Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1319/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 O
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, , po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. LTD z siedzibą w Wielkiej Brytanii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 933/20 sprawy ze skargi B. LTD z siedzibą w Wielkiej Brytanii na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 27 lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego oddala skargę kasacyjną,


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 27 maja 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 933/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi B. z siedzibą w Wielkiej Brytanii (dalej zwana "skarżąca" "Spółka") na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 27 lutego 2020 r. w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego.

Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że wymienionym na wstępie postanowieniem Szef Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 27 lutego 2020 r., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 28 stycznia 2020 r. przedłużające Spółce (dalej Spółka/Skarżąca/Strona) termin blokady rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 28 kwietnia 2020 r., do kwoty 25.882.099 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną. WSA podzielił w całości ustalenia i ocenę organu podatkowego, że w sprawie zostały zrealizowane zawarte w art. 119zw § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.) przesłanki uzasadniające przedłużenie terminu blokady rachunku bankowego. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego potwierdziła, że w sprawie Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, a blokada rachunku jest konieczna aby temu przeciwdziałać.

Skarżąca we wniesionej skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o obie podstawy przewidziane w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej w skrócie - "p.p.s.a."), naruszenie:

I. Przepisów postępowania, tj.:

1) art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.; dalej: "O.p."), art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 119zzb § 4 O.p., polegające na zaakceptowaniu przez Sąd pominięcia przez Szefa KAS wynikających z akt sprawy (tj. m.in. z zaskarżonego postanowienia Szefa KAS) danych dotyczących transakcji na rachunkach bankowych Spółki, obejmujących informacje o podmiotach dokonujących wpłat na te rachunki, informacje o wskazywanych w opisach transakcji numerach zamówień bądź nazwach modeli telefonów, jak również informacje o podmiotach na rzecz których rachunki Spółki były obciążane, z których wynikało, w świetle wskazań logiki i doświadczenia życiowego, że Spółka nie mogła wykorzystywać rachunków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego; gdyby bowiem przedmiotowe informacje nie zostały pominięte przez Szefa KAS - co Sąd zaakceptował, w tym gdyby wyciągnięte z nich zostały właściwe wnioski (w odniesieniu do przesłanek z art. 119zv § 1 O.p. w zw. z art. 119zg pkt 6 O.p.), to wówczas nie sposób byłoby przyjąć ustalenia, że Skarżąca mogła wykorzystywać system bankowy do wyłudzeń skarbowych;

2) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 119zzb § 4 O.p., polegające na zaakceptowaniu przez Sąd błędnego zapatrywania Szefa KAS, że w sprawie zachodziła uzasadniona obawa niewykonania przez Spółkę istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego (przekraczającego równowartość 10.000 euro), do czego doszło w wyniku pominięcia przez Szefa KAS wewnętrznej sprzeczności w ustaleniach organów podatkowych poczynionych w stosunku do Spółki oraz w stosunku do współpracującej z nią spółki Bx.sp. z o.o., z których wynikało, że - równocześnie:

• B. powinna mieć zablokowane rachunki bankowe, gdyż rzekomo dokonywała sprzedaży wysyłkowej sprzętu elektronicznego, a nie świadczyła usług najmu sprzętu elektronicznego,

• Bx.sp. z o.o. powinna mieć zablokowane rachunki bankowe, gdyż rzekomo dokonywała sprzedaży krajowej tego samego sprzętu elektronicznego który rzekomo miał być przedmiotem sprzedaży wysyłkowej realizowanej przez B. , a nie świadczyła na rzecz B. usług wspierających usługi najmu sprzętu elektronicznego realizowane przez B.;

tym samym zaś nie sposób było mówić o możliwości występowania jakiejkolwiek obawy co do wykonania zobowiązania podatkowego, skoro w świetle dotychczasowych ustaleń organów podatkowych nie sposób wskazać, na jakim podmiocie i z jakiego tytułu w odniesieniu do tych samych podmiotów te rzekome zobowiązania miałyby ciążyć.

