Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 105/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1  art. 20 UST 1, UST 2, UST. 3, art. 29 ust 1, art. 78 ust 2 i 3, art. 201 ust lit a, art. 214 ust 1, art. 245
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi "O" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

"O" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowana przez adwokata M.D., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] określającą skarżącej kwotę długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług.

Z akt sprawy wynika następujący, ustalony przez organy celne, stan faktyczny.

W dniu [...] maja 2010 r. Agencja Celna M.R., A.R. Spółka Jawna, działając w formie przedstawicielstwa pośredniego z upoważnienia spółki O, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu wg JDA nr [...] w ramach procedury uproszczonej wideoekrany zewnętrzne LED w ilości 54 sztuki w 30 skrzyniach, importowane z Chin, deklarując w polu 33 kod Taric 8531 20 20 90, określony stawką celną w wysokości 0% i 22% stawką podatku od towarów i usług. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. DWC, fakturę nr [...] z dnia [...].04.2010 r. na kwotę 92832 USD (w tym towar P10 LED Displey w ilości 30 szt. o wartości 47106 USD oraz P20 LED Displey w ilości 24 szt. o wartości 45726 USD), list załadunkowy, oświadczenie 2 dnia [...].05.2010r. dotyczące kosztów transportu, fakturę za transport nr [...] z dnia [...].05.2010 r., upoważnienie z dnia [...].09.2009r.,CMR, konosament nr [...], list przewozowy nr [...] z dnia [...].05.2010r. oraz dokumentację fotograficzną i oświadczenie importera z dnia [...].05.2010r.

W wyniku kontroli postimportowej, przeprowadzonej w siedzibie firmy O Sp. z o.o., przez funkcjonariuszy celnych Urzędu Celnego, w zakresie dokumentacji księgowej, bankowej i handlowej dotyczącej klasyfikacji taryfowej towarów dopuszczonych do wolnego obrotu oraz kosztów i usług z tym związanych w okresie od [...].01.2010r. do [...].12.2010r., stwierdzono że w kontrolowanym okresie Spółka dokonała m.in. 7 odpraw celnych towarów (w tym również będącej przedmiotem niniejszego postępowania) o nazwach: moduł wyświetlacza LED, videoekrany zewnętrzne LED, videoekrany zewnętrzne LED z osprzętem, videoekrany (modułowe) LED zewnętrzne z zespołem sterującym, tablice informacyjne LED, które zostały niewłaściwie zaklasyfikowane do kodu 85312020 ze stawką celną 0%.

Zgromadzony w trakcie kontroli materiał dowodowy jak również wyjaśnienia strony wskazywały, że importowane wyświetlacze (ekrany) LED posiadają parametry pozwalające na obsługę plików graficznych w postaci tekstów, grafiki czy też obrazów ruchomych i plików video bowiem zastosowanie w nich czerwonej, niebieskiej i zielonej diody w pikselu pozwala odtworzyć autentyczny obraz video w tzw. fuli color np. telebimy na koncertach, zawodach sportowych itp. W ocenie organu są zatem czymś więcej niż typowe tablice informacyjne wyświetlające informacje graficzne lub alfanumeryczne a właściwym kodem dla importowanego towaru jest kod Taric 8528599090 ze stawką celną 14%.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego wszczął wobec skarżącej spółki postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej, kwoty cła i podatku dla towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] maja 2010r. nr [...].

Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. wezwał Stronę do nadesłania zamówienia (kontraktu), prowadzonej korespondencji specyfikujących rodzaj zamówienia, wyposażenie, warunki dostawy, specyfikacje, dotyczące wideoekranów zewnętrznych LED P20 oraz P10 oraz informacji na temat parametrów ww. towaru.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca spółka przesłała broszury przedmiotowych produktów.

W piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o:

- przeprowadzenie dowodu z oględzin towaru celem ustalenia jego cech charakterystycznych, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony,

- przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka: F.E. na okoliczności realizacji umów importowych, cech charakterystycznych sprowadzonego produktu oraz jego nazewnictwa w branży,

- przeprowadzenie dowodu z załączonego WIT wydanego na rzecz Spółki O,

- po przeprowadzeniu ww. dowodów umorzenie mniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał ww. wnioski, a w szczególności wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego urzędowego tłumaczenia na język polski dokumentu WIT wydanego na rzecz O sp. z o.o.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów (z wyjątkiem dowodu dotyczącego dokumentu WIT) oraz odmówił umorzenia postępowania.

Następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. organ włączył do akt sprawy m.in. kserokopię włoskiego i tłumaczonego dokumentu WIT nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz korespondencję prowadzoną z Miejskim Ośrodkiem Sportu i Rekreacji dotyczącą zakupu i montażu telebimów P10 i P20.

W piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącej spółki ponowił wnioski podniesione w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. jednocześnie wniósł o:

- przeprowadzenie dowodu z oględzin towaru objętego zgłoszeniami celnymi nr [...] – wskazując miejsca ich montażu;

- przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny fizyki oraz informatyki w celu udzielenia odpowiedzi na pytania: Czy towar objęty zgłoszeniami celnymi nr [...] składa się modułów LED, utworzonych z zespołu owalnych diod LED-owych (jedno-, dwu- i wielokolorowych o różnych rozmiarach: DIP546, DIP346, SMD5050, SMD3528 i innych) zainstalowanych na obwodzie PCB ze sterownikiem kontrolnym? Czy towar objęty ww. zgłoszeniami celnymi posiada cechę polegającą na tym, że liczba LED oraz odległość między nimi (tzw. pitch) może zmieniać się w każdym module oraz że moduł może mieć różne rozmiary? Czy towar objęty ww. zgłoszeniami celnymi składa się z obudowy aluminiowej lub stalowej, na której możliwe jest zamontowanie zmiennej liczby modułów LED-owych o rozmiarach niestandardowych? Czy towar objęty ww. zgłoszeniami celnymi składa się z karty odbiorczej sygnału (możliwej do zaprogramowania), która pozwala na połączenie większej liczby obudów poprzez złącze RJ45 i większej liczby modułów jednocześnie za pomocą HUB zamontowanego na karcie odbiorczej? Czy towar objęty ww. zgłoszeniami celnymi posiada cechę polegającą na tym, że karta odbiorcza przetwarza sygnały przekazywane przez kartę transmisyjną (również programowalną), która pozwala modułom na komunikację między sobą? Czy towar objęty ww. zgłoszeniami celnymi posiada wbudowany tuner video? oraz czy towar objęty ww. zgłoszeniami celnymi może funkcjonować bez użycia komputera?

Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił przeprowadzenia ww. dowodów.

Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. organ włączył do akt sprawy wydruki ze stron internetowych dotyczących informacji na temat danych technicznych telebimów/ekranów LED, pozyskanych w związku z odbytymi w 2010 r. przetargami na ich dostawę i montaż przez firmę O w następujących miejscowościach :

- dostawa, montaż i uruchomienie ekranu LED wraz z oprogramowaniem - Miejski Dom Kultury;

- dostawa, montaż na elewacji budynku Samorządowego Centrum Kultury, elektronicznej tablicy świetlnej (modułowy ekran diodowy LED),

- dostawa i instalacja tablicy diodowej RGB (telebimu diodowego) na budynku "Kino",

- pismo O z dnia [...] marca 2011 r. + Specyfikację Istotnych Warunków Zamówienia (SIWZ) na dostawę, montaż i uruchomienie ekranu diodowego – w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji’

- dostawa, montaż i uruchomienie ekranu LED wraz z nagłośnieniem i sterowaniem - Centrum Kultury.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej spółki ponowił wszystkie składane wcześniej wnioski dowodowe jednocześnie, w razie uwzględnienia tych wniosków, zobowiązał się dostarczyć próbkę towaru objętego zgłoszeniem do siedziby organu, w celu dokonania oględzin - w terminie wyznaczonym przez organ. Nadto pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że w razie nieuwzględnienia wniosków dowodowych, pismo to stanowi skargę w rozumieniu art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji, wskazując, że właściwym kodem dla importowanego towaru jest kod Taric 8528 59 90 90 ze stawką celną 14% oraz określił w stosunku do importowanego towaru prawidłową kwotę cła i podatku od towarów i usług.

Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej spółki wniósł odwołanie zarzucając, jej naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 123 § 1, w zw. z art. 180 § 1, art. 188 oraz art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin towaru,

- art. 122, art. 180 § 15 art. 187 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie powołania biegłego dla oceny cech towaru objętego zgłoszeniem celnym, pomimo wniosku strony;

- art. 123 § 1, art. 180 w zw. z art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie, nierozpoznanie w toku postępowania wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu WIT nr [...], a także zaniechanie wydania postanowienia w tym przedmiocie, a w konsekwencji pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w sprawie;

- art. 123 § 1, art. 180 w zw. z art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie, nierozpoznanie w toku postępowania wniosków o przeprowadzenie dowodów, w tym w szczególności dowodów z oględzin oraz z opinii biegłego oraz nieodniesienie się do propozycji strony dostarczenia próbek towaru bezpośrednio do siedziby organu, a w konsekwencji pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w sprawie; w ocenie pełnomocnika spółki odniesienie się (wybiórcze) do wniosków dopiero w zaskarżonej decyzji uniemożliwiło stronie ustosunkowanie się do rozstrzygnięcia w tym przedmiocie oraz zaoferowanie innych dowodów w toku postępowania;

- art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyznaczenie stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie mimo nieuwzględnienia (nierozpoznania) wniosków dowodowych strony zamieszczonych w piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 r.,

- art. 122, art. 191 w zw. z art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez ustalenie na podstawie nieokreślonych dowodów, tj. na podstawie własnego przekonania organu, z pominięciem dowodu z opinii biegłego, iż towar będący przedmiotem postępowania nie spełnia warunków określonych w WIT nr [...], mimo że organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w tym zakresie oraz nie posiada wiadomości specjalnych pozwalających na ustalenie, czy towar objęty zgłoszeniem celnym jest tożsamy z towarem ujętym w dokumencie WIT uzyskanym przez stronę; na podstawie własnego przekonania organu, iż nieprawdą jest stwierdzenie Prezes Zarządu K.P., że "sprzedane tablice nie mogą przekazywać ruchomych obrazów video oraz transmitować imprez, ponieważ system na to nie pozwala"; na podstawie własnego przekonania organu, że załączone do pisma strony broszury informacyjne w języku angielskim "nie mogą stanowić wiarygodnego źródła informacji potwierdzających parametry techniczne przedmiotowych towarów" ponieważ zawierają nieaktualne dane adresowe strony;

- art. 180 § 1, art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez pomylenie instytucji zeznań świadka oraz wyjaśnień strony oraz oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka F.E. stwierdzając, iż świadek nie jest osobą uprawnioną do reprezentacji spółki, "natomiast uprawnioną do reprezentacji jest Prezes Spółki K.P.";

- art. 180 § 1, art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka F.E., poprzez pomylenie osób i stwierdzenie, iż "E.S. jest wspólnikiem Spółki", podczas gdy S.E. (wspólnik) jest inną osobą niż F.E. (pełnomocnik ds. technicznych).

