Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1156/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Asesor WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Tomasz Kolanowski /spr./ Protokolant Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. D. na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia 29 kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że powyższa decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 2 907,50 zł (dwa tysiące dziewięćset siedem 50/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1156/02

UZASADNIENIE

Inspektor Kontroli Skarbowej decyzjami z dnia 30 listopada 2001 r. określił E. D. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 w wysokości 26.720,20 zł, zaległość podatkową w kwocie 25.373,40 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 16.819,10 zł nie uznając m.in. za koszt uzyskania przychodów kwoty 45.027,35 zł stanowiącej różnicę pomiędzy wartością zakupu w czerwcu i wrześniu 1999 r. runa leśnego (kurek) zaewidencjonowanego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów na podstawie dowodów wewnętrznych a wartością ustaloną w wyniku zastosowania średniej ceny miesiąca (wynikającej z zakupów udokumentowanych rachunkami uproszczonymi).

Od powyższych decyzji E. D. wniosła odwołanie, w którym podniosła iż nie zgadza się z obniżeniem kosztów uzyskania przychodów o kwotę 45.027,35zł zarzucając naruszenie przez Inspektora art. 120, art. 121, art. 122,

art. 124, 180 § 1, art. 187 § 1, art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez prowadzenie postępowania w sprzeczności z przepisami prawa tj.:

- pomimo uchylenia pierwszej decyzji przez organ odwoławczy Inspektor nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie,

- w sposób całkowicie dowolny interpretował zebrany w toku kontroli materiał dowodowy,

- nie znając zagadnień działał schematycznie, nie uwzględnił uwarunkowań i specyfiki pracy jednostki ani faktu, że podatnik w swojej działalności był zobowiązany do przestrzegania innych ustaw,

- kwestionując ustalenia poprzednich kontroli organów skarbowych oraz prowadząc kontrole w sposób nieobiektywny podważył zaufanie podatnika do organów podatkowych i kontrolnych ,

- wbrew wymogom ustawy Ordynacja podatkowa nie uzasadnił dlaczego nie dał wiary dokumentom potwierdzającym prawidłowość opisanego przez stronę przebiegu procesów gospodarczych.

Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy łupsku decyzją z dnia

29 kwietnia 2002 roku utrzymała w mocy zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu organ wskazał, przytaczając przepisy § 11 ust. 3, § 12 oraz § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 148, poz. 720 z późn. zm.), a także przepisy art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz.416 z późn. zm.), iż przedstawione przez stronę dowody wewnętrzne, które zostały zakwestionowane, nie mogą być uwzględnione przy ustalaniu dochodu do celów podatkowych. W prawie podatkowym ustawodawca wyjątkowo dopuszcza dokumentowanie poniesionych wydatków za pomocą dowodów wewnętrznych. Trzeba jednak pamiętać o tym, że taki sposób dokumentowania jest istotnym wyjątkiem od reguły i przy każdym stosowaniu takiej uproszczonej metody musi być możliwe wykazanie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy wydatkiem a źródłem przychodu oraz możliwość zweryfikowania wielkości poniesionego wydatku. Słuszność powyższej interpretacji prawa zgodna jest również z orzecznictwem NSA.

Strona w toku prowadzonego postępowania kontrolnego nie przedstawiła żadnych innych (oprócz kwestionowanych dowodów wewnętrznych) wiarygodnych dowodów, z których by wynikało, iż zakwestionowane transakcje zakupu (ich wartość) istotnie miały miejsce.

Przesłuchiwana jako wskazany przez podatnika świadek B. K. (prowadząca w 1999 r. działalność gospodarczą skup runa leśnego i dostarczająca towar do skupu prowadzonego przez stronę ) nie wyjaśniła okoliczności mających znaczenie w sprawie, gdyż nie pamiętała żadnych danych, cen dotyczących sprzedaży runa leśnego. Ponieważ organ skarbowy nie kwestionował transakcji przeprowadzonych między firmami prowadzonymi przez B. K. i M. M. – udokumentowanych rachunkami uproszczonymi, odstąpił od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania drugiego kontrahenta (M. M.).

Za bezzasadny uznał organ odwoławczy argument strony odnośnie braku możliwości uzyskania danych osobowych przy skupie runa leśnego z uwagi na ustawę o ochronie danych osobowych, wskazując że jakkolwiek prawem prowadzącego działalność gospodarczą podatnika jest swobodne kształtowanie stosunków gospodarczych łączących go z innymi podmiotami to ocena tych stosunków i wynikających z nich zdarzeń gospodarczych z punktu widzenia prawa podatkowego należy do zadań podatkowych, które uprawione są do kontroli m.in. prawidłowości zaliczenia przez podatnika określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów zarówno przez pryzmat celowości tego wydatku jak i sposobu udokumentowania faktu jego poniesienia.