Naruszenie wskazanych w ramach zarzutów nr 1 i 2 powyżej przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ nie dostrzegając naruszeń prawa, których dopuścił się Szef KAS, Sąd utrzymał w obrocie prawnym orzeczenia administracyjne wydane przez Szefa KAS pomimo występowania wyraźnych dowodów i okoliczności (i to omówionych w postanowieniu Szefa KAS) z których wynikało, że Skarżąca ani nie mogła wykorzystywać systemu finansowego do wyłudzeń skarbowych, ani nie zachodziła obawa niewykonania przez nią zobowiązania podatkowego.

Finalnie zaś naruszenie wskazanych w ramach zarzutów nr 1 i 2 powyżej przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy dlatego, że w efekcie ich naruszenia doszło do-co niniejszym zarzucam:

II. naruszenia prawa materialnego, tj.:

1) art. 119zv § 1 O.p. i art. 119zw § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaakceptowaniu przez Sąd I instancji ich zastosowania przez Szefa KAS i zastosowania oraz przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych Spółki w sytuacji, w której:

• blokada rachunków nie podlegała przedłużeniu na podstawie art. 119zw § 1 O.p. wobec braku podstaw do zastosowania tzw. blokady krótkiej w oparciu o przepis art. 119zv § 1 O.p., gdyż brak było podejrzeń co do możliwości wykorzystywania działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego,

• blokada rachunków nie podlegała przedłużeniu na podstawie art. 119zw § 1 O.p., ponieważ w ogóle nie zachodziła jakakolwiek obawa, że Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego w kwocie przekraczającej równowartość 10.000 euro.

Naruszenie prawa materialnego miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w jego efekcie doszło do zaakceptowania przez Sąd władczej ingerencji organu administracji publicznej w sferę majątkową Spółki na podstawie orzeczeń administracyjnych wydanych pomimo tego, że w świetle treści przepisów art. 119zv § 1 O.p. i art. 119zw § 1 O.p. brak było podstaw prawnych do ich wydania.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a ponadto zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania administracyjnego według obowiązujących norm.

Jednocześnie strona wniosła o przeprowadzenie zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. - uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 24 marca 2020 r., [...] wydanego wobec Bx.sp. z o.o. w przedmiocie blokady rachunków bankowych, na okoliczność wykazania, iż a kceptując pominięcie przez Szefa KAS wewnętrznej sprzeczności ustaleń organów KAS co do tego na kim (na B. czy na Bx.sp. z o.o.) i z jakiego tytułu (czy z tytułu sprzedaży wysyłkowej, czy z tytułu sprzedaży krajowej) miałby ciążyć obowiązek zapłaty VAT w związku z transakcjami dotyczącymi tych samych przedmiotów (sprzętu elektronicznego), Sąd dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p., art. 187 § 1 o.p. i art. 191 o.p. w zw. z art. 119zzb § 4 o.p., błędnie przyjmując za Szefem KAS, że w sprawie wystąpiło "istniejące lub mające powstać zobowiązanie podatkowe" w rozumieniu art. 119zw § 1 o.p., co do którego mogłaby zachodzić uzasadniona obawa niewykonania, a tym samym, że Sąd błędnie zaakceptował, iż spełniła się jedna z przesłanek przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych Skarżącej.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.), który stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Z kolei zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie tej jednak nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 cyt. ustawy, gdyż zarzuca się w niej zarówno naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci błędnego zastosowania.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania odnotować należy, że – co do zasady – stanowią one powtórzenie zarzutów formułowanych w skardze do Sądu pierwszej instancji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 119zzb § 4 O.p., mający polegać na "zaakceptowaniu przez Sąd pominięcia przez Szefa KAS wynikających z akt sprawy (tj. m.in. z zaskarżonego postanowienia Szefa KAS) danych dotyczących transakcji na rachunkach bankowych Spółki, obejmujących informacje o podmiotach dokonujących wpłat na te rachunki, informacje o wskazywanych w opisach transakcji numerach zamówień bądź nazwach modeli telefonów, jak również informacje o podmiotach na rzecz których rachunki Spółki były obciążane, z których wynikało, w świetle wskazań logiki i doświadczenia życiowego, że Spółka nie mogła wykorzystywać rachunków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego".

