Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 299/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Olesińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniach 26 i [...] czerwca 2017 r., 3 i [...] lipca 2017 r. oraz [...] sierpnia 2017 r. przeprowadzone zostały u A. R. (Skarżący) czynności sprawdzające w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2010 r. do grudnia 2013 r. celem ustalenia okoliczności wystąpienia transakcji m.in. z "V. " Sp. z o.o. z siedzibą w P.. Powyższe czynności sprawdzające zostały zlecone przez Prokuraturę Okręgową w Ł. Wydział II Do Spraw Przestępczości Gospodarczej, pismem z dnia [...] lipca 2016 r. sygn. akt [...]. Dokonane w toku czynności sprawdzających ustalenia znalazły odzwierciedlenie w protokole czynności sprawdzających doręczonym Skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2017 r.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. K. wszczął wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2012 r. do grudnia 2012 r. Postanowienie zostało doręczone w dniu [...] maja 2018 r.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. K. w dniu [...] października 2020 r. wydał decyzję

określającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r., którą doręczono w dniu [...] listopada 2020 r.

W dniu [...] grudnia 2020 r. do organu odwoławczego wpłynęło odwołanie, w którym

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

W dniu [...] lutego 2021 r. wpłynęło do Izby Administracji Skarbowej w B. pismo Skarżącego z dnia [...] lutego 2021 r., w którym ponownie podniesiono zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych określonych zaskarżoną decyzją.

Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. K..

W uzasadnieniu organ podał, że istotę sporu w sprawie stanowi zakwestionowanie przez organ pierwszej instancji dokonanego przez Skarżącego odliczenia podatku naliczonego zawartego w 45 fakturach VAT, wymienionych w decyzji, wystawionych przez firmę "V." Sp. z o.o., na łączną wartość netto: [...] zł, VAT: [...] zł, wykazujących nabycie m.in. anody cynkowej, lakieru, farby, wanny, agregatów, kielichów do galwanizacji.

Na podstawie Krajowego Rejestru Sądowego ustalono, że w okresie od [...] czerwca 2011 r. do [...] lipca 2014 r. funkcję Prezesa Zarządu Spółki V. pełnił A. M. B., będący również całościowym udziałowcem. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, iż zarząd "V." Spółka z o.o. w osobie A. B. został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z dniem [...] lipca 2014 r. Z załączonego do pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] października 2018 r. – stanu sprawy z dnia [...] listopada 2017 r. wynika, iż A. B. z uwagi na karalność nie miał prawa obejmować funkcji Prezesa zarządu "V." Spółka z o.o. Zarówno w momencie złożenia wniosku o wpis – [...] marca 2011 r., jak i na dzień dokonania przedmiotowego wpisu – [...] czerwca 2011 r., A. B. nie minął 5-letni zakaz pełnienia funkcji członka zarządu w spółce z o.o. Ponadto, z KRS wynika, iż siedziba Spółki w okresie od [...] czerwca 2011 r. do [...] sierpnia 2012 r. znajdowała się pod adresem: ul. [...], [...] P., natomiast w okresie od [...] sierpnia 2012 r. do [...] marca 2018 r. przy ul. [...] lok. 10, [...] P.. Z dniem [...] czerwca 2015 r. powołano kuratora celem m.in. podjęcia działań zmierzających do powołania zarządu spółki, a w razie potrzeby do postarania się o jej likwidację. Rozwiązanie Spółki bez przeprowadzenia likwidacji nastąpiło na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. Śródmieścia w Ł. z dnia [...] listopada 2017 r. Spółka została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] marca 2018 r. (uprawomocnienie wykreślenia [...] lipca 2018 r.).

Z informacji przekazanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w piśmie z dnia [...] października 2018 r. wynika, iż "V." Spółka z o.o. była podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] lutego 2014 r., ze wskazaniem, iż podatnik został wyrejestrowany z rejestru VAT na podstawie art. 96 ust 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto, w ww. piśmie poinformowano, iż podatnik nie uregulował zaległości podatkowych wynikających ze złożonych deklaracji w zakresie podatku VAT, CIT oraz PIT. Wskazano także, iż Zakład Usługowo-Handlowy G. A. R. nie składał wniosku o udzielenie informacji czy V. Sp. z o.o. jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. przeprowadził kontrolę podatkową w "V." Spółce z o.o. w zakresie prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za okres od [...] kwietnia 2011 r. do [...] maja 2012 r. W toku prowadzonych czynności kontrolnych Spółka "V." nie okazała żadnych dokumentów księgowych bądź ich duplikatów w postaci faktur zakupu, faktur sprzedaży, rejestrów prowadzonych dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług, wyciągów bankowych ani też żadnych umów zawartych z kontrahentami, a zgromadzony w toku kontroli podatkowej materiał dowodowy pochodził od innych organów podatkowych oraz został przekazany przez Centralne Biuro Śledcze P.. A. B. – wskazany jako Prezes Zarządu Spółki i jednocześnie jedyna osoba uprawniona do reprezentowania Spółki, poza upoważnieniem do przeprowadzenia kontroli nie odbierał żadnej korespondencji kierowanej zarówno na adres spółki, jak i na jego adres zamieszkania. Również wezwanie skierowane do A. B. celem jego przesłuchania w charakterze Strony, nie zostało odebrane. Z informacji uzyskanych od rodziny A. B. wynikało, iż jest on prawdopodobnie osobą bezdomną (stan sprawy z dnia [...] listopada 2017 r., będący załącznikiem do pisma z dnia [...] października 2018 r.). Z protokołu wskazanej kontroli podatkowej wynika, iż w dniu [...] lipca 2012 r. pracownicy Urzędu Skarbowego w P. udali się do siedziby Spółki, tj. ul. [...] w P. celem przeprowadzenia oględzin, jednakże pod wskazanym adresem nikogo nie zastano. Stwierdzono brak oznak prowadzenia przez Spółkę "V." działalności gospodarczej. Na dzień zakończenia kontroli Spółka posiadała siedzibę pod adresem ul. [...] lok. 10 w P., tj. lokal o powierzchni łącznej 10 m2. Z protokołu kontroli wynika również, iż z przekazanego w dniu [...] marca 2013 r. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. pisma z dnia [...] października 2012 r. – zarządca powyżej wskazanej nieruchomości wypowiedział Spółce umowę najmu, w związku z opóźnieniem z zapłatą czynszu za okres dłuższy niż 60 dni. Pod wskazanym wyżej adresem wynajmowane było jedynie pomieszczenie, do którego dostarczano korespondencję. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, iż Spółka nie posiadała własnych magazynów, nie zatrudniała pracowników, ponadto nie wskazała źródła pochodzenia rzekomych nabyć towarów, a jedynym sposobem płatności wskazywanym na fakturach była płatność gotówkowa pomiędzy "rzekomymi" kontrahentami. W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. ustalono, iż "V." Spółka z o.o. w rzeczywistości nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, a działalność Spółki ograniczała się wyłącznie do wystawiania tzw. "pustych" faktur VAT, natomiast zgłoszone adresy służyły jedynie do celów rejestracyjnych Spółki. Z materiału dowodowego wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie wszczął postępowania podatkowego wobec podmiotu "V." Spółka z o.o. z uwagi na brak organu statutowego Spółki. Ustanowiony przez Sąd Rejonowy dla Ł. - Śródmieścia kurator spółki – H. L. podjął działania celem powołania zarządu "V." Spółka z o.o. Z uwagi na brak kontaktu z jedynym wspólnikiem Spółki – A. B., H. L. w dniu [...] marca 2016 r. złożył do Sądu Rejonowego dla Ł. - Śródmieścia w Ł. XX Wydziału Krajowego Rejestru Sądowego wniosek o rozwiązanie "V." Spółki z o.o. Organ zgodził się, iż sam protokół nie tworzy obowiązku zapłaty podatku. Jednakże w protokole tym przedstawiono okoliczności, które jednoznacznie wskazują na nieprowadzenie faktycznej działalności gospodarczej przez V. Sp. z o.o. Protokół kontroli dotyczył m.in. okresu od stycznia do maja 2012 r., a więc okresu, który ma bezpośrednie przełożenie na okres obejmujący kontrolę a następnie postępowanie podatkowe u Skarżącego. Z uwagi na fakt, iż A. B. nie odebrał wezwania Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. K. z dnia [...] kwietnia 2019 r. do osobistego stawiennictwa celem złożenia zeznań w charakterze świadka, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. włączył wyciąg z protokołu przesłuchania w charakterze świadka A. B. przeprowadzonego w ramach pomocy prawnej przez pracowników Urzędu Skarbowego w A. K. w dniu [...] sierpnia 2017 r. na zlecenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., zawierającego informację na temat pełnienia przez A. B. funkcji Prezesa w "V." Sp. z o.o. A. B. zeznał, iż był Prezesem "V." Sp. z o.o., pełnienie powyższej funkcji zaproponował świadkowi Pan B. z Ł.. Z zeznań A. B. wynika, iż umowa spółki została zawarta u notariusza na ul. [...] w Ł., a świadek nie zapoznał się z jej treścią. Po jej podpisaniu Pan B. odwiózł świadka na dworzec i dał mu parę groszy. A. B. nie pamiętał w jakim okresie to było, w 2009 czy w 2010 r., nie wiedział, czym zajmowała się "V." Sp. z o.o., gdyż nie posiadał dostępu do tego typu informacji, nie posiadał także informacji, czy w Spółce "V." zatrudnieni byli pracownicy, nie znał szczegółów transakcji zawieranych przez Spółkę oraz nigdy nie brał udziału w żadnym zleceniu. A. B. zeznał, iż podpisywał puste kartki lub niewypełnione druki faktur, a wszystkim zajmował się Pan B.. Z zeznań wynika, iż Pan B. odbierał także pieniądze wypłacane przez A. B. z banków i zawsze dawał mu pieniądze po [...] zł. Zeznał również, iż jest nałogowym alkoholikiem i Pan B. to wykorzystał.

Organ podał, iż podczas przesłuchań podejrzanego, przeprowadzonych przez pracowników Centralnego Biura Śledczego P. w Ł. w sprawie o sygnaturze [...], w dniach [...] września 2016 r. i [...] września 2016 r. Pan A. B. również zeznał, iż funkcję prezesa w spółce V. zaproponował mu Z. B., którego poznał poprzez J. P.. Z. B. zajmował się "wszystkimi papierami", a on miał pobierać tylko pieniądze, został "prezesem tylko dla wódki". Zdaniem A. B. "V." Sp. z o.o. istniała tylko aby wystawiać faktury. A. B. nie dysponował wykonaną na jego nazwisko pieczątką, gdyż posiadał ją Z. B., który po przystawieniu tej pieczątki na czystej kartce, przedkładał ją A. B. do złożenia podpisu. Do Ł. przyjeżdżał na polecenie Pana B., za każdym razem podpisywał czyste kartki, na których Pan B. przybijał pieczątki V. i jego imienną, a on podpisywał się przy tych pieczątkach. Za podpisy dostawał pieniądze na wódkę i na bilet powrotny. W toku prowadzonego przesłuchania podejrzanego w dniu [...] września 2016 r. okazano podejrzanemu faktury VAT, wystawione przez "V." Sp. z o.o. na rzecz Zakładu Usług Handlowych G. A. R., o numerach: [...] na zakup anody cynkowej, lakieru, farby, wanny, agregatu – urządzenia do galwanizacji (faktury z parafami, część z nich wypisana odręcznie). A. B. zeznał, iż nie zna A. R. ani firmy pod nazwą "G.", widniejącej jako nabywca na przedmiotowych fakturach VAT. Ponadto, zeznał, iż faktury te nie zostały przez niego wypisane i nie ma na nich jego podpisów, a także wskazał, że nigdy nie handlował takimi rzeczami, jakie zostały wskazane na fakturach. A. B. zeznał także, iż nikomu nie zlecał występowania w imieniu podmiotu "V." Sp. z o.o. Ponadto, A. B. na pytanie jaka była rola J. P. w wystawianiu pustych faktur i w kontaktach ze Z. B. zeznał, iż J. P. i Z. B. rządzili, ale nie wiedział jakie były pomiędzy nimi zależności. J. P. mówił mu, że "trzeba wypłacić pieniądze z rachunku" V. Sp. z o.o., natomiast on wypłacone pieniądze przekazywał Z. B.. Nie posiadał żadnych dokumentów V. Sp. z o.o., miał "tylko pieczątkę z nazwą V.", jednorazowo na polecenie Z. B. podpisał czyste faktury VAT.

