Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 199/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1 lit. a tiret pierwszy,  art. 27 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 17 poz 127
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego.
article: art. 138 par. 1  pkt 1 i 2,  art. 24,  art. 25
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi W.P. Zakładu Przetwórstwa Mięsno-Rybnego "K." na decyzję D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia kary pieniężnej za niespełnienie wymagań dotyczących higieny środków spożywczych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] (znak sprawy [...]) Powiatowy Lekarz Weterynarii w K.G., działając na podstawie art. 27 ust. 1 w związku z art. 26 ust. 1 lit. a tiret pierwszy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 z późn.zm.) w związku z § 1 pkt 7 i 29 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2007 r. Nr 2, poz. 22 z późn.zm.) i art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 z późn. zm.) oraz art. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz.UE L 139/1):

1. wymierzył Zakładowi Przetwórstwa Mięsno-Rybnego "K." W.P. prowadzącemu zakład produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego (weterynaryjny nr identyfikacyjny: [...]) karę pieniężną w wysokości 1500 zł za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz. UE L 139/1).

2. wymierzył Zakładowi Przetwórstwa Mięsno-Rybnego "K." W.P. prowadzącemu zakład produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego (weterynaryjny nr identyfikacyjny: [...]) karę pieniężną w wysokości 3000 zł za niespełnienie wymagań określonych w załączniku II w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz. UE L 139/1).

Organ podał, że niniejsza decyzja, zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w K.G. z dnia [...] r. Nr [...] zastosowano wobec wyżej wymienionego Zakładu środki w postaci nakazu usunięcia uchybień stwierdzonych podczas bieżącej kontroli zakładu wyszczególnionych w Liście kontrolnej SPIWET nr [...] z dnia 24-25 kwietnia 2013 r. Podczas powołanej kontroli stwierdzono następujące uchybienia:

1) Pkt I 5 i 8 - niespójności pomiędzy zatwierdzonym projektem technologicznym zakładu a stanem faktycznym stwierdzonym podczas przedmiotowej kontroli, wypunktowane w sposób szczegółowy w Liście Kontrolnej SPIWET, co stanowiło naruszenie obowiązków wynikających z art. 19 ust. 1 w związku z ust. 3 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, a tym samym obowiązku określonego w art. 6 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz. UE L 139/1), zgodnie z którym przedsiębiorstwa sektora spożywczego zapewniają również, że właściwy organ zawsze posiada aktualne informacje na temat zakładów, w tym poprzez powiadamianie o każdej istotnej zmianie w działalności i o każdym zamknięciu istniejącego zakładu;

2) Pkt III C pkt 2 - stan techniczny podłogi w pomieszczeniu: hala Bizerba, mroźnia łosoś, hala luzów oraz hala patroszenia, nie zapewniał odpowiedniego jej czyszczenia i dezynfekcji, co stanowiło naruszenie wymagań określonych w lit. a ust.l, rozdziału II, załącznik II Rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz. UE L 139/1);

3) Pkt III C pkt 3 - stan techniczny ścian w pomieszczeniu: hala Bizerba oraz hala luzów, nie zapewniał odpowiedniego czyszczenia i dezynfekcji, co stanowiło naruszenie wymagań określonych w lit. b, ust. 1, rozdział II, załącznik II rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz. UEL 139/1).

Organ I instancji podał, iż decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w K.G. Nr [...] została wydana z powodu stwierdzonych naruszeń przepisów rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, powodujących powstanie zagrożenia dla zdrowia publicznego. Decyzja ta uzyskała walor decyzji ostatecznej.

Jak wskazał organ I instancji, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania m.in. w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu nr 852/2004 lub wymagania weterynaryjne określone w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie, podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z art. 27 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, powiatowy lekarz weterynarii. Wysokość kar pieniężnych została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. Nr 93, poz. 600). Za naruszenie wymagań określonych w ust. 1 i 2 rozdziału I oraz ust. 1 i 2 rozdziału II załącznika II rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych kara wynosi od 2.000 zł do 33.000 zł. Z kolei za naruszenie wymagań określonych w art. 6 ust. 2 akapit drugi cytowanego wyżej rozporządzenia nr 852/2004 kara wynosi od 200 do 2000 zł.

Powiatowy Lekarz Weterynarii w K.G. podał, że wymierzając kary uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynów, których dopuścił się podmiot oraz niebezpieczeństwo stwarzane w ten sposób dla właściwej jakości produktów pochodzenia zwierzęcego. Przy określaniu wymiaru kary za niedopełnienie wymogów określonych w art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 852/2004 uwzględniono dużą wagę dokumentu, jakim jest projekt technologiczny zakładu oraz zawarte w nim dane, dotyczące istotnych kwestii związanych z prowadzoną działalnością zakładu. Zamieszczenie tych danych w projekcie technologicznym ma w szczególności na celu zapewnienie organowi nadzoru dostępu do aktualnych informacji na temat zakładu prowadzonego przez podmiot prowadzący przedsiębiorstwo spożywcze, a także umożliwienie sprawowania skutecznego nadzoru w zakresie przestrzegania przez zakład szeroko rozumianych wymogów bezpieczeństwa żywności. Nie bez znaczenia jest fakt, że do chwili obecnej podmiot prowadzący opisany na wstępie zakład nie dostosował projektu technologicznego do stanu stwierdzonego podczas przedmiotowej kontroli, ani nie uzyskał zatwierdzenia tak zaktualizowanego projektu technologicznego. Podobnie kara za niespełnienie wymagań, wynikających z przepisów rozdziału II, załącznik II rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych została wymierzona stosownie do wagi stwierdzonych uchybień. Organ I instancji uznał za wystarczające wymierzenie tej kary w jej dolnych granicach.

Powiatowy Lekarz Weterynarii stwierdził, że wymierzone kary przyczynią się do zapewnienia, iż w toku dalszej działalności podmiot prowadzący zakład będzie dokładał większej staranności w celu niedopuszczenia do kolejnych naruszeń wymagań weterynaryjnych przewidzianych dla tego rodzaju działalności. Jednocześnie wskazał, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika strony z dnia 10 października 2013 r. o umorzenie postępowania. W szczególności nie zgodził się z twierdzeniem, że art. 26 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego oraz wydane na jego podstawie przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, nie mogą stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, tym bardziej, że niezależnie od ogólnych uregulowań procedury administracyjnej, tryb decyzji administracyjnej przy wymierzaniu kar pieniężnych został wyraźnie przewidziany w art. 27 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego.