Odnosząc się to tego zarzutu należy przede wszystkim przyznać rację Sądowi pierwszej instancji Szef KAS zebrał i rozpatrzył kompletny materiał dowodowy, który pozwalał na ustalenie stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego zaś ocena ta nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów.

Mianowicie odnośnie żądania dokonania blokady rachunku Skarżącej z dnia 23 stycznia 2020 r., Sąd wskazał, że jak wynikało z akt przedłożonych Sądowi przy odpowiedzi na skargę, zostało ono poprzedzone analizą ryzyka z dnia 20 stycznia 2020 r., o której mowa w art. 119 zn § 1 O.p. (wynik analizy ryzyka - karty 1-4 akt administracyjnych).

Organ dokonał szczegółowej analizy:

1) przepływów finansowych na rachunkach bankowych Strony, w tym zasileń i obciążeń na rachunkach w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 8 stycznia 2020 r.,

2) struktury organizacyjnej Skarżącej, w tym miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, osób uprawnionych do rachunku bankowego,

3) struktury dokonywanego obrotu nową elektroniką w powiązaniu z polskim podmiotem Bx. ,

4) kwestii braku rejestracji Skarżącej na potrzeby dokonywanego w Polsce obrotu elektroniką, braku składania plików JPK, deklarowania i uiszcza podatku VAT.

W wyniku analizy ryzyka przeprowadzonej przez Szefa KAS ustalono, że Strona dokonywała sprzedaży na terytorium kraju na rzecz osób fizycznych i podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, która powinna zostać opodatkowana w Polsce wg stawki podstawowej 23%. Zdaniem organów Skarżąca winna zarejestrować się w kraju dla potrzeb podatku od towarów i usług. Oceniając poczynione ustalenia Szef KAS uznał, że Strona celowo została założona poza granicami kraju (w Wielkiej Brytanii) celem uniknięcia rozliczenia podatku VAT na terenie Polski w związku z obrotem towarami w kraju. Organ wskazał, że Skarżąca nie jest zarejestrowana w dla potrzeb podatku VAT i nie prowadzi faktycznej działalności w Wielkiej Brytanii, a zatem podatek od dokonanej sprzedaży nie został odprowadzony zarówno w Wielkiej Brytanii jak również w Polsce. Zdaniem Szefa KAS w Polsce następuje faktyczna dostawa na rzecz osób fizycznych i podmiotów gospodarczych towarów w postaci elektroniki, który to towar dostarczany jest za pośrednictwem firmy kurierskiej DPD sp. z o.o. Jednocześnie Organ wskazał, że z regulaminu zawartego na stronach internetowych wynika, że B. jedynie obsługuje system sprzedaży towarów natomiast podmiotami dokonującymi faktycznie dostawy są spółka brytyjska - Skarżąca (na rzecz osób fizycznych) i słowacki oddział Strony B. (na rzecz podmiotów gospodarczych). Pracownicy Bx. upoważnieni są do rachunków bankowych Skarżącej, jak również oni obsługują aukcje oferowanych do sprzedaży towarów na portalach aukcyjnych tj: allegro.pl czy strona internetowa [...]. Mając na uwadze powyższe ustalenia Organ uznał, że istnieje poważne ryzyko, że Skarżąca nie zarejestrowała się na terytorium Polski dla potrzeb podatku VAT, nie składała deklaracji, jak również nie uiściła należności publicznoprawnych.

