Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 451/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 11a ust. 2, art. 11d ust. 5, art. 11f ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1496
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych  tekst jedn

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skarg B.Z. i J.Z. na decyzję Wojewody z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że dnia 7 listopada 2017 r. Zarząd Powiatu reprezentowany przez P. W. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie wiaduktu nad linią kolejową nr 353 Poznań-Skandawa wraz z przebudową układu komunikacyjnego drogowo-kolejowego.

Starosta decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]"

zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie wiaduktu nad

linią kolejową nr 353 Poznań-Skandawa wraz z przebudową układu

komunikacyjnego drogowo-kolejowego. Ponadto przesłał zawiadomienia o wydaniu

decyzji właścicielom nieruchomości objętych wnioskiem, a pozostałe strony

postępowania zawiadomił w drodze obwieszczeń umieszczonych na tablicy

ogłoszeń i na stronie BlP w Urzędzie Gminy i w Urzędzie Starostwa

Powiatowego oraz w prasie lokalnej.

Od powyższej decyzji B. i J. Z. wnieśli dowołanie.

W odwołaniu zarzucili organowi I instancji wydanie decyzji z naruszeniem art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu. Tym samym wnieśli o uchylenie decyzji Starosty.

Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że starosta wywiązał się z obowiązku prawidłowego poinformowania stron o wszczęciu postępowania administracyjnego. Wysłał zawiadomienie (z dnia 05.12.2017 r.) o wszczęciu postępowania na adresy wskazane w katastrze nieruchomości, a pozostałe strony zawiadomił w formie obwieszczeń zamieszczonych na stronach BlP w Urzędzie Miejskim i w Urzędzie Starostwa Powiatowego oraz zamieścił informację w prasie lokalnej - Gazecie A. Podkreślono, że ustawodawca nałożył na organ orzekający obowiązek pisemnego zawiadomienia dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości na adres wskazany w katastrze nieruchomości, zawiadomienie to ma jednak jedynie charakter informacyjny i nie można przypisać mu skutków prawnych, analogicznych do tych, które zostały określone w art. 49 kpa. Brak wiedzy poszczególnych stron o wszczęciu postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie wyłącza prawnego domniemania skutecznego doręczenia w myśl art. 49 kpa. W przedmiotowych obwieszczeniach zostały zawarte informacje na temat tego,

gdzie i w jakich godzinach pracy urzędu strony mogą zapoznawać się z aktami

sprawy w celu składania uwag i wniosków.

Podkreślono również, że organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację

inwestycji drogowej nie jest zobowiązany do ustalenia aktualnych adresów do

doręczeń. Samo doręczenie na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Nie można zatem uznać, że starosta nie dochował staranności przy zawiadamianiu stron o wszczęciu postępowania i tym samym uchybił art. 10 kpa.

Skargi na ww. decyzję, o tej samej treści, wywiedli B. Z. i J. Z., wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 134 kpa w związku z art. 63 § 2 i 40 § 3 oraz art. 6 i 8 kpa poprzez nie wydanie postanowienia o niedopuszczalności wniesionego odwołania od decyzji organu I instancji wobec doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji na inny adres niż wskazany w kastrze nieruchomości. Z ostrożności procesowej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 10 kpa w zw. z art. 40 § 1 i 3 kpa poprzez błędne uznanie, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone w sposób prawidłowy, co pozbawiło skarżącą możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. W uzasadnieniu skarg podkreślono, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostało wysłane na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Tymczasem według skarżących pod tym adresem skarżąca nie mieszka z mężem od 2004r. Od tego czasu bowiem zamieszkują oni i są zameldowani pod adresem przy ul. A w A.

W skargach zarzucono również, że przedmiotowe zawiadomienie zostało wysłane w jednym egzemplarzu w kopercie zaadresowanej na B. I J. Z., co jest niezgodne z prawem. Zawiadomienie należało bowiem doręczyć każdemu z małżonków oddzielnie. Według skarżących brak doręczenia rzeczonego pisma skutkował tym, że zostali oni pozbawieni jakiejkolwiek możliwości wzięcia czynnego udziału w toczącym się postępowaniu.

