Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 803/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA Henryk Ożóg, Sędzia NSA del. do WSA Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/, Lidia Serwiniowska, Asesor WSA Anna Onyśków, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia i przekazania kwatery do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy we W. i przeniesienie się do kwatery zastępczej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego i art. 13 ust. 4 i 5 pkt 2 oraz art. 42 ust. 1 w związku z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. Nr 86, poz. 433 ze zm/ po rozpatrzeniu odwołania K. M. od decyzji dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. nr [...]z dnia [...]r. nakazującej zainteresowanemu wraz ze wszystkimi osobami zamieszkałymi w kwaterze we W. przy ul. B. [...], opróżnienie i przekazanie tej kwatery do dyspozycji OT WAM oraz przeniesienie się do kwatery zastępczej nr [...] przy ul. A. K. [...] w O., w terminie 30 dni od otrzymania decyzji - utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że w związku z długotrwałym nie wnoszeniem przez K. M. opłat za kwaterę zajmowaną we W. przy ul. B. [...], i powstaniem zadłużenia z tego tytułu w wysokości [...] zł /na dzień [...]r./ Dyrektor Oddziału Terenowego WAM we W., wydał w dniu [...]r. decyzję nr [...]nakazującą K. M., by wraz ze wszystkimi osobami zamieszkałymi w tej kwaterze, w terminie 30 dni od otrzymania decyzji, opróżnił ją i przekazał do dyspozycji OT WAM oraz przeniósł się do kwatery zastępczej nr [...] przy ul. A. K. [...] w O.

Od decyzji powyższej K. M. złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie.

Podniósł, iż opuszczenie W. jest niemożliwe ze względu na stan zdrowia rodziny. Żona choruje na astmę oskrzelową i na chorobę psychiczną. Syn jest chory na gruźlicę i pozostaje pod stałą opieką specjalistyczną. Sam skarżący cierpi na chorobę wieńcową i nadciśnienie tętnicze. Córka, od rana do późnych godzin wieczornych odbywa zajęcia na uczelni. Splot różnych spraw doprowadził do powstania zaległości czynszowych, a niska emerytura skarżącego /[...] zł/ pozwala tylko na dokonanie opłat eksploatacyjnych i skromne życie. Od kilku lat nie otrzymują równoważnika na cele remontowe, który jest przeznaczany na czynsze.

Organ odwoławczy ustalił, iż szereg poprzedzających przedmiotową decyzję działań windykacyjnych nie przyniosło efektu, w tym pomoc w spłacie zadłużenia poprzez jego rozłożenie na 36 rat /decyzja Prezesa WAM nr [...] z dnia [...]r./, ponieważ K. M. nie podjął spłaty ustalonych rat oraz nie uiszczał bieżących opłat za kwaterę.

W związku z powyższym, dyrektor OT WAM we W. stosownie do uregulowania zawartego w art. 37 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w oparciu o wystawiony tytuł wykonawczy, wszczął wobec K. M. postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia zadłużenia.

Prowadzona przez OT WAM egzekucja pieniężna okazała się nieskuteczna ze względu na wielość innych wierzycieli, których roszczenia miały pierwszeństwo przed należnościami WAM.

W związku z nie wnoszeniem przez K. M. bieżących i nieuregulowaniem zaległych opłat za kwaterę, dyrektor Oddziału Terenowego WAM we W. w myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy wskazał lokatorowi mniejszą kwaterę /pow. użytkowa [...]m2, pow. mieszkalna [...]m2 we W. przy ul. S. [...]/pismo Nr [...] z dnia [...]r./ oraz poinformował, że w przypadku odmowy przyjęcia tej kwatery i nieuregulowania należności w wyznaczonym terminie, zarządzone zostanie przymusowe przekwaterowanie do kwatery zstępczej.

Ponieważ K. M. nie dopełnił powyższych obowiązków, organ I instancji zobowiązany był, zgodnie z art. 38 ust. 2 powoływanej ustawy, do wydania decyzji nakazującej zainteresowanemu, by wraz ze wszystkimi zamieszkałymi w kwaterze przy ul. B. [...], opróżnił ją i przekazał do dyspozycji OT WAM oraz przeniósł się do kwatery zastępczej nr [...] przy ul. A. K. [...] w O.

