Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 325/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 28 par. 1, art. 29, art. 34, art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "A" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 2171/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "A" na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w spawie cofnięcia zezwolenia na zarządzanie sekurytyzowanymi wierzytelnościami funduszu sekurytyzacyjnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

I

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2171/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę "A" (dalej jako: "skarżąca") na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na zarządzanie sekurytyzowanymi wierzytelnościami funduszu sekurytyzacyjnego

Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie w dniu 3 października 2019 r. Skarga została podpisana przez Prezesa Zarządu – W. B. Zarządzeniem z dnia 25 października 2019 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych powyższej skargi, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia - poprzez nadesłanie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej, celem wykazania sposobu reprezentacji strony, obejmującego swym zakresem dzień sporządzenia skargi.

Korespondencja zawierająca powyższe wezwanie została doręczona skarżącej w dniu 14 listopada 2019 r. W zakreślonym przez sąd terminie skarżąca nadesłała Informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców, stan na dzień 18 listopada 2019 r. - pobraną w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr. 168, poz. 1186, ze zm.; dalej jako: "ustawa o KRS").

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że stosownie do postanowień art. 29 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.) przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

W ocenie sądu pierwszej instancji, przedłożony odpis z rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, nie stanowi wykonania wezwania. Nadesłany dokument nie wskazuje bowiem na osobę uprawnioną do reprezentacji skarżącej fundacji według stanu na dzień sporządzenia skargi - 3 października 2019 r., gdyż pomiędzy datą wniesienia skargi, a datą widniejącą na złożonym do sądu odpisie z KRS- u skarżącej – 18 listopada 2019 r., doszło zmiany wpisów w rejestrze, zatem sąd nie mógł ocenić, czy osoba podpisana pod skargą była do tego umocowana, albowiem nie jest wiadomym, czego dotyczyła dokonana w dniu 16 października 2019 r. zmiana w rejestrze. W konsekwencji, sąd rozpoznający przedmiotową sprawę nie ma żadnej wiedzy od kiedy W. B. pełni rolę Prezesa Zarządu fundacji i czy w związku z tym w dacie sporządzenia skargi (tj. 3 października 2019 r.) był osobą uprawnioną do reprezentacji fundacji.

II

Skarżąca zaskarżyła postanowienie z dnia 30 lipca 2020 r., wnosząc o jego uchylenie w całości.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Stosownie zaś do treści art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności.

Zaniechanie w zakresie załączenia tego dokumentu stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Odnosząc się do istoty spornej w niniejszej sprawie, wymaga przypomnienia, że dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu skarżącej, będącej osobą prawną, jest niewątpliwie odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Z art. 3 ustawy o KRS wynika, że rejestr obejmuje podmioty, na które przepisy ustaw nakładają obowiązek uzyskania wpisu do tego Rejestru (w przypadku fundacji obowiązek wpisu do rejestru KRS wynika z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach; tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1491 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II GZ 778/17 i przywołane w jego uzasadnieniu stanowisko przedstawione w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt II CZP 92/07 (opubl. w: OSNC 2008/11/126), zgodnie z którym do wykazania, w sytuacji, że osoby działające jako organ osoby prawnej są uprawnione do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, nie jest konieczne, aby aktualny bądź zupełny odpis z KRS był sporządzony według stanu na dzień wystawienia dokumentu pełnomocnictwa procesowego. Wymaganie, aby odpis z rejestru był aktualny w chwili sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa, można traktować jako sytuację idealną, ale nie można jej - ze względu na potrzeby obrotu prawnego - uznać za konieczną. Istotnym jest bowiem, by umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony istniało w dniu dokonywania tej czynności.

Pogląd ten wyrażony na gruncie sprawy dotyczącej osoby działającej jako organ osoby prawnej należy uznać za adekwatny również w realiach rozpoznawanej sprawy. W rozpoznawanej sprawie zarządzeniem z dnia 25 października 2019 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych powyższej skargi, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia - poprzez nadesłanie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej, celem wykazania sposobu reprezentacji strony, obejmującego swym zakresem dzień sporządzenia skargi.

W wykonaniu tego wezwania skarżąca nadesłała Informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców, stan na dzień 18 listopada 2019 r. - pobraną w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS.

Skoro nadesłany przez skarżącą odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców budził wątpliwość sądu pierwszej instancji, co do tego, czy widniejący w nim jako Prezes Zarządu – W. B. był uprawniony do działania w imieniu fundacji w dniu 3 października 2019 r., bowiem widniała w nim data dokonania ostatniego wpisu w dniu 16 października 2019 r., a nieznany był przedmiot tej zmiany, to sąd pierwszej instancji winien był przed odrzuceniem skargi wezwać skarżącą do nadesłania odpisu pełnego z KRS, w celu usunięcia tej wątpliwości.

Wniesione w tej sprawie zażalenie zostało więc uwzględnione, tym bardziej bowiem, że z załączonego do niego pełnego odpisu KRS z dnia 13 sierpnia 2020 r. skarżącej wynika, czego dotyczyła zmiana z dnia 16 października 2019 r. oraz, że W. B. był umocowany do reprezentowania skarżącej w dniu 3 października 2019 r.

Kwestią kluczową dla rozstrzygnięcia tej sprawy, było ustalenie, czy skarżąca uzupełniła brak formalny skargi z którego wynikało umocowanie do działania przez W. B. w imieniu skarżącej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazane dokumenty znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają umocowanie do reprezentacji fundacji przez osobę, która podpisała skargę. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie uznać należało za wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.