Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 487/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-07-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku Z.Z. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. o nr: [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Skarżący Z.Z. w sprawie ze skargi na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, uzasadniając to sytuacją materialną związaną ze statusem emeryta (1940 zł). Dodał, że posiada trzecią grupę inwalidztwa, co wiąże się z dużymi kosztami ("średnio 200 zł"). Skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z pracującą zawodowo żoną (oświadczone wynagrodzenie żony wynosi 1700 zł), jako majątek oświadczył mieszkanie o pow. 64 m² i współwłasność samochodu osobowego o wartości 13.500 zł. Skarżący zadeklarował także wydatki związane z utrzymaniem mieszkania: czynsz - 530 zł, energia elektryczna – 150, telefon – 97 zł, Internet – 40 zł.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:

Strona dochodząca swoich praw przed sądem administracyjnym ma prawo do ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych, a skuteczność jej wniosku zależy od spełnienia przesłanek określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w skrócie P.p.s.a.), regulującej instytucję prawa pomocy.

Przepis art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 P.p.s.a. wymaga by osoba starająca się o zwolnienie od opłat sądowych i wydatków wykazała, że nie jest

w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Według rozpoznającego wniosek, wysokość stałych dochodów obojga małżonków w przeliczeniu na liczbę członków rodziny (pozostawanie wnioskodawcy we wspólnym gospodarstwie domowym z innymi osobami, w tym współmałżonkiem, usprawiedliwia ocenę możliwości płatniczych w odniesieniu do sytuacji majątkowej całej rodziny), a także biorąc pod uwagę inne obciążenia, pozwalają – zdaniem rozpoznającego sprawę - ponieść skarżącemu koszty postępowania sądowego.

W tym miejscu należy dodać, że przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest pięć decyzji, określających zobowiązanie w podatku od nieruchomości za wskazane w nich okresy rozliczeniowe. Skargi te podlegają wpisowi stosunkowemu zgodnie z treścią art. 231 P.p.s.a., a wysokość wpisu zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, co z kolei znajduje potwierdzenie w treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Uwzględniwszy zatem kwoty przedmiotu zaskarżenia, wpisy od skarg będą wynosić każdorazowo 100 zł (najniższą kwotę wszelkich opłat ponoszonych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tj. łącznie we wszystkich sprawach 500 zł. Inne koszty- o ile byłyby wymagalne, są pochodną wysokości wpisu, a jeszcze ewentualne inne - również każdorazowo wyniosą 100 zł i takie kwoty obciążenia budżetu domowego zostały wzięte pod uwagę w rozważaniach nad przesłankami ustawowymi przyznania prawa pomocy w stosunku do skarżącego.

Zatem z uwagi na brak rzeczowej argumentacji, twierdzenia skarżącego o jego trudnej sytuacji finansowej należy uznać jako ogólnikowe i nie znajdujące potwierdzenia zarówno we wniosku jak też w aktach sprawy. Ani stałe wydatki związane z utrzymaniem ani związane z zakupem leków, nie są na tyle wysokie, aby uniemożliwiały poniesienie przez skarżącego kosztów sądowych. Samo powoływanie się na wysokie koszty zwykłego utrzymania nie pozwala obiektywnie uznać, że skarżący nie może ponieść kosztów postępowania sądowego. Zdaniem rozpoznającego wniosek, wpis od każdej ze skarg w wysokości 100 zł, a łącznie 500 zł jako element tychże kosztów, nie stanowi dla wnioskodawcy bariery w dostępie do sądu.

Na marginesie sprawy dodać należy, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia zgłosi wniosek o przyznanie należnych kosztów (art. 200 i art. 210 § 1 P.p.s.a.),

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało stwierdzić, że skarżący nie wykazał dostatecznie zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy i z tych powodów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.