Organ przywołał art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W myśl § 2 powyższego artykułu, przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Regulacja zawarta w treści art. 194 § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa nadaje tym samym szczególną moc dowodową dokumentom urzędowym, korzystającą z domniemania prawdziwości. Ponadto, należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis ten umożliwia i jednocześnie zobowiązuje organ podatkowy do stosowania różnych środków dowodowych, z czego organ pierwszej instancji skorzystał.

Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. do akt prowadzonego postępowania podatkowego włączono również m.in.:

- decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. K. z dnia [...] stycznia 2006 r., Nr [...] o wykreśleniu z urzędu A. B. – z rejestru jako podatnika podatku od towarów i usług z dniem [...] października 2005 r. z uwagi na brak możliwości skontaktowania się z ww. osobą, pomimo podjętych udokumentowanych prób, jak również nieprowadzeniem działalności gospodarczej pod wskazanym adresem,

- decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do czerwca 2005 r. oraz za wrzesień 2005 r., wydaną wobec A. B., z której wynika, iż A. B. nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej, lecz podjęte przez niego działania sprowadziły się jedynie do dokonania zgłoszeń rejestracyjnych rzekomej działalności gospodarczej w Urzędzie M. i Urzędzie Skarbowym w A. K. oraz przesyłania do Urzędu m.in. deklaracji VAT-7 za miesiące od marca do października 2005 r. Zgromadzony materiał dowodowy dowiódł, iż transakcje, które wykazywał A. B. w dokumentach przesłanych do organu podatkowego nie miały faktycznie miejsca (były fikcyjne),

pismo Komendy Głównej P. z dnia [...] maja 2014 r., z którego wynika, iż pieczątka V. Sp. z o.o., Prezes Zarządu A. B. została ujawniona podczas przeszukania – w suszarni będącej w dyspozycji G. B. – prezesa zarządu R. Sp. z o.o. – wg stanu na dzień [...] marca 2011 r.

Z kolei z włączonego do akt sprawy protokołu przesłuchania podejrzanego z dnia [...] lutego 2016 r. Z. B., przeprowadzonego przez pracownika Centralnego Biura Śledczego P. w Ł. wynika, iż świadkowi okazano m.in. faktury VAT, wystawione przez "V." Sp. z o.o., na których widniała pieczątka z nazwiskiem A. B.. Z. B. zeznał, iż poznał A. B. przez J. P.. J. P. wraz z A. B. przyjeżdżali do Ł., między innymi do podejrzanego. Z. B. zeznał także, że faktury nie noszą używanej przez niego szaty graficznej, a podpisy wystawcy nie są jego i nie wie kto je podpisał. Z. B. nie wiedział także kto wypisywał i podpisywał faktury wypisane pismem ręcznym.

W toku prowadzonego wobec Skarżącego postępowania podatkowego za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. włączono protokół przeszukania, sporządzony przez Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej P. w B. na okoliczność przeszukania w dniu [...] lipca 2013 r. pomieszczeń biurowych i mieszkalnych J. P. wraz ze spisem i opisem rzeczy. W trakcie przeszukania znaleziono m.in. fioletową pieczątkę "A. B. PREZES" oraz teczkę z dokumentacją.

Do protokołu przesłuchania z dnia [...] lutego 2017 r. przeprowadzonego przez Centralne Biuro Śledcze P., J. P. po okazaniu mu m.in. bilansu, rachunku zysków i strat "V." Sp. z o.o. oraz zaświadczenia o niezaleganiu "V." Sp. z o.o. zeznał, iż nie wie skąd u niego w domu były okazane dokumenty. Ponadto zeznał cyt. "Ja dałem B. B. do spółki pijaka jednego, miały być z tego wielkie pieniądze. Ja dzwoniłem do B. tylko w trosce o B.". Z kolei do protokołu przesłuchania z dnia [...] lutego 2017 r. J. P. zeznał, iż zna A. R. z firmy G. i że nie dostarczał mu faktur VAT spółki V.. Z ww. zeznań J. P. oraz z jego zeznań z dnia [...] września 2016 r. wynika, iż zarówno A. B., jak również on sam, to osoby nadużywające alkoholu.

Przesłuchany w dniu [...] maja 2019 r. w charakterze świadka w siedzibie Urzędu Skarbowego w A. K. J. P. zeznał, że zna Skarżącego "jakieś 25 lat", tj. od rozpoczęcia współpracy firm jego małżonki oraz syna zajmujących się produkcją i sprzedażą odzieży roboczej z firmą Skarżącego. J. P. zeznał także, iż "V." Sp. z o.o. nie jest jego firmą, nigdy nic nie sprzedawał z tej firmy oraz nie wystawiał faktur VAT z ramienia tej Spółki.

Organ wskazał, że ani rzekomy Prezes Spółki V. A. B., ani wskazany przez A. B. – Z. B., a także wskazany przez Z. B. – J. P. nie przyznali się do wystawiania faktur VAT w imieniu V. Sp. z o.o.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, iż postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. włączono do prowadzonego postępowania podatkowego prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2014 r., sygn. akt i SA/Bd 121/14, którym oddalono skargę Skarżącego na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2013 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec oraz poszczególne miesiące od września do grudnia 2007 r. Powyższe dowodzi, iż także w 2007 r. Skarżący wykorzystywał do celów oszukańczych faktury VAT, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych, i które wystawiał J. P..

Organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego wystosowano zarówno do Skarżącego, jak i jego pełnomocnika – A. Ż. wezwania, celem przedłożenia dokumentacji podatkowej niezbędnej do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres objęty prowadzonym postępowaniem. Pomimo skutecznego doręczenia wystosowanych wezwań – nie przedłożono żądanej dokumentacji, co w konsekwencji skutkowało nałożeniem na Skarżącego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. K. kary porządkowej – postanowienie z dnia [...] listopada 2019 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. organ pierwszej instancji postanowił odmówić uchylenia ww. kary porządkowej. Skarżący nie stawił się również na wezwania do osobistego stawiennictwa w Urzędzie Skarbowym w A. K. celem złożenia zeznań w charakterze Strony oraz nie poinformował o zamiarze skorzystania z przysługującego mu prawa do odmowy składania zeznań. Nie odpowiedział również na pismo organu pierwszej instancji, w którym wezwano go do złożenia pisemnych wyjaśnień w sprawie prowadzonej działalności oraz m.in. "V." Sp. z o.o.

Dyrektor stwierdził, iż nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współdziałania w realizacji tego obowiązku. Z powyższych okoliczności wynika, że w toku postępowania administracyjnego Skarżący nie współpracował z organem pierwszej instancji. Nie reagował na wezwania organu, a także na piśmie nie przedstawił swojego stanowiska w sprawie, w szczególności poprzez wskazanie okoliczności, które jego zdaniem wymagały wyjaśnienia. Nie przedstawił też żadnych dowodów na potwierdzenie swojego stanowiska zawartego w odwołaniu, w tym mogących podważyć zeznania świadków. W związku z bierną postawą Skarżącego, organ pierwszej instancji skorzystał z materiału dowodowego zgromadzonego przez inny organ, i to zarówno w odniesieniu do V. Sp. z o.o., jak i Skarżącego.

Do protokołu przesłuchania sporządzonego w dniu [...] marca 2016 r. przez Komendę Powiatową P. w A. K. Skarżący zeznał, że współpracował z "V." Sp. z o.o., której przedstawiciel kiedyś go odwiedził i zaoferował usługi. Zeznał, iż zamawiał – z reguły cyklicznie – te same materiały, tj. anody cynkowe, współpraca była "elastyczna", tzn. kiedy potrzebował materiał to dzwonił i podawał termin, zwykle rozliczał się gotówkowo, a przy kolejnej dostawie zamawiał następną partię, nie znał producenta anod. Nie dokonywał żadnych przelewów. Wyjaśnił do czego służą anody cynkowe i jakie było na nie zapotrzebowanie w firmie. Zeznał także, iż anody zakupione od "V." Sp. z o.o. wykorzystywał głównie w 2012 r., jednak trudno mu określić, ile galwanizacji zostało z ich wykorzystaniem wykonanych. Zakupuje również anody od innych firm (S. , P. ), jednak sądzi, że anody z "V." Sp. z o.o. pokryły jego zapotrzebowanie na dany rok. Z zeznań wynika, iż oprócz faktur VAT nie posiada żadnych zamówień, umów czy przelewów dotyczących anod w związku ze współpracą z "V." Sp. z o.o.

Na okoliczności związane z prowadzoną działalnością gospodarczą przesłuchano również w charakterze świadków pracowników Skarżącego, zatrudnionych w Zakładzie Usługowo-Handlowym G. A. R. w okresie od 2010 r. do 2013 r., tj.: w dniu [...] listopada 2018 r. P. R., J. R. oraz K. R., w dniu [...] grudnia 2018 r. P. C., R. K. oraz P. P., w dniu [...] stycznia 2019 r. P. R., J. N. oraz J. S., w dniu [...] lutego 2019 r. E. C., w dniu [...] kwietnia 2019 r. A. B., V. D. oraz M. [...].

Przesłuchiwani świadkowie pamiętali jako kontrahentów: m.in. B. , B. , U. , C. , F. , L. S., nie posiadali jednakże informacji na temat zawieranych przez Skarżącego transakcji z "V." Sp. z o.o. (oprócz P. R.), nie znali przedstawicieli/pracowników tej Spółki, nie byli w siedzibie tej Spółki, nie wiedzieli, czy Skarżący nabywał towary od tej Spółki. K. R., J. R., A. B. i J. S. zeznali, iż nie kojarzą firmy "V." Sp. z o.o., E. C. nie słyszał nigdy nazwy tej firmy, M. [...] stwierdził: "V. - nie, ja takiej spółki nie spotkałem tam pracując przez tyle lat", J. N. zeznał, iż nazwa firmy V. nic mu nie mówi, P. P. odnośnie do posiadania informacji w zakresie transakcji pomiędzy firmą Skarżącego a ww. Spółką stwierdził: "Pierwszy raz słyszę takie coś", R. K. pierwszy raz usłyszał nazwę V. Sp. z o.o. podczas przesłuchania, natomiast znał A. B., stwierdzając: "(...) on nie ma raczej nic wspólnego raczej z firmą. Mieszkał niedaleko na osiedlu koło mnie, ale on się stoczył, teraz go nie widuję. On chyba przyszedł się spytać o pracę, ale wiadomo dostał odmowę. Żadnych interesów to nie kojarzę, że on tam robił." Na temat firmy V. nic nie wiedzieli również P. R. i P. C.. Pracownicy wiedzieli natomiast, że wanny były wykorzystywane w firmie Skarżącego, nie potrafili jednak jednoznacznie stwierdzić, ile wanien zostało zakupionych i kiedy oraz ile było wykorzystywanych w Zakładzie Usługowo-Handlowym G. A. R. w 2012 r. Osoby, które potwierdziły zakupy wanien, agregatów czy kielichów wskazywały bowiem różne ilości przedmiotowych nabyć. Pracownicy potwierdzili również fakt wykorzystywania przy wykonywanej pracy anod cynkowych, lakierów wodorozcieńczalnych, farb proszkowych, rękawic kwasoodpomych, rękawic roboczych skórzanych oraz włóknin ściernych, jednak nie wiedzieli, od jakich podmiotów towary te zostały nabyte.

