Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 924/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku S. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 361/10 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 kwietnia 2010 r. oddalającego skargę S. P. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, S. P. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wskazany wniosek podał, że osiąga dochód w wysokości 4.500 zł netto miesięcznie z tytułu wykonywanej pracy jako kierowca autobusu oraz prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu osób. Nie utrzymuje rodziny i spłaca należności z tytułu trzech kredytów, w których miesięczna rata wynosi średnio 1.900 zł za kredyt udzielony na zakup samochodu, którym wykonuje działalność gospodarczą oraz 472 zł i 100 zł z tytułu miesięcznych rat za dwa pozostałe kredyty. Nadto skarżący wskazał na obowiązek opłacenia miesięcznej składki ZUS w wysokości 224 zł, należnych podatków (VAT, karta podatkowa), opłaty na rzecz korporacji "G." w wysokości 406 zł, stałego kosztu paliwa, tj. 1.500 zł, które musi zakupić, aby wykonywać działalność gospodarczą, a także miesięcznego serwisu samochodu w wysokości 300 zł. Nadto S. P. podał, że przeznacza 293 zł na czynsz za mieszkanie, 160 zł na opłaty za gaz i prąd. Pozostała część wynagrodzenia stanowi koszty związane z podstawowymi potrzebami życiowymi.

W ocenie skarżącego, wobec wyżej wskazanych dochodów i wydatków, wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 13.000 zł, spowoduje istotny uszczerbek finansowy dla utrzymania oraz zabezpieczenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącego oraz nieprzewidywalne i trudne do odwrócenia skutki dla płynności finansowej skarżącego oraz prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powołanego przepisu wynika, iż wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny ma na uwadze, że każde rozstrzygnięcie administracyjne polegające na nałożeniu kary powoduje, z istoty rzeczy, dolegliwość finansową dla podmiotu, na który karę nałożono. Samo wystąpienie tego skutku nie jest wystarczającą przyczyną wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał jedynie, że to wysokość nałożonej kary, tj. 13.000 zł stanowi zagrożenie dla zaspokojenia jego potrzeb życiowych i płynności finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny mając jednak na uwadze wysokość zarówno dochodu skarżącego (4.500 zł), jak i środków przeznaczanych przez niego na zaspokojenie zobowiązań cywilnoprawnych oraz stojąc na stanowisku, że ich zaspokojenie nie może stanowić priorytetu w stosunku do realizacji zobowiązań publicznoprawnych, uznał, że sama zapłata kary wymierzonej skarżącemu zaskarżoną decyzją Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2009 r., nie stanowi o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Nadto na marginesie należy wskazać, że niniejsze postanowienie nie wyklucza możliwości złożenia przez skarżącego wniosku o rozłożenie na raty kwoty kary, do której zapłaty jest on zobowiązany.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.