Powiatowy Lekarz Weterynarii nie znalazł również podstaw do wyłączenia organu orzekającego w niniejszej sprawie od jej prowadzenia w trybie art. 25 k.p.a., z uwagi na fakt, że przedmiotowe postępowanie nie dotyczy interesów majątkowych, o których mowa w tym przepisie. Lekarz weterynarii E.G.-G., piastująca funkcję organu, nie podziela również zarzutów o nadużyciu prawa lub braku bezstronności przy wykonywaniu swoich kompetencji. Wszczęcie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie ma charakteru "odwetu" lecz jest ustawowym obowiązkiem, wynikającym z faktu naruszenia wymagań, o których mowa w art. 26 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, a które to uchybienia zostały stwierdzone ostateczną decyzją. Na marginesie Powiatowy Lekarz Weterynarii wskazał, że jakkolwiek organ (powiatowy lekarz weterynarii) nie może odstąpić od realizacji jego ustawowych obowiązków, to nie można zaakceptować sytuacji, w której strona mogłaby doprowadzić do paraliżu administracji publicznej i uniknięcia poniesienia odpowiedzialności za zawinione przez nią naruszenia prawa, poprzez składanie zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez piastuna organu i powoływanie się na postępowanie karne, w którym osobie tej nawet nie zostały przedstawione zarzuty. Dodał, że w postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej nie mogą być rozpatrywane okoliczności faktyczne, które są przedmiotem ostatecznej decyzji, na podstawie której wszczęto niniejsze postępowanie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył W.P., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata A.Ś., zarzucając jej naruszenie art. 25 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez osobę pełniąca funkcję piastuna organu w sytuacji, gdy wniosek o jej wyłączenie od załatwienia sprawy nie został rozpatrzony, oraz art. 16 § 1 w związku z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez nałożenie na stronę dodatkowo kary pieniężnej w sytuacji, gdy sprawa naruszeń prawa weterynaryjnego w zakresie objętym stanem faktycznego ujętym w protokole kontroli z dnia 24-25 kwietnia 2013 r. SPIWET [...] została wcześniej rozpatrzona i rozstrzygnięta wydaną decyzją, która stała się ostateczna, a niedopuszczalna była zmiana rozstrzygnięcia lub jego uzupełnienie poprzez wymierzenie stronie kary pieniężnej, której nie wymierzono w uprzednio wydanej decyzji. Skarżący zarzucił ponadto jako ewentualne naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art 77, art. 80 i 81 k.p.k. (powinno być najprawdopodobniej k.p.a.) poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia i wskazanie jako podstawy faktycznej rozstrzygnięcia uprzednio wydanej decyzji z dnia [...] r. Nr [...], oraz naruszenie prawa materialnego, tj. § 1 pkt 29 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego w związku z art. 6 ust 2 akapit drugi rozporządzenia nr 852/2004 poprzez błędną wykładnię polegająca na nieuwzględnieniu, że obowiązek informacyjny dotyczy istotnych zmian w działalności zakładu i że nie stanowi naruszenia obowiązku określonego art. 6 ust 2 akapit drugi rozporządzenia nr 852/2004 stwierdzenie ex post ewentualnych braków techniczno - opisowych w projekcie uprzednio zatwierdzonym stosowną decyzją ostateczną, oraz § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego w związku z lit a i lit. b rozdziału II załącznika II do rozporządzenia WE 852/2004 poprzez błędną wykładnię prowadząca do przyjęcia, że nie spełniono wymagań określonych tymi przepisami w sytuacji, gdy drobne ubytki w powierzchni ścian czy podłóg nie stanowią o niespełnieniu wymagań zapewnienia aby produkcja żywności odbywała się w pomieszczeniach o określonych cechach fizycznych ścian czy podłóg szczególnie w sytuacji braku zastrzeżeń co do stanu higienicznego tych powierzchni. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie oraz wyłączenie od rozpoznania sprawy lek. wet. Z.B..

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że decyzje doręczono stronie, zaś na etapie postępowania rozpoznawczego ustanowiła ona pełnomocnika. Zgodnie zaś z art. 32 k.p.a. strona może działać poprzez pełnomocnika. Zgodnie z art. 40 § 1 i § 2 k.p.a. w razie gdy za stronę działa przedstawiciel pisma doręcza się przedstawicielowi, gdy strona ustanowiła pełnomocnika pełnomocnikowi. Decyzja ma być wydana na piśmie, należy zatem decyzję jako pismo doręczyć pełnomocnikowi. Decyzji nie doręczono pełnomocnikowi, zatem decyzja nie wywołuje skutków, a uiszczona wpłata winna zostać niezwłocznie zwrócona - w zasadzie wobec doręczenia decyzji brak przedmiotu postepowania odwoławczego.

Ponadto, zdaniem odwołującego się, decyzja zapadła z naruszeniem art. 25 § 3 k.p.a., bowiem rozstrzygnięcie zostało wydane przez lek. wet. E.G.-G., co do której zgłoszono wniosek o jej wyłączenie. Przyznając, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w K.G. jest organem właściwym miejscowo do załatwienia spraw związanych z zakładem przetwórstwa prowadzonego przez W.P., organ wywodził, że odróżnić jednak trzeba na płaszczyźnie przepisów postępowania administracyjnego zasady dotyczące udziału w postępowaniu organów administracji od ich substratu osobowego w postaci piastuna organu. Jakkolwiek Powiatowy Lekarz Weterynarii jako organ administracji jest właściwy do rozpoznania i załatwienia spraw W.P. i w tym zakresie na kanwie przepisów postępowania administracyjnego jest niemożliwe jego wyłącznie, to możliwe jest wyłączenie od załatwienia spraw W.P. lek. wet. E.G.-G. jako piastuna tego organu - nie będącego organem administracji, a jego pracownikiem w rozumieniu art. 25 k.p.a. Zdaniem odwołującego się, niedopuszczalne jest rozpoznania wniosku przez osobę, co do której wniosek złożono. Stanowisko lek. wet. E.G.-G. sprowadzające się do przyjęcia, że nie podlega ona wyłączeniu jako organ administracji, nie ma uzasadnienia w obowiązującym prawie. Gdyby przyjąć to stanowisko za słuszne to nawet w przepadkach określonych art. 25 § 1 k.p.a. - jako odnoszących się do pracownika, a nie organu - niemożliwe byłoby jej wyłącznie od załatwienia spraw czy to z urzędu, na wniosek, czy to z mocy samego prawa. Prowadziłoby to do niemożliwego do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności stanu prawnego polegającego na dopuszczeniu orzekania w indywidualnych sprawach administracyjnych przez osoby, które np. dopuściły się przestępstwa przeciwko stronie danego postępowania. Takowa wykładnia wprost prowadzi do dopuszczenia aspektu braku jakiejkolwiek kontroli bezstronności ze strony osób piastujących funkcje publiczne.

W odwołaniu podniesiono, że jak dowodzi tego przedmiotowe postępowanie, lek. wet. E.G.-G. uznała się za władną do wydania rozstrzygnięcia, odrzucając stawiane jej zarzuty, wskazujące na możliwość istnienia wątpliwości co do jej bezstronności i nie nadając dalszego biegu postępowaniu incydentalnemu o jej wyłączenie. W opinii wnoszącego odwołanie, stanowisko takowe wprost prowadzi do swoistego samo władztwa administracyjnego i godzi w szereg zasad konstytucyjnych, jak i gwarantowanych normami prawa międzynarodowego, a nawet podkreślanymi w normach prawa weterynaryjnego odnośnie do gwarancji procesowych bezstronności osoby wydającej rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie w ramach władztwa publicznoprawnego.