Treść zeznań świadków – pracowników Skarżącego – zdaniem organu świadczy o tym, iż osoby te nie miały styczności z firmą "V." Sp. z o.o. czy też z osobami reprezentującymi tę spółkę. Treść zeznań pracowników dowodzi, że Skarżący wykorzystywał w działalności wanny, agregaty oraz kielichy galwaniczne, ale nie dostarczała ich firma "V." Sp. z o.o.

P. R., który w latach 2010-2013 był specjalistą do spraw sprzedaży i marketingu, do protokołu przesłuchania świadka podał, iż w ww. okresie do jego obowiązków należały: obsługa klientów, wystawianie faktur VAT za wykonane usługi, drobne zaopatrzenia, ustalanie terminów realizacji zleceń, przelewy bankowe, czasami zamówienia materiałów. Zeznał, iż w firmie G. nie weryfikowano kontrahentów, nie sprawdzano ich wiarygodności, żadnych dokumentów "od kontrahentów nie braliśmy", nie sporządzano umów w związku z zawieranymi kontrahentami (stwierdził: "może z dwa razy jakaś umowa była sporządzana"), zamówienia były ustne, nie sporządzano protokołów zdawczo-odbiorczych na okoliczność nabyć towarów lub oddania usługi do wykonania. Wskazał, iż "były nawiązane kontakty" z "V." Sp. z o.o. i zakupiono towar z tej firmy. Nie kontaktował się z przedstawicielem tej firmy, kontakt utrzymywał Skarżący, bowiem była to branża technologiczna. W pewnym czasie m.in. "V." Sp. z o.o. była głównym dostawcą materiałów wykorzystywanych w firmie Skarżącego.

Z powyższych zeznań P. R. w ocenie organu wynika, iż wbrew uzasadnieniu odwołania Skarżący nie zachował "w zakresie badanych transakcji należytą staranność kupiecką". Organ pierwszej instancji zaś, z uwagi na stwierdzenie braku rzeczywistych transakcji pomiędzy stronami, nie miał obowiązku badania staranności kupieckiej, o której mowa. Tym samym organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Skarżącego, że "brak jest w materiale dowodowym żadnego dowodu świadczącego o świadomym udziale Skarżącej w domniemanym przez organ oszustwie podatkowym".

W ocenie organu odwoławczego, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, iż Skarżący świadomie posłużył się fikcyjnymi fakturami, o czym świadczą m.in. następujące okoliczności:

- okoliczności przypadkowego nawiązania współpracy Pana z "V." Sp. z o.o.,

- Skarżący nie potrafi wskazać danych osobowych przedstawiciela, któremu rzekomo osobiście składał zamówienia oraz który rzekomo dostarczał towary,

- Skarżący nie zna osoby, której przekazywał gotówkę i to w znacznej kwocie,

- Skarżący nie dysponuje potwierdzeniami zapłaty,

- Skarżący nie wie, jakim środkiem transportu towar miał być dostarczany, choć miał być obecny przy "dostawach towaru",

- Skarżący nie zna producenta nabywanych towarów, nie wie skąd towary pochodzą, gdyż "nie interesował się tym".

Prawidłowo w ocenie Dyrektora organ pierwszej instancji zauważył, że w przypadku rzeczywistych transakcji, podmioty w nich uczestniczące orientują się w nazwiskach osób reprezentujących kontrahentów, osób, którym przekazują gotówkę, dysponują potwierdzeniami dokonania płatności, są w stanie wskazać dane, które pozwalają na weryfikację twierdzeń o dokonanym nabyciu. Potrafią wskazać dowody, w oparciu o które można ustalić rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Tymczasem Skarżący nie jest w stanie przedmiotowych danych wskazać.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż w treści faktur, w których jako nabywcę podano firmę Z.U.H. G. A. R. zaś jako dostawcę "V." Sp. z o.o., a jako przedmiot transakcji wskazano: wanna do anodowania, wanna do trawienia, wanna do barwienia, podwójne agregaty bębnowe oraz kielichy galwaniczne z prostownikami - nie podano specyfikacji, szczegółowych oznaczeń czy wymiarów ww. asortymentu, co nie pozwala na zidentyfikowanie tych towarów. Tym samym przeprowadzone w dniu [...] września 2019 r. oględziny pomieszczeń Zakładu Usług Handlowych "G." położonych przy ul. [...], R. - P., [...] A. K. oraz znajdujących się tam urządzeń, a także przedłożona przez Skarżącego dokumentacja (po nałożeniu kary porządkowej), mająca potwierdzić zużycie oraz zezłomowanie maszyn i urządzeń, wskazanych na fakturach VAT, wystawionych w 2012 r. przez "V." Sp. z o.o., nie stanowią dowodów potwierdzających stanowisko Skarżącego odnośnie nabywania towaru od "V." Sp. z o.o.

Organ podał, że w przypadku obiektywnego stwierdzenia, tak jak w niniejszej sprawie, że zakwestionowane faktury wystawione przez firmę "V." Sp. z o.o. na rzecz Skarżącego nie dokumentują żadnych rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie dają one podstawy do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług i nie ma jakichkolwiek przesłanek do uznania, że podatnik w takiej sytuacji może korzystać z tzw. domniemania "dobrej wiary", gdyż rzetelny i staranny nabywca nie powinien przyjmować faktur, mając świadomość, że nie dokumentują one rzeczywistych transakcji, i dokonywać w oparciu o nie odliczenia podatku.

Biorąc powyższe pod uwagę Dyrektor uznał, że prawidłowe jest stanowisko organu pierwszej instancji, iż Skarżący świadomie wykazał transakcje nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w celu bezpodstawnego obniżenia podatku należnego, zatem utracił prawo do odliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur. Tym samym ewidencjonując podatek naliczony wynikający z przedmiotowych faktur VAT w rejestrach nabyć i dokonując jego bezpodstawnego odliczenia w deklaracjach VAT-7 Skarżący zawyżył podatek naliczony za okres od stycznia 2012 r. do grudnia 2012 r. o łączną kwotę [...]zł. Jednocześnie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż dodatkowo w maju 2012 r. Skarżący dokonał błędnego przeniesienia wartości z rejestru nabyć do złożonej deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za maj 2012 r., zawyżając wartość netto nabyć o kwotę [...]zł i podatek naliczony o kwotę [...]zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, iż z przedstawionych w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji faktów traktowanych łącznie i we wzajemnym powiązaniu wynika, że ocena ta jest prawidłowa i w pełni uzasadniona, biorąc pod uwagę całokształt ustalanego stanu faktycznego. W związku z powyższym również zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia "dowodu z przesłuchania biegłego eksperta" jest niezasadny.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej przedstawione w zaskarżonej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. dowody pozwoliły na stwierdzenie, iż w przedmiotowej sprawie wystawiano faktury sprzedaży VAT, które nie potwierdzały realnego obrotu gospodarczego. Zgromadzone dowody pozwoliły jednoznacznie stwierdzić, że firma "V." Sp. z o.o. ograniczyła się do wystawiania faktur VAT niepotwierdzających faktycznych dostaw towaru, a wykazany w nich podatek od towarów i usług służył bezpodstawnemu obniżeniu podstawy podatku należnego u odbiorcy tych faktur, tj. u Skarżącego.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej akta sprawy zawierają materiał dowodowy, zgromadzony z zachowaniem wszelkich reguł procedury podatkowej. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji poparte zostało szczegółową i wnikliwą analizą wszystkich dowodów zebranych w prowadzonym postępowaniu. Jednocześnie, Dyrektor podkreślił, iż dokumenty pochodzące z innych postępowań nie stanowiły jedynego materiału dowodowego, na którym organy oparły swoje rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż w aktach sprawy znajduje się materiał dowodowy zgromadzony w prawidłowy sposób.

Odnosząc się do kwestii przedawnienia organ powołał się na to, że z dniem [...] lipca 2013 r. firmę Zakład Usługowo Handlowy G. objęto prowadzonym postępowaniem przygotowawczym w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. Organy podatkowe zostały o tym poinformowane przez Prokuraturę Okręgową w Ł. Wydział II do spraw Przestępczości Gospodarczej pismem z [...] września 2016 r.

DIAS wskazał, że pismem z dnia [...] października 2016 r. organ pierwszej instancji zawiadomił podatnika o wszczęciu z dniem [...] lipca 2013 r. postępowania przygotowawczego nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w Ł. w sprawie o popełnienie czynu zabronionego, wynikającego z ustawy z dnia [...] września 1999 r. Kodeks kamy skarbowy, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. W zawiadomieniu wskazano także na wystąpienie z dniem [...] lipca 2013 r. przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, skutkującej zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył, iż w treści art. 70c Ordynacji podatkowej nie wskazano, aby niezbędnym elementem zawiadomienia, gwarantującym jego skuteczność było zawarcie kwalifikacji prawnej czynów jakie zarzucane są podatnikowi.

DIAS wskazał też, że w przypadku przestępstw skarbowych, o których mowa w art. 54 § 1 k.k.s., art. 56 § 1 k.k.s., czy art. 62 § 2 k.k.s., karalność ich popełnienia ustałaby, co do zasady, dopiero, gdy od czasu ich popełnienia upłynie 10 lat. Tym samym karalność czynu zabronionego nie ustała z dniem [...] grudnia 2016 r.

