Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 340/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 9 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant referendarz sądowy Ewa Alberciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2004 r. sprawy ze skargi G. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie mianowania na niższe stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł., po ponownym rozpatrzeniu odwołania G. K. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] uchylił ten rozkaz w części dotyczącej daty mianowania policjanta na stanowisko służbowe, ustalił datę mianowania na stanowisko specjalisty zespołu do spraw wykroczeń Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Ł. na dzień 1 lutego 2003 roku i w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Jako podstawę prawną zaskarżonego rozkazu podał art. 138 § l pkt 2 w związku z art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami).

Wcześniej sprawa G. K. była rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, który wyrokiem z 28 listopada 2003 roku uchylił poprzedni rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...].

Jak wynika z załączonych akt, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Ł. zwolnił G. K. ze stanowiska Kierownika Referatu Prezydialnego w 9 grupie uposażenia zasadniczego z wynagrodzeniem 1820 zł i dodatkiem funkcyjnym 596 zł i z dniem 16 września 2002 r przeniósł ją na stanowisko specjalisty zespołu do spraw wykroczeń Sekcji Ruchu Drogowego w 8 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 1820 zł i dodatkiem funkcyjnym 596 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że mianowanie związane jest z nową strukturą organizacyjną Komendy Miejskiej Policji w Ł., a z wnioskiem o mianowanie na nowe stanowisko wystąpił bezpośredni przełożony.

W złożonym odwołaniu G. K. zarzucała m.in, że mianowanie jej na niższe stanowisko, jest przejawem dyskryminacji kobiet. Reorganizacja dotyczyła bowiem trzech komórek organizacyjnych tj. Referatu Prezydialnego, Sekcji OIN i Inspektoratu i tylko ona – dotychczasowy Kierownik Referatu Prezydialnego utraciła kierownicze stanowisko. Naczelnik sekcji OIN D. G. i Naczelnik Inspektoratu J. Ś. pozostali na kierowniczych stanowiskach jako Naczelnik i Zastępca Naczelnika Sekcji do Spraw Ochrony Informacji Niejawnych i Inspekcji KMP w Ł.. Taka decyzja, w ocenie G. K., była dla niej, jako długoletniego i dobrze wypełniającego obowiązki pracownika, bardzo krzywdząca. Zgłaszane były także zarzuty formalne.

Rozkazem z dnia [...] Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił rozkaz Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania nakazując rozważenie przesłanek z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz zachowanie wymogów z art. 107 k.p.a.

Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Ł., działając na podstawie art. 6 f w związku z art. 32 ust. 1 i art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji ( tekst jedn. Dz. U. Nr 7 poz. 58 ze zm. ) ponownie zwolnił G. K. ze stanowiska Kierownika Referatu Prezydialnego w 9 grupie uposażenia zasadniczego z wynagrodzeniem 1820 zł i dodatkiem funkcyjnym 596 zł i z dniem 16 grudnia 2002 r. przeniósł ją na stanowisko specjalisty zespołu do spraw wykroczeń Sekcji Ruchu Drogowego w 8 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 1820 zł i dodatkiem funkcyjnym 596 zł z zachowaniem stopnia etatowego podinspektora. W uzasadnieniu organ dodatkowo wskazał, że z uwagi na zmiany strukturze organizacyjnej KMP stanowisko Kierownika Referatu Prezydialnego KMP w Ł. uległo likwidacji , a wobec braku możliwości mianowania G. K. na stanowisko równorzędne zaproponowano mianowanie na niższe stanowisko z zachowaniem dotychczasowego uposażenia, na co skarżąca wyraziła zgodę, a następnie oświadczyła , że tylko przyjmuje tę okoliczność do wiadomości.

Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] r., uchylonym następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił decyzję organu I instancji jedynie w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko specjalisty zespołu do spraw wykroczeń i ustalił tę datę na dzień 1 lutego 2003 r . a w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy.

