Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1114/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2a, art. 25 ust. 1 pkt 6,
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci
article: art. 7 i art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 119 pkt 2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit.a i c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 2 i art. 209
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego oraz zobowiązania do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego J. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], znak: [...] Prezydent Miasta K. na podstawie art. 104 k.p.a., art. 10 ust. 2, art. 25 ust. 2 pkt 6, ust. 3, ust. 7, ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r., poz. 2407), ustalił wysokość nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego przyznanego J. K. na dzieci N. K. i A. K. w łącznej wysokości [...] zł za okres od [...] listopada 2019 r. do [...] kwietnia 2021 r., a nadto zobowiązał wymienionego do zwrotu wskazanego wyżej świadczenia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia [...] grudnia 2019 r. do dnia zapłaty.

Jak wynika z treści uzasadnienia tego rozstrzygnięcia, informacją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. J. K. przyznano prawo do świadczenia wychowawczego na dzieci N. K. i A. K. na okres od [...] lipca 2019 r. do [...] maja 2021 r. w wysokości po [...] zł na każde z dzieci. W dniu [...] kwietnia 2021 r. wymieniony dostarczył do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] września 2019 r. (prawomocny od dnia [...] października 2019 r.), ustalający między innymi naprzemienne miejsce pobytu wspomnianych wyżej dzieci przy matce i przy ojcu zgodnie z zawartym porozumieniem, które dostarczył on do organu w dniu [...] maja 2021 r.

Powołując się na treść art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, organ wskazał, że w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego. Z uwagi na powyższe, organ wypłacał świadczenie w okresie od [...] listopada 2019 r. do [...] kwietnia 2021 r. (łącznie w kwocie [...]zł) mimo zaistnienia okoliczności, które winny spowodować ustanie jego wypłaty. Wnioskodawca w dniu [...] lipca 2019 r. złożył podpis pod pouczeniem o obowiązku niezwłocznego powiadomienia organu o zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, jednak o wskazanych wyżej okolicznościach nie powiadomił organu.

W tej sytuacji, świadczenia pobrane za wspomniany okres są świadczeniami nienależnie pobranymi, przy czym zgodnie z at. 25 ust. 1 i ust. 9 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r., osoba, która nienależnie pobrała świadczenie wychowawcze, jest obowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. podniósł, że we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci A. i N. K. na okres od [...] lipca 2019 r. do [...] maja 2021 r. nie było precyzyjnego pouczenia dotyczącego dostarczenia wyroku sądu wraz z porozumieniem rodzicielskim jako obowiązku niezwłocznego powiadomienia organu o zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego. Dodał, że wraz z byłą małżonką udali się do MOPR w K. w celu wyjaśnienia zawiłości opieki naprzemiennej oraz porozumienia rodzicielskiego, jednak powiedziano im, że nie wiadomo jak podzielić środki przy opiece naprzemiennej.

Zaznaczył, że wraz z byłą małżonką otrzymali środki, które należały się ich dzieciom w ramach świadczenia wychowawczego i które wykorzystali na dzieci. Wyjaśnił, że praktycznie w dniu otrzymania środków połowę przekazywał przelewem bankowym na konto byłej żony. Powyższe potwierdza wykaz z banku, może także potwierdzić była żona A. B..

Wnioskodawca [...] kwietnia 2021 r. z własnej inicjatywy dostarczył organowi wyrok Sądu Okręgowego wydany w sprawie o sygn. akt [...] wraz z ponowną prośbą o podział tych środków po równo pomiędzy rodziców. Następnie przedłożył także porozumienie rodzicielskie z potwierdzeniem sądowym.

J. K. wniósł o uznanie rozliczenia pomiędzy nim i jego byłą żoną w ramach świadczeń wychowawczych dla dwójki dzieci za okres od [...] listopada 2019 r. do [...] kwietnia 2021 r. za świadczenie należnie pobrane oraz rozliczone zgodnie z porozumieniem rodzicielskim.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 25 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

Zdaniem tego organu, strona pobrała świadczenia wychowawcze na dzieci w zawyżonej wysokości, które jej jednak nie przysługiwało. Słusznie zatem organ I instancji ustalił, że świadczenia te są świadczeniami nienależnie pobranymi i zobowiązał do ich zwrotu.