W konsekwencji, Organ stwierdził, że podatnik prawidłowo został powiadomiony w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, a zatem w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r., ponieważ bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązań został skutecznie zawieszony w oparciu o art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz stwierdzenie przedawnienia zobowiązań podatkowych z dniem [...] grudnia 2017 r. za 12/2012 z dniem [...] grudnia 2018 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 120 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa

poprzez naruszenie zasady legalizmu i zasady zaufania do organów podatkowych, przejawiające się:

- oparciem decyzji o swobodne, nieudowodnione przypuszczenia organu podatkowego,

- niezastosowaniem się do wytycznych zawartych w wiążącym organy podatkowe orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE") i w konsekwencji postawieniem błędnych tez w zakresie kwalifikacji prawnej dokonanych przez "Spółkę" transakcji gospodarczych;

2) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. art. 124 tejże ustawy poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania podatnika do organów podatkowych oraz wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z zasadą przekonywania, na skutek:

- wykreowania nieprawdziwego wizerunku Skarżącego, jako podmiotu nierzetelnego, uczestniczącego w dokumentowaniu fikcyjnych czynności i dążącego do bliżej nieokreślonej, rzekomej korzyści podatkowej, w sytuacji gdy prawidłowa ocena podjętych przez niego działań w zakresie nawiązania oraz kontynuowania współpracy gospodarczej z kontrahentami prowadzi do wniosku, że Skarżący działał w sposób standardowy na rynku oraz w zaufaniu do organów podatkowych,

- braku przedstawienia zasadnych przesłanek, jakimi organ podatkowy kierował się wydając skarżoną decyzję;

3) art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 188 oraz art 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, a tym samym błędne ustalenie stanu faktycznego badanej sprawy oraz przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, w szczególności polegające na:

- braku udowodnienia, iż faktury zakupowe od Spółki z o.o. "V." nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. transakcji nabycia i dostawy wymienionych w nich towarów,

- nieprzeprowadzeniu analizy zasad panujących na właściwym dla Skarżącego rynku, a przez to nieustaleniu, czy sposób prowadzenia przez "nią" działalności gospodarczej odbiegał w badanym okresie od standardow przyjętych przez inne, funkcjonujące na tym

rynku podmioty gospodarcze i zużycie zakupionych towarów odbiegało od tych zasad, a podatnik nie mógł zużyć tych towarów w normalnym toku produkcji,

- zignorowaniu okoliczności świadczących na korzyść Skarżącego, przemawiających za przyjęciem, że działał on w badanym okresie w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, takich jak: rzeczywiste istnienie towaru i niezaprzeczalny fakt jego wykorzystania

w ramach prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej oraz wyjaśnienia Skarżącego i wyjaśnienia kontrahentów świadczące o rynkowym charakterze transakcji, dokonywaniu weryfikacji danych rejestrowych kontrahentów i dokonywaniu rzeczywistego obrotu towarem,

- oparciu skarżonej decyzji nie na podstawie dowodów, lecz na podstawie niepoddających się weryfikacji, co do prawdziwości wątpliwości, podejrzeń i ocen organu,

- nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania biegłego – eksperta z zakresu ekonomii i współczesnego handlu na okoliczność, czy przyjęty przez podatnika model biznesowy – polegający m. in. na dokonywaniu weryfikacji formalnej kontrahentów, stosowaniu telefonicznych i mailowych zamówień, niezawieraniu pisemnych kontraktów handlowych

z kontrahentami – był modelem standardowym na rynku, stosowanym także przez inne podmioty działające w tej branży,

- braku wskazania, na czym miało polegać rzekomo stwierdzone oszustwo podatkowe, popełnione rzekomo przy świadomym udziale podatnika;

4) art. 123 § 1 w zw. z art. 194 § 1 oraz art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez:

- naruszenie zasady czynnego udziału Skarżącego w postępowaniu podatkowym, przejawiające się oparciem rozstrzygnięcia o dowody zebrane przez inne organy podatkowe i niepodatkowe (w tym Naczelnika US w P., CBŚ P. w Ł. i inne) w sprawach dotyczących innych niż Skarżący podmiotów, bez zapewnienia Skarżącemu możliwości czynnego udziału w toku ich gromadzenia, naruszając tym samym zasady wynikające z orzecznictwa TSUE, w tym z orzeczenia z dnia 16 października 2019 r. zapadłego w sprawie C-189/18 oraz z dnia 4 czerwca 2020 r. zapadłego w sprawie C-430/19,

- błędne uznanie, że włączenie do akt przedmiotowej sprawy dokumentów, w tym protokołu kontroli podatkowej lub jego wyciągu (NUS w P.) – wydanego w toku

sprawy prowadzonej wobec kontrahenta (V. Sp. z o. o.) podatnika za okres niepokrywający się z okresem badanym w niniejszej sprawie (1 kwietnia 2011 r. do [...] maja 2012 r.) – wyłączało konieczność dokonania autonomicznej oceny i tym samym potwierdzenia inkorporowanych do akt sprawy ustaleń,

- uznanie, że dostawca Skarżącego nie był rzeczywistym dostawcą towarów na rzecz podatnika, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawach niedotyczących w sposób bezpośredni podatnika;

5) art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji z dnia [...] października 2020 r., uniemożliwiającego Skarżącemu prawidłowe zapoznanie się z motywami podjętego względem niego rozstrzygnięcia;

6) art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i orzekanie o zobowiązaniach podatkowych, które uległy przedawnieniu z dniem [...] grudnia 2017 r. i [...] grudnia 2018 r., 7. art. 70 § 6 pkt 1 poprzez przyjęcie, iż wszczęte przez Prokuraturę w Ł. w dniu [...] lipca 2013 r. śledztwo przeciwko [...] Sp. z o.o. i \. Sp. z o.o. przed wszczęciem i przeprowadzeniem jakichkolwiek czynności sprawdzających i kontrolnych przez Naczelnika US w A. K. u podatnika skutkowało zawieszeniem biegu

terminu przedawnienia nieokreślonych i nieznanych organowi podatkowemu zobowiązań podatkowych u podatnika;

8) art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w zw. z art. 167 i 168 lit. a i art 178 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez niewłaściwe niezastosowanie, z uwagi na bezpodstawne zakwestionowanie prawa Skarżącego do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z kwestionowanych faktur VAT zakupowych;

9) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie z uwagi na bezpodstawne i wadliwe uznanie, jakoby kwestionowane w sprawie czynności opodatkowane dokonane przez podatnika – uprawniające do odliczenia podatku naliczonego – stanowiły czynności fikcyjne, podczas gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynika fakt rzeczywistego ich dokonania, w szczególności poprzez:

- bezpodstawne pozbawienie Skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT, pomimo że rzeczywisty stan faktyczny sprawy i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do zastosowania ograniczeń – w myśl zasad neutralności i proporcjonalności – w sytuacji gdy sam fakt nabycia towarów w drodze czynności opodatkowanej i jego zużycia w toku produkcji nie został w świetle zgromadzonego materiału dowodowego podważony, zaś ewentualne uchybienia dostawcy wskazanego na spornych fakturach lub podmiotów zlokalizowanych na innym szczeblu obrotu były wynikiem bezprawnych działań osób trzecich, o których Skarżący nie wiedział i nie mógł

mieć wiedzy (vide protokół przesłuchania Skarżącego przez KPP w A. K. z dnia [...] marca 2016 r.),

- bezpodstawne uznanie, że dopuszczalne było zakwestionowanie prawa Skarżącego do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur VAT zakupowych, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, że Skarżący nie uczestniczył w sposób świadomy w rzekomym oszustwie, oraz że nie wiedział i nie mógł się w sposób obiektywny dowiedzieć (przy czym w toku postępowania przed organem podatkowym nie prowadzono wyczerpujących ustaleń w zakresie należytej staranności Strony), że dokonywane transakcje dotknięte są jakimikolwiek nieprawidłowościami,

- uchybienia w zakresie oceny świadomości Skarżącego, jego dobrej wiary i należytej staranności, które doprowadziły w konsekwencji do niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu, mimo że prawidłowe ustalenia stanu faktycznego nie dawałyby

podstaw do jego zastosowania;

10) art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności Skarżącego, polegające na uniemożliwieniu mu skorzystania z uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego VAT z przyczyn od niego niezależnych, tj. związanych z ewentualnymi nieuczciwymi praktykami stosowanymi przez podmioty trzecie, względnie poprzez dopuszczenie się przez te podmioty oszustwa podatkowego w stosunku do Skarżącego, co stanowiło środek nieproporcjonalny do celu jakim jest ochrona Skarbu Państwa przed uszczupleniem jego należności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację w sprawie.

W piśmie z [...] grudnia 2021 r. (k. 85), w którym jako autora wskazano A. R., powołano się na prawomocne postanowienie Prokuratury Okręgowej w Ł. z [...] września 2021 r. o częściowym umorzeniu śledztwa obejmującego zobowiązania podatkowe będące przedmiotem niniejszego postępowania. P. nie jest podpisane, widnieje pod nim maszynowy podpis A. R.. Do pisma Załączono niepotwierdzoną kopię postanowienia Prokuratury Okręgowej w Ł. z [...] września 2021 r. (k. 87).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia.

Na wstępie należy wskazać, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym (k. 84). Przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie.

Zagadnienie o podstawowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wyznaczone jest przez najdalej idący zarzut skargi, dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego w odniesieniu do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Autor skargi stoi na stanowisku, że w sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, lecz zobowiązania podatkowe za poszczególne miesiące roku 2012 uległy przedawnieniu odpowiednio z końcem roku 2017 i 2018, zatem decyzje organów obu instancji zostały wydane po upływie terminu przedawnienia.

Organ z kolei twierdzi, że termin przedawnienia był zawieszony od [...] lipca 2013 r. na skutek wszczęcia postępowania karnego – postępowania przygotowawczego nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w Ł..

Rację w tym sporze należy przyznać Organowi. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że sporne zobowiązanie podatkowe zaliczane jest do kategorii zobowiązań powstających z mocy prawa, tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (por. art. 21 § 1 pkt 1) oraz § 3 Ordynacji podatkowej). W tym przypadku kwota należności na rzecz budżetu państwa konkretyzuje się z mocy prawa z dniem zaistnienia określonego zdarzenia, niezależnie od wiedzy zainteresowanych podmiotów.

Zgodnie z treścią art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Należy zarazem zgodzić się z Organem, że do zaistnienia skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w sytuacji istnienia podejrzenia popełnienia przestępstwa związanego z niewykonaniem zobowiązania podatkowego, wystarcza wszczęcie postępowania w sprawie (in rem). Eksponowany przez stronę Skarżącą brak przedstawienia zarzutów Skarżącemu na wstępnym etapie postępowania przygotowawczego pozostaje bez znaczenia dla oceny, czy nastąpił skutek w postaci zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Należy nadmienić, że zarzuty później zostały Skarżącemu postawione.

Sąd podziela przy tym prezentowany w orzecznictwie pogląd, że sposób zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie ma znaczenia dla oceny, czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia (tak m.in. NSA w wyroku z 23 czerwca 2017 r., I FSK 329/17).

Zarazem, zdaniem Sądu nie ma choćby potencjalnych podstaw do przypuszczeń, że w niniejszej sprawie miało miejsce instrumentalne wszczęcie postępowania karnego – a to z tego przede wszystkim powodu, że to nie organy podatkowe je zainicjowały. Z pisma Prokuratury z dnia [...] lipca 2016 r. wynika, iż Prokuratura Okręgowa w Ł. Wydział II do spraw Przestępczości Gospodarczej nadzoruje śledztwo w sprawie o sygn. akt [...], prowadzone przez funkcjonariuszy Zarządu w Ł. Centralnego Biura Śledczego P. dotyczące czynów opisanych w art. 54 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, art. 56 § 1 Kodeksu karnego skarbowego i art. 62 § 2 Kodeksu karnego skarbowego. Z natury rzeczy Prokuratura i CBŚ pozostają poza kręgiem podmiotów, które mogłyby być zainteresowane wydłużeniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zdaniem Sądu Skarżącego prawidłowo zawiadomiono też o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, z których niewykonaniem wiązało się podejrzenie popełnienia przestępstwa. Prokuratura Okręgowa w Ł. Wydział II do spraw Przestępczości Gospodarczej pismem z dnia [...] lipca 2016 r., sygn. akt [...], poinformowała Organ, iż w dniu [...] lutego 2012 r. wszczęto śledztwo za 2010 r., które następnie [...] lipca 2013 r. ze względu na łączność podmiotową i przedmiotową rozszerzono o 2011 r., 2012 r. i 2013 r., które dotyczy czynów z art. 54 § 1, art. 56 § 1 i art. 62 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy i obejmuje m.in. uchylanie się od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz uchylanie się od opodatkowania podatkiem od towarów i usług, wystawianie nierzetelnych faktur VAT, dotyczące m.in. spółki [...] Sp. z o.o. i V., współpracujących m.in. z Zakładem Usługowo Handlowym G., na rzecz którego ww. firmy wystawiały faktury VAT w 2010 i 2012 r.

