Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 51/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1, art. 34 par. 1 i 1a
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b, art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1239
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale III w trybie uproszczonym w dniu 14 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi B.I. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 listopada 2020 r. Państwowy Inspektor Sanitarny (dalej: Inspektor), po rozpoznaniu zażalenia B.I. (dalej "Skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej: Powiatowy Inspektor) z dnia 9 lipca 2020 r. w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w celu przymuszenia do wykonania obowiązku szczepień ochronnych małoletniego dziecka – S.I. - urodzonego w dniu 19 maja 2017 r.

Z przedstawionego przez organ stanu faktycznego sprawy wynikało, że Powiatowy Inspektor, w dniu 12 września 2018 r. po kontroli w "A" przy ul. K. w G., stwierdził całkowity brak szczepień u S.I.

W dniu 29 października 2018 r. Powiatowy Inspektor wezwał Skarżącego do wykonania obowiązku szczepienia przeciw gruźlicy, wzw B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, Haemophilus influenzae, odrze, śwince, różyczce u dziecka. W odpowiedzi na wezwanie, w dniu 9 stycznia 2019 r. wpłynęło pismo od rodziców informujące o skierowaniu dziecka do dalszej diagnostyki w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia. Po otrzymaniu informacji z "A" o terminie kolejnej wizyty szczepiennej i niestawiennictwie w celu dokonania wakcynacji, Powiatowy Inspektor skierował do Skarżącego w dniu 17 lipca 2019 r. upomnienie, wzywając zobowiązanego do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciw gruźlicy, wzw B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, Haemophilus influenzae, odrze, śwince, różyczce u dziecka. W dniu 23 sierpnia 2019 r. Powiatowy Inspektor przeprowadził kontrolę w "A" w G., w wyniku której stwierdzono brak u S.I. obowiązkowych szczepień ochronnych.

Rodzice dziecka w kilku następujących po sobie pismach informowali o przekładanych terminach wizyt u zaoptowanego lekarza. Powiatowy Inspektor uzyskał informację od "A", że rodzice dziecka od 25.11.2019 r. nie odbyli wizyty kwalifikacyjnej.

Wobec czego Powiatowy Inspektor w dniu 19 lutego 2020 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] i zwrócił się do Wojewody o wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia 9 marca 2020 r. Wojewoda nałożył na Skarżącego grzywnę w związku z niedopełnieniem obowiązku poddania małoletniego syna obowiązkowym szczepieniom ochronnym.

W odpowiedzi Skarżący zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Wojewoda, postanowieniem z dnia 17 czerwca 2020 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne i przekazał zgłoszone zarzuty do Powiatowego Inspektora w celu zajęcia stanowiska.

Powiatowy Inspektor postanowieniem z dnia 9 lipca 2020 r. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

Po rozpoznaniu wniesionego zażalenia Inspektor, zaskarżonym postanowieniem, utrzymał w mocy postanowienie wydane przez wierzyciela.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów, organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym wynika z ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, a decyzja lekarza podstawowej opieki zdrowotnej sprawia, że obowiązek ten w przypadku konkretnego dziecka indywidualizuje się po lekarskim badaniu kwalifikacyjnym mającym na celu wykluczenie przeciwwskazań do wykonania szczepienia. Badanie kwalifikacyjne może być wykonane wyłącznie przez lekarza mającego niezbędną wiedzę z zakresu szczepień ochronnych, znajomości wskazań i przeciwwskazań do szczepień, a także niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień. Po przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania, gdyż szczepienia ochronnego nie można przeprowadzić, jeżeli między badaniem kwalifikacyjnym, a szczepieniem upłynęły 24 godziny od daty i godziny wskazanej w zaświadczeniu. W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego na konsultację specjalistyczną (art. 17 ust. 5 cytowanej Ustawy). W przypadku dziecka Skarżącego lekarz nie wystawił takiego skierowania, natomiast z załączonej do akt sprawy dokumentacji medycznej wynika, że dziecko miało stany infekcyjne (przeziębienie) i współistniejące zapalenie jamy ustnej, lub podczas kolejnej wizyty dyspepsję, więc podlegało ono obowiązkowi zaszczepienia, aczkolwiek w innym terminie, czego rodzice nie uczynili.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych i grupy osób obowiązanych do poddania się tym szczepieniom zostały określone w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (obecnie Dz. U. z 2019 r. poz. 1239, "ustawa o zapobieganiu").

