniosku w terminie mimo wezwania i organ był uprawniony do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Argumentował organ, że po dwóch miesiącach od pozostawienia wniosku bez rozpoznania strona zdecydowała się złożyć nowy wniosek ([...] maja 2019 r.), co zdaniem organu czyni skargę strony bezzasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony i bezczynność ta ma charakter rażący.

Na wstępie wskazać trzeba na art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art.120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.

Odnosząc się do kwestii dopuszczalności skargi wyjaśnić należy, że w świetle art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W judykaturze podkreśla się, że strona nie musi nawet oczekiwać na rozpatrzenie ponaglenia przez właściwy organ. O dopuszczalności skargi w świetle art. 53 § 2b p.p.s.a. rozstrzyga samo "wniesienie" ponaglenia (zob. wyrok NSA z 25 września 2018 r. II OSK 1659/18, publ. CBOSA). Warunek formalny określony art. 53 § 2b p.p.s.a. został zatem w tej sprawie spełniony. Ponadto, Sąd nie ma wątpliwości, że w sytuacji bezpodstawnego pozostawienia podania (wniosku) bez rozpoznania, organ administracji publicznej właściwy w sprawie, której to podanie dotyczy, pozostaje bezczynny i na tę jego bezczynność służy skarga do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko wynika z uchwały Naczelnego Sadu Administracyjnego (NSA) z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiuje pojęcia "bezczynności", czyni to natomiast k.p.a. w przepisie art. 37 § 1 pkt 1 tej ustawy. W świetle powołanego przepisu przyjmuje się zaś, że bezczynność ma miejsce wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami, prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 i § 3 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Innymi słowy, z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie je podjął, ale nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji lub innego aktu.

Z akt sprawy wynika, że po złożeniu przez stronę wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, organ dostrzegając braki formalne wniosku wezwał stronę do ich uzupełnienia. Sąd nie kwestionuje zasadności wezwania o uzupełnienie braków, jednak jako nieprawidłowe ocenia Sąd pozostawienie przez organ wniosku bez rozpoznania z uwagi na jego nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie. W ocenie Sądu w sprawie nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że stronie zostało doręczone w sposób skuteczny wezwanie z 13 grudnia 2018 r.

Z akt sprawy wynika, że przesyłka z dnia 13 grudnia 2018 r. została uznana za doręczoną w trybie zastępczym. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że instytucja doręczenia zastępczego pism procesowych ma charakter szczególny, na co wielokrotnie wskazywały również sądy administracyjne w orzeczeniach. "Przepisy przewidujące doręczenie zastępcze pism sądowych oraz innych pism procesowych obowiązują w wielu krajach. W Polsce regulacje te są zawarte w każdej ustawie procesowej. Unormowania te są potrzebne i niezbędne dla sprawnego przeprowadzenia każdego postępowania. Kilkakrotnie unormowania te były przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego. Należy tu przykładowo wskazać na wyrok z 15 października 2002 r., SK 6/02, OTK-A 2002, nr 5, poz. 65 oraz wyrok z 17 września 2002 r., SK 35/01, OTK-A 2002, nr 5, poz. 60. Wprawdzie te orzeczenia zapadły na gruncie procedury cywilnej, jednakże regulacje prawne są obecnie niemal tożsame. W wyrokach tych Trybunał Konstytucyjny wskazał, że wszędzie, gdzie w systemie prawnym przewiduje się instytucję doręczenia zastępczego (a jest ona powszechnie znana na świecie jako konieczna i pożyteczna instytucja państwa prawa), w zakresie stosowania tego mechanizmu sądy i administracja wykazywać muszą daleko posuniętą ostrożność. (...) Wszelkie czynności doręczyciela powinny być ściśle udokumentowane po to, aby można było wiernie odtworzyć sposób doręczenia. O prawidłowości doręczenia przesyłki w trybie art. 150 O.p. można mówić wówczas, gdy z dowodu doręczenia wynika przyczyna niedoręczenia pisma i sposób zawiadomienia adresata o jego pozostawieniu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2013 r., I GSK 1032/12). Wszelkie adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami mają walor dokumentu urzędowego i mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich stwierdzone (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2012r., II FSK 864/11)". (por. wyrok NSA z 30 maja 2019 r. sygn. akt I FSK 950/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczen Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).

Zacytowany wyżej wyrok NSA zapadł na gruncie ustawy Ordynacja podatkowa, jednak pozostaje on również aktualny na gruncie przepisów k.p.a.

Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051, 1495 i 2005), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W przypadku osób fizycznych zgodnie z art. 42 k.p.a. pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1), pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2), a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. (§ 3). Z kolei art. 43 k.p.a przewiduje, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Natomiast art. 44 k.p.a stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. (§ 1) § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Analiza akt - dokumentów związanych z doręczeniem wezwania z 13 grudnia 2018 r. prowadzi do wniosku, że czynność ta była wadliwa. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana ( 2 stycznia 2019 r. i 10 stycznia 2019 r.), została pozostawiona w placówce pocztowej, a następnie została zwrócona do nadawcy. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zostały dokonane adnotacje, jednak nie wszystkie jakie są wymagane przepisami. Zostały podane daty awizowania i zamieszczony jest wpis o pozostawieniu w placówce, przy czym co słusznie zauważyła strona adnotacja dotycząca wskazania placówki pocztowej jest mało czytelna. A ponadto, co jest najistotniejsze dla uznania doręczenia za wadliwe – poświadczenie nie zostało podpisane i opatrzone datą przez pracownika dokonującego tej czynności. Na tzw. zwrotce w miejscu opisanym jako "data i podpis doręczającego/wydającego" nie ma żadnego wpisu.

