Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2496/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2496/10

Uzasadnienie

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 39a ust. 1, art. 39k ust. 1-4, art. 39l ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej jako u.t.d., art. 31 ust. 1-3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 15 ust. 7a pkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 32. 12. 1985) oraz lp. 1.7 i lp. 1.8.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. o nałożeniu na A. K. wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą K., kary pieniężnej w kwocie sumarycznej 1000 zł.

Decyzję wydano w następujących ustaleniach;

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nałożył na A. K. kary pieniężne w kwotach: 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunku kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne oraz karę w kwocie 500 zł za niewyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty. Organ administracji wydał decyzję administracyjną w związku z ustaleniami kontroli z dnia [...] maja 2010 r., był wykonywany przewóz ładunku na potrzeby własne. Kierujący pojazdem (L. K.) okazał do kontroli m.in. wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy na potrzeby własne wydane dla A. K. i dokumenty przewozowe oraz podpisał protokół kontroli nie zgłaszając do niej uwag. Kierowca został przesłuchany w charakterze świadka zeznając, że jest zatrudniony w firmie A. (jak wynika z umowy o prace był zatrudniony także w firmie K.) i w chwili kontroli przewoził ładunek ryb mrożonych w ramach przewozu na potrzeby własne K. Do kontroli nie okazał, ponieważ nie posiadał, zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach od 8 maja do 11 maja 2010 r., gdyż, jak oświadczył, zaświadczenia tego nie otrzymał od pracodawcy. W wymienionych dniach kierował busem do 3,5t.

Zawiadomieniem z dnia [...] maja 2010 r. poinformowano A. K. o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o prawach przysługujących mu jako stronie tego postępowania, żądając jednocześnie dostarczenia dokumentów wskazanych w zawiadomieniu.

W odpowiedzi A. K. przesłał wymagane dokumenty w tym zaświadczenie lekarskie L. K. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku kierowcy oraz zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania prac w procesie produkcji i w obrocie żywnością. Przesłano również umowę o pracę zawartą przez A. K. z kierowcą pojazdu o zatrudnieniu na stanowisku kierowcy oraz zaświadczenie stwierdzające, że A. K. w dniach 7 maja do 11 maja 2010 r. prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania przepisów AETR.

Pismami z dnia [...] maja 2010 r. i z [...] czerwca 2010 r. poinformowano stronę o prawie do złożenia dodatkowych wyjaśnień i o zakończeniu postępowania. Pisma te A. K. otrzymał [...] czerwca 2010 r. po czym została wydana decyzja przez organ I instancji, w której stwierdzono, że kierowca nie został skierowany na wymagane badania lekarskie i psychologiczne oraz nie został wyposażony w dokumenty stwierdzające, iż w dniach określonych w decyzji nie prowadził pojazdu, do którego mają zastosowanie przepisy AETR. Organ I instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 u.t.d. wobec braku nadzoru pracodawcy w zakresie kierowania kierowcy na badania okresowe.

W odpowiedzi na pismo z dnia [...] maja 2010 r. w dniu [...] czerwca 2010 r. wpłynęło pismo A. K. z dnia [...] czerwca 2010 r. z załączonym zaświadczeniem o badaniach psychologicznych L. K., jednocześnie przedsiębiorca wnosił o doręczenie odpisu akt sprawy.

Od decyzji A. K. złożył odwołanie domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania lub przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania przez pozbawienie strony prawa do obrony podkreślając, że pismem z dnia [...] maja 2010 r. i z [...] czerwca 2010 r. poinformowano go o możliwości zapoznania się z aktami i złożenia wniosków w terminie 7 dni od otrzymania tych pism, a otrzymał je [...] czerwca 2010 r., tymczasem decyzja została wydana [...] czerwca 2010 r., czyli przed upływem udzielonego mu terminu. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. przesłał zaświadczenie o badaniach psychologicznych kierowcy, jednakże z powodu wydania decyzji wcześniej, organ nie wziął tego dokumentu pod uwagę. Nadto skarżący podnosił błąd w ustaleniach faktycznych organu co do nieskierowania kierowcy na wymagane badani, czego dowodem były zaświadczenia przedłożone w toku postępowania administracyjnego i w związku z tym stwierdzał, że nie można było przypisać stronie odpowiedzialności za to, iż kierowca wymaganych dokumentów nie posiadał przy sobie w chwili kontroli.