Nadto odwołujący podniósł, że wydanie rozstrzygnięcia o nałożeniu kary pieniężnej w sprawie objętej i zakończonej wcześniej wydaną decyzją w sprawie naruszeń prawa weterynaryjnego w zakresie objętym stanem faktycznego ujętym w protokole kontroli z dnia 24-25 kwietnia 2013 r. rażąco narusza art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. Powiatowy Lekarz Weterynarii rozstrzygał już bowiem w sprawie naruszeń prawa weterynaryjnego w zakresie stanu faktycznego objętego przedmiotowym protokołem kontroli, a nawet w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia dał wyraz temu, że swoją wcześniejszą decyzję uczynił podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Tymczasem to nie wcześniej wydana decyzja tworzy fakty prawnie relewantne mogące być podstawą rozstrzygnięcia w takim kształcie, a podstawą ukarania strony w myśl zastosowanych przepisów może być co najwyżej istnienie stanu faktycznego niezgodnego z wymogami prawa weterynaryjnego.

W opinii wnoszącego odwołanie, zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. zasadą jest rozstrzyganie sprawy administracyjnej w całości, skoro organ wydał uprzednio decyzję z dnia [...] r. Nr [...], w której nie nałożył na stronę kary pieniężnej, to widać w owym czasie uznał, że brak było jakichkolwiek podstaw faktycznych do jej nałożenia. W żaden sposób w decyzji z dnia [...] r. nie wskazano z jakich przyczyn decyzja uprzednio wydana w tej samej sprawie była wyłącznie decyzją częściową, a wręcz przeciwnie wskazano, że obecnie wydana decyzją zapadła na kanwie wcześniejszej decyzji. Zmiana lub uzupełnienie decyzji jest dopuszczalna tylko w ściśle określonych prawem przypadkach i jako taka była niedopuszczalna. Jeżeli dopuścić orzekanie w przedmiocie kary pieniężnej mimo wydania w sprawie przednio decyzji należy zarzucić, że Powiatowy Lekarz Weterynarii zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie w celu ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, a w szczególności co do tego, na czym ewentualne uchybienie przepisom prawa weterynaryjnego polegało.

Zdaniem skarżącego, przy wydaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia Powiatowy Lekarz Weterynarii dopuścił się także naruszenia prawa materialnego, a to § 1 pkt 29 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego w związku z art. 6 ust 2 akapit drugi rozporządzenia nr 852/2004 poprzez błędną wykładnię polegająca na nieuwzględnieniu, że obowiązek informacyjny dotyczy istotnych zmian w działalności zakładu i że nie stanowi naruszenia obowiązku określonego art. 6 ust 2 akapit drugi rozporządzenia nr 852/2004 stwierdzenie ewentualnych braków techniczno - opisowych w projekcie uprzednio zatwierdzonym stosowną decyzją ostateczną. Gdyby Powiatowy Lekarz Weterynarii przeprowadził postępowanie dowodowe dostrzegłby, że podnoszone w protokole kontroli uchybienia dotyczą spraw rozstrzygniętych uprzednio wydaną decyzją o zatwierdzeniu projektu technologicznego zakładu, a w szczególności na tym etapie zakres, kształt, skala projektu opis poszczególnych procedur itp. nie były widać kwestionowane.

Nadto – w opinii wnoszącego odwołanie – Powiatowy Lekarz Weterynarii naruszył § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego w związku z lit. a i lit. b rozdziału II załącznika II do rozporządzenia WE 852/2004 poprzez błędną wykładnię prowadząca do przyjęcia, że nie spełniono wymagań określonych tymi przepisami w sytuacji, gdy drobne ubytki w powierzchni ścian czy podłóg nie stanowią o niespełnieniu wymagań zapewnienia aby produkcja żywności odbywała się w pomieszczeniach o określonych cechach fizycznych ścian czy podłóg szczególnie w sytuacji braku zastrzeżeń co do stanu higienicznego tych powierzchni. Przepisy lit. a i lit. b załącznika II Rozdział II rozporządzenia 852/204 stanowią, że w pomieszczeniach, w których się przygotowuje, poddaje obróbce lub przetwarza środki spożywcze (z wyjątkiem miejsc spożywania posiłków oraz pomieszczeń wymienionych w rozdziale III, ale włączając pomieszczenia zawarte w środkach transportu), projekt i wystrój muszą umożliwiać dobrą praktykę higieny żywności, w tym ochronę przed zanieczyszczeniem między oraz podczas działań. W szczególności:

a) powierzchnie podłóg muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz w miarę potrzeby, do dezynfekcji. Wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów, chyba że przedsiębiorstwa sektora spożywczego mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie. Gdzie sytuacja tego wymaga, podłogi muszą zapewniać odpowiednie odwadnianie podłogowe;

b) powierzchnie ścian muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz tam gdzie jest to konieczne, do dezynfekcji. Wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów oraz gładkiej powierzchni aż do wysokości niezbędnej do działania, chyba że przedsiębiorstwa sektora spożywczego mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie;

c) sufity (lub, w przypadku gdy nie ma sufitu, wewnętrzna powierzchnia dachu) i osprzęt napowietrzny muszą być zaprojektowane i wykończone w sposób uniemożliwiających gromadzenie się zanieczyszczeń oraz redukujący kondensację, wzrost niepożądanych pleśni oraz strząsanie cząstek.

Skarżący stwierdził, że niewątpliwie w zakładzie wszystkie powierzchnie ścian i podłóg wykonane były i są z materiałów charakteryzujących się cechami, o których mowa w cytowanych przepisach, zatem nie można przyjąć, że doszło do niespełnienia wymagań określonych w załączniku nr II rozdział II rozporządzenia 852/2004 w rozumieniu § 1 pkt 7 przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, gdyż normalne jest, że w trakcie procesów produkcyjnych może dojść do uszkodzenia powierzchni i nie oznacza to niespełnienia wymogu.

Odwołujący wniósł także o wyłącznie od rozpoznania wniosku o wyłączenie lek. wet. E.G.-G., lek. wet. Z.B. piastującej stanowisko D. Lekarza Weterynarii. Strona bowiem już uprzednio podnosiła, że w jej ocenie istnieją okoliczności mogące świadczyć o braku bezstronności lek. wet. Z.B., gdyż zarzucała piastunowi organu II Instancji, że podległe jednostki organizacyjne jak i podległy organ I Instancji dopuściły się wielokrotnie rażącego naruszenia praw strony, co było przez piastuna tego organu akceptowane. Strona zarzucała także lek. wet. Z.B., że organ I Instancji wydaje względem strony decyzje w oparciu o wyniki urzędowe sporządzone przez podległe jej laboratorium, które przy ich wydaniu dopuściło się wielokrotnie naruszenia prawa poprzez wykonywanie badań urzędowych w sposób sprzeczny z prawem stosując niewłaściwe kryterium oceny i prezentacji wyników w stosunku do przekazanego do badań produktu gotowego. Postawienie przez stronę lek. wet. Z.B. przedmiotowych zarzutów, abstrahując od tego czy słusznie, czy nie słusznie - niewątpliwie spowodowało, nie mogącą zasługiwać na aprobatę, niewyważoną reakcję lek. wet. Z.B., która z naruszeniem dóbr osobistych pełnomocnika strony odniosła się do podnoszonych przez stronę twierdzeń, co poddaje w wątpliwość możliwość zachowania przez lek. wet. Z.B. obiektywnego stosunku do strony. Ostatecznym argumentem przemawiającym za słusznością wniosku o wyłączenie organu II Instancji jest zatem naruszenie przez lek. wet. Z.B. w korespondencji urzędowej, dóbr osobistych pełnomocnika strony mogące nieść w sobie znamiona zniesławienia, a polegające na odnoszeniu się do poziomu wiedzy pełnomocnika na temat przepisów postępowania administracyjnego, a nie merytorycznym odniesieniu się do stanowiska strony odnośnie do uprzednio złożonego wniosku o wyłączenie. Naruszenie dóbr osobistych pełnomocnika stronu dowodzące zatem wpływu emocji na podejmowane działania wskazuje zdaniem strony, że lek. wet. Z.B. utraciła obiektywny stosunek do spraw strony i zachodzi obawa, że podejmowane przez nią decyzje będą arbitralne. Rażą podnoszone w decyzjach lek. wet Z.B. w odniesieniu do wniosku o wyłączenie lek. wet. E.G.-G. argumenty lek. wet Z.B., że nigdy nie doszło do stwierdzenia nieważności decyzji organu I Instancji wydanych względem strony, czy też ich uchylenia w toku postępowania odwoławczego bądź skutecznego zakwestionowania wyników badań wykonanych przez podległą lek. wet Z.B. jednostkę, skoro to lek. wet. Z.B. jako piastun organu jest osobą posiadającą kompetencje do wydania takich orzeczeń.