Przedstawiona analiza uzasadniała, zdaniem Sądu, ocenę organu, zgodnie z którą Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a dokonana blokada rachunku bankowego na 72 godziny była konieczna, aby temu przeciwdziałać, co spełnia dyspozycję art. 119 zv § 1 O.p.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, przywołane wyżej okoliczności nie mogą świadczyć o możliwości wykorzystywania przez B. systemu finansowego do wyłudzeń skarbowych, albowiem wpłaty i wypłaty na rachunki i z rachunków ewidentnie potwierdzają, że B. prowadziła jawną i legalną działalność w zakresie najmu sprzętu elektronicznego z tytułu której przyjmowała wpłaty od licznych osób fizycznych i podmiotów gospodarczych jak również w związku z którą rozliczała się z takimi powszechnie rozpoznawalnymi podmiotami w zakresie transakcji w internecie, jak Allegro, Ceneo, PayU, Dotpay itd. (k. 6 skargi kasacyjnej).

Odnosząc się do tej argumentacji należy przyznać rację Szefowi KAS, że nie kwestionował on w niniejszej sprawie rzeczywistego charakteru wskazywanych przez Stronę przepływów finansowych realizowanych pomiędzy Stroną a powyższymi podmiotami. Wręcz przeciwnie - zdaniem Szefa KAS, fakt dokonywania przez Stronę rozliczeń finansowych z takimi podmiotami może świadczyć, w połączeniu z innymi poczynionymi w niniejszej sprawie ustaleniami faktycznymi, o dokonywaniu przez Stronę sprzedaży wysyłkowej towarów na terytorium kraju, bowiem powszechnie wiadomo, że są to podmioty świadczące usługi m. in. finansowe związane ze sprzedażą wysyłkową towarów. Szef KAS nie kwestionował też w niniejszej sprawie faktu prowadzenia przez Stronę rzeczywistej i jawnej działalności gospodarczej, której towarzyszyły właśnie przepływy finansowe realizowane z udziałem ww. podmiotów. Natomiast jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu, Szef KAS biorąc pod uwagę poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne uznał, że zachodzi duże prawdopodobieństwo, iż podmiot B. w miejsce deklarowanych przez siebie w toku tego postępowania usług najmu sprzętu elektronicznego, dokonywał faktycznie w analizowanym okresie sprzedaży wysyłkowej towarów handlowych w postaci sprzętu elektronicznego, do której mają zastosowanie polskie przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 z poźn. zm.).

W konsekwencji powyższy zarzut okazał się chybiony.

Uwzględniony nie mógł być również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 119zzb § 4 O.p., mający polegać na "zaakceptowaniu przez Sąd błędnego zapatrywania Szefa KAS, że w sprawie zachodziła uzasadniona obawa niewykonania przez Spółkę istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego (przekraczającego równowartość 10.000 euro), do czego doszło w wyniku pominięcia przez Szefa KAS wewnętrznej sprzeczności w ustaleniach organów podatkowych poczynionych w stosunku do Spółki oraz w stosunku do współpracującej z nią spółki Bx. sp. z o.o. ...".

W uzasadnieniu tego zarzutu wskazano, że w zaakceptowanym przez Sąd zaskarżonym postanowieniu Szef KAS uznał, iż obawa niewykonania zobowiązania podatkowego przez B. wynika z tego, że zdaniem Szefa KAS B. nie świadczyła usług najmu sprzętu elektronicznego opodatkowanego na Słowacji, lecz dokonywała (powinna dokonywać) sprzedaży wysyłkowej sprzętu elektronicznego opodatkowanej w Polsce. Natomiast w sprawie rozstrzygniętej postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 24 marca 2020 r., [...] (uchylonym notabene wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2020 r., I SA/Po 267/20), przyjęto, że współpracująca z B.. spółka pod firmą Bx. sp. z o.o. dokonywała sprzedaży krajowej towarów z pominięciem opodatkowania podatkiem od towarów i usług (por. str. 15, 18 i 19 uchylonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu). Wyrażono pogląd, że organy KAS całkowicie arbitralnie i tendencyjnie powołują się na możliwość stosowania blokady rachunków bankowych w stosunku do B. oraz w stosunku do Bx. sp. z o.o. twierdząc w sposób wewnętrznie sprzeczny, że:

B. powinna mieć zablokowane rachunki bankowe, gdyż rzekomo dokonywała sprzedaży wysyłkowej sprzętu elektronicznego, a nie świadczyła usług najmu sprzętu elektronicznego,

Bx. sp. z o.o. powinna mieć zablokowane rachunki, gdyż rzekomo dokonywała sprzedaży krajowej tego samego sprzętu elektronicznego który rzekomo miał być przedmiotem sprzedaży wysyłkowej realizowanej przez B., a nie świadczyła na rzecz B, usług wspierających usługi najmu sprzętu elektronicznego realizowane przez B..

Odnosząc się do tej argumentacji wskazać należy, że z treści uzasadnienia (str. 18), załączonego przez Stronę do jej skargi kasacyjnej, postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 24 marca 2020 r. nr [...] wydanego wobec podmiotu Bx. sp. z o.o. w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych prowadzonych na rzecz tej spółki wynika, że istnieje podejrzenie, iż podmiot Bx. Sp. z o.o. świadomie uczestniczył w takim sposobie realizacji dystrybucji towarów na terytorium kraju, który doprowadził do unikania opodatkowania podatkiem od towarów i usług wykonywanych czynności określonych w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto zdaniem ww. Organu wydającego powyższe postanowienie, w przedmiotowej sprawie doszło również do nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 4 i 5 ustawy o podatku od towarów i usług, polegającego na wprowadzeniu na terytorium kraju towarów z pominięciem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Powyższy pogląd zaakceptowany został przez Naczelny Sąd Administracyjny, który rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 19 marca 2021 r., uchylającego postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 24 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych wobec Bx. sp. z o.o. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę strony. NSA wskazał w uzasadnieniu, że taka ocena wynikała m.in. z faktu, że skarżąca dokonywała sprzedaży towarów handlowych za pośrednictwem sklepu internetowego i podmiotów pośredniczących w sprzedaży, a w regulaminie udostępnionym na stronie internetowej skarżącej w okresie od stycznia do sierpnia 2018 r. był zapis wskazujący, że dla klientów nieprowadzących działalności gospodarczej sprzedającym produkty jest B., a dla klientów prowadzących działalność gospodarczą – skarżąca, przy czym podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą ograniczono sprzedaż do 2 sztuk w miesiącu kalendarzowym (w styczniu 2018 r.; później do 1 sztuki miesięcznie). O dokumentowaniu dostawy fakturą VAT decydował profil klienta, tj. czy była to osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, czy też podmiot prowadzący działalność gospodarczą. O ile B, nie ustanowiła w Polsce oddziału, nie widnieje jako zarejestrowany podatnik VAT na terenie Polski, o tyle zdaniem organu skarżąca brała udział w dostawie krajowej towarów na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej z pominięciem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W związku z zastosowaniem przez skarżącą schematu sprzedaży, w którym występuje ona w charakterze administratora sprzedaży towarów należących do podmiotu brytyjskiego, oferowała ona w sprzedaży towar po cenach odbiegających od cen oferowanych przez podmioty konkurencyjne, dokonujące sprzedaży krajowej towarów opodatkowanej stawką podstawową VAT 23% jedynie na rzecz podmiotów gospodarczych. Sprzedaż na rzecz klientów indywidualnych dokonywana była rzekomo przez podmiot zagraniczny (B.), a do towaru dołączana była faktura bez podatku VAT. Stwierdzono, że funkcja administratora sprzedaży, jaką rzekomo pełniła skarżąca w okresie od stycznia do sierpnia 2018 r. winna być zakwestionowana z uwagi na fakt, że własność wystawionego do sprzedaży produktu tj.: czy właścicielem towaru była skarżąca czy B. ustalana była dopiero w momencie realizacji zamówienia w zależności od profilu zamawiającego. Formalnie sprzedaż była dokumentowana fakturą bez VAT, gdzie jako sprzedawca widniała B.. W przypadku, gdy klient po otrzymaniu przesyłki domagał się faktury VAT, skarżąca wystawiała nową fakturę na ten sam towar, gdzie figurowała jako sprzedawca, przy czym w żadnym momencie nie dochodziło do przeniesienia władztwa ekonomicznego nad towarem pomiędzy podmiotem brytyjskim a skarżącą. Zmianie nie ulegała również cena. Wpłaty w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 27 sierpnia 2018 r. dokonywane były głównie za pośrednictwem operatorów finansowych na to samo konto bankowe, a sposób płatności i dostaw określony przez skarżącą był taki sam dla odbiorców indywidualnych oraz dla podmiotów gospodarczych. O dokonywaniu sprzedaży, a nie świadczeniu usług najmu, świadczą odpowiednie zapisy regulaminu udostępnionego na stronie skarżącej.