Nadto, pełnomocnik spółki zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną klasyfikację importowanego towaru do pozycji 8528 59 90 90, zamiast do pozycji 8531 20 20 90 zaznaczając przy tym, że omawiane naruszenie prawa stanowi bezpośrednią konsekwencję obrazy przepisów postępowania, a w szczególności zaś przepisów dotyczących postępowania dowodowego.

Dodatkowo, na podstawie art. 237 Ordynacji podatkowej zaskarżył również postanowienia z dni [...] lutego 2013r. oraz [...] marca 2013r. oddalające wszystkie wnioski dowodowe strony.

Wobec powyższego pełnomocnik spółki wniósł o uwzględnienie odwołania i uchylenie wadliwej decyzji oraz uwzględnienie pominiętych wniosków dowodowych w szczególności zamieszczonych w piśmie z dnia [...].04.2013r.; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na jej rażącą wadliwość; przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych w pismach z dni [...].02.2013r. oraz

z dnia [...].04.2013r. oraz przeprowadzenie rozprawy.

Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej włączył do materiału dowodowego sprawy:

- protokół przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2013r. oględzin towaru;

- opinię uzupełniającą z dnia [...] września 2013 r. wykonaną przez biegłego A.G. oraz poprzedzające ją opinie z dni [...] kwietnia 2011r. i [...] marca 2011r.

- dokumenty zgromadzone w innych postępowaniach prowadzonych w tutejszej Izbie wobec ww. stron ([...]) a uzyskane z Gminy Miejskiej, z Urzędu Miejskiego oraz Miejskiego Domu Kultury.

Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2013r. Dyrektor Izby Celnej odmówił przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych w odwołaniu od decyzji, tj.: przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka: F.E. na okoliczność realizacji umowy importowej, cech charakterystycznych sprowadzonego produktu oraz jego nazewnictwa w branży a także przeprowadzenia rozprawy.

W piśmie z dnia [...] listopada pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o:

- wyłączenie biegłego na podstawie art. 130 § 1 pkt 5 w zw. z art. 197 § 3 Ordynacji podatkowej jako stronniczego w świetle treści wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 sierpnia 2012r. sygn. akt I SA/Go 354/12 oraz z dnia 10 października 2012r. sygn. akt I SA/Go 759/12;

- ponowne rozpatrzenie wszystkich wniosków strony, co do których organ wypowiedział się postanowieniem z dnia [...].10.2013r.;

- przeprowadzenie dowodu z dokumentu – ekspertyzy prywatnej dr. P.Z. z dnia [...] marca 2012r.

- ponowne wyznaczenie stronie terminu wypowiedzenia się w sprawie po rozpatrzeniu ww. wniosków. W razie nieuwzględnienia żadnego z powyższych wniosków wniósł o:

- wystąpienie przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z wnioskiem o dokonanie wykładni wyroków tegoż Sądu z dnia 22 sierpnia 2012r. sygn. akt I SA/Go 354/12 oraz z dnia 10 października 2012r. sygn. akt I SA/Go 759/12 w zakresie dotyczącym powołania biegłego A.G..

Nadto w razie nieuzwględnienia żadnego z powyższych wniosków pełnomocnik skarżącej wniósł o przesłuchanie biegłego A.G., celem wyjaśnienia rozbieżności, pomiędzy pierwszą opinią, a kolejną, a także sprzeczności pomiędzy ustaleniami technicznymi w odniesieniu do opinii dr. Z..

Następnie w piśmie z dnia [...] grudnia 2013r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał zgłoszone wnioski dodatkowo wnosząc o wyłączenie pracownika L.P. jako nieobiektywnego pracownika, indywidualnie zaangażowanego w sprawę, realizującego własne partykularne interesy oraz jasno ujawniającego swoją ocenę przedmiotu sporu na etapie postępowania wyjaśniającego. Przeprowadzenie dowodu z przedstawionej skargi do Komisji Europejskiej (będącej jednocześnie opinią prawną) oraz przeprowadzenie dowodu z załączonej listy zastrzeżeń do opinii biegłego.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

W motywach uzasadnienia decyzji organ odwoławczy, rozpatrując sporną kwestię klasyfikacji taryfowej, wyjaśnił, że Wspólna Taryfa Celna obejmuje regulacje taryfowe autonomiczne oraz wynikające ze zobowiązań Unii Europejskiej wobec Światowej Organizacji Handlu (WTO), składającej się, między innymi w części drugiej z tabeli stawek celnych (obejmującej Scaloną Nomenklaturę, stawki konwencyjne, autonomiczne i jednostki miar). Nomenklatura Scalona przedstawiona została w zał. Nr l do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (WTC). Obowiązująca w 2010r. Nomenklatura Scalona została wprowadzona Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30.09.2009r. zmieniającego załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. UE serii L nr 286 z dnia 31.10.2007r.).

Organ zaznaczył, że przy klasyfikacji towarów w Systemie Zharmonizowanym przyjęto ogólną zasadę uszeregowania ich według stopnia przetworzenia, zaczynając od surowców, produktów nieprzetworzonych, półwyrobów, aż do wyrobów gotowych.

Wskazał również, że oprócz wykazu towarów, System Zharmonizowany zawiera również Ogólne Reguły Interpretacji Zharmonizowanego Systemu oraz uwagi do sekcji i działów, a także uwagi do podpozycji. Uwagi te zawierają szczegółowe informacje co do zakresu poszczególnych pozycji lub podpozycji, podają listę towarów włączonych lub wyłączonych, wraz z technicznym opisem i praktycznymi wskazówkami dla ich identyfikacji. Ich celem jest zapewnienie jednolitej interpretacji prawnej Systemu i właściwej identyfikacji poszczególnych towarów, warunkującej poprawne ich zaklasyfikowanie do konkretnych pozycji lub podpozycji taryfowych. Ponadto Rada Współpracy Celnej wydała w odrębnej publikacji Noty Wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego, które stanowiąjego oficjalną interpretację.

Organ odwoławczy zaznaczył, że Scalona Nomenklatura (CN) oparta jest na nomenklaturze, która dodaje dalsze jej podpodziały i została ustanowiona odrębnymi postanowieniami Wspólnoty, w celu zastosowania w obrocie towarowym środków taryfowych, stawki i inne elementy poboru mające zastosowanie do towarów objętych CN odnośnie: ceł, należności przywozowych ustanowionych i określonych w umowach zawartych przez Wspólnotę z niektórymi krajami lub grupami krajów.

Wskazał, że istotne znaczenie dla interpretacji Nomenklatury taryfowej mają noty wyjaśniające wydawane przez Światową Organizację Celną (WCO). Podkreślił również, że Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich opublikowane zostały w Dzienniku Urzędowym UE C z 2006r. 50/1 w preambule do publikacji Not wyjaśniających stwierdzono: "na mocy art. 9 ust. 1 lit.a akapit drugi i art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 Komisja przyjęła Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej po przeanalizowaniu przez Sekcję nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego. Chociaż Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej mogą odwoływać się do Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, to jednak nie zastępują tych ostatnich, ale powinny być uważane za ich dopełnienie i używane w połączeniu z nimi".

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że klasyfikacji taryfowej towarów w Taryfie celnej dokonuje się na podstawie ściśle określonych zasad (Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej). Zastosowanie odpowiedniej pozycji lub podpozycji wyznaczane jest przede wszystkim na podstawie brzmienia pozycji lub podpozycji oraz uwag do sekcji, działów, pozycji lub podpozycji oraz wszelkich dostępnych danych dotyczących produktu, takich jak certyfikaty określające skład surowcowy, parametry fizyko-cherniczne oraz sprawozdania z badań próbek towarów, co oznacza, że dany towar jest klasyfikowany zawsze do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę.

Wobec tego, w celu ustalenia prawidłowego kodu Taryfy celnej, należy kierować się uwagami do poszczególnych sekcji i działów taryfy oraz zgodnie z publikowanymi we wstępie do Taryfy celnej importowej, Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej.

Organ wskazał, że w zgłoszeniu celnym [...] strona zakwalifikowała towar do Sekcji XVI Taryfy celnej dotyczącej maszyn i urządzeń mechanicznych; sprzętu elektrycznego, ich części; urządzeń do rejestracji i odtwarzania dźwięku, urządzeń telewizyjnych do rejestracji i odtwarzania obrazu i dźwięku oraz części i wyposażenie dodatkowe do tych artykułów, przypisując mu kod Taric 8531 20 20 90. Umieszczona w tym dziale pozycja 8531 obejmuje: aparaturę do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej (na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe przeciwwłamaniowe lub przeciwpożarowe), elektryczną, inną niż ta objęta pozycją 8512 lub 8530. Tak więc z wyjątkiem urządzeń sygnalizacyjnych używanych w rowerach lub pojazdach mechanicznych (pozycja 8512) oraz urządzeń do regulacji ruchem na drogach, kolejach itp. (pozycja 8530), niniejsza pozycja obejmuje wszystkie urządzenia elektryczne używane do celów sygnalizacyjnych, niezależnie od tego czy wykorzystują dźwięk do przekazywania sygnału (dzwonki, brzęczyki, buczki itp.), czy wykorzystują wskaźniki wizualne (lampki, klapki, oświetlone cyfry itp.) oraz niezależnie od tego czy są uruchamiane ręcznie (np. dzwonki przy drzwiach), czy też automatycznie (np. alarmy przeciwwłamaniowe).

Niniejsza pozycja obejmuje, między innymi:

A) Dzwonki elektryczne, brzęczyki, gongi do drzwi itp. Główną częścią składową dzwonków jest urządzenie elektromagnetyczne wprawiające w drgania mały młoteczek, który uderza w klosz dzwonka. Konstrukcja brzęczyków jest podobna, ale nie mają one klosza. Oba te typy powszechnie stosuje się w mieszkaniach (np. dzwonki wejściowe) oraz w biurach, hotelach itp. Pozycja ta obejmuje również elektryczne gongi do drzwi, w których jedna lub więcej metalowych rurek wytwarza po uderzeniu ton muzyczny lub całą gamę tonów, oraz elektrycznie uruchamiane dzwony kościelne, inne niż kuranty nadające się do odgrywania muzyki (dział 92). Elektryczne dzwonki i gongi drzwiowe są przystosowane do zasilania ze źródła niskonapięciowego (ogniwa galwanicznego lub baterii), ale w pewnych przypadkach

mają wbudowany transformator obniżający napięcie sieciowe.

