Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2020/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
642  Skargi na akty prawa miejscowego wojewodów i organów administracji niezespolonej oraz na niewykonywanie przez nich czynn
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Inne~Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20
journal: Dz.U. 2001 nr 99 poz 1079
law: Ustawa z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. S. na rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego [...] na okres 20 lat - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 2020/08

U Z A S A D N I E N I E

Pismem z dnia 7 października 2008 r. J. S., zwany dalej "skarżącym", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego im. [...] na okres 20 lat (Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...], poz. [...]), zwane dalej "rozporządzeniem z dnia [...] kwietnia 2004 r.". Przed wniesieniem skargi skarżący, w dniu 14 lipca 2008 r. skierował do Wojewody [...] wezwanie do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego. W odpowiedzi na to wezwanie Wojewoda [...] w piśmie z dnia [...] września 2008 r. uznał żądanie skarżącego za nieuzasadnione.

W skardze skarżący zarzucił rozporządzeniu z dnia [...] kwietnia 2004 r. sprzeczność z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz.1220 z późn.zm.), zwaną dalej "ustawą z 16 kwietnia 2004 r." albo "nową ustawą o ochronie przyrody" i z rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2005 r. Nr [...], poz.[...]) i w konsekwencji wniósł o:

- uchylenie rozdziału 9 rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2004 r., w którym wyróżniono trzy strefy o różnych zasadach i sposobach zagospodarowania, w tym strefę terenów leśnych z zakazem zmiany przeznaczania gruntów leśnych na cele nieleśne (§33), strefę terenów osadniczych, na których dopuszczono zabudowę tylko w określonych miejscach i w ograniczonym zakresie (§ 34, § 35) oraz strefę terenów otwartych – nieleśnych i pozaosadniczych, na których dopuszczono zabudowę w ograniczonym zakresie (§ 36),

- uchylenie załączników nr 3.1-3.13, oznaczających strefę terenów osadniczych,

- uchylenie ewentualnie całego rozporządzenia.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in., iż jest współwłaścicielem działki ew. nr [...] z obrębu [...] położonej w obszarze [...] Parku Krajobrazowego, zwanego dalej "Parkiem", w strefie terenów leśnych pozaosadniczych z zakazem zmiany ich przeznaczenia. W zaskarżonym rozporządzeniu z dnia [...] kwietnia 2004 r. wskazano, że podstawą prawną działania Parku jest rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. w sprawie utworzenia Parku. Rozporządzenie Nr [...] zakazywało na terenie Parku między innymi lokalizowania nowych budynków i budowli. Z dniem wejścia w życie w dniu 1 maja 2004 r. nowej ustawy o ochronie przyrody (tj. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.), formy ochrony przyrody utworzone lub wprowadzone przed tą datą, stały się formami ochrony przyrody w rozumieniu nowej ustawy o ochronie przyrody. Z dniem 1 maja 2004 r. Park ustanowiony rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. stał się więc parkiem krajobrazowym w rozumieniu nowej ustawy o ochronie przyrody, co oznaczało, że od dnia 1 maja 2004 r. do Parku stosowało się przepisy tej ustawy. A zatem od dnia 1 maja 2004 r. w Parku nie obowiązywały już zakazy, które zostały w nim ustanowione rozporządzeniem Nr [...], jeżeli były one sprzeczne z art.17 ust.1 nowej ustawy o ochronie przyrody. Od dnia [...] maja 2004 r. w Parku nie obowiązywał więc generalny zakaz lokalizowania nowych budynków i budowli, chyba że chodziło o przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. W celu dostosowania rozporządzenia w sprawie utworzenia Parku do nowej ustawy o ochronie przyrody, w dniu [...] kwietnia 2005 r. Wojewoda [...] wydał nowe rozporządzenie w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. W rozporządzeniu tym Wojewoda nie wprowadził już w Parku zakazu lokalizowania nowych budynków i budowli, gdyż zakaz ten był sprzeczny z nową ustawą o ochronie przyrody i w istocie – jako sprzeczny z prawem – nie obowiązywał od dnia 1 maja 2004 r. Mimo tych zmian Wojewoda nie dostosował do nowej ustawy o ochronie przyrody i do nowego rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego swojego rozporządzenia zaskarżonego rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku. Treść rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2004 r. jest więc sprzeczna z treścią nowej ustawy o ochronie przyrody i z treścią nowego rozporządzenia Wojewody z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego w takim zakresie, w jakim zaskarżone rozporządzenie wyodrębnia w Parku tereny leśne bez możliwości zmiany ich przeznaczenia i inne tereny pozaosadnicze. Powyższe twierdzenia, w ocenie skarżącego, są zgodne z treścią art.157 nowej ustawy o ochronie przyrody, w myśl którego dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów ustawy, zachowują moc obowiązującą do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie nowej ustawy. Zdaniem skarżącego, jeżeli w ogóle zaskarżone rozporządzenie z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku można uznać za rozporządzenie wykonawcze, to nie ulega wątpliwości, że nie może ono obowiązywać w takim zakresie w jakim jest sprzeczne z ustawą. Zachowuje ono zatem rzeczywiście moc obowiązującą do czasu wejścia w życie nowych przepisów, ale tylko w takim zakresie, w jakim jest zgodne z powszechnie obowiązującym prawem. W skardze podniesiono również, że z ostrożności procesowej skarżący podtrzymuje także argumenty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a dotyczące wadliwości uchwalenia zaskarżonego rozporządzenia i nieobowiązywania tego rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa [...] wniósł o jej oddalenie, nie podzielając argumentacji skarżącego. Organ podniósł, że legalność zaskarżonego rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2004 r. nie budzi wątpliwości w szczególności w świetle art.13b ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2001 r. Nr 99, poz.1079 z późn.zm.), zwanej dalej "ustawą z dnia 16 października 1991 r.", albo "starą ustawą o ochronie przyrody" oraz art. 16 ust.1 i art.20 ust.4 pkt 6 nowej ustawy o ochronie przyrody z 16 kwietnia 2004 r. Organ wskazał również, że zgodnie z art.157 nowej ustawy o ochronie przyrody dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów starej ustawy o ochronie przyrody zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustawy nowej. Ponadto art.11 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2001 r. Nr 3, poz.21) nie dotyczy parków krajobrazowych.