Organ II instancji nie podzielił stanowiska K. M., iż zamieszkanie w O. uniemożliwi korzystanie z opieki lekarskiej przez członków jego rodziny, gdyż mogą oni korzystać z tej opieki w nowym miejscu zamieszkania, bądź kontynuować leczenie we W. Również argument o braku możliwości zamieszkania w O. z uwagi na pobieranie przez dwoje jego dzieci nauki we W., nie zasługuje zdaniem organu II instancji na uwzględnienie z uwagi na dogodność dojazdu.

Przydzielenie przez dyrektora OT WAM we W. K. M. kwatery zastępczej w O. przy ul. A. K. [...], za którą przypadające opłaty będą znacznie mniejsze od opłat należnych za obecnie zajmowaną kwaterę przy ul. B. [...], ma na celu umożliwienie zainteresowanemu wywiązywanie się z obowiązku uregulowania zadłużenia oraz ograniczenie strat Agencji.

W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. M. stwierdził, że uzasadnienie decyzji budzi wiele zastrzeżeń i mija się ze stanem faktycznym. Zarzucił, że podana w decyzji kwota zadłużenia jest nieprawidłowa, gdyż organy za każdym razem podają inną kubaturę jego mieszkania /[...] m2, [...]m2, [...]m2/. Organ, wbrew prawu, nie wypłaca mu dodatku na remonty, gdyż był on zabierany na zadłużenie czynszowe /w sprawie tej jest prowadzone dochodzenie prokuratorskie/, a mimo to nakazano mu opłacenie podatku od niedotrzymanego świadczenia. Podniósł, iż prośby o umorzenie lub zawieszenie spłaty zadłużenia nie znalazły zrozumienia. Powołał się na trudną sytuację rodziny.

Pismem z dnia [...]r. skarżący zgłosił ponadto szereg innych wniosków, m.in. o zobowiązanie organu decyzyjnego do prawidłowego obmiaru kwatery, o wstrzymanie naliczania odsetek, o obliczenie kwoty zebranego równoważnika, o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, o zobowiązanie organu do przyznania skarżącemu kwatery we W., o utrzymanie w mocy postanowienia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. wniósł o jej oddalenie, powtarzając swoją wcześniejszą argumentację. Odpowiadając na zarzuty skargi stwierdzono, że istotnie dokonano korekty wielkości powierzchni użytkowej kwatery zajmowanej przez skarżącego, jednakże pozostaje do bez wpływu na obowiązek najemcy kwatery wynikający z art. 36 ust. 1 ustawy do dokonywania opłat za kwaterę. W miesiącu [...]r., naliczono opłaty odpowiadające ostatnio dokonanemu obmiarowi. Stwierdzono, że sprawa zarachowywania wpłat równoważnika mieszkaniowego na poczet zaległości czynszowych jest przedmiotem odrębnego postępowania i nie ma wpływu na przedmiot rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Podkreślono naganność postępowania skarżącego, który nie podejmuje żadnych działań zmierzających do zmniejszenia zadłużenia i nadal nie wnosi opłat czynszowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 - dalej jako Przepisy wprowadzające .../, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe Wojewódzkie Sądy Administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W świetle materiału dokumentacyjnego sprawy zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa. Z art. 38 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. Nr 86, poz. 433 z późn. zm./ wynika, że w przypadku nieuiszczania czynszu i opłat za kwaterę przez łączny okres dłuższy niż trzy miesiące, dyrektor oddziału terenowego Agencji wskazuje osobie zajmującej tę kwaterę inną kwaterę Jeżeli osoba, o której mowa odmówi przyjęcia wskazanej kwatery i dalej nie wnosi czynszu i opłat za zajmowaną kwaterę przez kolejne trzy miesiące, dyrektor oddziału terenowego Agencji wydaje na podstawie art. 42 ust. 1 ww. ustawy decyzję o zwolnieniu kwatery, a następnie zarządza przymusowe przekwaterowanie dłużnika wraz z wszystkimi wspólnie z nim zamieszkującymi osobami do kwatery zastępczej. Odnosząc powyższy stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy dojść do wniosku, że istniały podstawy do wydania K. M. decyzji zobowiązującej go do zwolnienia kwatery, w której dotąd zamieszkiwał wraz z rodziną. Zadłużenie skarżącego z powodu nieuiszczania należności za kwaterę wynosiło w dniu [...]r. [...]zł. W związku z tą sytuacją podjęto wobec skarżącego kroki zmierzające do pomocy w spłacie zadłużenia, poprzez jego rozłożenie na 36 rat, jednak K. M. nie podjął spłaty ustalonych rat oraz nie uiszczał bieżących opłat za kwaterę.

Stosownie do obowiązującego w tym czasie uregulowania art. 37 ust. 1 ustawy /straciło moc z dniem 31 grudnia 2003r./, wszczęto wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia zadłużenia, jednakże, wobec wielości wierzycieli, egzekucja okazała się nieskuteczna.

W związku z nie wnoszeniem przez skarżącego bieżących i nieuregulowaniem zaległych opłat za kwaterę organ I instancji wskazał K. M. inną kwaterę położoną we W., informując go jednocześnie o skutkach odmowy przyjęcia tej kwatery. Do wskazanej kwatery K. M. nie przeniósł się dobrowolnie, nie płacąc jednocześnie w dalszym ciągu czynszu i opłat za zajmowaną kwaterę. W tej sytuacji, Dyrektor Oddziału Terenowego WAM we W. mógł, zgodnie z art. 42 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wydać decyzję zobowiązującą skarżącego do zwolnienia kwatery.

Powyższe wskazuje, że zaskarżone decyzje prawa nie naruszają. W orzecznictwie wskazuje się, że dla oceny legalności wydanej w trybie art. 42 ust. 1 powołanej ustawy decyzji o zwolnieniu kwatery nie ma wpływu podawana przez skarżącego przyczyna powstania zadłużenia /por. np. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2001r. I SA 69/00 Lex nr 53944/, zatem przytoczone przez skarżącego względy rodzinne i zdrowotne nie mogły być brane pod uwagę przy ferowaniu rozstrzygnięcia. Na wynik rozstrzygnięcia nie mogły mieć wpływu podnoszone przez skarżącego niewielkie różnice w obmiarze powierzchni kwatery, gdyż nie zmieniało to faktu, że skarżący nie regulował należności czynszowych, jak również wpływu takiego nie miała sprawa zarachowywania należności z tytułu równoważnika mieszkaniowego na poczet zadłużenia. Sprawa ta - jak wynika z akt - jest przedmiotem odrębnego postępowania. Przedmiotem odrębnego postępowania może być również podnoszona kwestia uiszczania należności podatkowych związanych z kwotą niewypłaconego skarżącemu równoważnika.

Należy podzielić stanowisko organu, że zamieszkanie skarżącego w O. nie pogorszy możliwości leczniczych rodziny, gdyż leczenie może być prowadzone na miejscu lub - ze względu na dobry dojazd - kontynuowane we W. Należy jednak zauważyć, że ustawa nie zawiera regulacji, która by konkretyzowała lub lokalizowała miejsce kwatery zastępczej.

Odpowiadając na pozostałe zarzuty skargi należy stwierdzić, że zgodnie z art. 134 § 1 Przepisów wprowadzających ..., sąd rozstrzyga tylko w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd jest związany granicami, jakie wyznacza przedmiot zaskarżonej decyzji i poza te granice wyjść nie może. Rozpatrując więc sprawę legalności decyzji o zwolnieniu kwatery stałej nie mógł oceniać legalności innych czynności, np. związanych z postępowaniem egzekucyjnym, czy też nakazywać organowi podejmowanie innych działań, np. przyznania kwatery stałej czy obliczenia kwoty zebranego równoważnika. Natomiast, zgodnie z art. 61 § 6 powołanej ustawy, wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt może być wykonany /art. 152/. Obecnie, sprawa wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, w razie wniesienia skargi kasacyjnej, należałaby do sądu drugiej instancji.

Sąd nie będąc związany granicami skargi zwraca uwagę na uchybienie organu polegające na określeniu w decyzji terminu wykonania obowiązku zwolnienia kwatery. Organ określając taki termin miał zapewne na celu doprowadzenie do dobrowolnego wykonania obowiązku, bez konieczności wszczynania egzekucji. Nie sanuje to jednak wskazanego uchybienia. Uchybienie to przede wszystkim ze względu na fakt, że zaskarżona decyzja nie została wykonana nie miało wpływu na wynik sprawy /podobnie co do określenia terminu np. wyrok NSA z 21 maja 1999r. IV SA 1522/96, Lex nr 47291, z dnia 15 maja 1998r., IV SA 1070/96, Lex nr 43265/.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 97 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ..., powołanej wyżej, orzeczono jak w sentencji.