B) Elektryczne, urządzenia do sygnalizacji dźwiękowej, klaksony, syreny itp. Dźwięk

wytwarzany jest przez stroik, przez obracający się dysks wprowadzony w ruch elektrycznie lub elektroniczny generator dźwięków; obejmują one syreny fabryczne, syreny przeciwlotnicze, syreny okrętowe itp.

C) Inne elektryczne urządzenia sygnalizacyjne (światła pulsujące lub migające itp.) do samolotów, statków, pociągów lub innych pojazdów (inne niż do rowerów lub pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8512). lecz nie aparatura radiowa lub radarowa objęta pozycja 8526.

D) Tablice sygnalizacyjne i podobne. Stosuje się je (np. w hotelach, biurach i fabrykach) do przywoływania personelu, sygnalizowania miejsca, w którym potrzebna jest pewna osoba lub usługa, wskazywania, czy pokój jest wolny, czy też zajęty. Do urządzeń tych należą: wskaźniki pokojowe, wskaźniki numerów, wskaźniki biurowe, wskaźniki w windach, okrętowe telegrafy maszynowe, dworcowe tablice informacyjne, tablice informacyjne na giełdach, stadionach piłkarskich, w kręgielniach itp.

E) Alarmy przeciwwłamaniowe. Urządzenia te składają się z dwóch podzespołów: wykrywającego i sygnalizacyjnego (dzwonek, brzęczyk, wskaźnik wizualny itp.), wyłączającego się automatycznie podczas działania zespołu wykrywającego. Alarmy przeciwwłamaniowe są uruchamiane różnymi sposobami, np.: za pomocą styków elektrycznych, na zasadzie zmiany pojemności, urządzenia fotoelektryczne.

F) Alarmy przeciwpożarowe. Alarmy automatyczne również składają się z dwóch podzespołów: wykrywającego i sygnalizacyjnego (dzwonka, brzęczyka, wskaźnika wizualnego itp.). Obejmują one: urządzenia uruchamiane za pomocą wyrobu topliwego, urządzenia działające na zasadzie rozszerzania się bimetalowego paska, cieczy lub gazu, urządzenia działające na zasadzie zmian oporności elektrycznej, urządzenia z komórkami fotoelektrycznymi.

G) Elektryczne wykrywacze alarmowe par lub gazów, w których skład wchodzi czujnik oraz akustyczne lub wizualne urządzenie alarmowe, ostrzegające o obecności niebezpiecznych mieszanek gazowych (np. gazu naturalnego, metanu).

H) Sygnalizatory alarmowe płomieni (wykrywacze płomieni) z wbudowaną fotokomórką włączającą alarm za pośrednictwem przekaźnika w chwili powstania lub zgaśnięcia płomienia. Wykrywacze niezawierające elektrycznych akustycznych lub wizualnych urządzeń alarmowych klasyfikuje się do pozycji 8516.

Niniejsza pozycja również wyłącza:

a) Przełączniki oraz tablice rozdzielcze, nawet zawierające zwykłe lampki sygnalizacyjne (pozycja 8536 lub

b) Alarmy przeciwpożarowe z wbudowanymi czujnikami dymu, zawierające substancję radioaktywną (pozycja 9022),

c) Monitory LCD lub odbiorniki telewizyjne LCD (pozycja 8528)

Przypisany do tej pozycji kod CN 85312020 obejmuje tablice sygnalizacyjne zwierające diody elektroluminescencyjne (LED).

Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej WE (Dz.Urz. WE C nr 50/1 z 28.02.2006r.) do kodu CN 8531 20 20 do 8531 20 95 wskazują, iż podpozycje te obejmują elektroluminescencyjne diody parametryczne do odczytu, stosowane głównie jako numeryczne i/lub alfanumeryczne tablice sygnalizacyjne lub tablice wyposażone w ekrany, wykonane na przykład z komórek lub różnych diod emitujących światło. Każdy znak zawiera pewną liczbę diod emitujących światło w postaci elementów składowych, które mogą być albo dyskretne, albo dołączone do pojedynczego mikrochipa (zminiaturyzowanego układu scalonego). Urządzenia te są montowane na obwodzie drukowanym ze sterownikiem/dekoderem. Każda cyfra lub zespół są pokryte materiałem półprzeźroczystym, który wzmacnia intensywność punktów świetlnych wytwarzanych przez diody w celu wyświetlenia liczb lub liter, jako funkcja impulsu zastosowanego do obwodu przez sygnał wejściowy.

Organ odwoławczy zauważył, ze z faktury nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. załączonej do zgłoszenia celnego, jak i dokumentów reklamowych - oferty sprzedaży importowanego towaru wynika, że strona zaimportowała:

1) ekran wewnętrzny LED P10 mm, wielokolorowy 1R1G1B, (30 sztuk 960mrn*960rnm) o następujących parametrach: rozdzielczość rzeczywista- 10 mm, wymiary panela W960mm x H960mm x D160mm, skład pikseli 1R1G1B, wielkość pikseli 10mm, rodzaj zastosowanych diod - SMD3528, częstotliwość odświeżania 200kadrów/s, fizyczna rozdzielczość - 10000 pikseli/m2, rekomendowana odległość patrzenia 8m, kąt widzenia poziomy (H):120° pionowy (V): 120°, maksymalna moc pobierana 480W, typowa moc pobierana 200W, liczba ramek wideo 50/60Hz, częstotliwość napięcia wejściowego 50/60Hz, napięcie pracy 110-220 V± 10%, zakres temperatury/wilgotności pracy -5°C

45°C/10-90%, zakres temperatury/ wilgotności przechowywania -40°C

60°C/10-90%, sterowanie- CPU, trwałość > 100000 godzin, waga- 40 kg,

2) ekran zewnętrzny LED P20 mm, wielokolorowy 2R1G1B wodoodporny, (24 sztuki 1280mm*960mm) o następujących parametrach: rozdzielczość rzeczywista - 20 mm, wirtualna – 10mm Virtual PP, wymiary modułu - 320x160mm, ilość modułów w obudowie- 24, zagęszczenie pikseli -2500/m2, skład pikseli - 2R1G1B, enkapsulacja LED DIP 512 (32x16) 256R 128G 128B, napięcie robocze - 5V, moc modułu - 35 W, optymalna odległość patrzenia (min) 17 m, optymalny kąt widzenia - poziomy (H):120°, pionowy (V): 70°, maksymalne zużycie prądu - 670W/ m2, odświeżanie klatek - 60Hz/s, częstość odświeżania - 400Hz/s, luminacja balansu bieli -5500CD/m2, zakres temperatur- -30°C

50°C, napięcie pracy - 220V± 10 %, skala odcieni szarości/kolorów - wyświetlacz 16,8 Mkolorów (zsynchronizowanych), sterowanie - PCTV - DVI - kontroler główny lub transmisja światłowodowa, średni czas bezusterkowej pracy > 5,000 godzin, trwałość 100,000 godzin, rozmiar skrzynki

1280x960x150mm, obszar powierzchni ekranu 1.228m2, waga-ok. 70kg.

Dyrektor Izby Celnej podniósł, że w opinii z dnia [...].03.2011 r., uzupełnionej opiniami z dnia [...].04.2011 r. i opinią z dnia [...].09.2013r. biegły wyraził zdanie, iż ze względu na stosowane aktualnie rozwiązania techniczne i konstrukcyjne w produkcji "elektronicznych tablic sygnalizacyjnych popularnie zwanych telebimami" niezbędne jest usystematyzowanie terminologii oraz schematycznego wyjaśnienia zasady ich działania. "Telebimy" są urządzeniami najwyższej klasy służącymi do przekazu informacji dla szerokiego grona odbiorców. Jest to jedyna jak dotąd technologia, która pozwala na emisję obrazu wysokiej jakości oraz doskonałej widoczności dzięki zastosowaniu specjalistycznych diod LED (elektroluminescencyjnych, tylko ta technologia umożliwia realizację czytelnych i widocznych projekcji treści na ekranach telebimów w świetle dziennym). Do obróbki obrazu można wykorzystać standardowy sygnał DVI-D (w zależności od zastosowanych komponentów), który przesyłany jest do sterownika telebimu, w którym to sygnał przetwarzany przez procesor, w wyniku czego zostaje podzielony na mniejsze fragmenty, odpowiadające ilości kabin w zbudowanym ekranie telebirnu, następnie sygnał przesyłany jest za pomocą łącza ethernetowego RJ45 (najczęściej według protokołu LVDS) do poszczególnych "kabinetów", a następnie dalej do modułów LED9 w których znajdują się diody elektroluminescencyjne wchodzące w skład pojedynczego piksela. Aktualnie stosowane układy sterowników w modułach LED umożliwiają niezależną regulację jasności dla każdego elementu LED wykorzystując nieliniową zależność pomiędzy długością impulsu sterującego, a odbieraną jasnością przez oko ludzkie, co pozwala uzyskać pełną gamę odtwarzanych kolorów, nawet 16,7 milionów kolorów , natomiast powszechne stosowanie 4 elementów świecących na l pixel (2RGB) pozwala również na stworzenie unikalnego zjawiska optycznego, które charakteryzuje się tym, że pomiędzy dwoma elementami świecącymi można wyodrębnić trzeci pośredni punkt, dodając do tego odpowiedni sposób tworzenia pixela, który może być tworzony nie tylko z 4 przypisanych do niego elementów LED, ale również z sąsiadujących z nim elementów uzyskano efekt, przy którym rozdzielczość optyczna widziana przez ludzkie oko jest aż czterokrotnie większa niż rozdzielczość fizyczna "ekranu LED" (wynikająca z ilości pixeli 2RGB). Importowane ekrany LED zbudowane zostały w oparciu o piksel 2R1G1B, ale z zastosowaniem różnych modeli diod użytych do budowy poszczególnych modułów wchodzących w skład segmentu zwanego "kabinet+kabina", Budowa mechaniczna ekranu telebimu to dwa zasadnicze elementy: pierwszy z nich to moduł podstawowy, czyli płytka drukowana, na której znajduje się odpowiednia ilość elementów LED ułożonych w piksel, każdy moduł posiada własne procesory sterujące. Następnie moduły zbudowane są w tzw. kabinet potocznie nazywany "kabiną", która w rzeczywistości jest specjalną szafą stalową tworzącą konstrukcję mechaniczną zawierającą odpowiednią ilość modułów LED w zależności od modelu i wymagań finalnego odbiorcy. W środku kabiny znajdują się również procesory odbierające fragmenty obrazu za pomocą łącza ethernet RJ45, które są następnie przekazywane do poszczególnych modułów oraz przetwornica impulsowa zasilająca wszystkie elementy. Każda kabina posiada też własny system klimatyzacyjny tak, aby zapewnić optymalne warunki klimatyczne dla układów elektronicznych, jest odporna na warunki atmosferyczne. Na cały telebim składa się określona ilość kabin, które po złożeniu ze sobą tworzą jednolitą całość. Taka budowa zapewnia łatwy montaż i demontaż urządzenia (np. do transportu) oraz szybki serwis. Do sterowania jednym zestawem ekranu niezbędny jest "sterownik główny", popularnie nazywany również "kartą nadawczą", która funkcjonalnie po zastosowaniu specjalistycznego oprogramowania może pełnić rolę głównego sterownika ekranem telebimu. Dodatkowo w celu połączenia "kabin" w wymagany format ekranu telebimu niezbędne jest zastosowanie w "kabinach" specjalistycznych kart odbiorczych z hubem, które będą prawidłowo odbierały transmisję sygnału po protokole LVDS. Każda z kart posiada swój adres fizyczny, który na etapie programowania należy powiązać z fizyczną lokalizacją kabiny na ekranie telebimu.