Bezpośredni impuls do skierowania do Skarżącego stosownego zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych stanowiło dla Organu pismo z dnia [...] września 2016 r., sygn. akt [...], w którym Prokuratura Okręgowa w Ł. poinformowała, iż w dniu 8 sierpnia Bank [...] przekazał historię rachunku spółki V. Sp. z o.o., gdzie jako wpłacający z tytułu wystawionych faktur VAT w 2010 r. i 2012 r. był Zakład Usługowo Handlowy G., NIP: [...]. Dalej podano, iż "Z uwagi na uzasadnione podejrzenie, iż ujawnione przelewy dotyczą faktur VAT nie odzwierciedlających faktycznych zdarzeń gospodarczych oraz mogą nosić znamiona podrobienia, z dniem [...] lipca 2013 r. ze względu na łączność podmiotową i przedmiotową Zakład Usługowo Handlowy G. objęto prowadzonym postępowaniem przygotowawczym I Ds. 838/12 a obecnie [...]".

Z powyższego pisma Prokuratury jednoznacznie wynika, iż z dniem [...] lipca 2013 r. firmę Skarżącego tj. Zakład Usługowo Handlowy G. objęto prowadzonym postępowaniem przygotowawczym [...] (obecnie [...] w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r.

Organ wystosował do Skarżącego zawiadomienie w trybie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. dnia [...] października 2016 r. (k. 2864). Zostało ono skutecznie doręczone.

W zawiadomieniu tym Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. K. zawiadomił Skarżącego o wszczęciu z dniem [...] lipca 2013 r. postępowania przygotowawczego nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w Ł. w sprawie o popełnienie czynu zabronionego, wynikającego z ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks kamy skarbowy, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem przez Skarżącego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. W zawiadomieniu wskazano na wystąpienie z dniem [...] lipca 2013 r. przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, skutkującej zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. Sąd przyznaje rację Organowi, że z treści art. 70c O.p. nie wynika, aby niezbędnym elementem zawiadomienia, gwarantującym jego skuteczność było zawarcie kwalifikacji prawnej czynów, jakie zarzucane są podatnikowi.

W skardze wyeksponowano fakt, że w stanowisku w sprawie odwołania NUS w A. K. wskazał inna datę wszczęcia postępowania przygotowawczego (10 lutego 2012 r.). Zdaniem Sądu okoliczność ta pozostaje bez znaczenia wobec faktu, że w zawiadomieniu skierowanym do Skarżącego podana była właściwa data wszczęcia postępowania przygotowawczego (25 lipca 2013 r.) i w zaskarżonej decyzji organ ustosunkowując się do zagadnienia przedawnienia również operuje właściwą datą wszczęcia postępowania przygotowawczego. Z datą [...] lipca 2013 roku Skarżący (Zakład prowadzony przez Skarżącego) został objęty toczącym się postępowaniem przygotowawczym i z tą datą nastąpiło zawieszenie biegu przedawnienia jego zobowiązań podatkowych w VAT za poszczególne miesiące 2012 roku.

Reasumując, za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że Skarżący został prawidłowo zawiadomiony w trybie art. 70c O.p. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, dlatego nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r., ponieważ bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązań został skutecznie zawieszony w oparciu o art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Pomijając zagadnienie przedawnienia, istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi zakwestionowanie przez organy prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w 45 fakturach VAT, wymienionych na stronach 3-5 decyzji organu pierwszej instancji, wystawionych na rzecz Skarżącego, w których jako wystawca widnieje "V." Sp. z o.o., na łączną wartość netto: [...] zł, VAT: [...] zł, wykazujących nabycie m.in. anody cynkowej, lakieru, farby, wanny, agregatów, kielichów do galwanizacji.

Wbrew twierdzeniom Skarżącego, stanowisko organów nie jest oparte na nieudowodnionych przypuszczeniach, lecz logicznie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego i prawidłowego zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości to, że spółka V. nie była dostawcą zafakturowanych towarów na rzecz Skarżącego. Stan faktyczny w tym zakresie został przez Organy ustalony prawidłowo.

To, że V. nie zbyła i nie mogła zbyć na rzecz Skarżącego towarów ujętych w spornych fakturach, jest dla Sądu oczywiste w świetle zgromadzonego przez organy materiału dowodowego. Organ obszernie i przekonująco uzasadnia swoje stanowisko. Wystarczy tu przywołać najważniejsze fakty, takie jak w szczególności to, że spółka nie prowadziła żadnej działalności i nie okazała żadnej dokumentacji, a pełniący funkcję Prezesa Zarządu Spółki V. pełnił Pan A. M. B., będący również całościowym udziałowcem tej spółki, był w istocie "słupem". Przede wszystkim, nie miał prawa pełnić funkcji członka zarządu spółki. Z załączonego do pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] października 2018 r. stanu sprawy z dnia [...] listopada 2017 r. wynika, iż Pan A. B. z uwagi na karalność nie miał prawa obejmować funkcji Prezesa zarządu "V." Spółka z o.o. Zarówno w momencie złożenia wniosku o wpis - [...] marca 2011 r., jak i na dzień dokonania przedmiotowego wpisu - [...] czerwca 2011 r., Panu A. B. nie minął 5-letni zakaz pełnienia funkcji członka zarządu w spółce z o.o.

Poza upoważnieniem do przeprowadzenia kontroli A. B. nie odbierał żadnej korespondencji kierowanej zarówno na adres spółki, jak i na jego adres zamieszkania. Wezwanie skierowane do Pana A. B. celem jego przesłuchania w charakterze Strony, nie zostało odebrane. Z informacji uzyskanych od rodziny A. B. wynikało, iż jest on prawdopodobnie osobą bezdomną (stan sprawy z dnia [...] listopada 2017 r., będący załącznikiem do pisma z dnia [...] października 2018 r.).

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. przeprowadził kontrolę podatkową w "V." Spółce z o.o. w zakresie prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za okres od [...] kwietnia 2011 r. do [...] maja 2012 r. Spółka "V." nie okazała żadnych dokumentów księgowych bądź ich duplikatów w postaci faktur zakupu, faktur sprzedaży, rejestrów prowadzonych dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług, wyciągów bankowych ani też żadnych umów zawartych z kontrahentami, a zgromadzony w toku kontroli podatkowej materiał dowodowy pochodził od innych organów podatkowych oraz został przekazany przez Centralne Biuro Śledcze P..

Z protokołu wskazanej kontroli podatkowej wynika, iż w dniu [...] lipca 2012 r. pracownicy Urzędu Skarbowego w P. udali się do siedziby Spółki, tj. ul. [...], [...] P. celem przeprowadzenia oględzin, jednakże pod wskazanym adresem nikogo nie zastano. Stwierdzono brak oznak prowadzenia przez Spółkę "V." działalności gospodarczej. Na dzień zakończenia kontroli Spółka posiadała siedzibę pod adresem ul. [...] lok. 10 w P., tj. lokal o powierzchni łącznej 10 m kw. Z protokołu kontroli wynika również, iż z przekazanego w dniu [...] marca 2013 r. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. pisma z dnia [...] października 2012 r. - zarządca powyżej wskazanej nieruchomości wypowiedział Spółce umowę najmu, w związku z opóźnieniem z zapłatą czynszu za okres dłuższy niż 60 dni. Pod wskazanym wyżej adresem wynajmowane było jedynie pomieszczenie, do którego dostarczano korespondencję. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, iż Spółka nie posiadała własnych magazynów, nie zatrudniała pracowników, ponadto nie wskazała źródła pochodzenia rzekomych nabyć towarów, a jedynym sposobem płatności wskazywanym na fakturach była płatność gotówkowa pomiędzy rzekomymi kontrahentami.

Sąd za uzasadnioną w tej sytuacji uznaje konkluzję organów, że z kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wynika, iż "V." Spółka z o.o. w rzeczywistości nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, a działalność Spółki ograniczała się wyłącznie do wystawiania tzw. "pustych" faktur VAT, natomiast zgłoszone adresy służyły jedynie do celów rejestracyjnych Spółki. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie wszczął postępowania podatkowego wobec podmiotu "V." Spółka z o.o. z uwagi na brak organu statutowego Spółki. Ustanowiony przez Sąd Rejonowy dla Ł. - Śródmieścia kurator spółki - Pan H. L. podjął działania celem powołania zarządu "V." Spółka z o.o. Z uwagi na brak kontaktu z jedynym wspólnikiem Spółki - Panem A. B., kurator [...] marca 2016 r. złożył do Sądu Rejonowego dla Ł. - Śródmieścia w Ł. XX Wydziału Krajowego Rejestru Sądowego wniosek o rozwiązanie "V." Spółki z o.o. Rozwiązanie Spółki bez przeprowadzenia likwidacji nastąpiło na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. Śródmieścia w Ł. z dnia [...] listopada 2017 r. Spółka została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] marca 2018 r. (uprawomocnienie wykreślenia [...] lipca 2018 r.).

Można się zgodzić ze Skarżącym, że sam protokół kontroli nie tworzy obowiązku zapłaty podatku. Jednakże w protokole tym przedstawiono okoliczności, które jednoznacznie wskazują na nieprowadzenie faktycznej działalności gospodarczej przez V. Sp. z o.o. Protokół kontroli dotyczył m.in. okresu od stycznia do maja 2012 r., a więc okresu, który ma bezpośrednie przełożenie na okres obejmujący kontrolę a następnie postępowanie podatkowe u Skarżącego. Zarzut, że organ w postępowaniu dotyczącym Skarżącego oparł się na materiałach z innych postępowań – jest niezasadny. Skoro spółka nie posiadała ani żadnej dokumentacji, ani nie było można nawiązać kontaktu z jakąkolwiek reprezentującą ja osobą, to organ zasadnie sięgnął do takich materiałów, do jakich udało mu się uzyskać dostęp. Pochodziły one od organów P. i innych organów podatkowych. Materiały te prawidłowo zostały włączone do materiału dowodowego niniejszej sprawy. Skoro Pan A. B. nie odebrał wezwania Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. K. z dnia [...] kwietnia 2019 r. do osobistego stawiennictwa celem złożenia zeznań w charakterze świadka, organ pierwszej instancji zasadnie postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. włączył wyciąg z protokołu przesłuchania w charakterze świadka Pana A. B. przeprowadzonego w ramach pomocy prawnej przez pracowników Urzędu Skarbowego w A. K. w dniu [...] sierpnia 2017 r. na zlecenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., zawierającego informację na temat pełnienia przez Pana A. B. funkcji Prezesa w "V." Sp. z o.o.