Oceniając legalność rozkazu personalnego Nr [...] NSA uznał, iż w prowadzonym postępowaniu organ administracji publicznej naruszył przepisy postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, 77, 80 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreślił, iż bezsporny jest fakt likwidacji stanowiska służbowego zajmowanego przez skarżącą. Jednakże zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji organ nie wskazał w dostateczny sposób spełnienia przesłanki jaką jest brak możliwości mianowania kom. G. K. na inne równorzędne stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na brak w aktach sprawy wykazu stanowisk w 9 grupie uposażenia z zaznaczeniem czy jest to stanowisko obsadzone oraz brak wykazu wakatów istniejących w KMP i podległych jej jednostkach., co uniemożliwiało dokonanie oceny czy wyczerpana została dyspozycja art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Ponadto Sąd wskazał na niedostateczne odniesienie się organu II instancji “ do kwestii możliwości mianowania skarżącej na stanowisko naczelnika Sekcji d/s Ochrony Informacji Niejawnych i Inspektoratu, gdzie również przewidziano 9 - ą grupę uposażenia. Skoro bowiem powstało nowe stanowisko równorzędne, to organ administracji winien również odnieść się do kwestii możliwości mianowania skarżącej na to stanowisko (strona 5 wyroku NSA sygn. akt II SA/Łd 303/03).

Rozpoznając ponownie sprawę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. załączył do akt osobowych skarżącej : “Wykaz stanowisk policyjnych w 9 grupie uposażenia w KMP i podległych komisariatach na dzień 1 września 2002", “Wykaz wakatów KMP na 1 września 2002 r.", “Wykaz wakatów w KMP na dzień 1 grudnia 2002 r.", "Wykaz stanowisk policyjnych w 9 grupie uposażenia zasadniczego w KMP i podległych komisariatach Policji na dzień 1 grudnia 2002 r.", “Wykaz wakatów w KMP na dzień 1 stycznia 2004 r" i “Wykaz stanowisk policyjnych w 9 grupie uposażenia zasadniczego w KMP i podległych komisariatach Policji na dzień 1 stycznia 2004 r." i zwrócił do na piśmie do kom. G. K. z zapytaniem, czy podtrzymuje dotychczasowe stanowisko w sprawie propozycji mianowania na niższe stanowisko służbowe, czy domaga się mianowania na wyższe stanowisko służbowe Naczelnika Sekcji Ochrony Informacji Niejawnych i Inspekcji. Poinformowano skarżącą, że w świetle sentencji wyroku NSA w obrocie prawnym pozostał rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji Nr [...] z dnia [...] zaskarżony jej odwołaniem z dnia 16 grudnia 2002 r.

W piśmie wyjaśniono jednocześnie, że stanowisko Naczelnika Sekcji jest stanowiskiem wyższym niż stanowisko Kierownika Referatu . Pierwsze zaszeregowane jest w 11 grupie uposażenia zasadniczego ze stopniem etatowym podinspektora, a drugie w grupie 9 uposażenia ze stopniem etatowym nadkomisarza , natomiast stanowisko zastępcy Naczelnika Sekcji jest również stanowiskiem wyższym od zajmowanego wcześniej przez G. K., gdyż jest zaszeregowane w 10 grupie uposażenia zasadniczego ( rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów /.../ Dz. U. Nr 152 poz. 1732 ze zm. Poinformowano także o możliwości korzystania ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, a także wezwano do ewentualnego wskazania wakującego stanowiska równorzędnego. Pismo zostało doręczone skarżącej w dniu 12 stycznia 2004 r.

Pismem z dnia 14 stycznia 2004 r. skarżąca zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego Policji kwestionując pozostawanie w obrocie prawnym decyzji organu I instancji.

W dniu [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wydał wskazany na wstępie Rozkaz personalny Nr [...] , stanowiący przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy wskazał, że w oparciu o załączone także do akt osobowych funkcjonariusza wykazy stanowisk policyjnych w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. w 9 grupie uposażenia zarówno w dniach 1 września 2002 roku, 1 grudnia 2002 roku, jak również na dzień 1 stycznia 2004 roku brak było możliwości mianowania G. K. na równorzędne stanowisko służbowe.