Organ zauważył, ze biegły porównując moduły oznaczone symbolami P12, P20 i P25 stwierdził, iż wizualna kolorystyka diod zastosowanych w poszczególnych modułach jest identyczna, ale ich modele oraz układy sterowania poszczególnych pikseli są różne w zależności od specyfiki zamówienia oraz finalnego zastosowania budowanego ekranu. Odnośnie kart nadawczych, które mogą pełnić role "głównego sterownika", to karty te w zależności od przeznaczenia można instalować w standardowych PC, jako typowe karty rozszerzeń po zainstalowaniu specjalistycznego oprogramowania dedykowanego do sterowania telebimem. Karty te następnie łączy się typową "skrętką" a kartami odbiorczymi z hubami zainstalowanymi w kabinach wchodzących w skład ekranu telebimu. Do programowania karty nadawczej można zastosować standardowy komputer, jednak po odpowiednim oprogramowaniu karty nadawczej. Źródłem sygnału wyświetlanego na ekranie telebimu może być dowolne urządzenie nadawcze, które potrafi wygenerować sygnał wizyjny kompatybilny z sygnałem DVI odpowiednio czytanym przez kartę (np. kamera). Ponadto biegły stwierdził, iż ekrany zewnętrzne LED barwne 2R1G1B wodoodporne, po zmontowaniu w całość według schematu blokowego telebimu oraz zastosowaniu specjalistycznego oprogramowania, po jego odpowiednim skonfigurowaniu umożliwia wyświetlanie ruchomych sekwencji obrazu z odpowiednio przygotowanego źródła (komputer, kamera itp.)- Kompletny zmontowany według wymagań finalnego odbiorcy "uzbrojony w odpowiednie oprogramowanie użytkowe" i poprawnie skonfigurowany ekran telebimu zbudowany w oparciu o moduły wyświetlaczy LED P12, P20 i P25, może pełnić rolę ekranu do przekazu informacji dla szerokiego grona odbiorców. Kompletny system telebimu po "odpowiednim przygotowaniu nośnika informacji przewidywanej do emisji na jego ekranie" pełni role "monitora wielo gabarytowego", którego prezentowane treści możemy obserwować w pewnym przedziale odległości od ekranu (w miarę zbliżania się obserwatora do ekranu coraz bardziej widoczna staje się "pikselowa" budowa panełi LED wchodzących w skład ekranu telebimu).

Tablica sygnalizacyjna służy do podawania określonych informacji lub kontroli parametrów urządzeń technicznych. Opierając się na podstawowej roli jaką ma pełnić tablica sygnalizacyjna, czyli wyświetlać informacje (różne informacje) telebim może pełnić taką rolę. W celu zwiększenia skuteczności przekazu informacji wizualnej "reklamodawca" najczęściej dynamizuje przekaz poprzez zmianę treści i grę kolorów, co jest łatwe do zrealizowania przy pomocy zestawów telebimów. Proste tablice sygnalizacyjne zbudowane w oparciu np. o wyświetlacze eletromechaniczne posiadają pewne ograniczenia użytkowe, a ze względu na swóją awaryjność związaną z zastosowanymi układami mechanicznymi zostały wyparte przez tablice lub ekrany zbudowane w oparciu o elementy optoelektroniczne fotogeneracyjne (najczęściej diody LED ewentualnie wskaźniki alfanumeryczne). Ciągły postęp techniczno-technologiczny w szeroko pojętej branży elektronicznej, jest nieubłagalny, a pod kątem ergonomiczno-technicznym oferuje potencjalnym nabywcom ze strony nowych produktów nowe walory techniczno-użytkowe i coraz bardziej uniwersalne ich zastosowanie. Można na ekranie telebimu wyświetlać tylko znaki graficzne i obrazy statyczne, ale byłoby to świadome ograniczanie funkcjonalności telebimu. Stosowanie rozbudowanych animacji graficznych w połączeniu z grą kolorów oraz dynamiczną zmianą luminacji przekazu ma na celu zwrócenie uwagi przez odbiorcę na emitowane treści na "banerze" reklamowym.

Mając na uwadze jego budowę mechaniczną stwierdzić należy, iż podstawowym elementem, który w pierwszej kolejności decyduje o parametrach końcowych telebimu jest moduł LED, których ściśle określona ilość zgodna ze specyfikacją techniczną oraz wymaganiami finalnego odbiorcy wchodzi w skład większego panelu zwanego powszechnie "kabiną", które połączone ze sobą mechanicznie w odpowiedniej konfiguracji tworzą właściwy ekran telebimu. Moduły LED zastosowane do budowy "kabiny" muszą posiadać swoje własne układy sterowania. W celu uzyskania wysokich parametrów wyświetlanych obrazów musi być spełniona zasada - kolor w pikselu musi posiadać swój niezależny układ sterowania w celu uzyskania wysokiej rozdzielczości barw. Natomiast o wyświetlaniu ruchomych treści decydują wszystkie komponenty zawarte w schemacie blokowym. Nie jest możliwe wyświetlenie jakiegokolwiek obrazu na ekranie telebimu w przypadku braku jednego z komponentu sprzętowego (karty nadawczej, karty odbiorczej z hubem, kabiny zawierającej moduły LED) oraz specjalistycznego oprogramowania umożliwiającego realizację żądanego projektu związanego z projekcją obrazu na ekranie telebimu składającego się z odpowiedniej ilości "kabin".

W ocenie organu odwoławczego z powyższego jednoznacznie wynika, iż uzasadnione były wątpliwości organu, co do klasyfikacji spornego towaru do pozycji 8531, gdzie klasyfikowane są ekrany posiadające możliwość wyświetlania jedynie znaków graficznych i obrazów statycznych. Natomiast w przypadku, gdy ekrany posiadają zdolność odtwarzania obrazów wideo, to właściwą pozycją jest pozycja 8528. Wskazywana przez organ pierwszej instancji pozycja CN 8528 obejmuje monitory i rzutniki, nie zawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu.

Zgodnie z uwagą do pozycji, pozycja ta obejmuje :

1) Monitory i rzutniki, nie zawierające aparatury odbiorczej dla telewizji.

2) Aparaturę odbiorczą dla telewizji, nawet zawierającą odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu, lub odtwarzania dźwięku, lub obrazu, do wyświetlania sygnałów (odbiorniki telewizyjne).

3) Aparaturę do odbioru sygnałów telewizyjnych bez możliwości wyświetlania (np. odbiorniki satelitarnej transmisji telewizyjnej).

Monitory, rzutniki i odbiorniki telewizyjne wykorzystują do wyświetlania obrazów różne technologie, takie jak CRT (lampa elektropromieniowa), LCD (wyświetlacz ciekłokrystaliczny), DMD (mikroskopijnie małe lusterka ułożone w matrycy na chipie półprzewodnikowym), OLED (diody emitujące światło z warstwy organicznej) i plazmę. Ponadto monitory i rzutniki mogą być zdolne do odbioru różnych sygnałów z różnych źródeł. Jeżeli jednak zawierają tuner telewizyjny są one uważane jako aparatura odbiorcza dla telewizji.

W ocenie organu odwoławczego na tle poczynionych ustaleń, zakwestionowanie prawidłowości klasyfikacji zastosowanej w momencie dokonywania zgłoszenia celnego (kod 8531 20 20 90) nie budzi zastrzeżeń. Zgodnie z zasadami klasyfikacji taryfowej towar w postaci ekranu w technologii LED należało klasyfikować do kodu CN 8528 59 90 90 jako monitor kolorowy. Pozycja 8528 obejmuje nie tylko typowe urządzenia odbiorcze dla telewizji, ale także urządzenia przystosowane do odbioru sygnału wizyjnego generowanego z różnych źródeł.

Powyższego produktu nie można było klasyfikować do pozycji 8531, ponieważ jego funkcją nie jest tylko dostarczanie znaków wizualnych do celów sygnalizacyjnych (uwagi wyjaśniające Systemu Zharmonizowanego do pozycji 8531 pkt. D), ale również pokazywanie przez monitor zarówno danych uzyskanych z automatycznych urządzeń przetwarzania danych, jak i ruchomych i nieruchomych obrazów z kamery video). Ekran LED jest czymś więcej niż tablicą sygnalizacyjną objętą kodem CN 8531 20 20 90. Należy do rodzaju ekranów stosowanych na całym świecie dających możliwość wyjątkowego zaprezentowania walorów firmy, produktu itp. Pozwala na efektowną reklamę wizualną, dynamiczny przekaz informacji, która wyprzedza jakością i elastycznością przekazu zwykłą ulotkę i ogłoszenie prasowe czy też informację sygnalizacyjną na tablicy. Jest nowoczesnym nośnikiem wyświetlania multimediów stosowanym do rozwiązań reklamowych, transmisji sportowych i okolicznościowych (imprezy, koncerty).

Odnosząc się do powyższego zarzutu błędnej klasyfikacji spornego towaru Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż z przedstawionej do odprawy celnej faktury z dnia [...].04.2010r. wynika wprost, iż strona zaimportowała ekran zewnętrzny LED P20, barwny 2R1G1B (RGB - jeden z modeli przestrzeni barwnej, którego nazwa pochodzi od pierwszych liter angielskich nazw barw; R -red (czerwonej), G - green (zielonej) i B - blue (niebieskiej), będącymi składowymi tego modelu), wodoodporny, w ilości 24 sztuk 1280*960mm oraz ekran wewnętrzny LED P10, barwny 1R1G1B. Dokonując porównania załączonego do protokołu pokontrolnego prospektu (z którego wynika, że firma O w swojej ofercie handlowej oferuje m.in. towar-Viedeoekran P25 i P10) z towarem importowanym, wymienionym w zgłoszeniu celnym nr [...] organ stwierdził, że strona dokonała importu towaru o parametrach technicznych zgodnych z przedstawionym w ofercie handlowej. Zauważył również, że z opinii biegłego z dziedziny elektroniki z dnia [...].03.2011r.,wynika, że ekran LED jako poszczególna jednostka (w zależności od wielkości) zbudowany jest z wielu metalowych skrzyń (kabinetów), które zawierają poszczególne moduły. Te kabinety z modułami, poskładane w jedną całość tworzą ekran LED.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zakres możliwości ekranu jest praktycznie nieograniczony, bo pomimo wyświetlania grafiki można na nim również wyświetlać wiadomości w czasie rzeczywistym a także elementy proste np. szkice "gif", "bmp" jak i te bardziej złożone np. fiłmy HD czy grafikę 3D. Modułowa budowa pozwala na tworzenie dowolnej wielkości ekranu.