Organy w niniejszej sprawie obszernie cytują te zeznania w decyzjach, gdyż rzucają one światło na sposób funkcjonowania spółki V. oraz rolę A. B.. Pan A. B. zeznał, iż był Prezesem "V." Sp. z o.o., pełnienie powyższej funkcji zaproponował świadkowi Pan B. z Ł.. Z zeznań Pana A. B. wynika, iż umowa spółki została zawarta u notariusza na ul. [...] w Ł., a świadek nie zapoznał się z jej treścią. Po jej podpisaniu Pan B. odwiózł świadka na dworzec i dał mu parę groszy. Pan A. B. nie pamiętał w jakim okresie to było, w 2009 czy w 2010 roku, nie wiedział, czym zajmowała się "V." Sp. z o.o., gdyż nie posiadał dostępu do tego typu informacji, nie posiadał także informacji, czy w Spółce "V." zatrudnieni byli pracownicy, nie znał szczegółów transakcji zawieranych przez Spółkę oraz nigdy nie brał udziału w żadnym zleceniu. Pan A. B. zeznał, iż podpisywał puste kartki papieru lub niewypełnione druki faktur, a wszystkim zajmował się Pan B.. Z zeznań wynika, iż Pan B. odbierał także pieniądze wypłacane przez Pana A. B. z banków i zawsze dawał mu pieniądze po [...] zł. Zeznał również, iż jest nałogowym alkoholikiem i Pan B. to wykorzystał.

Z akt sprawy wynika, iż podczas przesłuchań podejrzanego, przeprowadzonych przez pracowników Centralnego Biura Śledczego P. w Ł. w sprawie o sygnaturze [...], w dniach [...] września 2016 r. (karta 2659-2664) i [...] września 2016 r. (karta 2655-2658) - Pan A. B. również zeznał, iż funkcję prezesa w spółce V. zaproponował mu Pan Z. B., którego poznał poprzez Pana J. P.. Pan Z. B. zajmował się "wszystkimi papierami", a on miał pobierać tylko pieniądze, został "prezesem tylko dla wódki". Zdaniem Pana A. B. "V." Sp. z o.o. istniała tylko aby wystawiać faktury. Pan A. B. nie dysponował wykonaną na jego nazwisko pieczątką, gdyż posiadał ją Pan Z. B., który po przystawieniu tej pieczątki na czystej kartce, przedkładał ją Panu A. B. do złożenia podpisu. Do Ł. przyjeżdżał na polecenie Pana B., za każdym razem podpisywał czyste kartki, na których Pan B. przybijał pieczątki V. i jego imienną, a on podpisywał się przy tych pieczątkach. Za podpisy dostawał pieniądze na wódkę i na bilet powrotny. W toku prowadzonego przesłuchania podejrzanego w dniu [...] września 2016 r. okazano podejrzanemu faktury VAT, wystawione w 2012 r. przez "V." Sp. z o.o. na rzecz Zakładu-Usług Handlowych G. A. R., na których jako sprzedawane towary widniały anoda cynkowa, lakier, farba, wanna, agregat - urządzenia do galwanizacji (faktury z parafami, część z nich wypisana odręcznie). Pan A. B. zeznał, iż nie zna Pana A. R. ani firmy pod nazwą "G.", widniejącej jako nabywca na przedmiotowych fakturach VAT. Ponadto – co wiernie cytuje organ - zeznał, iż faktury te nie zostały przez niego wypisane i nie ma na nich jego podpisów, a także wskazał, że nigdy nie handlował takimi rzeczami, jakie zostały wskazane na fakturach. Pan A. B. zeznał także, iż nikomu nie zlecał występowania w imieniu podmiotu "V." Sp. z o.o. Ponadto, Pan A. B. na pytanie jaka była rola J. P. w wystawianiu pustych faktur i w kontaktach ze Z. B. zeznał, iż Pan J. P. i Pan Z. B. rządzili, ale nie wiedział jakie były pomiędzy nimi zależności. Pan J. P. mówił mu, że "trzeba wypłacić pieniądze z rachunku" V. Sp. z o.o., natomiast on wypłacone pieniądze przekazywał Panu Z. B.. Nie posiadał żadnych dokumentów V. Sp. z o.o., miał "tylko pieczątkę z nazwą V.", jednorazowo na polecenie Pana Z. B. podpisał czyste faktury VAT.

Zdaniem Sądu ustalenia organów co do nieprowadzenia rzeczywistej działalności przez spółkę V. nie budzą wątpliwości, nie budzi też zastrzeżeń sposób pozyskania i wykorzystania materiału dowodowego.

W tym miejscu należy przywołać przepis art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W myśl § 2 powyższego artykułu, przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Regulacja zawarta w treści art. 194 § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa nadaje tym samym szczególną moc dowodową dokumentom urzędowym, korzystającą z domniemania prawdziwości. Ponadto, należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis ten umożliwia i jednocześnie zobowiązuje organ podatkowy do stosowania różnych środków dowodowych, z czego organ pierwszej instancji skorzystał.

Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. do akt prowadzonego postępowania podatkowego włączono również m.in.:

- decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. K. z dnia [...] stycznia 2006 r. o wykreśleniu z urzędu Pana A. B. - z rejestru jako podatnika podatku od towarów i usług z dniem [...] października 2005 r. z uwagi na brak możliwości skontaktowania się z ww. osobą, pomimo podjętych udokumentowanych prób, jak również nieprowadzeniem działalności gospodarczej pod wskazanym adresem,

- decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do czerwca 2005 r. oraz za wrzesień 2005 r., wydaną wobec Pana A. B., z której wynika, iż Pan A. B. nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej, lecz podjęte przez niego działania sprowadziły się jedynie do dokonania zgłoszeń rejestracyjnych rzekomej działalności gospodarczej w Urzędzie M. i Urzędzie Skarbowym w A. K. oraz przesyłania do Urzędu m.in. deklaracji VAT-7 za miesiące od marca do października 2005 r. Zgromadzony materiał dowodowy dowiódł, iż transakcje, które wykazywał Pan A. B. w dokumentach przesłanych do organu podatkowego nie miały faktycznie miejsca (były fikcyjne),

- pismo Komendy Głównej P. z dnia [...] maja 2014 r., z którego wynika, iż pieczątka V. Sp. z o.o., Prezes Zarządu A. B. została ujawniona podczas przeszukania w suszarni będącej w dyspozycji Pana G. B. - prezesa zarządu [...] Sp. z o.o. - wg stanu na dzień [...] marca 2011 r.

Organ wyciąga prawidłowe wnioski z włączonego do akt sprawy protokołu przesłuchania pana Z. B. z dnia [...] lutego 2016 r., przeprowadzonego przez pracownika Centralnego Biura Śledczego P. w Ł.. Okazano mu m.in. faktury VAT, wystawione przez "V." Sp. z o.o., na których widniała pieczątka z nazwiskiem Pana A. B.. Pan Z. B. zeznał, iż poznał Pana A. B. przez Pana J. P.. Pan J. P. wraz z Panem A. B. przyjeżdżali do Ł., między innymi do podejrzanego. Pan Z. B. zeznał także, że faktury nie noszą używanej przez niego szaty graficznej, a podpisy wystawcy nie są jego i nie wie kto je podpisał. Pan Z. B. nie wiedział także, kto wypisywał i podpisywał faktury wypisane pismem ręcznym.

Do materiału dowodowego prowadzonego wobec Skarżącego postępowania podatkowego za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. prawidłowo włączono protokół przeszukania, sporządzony przez Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej P. w B. na okoliczność przeszukania w dniu [...] lipca 2013 r. pomieszczeń biurowych i mieszkalnych J. P. wraz ze spisem i opisem rzeczy. W trakcie przeszukania znaleziono m.in. pieczątkę koloru fioletowego "A. B. PREZES" oraz teczkę z zawartością różnej dokumentacji.

Do protokołu przesłuchania z dnia [...] lutego 2017 r. przeprowadzonego przez Centralne Biuro Śledcze P., pan J. P. po okazaniu mu m.in. bilansu, rachunku zysków i strat "V. Sp. z o.o. oraz zaświadczenia o niezaleganiu "V." Sp. z o.o. zeznał, iż nie wie skąd u niego w domu były okazane dokumenty. Ponadto – jak prawidłowo cytują organy w decyzji: "Ja dałem B. B. do spółki pijaka jednego, miały być z tego wielkie pieniądze. Ja dzwoniłem do B. tylko w trosce o B.". Z kolei do protokołu przesłuchania z dnia [...] lutego 2017 r. Pan J. P. zeznał, iż zna Pana A. R. z firmy G. i że nie dostarczał mu faktur VAT spółki V.. Z ww. zeznań Pana J. P. oraz z jego zeznań z dnia [...] września 2016 r. wynika, iż zarówno Pan A. B., jak również on sam, to osoby nadużywające alkoholu.

Przesłuchany w dniu [...] maja 2019 r. w charakterze świadka w siedzibie Urzędu Skarbowego w A. K. - Pan J. P. zeznał, że zna Pana "jakieś 25 lat", tj. od rozpoczęcia współpracy firm jego małżonki oraz syna zajmujących się produkcją i sprzedażą odzieży roboczej z Pana firmą. Pan J. P. zeznał także, iż "V." Sp. z o.o. nie jest jego firmą, nigdy nic nie sprzedawał z tej firmy oraz nie wystawiał faktur VAT z ramienia tej Spółki.

Słusznie skonstatowały organy podatkowe, że z powyższego wynika, iż ani rzekomy Prezes Spółki V. A. B., ani wskazany przez A. B. - Z. B., a także wskazany przez Z. B. - J. P. nie przyznali się do wystawiania faktur VAT w imieniu V. Sp. z o.o.

Organy słusznie też przypomniały, że Skarżący już w 2007 r. posługiwał się fakturami niedokumentującymi rzeczywistych transakcji, w których jako wystawca figurował J. P.. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. włączono do prowadzonego postępowania podatkowego prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt i SA/Bd 121/14, którym oddalono skargę A. R. na decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec oraz poszczególne miesiące od września do grudnia 2007 r. Zakwestionowane faktury dokumentowały nabycie cewników, kątowników i anod cynkowych, gdyż faktury te nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych, były tzw. "pustymi" fakturami. Z rozpatrywanej wówczas przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy sprawy wynika także, że Z. B. i J. P. byli zameldowani pod jednym adresem w Ł., jednakże z lokalu tego w rzeczywistości korzystały inne osoby, nie znające obu Panów. Na adres zameldowania przychodziła jedynie korespondencja. W wyroku stwierdzono, że J. P. (ówczesny wystawca faktur) nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, a A. R. przyjmując je do rozliczenia miał świadomość, iż uczestniczy w oszukańczym procederze.

W skardze Skarżący zarzuca obecnie, że organy przejawiały zbyt małą inicjatywę dowodową, a materiał dowodowy w znacznej mierze składa się z dowodów włączonych, a nie ustalonych przez prowadzący sprawę. W odpowiedzi na ten zarzut, stawiany już w odwołaniu, organ odwoławczy zasadnie wskazał na to, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego wystosowano zarówno do Skarżącego, jak i jego pełnomocnika pana A. Ż. szereg wezwań do przedłożenia dokumentacji podatkowej niezbędnej do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres objęty prowadzonym postępowaniem, tj. za okres od stycznia do grudnia 2012 r. Pomimo skutecznego doręczenia wezwań – żądanej dokumentacji nie przedłożono, co w konsekwencji skutkowało nałożeniem na Skarżącego kary porządkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. K. postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. Skarżący dwukrotnie nie stawił się również na wezwania organu do stawienia się celem złożenia zeznań oraz nie odpowiedział na pismo organu z dnia [...] lutego 2020 r. wzywające do złożenia pisemnych wyjaśnień w sprawie prowadzonej działalności oraz m.in. "kontrahenta" V. Sp. z o.o.