W tych warunkach został wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego wymieniona na wstępie decyzja administracyjna.

Wskazując na przepisy powołane w podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ odwoławczy podnosił, że kierowca nie okazał podczas kontroli wykresówki za dni poprzedzające kontrolę lub stosownego zaświadczenia pracodawcy o nieprowadzeniu pojazdu za ten okres. Obowiązek okazania podczas kontroli tych dokumentów wynika wprost z art. 87 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 15 ust. 7a lit. i) rozporządzenia nr 3821/85. Jeżeli natomiast, jak podkreślał skarżący, kierowca w dniach poprzedzających kontrolę prowadził pojazd nie podlegający przepisom AETR lub przebywał na urlopie/zwolnieniu lekarski, to zgodnie z art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, pracodawca powinien wystawić mu stosowne zaświadczenie i wręczyć je kierowcy przed wykonywaniem przewozu. Kierujący pojazdem tych dokumentów nie okazał stwierdzając, że wymaganego zaświadczenia pracodawca mu nie wystawił. W związku z tym za to naruszenie przewoźnik został ukarany karą pieniężną w wysokości podanej w lp.1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Powołując się na przepisy art. 39a, art. 39k i 39l u.t.d. organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca może zatrudnić pracownika na stanowisku kierowcy wówczas, gdy osoba ta nie wykazuje przeciwwskazań zdrowotnych do takiego zatrudnienia, co potwierdzają badania lekarskie i psychologiczne, na które pracodawca jest obowiązany kierować pracownika. Skarżący przedstawił wymagane przepisem art. 39j u.t.d. zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do zatrudnienia kierowcy na tym stanowisku. W toku postępowania administracyjnego przedsiębiorca przedstawił orzeczenie psychologiczne stwierdzające brak przeciwwskazań odnośnie kierowcy L. K. do kierowania pojazdami według określonych kategorii prawa jazdy posiadanych przez kierowcę. Orzeczenie to nie spełnia w ocenie organu wymagań z art. 39k ust. 1 u.t.d. zgodnie z wzorem zaświadczenia określonym w załączniku nr 13 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 6220). W tych warunkach organ odwoławczy uznał, że kierowca nie posiadał wymaganych badań psychologicznych, gdyż pracodawca na takie badania go nie skierował. Stąd nałożenie kary pieniężnej na podstawie lp. 1.8.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym było zasadne.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego o pozbawieniu go możliwości obrony przez wydanie decyzji administracyjnej przed terminem wskazanym w piśmie z dnia [...] maja 2010 r. organ odwoławczy przyznał, że doszło do takiej sytuacji, jednak uznał, iż naruszenie tego terminu nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Załączone zaświadczenie psychologiczne przy piśmie złożonym po wydaniu decyzji przez organ I instancji, z tego powodu, iż nie było dokumentem właściwym, nie mogło wpłynąć na zmianę stanowiska organu administracji. Natomiast żądanie strony przesłania przez organ kopii akt sprawy wykraczało poza obowiązek organu wskazany art. 73 § 1 k.p.a. Strona mogła zapoznać się ze zgromadzonym materiałem w sprawie i sporządzić z akt stosowne odpisy uwierzytelnione przez organ prowadzący postępowanie. Natomiast organ administracji nie miał obowiązku doręczać stronie kopii akt prowadzonego postępowania. Jeżeli strona nie mogła osobiście się z aktami zapoznać z powodu stanu zdrowia, to w takiej sytuacji, jak podkreślał organ odwoławczy, mogła ustanowić pełnomocnika do dokonania tych czynności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. wnioskował o uchylenie obu decyzji administracyjnych i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania przez pozbawienie skarżącego prawa do obrony, naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym przez ich błędne zastosowanie, a w szczególności przez niezastosowanie jej art. 92a ust. 4 oraz nałożenie zbyt wysokiej kary pieniężnej.