Organ odwoławczy stwierdził, że importowany przez skarżącą towar posiadał zdolność odtwarzania obrazów video, przez co właściwą pozycją taryfy celnej jest 8528. Dodał, iż w przypadku, gdy poszczególne moduły LCD posiadają własny sterownik, przez co spełniają kryteria towarów objętych pozycją 8528. Fakt, że ich pewne cechy zewnętrzne wskazują na określone zastosowanie, np. jedynie w ekranach wielogabarytowych, nie powinien mieć w tym przypadku znaczenia. Przy klasyfikacji taryfowej tego typu towarów nie ma także znaczenia fakt, iż parametry ekranów (modułów), ze względu na wielkość pikseli, nie pozwalają na oglądanie wyświetlanego obrazu z bliskiej odległości.

W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji przeprowadzając postępowanie w niniejszej sprawie udowodnił, że spółka zaimportowała ekrany LED klasyfikowane do pozycji 8528, ponieważ ekrany te składane są z modułów będących przedmiotem importu. Moduły te nie są tablicami sygnalizacyjnymi. Importowanego produktu nie można klasyfikować do pozycji 8531, ponieważ jego funkcją nie jest tylko dostarczenie znaków wizualnych do celów sygnalizacyjnych, ale również pokazywanie przez monitor zarówno danych uzyskanych z automatycznych urządzeń przetwarzania danych, jak i ruchomych i nieruchomych obrazów z kamery video.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że przy ustalaniu prawidłowego kodu CN w pierwszej kolejności należy kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Najważniejszą z nich jest reguła l, która informuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działu a dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy - przy zachowaniu kolejności - korzystać z następnych reguł (od 2 do 6). Uwagi do sekcji i działów zawierają z kolei szczegółowe informacje co do zakresu poszczególnych pozycji lub podpozycji, wskazują listę towarów włączonych lub wyłączonych, wraz z technicznym opisem i praktycznymi wskazówkami dla ich identyfikacji. Ich celem jest zapewnienie jednolitej interpretacji Systemu Zharmonizowanego i właściwej identyfikacji poszczególnych towarów, warunkującej poprawne ich zaklasyfikowanie do konkretnych pozycji lub podpozycji taryfowych. Scalona Nomenklatura jest 8-znakowym rozwinięciem Systemu Zharmonizowanego (HS), a Ogólne reguły interpretacji i uwagi do sekcji i działów pochodzą z Systemu Zharmonizowanego. Zarówno System Zharmonizowany (HS), jak i Nomenklatura scalona (CN) są uzupełniane przez Noty wyjaśniające. Dopiero końcowym elementem, mogącym stanowić potwierdzenie prawidłowości zastosowanej klasyfikacji taryfowej, jest baza systemu EBTI, zawierająca wiążące informacje taryfowe wydane we wszystkich krajach członkowskich Unii Europejskiej. Jednakże nie można zapominać, że wiążąca informacja taryfowa jest decyzją organów celnych wydawaną dla indywidualnego podmiotu. Nadto, dopiero dotarcie do dokumentów źródłowych dołączonych do wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej i ich analiza pozwoliłaby na przesądzenie, czy dany towar jest tożsamy z towarem weryfikowanym. Ma to szczególnie znaczenie przy towarach złożonych i o wysokim stopniu przetworzenia (np. elektronika). Kierowanie się zatem tylko krótkim, często nie do końca precyzyjnym opisem towaru w wiążącej informacji taryfowej, nie powinno stanowić podstawy klasyfikacji taryfowej, która winna być oparta na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i dokonana zgodnie z Ogólnymi Regułami Klasyfikacji Towarów.

Dyrektor Izby Celnej wskazał również, że Wiążące informacje taryfowe stanowią indywidualne akty prawne, a nie powszechnie obowiązujące źródła prawa. Zgodnie bowiem z art. 10 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 02.07.1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, na wiążącą informacje taryfową może powołać się tylko jej posiadacz. Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 2 WKC z WIT wynikają jedynie prawa dla osoby, do której skierowano tę informację i jedynie w zakresie towarów, które są w niej wskazane. W związku z tym informacja wydana na rzecz jednego podmiotu nie tworzy prawa do powoływania się na nią na inny podmiot.. Zatem wydana dla danego podmiotu nie ma mocy wiążącej dla innej sprawy. Organ odwoławczy podniósł, że z akt sprawy, w tym licznych pism pełnomocnika strony nie wynika, aby dla skarżącej, taka wiążąca informacja taryfowa została wydana. Podkreślił, że przedłożone przez stronę dokumenty - WIT zostały włączone w poczet materiału dowodowego, jednakże ich ocena w świetle całokształtu dowodów jest odmienna od postulowanej przez stronę.

Organ drugiej instancji zauważył, że Komisja Europejska uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w szczególności jego art. 9 ust.1 lit.a, a także w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, uznała za konieczne przyjęcie środka dotyczącego klasyfikacji towaru określanego jako modułowy panel ekranu (tak zwana ściana LED) do kodu CN 8528 59 80, jako pozostałe monitory kolorowe (w 2008r. był to kod 85285990). Ponadto w Rozporządzeniu Wykonawczym Komisji (UE) Nr 103/2012 z 07.02.2012r, dotyczącym klasyfikacji wymienionego wyżej towaru według Nomenklatury scalonej wskazano, że wyklucza się klasyfikację do pozycji 8531, jako tablice sygnalizacyjne.

Dyrektor Izby Celnej wskazał, że kierując się regulacją art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej oraz mając na uwadze zarzut strony dotyczący naruszenia m.in. art. 122, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188, art. 197 Ordynacji podatkowej, doszedł do wniosku, iż postępowanie dowodowe winno być uzupełnione, wobec powyższego postanowieniem z dnia [...].10.2013r. włączył w poczet materiału dowodowego protokół przeprowadzonych w dniu [...].06.2013r. oględzin towaru; opinię uzupełniającą z dnia [...].09.2013r. wykonaną przez biegłego A.G. oraz poprzedzające ją opinie z dnia [...].04.2011 r. i [...].03.2011 r. a także dokumenty zgromadzone w innych postępowaniach prowadzonych w tutejszej Izbie wobec ww. stron ([...]) a uzyskane z Gminy Miejskiej, z Urzędu Miejskiego oraz Miejskiego Domu Kultury.

W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celnego, dokonując zgodnie z regulacją art. 191 Ordynacji podatkowej oceny materiału dowodowego, zasadnie zakwestionował przyjętą przez Spółkę w zgłoszeniu celnym klasyfikację importowanego towaru.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - ekspertyzy biegłego dr P.J.Z. organ odwoławczy wyjaśnił, że opinie sporządzone na zlecenie strony traktować należy jedynie jako wyjaśnienia stanowiące poparcie stanowiska strony, choć z uwzględnieniem wiadomości specjalnych. Odnosząc się do treści wskazanej opinii strony, organ drugiej instancji wskazał, iż generalną zasadą jest, że przedmiotem opinii biegłego (tu ekspertyzy) mogą być tylko okoliczności dotyczące stanu faktycznego, a nie jego ocena prawna. Opinia biegłego nie może również sama w sobie być źródłem materiału faktycznego sprawy, ani tym bardziej stanowić podstawy ustalenia okoliczności będących przedmiotem oceny a w przekazanej ekspertyzie sporządzonej na zlecenie strony, wykonujący ją dr P.J.Z. zdecydował o klasyfikacji spornego towaru. Nadto biegły nie odniósł się w ogóle do możliwości ekranu, a jedynie stwierdził jaką pełnią funkcję (tablice sygnalizacyjne). To samo stwierdzenie zostało zawarte w opinii biegłego powołanego przez organ celny, przy czym wskazał on, że mogą pełnić rolę urządzeń sygnalizacyjnych, ale byłoby to świadomym ograniczeniem zastosowania telebimów - umożliwia on bowiem wyświetlanie ruchomych sekwencji obrazu.

Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że nie sposób podzielić stanowiska strony, co do klasyfikacji spornego towaru do kodu CN 8528 51 00 -obejmującego pozostałe monitory w rodzaju wyłącznie lub głównie stosowanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych poz. 8471, gdyż przedmiotem importu były ekrany zewnętrzne LED o wymiarach 1000x1000mm (P25), sterowane sygnałem z komputera, posiadające możliwość demodulacji sygnału video w standardzie RGB oraz DVI. DVI zapewnia bardzo wysoką jakość obrazu. Funkcjonalność przedmiotowych monitorów zdecydowanie wykracza poza proste wyświetlanie znaków. Wymiary monitora nie pozwalają na uznanie, że mógłby być on wykorzystywany wyłącznie lub głównie do maszyn automatycznego przetwarzania danych (z pozycji 8471). Organ odwoławczy podniósł, że takie stanowisko organów celnych podzielił także WSA w Gdańsku w prawomocnym wyroku o sygn. akt. III SA/Gd 198/11 z dnia 30.06.2011r.

W ocenie organu odwoławczego sugerowana klasyfikacja do kodu CN 8528 51 00 nie jest możliwa do przyjęcia. Natomiast pozycja 8528 59 obejmuje monitory, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji, inne niż z lampą elektropromienną, kolorowe. Monitory i rzutniki z pozycji 8528 mogą być zdolne do odbioru różnych sygnałów z różnych źródeł. Zatem biorąc pod uwagę parametry oraz przeznaczenie towaru uznać należy, że przedmiotowe monitory należy klasyfikować do kodu CN 8528 59 90.

Dyrejtor Izby Celnej stwierdził, że organ pierwszej instancji nie naruszył art. 120, 121 § 1 i art. 123 Ordynacji podatkowej. Zaznaczył również, że strona nie sformułowała skutecznie zarzutów podważających wiarygodność opinii biegłego zatem nie ma podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego. Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika skarżącej dotyczących wykładni wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 352 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 361 tej ustawy potrzeba wykładni wyroku pojawia się wówczas, gdy jego treść sformułowana została w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu orzeczenia. Jednakże wskazane przez skarżącą wyroki zredagowane zostały przez sąd w sposób jasny i nie budzący wątpliwości, co do rozstrzygnięcia, zatem zdaniem organu, nie ma podstaw do wnioskowania o wykładnię.

W kwestii wniosku o przesłuchanie biegłego A.G., celem wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy pierwszą opinią, a kolejną, a także sprzeczności z ustaleniami technicznymi w odniesieniu do opinii J.Z. dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że w toku prowadzonych czynności w dniu [...].06.2013r. w siedzibie Spółki O podczas dokonywanych oględzin przedmiotowego towaru w obecności m.in. adwokata M.D. wszelkie wątpliwości związane z ustaleniami technicznymi były przedmiotem wniesionych przez pełnomocnika pytań i zostały wyjaśnione w wydanej opinii.