W sposobie procedowania organów Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń proceduralnych. Z akt sprawy wyłania się taki obraz, że Skarżący w toku postępowania podatkowego nie współpracował z organami, zachowując bierną postawę. Nie wskazał okoliczności, które jego zdaniem wymagałyby wyjaśnienia, nie przedstawił ani nie wskazał żadnych dowodów na potwierdzenie swojego stanowiska zawartego w odwołaniu. Zasadne w tej sytuacji było skorzystanie przez organy z materiału dowodowego zgromadzonego przez inne organ, i to zarówno w odniesieniu do V. Sp. z o.o., jak i Skarżącego.

Reasumując, z prawidłowo zgromadzonego i ocenionego materiału zdaniem Sądu jednoznacznie wynika, że Skarżący nie nabył od V. towarów widniejących na zakwestionowanych fakturach – bo V. nie prowadziła żadnej rzeczywistej działalności. Dodatkowo, osoby powiązane ze spółką V. nie potwierdziły żadnych dostaw ani wystawienia faktur na rzecz Skarżącego.

Jeśli zaś chodzi o potencjalne istnienie i wykorzystanie przez Skarżącego takich towarów, na jakie wystawione były faktury – to kwestia ta nie może wpłynąć na ocenę, że faktury nie stanowią podstawy do odliczenia podatku zakwestionowane faktury, w których jako wystawca figuruje spółka V.. Nie dokumentują one bowiem rzeczywistych transakcji.

Co do potencjalnego istnienia towaru, w toku przesłuchania w dniu [...] marca 2016 r. w Komendzie Powiatowej P. w A. K. Skarżący zeznał, że współpracował z "V." Sp. z o.o., której przedstawiciel kiedyś go odwiedził i zaoferował usługi. Zeznał, iż zamawiał - z reguły cyklicznie - te same materiały, tj. anody cynkowe, współpraca była "elastyczna", tzn. kiedy potrzebował Pan materiał to dzwonił i podawał termin, zwykle rozliczał się gotówkowo, a przy kolejnej dostawie zamawiał następną partię, nie znał producenta anod. Nie dokonywał żadnych przelewów. Z zeznań Skarżącego wynika, że oprócz faktur VAT nie posiadał żadnych zamówień, umów czy przelewów dotyczących anod w związku ze współpracą z "V." Sp. z o.o.

Na okoliczności związane z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą przesłuchano również w charakterze świadków pracowników, zatrudnionych w Zakładzie Usługowo - Handlowym G. A. R. w okresie od 2010 r. do 2013 r., tj.: w dniu [...] listopada 2018 r. P. R., J. R. oraz Pana K. R., w dniu [...] grudnia 2018 r. P. C., R. K. oraz P. P., w dniu [...] stycznia 2019 r. Pana P. R., J. N. oraz J. S., w dniu [...] lutego 2019 r. E. C., w dniu [...] kwietnia 2019 r. A. B., Panią V. D. oraz Marcina [...].

Przesłuchiwani świadkowie pamiętali innych kontrahentów Skarżącego, nie mieli jednak wiedzy temat transakcji Skarżącego z V. Sp. z o.o. (potwierdził je tylko P. R.). Świadkowie nie znali przedstawicieli ani pracowników spółki V., nie byli w siedzibie tej Spółki, nie wiedzieli, czy Skarżący nabywał od niej towary. K. R., J. R., A. B. i J. S. zeznali, iż nie kojarzą firmy "V." Sp. z o.o., E. C. nie słyszał nigdy nazwy tej firmy, Marcin [...] stwierdził: "V. - nie, ja takiej spółki nie spotkałem tam pracując przez tyle lat", J. N. zeznał, iż nazwa firmy V. nic mu nie mówi, P. P. odnośnie do transakcji pomiędzy firmą Skarżącego a ww. Spółką stwierdził: "Pierwszy raz słyszę takie coś", Pan R. K. pierwszy raz usłyszał nazwę V. Sp. z o.o. podczas przesłuchania, natomiast znał A. B., stwierdzając: "(...) on nie ma raczej nic wspólnego raczej z firmą. Mieszkał niedaleko na osiedlu koło mnie, ale on się stoczył, teraz go nie widuję. On chyba przyszedł się spytać o pracę, ale wiadomo dostał odmowę. Żadnych interesów to nie kojarzę, że on tam robił." Na temat firmy V. nic nie wiedzieli również P. R. i P. C.. Pracownicy wiedzieli natomiast, że wanny były wykorzystywane w firmie Skarżącego, nie potrafili jednak jednoznacznie stwierdzić, ile wanien zostało zakupionych i kiedy oraz ile było wykorzystywanych w 2012 r. Osoby, które potwierdziły zakupy wanien, agregatów czy kielichów wskazywały różne ilości nabyć. Pracownicy potwierdzili również fakt wykorzystywania przy wykonywanej pracy anod cynkowych, lakierów wodorozcieńczalnych, farb proszkowych, rękawic kwasoodpomych, rękawic roboczych skórzanych oraz włóknin ściernych, jednak nie wiedzieli, od jakich podmiotów towary te zostały nabyte.

Pracownicy Skarżącego zatem, jak słusznie stwierdził organ, nie potwierdzili styczności z firmą "V." Sp. z o.o., czy też z osobami reprezentującymi tę spółkę.

Tylko pan P. R., który w latach 2010-2013 był specjalistą do spraw sprzedaży i marketingu, zeznał iż "były nawiązane kontakty" z V. Sp. z o.o. i zakupiono towar z tej firmy. Nie kontaktował się z przedstawicielem tej firmy, kontakt utrzymywał jego zdaniem sam Skarżący, bowiem była to branża technologiczna.

Skarżący podkreśla, że w swojej działalności wykorzystał i zużył towary, których dotyczyły zakwestionowane faktury. Organy nie kwestionują tego, że Skarżący tego rodzaju towary wykorzystywał. Stoją jedynie na stanowisku, że z całą pewnością nie zakupił ich od spółki V. i to ustalenie nie budzi wątpliwości Sądu. Faktury są nierzetelne co najmniej pod względem podmiotowym. Jeśli zaś chodzi o to, czy Skarżący w swojej działalności tego rodzaju towary wykorzystał, a zatem – czy faktycznie w ogóle je nabył, to należy podkreślić, że zagadnienie to jest poza zakresem niniejszej sprawy. Organy nie mają obowiązku badać, czy i ewentualnie od kogo Skarżący faktycznie kupił takie towary, na jakie wystawione były faktury od V.. Istotne jest to, że faktury wystawione przez V. nie dokumentowały rzeczywistych transakcji.

Zdaniem Sądu organ przekonująco wykazał, że V. nie dokonała i nie mogła dokonać dostaw na rzecz Skarżącego. To zaś, czy Skarżący nabył towary od kogokolwiek innego, nie wpływa na zasadność pozbawienia go prawa do odliczenia podatku w sytuacji, gdy rzeczywistego dostawcy nie zidentyfikowano (przy czym niemożliwe jest, aby tym dostawcą była V.). Stanowisko organu co do braku podstaw do odliczenia podatku znajduje zdaniem Sądu potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie TSUE – por. wyrok z 9 grudnia 2021 r., C-154/20, Kemwater ProChemie s.r.o., w którym Trybunał stanął na stanowisku, że prawa do skorzystania z prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej (VAT) należy podatnikowi "odmówić bez konieczności udowodnienia przez organ podatkowy, że podatnik dopuścił się oszustwa w zakresie VAT bądź że wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcja powołana jako podstawa prawa do odliczenia wiązała się z takim oszustwem, jeżeli - w sytuacji, gdy rzeczywisty dostawca danych towarów lub usług nie został zidentyfikowany - podatnik ten nie przedstawia dowodów na to, że ów dostawca miał status podatnika, o ile w świetle okoliczności faktycznych i informacji dostarczonych przez tego podatnika brak jest danych niezbędnych do sprawdzenia, czy rzeczywisty dostawca miał taki status".

W ocenie Sądu nieuzasadniony jest zarzut, że Organ obarczył Skarżącego odpowiedzialnością za działania innych podmiotów. Prawidłowe postawienie sprawy zdaniem Sądu jest takie, że organ pozbawił Skarżącego prawa do odliczenia podatku z faktur nie dokumentujących rzeczywistych transakcji, w sytuacji gdy okoliczności nie pozwalały na przypisanie podatnikowi tzw. dobrej wiary, która otwierałaby drogę do zachowania prawa do odliczenia podatku mimo nierzetelności faktur.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić, aby Skarżący przejawiał staranność kupiecką przy doborze kontrahentów. Twierdzenia o weryfikowaniu kontrahentów są gołosłowne.

Pan P. R., który w latach 2010-2013 był specjalistą do spraw sprzedaży i marketingu, zeznał że w firmie G. nie weryfikowano kontrahentów, nie sprawdzano ich wiarygodności, żadnych dokumentów "od kontrahentów nie braliśmy", nie sporządzano umów w związku z zawieranymi kontrahentami (stwierdził: "może z dwa razy jakaś umowa była sporządzana"), zamówienia były ustne, nie sporządzano protokołów zdawczo-odbiorczych na okoliczność nabyć towarów lub oddania usługi do wykonania.

Zdaniem Sądu organy słusznie stawiają tezę, że Skarżący świadomie posłużył się fakturami dokumentującymi transakcje, które nie miały miejsca pomiędzy stronami w nich wykazanymi. Podawane przez organ okoliczności tezę tę potwierdzają. Nawiązanie współpracy z V. w świetle samych zeznań Skarżącego było przypadkowe; Skarżący nie potrafi Pan wskazać danych osobowych przedstawiciela, któremu rzekomo osobiście składał zamówienia oraz który rzekomo dostarczał towary, Skarżący nie zna też osoby, której przekazywał gotówką znaczne kwoty; brak jest potwierdzeń zapłaty; Skarżący nie wie jakim środkiem transportu towar miał być dostarczany, choć rzekomo był obecny przy dostawach towaru. Skarżący nie zna producenta nabywanych towarów, nie wie skąd towary pochodzą, gdyż – jak zeznał [...] marca 2016 r. - nie interesował się tym.

Zasadna jest teza organu, że w przypadku w przypadku rzeczywistych transakcji, podmioty w nich uczestniczące orientują się w nazwiskach osób reprezentujących kontrahentów, osób, którym przekazują gotówkę, dysponują potwierdzeniami dokonania płatności, są w stanie wskazać dane, które pozwalają na weryfikację twierdzeń o dokonanym nabyciu.

Organ odwoławczy słusznie zwrócił również uwagę, iż w treści zakwestionowanych faktur, w których jako nabywcę podano firmę Z.U.H. G. A. R. zaś jako dostawcę "V." Sp. z o.o., a jako przedmiot transakcji wskazano: wanna do anodowania, wanna do trawienia, wanna do barwienia, podwójne agregaty bębnowe oraz kielichy galwaniczne z prostownikami - nie podano specyfikacji, szczegółowych oznaczeń czy wymiarów ww. asortymentu, co nie pozwala na zidentyfikowanie tych towarów. Tym samym przeprowadzone w dniu [...] września 2019 r. oględziny pomieszczeń zakładu Skarżącego tj. "G." oraz znajdujących się tam urządzeń, a także przedłożona dokumentacja (już po nałożeniu kary porządkowej), mająca potwierdzić zużycie oraz zezłomowanie maszyn i urządzeń, wskazanych na fakturach VAT, wystawionych w 2012 r. przez "V." Sp. z o.o., nie stanowią dowodów potwierdzających Pana stanowisko odnośnie nabywania towaru od V. Sp. z o.o.