Jak już Sąd wskazywał, dla uznania, że doszło do doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. konieczne jest umieszczenie przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (zwracanym przez pocztę nadawcy) informacji o awizowaniu i powtórnym awizowaniu przesyłki oraz opatrzenie dokumentu podpisem doręczyciela i datami tych czynności.

W ocenie Sądu w sprawie organ dysponując wadliwie opisanym dokumentem potwierdzenia doręczenia, nie miał podstaw do uznania, że zawiadomienie z 13 grudnia 2018 r. zostało stronie skutecznie doręczone, a tym samym nie miał podstaw wywodzić dalej idących skutków w postaci pozostawienia wniosku strony bez rozpoznania.

Przepisy regulujące doręczenie zastępcze spełniają dwojaką funkcję. Po pierwsze, zapewniają sprawność postępowania, a po drugie pełnią zarazem funkcję gwarancyjną dla adresatów pism procesowych. Unormowania te tworzą tak zwaną fikcję doręczeń, a więc sytuację, że pomimo braku faktycznego doręczenia przesyłki, przepisy przewidują taki skutek, jakby doręczono pismo adresatowi. Dlatego też przepisy regulujące doręczenie zastępcze muszą być ściśle przestrzegane.

Jako wadliwe ocenia również Sąd pismo z 28 lutego 2019 r. - zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w zakresie jego sformułowania. W treści ww. pisma nie zawarto bowiem właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zajętego stanowiska, jak również nie wskazano stronie, jakie przysługują jej środki zaskarżenia. Zawiadomienie z 28 lutego 2019 r. ogranicza się wyłącznie do stwierdzenia, że organ wystosował 13 grudnia 2018 r. wezwanie, które zawierało pouczenie, że brak uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od otrzymania wezwania będzie skutkował pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W treści zawiadomienia organ podał tylko datę pierwszego awizowania przesyłki (2 stycznia 2019 r.) i powołał się na art. 44 § 4 k.p.a. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania i strona powinna być w sposób wyczerpujący poinformowana o przyczynach faktycznych i prawnych takiego działania organu, jak również powinna otrzymać informację o przysługujących jej prawach. W niniejszej sprawie strona została pozbawiona możliwości skorzystania z przysługujących jej praw we właściwym czasie. Z akt wynika, że strona, co Sąd szczególnie podkreśla, będąca cudzoziemcem działała w postepowania sama i dopiero skorzystanie przez stronę z usług profesjonalnego pełnomocnika pozwoliło Jej zrealizować prawo w postaci skargi do Sądu na bezczynność organu. Akta sprawy wskazują również, że zaistniała sytuacja spowodowała dla strony szereg negatywnych konsekwencji. Takie działanie organu narusza zasady postępowania, w tym art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a.

Postępowanie organu, w świetle art. 64 § 2 k.p.a. ocenić należy jako nieprawidłowe. Jak wskazano już powyżej, stosowanie rygoru pozostawienia podania bez rozpoznania w sytuacji, kiedy nie zostało w sposób prawidłowy udokumentowane doręczenie wezwania o uzupełnienie braków wniosku, było niedopuszczalne i stanowi wyraz uchylania się organu od merytorycznego rozpoznania sprawy. Bezsprzecznie zatem organ nie załatwił sprawy w terminie. Procedowanie organu wyczerpuje zatem znamiona bezczynności określone w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy i bezpodstawnie zastosował rygor wskazany w art. 64 § 2 k.p.a.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rozważając tę kwestię, Sąd miał na uwadze, że w orzecznictwie wskazuje się na stopniowanie naruszeń prawa: od "zwykłego", przez "naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy", aż po "rażące naruszenie prawa", konstatując, że to ostatnie stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa, a utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. W judykaturze podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, tj. skutki, które wywołuje decyzja. Ze względu na ustalenia stanu faktycznego sprawy i powołane wyżej wywody, zdaniem Sądu – stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem powoływanych wcześniej przepisów k.p.a. Należało bowiem wziąć pod uwagę fakt, że organ zobowiązany był do dokonania oceny zgodności z prawem dokumentu - zwrotnego potwierdzenia odbioru, czego organ nie uczynił.

Bez wpływu na dokonaną ocenę pozostaje fakt złożenia przez stronę kolejnego wniosku. Powyższe nie czyni skargi strony na bezczynność - w związku z pozostawieniem wniosku z września 2018 r. bez rozpoznania - bezprzedmiotową.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I i II sentencji wyroku. Z uwagi na brak rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Organ do rozstrzygnięcia sprawy w terminie 30 dni otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt III sentencji wyroku).

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy nadmienić, iż dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia, ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić stronie wadliwe działanie organu. Mając powyższe na uwadze, Sąd za uzasadnione uznał przyznanie skarżącej sumy pieniężnej w kwocie [...] zł.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie IV sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).