Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 25/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61  ust. 3,  ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7  ust. 1 i 2,  art. 11  ust. 1
journal: Dz.U. 1995 nr 16 poz 78
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
article: art. 86,  art. 72  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Burmistrz L., na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; zwanej w skrócie "p.z.p."), § 3, § 5 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267; zwanej "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku [...] R. A. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch elektrowni wiatrowych: o mocy 600 kW na działce nr 152 oraz o mocy 800 kW na działce nr 74/2 kW w[...], wraz z infrastrukturą towarzyszącą, linią elektroenergetyczną kablową niskiego napięcia NN i średniego napięcia SN oraz budowie kontenerowych stancji transformatorowych.

Odwołanie od tej decyzji złożyła skarżąca M. W.

Skarżąca zarzuciła, że planowana inwestycja obejmuje nie tylko turbiny wiatrowe, ale także kontenerowe stacje transformatorowe, a tym samym nie zalicza się do urządzeń infrastruktury technicznej. Wobec tego, wbrew twierdzeniu organu dla planowanej inwestycji konieczne jest spełnienie warunku "dobrego sąsiedztwa" wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p.

Skarżąca podniosła także, że jak wynika z pkt 3 ust. 13 decyzji działki, na których planowana jest inwestycja obejmują grunty rolne klasy IIIa i IIIb. Wobec tego z naruszeniem art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych organ przyjął, że nie ma konieczności wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej.

Odwołująca podniosła również, że wbrew art. 107 § 3 k.p.a. organ nie wskazał, na jakich dowodach oparł swoje twierdzenie, że inwestycja obejmuje jedynie turbiny wiatrowe i tym samym nie jest konieczne spełnienie warunku dobrego sąsiedztwa a ponadto nie wskazał, w jaki sposób ustalił, że grunty na których będzie realizowana inwestycja nie stanowią gruntów rolnych klasy i – III i w związku z tym nie wymagają odrolnienia.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza L.

Kolegium podzieliło pogląd Burmistrza, że planowana inwestycja w postaci elektrowni wiatrowej powinna być kwalifikowana jako urządzenia infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 61 ust. 3 p.z.p., a tym samym w przypadku tej inwestycji nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. tj. nie bada się spełnienia zasady zachowania tzw. dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej.

Spełnione są natomiast pozostałe ustawowe warunki wydania decyzji o warunkach zabudowy: istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a także inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Odnośnie spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. tj. stwierdzenia, że teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne Kolegium stwierdziło, że złożony wniosek zawiera określenie lokalizacji inwestycji oraz aktualne wypisy z ewidencji gruntów odnośnie terenów nim objętych, a konkretnie ich przeznaczenia wraz z klasyfikacją bonitacyjną gruntów. Z dokumentów tych wynika, że część działek nr 152 i 74/2 stanowią grunty orne klasy IIIa, IIIb, IVa, V, sady S-RV i nieużytki N. Jednocześnie jednak z map znajdujących się w aktach sprawy wynika, że części tych nieruchomości, na których będą zlokalizowane elektrownie wiatrowe i generatory wiatrowe nie stanowią gruntów klasy I – III lecz grunty o klasach niższych. Zatem nie wymagają one, zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Ponadto projekt decyzji został pozytywnie zaopiniowany przez organ właściwy do ochrony gruntów rolnych i leśnych tj. Starostę [...]. Kolegium zwróciło też uwagę, że część inwestycji w postaci linii przesyłowych wraz z budową stacji transformatorowych nie będzie wymagała uzyskania decyzji o wyłączeniu z produkcji rolniczej z uwagi na charakter inwestycji tj. ułożenie w ziemi kabla elektroenergetycznego.

Kolegium podniosło ponadto, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że jako urządzenia infrastruktury technicznej powinna być kwalifikowana elektrownia wiatrowa jako całość tj. wraz z towarzyszącą infrastrukturą.

W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Kolegium M. W.

zarzuciła naruszenie:

― art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie jest konieczne spełnienie warunku "dobrego sąsiedztwa",

― art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez przyjęcie, że grunty na których ma być zlokalizowana inwestycja nie stanowią gruntów rolnych klasy I – III.

W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała swoją argumentację przedstawioną w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty i ich uzasadnienie nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Dokonując kontroli w powyższy sposób Sąd stwierdził, że decyzja Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzja Burmistrza L. zostały wydane z naruszeniem prawa, które skutkować musiało uchyleniem obydwu decyzji – aczkolwiek Sąd nie podziela w pełni argumentacji skarżącej i jednocześnie dostrzega inne niż wskazane w skardze uchybienie prawu, którego skutkiem także jest konieczność uchylenia ww. decyzji.

Niezasadny jest zarzut skarżącej odnośnie naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. poprzez brak zbadania przez organ, czy w przypadku planowanej inwestycji spełniona jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z kolei art. 61 ust. 3 p.z.p. stanowi, że do inwestycji polegającej na realizacji linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2. Z uwagi bowiem na specyfikę tych inwestycji zwykle nie może być mowy o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej.

Słusznie wskazuje Kolegium, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, że elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 p.z.p. (por m.in. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 567/12, z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2251/10, z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 310/10).