Pisma, na które powołuje się strona tj. z dnia 18.07.2001 r. Nr [...] przesłane przez Izbę Skarbową i otrzymane przez podatnika z Urzędu Skarbowego w przedmiotowej sprawie wbrew stwierdzeniom podatniczki nie potwierdzają jej subiektywnej interpretacji – przytaczają one treść obowiązujących przepisów, które należy stosować kompleksowo logicznie łącząc treść obowiązujących i przywołanych w sprawie przepisów.

Organ podkreślił, iż ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej obciąża wyłącznie podmiot prowadzący taką działalność. Osoba podejmująca się prowadzenia działalności gospodarczej czyni to na własny rachunek i odpowiedzialność. Powinna być świadoma tego, że obowiązana jest uwzględniać w programie działania obowiązujący system podatkowy i przyswoić sobie wynikające z ustaw podatkowych i rozporządzeń obowiązki, jak również specyfikę rozwiązań poszczególnych ustaw i rozporządzeń. Zobowiązana jest do przestrzegania zasad należytej staranności w jej prowadzeniu i dbałości we własnym interesie, co znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie NSA (wyrok z dnia 20.07.1999 r. sygn. akt I SA/Ka 2030/97).

Jednocześnie organ stwierdził, iż przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 133, poz. 883 z późn. zm.) nie stoją w sprzeczności z przepisami prawa podatkowego. Zgodnie z art. 2 ustawa określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych. W myśl art. 3 ust. 4 cytowanej ustawy, nie stosuje się jej do osób fizycznych, które przetwarzają dane wyłącznie w celach osobistych lub domowych. Obawy w zakresie podawania przez dokonujących sprzedaży runa leśnego swoich danych nie wydają się być uzasadnione, gdyż dla tych osób przychody z tej sprzedaży są wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. n1 pkt 72 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.).

Na powyższą decyzję E. D. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 23 § 1 i § 3, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 193 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem skarżącej organy podatkowe bezpodstawnie dokonały określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 1999r. uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. Bezpodstawnie odmówiono mocy dowodowej podatkowej księgi, przez co naruszony został przepis art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej.

Za bezpodstawny uznała strona postawiony przez organ I i II instancji zarzut braku nazwisk oraz adresów dostawców runa leśnego na przedstawionych przez skarżącą dowodach dokumentujących zakupy. Zdaniem skarżącej, Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy, błędnie oceniła dowody z dokumentów (dowodów wewnętrznych dokumentujących zakup runa leśnego), dokumenty z kontroli skarbowej (wyjaśnienia kontrolowanej .zastrzeżenia do protokołu badania dokumentów i ewidencji), zeznań świadka B. K. oraz bezpodstawnie odmówiła przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka M. M. oraz nie przeprowadziła dowodu z przesłuchania strony. Skarżąca podkreśliła, że przed wydaniem decyzji ostatecznej Izba Skarbowa nie wyznaczyła stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, przez co naruszony został art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa. Wskazała nadto, iż zaskarżona decyzja Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy nie zawiera podstawy prawnej. W decyzji wskazana jest tylko i wyłącznie podstawa procesowa art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, natomiast pominięto podstawę materialnoprawną, tj. przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przede wszystkim art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe stanowi naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 w związku z art. 235 ustawy Ordynacja podatkowa. Dodatkowo zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14.12.1995 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie oraz naruszenie wynikającej z art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Przeprowadzona za rok 1996 r. kontrola przez Inspektora UKS oraz za rok 1998 przez Urząd Skarbowy nie stwierdziła jakichkolwiek uchybień odnośnie dokumentowania kosztów.

Nadto podniosła, iż odsetki za zwłokę od zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. zostały określone z naruszeniem art. 53 § 1 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, ponieważ zaległość z w/w tytułu określona została bezzasadnie.

Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2005 r., strona skarżąca ponownie sformułowała zarzut nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Zdaniem skarżącej organy podatkowe bezzasadnie dokonały określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania oraz odmówiły przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. Na poparcie swoich zarzutów powołała treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Gdańsku z 16 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Gd 2546/01.