Zdaniem skarżącego wydanie decyzji przed upływem siedmiodniowego terminu wskazanego przez organ do składania przez stronę wniosków i dowodów stanowiło rażące naruszenie prawa. Gdyby bowiem organ odwoławczy uchylił decyzję I instancji skarżący mógłby przeprowadzić dowody z zeznań świadków i inne, celem wykazania zasadności swoich twierdzeń. W postępowaniu odwoławczym przeprowadzenie takich dowodów pozbawiłoby skarżącego prawa do drugiej instancji.

Niezależnie od powyższego, zarzut nieskierowania kierowcy na badania psychologiczne nie był zasadny, gdyż przedsiębiorca obowiązek ten spełnił, czego dowodem jest przedłożone orzeczenie psychologiczne. Natomiast to, że przedmiotowe orzeczenie zostało wydane na niewłaściwym druku nie powinno i nie może stanowić podstawy do ukarania strony za nieskierowanie kierowcy na wymagane badania. Nie można było również zarzucać skarżącemu, że kierowca przez własne zaniedbanie nie pobrał odpowiedniego dokumentu z firmy, ponieważ zgodnie z regulaminem obowiązującym w przedsiębiorstwie kierowcy wiedzą jakie dokumenty powinni zabrać w drogę. Z tych względów organ administracji powinien zastosować przepis art. 92a ust. 4 u.t.d., gdyż skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

W ocenie Sądu stanowisko organu administracji w sprawie niewłaściwości orzeczenia psychologicznego przedłożonego przez skarżącego było zasadne. Orzeczenie to zostało wydane przez psychologa na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym stwierdzając, że w stosunku do L. K. nie występują przeciwwskazania do kierowania pojazdami na podstawie posiadanego przez kierowcę prawa jazdy kat. CE DE. Podstawą prawną wydanego orzeczenia psychologicznego był wymieniony przepis Prawa o ruchu drogowym ze wskazaniem na akt promulgacyjny tej ustawy - Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515. W stanie prawnym z 2003 r. przepis art. 124 ust. 1 pkt 4 określał, że badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący będący sprawcą wypadku drogowego, w którym jest zabity lub ranny. Jednakże jak wynika z przedmiotowego orzeczenia było ono wystawione w dniu [...] grudnia 2009 r., a więc już w obowiązującym stanie prawnym, w którym treść przepisu art. 124 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym otrzymała brzmienie - badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący skierowany przez lekarza, jeżeli w wyniku badania lekarskiego stwierdzona zostanie konieczność przeprowadzenia badania psychologicznego.

W związku z powyższym już co do samej podstawy prawnej omawianego orzeczenia psychologicznego powstaje pytanie, na skutek jakiej okoliczności zostało ono wydane, czy w związku z tym, że kierowca był sprawcą wypadku drogowego, czy dlatego, że na to badanie został skierowany przez lekarza widzącego konieczność jego przeprowadzenia.

