Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3104/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. oraz P. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. C. oraz P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 114.617,50 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego, skarżący M. C. oraz P. B. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podali, że wykonanie zaskarżonej decyzji w sytuacji prawdopodobieństwa wyeliminowania jej z obrotu prawnego, doprowadziłoby do wyrządzenia im znacznej szkody oraz spowodowałoby nieodwracalne następstwa. Skarżący podnieśli, że wskutek zapłaty kary pieniężnej w tak dużym rozmiarze działalność gospodarcza w postaci prowadzonego przez nich biura podróży utraci płynność i stabilność finansową, stając się niewypłacalną. Zaznaczyli, że obracają środkami pieniężnymi, które w dużej mierze wpłacane są przez klientów, celem regulowania należności wobec hoteli, linii lotniczych oraz organizatorów wycieczek. Zajęcie konta skarżących wiązałoby się - jak wskazywali z faktycznym zajęciem środków należących do klientów biura. Powstała w tej sytuacji niewypłacalność zmusi ogłoszenie upadłości biura podróży, co jak dalej podnosili, spowoduje jego likwidację, a konsekwencji utratę miejsc pracy przez pracowników oraz źródła utrzymania skarżących.

Mając powyższe względy na uwadze, skarżący w konkluzji stwierdzili, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla nich istotną i trwałą szkodę, której nie będzie można naprawić w razie wydania pozytywnego dla nich wyroku.

Do wniosku skarżący nie załączyli żadnych dokumentów, uprawdopodabniających zaistnienie przedstawionych przez nich okoliczności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732).

Strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662).

W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II FZ 718/13, LEX nr 1401299).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący wprawdzie uzasadnili wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez wskazanie okoliczności, z których ich zdaniem wynika, że wykonanie decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Jednakże swoich twierdzeń w żaden sposób nie uprawdopodobnili. Nie poparli ich żadnymi dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi ich sytuacji finansowej oraz majątkowej, co umożliwiłoby Sądowi ocenę czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwości finansowe skarżących spowoduje istotnie zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej.

Z samego faktu obowiązku uiszczenia kary pieniężnej bez odniesienia jej do sytuacji majątkowej wnioskodawców nie sposób bowiem wyprowadzić jak chcą tego skarżący wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi funkcjonowaniu prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, a nawet doprowadzi do jej likwidacji.

Zważyć przy tym należy, że rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.