Poza tym, skarżąca przedstawiła szereg orzeczeń sądów administracyjnych w przedmiocie konsekwencji naruszenia przez organ odwoławczy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na powyższe pismo procesowe strony, pismem z 5 sierpnia 2005 r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wskazał w szczególności, że określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania nastąpiło przy wykorzystaniu danych wynikających z ksiąg podatkowych. Jednak danych tych nie uzupełniono dowodami uzyskanymi w toku postępowania. Ponadto, ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał, że nie miało ono wpływu na wynik postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – właściwy do rozpoznania sprawy w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na jej uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że sporem objęta jest kwestia nie uznania przez organy podatkowe jako kosztu uzyskania przychodu, kwoty 45 027,35 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy wartością zakupu w czerwcu i wrześniu 1999 r. runa leśnego (kurek) zaewidencjonowanego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów na podstawie dowodów wewnętrznych a wartością ustaloną w wyniku zastosowania średniej ceny miesiąca wynikającej z rachunków.

Strona w toku postępowania administracyjnego, a następnie w złożonej skardze oraz piśmie procesowym nie kwestionowała innych ustaleń dokonanych przez organy, w szczególności dotyczących nie uznania jako koszt uzyskania przychodów, tych wydatków które nie miały związku z prowadzoną działalnością w zakresie skupu i sprzedaży runa leśnego. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę pomimo braku zarzutów strony w tym zakresie dokonał ich analizy. Zdaniem Sądu poczynione w tym zakresie ustalenia nie budzą wątpliwości, a dokonana przez organy ocena poszczególnych wydatków jest prawidłowa.

Odnosząc się do zarysowanego na wstępie przedmiotu sporu należy wskazać, że organy podatkowe uznały, że prowadzone przez skarżącą księgi podatkowe były nierzetelne i wadliwe, co skutkowało dokonaniem oszacowania kosztu zakupu przez skarżącą kurek w miesiącu czerwcu oraz wrześniu 1999 r.

Zgodnie z art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej, księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Z kolei w myśl art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy.

Inspektor Kontroli Skarbowej, w protokole z czynności kontrolnych, podpisanego w dniu 14 listopada 2001 r., na podstawie dokonanych ustaleń uznał, że księgi podatkowe prowadzone przez skarżącą są nierzetelne tj. prowadzone niezgodnie ze stanem faktycznym zarówno w zakresie przychodów jak i kosztów uzyskania przychodów jak i wadliwe tj. prowadzone niezgodnie z treścią przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 148, poz. 720 z późn. zm.). Powyższe wywiódł z faktu nieprawidłowego ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych zarówno po stronie przychodów jak i kosztów ich uzyskania. Powyższe ustalenia, za wyjątkiem spornej kwestii ewidencjonowania zakupu kurek, nie budzą wątpliwości i nie są kwestionowane przez skarżącą.

Zdaniem Sądu wobec stwierdzonych nieprawidłowości organ zasadnie nie uznał ksiąg za dowód tego, co wnika z zawartych w nich zapisów w odniesieniu do 1999 r.

Odrębnym zagadnieniem jest natomiast dokonanie określenia podstawy opodatkowania. Jak wskazano powyżej, nie budzi wątpliwości skorygowanie zarówno przychodów jak i kosztów ich uzyskania poprzez dokonanie odpowiednich korekt dokonanych zdarzeń gospodarczych np. wyeliminowanie z kosztów wydatków nie związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, to sporne pozostaje oszacowanie wartości zakupu runa leśnego w miesiącach: czerwcu oraz wrześniu 1999 r. Zgodnie z art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli brak jest danych niezbędnych do jej określenia, a także gdy dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Odnosząc cytowane uregulowanie do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że strona dokonywała ewidencjonowania zakupu głównie na podstawie dowodów wewnętrznych. Organy podatkowe stanęły na stanowisku, że dane wynikające z zapisów w księdze dokonywane na podstawie dowodów wewnętrznych, nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Zakup runa leśnego nie powinien bowiem być dokumentowany dowodami wewnętrznymi.

Ustęp 1 § 13 cytowanego rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, wymienia enumeratywnie przypadki, w których dopuszczalne jest sporządzanie dowodów wewnętrznych na udokumentowanie ponoszonych kosztów. Brak jest w treści tego przepisu przypadku dokonywania zakupu runa leśnego. Z powyższego wynika, że praktyka stosowana przez skarżącą dokumentowania zakupu kurek na dowody wewnętrzne nie była prawidłowa. Nie oznacza to jednak automatycznie, że dowody te są niewiarygodne i jedynym sposobem wyliczenia wartości zakupu jest jego oszacowanie. Zgodnie z art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania.