Z treści zaświadczenia lekarskiego nie wynika by lekarz skierował kierowcę na badania psychologiczne. Jak wynika z zaświadczenia lekarskiego zostało ono wydane w trybie art. 229 § 4 Kodeksu pracy - pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku. Zatem było to badanie celem, którego było dopuszczenie pracownika do zatrudnienia na stanowisku kierowcy, wykonane zgodnie z wymaganiami art. 39a ust. 1 pkt 3 u.t.d. - przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; oraz zgodnie z wymaganiami art. 39j ust. 1 u.t.d. - kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Orzeczenie psychologiczne, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, nie spełniało warunków przepisów ustawy o transporcie drogowym, przy czym nie chodzi wyłącznie o wadliwość samego druku, na którym zostało sporządzone, lecz w szczególności o jego treść: "Brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami CE DE". Teść przedmiotowego orzeczenia psychologicznego nie odpowiadała przepisowi art. 39a ust. 1 pkt 4 u.t.d. - przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta (...) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, jak i nie była zgodna z przepisem art. 39k ust. 1 u.t.d. stanowiącym, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Z załączonego orzeczenia psychologicznego nie wynika, by stwierdzało ono o braku przeciwwskazań w stosunku do L. K. o zatrudnieniu go na stanowisku kierowcy, a tym samym przedsiębiorca nie wykazał, by kierowca wymagane badanie odbył. Skarżący sam dostarczając orzeczenie psychologiczne powinien być świadom tego, że nie stwierdzało ono możliwości zatrudnienia kierowcy na tym stanowisku. Było więc wadliwe co do treści w nim zawartej, czego świadomość przedsiębiorca powinien posiadać. Powoływanie się przez skarżącego na to, że faktycznie spełnił wymaganie z art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b) u.t.d. kierując kierowcę na badanie psychologiczne okazuje się nie być trafne, bowiem dokument jaki otrzymał od psychologa nie spełniał warunków ustawy o transporcie drogowym także z uwagi na kwestię wadliwości podstawy prawnej jego wydania. W związku z tym powoływanie się w tym zakresie na niezastosowanie przez organ administracji art. 92a ust. 4 u.t.d. nie było zasadne, a wobec stwierdzonego naruszenia nałożenie kary pieniężne w wysokości podanej lp. 1.8.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym było uzasadnione.

W sprawie jest bezsporne, że kierowca nie okazał do kontroli wykresówek za okres nią objęty, zgodnie z wymaganiami art. 15 ust. 7a lit i) rozporządzenia nr 3821/85, ani zaświadczenia stwierdzającego, że w tym okresie nie prowadził pojazdu lub prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania przepisów rozporządzenia nr 561/2006 lub AETR. Zaświadczenie stwierdzające, że w okresie od 7 maja do 11 maja 2010 r. kierowca prowadził pojazd nie podlegający wymienionym przepisom, zostało dostarczone po kontroli nie spełniając wymagań art. 87 ust. 1 i ust. 3 u.t.d. (nie było okazane w czasie kontroli). Kierowca tłumaczył nieokazanie w czasie kontroli tego zaświadczenia tym, że pracodawca nie wydał mu go przed wyjazdem w trasę. To że w firmie skarżącego funkcjonuje regulamin nakazujący kierowcom odpowiednie zachowanie się, w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, nie zwalnia przedsiębiorcę od konieczności podjęcia takich rozwiązań organizacyjnych, w których nie dochodziłoby do sytuacji stwierdzonej w niniejszej sprawie. Każdy przedsiębiorca wykonujący działalność objętą ustawą o transporcie drogowym powinien mieć świadomość tego, co zasadnie podkreślał organ odwoławczy, że nadzór nad pracownikami (kierowcami) powinien być wykonywany ze szczególną starannością, chociażby z uwagi na to, iż przedsiębiorca może przy jej braku lub niedostateczności ponieść konsekwencje finansowe. Zatem niewystarczające jest wskazanie na pewne (w istocie schematyczne) uregulowania organizacyjne, by można było odwoływać się do przepisu art. 92a ust. 4 u.t.d., z powołaniem się na to, że okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Przepis ten wymaga przede wszystkim udowodnienia przez przedsiębiorcę okoliczności, które uwalniałyby go od odpowiedzialności, a skarżący nie przedstawił na te okoliczności żadnych dowodów. Nie można bowiem uznać, że stwierdzenie skarżącego w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. o deklaracji co do zgłoszenia jakiś (bliżej nieokreślonych dowodów) i to jeżeli okaże się to konieczne, było przedłożeniem dowodów w celu zastosowania przepisu art. 92a ust. 4 u.t.d. W podobny sposób skarżący zadeklarował w odwołaniu możliwość zgłoszenia dowodów również ich nie precyzując. W tych okolicznościach organ odwoławczy nie miał podstaw do zastosowania art. 136 k.p.a. w celu uzupełnienia dowodów lub materiału w sprawie albo zlecić ich przeprowadzeni organowi I instancji, bowiem nie miał wiedzy na jakie konkretnie dowody skarżący się powoływał, których nie dostarczyło postępowanie przeprowadzone w sprawie. W związku z tym należy odmówić trafności zarzutom skarżącego co do nieuwzględnienia jego wniosków w tym zakresie.