Wskazując na powyższe wnoszący odwołanie wywiódł, że skoro w ocenie strony doszło do wielokrotnych naruszeń prawa o znamionach mogących wyczerpywać znamiona czynów zabronionych, decyzje organu I Instancji oparto o wyniki badań wykonanych przez jednostkę podległą piastunowi organu II Instancji, to mogły istnieć wątpliwości co do bezstronności piastuna organu II instancji.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie orzeczenia kary pieniężnej w wysokości 1500 zł za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz..UE L 139/1) i umorzył postępowanie w tym zakresie przed organem I instancji oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie orzeczenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za niespełnienie wymagań określonych w załączniku II rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podał, że strona słusznie zarzuciła naruszenie przez organ I instancji art. 32 § 1 w związku z art. 40 § 1 i 2 k.p.a. poprzez doręczenie w dniu 5 listopada 2013 r. zaskarżonej decyzji bezpośrednio stronie, zamiast jej pełnomocnikowi, któremu przedmiotowa decyzja została doręczona dopiero w dniu 25 listopada 2013 r., jednakże pomimo uchybienia przez organ I instancji przepisom procedury w zakresie doręczeń, odwołanie od decyzji doręczonej stronie bezpośrednio w dniu 5 listopada 2013 r. zostało przez jej pełnomocnika złożone w terminie, wobec czego ostatecznie nie można uznać, że uchybienie to wywołało jakiekolwiek ujemne skutki procesowe dla strony, bądź decyzja faktycznie nie została doręczona stronie w sposób umożliwiający zapoznanie się z nią, w tym dobrowolne wykonanie decyzji lub odwołanie się od niej. Poza tym organ I instancji naprawił swój błąd w dniu 25 listopada 2013 r. doręczając decyzję również pełnomocnikowi strony, a tym samym zaskarżona decyzja bez wątpienia weszła do obrotu prawnego, wobec czego zarzut strony o nieskuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie. Na marginesie organ II instancji zaznaczył, że ze względu na okoliczności faktyczne związane z doręczeniem decyzji w dniu 5 listopada 2013 r., w szczególności fakt złożenia od niej odwołania w terminie, nie można podzielić zarzutu strony, jakoby doręczenie z dnia 5 listopada 2013 r. nie wywołało skutków prawnych.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim na podstawie protokołu kontroli urzędowej przeprowadzonej w dniach 24-25 kwietnia 2013 r. nr [...], w którym w zakładzie strony stwierdzone zostały wskazane w tym protokole uchybienia, za udowodnione organ II instancji uznał naruszenie przez stronę obowiązujących wymagań prawa żywnościowego dotyczących stanu technicznego ścian i posadzki w pomieszczeniach produkcyjnych. W tym stanie rzeczy Powiatowy Lekarz Weterynarii, na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, był zobligowany do wymierzenia kary pieniężnej w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. Nr 93 poz. 600). Obowiązek zastosowania przez organ I instancji sankcji w postaci kary pieniężnej był przy tym niezależny od obowiązku nałożenia na stronę decyzją z dnia [...] r. Nr [...] obowiązku usunięcie uchybień stwierdzonych w trakcie trwania kontroli przeprowadzonej w dniach 24-25 kwietnia 2013 r. W opinii organu odwoławczego, wykonanie przez stronę obowiązków określonych decyzją z dnia [...] r. Nr [...] nie może być podstawą do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, nawet w sytuacji, gdyby stwierdzone uchybienia zostały przez stronę dobrowolnie usunięte przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. Nr [...]. Nadto, D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii stanął na stanowisku, że wymierzenie stronie kary pieniężnej w drodze zaskarżonej decyzji jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, które nie może być łączone w jedno postępowanie z inną sprawą, ostatecznie rozstrzygniętą decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. Odrębność obu postępowań wynika z ich przedmiotowego charakteru (zakresu), a także odmiennych podstaw prawnych. Decyzja z dnia [...] r. Nr [...] była konsekwencją stwierdzenia w zakładzie strony niezgodności, które reguluje norma zawarta w art. 54 rozporządzenia (WE) 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE L 191 z 30 kwietnia 2004 r.), a także w art. 7 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Z kolei zaskarżona decyzja jest wypełnieniem normy zawartej w art. 55 (WE) 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r., a także w art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwszy ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego i stanowi realizację obowiązku stosowania sankcji w przypadku naruszeń prawa żywnościowego. Biorąc pod uwagę powyższy kontekst organ odwoławczy stwierdził, że oba postępowania były od siebie niezależne, a obowiązek ich prowadzenia został ustanowiony dla osiągnięcia odrębnych celów. Tym samym zarzut strony o nałożeniu dodatkowo kary pieniężnej w sytuacji, gdy sprawa naruszeń prawa żywnościowego została już rozstrzygnięta wcześniej wydaną decyzją, nie zasługuje na uwzględnienie.

W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał kwestionowanie przez stronę ustaleń w zakresie ubytków powierzchni ścian i posadzek w pomieszczeniach produkcyjnych, które stwierdzono podczas kontroli urzędowej udokumentowanej protokołem kontroli z dnia 24-25 kwietnia 2013 r. nr [...], za chybione. Z punktu widzenia zastosowania w sprawie normy art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 powyższe kwestie były przedmiotem osobnego postępowania zakończonego decyzją administracyjną z dnia [...] r. Nr [...], która wobec niewniesienia przez stronę odwołania stała się ostateczna w toku instancji. Z punktu widzenia wymierzenia w sprawie kary pieniężnej z art. 26 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, ustalenia z powyższego postępowania dowodowego, w tym dokumenty urzędowe, mogą być dopuszczone także w odrębnym postępowaniu o nałożeniu kary pieniężnej.

Organ II instancji wskazał również, że zgodnie z regulacją określoną w § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, kara może zostać orzeczona w przedziale od 2000 do 33 000 zł. W tych okolicznościach uznano, że wysokość kary zastosowanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii mieści się w dolnych granicach określonych prawem i jest odpowiednia, zważywszy na ilość i rodzaj stwierdzonych uchybień. Kara pieniężna, co do zasady ma cel odstraszający i jej wysokość ma zapobiec na przyszłość podobnym lub innym naruszeniom. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że strona w toku postępowania nie wskazała na żadne szczególne okoliczności, z których mogłoby wynikać, że wysokość nałożonej kary pieniężnej jest dla niej szczególnie dotkliwa.