Odnosząc się z kolei do wniosku o ponowne wyznaczenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie Dyrektor Izby Celnej zauważył, że termin określony art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej ma charakter instrukcyjny. Skarżąca ma bowiem prawo wypowiadać się w sprawie zebranego materiału dowodowego, przed wyznaczeniem tego terminu, jak również w trakcie jego biegu, jak również już po jego upływie i termin ten nie może ograniczać jej uprawnień. Mając na uwadze fakt, iż skarżąca wypowiedziała się w sprawie zebranego materiału dowodowego i zgłosiła wnioski dowodowe, przed wydaniem decyzji, organ celny ustosunkował się do stanowiska strony w treści decyzji.

Z kolei odnośnie wniosku o wyłączenie pracownika L.P. organ odwoławczy wyjasnił, że osoba ta nie prowadziła bezpośrednio niniejszego postępowania, pełni zaś służbę na stanowisku kierownika Referatu Przeznaczeń Celnych Izby Celnej. Sprawy, które wpływają do rozpatrzenia w tym referacie przydzielane są do dalszego prowadzenia poszczególnym pracownikom, przy czym osobę prowadzącą konkretną sprawę zidentyfikować można wg inicjałów znajdujących się w sygnaturze danej sprawy (w tym przypadku nie jest to osoba o inicjałach LP, lecz JOs), Organ odwoławczy zauważył, że przesłanki obligatoryjne wyłączające pracownika od udziału w postępowaniu określone są w art. 130 § 1 Ordynacji podatkowej. zaś aplikant adwokacki, poza stwierdzeniem o realizowaniu przez pracownika L.P. "partykularnych interesów", nie wskazał na żadne okoliczności uprawdopodobniające zasadność wyłączenia go od udziału w postępowaniu.

Odnośnie wniosku o przeprowadzenie dowodu z załączonej listy zastrzeżeń do opinii biegłego Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że załączone do pisma zastrzeżenia w ocenie organu są polemiką z ustaleniami biegłego A.G., będącego biegłym sądowym z dziedziny elektroniki. W ocenie organu brak jest podstaw do odrzucenia opinii biegłego.

Oceniając z kolei wartość dowodową kopii skargi do Komisji WE w sprawie nieprzestrzegania prawa wspólnotowego przez Ministra Finansów, dyrektorów izb celnych i naczelników urzędów celnych, organ drugiej instancji wskazał, iż dotyczy ona innego podmiotu. Wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem postępowania decyzja organu pierwszej instancji była wynikiem m.in. kontroli postimportowej, która miała miejsce w roku 2011, natomiast skarga do Komisji WE opiera się m.in. na zarzucie stosowania wstecz rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 102/2012 z dnia 7.02.2012r.

Powyższą decyzję pełnomocnik spółki zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające bezpośredni wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności:

- art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 188 tej ustawy poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej poprzez akceptowanie praktyki organu pierwszej instancji polegającej na odmowie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, mimo że w sprawie wymagane były wiadomości specjalne. Organ pierwszej instancji dokonał klasyfikacji towaru objętego postępowaniem (będącego skomplikowanym technicznie modułem LED) nie opierając się na opinii biegłego,

- art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 188 tej ustawy poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej poprzez akceptowanie praktyki organu pierwszej instancji polegającej na odmowie przeprowadzenia oględzin, mimo że zaszła taka potrzeba zaś skarżący zaoferował dostarczenie próbki towaru do siedziby organu pierwszej instancji (pismem z dnia [...] kwietnia 2013 roku),

- art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 188 tej ustawy poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej poprzez akceptowanie praktyki organu pierwszej instancji polegającej na uznaniu Wiążącej Informacji Taryfowej uzyskanej przez skarżącego za dokument niemogący stanowić materiału dowodowego w sprawie,

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieformalny, w szczególności poprzez powołanie w sprawie ponownie tego samego biegłego, z którym organ wcześniej kontaktował się nieformalnie oraz który jest autorem opinii z dnia [...] marca 2011 r. sporządzonej (co najmniej w znacznej części) z naruszeniem przepisów postępowania,

- naruszenie zasady równości w opodatkowaniu poprzez stosowanie dla tożsamych towarów różnych stawek celnych - arbitralnie, bez podstawy prawnej oraz faktycznej,

- art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuprawnioną odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka F.E. objętego wnioskiem dowodowym skarżącego zamieszczonym w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, mimo że wniosek dotyczył okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które nie zostały stwierdzone za pomocą dowodów dopuszczonych przez organ, innymi słowy,

organ odmówił przeprowadzenia istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy przeciwdowodu powołując się na art. 188 in fine Ordynacji podatkowej,

- art. 200a § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 123 tej ustawy poprzez nieuprawnioną odmowę przeprowadzania rozprawy, mimo że nie zachodziła żadna z podstaw odmowy wymienionych enumeratywnie w art. 200a § 3 Ordynacji podatkowej,

- art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 121 tej ustawy, a także naruszenie zasady bezpośredniości postępowania dowodowego poprzez włączenie do akt sprawy protokołu oględzin z dnia [...] czerwca 2013 roku, opinii uzupełniającej z dnia [...] września 2013 roku oraz poprzedzających ją opinii z dnia [...] kwietnia 2011 roku oraz [...] marca 2011 roku. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że opinie z 2011 roku przeprowadzone były przez Naczelnika Urzędu Celnego w innej sprawie, podczas oględzin nie był zaś dostępny towar objęty niniejszym postępowaniem. Postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego o powołaniu biegłego z dnia [...] lutego 2011r., będące podstawą dla wydania rzeczonych opinii zawiera pytania o klasyfikacje celna (tj. pytania o stan prawny) oraz jednocześnie odpowiedzi na pytania zadane przez Naczelnika Urzędu Celnego. Co więcej, Naczelnik Urzędu Celnego kontaktował się z biegłym w sposób nieformalny (z pominięciem skarżącego), w tym zadawał biegłemu dodatkowe pytania bez wiedzy strony oraz udostępnił biegłemu akta sprawy jeszcze przed dopuszczeniem dowodu z opinii biegłego. Opinie przeprowadzone były w oparciu o oględziny, o których terminie nie powiadomiono skarżącego ani jego pełnomocnika. Powyższe stanowiło podstawę uchylenia przez Sąd decyzji wydanych w oparciu o rzeczone opinie (sprawy l SA/Go 354/12 i l SA/Go 759/12, a także sprawa i GSK 90/12 Naczelnego Sądu Administracyjnego). W ocenie skarżącego organ drugiej instancji powinien był zastosować art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, tj. uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ wskazując jednocześnie dowody, które powinny zostać przezeń przeprowadzone,

- art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 200a tej ustawy poprzez zamieszczoną w zaskarżonej decyzji odmowę przeprowadzenia rozprawy przy udziale biegłego mimo, że zachodziła potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy (związanych z koniecznością wyjaśnienia wewnętrznych niespójności opinii biegłego oraz sprzeczności z treścią opinii prywatnej dostarczonej przez stronę), że strona złożyła stosowny wniosek oraz mimo że nie zachodziła żadna podstawa do odmowy przeprowadzenia rozprawy spośród podstaw wymienionych w sposób enumeratywny w art. 200a § 3 Ordynacji podatkowej. Wniosek objęty pismem z dnia [...] listopada 2013 r., następnie ponowiony pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. złożony został jako reakcja na wiadomość o włączeniu do akt sprawy protokołu oględzin z dnia [...] czerwca 2013 r., opinii uzupełniającej z dnia [...] września 2013 r. oraz poprzedzających ją opinii z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz [...] marca 2011 r. (kwestionowanych przez skarżącego co do legalności jak i co do meritum),

- art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 192 tej ustawy poprzez odmowę przedstawienia ekspertyzy prywatnej dostarczonej przez stronę biegłemu A.G. oraz poprzez dokonanie przez organ drugiej instancji samodzielnej oceny tejże ekspertyzy prywatnej mimo nieposiadania przez organ koniecznych do tego wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 197 Ordynacji podatkowej. W ocenie pełnomocnika skarżącej powyższe stanowi przy tym rażące naruszenie art. 192 Ordynacji podatkowej, albowiem strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do (wadliwie) przeprowadzonych dowodów, o których przeprowadzeniu strona dowiedziała się dopiero po doręczeniu jej decyzji w sprawie,

- art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 192 tej ustawy poprzez odmowę przedstawienia dostarczonego przez stronę oraz wydanego dla strony i dotyczącego towaru tożsamego z przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ drugiej instancji dokumentu WIT [...] biegłemu A.G. oraz poprzez dokonanie przez organ drugiej instancji samodzielnej "oceny" tego dokumentu mimo nieposiadania przez organ koniecznych do tego wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 197 Ordynacji podatkowej. W ocenie pelnomocnika skarżącej powyższe stanowi przy tym rażące naruszenie art. 192 Ordynacji podatkowej, bowiem strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do (wadliwie) przeprowadzonych dowodów, o których przeprowadzeniu strona dowiedziała się dopiero po doręczeniu jej decyzji w sprawie. Pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że owa "ocena" ograniczyła się do stwierdzenia: "Z akt sprawy, w tym licznych pism pełnomocnika strony nie wynika, aby dla skarżącej, taka wiążąca informacja taryfowa została wydana." (strona 17 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), z czym strona się nie zgadza. Nie jest przy tym tak, jak twierdzi organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, tj. że: "podczas dokonywanych oględzin (z udziałem biegłego A.G. - przyp. aut) przedmiotowego towaru w obecności m.in. adwokata M.D. wszelkie wątpliwości związane z ustaleniami technicznymi były przedmiotem wniesionych przez pełnomocnika pytań i zostały wyjaśnione w wydanej opinii."

