Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 651/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 14
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z [...] lutego 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202; dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania R. K. - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: "Starosta", "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] września 2018 r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej na działce nr [...], położonej w miejscowości S. [...], gm. S..

W uzasadnieniu organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że do Starosty [...] w dniu [...] lipca 2018 r. wpłynął wniosek Inwestora R. K., dotyczący zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej na działce nr [...], w miejscowości S. [...], gm. S.. Do wniosku dołączono projekt budowlany oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] Starosta [...] nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia (w terminie do [...] września 2018 r.) nieprawidłowości występujących w złożonym projekcie budowlanym. W dniu [...] września 2018 r. R. K., w odpowiedzi na wskazane postanowienie złożył pismo wyjaśniające wraz z uzupełnioną dokumentacją projektową.

Starosta Siedlecki decyzją Nr [...], z [...] września 2018 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę ww. budynku.

2. Odwołanie od tej decyzji złożył R. K.. Po przeanalizowaniu odwołania Wojewoda przytoczył treść art. 138 k.p.a., art. 28 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 p.b. Wskazał, że organ I instancji w uzasadnieniu podał, że przedmiotowe zamierzenie budowlane zlokalizowane jest w obszarze produkcji rolnej, oznaczone symbolem R, na którym według §41 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2005 r., dopuszcza się budowę obiektów budowlanych, w tym budynków i budowli rolniczych na podstawie przepisów odrębnych, a także na terenie lasów ochronnych, oznaczonych na rysunku planu symbolem L, na którym zgodnie z §44 powyższego planu obowiązują zasady gospodarki i ochrony wynikające z przepisów odrębnych. Ponadto, organ podał, że zgodnie z §10 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tereny lasów (L) wyłączone są z możliwości wykonania obiektów, urządzeń i budowli, w szczególności m. in. infrastruktury technicznej, dróg wewnętrznych, ciągów pieszo - jezdnych. W projekcie zagospodarowania działki natomiast "grunt nieutwardzony" stanowiący dojście i dojazd do projektowanego budynku realizowany będzie na terenie lasów ochronnych, co jest sprzeczne z art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja, polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej na działce nr [...], położonej w miejscowości S. [...], gm. S. została zaprojektowana na terenie oznaczonym symbolem R - obszar produkcji rolnej, a dostęp do drogi oraz przyłącza techniczne zaprojektowano na terenie oznaczonym symbolem L - tereny lasów ochronnych.

Zgodnie z § 41 Uchwały Nr [...] Rady Gminy S. z [...] grudnia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości: S. [...], S. [...],[...],[...],[...],[...],[...] na terenach oznaczonych symbolami R dopuszcza się budowę obiektów budowlanych, w tym budynków i budowli rolniczych, na podstawie przepisów odrębnych. Natomiast w myśl §44 ww. uchwały, dla terenów lasów ochronnych, oznaczonych na rysunku planu symbolem L, obowiązują zasady gospodarki i ochrony wynikające z przepisów odrębnych.

Przepis odrębny, jakim jest art. 9 ust. 2 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161) stanowi, że w lasach ochronnych mogą być wznoszone budynki i budowle służące gospodarce leśnej, obronności lub bezpieczeństwu państwa, oznakowaniu nawigacyjnemu, geodezyjnemu, ochronie zdrowia oraz urządzenia służące turystyce.

Z §10 ww. uchwały wynika, że wszelkie niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania miejscowości obiekty, urządzenia i budowle, w tym obiekty obsługi technicznej, a w szczególności: infrastrukturę techniczną (wodociągi, kanalizację, gazociągi, linie elektroenergetyczne, linie telefoniczne itp.), urządzenia wodne i melioracji, zieleń parkową, drogi wewnętrzne, ciągi pieszo- jezdne, ciągi piesze, ścieżki rowerowe, obiekty gospodarki leśnej, elektrownie wiatrowe i małe elektrownie wodne, można realizować na obszarze objętym planem w sposób nie kolidujący z innymi ustaleniami planu, przepisami odrębnymi i zasadami współżycia społecznego, z wyłączeniem terenów lasów (L).

Z przytoczonych powyżej przepisów wprost wynika, że na terenach lasów (L) nie można realizować infrastruktury technicznej. Inwestor nie może więc, na przedmiotowej działce zrealizować przyłączy technicznych.

Ponadto, przepis odrębny, jakim jest §14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 3 ww. rozporządzenia, do budynku i urządzeń z nim związanych wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m.