Skarżący uzupełnił swoje stanowisko pismami z dnia: 27 marca 2009 r., 20 kwietnia 2009 r., 17 czerwca 2009 r., 17 sierpnia 2009 r., 26 listopada 2009 r., 9 grudnia 2009 r.

W pismach tych skarżący obszernie skomentował liczne aspekty sprawy, w szczególności podnosząc, że: (-) kwestionowane rozporządzenie w sprawie ustanowienia planu ochrony z dnia [...] kwietnia 2004 r. wydane zostało bez upoważnienia ustawowego, (-) rozporządzenie to jest sprzeczne z przepisami ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2001 r. Nr 80, poz.872 z późn.zm.), ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody z dnia oraz z ustawą z dnia 5 września 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody, (-) w dacie wydawania zaskarżonego rozporządzenia ustawa z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, którą powołano jako podstawę jego wydania, nie obowiązywała, albowiem utraciła moc prawną w dniu 1 sierpnia 2001 r. na mocy art.11 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody, (-) w dacie wydawania zaskarżonego rozporządzenia nie obowiązywało również powołane w tym rozporządzeniu rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego, które w ocenie skarżącego również wygasło z dniem 1 sierpnia 2001 r. na mocy art.11 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r., (-) Wojewoda [...] naruszył art.35 ust.2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz.U. Nr 92, poz.753).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd rozpoznał skargę na rozporządzenie Wojewody [...] na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art.3§2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało oddalić, albowiem kontrolowane rozporządzenie nie narusza przepisów prawa. Zarzuty skargi nie są zasadne.

Na wstępie należy zaznaczyć, że organem administracji mającym status strony w niniejszym postępowaniu jest ostatecznie Sejmik Województwa [...]. Zgodnie bowiem z art.19 ust.6a nowej ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 sierpnia 2009 r. sejmik województwa jest organem umocowanym do ustanowienia planu ochrony dla parku krajobrazowego. Zgodnie z art.15 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 z późn. zm.) sejmik województwa jest organem samorządu województwa. Tym samym w toku postępowania sądowoadministracyjnego zaszła zmiana właściwości organów. W dniu wniesienia niniejszej skargi do Sądu (7 października 2008 r.) organem umocowanym do ustanowienia planu ochrony dla parku krajobrazowego był bowiem terenowy organ administracji rządowej, tj. wojewoda (art.19 ust.6 ustawy).

Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego im. [...] na okres 20 lat, obowiązujące od dnia [...] maja 2004 r., wydane zostało na podstawie art.13a ust.6 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody. Zgodnie z art.13a ust.6 ustawy wojewoda, z zastrzeżeniem ust. 5, w drodze rozporządzenia, ustanawia plan ochrony dla obszarów objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 i 3. Podobne uregulowanie przewidziano w ustawie obowiązującej obecnie.

Skarżący kwestionuje legalność przepisów Rozdziału 9 rozporządzenia noszącego tytuł "Ustalenia (wytyczne) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego" (§32-37). Obligatoryjne zawarcie w planie ochrony parku krajobrazowego tego rodzaju ustaleń przewidywał art.13b ust.3 pkt 6 starej ustawy o ochronie przyrody, stanowiący, że plany ochrony dla parku krajobrazowego zawierają w szczególności: (...) ustalenia do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Paragraf 32 pkt 1 rozporządzenia (Ustalenia ogólne) stanowi, że na obszarze Parku wyróżnia się trzy strefy o różnych zasadach i sposobach zagospodarowania:

a) strefa terenów leśnych,

b) strefa terenów osadniczych,

c) strefa terenów otwartych – nieleśnych i pozaosadniczych.

Dalsze przepisy Rozdziału precyzują konkretne wytyczne do miejscowych planów odnoszące się do każdej z trzech wymienionych stref.

Skarżący jest współwłaścicielem działki położonej w W., na obszarze zwanym W., przy [...], oznaczonej nr ew. [...] z obrębu [...]. Działka leży w strefie terenów leśnych pozaosadniczych. Skarżący wywodzi, że obowiązujący dla tej strefy generalny zakaz zmiany przeznaczania gruntów leśnych na cele nieleśne oraz generalny zakaz zabudowy na terenie jego nieruchomości nie ma podstaw prawnych.

Ustalenia dotyczące zasad zagospodarowania strefy terenów otwartych – nieleśnych i pozaosadniczych zawiera §36 ust.1 – 5 rozporządzenia. Stanowi on, co następuje:

1. Zachowuje się (jako dominujące) użytkowanie rolnicze i dopuszcza sposoby zagospodarowania zgodne z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. (Dz.U.Nr 16, poz. 78 ze zm.) o ochronie gruntów rolnych i leśnych z wyjątkiem przemysłowych ferm hodowlanych i gospodarstw prowadzących bezściółkowy chów zwierząt. Preferowane ekstensywne, proekologiczne formy rolnictwa oraz gospodarstwa agroturystyczne.

2. Dopuszcza się obiekty budowlane, o których mowa w § 33 ust.2.

3. Wyznaczenie terenów pod obiekty budowlane, o których mowa w ust.2, wg zasad określonych w § 33 ust.3.

4. Zachowuje się istniejące budynki z prawem, przebudowy, zmiany funkcji, z zastrzeżeniem ust. 2, lub rozbiórki.

5. Działki z noworealizowanymi obiektami budowlanymi o funkcjach turystycznych nie powinny być mniejsze niż 3000 m2, przy czym minimum 60% działki stanowić powinna powierzchnia biologicznie czynna wg ustaleń dotyczących powierzchni biologicznie czynnej określonej w ust. 1 pkt. 3c.

Paragaraf 33 ust.2, do którego odwołuje się §36 ust.2 rozporządzenia stanowi, że na terenach leśnych dopuszcza się obiekty budowlane związane z:

1) funkcjami ochronnymi Parku, w tym ochrony czynnej,

2) edukacją ekologiczną Zarządu Parku,

3) gospodarką leśną,

4) ochroną przeciwpożarową i innymi funkcjami dotyczącymi bezpieczeństwa publicznego,

5) realizacją małej architektury na potrzeby turystyki (np. wiaty, deszczochrony, ławki itp.),

6) niezbędne dla realizacji celów publicznych określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W przypadku konieczności realizacji celów publicznych takich jak: linie komunikacyjne, napowietrzne i podziemne rurociągi, linie kablowe oraz inne obiekty liniowe należy zapewnić ograniczenie ich oddziaływania na środowisko, w tym ochronę walorów krajobrazowych i możliwość przemieszczania się dziko żyjących zwierząt.

Paragraf 33 ust.3, do którego odwołuje się §36 ust.3 rozporządzenia stanowi, że wyznaczenie terenów pod obiekty budowlane, o których mowa w ust. 2, dokonane we właściwym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, nie może naruszyć celów ochrony Parku, a w przypadku naruszenia należy przewidzieć stosowną kompensację przyrodniczą.

Z powyższych uregulowań wynika, że wytyczne do planu ograniczają możliwość realizacji nowej zabudowy w strefie terenów otwartych – nieleśnych i pozaosadniczych w zasadzie wyłącznie do obiektów budowlanych, o których mowa w §33 ust.2 rozporządzenia.

W ocenie skarżącego uregulowania te stoją w sprzeczności z art.17 ust.1 nowej ustawy o ochronie przyrody, zawierającym zamknięty katalog zakazów, jakie mogą być wprowadzone w parku krajobrazowym oraz z §3 ust.1 rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...]. Paragraf 3 ust.1 pkt 1 rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2005 r. stanowi, że w Parku zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art.51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz.627 z późn.zm.). Paragraf 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia ustanawia natomiast zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Podstawą do zawarcia powyższych zakazów w planie ochrony jest art.17 ust.1 nowej ustawy o ochronie przyrody (odpowiednio ppkt 1 i 7).

Niewątpliwie rację należy przyznać skarżącemu, że z cytowanych wyżej przepisów rozporządzenia i ustawy nie wynika generalny zakaz zmiany przeznaczania w parku krajobrazowym gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. W ocenie Sądu jednakże zawarcie w tychże przepisach wspomnianego zakazu nie było warunkiem koniecznym do zastrzeżenia utrzymania rolniczego charakteru wyodrębnionej części parku krajobrazowego w ustaleniach do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zawartych w planie ochrony parku.

Zauważenia wymaga, że przedmiotem zakazów wymienionych w §3 ust.1 rozporządzenia oraz art.17 ust.1 ustawy jest realizacja w parku krajobrazowym przedsięwzięć w oczywisty sposób szkodzących bezpośrednio faunie, florze, ukształtowaniu terenu lub stosunkom wodnym. Z istoty tych zakazów wynika, że ich adresatami są podmioty władające – w oparciu o różnego rodzaju tytuły prawne - gruntami położonymi na terenie parku, jak też podmioty okazjonalnie w parku przebywające. Organ tworzący park został zatem umocowany do stosowania administracyjnoprawnych instrumentów uniemożliwiających dewastowanie cennego środowiska przyrodniczego, z powodu istnienia którego dany teren objęto formą ochrony przyrody w postaci parku krajobrazowego. Mowa zatem o instrumentach służących eliminacji najbardziej oczywistych i najdalej idących zagrożeń.

Powyższe stanowi jednakże jedynie istotny fragment, nie zaś wyczerpuje całości instrumentów związanych ze stwarzaniem optymalnych warunków do ochrony przyrody w parku krajobrazowym. Instrumentem innego rodzaju jest bowiem uprawnienie organu ustanawiającego plan ochrony parku do uczestniczenia w kształtowaniu na terenie parku zasad zagospodarowania przestrzennego, które to kształtowanie odbywa się w planach zagospodarowania przestrzennego. Zarówno zatem na mocy przepisów starej ustawy o ochronie przyrody (art.13b ust.3 pkt 6), jak i nowej ustawy o ochronie przyrody (art.20 ust.4 pkt 6) organ ustanawiający plan ochrony parku uzyskał prawo do ustalania wytycznych do wspomnianych wyżej planów zagospodarowania przestrzennego. Z istoty tego uprawnienia wynika umocowanie organu do formułowania własnego stanowiska odnośnie inwestycyjnego przeznaczenia terenów objętych granicami parku. Powyższe jest oczywistym następstwem faktu, że ustalanie zasad zagospodarowania przestrzennego na terenie parku, w tym w szczególności przeznaczanie pod zabudowę nowych, dotychczas nie wykorzystywanych na cele inwestycyjne terenów (w szczególności wykorzystywanych dotychczas rolniczo) wpływa w istotny sposób na możliwość ochrony przyrody. Tym samym organ ma prawo zajęcia stanowiska odnośnie tego, gdzie na terenie parku nowa zabudowa (potencjalne zagrożenie dla środowiska przyrodniczego) winna być dopuszczalna, a gdzie winien być zachowany dotychczasowy charakter zagospodarowania terenu. Techniczną konsekwencją powyższego jest możliwość dzielenia obszaru parku – dla potrzeb ustalania wytycznych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - na poszczególne strefy zagospodarowania terenu.