Dolnośląski Wojewódzki Lekarz Weterynarii podzielił natomiast stanowisko strony zawarte w odwołaniu w odniesieniu do rzekomego naruszenia art. 6 ust 2 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. Zdaniem organu odwoławczego brak stosownych zmian w projekcie technologicznym zakładu, które reguluje norma zawarta w art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, nie jest wystarczającym materiałem dowodowych potwierdzającym niedopełnienie obowiązku powiadamiania właściwego organu o każdej istotnej zmianie w działalności zakładu, wynikającego z kolei z normy zawartej w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) 852/2004. Organ I instancji nie wskazał innych dowodów wskazujących na naruszenie wyżej wskazanego obowiązku. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, wobec braku wystarczających podstaw do orzekania w sprawie uzasadnione jest uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w powyższym zakresie.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Powiatowego Lekarza Weterynarii, który nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania oraz wyłączenia organu I instancji od rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie w trybie art. 25 k.p.a. z uwagi na brak przesłanek wynikających z interesów majątkowych stanowiących podstawę do zastosowania w/w normy prawnej. Dodatkowo organ II instancji stwierdził, że brak również podstaw do wyłączenia lek. wet. E.G.-G. jako piastuna organu.

Odnosząc się do wniosku strony o wyłączenie od rozstrzygnięcia przedmiotowego odwołania lek. wet. Z.B., organ odwoławczy zaznaczył, że już pismem z dnia 22 lipca 2013 r. nr [...] poinformował stronę o braku przesłanek do wyłączenia organu wskazanych w art. 25 k.p.a. W tym zakresie sytuacja nie uległa zmianie, tj. nadal nie występują przesłanki określone w art. 25 k.p.a., które uzasadniałyby wyłączenie D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii od prowadzenia i rozpoznania przedmiotowej sprawy.

W opinii organu odwoławczego, brak również podstaw do wyłączenia lek. wet. Z.B. jako piastuna organu od rozpoznania przedmiotowego odwołania na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Podstawą do wyłączenia mogą być przy tym tylko okoliczności dotyczące konkretnego postępowania administracyjnego wskazujące na brak bezstronności w danej sprawie administracyjnej, a nie np. okoliczności, które mogą mieć znaczenie poza samym postępowaniem administracyjnym, a za takie należy uznać twierdzenia pełnomocnika dotyczące rzekomego sporu dotyczący rzekomego naruszenia dóbr osobistych pełnomocnika skarżącego (rzekomy spór nie jest sporem bezpośrednio ze stroną). Tym samym nie można uznać, że strona uprawdopodobniła istnienie jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby wskazać na brak bezstronności organu w danej sprawie administracyjnej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję w części, tj. w zakresie punktu drugiego, złożył W.P., zarzucając naruszenie art. 24 § 3 k.p.a poprzez wydanie orzeczenia w sytuacji braku rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia w przedmiocie wniosku o wyłączenie piastuna organu II Instancji, a nadto art. 25 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy wniosek o wyłączenie piastuna organu I Instancji od załatwienia sprawy nie został rozpatrzony oraz art. 16 § 1 k.p.a w związku z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez uznanie za dopuszczalne nałożenie na stronę dodatkowo kary pieniężnej w sytuacji, gdy sprawa naruszeń prawa weterynaryjnego w zakresie objętym stanem faktycznego ujętym w protokole kontroli z dnia 24-25 kwietnia 2013 r. SPIWET [...] została wcześniej rozpatrzona i rozstrzygnięta decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w K.G. z dnia [...] r. Nr [...], która stała się ostateczna, a niedopuszczalna była zmiana rozstrzygnięcia lub jego uzupełnienie poprzez wymierzenie stronie kary pieniężnej, której nie wymierzono w uprzednio wydanej decyzji. Skarżący podniósł ponadto - jako ewentualne - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art 77, art. 80 i 81 k.p.k. (najprawdopodobniej winno być k.p.a.) poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia i wskazanie jako podstawy faktycznej rozstrzygnięcia uprzednio wydanej decyzji z dnia [...] r. Nr [...] oraz naruszenie prawa materialnego, tj. § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego w związku z lit. a i lit. b rozdziału II załącznika II do rozporządzenia WE 852/2004 poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że nie spełniono wymagań określonych tymi przepisami w sytuacji, gdy drobne ubytki w powierzchni ścian czy podłóg nie stanowią o niespełnieniu wymagań zapewnienia aby produkcja żywności odbywała się w pomieszczeniach o określonych cechach fizycznych ścian czy podłóg szczególnie w sytuacji braku zastrzeżeń co do stanu higienicznego tych powierzchni. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane przez lek. wet. E.G.-G., co do której zgłoszono wniosek o wyłączenie. Lek. wet. E.G.-G. zaniechała przekazania wniosku do rozpoznania organowi wyższego stopnia, uznając, że jako organ administracji nie podlega wyłączeniu. Stwierdzając, że niewątpliwie Powiatowy Lekarz Weterynarii w K.G. jest organem właściwym miejscowo do załatwienia spraw związanych z zakładem przetwórstwa prowadzonego przez W.P., skarżący wywodził, że odróżnić jednak trzeba na płaszczyźnie przepisów postępowania administracyjnego zasady dotyczące udziału w postępowaniu organów administracji od ich substratu osobowego w postaci piastuna organu. Jakkolwiek Powiatowy Lekarz Weterynarii jako organ administracji jest właściwy do rozpoznania i załatwienia spraw W.P. i w tym zakresie na kanwie przepisów postępowania administracyjnego jest niemożliwe jego wyłącznie, to możliwe jest wyłączenie od załatwienia spraw W.P. lek. wet. E.G.-G. jako piastuna tego organu - nie będącego organem administracji, a jego pracownikiem w rozumieniu art. 25 k.p.a.

W opinii skarżącego, niedopuszczalne jest rozpoznania wniosku przez osobę, co do której wniosek złożono. Stanowisko lek. wet. E.G.-G. sprowadzające się do przyjęcia, że nie podlega ona wyłączeniu jako organ administracji nie ma – zdaniem skarżącego – uzasadnienia w obowiązującym prawie. Gdyby przyjąć stanowisko lek. wet. E.G.-G. za słuszne to nawet w przypadkach określonych art. 25 § 1 k.p.a. - jako odnoszących się do pracownika, a nie organu - niemożliwe byłoby jej wyłączenie od załatwienia spraw czy to z urzędu, na wniosek, czy to z mocy samego prawa. Gdyby przyjąć pogląd prawny lek. wet. E.G.-G. na kwestie związane z wnioskiem o wyłączenie piastuna organu, prowadziłoby to do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności stanu prawnego polegającego na dopuszczeniu orzekania w indywidualnych sprawach administracyjnych przez osoby, które np. dopuściły się przestępstwa przeciwko stronie danego postępowania. Takowa wykładnia wprost prowadzi do dopuszczenia aspektu braku jakiejkolwiek kontroli bezstronności ze strony osób piastujących funkcje publiczne. Jak dowodzi tego przedmiotowe postępowanie, lek. wet. E.G.-G. uznała się za władną do wydania rozstrzygnięcia, odrzucając stawiane jej zarzuty, wskazujące na możliwość istnienia wątpliwości co do jej bezstronności i nie nadając dalszego biegu postępowaniu incydentalnemu o jej wyłączenie. Stanowisko takie wprost prowadzi do swoistego samowładztwa administracyjnego i godzi w szereg zasad konstytucyjnych, jak i gwarantowanych normami prawa międzynarodowego, a nawet podkreślanymi w normach prawa weterynaryjnego odnośnie do gwarancji procesowych bezstronności osoby wydającej rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie w ramach władztwa publicznoprawnego.

W skardze wywodzono, że przedmiotowe uchybienie stało się także udziałem piastuna organu II Instancji - lek. wet. Z.B., która również mimo wniosku o jej wyłączenie od załatwienia sprawy zaniechała przekazania wniosku do rozpoznania organowi wyższego stopnia, powołując się w przedmiotowej sprawie na rozstrzygnięcie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 22 lipca 2013 r., jakie zapadło w przedmiocie wniosku o jej wyłączenie w innym postępowaniu.

W ocenie skarżącego, powyższe uchybienia mogły mieć wpływ na treść orzeczenia albowiem w żaden sposób nie zostało rozstrzygnięte to, czy mogą istnieć wątpliwości co do bezstronności obu piastunów organów orzekających w sprawie, czy też nie, tym bardziej, że uprzednio strona złożyła wniosek o wyłączenie lek. wet. Z.B. od rozpoznania wniosku w przedmiocie wyłączenia lek. wet. E.G.-G..

Już tylko z powyższych przyczyn – zdaniem skarżącego – decyzja jako wadliwa w zaskarżonej części winna ulec uchyleniu.

Skarżący zarzucił następnie, że narusza przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 16 § 1 w związku z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a., wydanie rozstrzygnięcia o nałożeniu kary pieniężnej w sprawie objętej i zakończonej wcześniej wydaną decyzją w sprawie naruszeń prawa weterynaryjnego w zakresie objętym stanem faktycznego ujętym w protokole kontroli z dnia 24-25 kwietnia 2013 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii rozstrzygał już bowiem w sprawie naruszeń prawa weterynaryjnego w zakresie stanu faktycznego objętego przedmiotowym protokołem kontroli. Zasadą jest – zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. – rozstrzyganie sprawy administracyjnej w całości, a skoro organ wydał uprzednio decyzję z dnia [...] r. Nr [...], w której nie nałożył na stronę kary pieniężnej, to "widać w owym czasie uznał, że brak było jakichkolwiek podstaw faktycznych do jej nałożenia". W żaden sposób w decyzji z dnia [...] r. nie wskazano z jakich przyczyn decyzja uprzednio wydana w tej samej sprawie była wyłącznie decyzją częściową, a wręcz przeciwnie wskazano, że obecnie wydana decyzją zapadła na kanwie wcześniejszej decyzji. Zmiana lub uzupełnienie decyzji jest dopuszczalna tylko w ściśle określonych prawem przypadkach i jako taka była niedopuszczalna. Jeżeli dopuścić orzekanie w przedmiocie kary pieniężnej mimo wydania w sprawie uprzednio decyzji, w opinii skarżącego należy zarzucić, że oba organy zaniechały przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie w celu ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, a w szczególności co do tego na czym ewentualne uchybienia przepisom prawa weterynaryjnego polegało i czy istnieją podstawy do wymierzenia kary w wyższym niż minimalny zakresie. Decyzja Nr [...] pozbawiona jest wskazania podstawy faktycznej, w której zapadła, a podstawa prawna została wskazana w minimalnym zakresie - nie wyjaśniono w żaden sposób stosowanych przepisów prawa, w szczególności nie wskazując na czym mają polegać podnoszone w decyzji uchybienia.

Zdaniem skarżącego, D. Lekarz Weterynarii naruszył ponadto § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego w związku z punktem 2 lit. a i lit. b rozdziału II załącznika II do rozporządzenia WE 852/2004, poprzez błędną wykładnię prowadząca do przyjęcia, że nie spełniono wymagań określonych tymi przepisami w sytuacji, gdy drobne ubytki w powierzchni ścian czy podłóg nie stanowią o niespełnieniu wymagań zapewnienia aby produkcja żywności odbywała się w pomieszczeniach o określonych cechach fizycznych ścian czy podłóg, szczególnie w sytuacji braku zastrzeżeń co do stanu higienicznego tych powierzchni. Przepisy punktu 2 lit. a i lit. b załącznika II Rozdział II rozporządzenia 852/204 stanowią, że w pomieszczeniach, w których się przygotowuje, poddaje obróbce lub przetwarza środki spożywcze (z wyjątkiem miejsc spożywania posiłków oraz pomieszczeń wymienionych w rozdziale III, ale włączając pomieszczenia zawarte w środkach transportu), projekt i wystrój muszą umożliwiać dobrą praktykę higieny żywności, w tym ochronę przed zanieczyszczeniem między oraz podczas działań. W szczególności: (a) powierzchnie podłóg muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz w miarę potrzeby, do dezynfekcji. Wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów, chyba że przedsiębiorstwa sektora spożywczego mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie. Gdzie sytuacja tego wymaga, podłogi muszą zapewniać odpowiednie odwadnianie podłogowe; (b) powierzchnie ścian muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz tam gdzie jest to konieczne, do dezynfekcji. Wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów oraz gładkiej powierzchni aż do wysokości niezbędnej do działania, chyba że przedsiębiorstwa sektora spożywczego mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie; (c) sufity (lub, w przypadku gdy nie ma sufitu, wewnętrzna powierzchnia dachu) i osprzęt napowietrzny muszą być zaprojektowane i wykończone w sposób uniemożliwiających gromadzenie się zanieczyszczeń oraz redukujący kondensację, wzrost niepożądanych pleśni oraz strząsanie cząstek.

Jak stwierdził skarżący, niewątpliwie w zakładzie wszystkie powierzchnie ścian i podłóg wykonane były i są z materiałów charakteryzujących się cechami, o których mowa w cytowanych przepisach, zatem nie można przyjąć, że doszło do niespełnienia wymagań określonych w załączniku nr II rozdział II rozporządzenia 852/2004 w rozumieniu § 1 pkt 7 przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, gdyż normalne jest, że w trakcie procesów produkcyjnych może dojść do uszkodzenia powierzchni i nie oznacza to niespełnienia wymogu.

Zdaniem skarżącego, brak wskazania podstawy faktyczne wydanych decyzji w żaden sposób nie pozwala na ocenę tego jaki był stan faktyczny będący podstawą stosowania przedmiotowych przepisów uniemożliwiając ocenę trafności rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., zgodnie z którymi organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (pkt 1) albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (pkt 2).

W rozpatrywanej sprawie D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii we W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W.P.,:

– uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie orzeczenia kary pieniężnej w wysokości 1500 zł za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz..UE L 139/1) i umorzył postępowanie w tym zakresie przed organem I instancji,

– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie orzeczenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za niespełnienie wymagań określonych w załączniku II rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 26 ust. 1 lit. a tiret pierwszy tej ustawy, kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu nr 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia, podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Na podstawie ust. 2 art. 26 wyżej wymienionej ustawy zostało wydane przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozporządzenie z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. Nr 96, poz. 100), w którym określono wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. 1 art. 26, różnicując je w zależności od rodzaju tych naruszeń, społecznej szkodliwości czynu i stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego.

Kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, powiatowy lekarz weterynarii (art. 27 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego).

W rozpatrywanej sprawie w dniach 24-25 kwietnia 2013 r. przeprowadzono kontrolę w Zakładzie Przetwórstwa Mięsno-Rybnego "K." W.P.. W protokole (nr [...]) z tej kontroli wskazano na uchybienia w powyższym Zakładzie naruszające obowiązujące wymagania prawa żywnościowego dotyczące stanu technicznego ścian i posadzki w pomieszczeniach produkcyjnych, tj.:

1) niespójność pomiędzy zatwierdzonym projektem technologicznym zakładu a stanem faktycznym, co stanowi naruszenie obowiązku określonego w art. 6 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz. UE L 139/1), zgodnie z którym podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze zapewniają również, że właściwy organ zawsze posiada aktualne informacje na temat zakładów, w tym poprzez powiadamianie o każdej istotnej zmianie w działalności i o każdym zamknięciu istniejącego zakładu (pkt I, ppkt 5 i ppkt 8 protokołu);

2) stan techniczny podłogi w pomieszczeniu: hala Bizerba, mroźnia łosoś, hala luzów oraz hala patroszenia, nie zapewnia odpowiedniego jej czyszczenia i dezynfekcji, co stanowiło naruszenie wymagań określonych w lit. a ust. 1 rozdziału II, załącznik II w/w rozporządzenia (WE) nr 852/2004 (pkt IIIC ppkt 2 protokołu);

3) stan techniczny ścian w pomieszczeniu: hala Bizerba oraz hala luzów nie zapewnia odpowiedniego czyszczenia i dezynfekcji, co stanowiło naruszenie wymagań określonych w lit. b, ust. 1 rozdziału II, załącznik II w/w rozporządzenia (WE) nr 852/2004 (pkt IIIC ppkt 3 protokołu).

Powyższe ustalenia skutkowały podjęciem przez organ I instancji rozstrzygnięcia o wymierzeniu skarżącemu prowadzącemu zakład produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego:

1. kary pieniężnej w wysokości 1500 zł za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych oraz

2. kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za niespełnienie wymagań określonych w załączniku II w rozdziale II w/w rozporządzenia (WE) nr 852/2004.

Jednakże – jak słusznie zauważył organ odwoławczy - brak stosownych zmian w projekcie technologicznym zakładu, które reguluje norma zawarta w art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, nie jest wystarczającym materiałem dowodowym potwierdzającym niedopełnienie obowiązku powiadamiania właściwego organu o każdej istotnej zmianie w działalności zakładu, wynikającej z normy zawartej w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 852/2004. Organ I instancji nie wskazał innych dowodów wskazujących na naruszenie wyżej wymienionego obowiązku. Tym samym słuszne było zastosowanie - wobec braku wystarczających podstaw do orzekania - przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w powyższym zakresie.

W odniesieniu do wymierzenia kary pieniężnej za niespełnienie wymagań określonych w załączniku II w rozdziale II w/w rozporządzenia (WE) nr 852/2004, należy zauważyć, że zgodnie z § 1 pkt 7 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale I, II, V, IX lub XI (tu ust. 1 lit. a i lit. b załącznika II rozdziału II) kara wynosi od 2.000 zł do 33.000 zł.

W rozpoznawanej sprawie kara pieniężna za niespełnienie wymagań określonych w załączniku II w rozdziale II wyżej wymienionego rozporządzenia (WE) nr 852/2004 została wymierzona w wysokości 3000 zł, co oznacza, że mieści się ona w dolnych granicach określonych prawem i jest – jak słusznie wskazał organ odwoławczy – odpowiednia co do ilości i rodzaju stwierdzonych uchybień.

Skarżący w skardze zarzucił błędną wykładnię powołanego wyżej przepisu § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, poprzez przyjęcie, że drobne ubytki w powierzchni ścian czy podłóg nie stanowią o niespełnieniu wymagań zapewnienia aby produkcja żywności odbywała się w pomieszczeniach o określonych cechach fizycznych ścian czy podłóg, szczególnie w sytuacji braku zastrzeżeń co do stanu higienicznego tych powierzchni. Skarżący podał, że w zakładzie wszystkie powierzchnie ścian i podłóg wykonane były i są z materiałów charakteryzujących się cechami, o których mowa w zacytowanych przepisach oraz że normalne jest, że w trakcie procesów produkcyjnych może dojść do uszkodzenia powierzchni i nie oznacza to niespełnienia wymogu.

W odniesieniu do tego zarzutu należy zwrócić uwagę, że przepisy ust. 1 lit. a i lit. b załącznika II Rozdział II rozporządzenia 852/204 (strona skarżąca błędnie wskazała na punkt 2) stanowią, że w pomieszczeniach, w których się przygotowuje, poddaje obróbce lub przetwarza środki spożywcze (z wyjątkiem miejsc spożywania posiłków oraz pomieszczeń wymienionych w rozdziale III, ale włączając pomieszczenia zawarte w środkach transportu), projekt i wystrój muszą umożliwiać dobrą praktykę higieniczną żywności, w tym ochronę przed zanieczyszczeniem między oraz podczas działań. W szczególności:

a) powierzchnie podłóg muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz w miarę potrzeby, do dezynfekcji. Wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów, chyba że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie. Gdzie sytuacja tego wymaga, podłogi muszą zapewniać odpowiednie odwadnianie podłogowe;

b) powierzchnie ścian muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz tam gdzie jest to konieczne, do dezynfekcji. Wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów oraz gładkiej powierzchni aż do wysokości odpowiedniej dla wykonywanych czynności, chyba że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie;

c) sufity (lub, w przypadku gdy nie ma sufitu, wewnętrzna powierzchnia dachu) i osprzęt napowietrzny muszą być zaprojektowane i wykończone w sposób uniemożliwiających gromadzenie się zanieczyszczeń oraz redukujący kondensację, wzrost niepożądanych pleśni oraz strząsanie cząstek;

d) okna i inne otwory muszą być skonstruowane w sposób uniemożliwiający gromadzenie się zanieczyszczeń. Te, które mogą być otwierane na zewnątrz muszą, tam gdzie jest to niezbędne, być wyposażone w ekrany zatrzymujące owady, które mogą być łatwo demontowane do czyszczenia. W miejscach gdzie otwarte okna mogą spowodować zanieczyszczenie, okna muszą być zamknięte i unieruchomione podczas produkcji;

e) drzwi muszą być łatwe do czyszczenia oraz, w miarę potrzeby, do dezynfekcji. Wymaga to wykorzystania gładkich i niepochłaniających powierzchni, chyba że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie; oraz

f) powierzchnie (wraz z powierzchniami wyposażenia) w obszarach, w których pracuje się z żywnością, a w szczególności te pozostające w kontakcie z żywnością muszą być w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, w miarę potrzeby, do dezynfekcji. Wymaga to stosowania gładkich, zmywalnych, odpornych na korozję oraz nietoksycznych materiałów, chyba że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie.