Odnosząc powyższe przepisy do rozpatrywanego odwołania organ stwierdził, że działka nr [...] nie spełnia tych wymogów. Projektowane utwardzenie terenu kończy się na części rolnej działki (R). Dojazd i dojście z projektowanego budynku do drogi publicznej odbywałyby się przez część działki stanowiącą tereny lasów (L) - "grunt nieutwardzony", jak również projektowane przyłącza przechodziłyby przez teren lasów, co jest niezgodne z § 10 oraz § 44 ww. uchwały.

Inwestor w odwołaniu podniósł, że § 10 obowiązującego MPZP Gminy [...] dotyczy tylko inwestycji celu publicznego. Zdaniem organu, poszczególne paragrafy MPZP dotyczą prawidłowego funkcjonowania całej miejscowości. Zgodnie z orzecznictwem, roboty budowlane muszą być bezwzględnie zgodne z ustaleniami MPZP, który określa przeznaczenie terenu, sposób zagospodarowania oraz warunki zabudowy. MPZP jest aktem prawa miejscowego i stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu, który je ustanowił. Z istoty tego aktu wynika, że jest on abstrakcyjny i generalny, gdyż nie reguluje aspektów odnoszących się do konkretnych podmiotów. Jego postanowienia określają jednak granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami kształtują wykonywanie przez jednostkę przysługujących jej względem nich praw, z których niewątpliwie najistotniejszym jest prawo własności. Ponadto, z odwołania wynika, że lasy znajdujące się na przedmiotowej działce nie są aktualnie lasami ochronnymi w rozumieniu przepisów prawa.

W §9 MPZP w punkcie 15 wskazano L - tereny lasów ochronnych. Z powyższego wynika, że tereny oznaczone na mapie tego planu symbolem L są terenami lasów ochronnych. Organ wyjaśnił, że zgodnie z przytoczoną powyżej treścią art. 35 ust. 1 p.b., dla organu nadzoru wiążące są przepisy uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2005 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości: S. [...], S. [...],[...],[...],[...],[...],[...], z którymi to przepisami organ sprawdza zgodność projektu budowlanego. Zatem, lokalizacja przedmiotowego budynku narusza ww. przepisy prawa.

3. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r. złożył R. K. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

a) art. 7 k.p.a., gdyż organ nienależycie zbadał stanowisko w sprawie interpretacji postanowień §10 ust. 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dn. [...] grudnia 2005 r.; dalej: "MPZP") i przyjął bez refleksji stanowisko organu I instancji; w załączeniu pismo Wójta Gminy [...] z [...] marca 2019 r., które potwierdza stanowisko skarżącego dotyczące §10 ust. 2 MPZP;

b) art. 7a k.p.a., gdyż organ rozszerzył odniesienia §10 ust. 2 MPZP dotyczących inwestycji celu publicznego i zastosował je do usytuowania przyłączy dla jednego domu mieszkalnego w zabudowie zagrodowej; taka interpretacja powoduje znaczące ograniczenie prawa własności skarżącego;

c) art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie zbadanie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego - przyjęcie postanowień MPZP określającego "tereny lasów ochronnych" jako już szczególnie chronione "lasy ochronne", pomimo zwrócenia przez skarżącego uwagi na fakt nie przeprowadzenia procedury uznania terenu leśnego na jego działce jako las ochronny; konsekwencją tego zaniechania oraz powoływania się na niesprecyzowane przepisy odrębne jest pozbawienie skarżącego możliwości dostępu do terenu rolnego w głębi działki, a co za tym idzie pozbawienia możliwości zabudowy (ograniczenia prawa własności gwarantowanego przez art. 64 Konstytucji);

d) art. 81a § 1 k.p.a., tj. przyjęcie, że § 10 ust. 2 MPZP wprowadzają zakaz przeprowadzenia jakiejkolwiek infrastruktury przez teren leśny, gdy rzeczywiście ograniczenia dotyczą wyłącznie inwestycji celu publicznego;

e) art. 81a § 1 k.p.a., tj. przyjęcie, że jako właściciel terenu leśnego nie ma prawa przejazdu i przejścia przez własny teren leśny do gruntów rolnych położonych w głębi terenu, tymczasem przywołane w MPZP przepisy odrębne gwarantują takie prawo;

f) art. 107 k.p.a., które polegało na sporządzeniu uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji z niedostatecznym wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia i motywów prawnych rozstrzygnięcia.

W skardze wskazano również na naruszenie przepisów postępowania a w szczególności art. 9 k.p.a. i art. 12 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie okoliczności sprawy, czego konsekwencją było poczynienie w niniejszym postępowaniu oczywiście błędnych ustaleń faktycznych. W skardze rozwinięto argumentację zawartą w zarzutach.

4. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

1. Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy zasadnie organy obu instancji odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej na działce nr [...], położonej w miejscowości S. [...], gm. S..

Ze stanu faktycznego wynika, że zamierzenie budowlane zlokalizowane jest w obszarze produkcji rolnej (oznaczone symbolem R). Natomiast w projekcie zagospodarowania działki "grunt nieutwardzony" stanowiący dojście i dojazd do projektowanego budynku ma być utworzony na terenie lasów ochronnych (L). Powyższe potwierdzają znajdujące się w aktach spawy wyrys z mapy ewidencyjnej oraz wypis z rejestru gruntów oraz wyrys z planu miejscowego.

Na wskazanym obszarze obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej: "MPLZ"), zgodnie z którym:

- dopuszcza się budowę obiektów budowlanych, w tym budynków i budowli rolniczych na podstawie przepisów odrębnych (§ 41 MPLZ);

- dla terenów lasów ochronnych, oznaczonych na rysunku planu symbolem L, obowiązują zasady gospodarki i ochrony wynikające z przepisów odrębnych (§ 44 MPZP);

- wszelkie niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania miejscowości obiekty, urządzenia i budowle (przykładowo wymienione - w tym infrastruktura techniczna) można realizować na obszarze objętym MPLZ w sposób nie kolidujący z innymi ustaleniami planu, przepisami odrębnymi i zasadami współżycia społecznego, z wyłączeniem terenów lasów (L) – por. §10 ust. 2 MPLZ.

Zdaniem Sądu, zasadnie organy przyjęły, że przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej na działce nr [...], położonej w miejscowości S. [...], gm. S. została zaprojektowana na terenie oznaczonym symbolem R - obszar produkcji rolnej, a dostęp do drogi publicznej oraz przyłącza techniczne zaprojektowano na terenie oznaczonym symbolem L - tereny lasów ochronnych.

2. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z § 41 MPLZ na terenach oznaczonych symbolami R dopuszcza się budowę obiektów budowlanych, w tym budynków i budowli rolniczych, na podstawie przepisów odrębnych. Natomiast zgodnie z § 44 MPZP, dla terenów lasów ochronnych, oznaczonych na rysunku planu symbolem L, obowiązują zasady gospodarki i ochrony wynikające z przepisów odrębnych. Przepis odrębny, jakim jest art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161) stanowi, że w lasach ochronnych mogą być wznoszone budynki i budowle służące gospodarce leśnej, obronności lub bezpieczeństwu państwa, oznakowaniu nawigacyjnemu, geodezyjnemu, ochronie zdrowia oraz urządzenia służące turystyce.

Z § 10 MPLZ wynika, że wszelkie niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania miejscowości obiekty, urządzenia i budowle, w tym obiekty obsługi technicznej, a w szczególności: infrastrukturę techniczną (wodociągi, kanalizację, gazociągi, linie elektroenergetyczne, linie telefoniczne itp.), urządzenia wodne i melioracji, zieleń parkową, drogi wewnętrzne, ciągi pieszo-jezdne, ciągi piesze, ścieżki rowerowe, obiekty gospodarki leśnej, elektrownie wiatrowe i małe elektrownie wodne, można realizować na obszarze objętym planem w sposób nie kolidujący z innymi ustaleniami planu, przepisami odrębnymi i zasadami współżycia społecznego, z wyłączeniem terenów lasów (L).

Zdaniem Sądu, z takiego zestawienia przepisów wprost wynika, że na terenach lasów (L) nie można realizować żadnej infrastruktury technicznej. Inwestor nie może więc, na przedmiotowej działce, zrealizować przyłączy technicznych.

Ponadto, przepis odrębny, jakim jest §14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.), stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Dostęp do drogi publicznej musi zostać wykazany przez inwestora w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym zakresie nie jest wystarczające twierdzenie inwestora o istnieniu takiego dostępu (por. wyrok WSA w Gdańsku z 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 207/18). Takie twierdzenie zawarte jest w skardze ("przedmiotowy dojazd już istnieje", "w celu przejścia przez teren leśny nie jest wymagana wycinka drzew"). Stan faktyczny wskazanej nieruchomości lub nieruchomości sąsiednich nie ma bowiem żadnego znaczenia dla określenia charakteru prawnego danej (konkretnej) nieruchomości. Inwestor może oczywiście, dążyć (na podstawie odrębnych regulacji) do zmiany charakteru prawnego określonej nieruchomości. Dopóki jednak dokumenty urzędowe wskazują na dany charakter nieruchomości, dopóty nie można twierdzić o ich innym przeznaczeniu.