Nie było przy tym możliwe mianowanie kom. G. K. na stanowisko Naczelnika Sekcji Ochrony Informacji Niejawnych i Inspekcji, gdyż stanowisko to nie jest stanowiskiem równorzędnym do zajmowanego ówcześnie przez policjantkę.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z uregulowaniem zawartym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...) (Dz. U. Nr 152, poz. 1372 ze zm.) stanowisko naczelnika sekcji - komórki organizacyjnej wyższej rangi niż referat - jest stanowiskiem wyższym niż zajmowane dotychczas przez kom. G. K., jako kierownika referatu. Stanowisko naczelnika sekcji zaszeregowane jest w 11 grupie uposażenia zasadniczego ze stopniem etatowym podinspektora, natomiast stanowisko kierownika referatu w 9 grupie uposażenia ze stopniem etatowym nadkomisarza (poz.. 45 oraz 60 załącznika nr 2 do wskazanego aktu prawnego).Również stanowisko zastępcy naczelnika sekcji (poz. 55 tabeli) jest stanowiskiem wyższym od zajmowanego przez zainteresowaną, gdyż zaszeregowane jest w 10 grupie uposażenia zasadniczego.

Organ stwierdził, że reforma struktur organizacyjnych, połączona z likwidacją zajmowanego przez policjantkę stanowiska służbowego nie stanowi podstawy i nie uzasadnia mianowania strony na wyższe stanowisko służbowe. Organ podkreślił, że w dniu 31.12.2003 roku chcąc zapewnić czynny udział strony w toczącym się postępowaniu, skierowano do zainteresowanej pismo prosząc o udzielenie odpowiedzi na postawione pytania, jak również informując o możliwości zaznajomienia się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W udzielonej odpowiedzi strona nie wniosła nowych elementów nie znanych organowi.

Organ uznał więc, że wobec likwidacji zajmowanego przez policjanta stanowiska służbowego, braku możliwości mianowania na stanowisko równorzędne i wyrażenia zgody w protokole w sprawie propozycji mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe z dnia 10 września 2002 roku na zaproponowane warunki mianowania, dokonane przez organ I instancji rozstrzygnięcie jest uzasadnione.

Organ wskazał, że uchylając zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko służbowe wziął pod uwagę skutki prawne rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...], który z chwilą wprowadzenia do obrotu prawnego stosownie do uregulowań art. 16 § l k.p.a. był ostateczny i podlegał wykonaniu. Skoro strona od tego dnia wykonywała obowiązki służbowe na nowym stanowisku, podejmując czynności faktyczne i prawne oraz pobierając stosowne uposażenie, niezbędnym było określenie tej daty w zakresie mianowania na stanowisko specjalisty na dzień 1 lutego 2003 roku.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższy rozkaz, G. K. wnosiła o jego uchylenie w całości.

Skarżąca stwierdziła, że uzasadnienie zaskarżonego rozkazu nie wyjaśnia niczego, co dotyczyłoby reorganizacji i nie wnosi do sprawy nic nowego. Po wyroku NSA rozkaz wydał niewłaściwy organ, bowiem nie jest ona pracownikiem Komendy Wojewódzkiej Policji.

Zdaniem skarżącej uzasadnienie rozkazu jest polemiką z wyrokiem NSA, nie popartą żadnymi dowodami. Zasadnym byłoby załączenie rozkazu organizacyjnego Komendy Miejskiej Policji w Ł..

Skarżąca podniosła, że Komenda Wojewódzka Policji stwierdziła, że miała ona 9 grupę zaszeregowania, co jest powodem, że nie może mieć wyższej. Jednak nie wyjaśniono, że sytuacja ta powstała dopiero po przeprowadzeniu dwóch reorganizacji i zdyskryminowaniu jej w stosunku do dwóch innych osób. Dowodami na to są rozkazy personalne jej i tych osób.

Skarżąca wyjaśniła, że w pierwszej reorganizacji zdegradowano ją z grupy 10 na 9, a awansowano Pana G. z grupy niskiej na 10. W drugiej reorganizacji zdegradowano ją z kierowniczego stanowiska i przeniesiono do komórki o innym profilu (ruch drogowy), obniżając grupę zaszeregowania z 9 na 8. Pana Ś. awansowano zaś z szeregowego pracownika na stanowisko kierownicze (zastępcy naczelnika), podnosząc grupę zaszeregowania z niskiej na 10 i pozostawiając go w strukturze połączonych trzech komórek organizacyjnych. Pana G. awansowano na naczelnika połączonych komórek, podnosząc mu grupę zaszeregowania z 10 na 11.

Zdaniem skarżącej Komenda likwidując jej stanowisko kierownicze powinna przewidzieć dla niej stanowisko kierownicze, a nie powierzyć je Panu Ś., tym bardziej, iż pomimo likwidacji jej stanowiska w nowej strukturze (połączonych trzech komórek) żadna z wykonywanych przez nią czynności nie została zlikwidowana).

Zdaniem skarżącej wyrok NSA uchylił rozkaz mianujący ją na niższe stanowisko służbowe (degradacja z grupy 9 na 8), a więc w obrocie prawnym pozostaje rozkaz I instancji, mianujący ją na 9 grupę. Natomiast zaskarżony rozkaz wydany został przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., gdy ona jest pracownikiem Komendy Miejskiej Policji w Ł..

Skarżąca podniosła również, że Komendant Wojewódzki Policji naruszył art. 35 k.p.a., gdyż potrzebował kilku miesięcy na przepisanie uchylonego wyrokiem NSA rozkazu. W kolejnym piśmie skierowanym do Sądu skarżąca dodatkowo zarzuciła zlekceważenie przez organ wyroku NSA i naruszenie art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, dyskryminację i dysponowanie stanowiskami według prywatnych kryteriów Komendanta Miejskiego Policji i naruszenie art. 14 Konwencji, brak ustosunkowania się do oceny prawnej wyroku NSA, brak takiego dokumentu jak “Rozkaz Organizacyjny Komendy Miejskiej Policji w Ł.". Wskazała też m.in., że w maju 2004 r zwalniają się dwa stanowiska w 9 grupie uposażenia , ale stanowiska te są już “obsadzone" przez Komendanta Miejskiego Policji. Zarzuciła, że najpierw rozdysponowuje się stanowiska a dopiero potem usuwa z nich policjantów i taki stan obrazują załączone wykazy stanowisk i wakatów.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu oraz o załączenie do akt niniejszej sprawy akt postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi o sygn. II SA/Łd 303/03. Załączył też, zgodnie z żądaniem skarżącej, Rozkaz Organizacyjny Nr [...] z dnia [...] uchylający etaty Komendy Miejskiej Policji w Ł. i podległych jej Komisariatów oraz Rozkaz organizacyjny Nr [...] z dnia [...] wprowadzający, w związku z reorganizacją, etat KMP i etaty podległych jej komisariatów wraz z załącznikiem , a także rozkazy personalne dotyczące D. G. i J. Ś.

Na rozprawie stawił się pełnomocnik organu i wnosił o odrzucenie skargi G. K. na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../.

Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji. Zakres działania sądów administracyjnych uregulowany został od strony pozytywnej w art. 3 § 2 i 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270), a wyłączenia spod kognicji sądownictwa administracyjnego określa art. 5 wskazanej ustawy.

Zgodnie z art. 145 § 1 wymienionej ustawy ( p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji ( tekst jednolity Dz. U. z 2002 r nr 7 poz. 58 ze zm. ). Zgodnie z tym przepisem policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku m. in. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.