Zgodnie z powyższymi przepisami powierzchnie podłóg (ust. 1 lit. a) oraz powierzchnie ścian (ust. 1 lit. b) muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz w miarę potrzeby, do dezynfekcji. W niniejszej sprawie podczas kontroli stwierdzono, że stan techniczny podłogi i ścian w pomieszczeniu, tj. hali Bizerba, mroźnia łosoś, hala luzów oraz hala patroszenia, nie zapewnia odpowiedniego jej czyszczenia i dezynfekcji. Zatem wbrew twierdzeniu skarżącego, podstawą wymierzenia kary za niespełnienie wymagań określonych w ust. 1 lit. a i lit. b załącznika II rozdziału II w/w rozporządzenia (WE) nr 852/2004 nie jest fakt stwierdzenia drobnych ubytków w powierzchni ścian i podłogi, ale to, że ubytki te nie zapewniają spełnienia wymogu utrzymania powierzchni podłóg i ścian w stanie umożliwiającym łatwe ich czyszczenie i dezynfekcję.

Powyższe prowadzi do wniosku, że nie doszło do naruszenia przepisu § 1 pkt 7 przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Oznacza to, że orzeczenie kary pieniężnej było zasadne, a podjęte na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w zakresie orzeczenia wskazanej wyżej kary jest zgodne z prawem.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi naruszenia art. 16 § 1 w związku z art. 104 § 1 i § 2 oraz art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. należy zauważyć, że decyzja z dnia [...] r. Nr [...] została podjęta na podstawie art. 54 ust. 1, ust. 2 pkt a rozporządzenia (WE) 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE L Nr 165, poz. 1) oraz art. 7 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, natomiast zaskarżona decyzja – na podstawie art. 55 (WE) 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r., a także w art. 26 ust. 1 lit. a tiret pierwszy ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego i stanowi realizację obowiązku stosowania sankcji w przypadku naruszeń prawa żywnościowego.

Podzielając w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, należy zauważyć, że obowiązek zastosowania przez organ I instancji sankcji w postaci kary pieniężnej był niezależny od obowiązku nałożenia na stronę decyzją z dnia [...] r. Nr [...] obowiązku usunięcie uchybień stwierdzonych w trakcie trwania kontroli przeprowadzonej w dniach 24-25 kwietnia 2013 r. Wymierzenie kary pieniężnej w drodze zaskarżonej decyzji jest bowiem odrębnym postępowaniem administracyjnym od sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. Odrębność obu postępowań wynika z ich przedmiotowego charakteru (zakresu), a także odmiennych podstaw prawnych.

Tym samym zarzuty skarżącego o wymierzeniu kary pieniężnej w sytuacji, gdy sprawa naruszeń prawa żywnościowego została już rozstrzygnięta wcześniej wydaną decyzją, nie mogły zostać uwzględnione.

Odnosząc się zaś zarzutów naruszenia art. 24 § 3 i art. 25 § 3 k.p.a., zauważyć należy, że zgodnie z art. 24 § 1 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie:

1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki;

2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia;

3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3;

5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;

6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne;

7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej.

Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (§ 1 pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3) (art. 24 § 2 k.p.a.). Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika (art. 24 § 3 k.p.a.). Wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron (art. 24 § 4 k.p.a.).

Zgodnie zaś z art. 25 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych:

1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3;

2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3.

Przepis art. 24 § 4 stosuje się odpowiednio (art. 25 § 2 k.p.a.).

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w skardze skarżący zarzucił naruszenie art. 24 § 3 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia w sytuacji braku rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia w przedmiocie wniosku o wyłączenie piastuna organu II Instancji. W ocenie Sądu nie mogło tutaj dojść do naruszenia powyższego przepisu, bowiem nie mógł ona znaleźć tutaj zastosowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że "nie można uznać, by zwrot "pracownik organu" w znaczeniu, o jakim mowa w art. 24 k.p.a., obejmował także osobę będącą personalną obsadą organu. Piastun organu nie działa w sprawie jako pracownik organu, lecz wykonuje kompetencje przypisane organowi, których realizacja oparta jest na obowiązku, a nie uprawnieniu (z wyjątkiem, gdy przepis prawa podjęcie określonego działania pozostawia uznaniu organu administracji publicznej). Kompetencje przypisane przez ustawodawcę konkretnemu organowi nie mogą być bez wyraźnej podstawy prawnej przeniesione na inny organ. Osoba piastująca funkcję organu administracji publicznej - co do zasady - nie podlega wyłączeniu w trybie przypisanym pracownikom organu. Z uwagi na swą ustrojową i procesową pozycję piastun funkcji monokratycznego organu administracji publicznej podlega wyłączeniu zgodnie z przepisami o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym, a nie o wyłączeniu pracowników organu." (zob. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1186/12, publ. LEX nr 1339577).

"Przypisanie kompetencji organowi administracji publicznej ma tę konsekwencję prawną, że w postępowaniu administracyjnym ma on zawsze pozycję organu, nigdy pracownika. (...). Niezbędne jest wyraźne rozróżnienie organu od obsady personalnej organu administracji publicznej. Organ administracji publicznej wykonując zadania publiczne działa w imieniu państwa lub wspólnoty samorządowej, jest organem państwa lub organem wspólnoty samorządowej, któremu dla realizacji tych zadań przyznano określony zakres kompetencji. Z tego względu nie można do organu stosować przepisów o wyłączeniu pracownika organu administracyjnego. Stosowanie do organu administracji publicznej przepisów o wyłączeniu pracownika jest sprzeczne z istotą wykonywania zadań publicznych, w konsekwencji prowadzącą do pozbawienia państwa lub wspólnoty samorządowej zdolności wykonywania zadań publicznych" (wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2370/11, publ. LEX nr 1264714).

Powołane zaś w piśmie z dnia 10 października 2013 r., którym skarżący wniósł o wyłączenie organu, orzeczenia, tj. uchwała NSA z dnia 22 lutego 2007 r. (sygn. akt II GPS 2/06, wyrok TK z dnia 15 grudnia 2008 r. (sygn. akt P 57/07) i uchwała NSA z dnia 10 marca 2009 r. (sygn. akt II OPS 2/09), odnoszą się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. A z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 25 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy wniosek o wyłączenie piastuna organu I instancji od załatwienia sprawy nie został rozpatrzony. Zarzut ten nie jest uzasadniony. Po pierwsze – takiego przepisu nie ma w kodeksie postępowania administracyjnego. Natomiast uznając to za błąd i przyjmując, że chodzi tu o naruszenie art. 24 § 3 k.p.a., należy stwierdzić, że w tym zakresie zastosowanie mają argumenty przedstawione w wyżej przywołanych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Uwzględniając powyższe, zarzut naruszenia art. 24 § 3 k.p.a. należało uznać za bezzasadny.

Należy również zauważyć, że skarżący składał już wniosek o wyłączenie organu II instancji, który został rozpatrzony odmownie przez Głównego Lekarza Weterynarii, bowiem uznano, że brak jest możliwości wyłączenia organu poza enumeratywnie określonymi w art. 25 k.p.a. przypadkami.

Słusznie zatem wskazał organ II instancji w zaskarżonej decyzji, że już pismem z dnia 22 lipca 2013 r. nr [...] poinformował stronę o braku przesłanek do wyłączenia organu wskazanych w art. 25 k.p.a. W tym zakresie sytuacja nie uległa zmianie, tj. nadal nie występują przesłanki określone w art. 25 k.p.a., które uzasadniałyby wyłączenie D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii od prowadzenia i rozpoznania przedmiotowej sprawy.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.