Według skarżących nie można również pominąć faktu, że zawiadomienie Starosty o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie wiaduktu nad linią kolejową nr 353 Poznań-Skandawa wraz z przebudową układu komunikacyjnego drogowo-kolejowego zostało wysłane na adres ul. A. Mając na względzie treść art. 11 f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych organ wysyła zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Podany adres, tj. ul. a, nie jest z całą pewnością adresem wskazanym w katastrze nieruchomości, a co za tym idzie nie można w zaistniałej sytuacji mówić o prawidłowym doręczeniu.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie co do zasady podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 j.t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 j.t.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów, wykazała, że skargi nie są zasadne.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie wiaduktu nad linią kolejową nr 353 Poznań-Skandawa wraz z przebudową układu komunikacyjnego drogowo-kolejowego.

Skarżący podnieśli w skargach jedynie zarzuty o charakterze procesowym.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017, poz. 1496). Przepisy tej ustawy w sposób szczegółowy regulują sposób zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Stosownie do art. 11 d ust. 5 tej ustawy wojewoda w

odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg

powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w

sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej

wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości

objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze

nieruchomości, a w przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, wojewodom albo

starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części

objęte wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej,

oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w

urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin

właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach

teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów i w prasie

lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości

jest skuteczne.

Stosownie zaś do art. 11f ust. 3 rzeczonej ustawy wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości.

W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.

Procedura przygotowania i realizacji inwestycji na podstawie powołanej specustawy wskazuje, że zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania i o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odbywa się głównie poprzez obwieszczenia. Taki sposób zawiadomienia został prawidłowo przeprowadzony na gruncie niniejszej sprawy. Tylko określonym podmiotom wysyła się niejako pomocniczo informację w formie zawiadomienia. W przypadku zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji wysyła się zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Ponadto zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wysyła się dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości.

Nadmienić należy, że działka o nr "[...]", obręb a, m. a, będąca własnością skarżących, przeznaczona została do czasowego zajęcia w związku z przebudową układu komunikacyjnego drogowo-kolejowego planowanego wraz z przedmiotową decyzją.

Bezsprzecznie obwieszczeniem Starosty a z dnia 5 grudnia 2017r. poinformowano, że zostało wszczęte na wniosek inwestora – Zarządu Powiatu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie wiaduktu nad linia kolejową nr 253 Poznań-Skandawa wraz z przebudowa układu komunikacyjnego drogowo-kolejowego. W obwieszczeniu oznaczono nieruchomości lub ich części, objęte wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, według katastru nieruchomości (m.in. działka nr "[...]"). W obwieszczeniu zawiadomiono również, że zgodnie z art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257), zawiadomienie stron postępowania uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Rzeczone obwieszczenie zostało wywieszone na okres 14 dni na tablicach ogłoszeń oraz na ten sam okres umieszczone na stronie internetowej.

Ponadto obwieszczeniem Starosty z dnia "[...]" poinformowano, że Starosta decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" udzielił zezwolenia inwestorowi – Zarządowi Powiatu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie wiaduktu nad linią kolejową nr 353 Poznań-Skandawa wraz z przebudową układu komunikacyjnego drogowo-kolejowego. W obwieszczeniu oznaczono nieruchomości lub ich części, objęte wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, z których korzystanie będzie ograniczone (m.in. działka nr "[...]"). W obwieszczeniu zawiadomiono również, że zgodnie z art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, zawiadomienie stron postępowania uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Obwieszczenie zamieszczono na stronach BlP w Urzędzie Miejskim i w Urzędzie Starostwa Powiatowego oraz w prasie lokalnej - Gazecie a. Rzeczone obwieszczenie zostało wywieszone na okres 14 dni na tablicy ogłoszeń oraz na ten sam okres umieszczone na stronie internetowej.

Ponadto do skarżących zostały wysłane stosowne zawiadomienia.

Tym samym skarżący zostali prawidłowo zawiadomieni zarówno o wszczęciu postępowania, jak i o wydaniu rzeczonej decyzji. Niewątpliwie mieli oni zatem możliwość wzięcia czynnego udziału w tym postępowaniu, zapoznawania się z dokumentacją zgromadzoną w jego toku i przedkładania własnych wniosków dowodowych. W obwieszczeniu informującemu o wszczęciu niniejszego postępowania zostały zawarte informacje na temat tego, gdzie i w jakich godzinach pracy urzędu strony mogą zapoznawać się z aktami sprawy w celu składania uwag i wniosków.