- art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 192 tej ustawy poprzez odmowę przedstawienia dostarczonych przez stronę innych dokumentów WIT biegłemu A.G. oraz poprzez dokonanie przez organ drugiej instancji samodzielnej oceny tychże dokumentów mimo nieposiadania przez organ koniecznych do tego wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 197 Ordynacji podatkowej. Powyższe stanowi przy tym rażące naruszenie art. 192 Ordynacji podatkowej bowiem strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do (wadliwie) przeprowadzonych dowodów, o których przeprowadzeniu strona dowiedziała się dopiero po doręczeniu jej decyzji w sprawie. Nie jest przy tym tak, jak twierdzi organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, tj. że: "podczas dokonywanych oględzin (z udziałem biegłego A.G. - przyp. aut) przedmiotowego towaru w obecności m.in. adwokata M.D. wszelkie wątpliwości związane z ustaleniami technicznymi były przedmiotem wniesionych przez pełnomocnika pytań i zostały wyjaśnione w wydanej opinii",

- art. 130 § 1 pkt 5 w zw. z art. 197 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpoznane wniosku strony o wyłączenie biegłego A.G. zamieszczonego w pismach skarżącego z dnia [...] listopada 2013 roku oraz z dnia [...] grudnia 2013 r., mimo wiedzy organu o treści wyroków Sądu wydanych w sprawie l SA/Go 354/12 oraz w sprawie I SA/Go 759/12. Pełnomocnik zaznaczył, że strona wnosiła o wyłączenie biegłego wielokrotnie, że Sąd w wyroku z dnia 22 sierpnia 2012 roku wydanym w sprawie l SA/Go 354/12 zasugerował organowi konieczność rozważenia ponownego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (dotyczy postępowań, w ramach których sporządzone zostały opinie włączone do niniejszego postępowania postanowieniem z dnia [...] października 2013 roku),

- art. 123 § 1 w zw. z alt. 180 w zw. z art. 187 w zw. z art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez całkowite pominięcie, nierozpoznanie w toku postępowania wniosków zgłoszonych w odwołaniu (jedynym postanowieniem dowodowym, tj. postanowieniem z dnia [...] października Organ odmówił jedynie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka F.E., odwołanie zawierało zaś liczne inne wnioski dowodowe, w tym wniosek o przeprowadzenie: oględzin towaru - w tym zobowiązanie do dostarczenia przedmiotu oględzin do siedziby organu, przesłuchania strony, dowodu z opinii biegłego), w piśmie skarżącego z dnia [...] listopada 2013 roku oraz w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 roku, a także poprzez zaniechanie wydania postanowienia w tym przedmiocie,

- art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niedochowanie wymogów stawianych uzasadnieniu decyzji bowiem organ nie wskazał dlaczego nie dał wiary dowodom zaoferowanym przez stronę (dokonując przy tym ich oceny nie posiadając niezbędnych wiadomości specjalnych),

- art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niedochowanie wymogów stawianych uzasadnieniu decyzji albowiem organ argumentując zaklasyfikowanie towaru objętego postępowaniem do pozycji CN 8528 w ogóle nie wskazuje, dlaczego należałoby klasyfikować go do pozycji 8528599090, tj. "pozostałe" (obecnie nieistniejącej, zastąpionej przez 8528 59 70 90, tj. 8528 - Monitory i projektory, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu, 59 -Pozostałe, 70 - Pozostałe, 90 - Pozostałe)

Pełnomocnik skarżącej zarzucił także naruszanie wywodzonej z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP zasady In dubio pro tributario poprzez zastosowanie klasyfikacji cechującej się najwyższą stawką podatku spośród co najmniej pięciu możliwych do zastosowania kiasyfikacji,

- art. 197 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 191, art. 191 oraz art. 180 tej ustawy poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nierzetelnej opinii biegłego wydanej z naruszeniem prawa (szczegółowa lista zastrzeżeń do opinii biegłego poniżej) oraz poprzez wybiórcze korzystanie z poszczególnych elementów wypowiedzi biegłego, które najbardziej odpowiadały stanowisku organu (co wiązało się z pominięciem "niekorzystnych" z punktu widzenia organu elementów wypowiedzi biegłego),

- art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez niewyznaczenie skarżącemu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, mimo że postępowanie dowodowe zostało uzupełnione o wnioski dowodowe strony zamieszczone w piśmie z dnia [...] listopada 2013 roku skierowanego do organu drugiej instancji z zachowaniem pierwotnego terminu 7-dniowego oraz w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r.,

- art. 130 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wyłączenia pracownika Organu drugiej instancji L.P., twierdząc że nie prowadził on "bezpośrednio" postępowania, mimo że L.P. był wskazany jako autor pism: zawiadomienia z dnia [...] lipca 2013 roku (podpisanego przez niezidentyfikowaną osobę), postanowienia z dnia [...] października 2013 roku (podpisanego przez L.P.), postanowienia z dnia [...] października 2013 roku (podpisanego przez L.P.) oraz postanowienia z dnia [...] października 2013 roku (podpisanego przez L.P.), tj, wszystkich pism (poza zaskarżoną decyzją) skierowanych do skarżącego w toku postępowania drugoinstancyjnego oraz mimo że zachodzi istotna wątpliwość co do bezstronności ww. pracownika (o czym szerzej w uzasadnieniu skargi);

Zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego mające bezpośredni wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności:

- dokonanie błędnej klasyfikacji importowanego towaru do pozycji 8528599090, skutkiem wadliwego ustalenia stanu faktycznego, zamiast do pozycji 8531202090,

- naruszenie wyrażonej w art. 84 Konstytucji RP zasady nullum tributum sine legę poprzez wydanie decyzji w oparciu o noty wyjaśniające wydane przez Światową Organizację Celną, które nie stanowią prawa powszechnie obowiązującego w Polsce, tym bardziej zaś prawa ustanowionego w akcie o randze ustawy,

- naruszenie zasady In dubio pro tributario pomimo, iż przedmiot opodatkowania zakreślony jest w sposób naruszający zasadę określoności podatku - w ocenie strony norma regulująca przedmiot opodatkowania jest niejasna. Sam Organ miał znaczne wątpliwości przy jej ocenie, wynikiem czego było stosowanie przez Organ w stosunku do tożsamych towarów skarżącego różnych stawek celnych - 5 % oraz 14 %, wcześniej zaś akceptował stawkę 0 % . Powyższe przesądza o tym, że naruszona została norma określoności podatku albo o tym że organ dokonał wykładni przepisów w sposób sprzeczny z zasadą określoności podatku,

- naruszenie zasady lex retro non agit w połączeniu z naruszeniem zasady In dubio pro tributario polegające na zmianie klasyfikacji po imporcie towaru w oparciu o notę wyjaśniającą wydaną po imporcie towaru,

- naruszenie zasady sprawiedliwości i równości w opodatkowaniu – podmioty konkurencyjne w stosunku do skarżącego w odniesieniu do tożsamych towarów korzystają z uzyskanych przez siebie dokumentów WIT stosujących klasyfikację do kodu CN 8531202090., błąd w ustaleniach faktycznych polegający na sprzecznym z protokołem oględzin oraz opinią biegłego przyjęciu, że towar będący przedmiotem zgłoszenia posiada cechy techniczne pozwalające zaklasyfikować go do pozycji 8528599090, co było konsekwencją licznych naruszeń przepisów postępowania wymienionych wyżej w punkcie 1, w tym konsekwencją oceny dowodów w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami logiki.

Wobec podniesionych zarzutów pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie rozprawy, uwzględnienie skargi, uchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, alternatywnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) i c) uchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji. Zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu - decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2013 r. wydanej w sprawie [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2013 r. wydanej w sprawie [...]. Przeprowadzenie dowodu z dokumentów WIT numer [...]. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu - postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2013 r. wydanego w sprawie [...]. Zobowiązanie organu drugiej instancji do przedstawienia wskazanych dowodów. Przeprowadzenie dowodu z załączonego postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2011 r. Przeprowadzenie dowodu z załączonego pisma z dnia [...] maja 2013 r. ([...]).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał dotychczasowe stanowisko uzupełniając jednocześnie skargę o zarzuty dotyczące naruszenia prawa wspólnotowego, tj.:

a) art. 2 TUE poprzez naruszenie zasady państwa prawnego w postaci:

- niestosowania obowiązujących przepisów i obowiązującej wykładni;

- stosowania not wyjaśniających Światowej Organizacji Celnej (WCO) z naruszeniem przepisów prawa powszechnie obowiązującego w szczególności zaś konstytucyjnych zasad in dubio pro tributario oraz nullum tributum sine lege;

- dyskryminację skarżącego w stosunku do jego konkurentów dokonujących odpraw celnych w Polsce lub w innych Państwach Członkowskich Unii Europejskiej;

b) art. 5 TUE poprzez naruszenie kompetencji Unii Europejskiej do stanowienia i interpretacji Taryfy Celnej w postaci:

- stosowania wykładni sprzecznej z polityką celną Unii Europejskiej dotyczącej importów dokonanych przed 29 lutego 2012 r., tj. przed wejściem w życie Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 103/2012;

- ignorowania Wiążących Informacji Taryfowych wydawanych przez władze celne różnych Państw Członkowskich Unii Europejskiej dla towarów objętych zgłoszeniem celnym, w tym w szczególności WIT wydanego dla skarżącego ([...]), a także WIT wydanych dla tożsamych towarów na rzecz konkurentów skarżącego;

c) art. 3 TFUE poprzez naruszenie wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej w zakresie unii celnej w postaci stosowania wykładni przepisów sprzecznej z polityką celną Unii Europejskiej oraz z orzecznictwem ETS;

d) art. 28 TFUE poprzez naruszenie zasady wspólnej polityki celnej Unii Europejskiej w stosunkach z państwami trzecimi w postaci naruszenia zaufania skarżącego do organu opartego na założeniu, że w każdym Państwie Członkowskim UE w danym momencie zarówno skarżący jak i jego konkurenci zobowiązani będą do zapłaty jednakowych należności celnych - w związku z odprawami tożsamych towarów;

e) art. 31 TFUE poprzez naruszenie zasady, zgodnie z którą stawki cła określa Rada UE na wniosek Komisji;

f) art. 288 TFUE poprzez naruszenie zasady bezpośredniego stosowania rozporządzeń Unii Europejskiej we wszystkich Państwach Członkowskich Unii Europejskiej, w tym w szczególności:

- Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 roku w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej,

- Rozporządzenia wykonawczego Komisji Europejskiej nr 103/2012 z dnia 7 lutego 2012 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej, które zgodnie z art. 3 weszło w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, tj. w dniu 29 lutego 2012 roku, zaś zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem ETS nie może mieć zastosowania do importów dokonanych przed tą datą, a nadto powinno być stosowane jednolicie we wszystkich Państwach Członkowskich Unii Europejskiej,

g) art. 291 TFUE poprzez naruszenie reguły, zgodnie z którą Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie środki prawa krajowego niezbędne do wprowadzenia w życie prawnie wiążących aktów Unii - przy czym reguła ta dotyczy również wykładni oraz stosowania tych aktów;

h) art. 20 ust. 1 WKC poprzez naruszenie reguły, zgodnie z którą w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich;

i) art. 67 WKC stanowiącym, że jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne;

j) art. 3 rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 103/2012 w zw. z art. 288 TFUE poprzez stosowanie rozporządzenia do sytuacji zaistniałych przed jego wejściem w życie, mimo że jest to sprzeczne z dosłownym brzmieniem Rozporządzenia 103/2012, jak i z ugruntowanym stanowiskiem ETS.

Nadto pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów:

- decyzji numer [...] z dnia [...] listopada 2013 roku,

- kompletnego zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] marca 2010 roku,

- protokółu kontroli z dnia [...] listopada 2011 r. obejmującego m.in. zgłoszenie celne

[...].