Kolegium zaznaczyło, że przepisy prawa nie przewidują uwzględnienia okoliczności, że strona pobrała świadczenie wychowawcze w zawyżonej wysokości a następnie przekazywała połowę pobranych świadczeń drugiemu z rodziców. Jak wynika z akt spraw, matka dzieci nie składała wniosku o przyznanie jej prawa do świadczenia wychowawczego i nie zostało wobec jej osoby wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium nie dało wiary twierdzeniom wnioskodawcy, że pracownicy MOPR informowali, iż nie wiadomo jak podzielić środki świadczenia wychowawczego w przypadku opieki naprzemiennej nad dziećmi, bowiem forma takiej opieki została wprowadzona przepisami ustawy zmieniającej ustawę Kodeks rodzinny i opiekuńczy z 25 czerwca 2015 r., które weszły w życie w dniu 29 sierpnia 2015 r. Następnie ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci wprowadziła termin "opieki naprzemiennej". Natomiast strona złożyła wniosek oraz zawarła porozumienie rodzicielskie w roku 2019, kiedy termin "opieki naprzemiennej" czy też "pieczy naprzemiennej" już funkcjonował.

Organ odwoławczy podkreślił, że w formularzu wniosku złożonego przez stronę w dniu [...] lipca 2019 r., znajduje się stosowne pouczenie dotyczące ustalenia rodzicom świadczenia wychowawczego w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia - w wypadku gdy dziecko zgodnie z orzeczeniem sądu jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, J. K., reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, tj.:

1. art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, który wprost wskazywał, że Sąd Okręgowy w K. ustalił naprzemienną opiekę rodziców nad dziećmi od dnia [...] września 2019 r., co wprost stanowiło o konieczności zastosowania przez organ przyznający świadczenie wychowawcze art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci i przyznania wsparcia w wysokości połowy nominalnej miesięcznej wysokości świadczenia, tj. co do zasady 500 zł miesięcznie, a brak zastosowania wskazanego przepisu przez odpowiednie do tego organy nie może warunkować odpowiedzialności po stronie skarżącego, który samodzielnie przekazywał byłej małżonce połowę kwoty uzyskiwanej z tytułu świadczenia wychowawczego,

2. art. 6 k.p.a. poprzez brak działania przez organy na podstawie prawa i tym samym brak zastosowania art. 5 ust. 2a cytowanej wyżej ustawy, w sytuacji gdy to nie po stronie skarżącego doszło do uchybień w zakresie zastosowania tego przepisu i niezasadnej wypłaty całej wysokości świadczenia opiekuńczego, zwłaszcza w sytuacji gdy skarżący samodzielnie przekazywał uprawnionej byłej małżonce połowę kwoty nominalnej miesięcznej wysokości świadczenia tj. 500 zł, co wprost wynikało z dołączonych przez skarżącego w toku postępowania potwierdzeń przelewu,

3. art. 8 k.p.a. poprzez działanie naruszające zaufanie skarżącego do władzy publicznej, polegające na zdyskredytowaniu konieczności przyznania świadczenia wychowawczego skarżącemu, w sytuacji gdy to z wyłącznej winy organu wydającego decyzję doszło do niezastosowania przepisu art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, a skarżący swoim zachowaniem polegającym na comiesięcznym przekazywaniu byłej żonie połowy kwoty z tytułu przyznanego świadczenia niejako wyręczył odpowiedzialny za tę czynność organ,

4. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpoznanie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie i niedostrzeżenie uchybienia urzędników polegającego na braku wnikliwego przeprowadzenia postępowania i rozliczenia wypłaconej kwoty pomiędzy oboje rodziców, co nie powinno przekładać się na rzeczywiście przysługujące uprawnienie do pobierania świadczenia w ramach "rządowego programu 500+".

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie stwierdzenie jej nieważności oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów wywołanych skargą.

Zdaniem strony, organ wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2019 r., przyznającą skarżącemu świadczenie wychowawcze na dzieci w pełnej kwocie po [...] zł, pominął informację uzyskaną od skarżącego i jego byłej żony, że zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w K. wykonywanie władzy rodzicielskiej nad N. K. i A. K. powierzono obojgu rodzicom, w tym skarżącemu oraz ustalono naprzemienną opiekę rodziców nad dziećmi od dnia [...] września 2019 r. Co więcej, już we wniosku o przyznanie świadczenia skarżący wpisał stan cywilny "rozwiedziony", a w składzie rodziny nie podał byłej już małżonki. Pominięcie tych okoliczności, wynikających wprost z materiału znajdującego się w aktach sprawy, doprowadziło organ I instancji do oczywistego błędu i przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego w pełnej wysokości, z pominięciem regulacji wynikającej z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje :

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W tak określonym zakresie kognicji, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a.- zarzutami i wnioskami skargi, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzje rozstrzygające w sprawie zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K., którą ustalono wysokość nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w łącznej wysokości [...] zł za okres od [...] listopada 2019 r. do [...] kwietnia 2021 r., przyznanego na córki A. i N. K. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia [...] grudnia 2019 r. do dnia zapłaty, a nadto zobowiązano J. K. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego we wskazanej wyżej wysokości.

