Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 878/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 31 października 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miasta I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2005 r. Prezydent Miasta I. ustalił dla Jerzego B. i Krzysztofa D. – wspólników spółki "B." w I. opłatę adiacencką z tytułu podziału nieruchomości stanowiącej własność ww. osób położonej w I. przy ul. [...], oznaczonej numerem geodezyjnym [...].

W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w B. wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzją z dnia

[...] 2005 r. uchyliło w całości ww. decyzję Prezydenta Miasta I.

i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Decyzję tę doręczono Prezydentowi w dniu

28 lipca 2005 r.

Dnia 29 sierpnia występując jako reprezentant Gminy Miasta I. Prezydent Miasta I. złożył skargę na decyzję Kolegium zarzucając, iż błędnie przyjęło ono, że trzyletni okres na ustalenie opłaty adiacenckiej jest dochowany tylko wówczas, jeżeli w okresie trzech lat od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości zostanie wydana ostateczna decyzja ustalająca opłatę - nie jest zaś dochowany ten termin poprzez wydanie nieostatecznej decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że nie jest dopuszczalne zaskarżenie decyzji przez osobę, która występowała jako organ orzekający

w pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Interes prawy skarżącego istnieje wówczas, kiedy możliwe jest wskazanie przepisu prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lipca 2003 r. (sygn. akt I SA 650/03, opublikowane w "Orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2004 r. Nr 2 poz. 82 oraz w elektronicznym Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 109727) w orzecznictwie sądowym, między innymi w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r. sygn. akt III RN 104/00 (OSNAPiUS 2002, nr 1, poz. 4) oraz w postanowieniu tego Sądu z dnia 9 listopada 2001 r. sygn. akt III RN 189/01 (OSNAPiUS 2002, nr 8, poz. 177) wyrażono poglądy o dopuszczalności wniesienia skargi przez gminę, mimo że decyzje w pierwszej instancji wydal organ gminy. Jednakże w obu tych sprawach gmina jako podmiot prawa własności miała interes majątkowy.

Jak zauważał z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia

19 maja 2003 r. (opubl. ONSA z 2003 r. Nr 4 poz. 115; LEX nr 79089) rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.; dalej powoływana jako kpa) przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa jednak może organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on reprezentował interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego.

W niniejszej sprawie pozycję Prezydenta Miasta I. w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia Jerzemu B. i Krzysztofowi D. opłaty adiacenckiej wyznaczał art. 98a ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603; z późn. zm.) zgodnie z którym, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Stosownie do art. 144 ust. 1 w związku z art. 98a ust. 1 zdanie ostatnie ww. ustawy

o gospodarce nieruchomościami do uiszczenia opłat adiacenckich zobowiązani są właściciele podzielonej nieruchomości, tzn. w postępowaniu zakończonym skarżoną decyzją - Jerzy B. i Krzysztof D.

Z powyższego wynika, że rozpatrywana sprawa dotyczy obowiązków Jerzego B. i Krzysztofa D. wynikających z przysługującego im prawa własności. Nie jest to więc sprawa majątkowa gminy i gmina nie występuje jako osoba prawna, będąca podmiotem praw majątkowych, lecz jako podmiot administrujący, którego organ (Prezydent Miasta) wykonuje administrację publiczną.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę Gminy Miasta Inowrocław jako niedopuszczalną Sąd odrzucił.