Powyższe skłania do przyjęcia, że skarżący formułuje zbyt daleko idące wnioski na temat relacji rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2005 r. (a wcześniej rozporządzenia z dnia [...] stycznia 2001 r.) w sprawie utworzenia parku krajobrazowego do zaskarżonego rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie planu ochrony parku. Są to bowiem odrębne, uzupełniające się instrumenty w zakresie ochrony przyrody. Z faktu, że rozporządzenie z [...] kwietnia 2005 r. nie zawiera generalnego zakazu odralniania gruntów na terenie parku nie wynika automatycznie obowiązek organu właściwego w sprawie ustanowienia planu ochrony parku do zastrzeżenia w wytycznych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, że grunty te powinny być odrolnione. W konsekwencji powyższych faktów nietrafne są zarzuty skargi, że właściwy organ nie dostosował zaskarżonego rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2004 r. do nowej ustawy o ochronie przyrody oraz do rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego z dnia [...] kwietnia 2005 r., albowiem akty te nie wprowadziły zmian, w świetle których postanowienia planu ochrony w kwestionowanym przez skarżącego zakresie stałyby się nieaktualne lub prawnie niedopuszczalne.

Jednocześnie nietrafne są twierdzenia skargi wywodzące, że zaskarżone rozporządzenie z dnia [...] kwietnia 2004 r. nie zostało skutecznie wydane, czy też, że nie obowiązuje. Podstawą wydania rozporządzenia był art.13a ust.6 ustawy o ochronie przyrody z a 16 października 1991 r. Wbrew twierdzeniem skarżącego ustawa ta nie utraciła mocy obowiązującej z dniem 1 sierpnia 2001 r. na podstawie art.11 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody. Przepis ten stanowił jedynie, że przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody z 16 października 1991 r. zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień ustawowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2000 r., w zakresie, w jakim nie są z nią sprzeczne, jednak nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie. Przepis ten nie regulował zatem kwestii wygaśnięcia samej ustawy. Ustawa z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody utraciła moc prawną z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art.161 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r., obowiązywała zatem w dacie wydania zaskarżonego rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2004 r. W dacie wydania zaskarżonego rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2004 r. obowiązywało również rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego, które wbrew ocenie skarżącego nie wygasło z dniem 1 sierpnia 2001 r. na mocy art.11 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1885/07, publ. LEX nr 470929, wskazano, że przepis art. 7 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody jest przepisem szczególnym i w stosunku do form ochrony przyrody, o których mowa w tej normie prawnej w tym zaś w odniesieniu to parku krajobrazowego, nie ma zastosowania klauzula intertemporalna zawarta w art.11 tej ustawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni to stanowisko podziela.

Dodać jednocześnie należy, że plan ochrony parku ustanowiony zaskarżonym rozporządzeniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. nie utracił mocy obowiązującej wraz z wejściem w życie ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r., albowiem na podstawie art.154 ust.1 tej ustawy, jako ustanowiony we wskazanym w tym przepisie okresie (od dnia 2 lutego 2001 r. do dnia wejścia w życie ustawy o ochronie przyrody) stał się planem ochrony w rozumieniu nowej ustawy.

Odnośnie podnoszonego przez skarżącego naruszenia przez Wojewodę [...] art.35 ust.2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie, stanowiącego, że wojewodowie ogłoszą, w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r., wykazy aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie przepisów zmienianych tą ustawą, należy stwierdzić, że kwestia wykonania, czy też niewykonania tego obowiązku przez Wojewodę [...] nie ma wpływu na ważność zaskarżonego rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2004 r.

Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw, w konsekwencji czego podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.