Wszystkie okoliczności przytaczane przez organ przemawiają za tym, że Skarżący świadomie włączył do swoich rozliczeń faktury niedokumentujące rzeczywistych transakcji pomiędzy stronami wskazanymi na tych fakturach. [...] jednak, nawet jeśli w ślad za rozumowaniem Skarżącego przeanalizować zagadnienie dobrej wiary, to jej brak jest jaskrawo widoczny. Brak jakichkolwiek dowodów na weryfikowanie kontrahentów, brak jakichkolwiek - poza zakwestionowanymi fakturami - śladów (umów, dokumentów, e-maili, zeznań świadków itp.) wspierających tezę o rzekomych transakcjach z V..

Wobec braku takich śladów Sąd uznaje za niezasadny zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia "dowodu z przesłuchania biegłego eksperta z zakresu ekonomii i współczesnego handlu na okoliczność, czy przyjęty przez podatnika model biznesowy - polegający m. in. na dokonywaniu weryfikacji formalnej kontrahentów, stosowaniu telefonicznych i mailowych zamówień, niezawieraniu pisemnych kontraktów handlowych z kontrahentami - był modelem standardowym na rynku, stosowanym także przez inne podmioty działające w tej branży".

Z informacji przekazanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w piśmie z dnia [...] października 2018 r. wynika, iż Zakład Usługowo-Handlowy G. A. R. nie składał nawet wniosku o udzielenie informacji, czy V. Sp. z o.o. jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny.

Skarżący powołuje się na to, że Prokuratura Okręgowa w Ł. częściowo umorzyła prowadzone wobec niego śledztwo w zakresie zarzutu posłużenia się dokumentami poświadczającymi nieprawdę, tj. o czyn z art. 273 k.k. i art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Skarżący nie wnosił o przeprowadzenie dowodu z dokumentu (do pisma załączył kserokopię, k. 87 i nast. akt sądowych), Sąd z urzędu zaś nie dostrzegł potrzeby przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu, gdyż w przekonaniu Sądu nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (art. 106 § 3 p.p.s.a.).

Należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a., sąd administracyjny wiążą ustalenia co do popełnienia przestępstwa, wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego. Nie występuje zaś proceduralne związanie ustaleniami zawartymi w postanowieniu prokuratury o częściowym umorzeniu śledztwa.

[...] jednak, niezależnie nawet od braku związania ustaleniami zawartymi w postanowieniu Prokuratury Okręgowej w Ł., Sąd nie dostrzega tu pola do możliwości udowodnienia lansowanej przez Skarżącego tezie o istnieniu jego dobrej wiary. Stanowisko organów ścigania co do potencjalnego istnienia towaru nie wnosi zdaniem Sądu niczego nowego do kluczowej w postępowaniu podatkowym kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego. Częściowe umorzenie śledztwa w sprawie o przestępstwo formalne przeciwko dokumentom nie podważa stanowiska organów podatkowych, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie prawdziwego, że V. nie sprzedała Skarżącemu towarów ujętych w spornych fakturach. Wręcz przeciwnie – ustalenie Prokuratury, że podpisy na fakturach nie są podpisami jedynej osoby uprawnionej do reprezentacji spółki V. (A. B.) tym bardziej potwierdzałoby, że V. niczego nie sprzedała Skarżącemu.

Konkludując, w myśl z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Natomiast w myśl ust. 2 pkt 1 lit. a tego artykułu kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Kluczowe dla prawa do odliczenia podatku jest zatem ustalenie, że miało miejsce nabycie towaru lub usługi, które udokumentowane zostało fakturą.

W myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

W niniejszej sprawie zatem organy podatkowe zasadnie odmówiły Skarżącemu prawa do odliczenia VAT, skoro obiektywne przesłanki wskazują, że wystawca faktury nie sprzedał Skarżącemu towarów wykazanych na zakwestionowanych fakturach. P. zakwestionowane faktury wystawione przez firmę V. Sp. z o.o. na rzecz Skarżącego nie dokumentują żadnych rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie dają one podstawy do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.

W sprawie było szereg podstaw do uznania, że podatnik świadomie przyjął do rozliczenia faktury nie dokumentujące rzeczywistych transakcji. Organ trafnie te okoliczności ustalił i uwypuklił w decyzji.

Niezależnie od tego należy stwierdzić, że nawet gdyby – hipotetycznie – ktoś podszywając się po spółkę V. zaoferował Skarżącemu realnie istniejące towary, to i tak nie byłoby w okolicznościach tej sprawy podstaw do uznania, że Skarżący wszedł w relacje z takim kontrahentem zachowując rzetelność kupiecką. Transakcje nie były sporadyczne i opiewały na wysokie kwoty, w takich sytuacjach należyta staranność wymaga sprawdzenia kontrahenta, zaś całkowity brak wiedzy Skarżącego i jego pracowników o tym, z kim mają do czynienia, kto towar dostarcza, kto przyjmuje wielotysięczne płatności gotówką - przekreśla "dobrą wiarę".

Organy kategorycznie stwierdzają w uzasadnieniu decyzji, że Skarżący świadomie wykazał transakcje nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w celu bezpodstawnego obniżenia podatku należnego. Jakkolwiek Sąd się do tej tezy przychyla, to pragnie zastrzec, że nawet brak zamiaru popełniania oszustwa przez Skarżącego i tak musiałby spowodować pozbawienie prawa do odliczenia podatku, gdyż faktury w oczywisty sposób nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji (były nierzetelne co najmniej pod względem podmiotowym), a okoliczności nie pozwalają przypisać Skarżącemu dobrej wiary.

Tym samym prawidłowe jest stanowisko organu, że ewidencjonując podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur VAT w rejestrach nabyć i dokonując jego bezpodstawnego odliczenia w deklaracjach VAT-7 Skarżący zawyżył podatek naliczony za okres od stycznia 2012 r. do grudnia 2012 r. o łączną kwotę [...]zł. Jednocześnie należy podzielić stanowisko, że dodatkowo w maju 2012 r. Skarżący dokonał błędnego przeniesienia wartości z rejestru nabyć do złożonej deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za maj 2012 r., zawyżając wartość netto nabyć o kwotę [...]zł i podatek naliczony o kwotę [...]zł – co nie było przedmiotem sporu.

Niezasadny jest zarzut, że organy dokonały wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonując "zniekształcenia" rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych pomiędzy podatnikiem a jego kontrahentem. Niezasadny jest też zarzut braku przedstawienia zasadnych przesłanek, jakimi organ podatkowy kierował się wydając skarżoną decyzję. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób jasny i precyzyjny wskazał argumentację (przyczyny), która legła u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom, zdaniem Sądu organ przekonująco udowodnił, iż faktury zakupowe od Spółki z o.o. "V." nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. transakcji nabycia i dostawy wymienionych w nich towarów.

Niezasadnie w skardze zarzucono uchybienie polegające na nieprzeprowadzeniu "analizy zasad panujących na właściwym dla podatnika rynku, a przez to nieustaleniu, czy sposób prowadzenia przez nią działalności gospodarczej odbiegał w badanym okresie od standardów przyjętych przez inne, funkcjonujące na tym rynku podmioty gospodarcze i zużycie zakupionych towarów odbiegało od tych zasad, a podatnik nie mógł zużyć tych towarów w normalnym toku produkcji". Rzecz nie w tym, czy podatnik rzeczywiście zużył takie towary i w takich ilościach, jakie wykazano na fakturach, lecz w tym, że z pewnością nie kupił ich od spółki V., jak to wynikało z zakwestionowanych transakcji. Nie wskazał przy tym ich rzeczywistego, faktycznego dostawcy. Gołosłowne jest powoływanie się w skardze na "wyjaśnienia kontrahentów świadczące o rynkowym charakterze transakcji" i o "dokonywaniu weryfikacji danych rejestrowych kontrahentów".

Niezasadnie zarzucono naruszenie art. 123 § 1 w zw. z art. 194 § 1 oraz art. 180§ 1 i art. 181 O.p., co miało nastąpić poprzez naruszenie zasady czynnego udziału Podatnika w postępowaniu podatkowym, przejawiające się oparciem rozstrzygnięcia o dowody zebrane przez inne organy podatkowe i niepodatkowe (w tym Naczelnika US w P., CBŚ P. w Ł. i inne) w sprawach dotyczących innych niż Podatnik podmiotów, bez zapewnienia Podatnikowi możliwości czynnego udziału w toku ich gromadzenia. Organy podatkowe skorzystały z takich środków dowodowych, jakie były im dostępne. Brak możliwości przeprowadzenia takich dowodów, jak choćby przesłuchanie nieuchwytnego prezesa spółki V., zasadnie skłonił organ do wykorzystania materiałów z wcześniej przeprowadzonego przesłuchania przez inny organ. Protokół kontroli przeprowadzonej wobec V. również nie mógł być zastąpiony innym dowodem, czynności kontrolnych wobec V. nie można było ponowić – skoro spółkę zlikwidowano; poza tym byłoby to niecelowe wobec stwierdzenia, że spółka ta nie nabywała żadnych towarów, które następnie mogłaby odsprzedać; nie zatrudniała pracowników i nie prowadziła żadnej działalności.

Skarżący nie składał tego rodzaju wniosków dowodowych, których niezrealizowanie przez organ mogłoby być uznane za uchybienie.

Zdaniem Sądu organy dokonały własnych ustaleń w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego i ocenionego zgodnie z art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z przepisem art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast w myśl art. 181 O.p. w postępowaniu podatkowym organ podatkowy jest uprawniony do korzystania m. in. z dowodów zebranych w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowych, lub kontroli celno-skarbowej oraz dowodów zgromadzonych w toku postępowania karnego lub postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Zawarte w tym przepisie pojęcie materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego ma szerszy zakres niż pojęcie dokumentów. W tym pojęciu mieszczą się nie tylko dokumenty, lecz także wszelkie dowody, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Określone dowody, przykładowo z przesłuchań świadków czy też z oględzin, po włączeniu do prowadzonego postępowania stają się faktycznie dowodami z dokumentów. Na gruncie postępowania podatkowego w tym kontekście nie obowiązuje zasada bezpośredniości. Dopuszczając możliwość wykorzystania tego rodzaju dowodów i materiałów w postępowaniu podatkowym ustawodawca upoważnił organy podatkowe do skorzystania z takich dowodów, w których przeprowadzeniu strona tego postępowania nie brała i nie mogła brać udziału i tym samym dopuścił do odejścia w tym zakresie od zasady bezpośredniości.

Podkreślić należy za organem, że w niniejszej sprawie dokumenty pochodzące z innych postępowań nie stanowiły jedynego materiału dowodowego, na którym organy oparły swoje rozstrzygnięcia.

Zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p. organ szczegółowo przedstawił uzasadnienie faktyczne i prawne wskazując przepisy prawa wraz z ich wykładnią odniesioną do stanu faktycznego sprawy.

W konsekwencji za bezpodstawne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procedury podatkowej, w tym zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, a także przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 i 70c O.p., art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, art. 167 i art. 168 lit a i art. 178 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a także art. 1 Protokołu do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Stanowisko organu co do braku podstaw do odliczenia podatku znajduje potwierdzenie w cytowanym wcześniej wyroku TSUE z 9 grudnia 2021 r., C-154/20, Kemwater ProChemie s.r.o.

W tym stanie rzeczy skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.