Wprawdzie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna", jednak definicję tę można zbudować bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102 z 2010 r., poz. 651 ze zm.) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. nr 89 z 2006 r., poz. 625 ze zm.). Art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Po myśli art. 3 ust. 7 tej ustawy procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Zatem mając na uwadze powyższe rozwiązania prawne stwierdzić należy, iż urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej. Pojęcie infrastruktury nie ogranicza się zatem do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Zgodnie z definicją encyklopedyczną infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu itp. Tym samym także wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, iż elektrownie wiatrowe mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Powyższe rozważania nie stoją na przeszkodzie uznania elementów elektrowni wiatrowej za budowlę w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), a co za tym idzie nie mają też wpływu na kwestię ewentualnej konieczności uzyskania pozwolenia na budowę tego typu inwestycji. Zakwalifikowanie elektrowni wiatrowej jako urządzenia infrastruktury technicznej służyło bowiem wyłącznie badaniu dopuszczalności posadowienia inwestycji w świetle wymogów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r. (por. ww. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 567/12).

Zasadnie natomiast skarżąca wskazuje na kwestię ewentualnej lokalizacji inwestycji na terenie, który wymaga wyłączenia z produkcji rolnej tj. na gruncie rolnym klasy III.

Procedura wyłączenia z produkcji użytków rolnych uregulowana została w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205; zwaną dalej "ustawą o ochronie gruntów"). Wyłączeniem gruntów z produkcji stosownie do ustawowej definicji zawartej w art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów jest rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów, przy czym, nie uważa się za wyłączenie z produkcji gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, jeżeli przerwa w rolniczym użytkowaniu tych obiektów jest spowodowana zmianą kierunków produkcji rolniczej i trwa nie dłużej niż 5 lat. W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów wyłączenie z produkcji użytków rolnych zaliczanych do klas I, II, III, IIIa i IIIb oraz innych wymienionych w tym przepisie, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Powyższe oznacza, że wyłączenie z produkcji użytków rolnych m.in. klasy III możliwe jest po uprzednim uzyskaniu zgody na przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze. Tryb uzyskania takiej zgody uregulowany został w przepisie art. 7 ust. 1 i 2 ww. ustawy. W myśl tej regulacji przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne stanowiących użytki rolne klas I - III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi i dokonuje się go w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż z dniem 26 maja 2013 r. w życie weszła nowelizacja przepisów ustawy o ochronie gruntów. W poprzednim stanie prawnym wymóg dokonania zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczył jedynie gruntów rolnych klas I – III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha i tylko w stosunku do gruntów przekraczających wspomniane kryterium obszarowe wymagane było uzyskanie zgody właściwego ministra. W obecnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca odszedł jednak od kryterium obszarowego, którego interpretacja budziła wiele wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, wymagając zgodny ministra na nierolnicze przeznaczenie gruntów rolnych w przypadku zmiany sposobu użytkowania wszelkich gruntów rolnych klasy I – III, niezależnie od ich powierzchni. W sytuacji więc, gdy organ rozpatrujący wniosek o wyłączenie użytków rolnych ustali, że dany grunt jest ujawniony w ewidencji gruntów i budynków, jako rolny klasy I – III i dla danego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym przeznaczono go na inne cele, organ nie może wydać zgody na wyłącznie go z produkcji leśnej, bowiem prowadziłoby to do naruszenia przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Regulacje ustawy o ochronie gruntów powiązane są ściśle z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w skrócie "p.z.p"). Zasadą jest, że ustalenie przeznaczenia terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie z przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 p.z.p. wymieniając wśród nich wymóg ażeby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo objęty był zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W sytuacji zatem, w której organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy, ustali, że teren wymaga takiej zgody – winien odmówić ustalenia warunków zabudowy.

Powyższe prowadzi do wniosku, że obecnie nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji wymagającej rozpoczęcia innego niż rolnicze użytkowania gruntów, zlokalizowanej na gruntach rolnych klasy I – III, o ile teren ten nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 p.z.p.

W przedmiotowej sprawie istotna jest zatem dokładna lokalizacja przedmiotowej inwestycji. Odnośnie tej kwestii akta sprawy nie dają jednoznacznej odpowiedzi.