Zgodnie z § 5 Rozporządzenie z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. 2018 poz. 753) obowiązkowe szczepienia ochronne są prowadzone z uwzględnieniem Programu Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym w formie komunikatu przez Głównego Inspektora Sanitarnego, o którym mowa w art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu.

Program Szczepień Ochronnych jest ogłaszany w Dzienniku Urzędowym Ministra Zdrowia. Program Szczepień Ochronnych precyzuje jakie szczepienia i w jakim okresie życia mają być wykonane, tym samym wskazując termin, w którym opiekun jest zobowiązany do umożliwienia zaszczepienia dziecka. Obowiązek wykonania szczepienia ochronnego staje się zatem wymagalny, jeżeli szczepienie nie zostało wykonane w terminie określonym w Programie Szczepień Ochronnych.

Podstawą prawną do nałożenia obowiązku szczepień przeciw wybranym chorobom zakaźnym jest art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu, który zobowiązuje osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym na zasadach określonych w ustawie, przy czym zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. ustawy w odniesieniu do osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych (m.in. osoba niepełnoletnia) odpowiedzialność za wypełnienie tego obowiązku ponosi osoba sprawująca nad tą osobą prawną pieczę, albo jej opiekun faktyczny.

Organ odwoławczy podkreślił, że tytuł wykonawczy został wystawiony zgodnie z obowiązującym wzorem TW-2, na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (t.j. Dz. U. z 2018r. poz. 850) i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy.

Treść obowiązku jest zatem jasna i zrozumiała - należy zaszczepić dziecko zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B.I. wniósł o uchylenie postanowienia Inspektora z dnia 2 listopada 2020r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nie zbadanie przez organ czy obowiązek jest wymagalny i wykonalny,

2. przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące uznaniem przez organ, że skarżący uchyla się od obowiązkowych szczepień ochronnych, podczas gdy skarżący przedstawił dokumenty potwierdzające odroczenie dziecka od szczepień oraz skierowanie do konsultacji specjalistycznej, w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia,

3. naruszenie art 7a, 77 i 81 a ustawy z. dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego,

4. Naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżący uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym,, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień, strona w pismach kierowanych do wierzyciela wielokrotnie informowała o zamiarze zaszczepienia dziecka, o wizytach kwalifikacyjnych, które były przekładane z różnych przyczyn, niezależnych od skarżącego, chociażby w celu uzyskania konsultacji specjalistycznej i oceny czy istnieją czy też nie przeciwwskazania do szczepienia. Ponadto organ w zasadzie nie odniósł się do kwestii niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy uznając, że wystawienie tytułu wykonawczego jest wystarczające dla spełnienia wymogów, których brak zarzuciła strona, tj. niewłaściwe podanie przez organ podstawy prawnej obowiązku o charakterze niepieniężnym skutkujące pominięciem art. 17 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz nie wskazanie przez organ w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji,

5. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez uznanie, że dziecko może być poddane obowiązkowym szczepieniom ochronnym gdyż. nie zostało skierowane do poradni specjalistycznej, podczas gdy takie skierowanie istnieje.

W odpowiedzi na skargę Inspektor wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu.

Z akt sprawy wynika, że skarżący zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, o których mowa w art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), dalej u.p.e.a. W konsekwencji, zgodnie z art. 34 § 1 i 1a u.p.e.a., warunkiem wydania w tym zakresie postanowienia przez organ egzekucyjny było zajęcie stanowiska przez wierzyciela. Postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wydaje się w ramach współdziałania organów, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a. i ma charakter wiążący dla organu egzekucyjnego.

Wskazać należy, że art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. został znowelizowany ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070, zwanej dalej ustawą zmieniającą) i od 30 lipca 2020 r. przyjął brzmienie: kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.

Przy czym w myśl art. 25 ustawy zmieniającej, do postępowań sądowych w sprawach dotyczących postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających, wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 7 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ponieważ skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po dniu 30 lipca 2020r. w sprawie nie mógł być zastosowany przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r., wyłączającym skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W konsekwencji Sąd uznając skargę za dopuszczalną, nie uwzględnił wniosku Inspektora o jej odrzucenie.

Przechodząc do oceny zasadności złożonej w niniejszej sprawie skargi wskazać trzeba, że przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oddalające zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko Skarżącemu w związku z uchylaniem się od obowiązku poddania małoletniego syna obowiązkowym szczepieniom ochronnym, jako nieuzasadnione.

W punkcie wyjścia merytorycznych rozważań należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają m.in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Obowiązkiem tym w niniejszej sprawie jest wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi obowiązek poddania małoletniego dziecka szczepieniom ochronnym. Wierzycielem w postępowaniu egzekucyjnym jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym - art. 1a pkt 13 u.p.e.a. Zgodnie z art. 5 § 1 pkt 2 tej ustawy uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 tej ustawy jest m.in. dla obowiązków wynikających z orzeczeń sądów lub innych organów albo bezpośrednio z przepisów prawa – organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności – podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku. W rozpatrywanej sprawie podmiotem tym pozostaje Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, co wynika z art. 2, art. 5 pkt 3, art. 10 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, jak też osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 20 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie jest to ojciec dziecka, co do którego istnieje ustawowy obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym, który wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Z kolei stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje zasadniczo z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W analizowanej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało w taki sposób wszczęte, to jest w wyniku wystawienia wobec skarżącego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego tytułu wykonawczego, który został przesłany do Wojewody, a ten wszczął postępowanie egzekucyjne nakładając na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia. Ponieważ skarżący sprzeciwił się powyższemu organ egzekucyjny przekazał stosownie do art. 34 u.p.e.a. zgłoszone zarzuty wierzycielowi, o którym mowa w art. 1a pkt 13 u.p.e.a., celem zajęcia stanowiska.

W tym miejscu należy przypomnieć, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu stanowi, że osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Z kolei art. 17 ust. 1 tej ustawy przewiduje obowiązek osób, określonych na podstawie ust. 10 pkt 2, do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1.

Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 10 ustawy o zapobieganiu minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia, m.in. wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych oraz osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby - uwzględniając dane epidemiologiczne dotyczące zachorowań, aktualną wiedzę medyczną oraz zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia.

Ponadto na podstawie art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 oraz art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu.

Zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 753), wydanego na podstawie art. 17 ust. 10 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu, obowiązkowe szczepienia ochronne są prowadzone zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, o którym mowa w art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu.

Komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego jest wydawany celem wykonania obowiązku nakładanego ustawą (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 ustawy o zapobieganiu). Komunikat ten jest dokumentem technicznym precyzującym obowiązki wynikające z ustawy, w którym zawarte są wiadomości z zakresu medycyny dotyczące sposobu wykonania ustalonych w ustawie obowiązków. Podstawą do wydania takich komunikatów jest art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu.

Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed samym szczepieniem (art. 17 ust. 3). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5). Podkreślenia wymaga, że powyższych uregulowań nie można rozumieć inaczej niż w ten sposób, że obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym oznacza również obowiązek poddania się uprzednim lekarskim badaniom kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania szczepienia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Powiatowy Inspektor, w dniu 12 września 2018 r. po kontroli w "A" przy ul. K. w G., stwierdził całkowity brak szczepień u S.I.

W dniu 29 października 2018 r. Powiatowy Inspektor wezwał Skarżącego do wykonania obowiązku szczepienia przeciw gruźlicy, wzw B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, Haemophilus influenzae, odrze, śwince, różyczce u dziecka. W odpowiedzi na wezwanie, w dniu 9 stycznia 2019 r. wpłynęło pismo od rodziców informujące o skierowaniu dziecka do dalszej diagnostyki w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia. Po otrzymaniu informacji z "A" o terminie kolejnej wizyty szczepiennej i niestawiennictwie w celu dokonania wakcynacji, Powiatowy Inspektor skierował do Skarżącego w dniu 17 lipca 2019 r. upomnienie, wzywając zobowiązanego do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciw gruźlicy, wzw B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, Haemophilus influenzae, odrze, śwince, różyczce u dziecka. W dniu 23 sierpnia 2019 r. Powiatowy Inspektor przeprowadził kontrolę w "A" w G., w wyniku której stwierdzono brak u S.I. obowiązkowych szczepień ochronnych.

Rodzice dziecka w kilku następujących po sobie pismach informowali o przekładanych terminach wizyt u zaoptowanego lekarza. Powiatowy Inspektor uzyskał informację od "A", że rodzice dziecka od 25 listopada 2019 r. nie odbyli wizyty kwalifikacyjnej. "A" nie potwierdził także, aby dziecko miało umówioną wizytę w dniu 22 stycznia 2020 r. (jak twierdził Skarżący).

Zauważyć przy tym trzeba, że z przedłożonej dokumentacji lekarskiej nie wynika, aby dziecko w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego było w trakcie diagnostyki lekarskiej mającej na celu ustalenie dopuszczalności szczepienia.

W trakcie wizyt kwalifikacyjnych, które odbył syn skarżącego w dniach 5 grudnia 2018 r., 12 czerwca 2019 r., 15 lipca 2019 r. oraz 25 listopada 2019 r. wskazywano jedynie na czasowe przeciwskazania związane ze stanem infekcyjnym (przeziębienie) i współistniejącym zapaleniem jamy ustnej, czy dyspepsją. Podczas żadnego z badań kwalifikacyjnych nie stwierdzono natomiast podstaw do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego. W dokumentacji medycznej brak jest bowiem skierowania na konsultację, której celem byłoby wykluczenie przeciwskazań do szczepienia. Wbrew stanowisku rodziców dziecka za takowe nie można bowiem uznać skierowania do poradni gastroeterologicznej wystawione podczas wizyty szczepiennej w dniu 5 grudnia 2018 r.

Nie może przy tym ujść uwadze, że syn Skarżącego urodził się w dniu 19 maja 2017r. i do dnia sporządzenia skargi, tj. 9 grudnia 2020 r. (przez trzy i pół roku), wbrew ustawowemu obowiązkowi, nie został poddany żadnemu obowiązkowemu szczepieniu.

Z doświadczenia życiowego, do którego odwołuje się Skarżący w uzasadnieniu skargi, wynika że w tak długim przedziale czasowym musiały znajdować się okresy, w których u syna Skarżącego nie występowały żadne przeciwskazania do szczepień, jednak Skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku poddania małoletniego szczepieniom.

W związku z niedopełnieniem obowiązku poddania małoletniego syna wymagalnym obowiązkowym szczepieniom Powiatowy Inspektor zgodnie z przytoczonymi wyżej regulacjami prawnymi zainicjował wszczęcie postępowania egzekucyjnego mającego na celu przymuszenie Skarżącego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. W tym celu wystawił tytuł wykonawczy, który spełnia wszelkie wymogi art. 27 u.p.e.a.

Przy czym wskazana w nim treść obowiązku jest jasna i zrozumiała.

Z powyższych przyczyn Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz ustawy o zapobieganiu. Kontrola sądowa zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia wykazała, że nie naruszają one prawa. To oznacza, że argumentacja jaką posłużył się organ jest prawidłowa.

Wbrew zarzutom skarżącej organy prowadząc postępowanie nie dopuściły się także naruszenia, art. 7a, art. 77, art. 80 i art. 81a k.p.a. Organy podjęły wszelkie czynności aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy i ustalić w jakich okolicznościach doszło do niepoddania małoletniego dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony postępowania wyrażona w art. 7a k.p.a. nie dotyczy wątpliwości odnośnie do stanu faktycznego sprawy ale wątpliwości odnośnie do treści normy prawnej. W sprawie tej nie miał także zastosowania przywoływany przez skarżącego art. 81a § 1 k.p.a. Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie, zebrany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie stanu faktycznego. Dokonana przez organy podatkowe odmienna ocena dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie stanowi naruszenia obowiązującego w tym zakresie prawa. To, że treść kwestionowanego rozstrzygnięcia nie odpowiada oczekiwaniom strony, w żaden sposób nie narusza zasad postępowania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Natomiast sam fakt, że wnioski organu orzekającego wynikające z zebranego materiału dowodowego są odmienne od oczekiwań strony, nie stanowi o naruszeniu przepisów wskazanych w skardze.

Mając na uwadze powyższe Sąd w składzie tu orzekającym ocenił stanowisko wierzyciela wyrażone w zaskarżonym postanowieniu za trafne, a złożoną skargę jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.