Jednocześnie należy przyznać, że pewnym uchybieniem procesowym ze strony organu I instancji było wysyłanie korespondencji informującej o wszczęciu postępowania zbiorczo do obydwu małżonków. Faktycznie korespondencja taka powinna zostać wysłana indywidualnie każdemu ze skarżących. Jednakże uchybienie to nie miało istotnego charakteru, ponieważ skarżący nie ponieśli z tego tytułu żadnych negatywnych konsekwencji. Wnieśli bowiem odwołanie od decyzji organu I instancji w terminie, co więcej uczynili to w czasie kiedy jeszcze stosowne informacje były wywieszone na tablicach ogłoszeń. Zatem świadomość ich uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym i posiadania wiedzy o podejmowanych w jego ramach rozstrzygnięciach nie może budzić wątpliwości. Ponadto zwrócić należy uwagę, że skarżąca B. z. już na etapie postępowania administracyjnego występowała jako pełnomocnik swojego męża, tak więc przesłanie odrębnej korespondencji do jej męża wiązałoby się w ocenie sądu jedynie z tym, że po raz drugi skarżąca musiałaby przeczytać to samo pismo. W postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżąca była również pełnomocnikiem męża. Dlatego też nie można było uznać za istotne uchybienia organu polegającego na wysłaniu korespondencji zbiorczo do skarżących będących małżonkami, w sytuacji gdy zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i przed sądem skarżąca reprezentowała nie tylko siebie, ale również i męża.

Ponadto, jak już wskazano na początku rozważań, jak najbardziej zasadnie zawiadomienie Starosty o udzieleniu w formie decyzji zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie wiaduktu nad linią kolejową nr 353 Poznań-Skandawa wraz z przebudową układu komunikacyjnego drogowo-kolejowego zostało wysłane na adres wskazany w katastrze (a, U. a).

Strona skarżąca sformułowała w odwołaniu zarzut, że korespondencja dotycząca wszczęcia postępowania była wysyłana do nich na adres z katastru nieruchomości, pod którym skarżący nie mieszkają od 14 lat, tym niemniej taki sposób doręczenia wynika z przedmiotowej ustawy, która reguluje system doręczeń w sposób odmienny od powszechnie przyjętego i mającego odzwierciedlenie w przepisach kpa.

Niezrozumiały jest jednak przy tym kolejny zarzut skarżących sformułowany w skargach i dotyczący naruszenia art. 134 kpa w związku z art. 63 § 2 i 40 § 3 oraz art. 6 i 8 kpa poprzez nie wydanie postanowienia o niedopuszczalności wniesionego odwołania od decyzji organu I instancji wobec doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji na inny adres niż wskazany w katastrze nieruchomości. Powyższe zarzuty najdelikatniej rzecz ujmując są nielogiczne i wzajemnie się wykluczające.

Podkreślić jednak należy, że organ prawidłowo wysyłał zawiadomienia na adres z katastru nieruchomości ponieważ stanowi to uproszczenie w działalności organu, który nie musi ustalać aktualnego miejsca zamieszkania stron trwającego postępowania. Całkowicie bezpodstawny pozostaje więc zarzut, że skarżącym decyzja organu I instancji została doręczona w miejscu ich zamieszkania , a nie na adres wskazany w katastrze nieruchomości, pod którym to adresem skarżący nie zamieszkują już od 14 lat.

Ponadto podnoszenie przez skarżących zarzuty o niedopuszczalności wniesionego przez nich odwołania i wskazywanie na konieczność wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania są zupełnie niezrozumiałe ponieważ skarżący na podstawie tak sformułowanych zarzutów mogliby podnosić to, że nie mogą odwołać się od decyzji organu I instancji, a przecież nie to było myślą ich postępowania.

Sąd nie dopatrzył się żadnych innych wad prawnych zakwestionowanych decyzji. Decyzja o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji zawiera wszystkie niezbędne elementy, została ona podjęta z zachowaniem procedury przewidzianej we wspomnianej ustawie szczególnej.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie.

W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.