Okolicznością bezsporną jest fakt likwidacji, z dniem 15 września 2002 r, na mocy Rozkazu Organizacyjnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji, stanowiska zajmowanego przez skarżącą . Jednocześnie, w utworzonej z połączenia Referatu Prezydialnego, Oddziału Informacji Niejawnych oraz Inspektoratu, Sekcji do Spraw Ochrony Informacji Niejawnych i Inspekcji, zgodnie z załącznikiem Nr 1 do Rozkazu Organizacyjnego Nr [...], nie występowało stanowisko zaszeregowane w 9 grupie uposażenia zasadniczego. Tak, jak to wyjaśniał organ w uzasadnieniu swojej decyzji stanowisko naczelnika sekcji zaszeregowane jest w 11 grupie uposażenia zasadniczego , a stanowiska zastępcy naczelnika sekcji w 10 grupie uposażenia zasadniczego . Żadne z tych stanowisk nie było więc stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem zajmowanym uprzednio przez skarżącą. Z przedstawionych przez organ administracji wykazów stanowisk w 9 grupie uposażenia i wykazu wakatów, według stanu na 1 września 2002 r., 1 grudnia 2002 r. i 1 stycznia 2004 r. wynika, że w Komendzie Miejskiej Policji ani podległych jej jednostkach nie było wakującego stanowiska równorzędnego ze stanowiskiem zajmowanym przed reorganizacją przez skarżącą tj. w 9 grupie uposażenia zasadniczego. Tym samym, wbrew opinii skarżącej zaistniały ustawowe przesłanki do przeniesienia jej na niższe stanowisko służbowe.

Organ miał przy tym podstawy do przyjęcia, że skarżąca mimo swojego niezadowolenia wyraziła zgodę na mianowanie jej na niższe stanowisko, co było warunkiem mianowania jej na stanowisko specjalisty w Sekcji Ruch Drogowego, skoro podpisała protokół takiej treści i podjęła następnie pracę na tym stanowisku. Jest także oczywiste, że zgoda ta wyrażona została z uwagi na treść art.. 38 ust. 4 ustawy o Policji, który stanowi, że policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2 , może być zwolniony ze służby . Z treści żadnego z pism nie wynika, że skarżąca była gotowa zrezygnować z pracy w Policji.

W ocenie Sądu , Komendant Wojewódzki Policji, zgodnie w wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2003 r. ( sygn. akt. II SA/Łd 303/03) uzupełnił materiał dowodowy o brakujące dokumenty i wyjaśnił w sposób wyczerpujący okoliczność braku możliwości mianowania G. K. na inne równorzędne stanowisko. Wbrew zarzutom skarżącej, w takim przypadku, gdy stanowiska Naczelnika i Zastępcy Naczelnika nowoutworzonej Sekcji okazały się stanowiskami w wyższej grupie uposażenia niż grupa 9, kwestie awansowania innych osób na te stanowiska, zamiast skarżącej, nie podlegały kontroli sądu administracyjnego. Mianowanie policjanta na wyższe stanowisko leżało w zakresie autonomicznych kompetencji Komendanta Miejskiego Policji, wynikających z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. W ramach kontroli legalności decyzji wydanej w na podstawie art. 38 ust. 2 sąd administracyjny nie mógł więc dokonać oceny, jak o to wnosiła skarżąca, kto ( nadkom. J. Ś. czy skarżąca) powinien awansować na stanowisko zastępcy naczelnika sekcji, lub kto powinien zostać naczelnikiem sekcji.

Zgodnie z art. 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach: wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (pkt 2) czy odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa ( pkt 3). Podobny przepis zawarty był w obowiązującej do 31 grudnia 2003 r ustawie z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm. )

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 stycznia 2001 r. II S.A. 2754/00 ( niepublikowane ) mianowanie policjanta na stopień jest aktem z zakresu sfery dyspozycyjności policjanta wobec jego władzy służbowej, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy o NSA i nie podlega właściwości tego sądu.

Nie jest także trafny zarzut skarżącej, że w braku stanowiska równorzędnego powinna otrzymać stanowisko w wyższej grupie uposażenia, gdyż wcześniej ( do 1.07.2000r.) posiadała wyższą grupę zaszeregowania. Obowiązek taki nie wynika bowiem z przepisów ustawy, a podnoszona przez skarżącą okoliczność, że wcześniej na zajmowanym stanowisku Kierownika Sekcji Prezydialnej posiadała 10 grupę uposażenia , którą utraciła, nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak wynika z załączonych akt osobowych, Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji zwolnił podkom. G. K. ze stanowiska kierownika Samodzielnej Sekcji Prezydialnej w 10 grupie uposażenia zasadniczego i z dniem 1 lipca 2000 r. mianował na stanowisko kierownika referatu Prezydialnego w 9 grupie uposażenia. Mianowanie na nowe stanowisko służbowe nastąpiło w związku z wprowadzeniem nowego katalogu stanowisk służbowych ( rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2000 r zmieniające rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów – Dz. U Nr 83 poz. 945) . Od rozkazu tego skarżąca nie wnosiła odwołania, a więc organ prawidłowo przyjął, że na dzień 15 września 2002 r. skarżąca zajmowała stanowisko w 9 grupie uposażenia zasadniczego.

Nie jest także trafny zarzut, że na skutek wydania w dniu 28 listopada 2003 r. wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny uchylony został nie tylko rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. ale także poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji Nr [...] z dnia [...] Sentencja wyroku jest jednoznaczna i wynika z niej, że Sąd uchylił tylko zaskarżony rozkaz , a więc rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji. W obrocie prawnym, jak trafnie ocenił organ, pozostała decyzja ( rozkaz) Komendanta Miejskiego Policji wraz z odwołaniem skarżącej. Wydanie zaskarżonej decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. było więc zgodne z art. 32 ust. 2 ustawy o Policji i nie naruszało przepisów o właściwości .

Nie znajduje też żadnego uzasadnienia zarzut naruszenia art. 13 Konwencji o ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności ( Dz. U. z 1993 r. Nr 61 poz. 284 ze zm.). Artykuł ten gwarantujący każdemu czyje prawa i wolności zawarte w konwencji zostały naruszone, prawo do skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego, nie oznacza środka, co do którego istnieje pewność, że przyniesie korzystny rezultat dla skarżącego, ale zwyczajnie każdy dostępny środek odwoławczy do organu państwowego właściwego do rozpatrzenia meritum skargi ( patrz np. decyzja ETPC J 48542/99 z dnia 7 listopada 2002 r Lex nr 56779) . W rozpoznawanej skarżąca niewątpliwie miała możliwość odwołania się od rozkazu mianującego ją na niższe stanowisko służbowe i z możliwości tych skorzystała. Okoliczność, że skargę na decyzję ( rozkaz personalny) Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, a skargę na rozkaz personalny z dnia [...] r rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie oznacza możliwości weryfikacji wyroku sądu wyższej instancji przez sąd niższej instancji. Wyjaśnić należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r z mocy art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1269 ) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270), która wprowadziła dwuinstancyjne postępowanie sądowoadministracyjne.

Zgodnie z art. 97 § 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające /.../, nawet sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../( Dz. U. z 2003 r Nr 72, poz. 652) był więc właściwy do rozpoznania skargi wniesionej przez skarżącą 12.03.2004 r.

Równocześnie zaznaczyć należy , iż art. 99 ustawy Przepisy wprowadzające /.../stanowi , że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu NSA, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. /.../ wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, co sąd miał na uwadze rozstrzygając sprawę.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie , organ administracji zastosował się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku i znajdującej się tam oceny prawnej .

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 września 2000 r. sygn. II S.A. 637/00 (Lex nr 53769) na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach m.in. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Decyzja taka wydawana jest na podstawie uznania. Organ nie musi przy tym zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodne z przepisami k.p.a.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej należy stwierdzić, że brak jest także podstaw do uznania naruszenia przez organ art. 14 wskazanej wyżej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka /../. Brak bowiem podstaw do przyjęcia, że fakt, iż skarżąca jest kobietą miała jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nie ma także takiego znaczenia okoliczność, że po wydaniu zaskarżonej decyzji , w [...] zwolniły się stanowiska z 9 grupą uposażenia zasadniczego. Decydujący w tym zakresie był stan istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Wyjaśnić również należy, że Sąd nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi G. K. uznając, że przez cały czas kwestionowała ona legalność rozkazu mianującego ją na niższe stanowisko służbowe, a zawarte w skardze sformułowania dotyczące możliwości mianowania jej na stanowisko służbowe w wyższej grupie nie oznaczały, że domagała się ona mianowania na takie stanowisko.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny , na postawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.