W niniejszej sprawie bezspornym jest przy tym, że informacją z dnia [...] sierpnia 2019 r. J. K. przyznano świadczenie wychowawcze na okres od [...] lipca 2019 r. do [...] maja 2021 r. w wysokości po [...] zł miesięcznie na każde dziecko.

Poza sporem pozostaje również okoliczność, że wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] września 2019 r., sygn. akt [...] rozwiązane zostało przez rozwód małżeństwo A. K. B. – K. z J. M. K. zawarte [...] lipca 2003 r. bez orzekania o winie. Zgodnie z treścią tego wyroku, pozostawiono obu stronom władzę rodzicielską na małoletnimi A. K. i N. K. oraz ustalono naprzemienne miejsce pobytu dzieci przy ojcu i przy matce zgodnie z zawartym porozumieniem. Ponadto, zobowiązano obie strony do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania małoletnich pozostających pod ich pieczą.

Nie ulega też wątpliwości, że w okresie od [...] lipca 2019 r. do [...] kwietnia 2021 r. skarżący otrzymywał świadczenie w wysokości po [...] zł na każdą z córek.

Sporna pomiędzy stronami natomiast jest okoliczność, czy w związku z treścią zacytowanego powyżej wyroku z dnia [...] września 2019 r., świadczenie wypłacone w okresie od [...] listopada 2019 r. – tj. po uprawomocnieniu się wyroku w dniu [...] października 2019 r. do [...] kwietnia 2021 r. jest świadczeniem nienależnie pobranym.

Zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r., poz. 2407) osoba, która pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze, jest obowiązana do jego zwrotu, przy czym za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze uważa się m.in. świadczenie wychowawcze wypłacone mimo braku prawa do tego świadczenia.

Z kolei w myśl art. 5 ust. 2a tej ustawy, w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego.

Zdaniem organów, z uwagi na treść powyższego przepisu, jak również okoliczność, że zgodnie z treścią wyroku z dnia [...] września 2019 r. dzieci skarżącego znalazły się pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców, stronie przysługiwała jedynie połowa świadczenia. Natomiast pozostała połowa świadczenia tj. po [...] zł miesięcznie na każde z dzieci, zdaniem organów, jest świadczeniem nienależnie pobranym, bowiem wypłacone zostało pomimo braku prawa do tego świadczenia.

Zdaniem Kolegium, podnoszona przez skarżącego okoliczność, że co miesiąc połowę świadczenia (po [...] zł na każde dziecko, tj. łącznie [...] zł) przekazywał na konto bankowe byłej żony A. B., pozostaje bez żadnego znaczenia. Przepisy prawa nie przewidują bowiem możliwości uwzględnienia takiej okoliczności.

Z takim poglądem organu odwoławczego, zdaniem Sądu, nie sposób się jednak zgodzić bowiem nie uwzględnia on celu świadczenia wychowawczego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Zgodnie z tym przepisem, celem wspomnianego świadczenia jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych.

Wobec powyższego, na organach ciążył obowiązek dokonania oceny, czy środki przyznane w ramach świadczenia wychowawczego zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem, czyli zostały spożytkowane stosownie do celu wskazanego w art. 4 ust. 1 ustawy.

Podzielając w pełni stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 listopada 2021 r. (sygn. akt II SA/Gl 1012/21), należy wskazać, że chociaż świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi (faktycznemu albo prawnemu), to w istocie świadczenie to służy dziecku. W konsekwencji okoliczność, na co zostało przeznaczone wypłacone świadczenie ma istotny wpływ na ocenę, czy świadczenie to było nienależne (por. wyrok Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Łodzi z 24 czerwca 2021 sygn. II SA/Łd 668/20, w Gliwicach z dnia 7 lipca 2021 sygn. II SA/Gl 47/21 oraz z dnia 15 lipca 2021 sygn. II SA/Gl 572/21, w Krakowie z 18 października 2021 sygn. III SA/Kr 772/12, w Olsztynie z 23 września 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 648/21 r.),

W rozpatrywanej sprawie skarżący podnosi, że co miesiąc po otrzymaniu świadczenia wychowawczego połowę tego świadczenia przekazywał na konto matki A. i N. K., przy czym znaczną część dokonanych przelewów bankowych (od czerwca 2020 r. do kwietnia 2021 r.) wymieniony udokumentował – dołączając potwierdzenia "transakcji złożonych poprzez usługi bankowości elektronicznej". Żaden z organów nie zwracał się do strony o udokumentowanie pozostałych przelewów przyjmując, że okoliczność ta nie ma dla sprawy żadnego znaczenia.

Tymczasem, w świetle przedstawionych powyżej rozważań, należy wskazać, że pobrane przez skarżącego świadczenia wychowawcze które, spożytkowane zostały na pokrycie wydatków związanych z zaspokojeniem potrzeb córek, nie mogą być zakwalifikowane jako pobrane nienależnie. Wskazany powyżej cel świadczenia wychowawczego, jak już wspomniano nie został wzięty pod uwagę przez Kolegium, ani przez organ I instancji. W konsekwencji w toku kontrolowanego obecnie postępowania administracyjnego nie ustalono, czy skarżący połowę wszystkich wypłaconych mu kwot świadczenia wychowawczego przekazał matce jego córek, ewentualnie, jeżeli część środków wydatkował sam, czy przeznaczył je na potrzeby córek.

Na marginesie jedynie należy zauważyć, że gdyby przyjąć za organami, że część świadczeń wychowawczych przekazana przez skarżącego matce jego dzieci jest świadczeniem nienależnie pobranym podlegającym zwrotowi, to doszłoby do sytuacji, w której faktycznie A. i N. K. otrzymałyby tylko połowę należnych im świadczeń. Okoliczność, że stronom przysługuje świadczenie na obydwie córki nie budzi bowiem w niniejszej sprawie żadnych wątpliwości. Ponieważ jednak matka dziewczynek – jak wynika z uzasadnienia decyzji Kolegium – nie złożyła dotychczas wniosku o sporne świadczenie wychowawcze obecnie uczynić już tego nie może bowiem termin składania wniosków na okres 2019 – 2021 już minął.

W tym zakresie skarga wniesiona przez J. K. jest uzasadniona. Za nietrafny natomiast należy uznać podniesiony przez niego argument dotyczący niezastosowania przez organ art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci "z wyłącznej winy organu". Zdaniem strony, organ dysponował wszelkimi danymi świadczącymi o ustaleniu opieki naprzemiennej rodziców nad córkami A. i N. jednak nie zastosował wspomnianego przepisu i nie przyznał każdemu z nich świadczenia w kwocie połowy nominalnej miesięcznej jego wysokości.

Stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie chociażby z tego względu, że wyrok, w którym orzeczono o rozwodzie oraz o ustaleniu opieki naprzemiennej nad dziećmi skarżącego zapadł w dniu [...] września 2019 r., a zatem już po przyznaniu stronie świadczenia w pełnej wysokości – informacją z [...] sierpnia 2019 r. Oczywistym jest zatem, że jego treść nie mogła być organowi znana w chwili przyznawania świadczenia.

Powyższe nie zmienia jednak faktu, że z uwagi na niewyjaśnienie wskazanych powyżej istotnych dla sprawy okoliczności, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy naruszyły ponadto art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, przy czym naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym na wniosek organu, któremu to wnioskowi nie sprzeciwił się skarżący (stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania, rozstrzygnięto zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych powyżej rozważań. Prowadząc ponowne postępowanie, organ I instancji winien dokładnie ustalić, czy wszystkie, ewentualnie które z wypłaconych skarżącemu świadczeń za okres od [...] listopada 2019 r. do [...] kwietnia 2021 r. i w jakiej części, zostały przekazane przez niego matce jego córek. Jak już wspomniano skarżący część wpłat na konto wymienionej udokumentował, jednak nie przedstawił informacji dotyczących okresu od listopada 2019 r. do maja 2020 r. Gdyby okazało się, że jakiejś części wypłaconych świadczeń skarżący nie przekazał swojej byłej żonie, wówczas organ ustali czy, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości, środki te zostały wydatkowane przez skarżącego stosownie do celu wskazanego w art. 4 ust. 1 ustawy. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że konieczność ustalenia tych okoliczności nie zwalnia strony skarżącej z aktywności w ich dowodzeniu. Przeciwnie, strona skarżąca, na wezwanie organu, powinna przedstawić dowody na poparcie powyższych okoliczności oraz udzielić szczegółowych wyjaśnień dotyczących sposobu zadysponowania każdej z otrzymanych kwot świadczenia za sporny okres. Rolą organu będzie zaś ich ocena oraz ewentualna weryfikacja poprzez chociażby uzyskanie stosownego oświadczenia matki córek skarżącego.