W przedmiotowej sprawie strona w całym roku dokonując zakupu runa leśnego, dokumentowała go dowodami wewnętrznymi. Nie spowodowało to jednak szacowania wartości zakupu za inne niż czerwiec i wrzesień, miesiące 1999 roku. Organy uznały zatem dowody wewnętrzne jako dowód w postępowaniu podatkowym za wyjątkiem dwóch miesięcy roku podatkowego. Ponadto w miesiącach czerwcu i wrześniu, nie zakwestionowano ilości dokonanego skupu dokumentowanego dowodami wewnętrznymi, a jedynie jego wartość. Podstawą takiego działania był fakt dokonania w tych miesiącach zakupu kurek na rachunki w wartości jednostkowo niższej niż w przypadku dowodów wewnętrznych. Należy jednak zauważyć, że w czerwcu zakup dokumentowany rachunkami stanowił zaledwie 2,4%, a we wrześniu 1,13% zakupu kurek ogółem. Strona wyjaśniając różnicę w cenie zakupu konsekwentnie twierdziła, że niższa cena zastosowana dla dostawców wystawiających rachunki spowodowana była gorszą jakością towaru. Strona wskazywała, że sama dokonując skupu kurek dba o to aby nie były one zanieczyszczone, zaparzone i nadawały się do sprzedaży kontrahentom w Niemczech. Stanowisko strony potwierdziła B. K., która prowadząc skup runa leśnego w 1999r., dostarczała towar skarżącej. Jak wynika z akt sprawy, B. K. wyjaśniła, że: "ceny towarów wstępnie uzgadniane były telefonicznie w wyższych stawkach, a po przywiezieniu towaru otrzymywałam niższe ceny bo były one gorszej jakości".

Na organie podatkowym dokonującym szacowania wartości zakupu towaru, ciąży obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego ( art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 maja 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 1163/96, publ. LEX nr 38125, szacunkowe ustalenie podstawy obliczenia podatku, choć jest szczególną metodą oceny dowodów, podlega ogólnym regułom procedury administracyjnej, w tym w pierwszej kolejności zasadzie prawdy obiektywnej. Szacunek podstawy opodatkowania winien zatem dawać wynik odpowiadający rzeczywistej podstawie, to zaś uwarunkowanie jest najpierw wyborem metody oszacowania stosowanej do całokształtu okoliczności w danej sprawie, a następnie wyczerpującym zebraniem dowodów dających materiał do wniosków, jakie będzie można wyciągnąć zgodnie z wybraną metodą.

Zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania w sposób pozwalający na jednoznaczną i prawidłową ocenę dowodów wewnętrznych dokumentujących zakup kurek. W szczególności ocena zebranego materiału dowodowego przez organy podatkowe wskazuje na cechy dowolności. Organy nie podjęły próby wyjaśnienia specyfiki dokonywanego skupu runa leśnego poprzez porównanie struktury zakupu w zakresie jego dokumentowania, stosowanych cen, a także wpływu jakości skupowanego towaru na cenę, u podmiotów prowadzące podobną do skarżącej działalność. Poza tym wątpliwości budzi zastosowanie metody szacowania, polegającej na przyjęciu za cenę zakupu towarów, ceny wynikającej z rachunków, gdy zakup dokumentowany w ten sposób obejmował minimalną wielkość całego skupu dokonanego w danym miesiącu. Metody tej nie zastosowano jednak w pozostałych miesiącach, gdy cena wynikająca z rachunków była wyższa od ceny na dowodach wewnętrznych. Dowody wewnętrzne uznano za niewiarygodne, ale tylko co do ceny i tylko w dwóch miesiącach roku podatkowego. Nie porównano także ilości zakupionego towaru z dokonaną sprzedażą, ani ceny sprzedaży z ceną zakupu.

Zdaniem Sądu, z powyższego wynika, że zebranie i ocena materiału dowodowego przez organy podatkowe nie odpowiada standardom określonym w

art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej.

Negatywnie należy ocenić odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Skoro świadek M. M. miał potwierdzić stanowisko prezentowane przez stronę skarżącą, to odmowa przeprowadzenia dowodu z jego przesłuchania stanowi naruszenie cytowanego przepisu. Dowód ten mógł bowiem być istotny dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd podziela także zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyznaczenia stronie przed wydaniem decyzji terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Sąd nie podziela natomiast zarzutu skargi, odnoszącego się do braku podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Podstawą jej wydania był art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i został prawidłowo wskazany w jej sentencji. Przepisy materialnoprawne na których oparto rozstrzygnięcie w sprawie wskazano natomiast w jej uzasadnieniu, co czyni decyzję zgodną z wymogami określonymi w art. 210 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na względzie należało orzec jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 209 w zw. z art. 200 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,

poz. 1270).