We wniosku inwestora z dnia 16 sierpnia 2013 r. wskazano, iż załącznikami są m.in. mapa w skali 1:1000 oraz mapa z zakresem oddziaływania elektrowni wiatrowych. W dalszej części akt administracyjnych (pomiędzy kartą zawierającą wniosek, oznaczoną w rogu cyfrą "3", a kartą – mapą oznaczoną w rogu cyfrą "4") znajduje się mapa w skali 1:5000 z zakresem oddziaływania skumulowanego dla analizy akustycznej, opisana jako "załącznik nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy [...] Analiza akustyczna" oraz kopia mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 opisaną jako "orientacja do decyzji o warunkach zabudowy[...]". Na obu tych mapach wyróżnione są zasięgi gruntów rolnych określonych klas jak też uwidocznione są lokalizacje obu planowanych elektrowni wiatrowych na działkach nr 74/2 i nr 152. W przypadku działki nr 74/2 lokalizacja elektrowni wiatrowej na obu mapach jest taka sama, jednakże odnośnie działki nr 152 – lokalizacja ta jest różna: na mapie opisanej jako "Analiza akustyczna’ środek elektrowni wiatrowej umiejscowiony jest dokładnie na linii granicznej pomiędzy gruntami rolnymi klasy RIIIa a gruntami rolnymi klasy RIVa, natomiast na mapie opisanej jako "orientacja (...)" elektrownia znajduje się wyraźnie na gruntach rolnych RIVa, kilka metrów od granicy z gruntami RIIIa. W aktach sprawy znajdują się wprawdzie także mapy w skali 1:1000 z uwidocznioną lokalizacją elektrowni (k. 4., k. 16), jednakże nie oznaczono na nich klasy gruntów rolnych.

Powyższe oznacza, że z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, gdzie jest planowana lokalizacja elektrowni wiatrowej na działce nr 152 – czy na terenie gruntów RIVa, czy też na terenie obejmującym także grunty rolne RIIIa. Należy bowiem zauważyć, że lokalizacja wieży elektrowni dokładnie na styku gruntów RIVa i RIIIa oznacza w gruncie rzeczy, iż wieża elektrowni – nie będąca przecież punktem, ale posiadająca pewną średnicę – częściowo będzie posadowiona na gruntach RIVa, a częściowo na gruntach RIIIa. Jest to okoliczność, która może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż jak wynika z powyższych rozważań – lokalizacja inwestycji na terenie gruntów rolnych klasy III wyklucza co do zasady możliwość wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Ponadto Sąd, nie będąc związany podniesionymi w skardze zarzutami, dostrzega, że powyższe rzutuje także na ocenę, czy w przypadku planowanej inwestycji spełniony jest warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 p.z.p. tj. zgodności z przepisami odrębnymi

Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje o których mowa w art. 72 ust. 1, w tym również i organ wydający decyzję o warunkach zabudowy (art. 72 ust. 1 pkt 3). Art. 86 ustawy jest zatem jednym z "przepisów odrębnych", o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 p.z.p.

Następstwem prawnym rozwiązania przyjętego w art. 86 ww. ustawy jest pełne związanie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Oznacza to, że organ ten nie może pominąć żadnych obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowej (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 710/11). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenia na realizację planowanego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. Związanie to oznacza, że organ ustalający warunki zabudowy winien dokonać analizy, czy inwestycja o określonych we wniosku parametrach spełnia parametry narzucone decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych (por. wyrok WSA w Łodzi z 19 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 196/13).

Organy orzekające w przedmiotowej sprawie odnośnie warunków zabudowy są zatem związane decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydaną przez Burmistrza L. w dniu[...]. W treści tej decyzji wskazano, iż jej wydanie poprzedzone było przedstawieniem przez inwestora analizy akustycznej, co było przesłanką uznania, iż nie powinny wystąpić przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w otoczeniu inwestycji, w którym znajdują się budynki mieszkalne. Te ustalenia skutkowały określeniem w decyzji warunków odnośnie mocy elektrowni wiatrowych i dopuszczalnego maksymalnego poziomu mocy akustycznej tych elektrowni. Nie sposób przyjąć, zważywszy na rozmiary działek nr 74/2 i nr 152, iż określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia warunki odnośnie zachowania poziomu hałasu będą spełnione dla lokalizacji elektrowni wiatrowych w jakichkolwiek punktach ww. działek, w szczególności w punktach różniących się od punktów, dla których wykonano analizę akustyczną dla potrzeb wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Jeżeli zatem istnieje różnica pomiędzy lokalizacją elektrowni wiatrowych, która była wskazywana w postępowaniu zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach a lokalizacją przyjętą w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy – może to skutkować ustaleniem, że przy lokalizacji wskazanej dla potrzeb wydania decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe spełnienie przez inwestycję parametrów narzuconych decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych.

Akta sprawy nie pozwalają na dokonanie takiej jednoznacznej oceny.

Organ pierwszej instancji nie dopełnił zatem wynikającego z art. 7 i 77 k.p.a. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do załatwienia sprawy, co – jak wynika z powyższych rozważań – mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, iż nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy ze względu na zlokalizowanie inwestycji na gruntach rolnych klasy III, bądź ze względu na zlokalizowanie inwestycji niezgodnie z warunkami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Organ odwoławczy, nie dostrzegając powyższych błędów postępowania, a w konsekwencji nie naprawiając tych błędów bądź nie podejmując przewidzianego w art. 138 § 2 k.p.a. rozstrzygnięcia w celu eliminacji uchybień, sam dopuścił się naruszenia wyżej wskazanych przepisów prawa.

W ponownym postępowaniu organ winien wydać rozstrzygnięcie po uprzednim uzupełnieniu materiału dowodowego, tak, aby w sposób jednoznaczny było możliwe określenie dla jakiej lokalizacji była wydawana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz jaką lokalizację wskazał inwestor we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.a.

O kosztach (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu.