Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 743/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Szumacher, Asesor WSA Danuta Oleś, Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 lutego 2007r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lipca 2006 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku od środków transportowych za rok 2005 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia 16 lutego 2006r. nr [...]; 2. określa, że powyższe decyzje nie mogą być wykonane; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 527 (pięćset dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 743/06

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy odmówił panu P.O. stwierdzenia nadpłaty podatku za rok 2005 od środków transportowych nr rej. [...] i [...] oraz trzynastu naczep z tytułu wykorzystywania ich do wykonania przewozów wyłącznie w transporcie kombinowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zwrotu nadpłaconego podatku.

Z przedstawionych przez podatnika dowodów w postaci listów przewozowych oraz odpisu licencji wynika, że świadczy on wyłącznie usługi transportowe w zakresie przewozu rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na trasie [...] Terminal Kontenerowy – B Sp. z o. o. Z przedłożonych dokumentów w ogóle nie wynika wykorzystywanie w 2005 r. wyszczególnionych środków transportowych do wykonywania przewozów w transporcie kombinowanym.

Zgodnie z art. 11 a i art. 12 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych podatnikom wykorzystującym środki transportowe do wykonywania przewozów w transporcie kombinowanym na terytorium RP przysługuje zwrot zapłaconego podatku od tych środków bądź zwolnienie od podatku. W sytuacji gdy w/w ustawa nie zawiera definicji ustawowej "transportu kombinowanego", należy tę definicję przyjąć z art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.). Z tego przepisu wynika, że przez transport kombinowany rozumie się przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa z jednostką ciągnioną lub bez jednostki ciągnionej, nadwozie wymienne lub kontener 20-stopowy lub większy korzystają z drogi na początkowym lub końcowym odcinku przewozu, a na innym odcinku z usług kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego, przy czym odcinek morski przekracza 100 km w linii prostej, odcinek przewozu początkowego lub końcowego oznaczającego przewóz.

Z przedłożonej przez podatnika licencji wynika, że środki transportowe objęte wnioskiem o zwrot podatku nie mogły korzystać z usług transportu morskiego, a z oświadczenia z dnia 27.01.2006 r. wynika, że podatnik nie korzystał też z usług przewozu środków transportowych przez kolej.

Z analizy listów przewozowych wynika, że środki transportowe podatnika wykorzystywane były wyłącznie w krajowym transporcie drogowym rzeczy. Organ zauważył przy tym, iż kontenery służyły do przewozu rzeczy na odległość nie przekraczającą 150 km. Skoro jednak nie stanowiły przedmiotu podlegającego podatkowi od środków transportowych, bezzasadne jest żądanie zwolnienia od podatku, albo zwrotu nadpłaconego podatku od ich wykorzystywania w transporcie kombinowanym. Na podatniku nie ciążył w tym zakresie obowiązek podatkowy według art. 9 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

W odwołaniu od decyzji P.O. nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją, podał, że wraz z podaniem o zwrot podatku od środków transportowych złożył 1693 listy przewozowe z wykazem miesięcznym. Dokumenty odzwierciedlają wszystkie przewozy na terenie kraju w 2005 r. wykonywane przez środki transportowe, w stosunku do których ubiega się o zwrot zapłaconego podatku.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, iż we wniosku z dnia 11.01.2003 r. pan P.O. wniósł o zwrot nadpłaty w podatku od środków transportowych za 2005 r. na dwa ciągniki oraz 13 naczep, które uczestniczą wyłącznie w transporcie kombinowanym do 150 km w linii prostej.

Z załączonego do akt sprawy listu przewozowego (będącego listem przykładowym z 1693 listów załączonych do wniosku) wynika, że w dniu 09.06.2005 r., P.O. w [...] Terminalu Kontenerowym ...] załadował kontener chłodniczy na samochód nr [...] i naczepę nr [...] oraz, że w dniu 10.06.2005 r. rozładował ten kontener w firmie "B" Sp. z o. o. [...], a pusty kontener złożył w firmie C.

Z licencji Nr [...] załączonej do pisma P.O. z dnia 27.01.2006 r., do Wójta Gminy wynika, że podatnik działający jako przedsiębiorca [...] zarejestrowany jest pod

nr [...] w rejestrze przedsiębiorców, wyznaczony obszar prowadzenia przewozów wykracza poza granice powiatu. Organ odwoławczy uznał za prawidłową prawną podstawę rozstrzygnięcia wskazana przez organ I instancji oraz dokonaną wykładnię powołanych przepisów.