Mając powyższe ma względzie należy uznać, że – wbrew ocenianemu zarzutowi – nie zachodzi wewnętrzna sprzeczność w ustaleniach organów podatkowych poczynionych w stosunku do Spółki oraz w stosunku do współpracującej z nią spółki Bx. sp. z o.o., zaś zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można zgodzić się również z twierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej, iż spór w niniejszej sprawie nie dotyczy sytuacji, w której podmiot B, byłby oskarżony o uczestnictwo w przestępczym, nietransparentnym, ukrytym procederze, w związku z którym dochodziłoby do nieuiszczania podatku od towarów i usług, lecz spór w niniejszej sprawie jest sporem co do prawa, co do kwalifikacji prawnej doskonale znanych organom KAS i nieukrywanych przed nimi przez podmiot B. i jego kontrahentów, transparentnych zdarzeń gospodarczych mających za przedmiot sprzęt elektroniczny. Wbrew twierdzeniom Strony, przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest podejrzenie udziału Strony w wyłudzeniach skarbowych, które stosownie do treści art. 119zv § 1 Ordynacji podatkowej stanowiło przesłankę ustanowienia blokady jej rachunków bankowych. Natomiast dokonana przez Szefa KAS kwalifikacja prawna badanych zdarzeń związanych z czynnościami realizowanymi przez Stronę - tak jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji - nie ma charakteru definitywnego, lecz typowo zabezpieczający. Bowiem kwestie związane z prawidłowością zastosowanej przez Stronę klasyfikacji prawno-podatkowej realizowanych przez nią transakcji gospodarczych będą szczegółowo weryfikowane w toku kontroli celno-skarbowej, którą prowadzi Naczelnik [...] Urzędu Celno- Skarbowego w P..

W tym stanie rzeczy, wobec braku zasadności podniesionych przez Stronę w jej skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, za bezzasadny należy również uznać zarzut dotyczący błędnego zastosowania prawa materialnego w postaci przepisów art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż poczynione w niniejszej sprawie w prawidłowy sposób ustalenia faktyczne, pozwalały uznać, że zostały spełnione przesłanki ustanowienia, a następnie przedłużenia na podstawie tychże przepisów, terminu blokady rachunków bankowych prowadzonych na rzecz Strony. Dodać przy tym należy, że wykładnia przepisów prawa materialnego art. 119zv i art. 119zw § 1 O.p. zaprezentowana przez Sąd pierwszej instancji (k. 19-24 zaskarżonego wyroku) nie budzi żadnych zastrzeżeń i zasługuje na pełną akceptację.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając niezasadność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) orzekł jak w sentencji.