Zdaniem Sądu organ administracji nie miał obowiązku zadośćuczynienia żądaniu strony dostarczenia jej kopii akt sprawy. Przepis art. 73 § 1 k.p.a. daje możliwość stronie postępowania zapoznania się z aktami sprawy w każdym stadium postępowania i skarżący tego prawa nie był pozbawiony. Mógł zatem nie tylko zapoznać się z dowodami i materiałem zgromadzonym w sprawie, ale również poczynić na własne potrzeby stosowne odpisy zgodnie z art. 73 § 2 k.p.a. W związku z tym zarzut skarżącego podnoszony w związku z zarzutem wydani decyzji przed terminem określonym przez organ I instancji w piśmie z dnia [...] maja 2010 r. nie był zasadny.

Faktycznie organ I instancji wydał decyzję przed upływem terminu oznaczonego w wymienionym piśmie, którym dawał stronie postępowania czas na złożenie wyjaśnień i wniosków. Skarżący przy piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. jako dowód przedłożył jedynie omawiane już orzeczenie psychologiczne, którego wartość jako dowodu została oceniona przez organ odwoławczy i omówiona przez Sąd. W piśmie tym skarżący żądał również dostarczenia kopii akt sprawy oraz deklarował przedłożenie jakiś bliżej nieokreślonych dowodów, co do którego to żądania i wniosków organ wypowiedział się w decyzji oraz Sąd w powyższych wywodach. Zdaniem skarżącego jednak organ administracji wydając decyzję przed upływem wyznaczonego terminu naruszył prawa strony do obrony jej interesów (prawa), czyli zasadę określoną w art. 10 § 1 k.p.a. O naruszeniu przepisu art. 10 § 1 k.p.a. (czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym) decyduje to, czy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA z dnia 6 listopada 2007 r. w sprawie I OSK 1512/06, z dnia 23 listopada 2007 r. w sprawie I OSK 1614/06 lub wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 września 2009 r. w sprawie II SA/Sz 747/09). Jak już podkreślano skarżący, w związku z udzieleniem mu terminu do złożenia ewentualnych wniosków i dowodów w sprawie, przedłożył jedynie omawiane już orzeczenie psychologiczne nie precyzując jednocześnie innych wniosków dowodowych. Organ odwoławczy odniósł się do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym do owego orzeczenia psychologicznego określając jego przydatność dowodową. Innych czynności w ramach postępowania prowadzonego w sprawie nie przeprowadzano, w których skarżący powinien uczestniczyć jako strona oraz innych dowodów organ administracji nie zbierał, uznając zgromadzone za wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia. Trudno zatem uznać, że naruszenie przez organ administracji terminu zakreślonego stronie w piśmie z dnia [...] maja 2010 r., przez wydanie decyzji przed jego upływem, naruszyło prawa skarżącego określone przepisem art. 10 § 1 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy, zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a., rozpoznaje sprawę w całości od początku, podobnie jak organ apelacyjny. Mając zatem wiedzę co do stanowiska strony, w tym co do wniosków dowodowych precyzowanych przez stronę w sposób już omawiany, miał podstawy do stwierdzenia, że naruszenie przez organ I instancji owego terminu udzielonego stronie nie wpłynęło, w szczególności w zakresie istotnym, na wynik sprawy. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie ta konstatacja co do stanowiska procesowego organu odwoławczego, w świetle materiału i dowodów zgromadzonych w sprawie, nie była nieuzasadniona. Uchylając bowiem decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy tym rozstrzygnięciem procesowym nie doprowadziłby (w świetle dowodów, których skarżący nie miał już możliwości uzupełnić – odpowiednie orzeczenie psychologiczne i nieokazanie podczas kontroli wymaganego zaświadczenia) do wydania przez organ I instancji innej decyzji o treści oczekiwanej przez skarżącego.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.