Zgodnie natomiast z § 14 ust. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia, do budynku i urządzeń z nim związanych wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m.

3. Odnosząc wskazane przepisy do niniejszej sprawy, można zatem przyjąć, że działka nr [...] nie spełnia wskazanych wymogów, gdyż:

- projektowane utwardzenie terenu kończy się na części rolnej działki (R);

- dojazd i dojście z projektowanego budynku do drogi publicznej odbywałyby się przez część działki stanowiącą tereny lasów (L) - "grunt nieutwardzony";

- projektowane przyłącza przechodziłyby również przez teren lasów (L).

Wskazane powyżej okoliczności powodują, że taka sytuacja byłaby wprost niezgodna z § 10 oraz § 44 MPZP. Zasadnie zatem organy w decyzjach odmówiły zatwierdzenia takiego projektu budowlanego i nie wyraziły zgody na pozwolenie na budowę.

Zdaniem Sądu, całkowicie bezzasadnie Inwestor podnosi, że §10 MPZP dotyczy tylko inwestycji celu publicznego. Twierdzenie takie nie wynika z żadnego postanowienia MPZP. Zasadnie przyjęły organy, że poszczególne paragrafy MPZP dotyczą prawidłowego funkcjonowania całej miejscowości. Poszczególne postanowienia planu miejscowego należy odczytywać w kontekście jego całościowej analizy, a nie tylko wybranych fragmentów planu. Ponadto organ nie może poprzestać na analizie tylko takich zapisów planu, które zostaną przedłożone przez strony, lecz musi sięgnąć do tekstu planu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym (por. wyrok WSA w Olsztynie z 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 128/19).

MPZP jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.). Stanowi zatem źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu, który je ustanowił, wymienione wprost w art. 87 ust. 2 Konstytucji. Z istoty tego aktu wynika, że jest on abstrakcyjny i generalny, gdyż nie reguluje aspektów odnoszących się do konkretnych podmiotów (por. wyrok WSA w Poznaniu z 12 października 2011 r., sygn. akt: IV SA/Po 259/11). Jego postanowienia określają jednak granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami kształtują wykonywanie przez jednostkę przysługujących jej względem nich praw, z których niewątpliwie najistotniejszym jest prawo własności. MPZP jest aktem prawa miejscowego, co oznacza m.in., że do wykładni planu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych, co powoduje, że postanowienia szczegółowe obowiązującego planu, mają znaczenie pierwszorzędne i to one powinny decydować o wykładni i kontroli decyzji o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę z ustaleniami planu miejscowego (por. wyrok NSA z 15 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2775/14). Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym na terenie gminy, co oznacza, że jego ustalenia muszą być przestrzegane i uwzględniane przy realizacji inwestycji budowlanych (por. wyrok WSA w Łodzi z 29 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 153/19).

Ze skargi wynika, że lasy znajdujące się na przedmiotowej działce nie są aktualnie lasami ochronnymi w rozumieniu przepisów prawa. Nie jest to twierdzenie właściwe, gdyż w §9 pkt 15 MPZP wskazano L - tereny lasów ochronnych. Z powyższego wynika, że tereny oznaczone na mapie tego planu symbole L są terenami lasów ochronnych (wbrew temu co twierdzi Skarżący).

W ocenie Sądu, zasadnie przyjęto w zaskarżonych decyzjach, że zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b., dla organów wiążące są przepisy uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2005 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości: S. [...], S. [...],[...],[...],[...],[...],[...][...], z którymi to przepisami organy sprawdzają zgodność projektu budowlanego. Zasadnie zatem przyjęto, że lokalizacja przedmiotowego budynku i dojazd do niego - narusza wskazane przepisy prawa. Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego i polegać powinno na dokładnej analizie zapisów obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy (por. wyrok WSA w Gdańsku z 18 września 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 210/19). Wszelkie unormowania regulujące kwestię zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu lub decyzji o warunkach zabudowy powinny być przestrzegane wyjątkowo restrykcyjnie, bowiem gwarantują one optymalny ład przestrzenny (por. wyrok WSA w Warszawie z 27 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 80/19).

4. Mając to wszystko na uwadze, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.