Wykonany przez skarżącego przewóz kontenerów z Portu [...] do wyznaczonego odbiorcy nie jest transportem kombinowanym, gdyż jego środki transportowe (ciągniki i naczepy) nie są przewożone transportem morskim, żeglugą śródlądową czy koleją. W ocenie organu podatkowego II instancji pan P.O. wykonuje krajowy transport drogowy, którego definicję określa art. 4 pkt 1 w/w ustawy i z tej przyczyny nie przysługuje mu zwolnienie z podatku albo zwrot nadpłaconego podatku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan

P.O., zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 4 pkt 13 ustawy o transporcie drogowym przez błędną wykładnię wskutek przyjęcia, że warunkiem koniecznym dla uznania transportu kombinowanego jest przewożenie środków transportu drogą morską, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż z definicji transportu kombinowanego wynika, iż jest to przewóz, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa z jednostką ciągnącą lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener

20-stopowy lub większy przynajmniej na części drogi korzysta z usług kolei lub transportu morskiego. Poszczególne środki transportu i urządzenia transportowych są wymienione alternatywnie, zatem z art. 4 ustawy o transporcie kombinowanym należy odczytać normę prawną, według której do uznania przewozu za transport kombinowany wystarczające jest wykazanie, że przewożony kontener część drogi przebył drogą morską. W takich warunkach okoliczność, że zarówno ciągnik siodłowy jak i naczepa nie korzystają z drogi morskiej jest bez znaczenia dla uznania danego przewozu za wykonywany w ramach transportu kombinowanego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają:

1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton;

2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton;

3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton;

4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton;

5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego;

6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego;

7) autobusy.

Katalog przedmiotów opodatkowania, ustalony enumeratywnie w art. 8 pkt 1-7, jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają wyłącznie pojazdy wymienione w tym przepisie.

Zgodnie z wnioskiem z dnia 11 stycznia 2006 r. podatnik wniósł o zwrot zapłaconego podatku od ciągników siodłowych oraz naczep. W przedmiotowej sprawie okolicznością bezsporną jest, iż pojazdy będące własnością pana P.O. były przedmiotem opodatkowania podatkiem od środków transportowych.

Zgodnie z art. 11 a, art. 12 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2002 r. Nr 9 poz. 84 ze zm.) zwolnione od podatku od środków transportu są środki transportowe, o których mowa w art. 8 pkt 1-6, wykorzystywane w dowozie i odwozie na maksymalną odległość w linii prostej do

150 km na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w transporcie kombinowanym.

Organy podatkowe słusznie dokonały interpretacji powołanego przepisu przyjmując definicję transportu kombinowanego zawartą w art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204 poz. 2088 ze zm.).

Definicja ta określa wymogi, jakim musi odpowiadać przewóz rzeczy, aby mógł być uznany za transport kombinowany. Podkreślić należy, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych unormowano podatek od środka transportu. Z tej przyczyny treść art. 12 ust. 4 ustawy uzasadnia stwierdzenie, że zwolnione od podatku są te środki transportowe, które są wykorzystywane w transporcie kombinowanym (w dowozie i odwozie). Pojęcie "wykorzystywania w transporcie kombinowanym" nie jest tożsame z wykonywaniem transportu kombinowanego.

Inna interpretacja wymagałaby uznania, że objęte zwolnieniem są tylko pojazdy służące do przewozu rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa lub naczepa korzysta z drogi w początkowym lub końcowym odcinku przewozu, a na innym odcinku korzysta z usług kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego. Interpretacja taka byłaby sprzeczna z zapisem w art. 12 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z którego wynika ograniczenie odległości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustanowionym w zdaniu drugim warunkiem zwolnienia: wymogiem przeznaczenia wymienionych pojazdów wyłącznie dla tych przewozów, co zostaje potwierdzone na podstawie dokumentów określonych w odrębnych przepisach. Reasumując należy stwierdzić, że zwolnione od podatku od środków transportu są pojazdy spełniające wymogi ustalone w ustawie służące do przewozu towarów na lądowym odcinku transportu kombinowanego jeżeli odległość w linii prostej na terytorium RP nie przekracza 150 km. Wbrew stanowisku organów i podatnika nie jest istotne "świadczenie usług transportu kombinowanego", lecz wykonywanie "dowozu i odwozu" w transporcie kombinowanym.

Ponownie rozpatrując sprawę organ podatkowy na podstawie stosownych dokumentów ustali, czy wskazane przez skarżącego środki transportowe były wykorzystane wyłącznie do przewozów stanowiących etap w transportu kombinowanego, to znaczy do przewozu towarów przewożonych zarówno z wykorzystaniem dróg, jak i usług kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego. Organy ustalą ponadto, czy spełniony został warunek zwolnienia dotyczący odległości.

Z tych względów uznając skargę za zasadną Sąd na mocy art. 145 § 1 ust. 1

pkt a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w punkcie I. Na mocy art. 152 powołanej ustawy orzeczono jak w punkcie II wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 209 powołanej ustawy.