Wraz z ww. pismem pełnomocnik skarżącej przedłożył dokumenty dotyczące zgłoszenia celnego [...] z [...] marca 2010r. wraz z decyzją Dyrektora Izby Celnej z [...] listopada 2013 r. oraz protokół z kontroli z dnia [...] listopada 2011r.,obejmujące wyżej wskazane zgłoszenie celne.

Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2014 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącej spółki złożone w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2014 r. wraz z załącznikami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zwarzył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna .

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także oceny prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej P.p.s.a.), kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Granice sprawy wyznaczają przede wszystkim rodzaj i treść zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. skutkowałyby koniecznością jej uchylenia albo stwierdzenia nieważności (względnie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa).

Istota sporu między stronami koncentruje się wokół prawidłowości zakwalifikowania towaru zgłoszonego [...].

Organ odwoławczy działając na podstawie art.180 i art. 181 Ordynacji podatkowej prawidłowo dopuścił dowód z:

- protokołu przeprowadzonych w dniu [...].06.2013r. oględzin towaru;

- opinię uzupełniającą z dnia [...].09.2013r. wykonaną przez biegłego A.G. oraz poprzedzające ją opinie z dnia [...].04.2011r. i [...].03.2011r. dokumenty zgromadzone w innych postępowaniach prowadzonych w tutejszej Izbie wobec ww. stron ([...]) a uzyskane z Gminy Miejskiej, z Urzędu Miejskiego oraz Miejskiego Domu Kultury.

Wbrew twierdzeniu skarżącej wyżej wskazane dowody chociaż przeprowadzone w innych postępowaniach dotyczących skarżącej spółki dotyczyły także towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] maja 2010 r. [...], który dotyczył video ekranów LED P20 i P10. Sporządzone przez biegłego dokumenty obejmowały także video ekrany LED P20.

Dane zawarte tej dokumentacji pokrywają się z danymi towaru odprawionego według dokumentacji [...].

Zatem działanie organu było racjonalne spełniające wymogi stawiane przez zasadę szybkości postępowania z art.125 Ordynacji podatkowej, nie naruszało także w tym zakresie regulacji z art.120 i art.121 Ordynacji podatkowej bowiem było zgodne z przepisami tej ustawy.

Podkreślić należy, że organ działając zgodnie z zaleceniami Sądu zawartymi w sprawach I SA/Go 759/12 i I SA/Go 354/12, na które skarżąca się powołuje, dokonując w tych sprawach ponownie oględzin towaru oraz co wynika z załączonej do akt opinii uzupełniającej w sposób przejrzysty formułując tezę dowodową. uzupełnił w tym zakresie wady postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, bez konieczności zastosowania jak podniosła skarżąca regulacji z art.233 § 2 Ordynacji podatkowej. W sprawach I SA/Go 759/12 i I SA/Go 354/12, na które skarżąca się powołuje Sąd uchylił jedynie decyzję organu odwoławczego pozostawiając natomiast w obrocie decyzję organu pierwszej instancji uznając, że organ odwoławczy może samodzielnie naprawić błędy w przeprowadzonym postępowaniu.

Skarżąca spółka podważa wartość sporządzonej opinii uzupełniającej, jako że została sporządzona przez biegłego A.G., który jest jednocześnie twórcą opinii z [...] marca 2011 r. Zdaniem skarżącej, fakt, że biegły wydawał już opinie sprawach, oraz mimo, że WSA jak i NSA krytycznie odniosło się do przekazywania dowodów przed wydaniem postanowienia o jego powołaniu, narusza art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Odniesienie się do powyższego zarzutu wymaga pewnego uszczegółowienia. Zgodnie z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii.

Zarzucane uchybienie tj. umożliwienie biegłemu dostępu do akt sprawy przed wydaniem postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z kolei fakt, że do przeprowadzenia oględzin oraz wydania opinii uzupełniającej został powołany biegły (A.G.), który już brał udział w sprawie, nie czyni postępowania wadliwym i nie może sam w sobie stanowić podstawy do kwestionowania jego opinii tak pierwotnej jak i uzupełniającej w sytuacji, gdy podnoszone przez stronę zastrzeżenia dotyczące jego bezstronności są bezzasadne, a skarżąca nie wykazała braku kwalifikacji merytorycznych biegłego do wydania opinii.

Niezasadność zarzutu naruszenia art. 130 § 1 pkt 5 w zw. 197 § 3 Ordynacji podatkowej wynika z tego, że bycie już biegłym w sprawie, nie dyskredytuje biegłego jako specjalisty. Z treści powołanego przez skarżącego art. 197 § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że do wyłączenia biegłego stosuje się odpowiednio przepisy art. 130 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, a zatem dotyczącego wyłączenia pracownika organu. W doktrynie jak i judykaturze utrwalony jest pogląd (por. wyrok NSA z 24 marca 2009 r. sygn. akt II GSK 69/09), że odpowiednie stosowanie przepisów prawa pozwala na stosowanie ich wprost, na dokonywanie modyfikacji stosownie do wymagań innego zakresu stosowania, jak również na odrzucenie tych przepisów jako nieprzystosowanych do nowego zakresu stosowania. Tak więc "odpowiednie stosowanie" przepisów prawa oznacza przede wszystkim ich "prawidłowe" stosowanie do danego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu fakt, że A.G. wydał obie opinie, nie podważa jego bezstronności, a art. 130 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej znajduje odpowiednie zastosowanie do wyłączenia biegłego jedynie w tej sytuacji, w których biegły występuje jednocześnie w roli specjalisty i orzecznika (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 807/11). Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

W wyrokach wydanych w sprawach I SA/ Go 354/12 oraz I SA/Go 759/12 nie zobowiązano organu do powołania nowego biegłego. Powyższe oznacza, że brak wydania w tym zakresie przez organ odwoławczy postanowienia oddalającego wniosek o wyłączenie biegłego, nie było także naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie znajduje również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 197 §1 w zw. art. 200a Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przez organ przeprowadzenia rozprawy przy udziale biegłego, mimo że, zdaniem skarżącej, zachodziła potrzeba wyjaśnienia rozbieżności wynikających z opinii biegłego oraz porównania tych opinii z opinią prywatną, bowiem organ odwoławczy słusznie podniósł, że wszelkie wątpliwości, które zgłaszał pełnomocnik skarżącej, zostały wyjaśnione podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2013 r. w siedzibie spółki O i znalazły odzwierciedlenie w sporządzonej opinii uzupełniającej. Nie ulega również wątpliwości, że odmienność opinii uzupełniającej która została dopuszczona jako dowód w tym postępowaniu, polega na tym, że została sporządzona po prawidłowo przeprowadzonych oględzinach oraz opinia ta została wydana w wyniku odmiennie sformułowanej tezy dowodowej. Trudno jednak dostrzec odmienność w zakresie formułowanych wniosków końcowych w zakresie możliwości wykorzystania ekranów. Poza tym skarżąca nie wskazała, na czym jej zdaniem owa odmienność – która by miała znaczenie dla sprawy - polega. Podkreślić należy, że skarżąca powołując się na rozbieżności między opinią biegłego a prywatną ekspertyzą, nie wskazała konkretnie o jakie sprzeczności w ustaleniach technicznych chodzi, bo to, że przedstawiona przez nią opinia ma na celu potwierdzić stanowisko podatnika, jest oczywistym. Nie każda jednak rozbieżność między dowodem wykonanym na zleceniu organu, a dokumentem przedstawionym przez stronę, uzasadnia wyznaczenie rozprawy w świetle art.200 a Ordynacji podatkowej. Rozprawa na wniosek strony będzie bowiem dopuszczalna co do zasady wtedy, jeżeli jej przedmiotem będą okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz nie będą potwierdzone wystarczająco innym dowodem.

Nie zasługuje również na uwzględnieni zarzut naruszenia art. 197 w zw. z art. 191 i 180 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nierzetelnej opinii, o czym świadczy zdaniem skarżącej przedstawiona w skardze lista zastrzeżeń. Trzeba bowiem podkreślić, że wskazane w skardze zastrzeżenia do opinii z [...] września 2013 r. (dotyczące kwestii technicznych) zostały złożone dopiero na etapie postępowania sądowego, w związku należy uznać je za spóźnione. Postanowieniem z dnia [...] października 2013r., włączono do akt tego postępowania protokół z przeprowadzonych oględzin oraz opinię uzupełniającą z dnia [...] września 2013r. W piśmie z dnia [...] listopada 2013r. skarżąca nie ustosunkowała się do opinii w sposób merytoryczny. W związku z czym, zastrzeżenia należy uznać za bezskuteczne dla dokonanej przez organ odwoławczy oceny prawidłowości sporządzonej opinii w zaskarżonej decyzji, ponadto dotyczą kwestii szczegółowych, nie podważających istotnej właściwości video ekranów a mianowicie możliwości wyświetlania przez nie obrazów ruchomych.

Wskazać należy, co też słusznie zauważył organ, że opiniom sporządzonym na zlecenie strony, nawet jeśli sporządzone zostały przez osoby posiadające wiedzę fachową, nie można przypisać waloru dowodu z opinii biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, a należy je jedynie traktować jako wyjaśnienia stanowiące poparcie stanowiska strony, choć z uwzględnieniem wiadomości specjalnych (por. wyr NSA z 20.04.2010, sygn. akt I GSK 847/08). Co istotne przedstawiona opinia odnosi się do ekranów wykorzystujących technologie LED w ogólności, a nie konkretnie do towaru który jest przedmiotem postępowania, czyli ekranów zewnętrznych LED P20 i P10. Organ mając na uwadze treść opinii, poddał do czego jest na podstawie art.191 Ordynacji podatkowej uprawniony, ocenie jej wartość dowodową zasadnie stwierdzając, że dotyczy ona niedookreślonych ekranów LED, co w sytuacji, gdy o kwalifikacji towaru decydują nieznaczne różnice, jest bardzo istotne. Ponadto co warto podkreślić, organ nie kwestionuje opisu i budowy wynikających z ekspertyzy, ale to, że nie wynika z niej, jakie są możliwości wykorzystania ekranu. Stwierdzono w niej bowiem jedynie, że pełnią funkcję tablic sygnalizacyjnych, z czym zresztą organ nie polemizuje. Tak więc w ocenie Sądu, organ właściwie ocenił przedstawioną przez stronę opinie prywatną - w której zresztą autor bardziej skupił się na klasyfikacji towaru (co wkracza w kompetencje organu związane z subsumcją stanu faktycznego do normy prawa materialnego), aniżeli na analizie przedmiotu pod kątem jego cech i możliwości wykorzystania. Dokonując oceny przełożonej przez skarżącą ekspertyzy, organ podatkowy wywiązał się z obowiązku wynikającego z art.191 Ordynacji podatkowej. Ocena ta, zdaniem Sądu jest prawidłowa i trafnie wskazuje wadliwości przedłożonej przez stronę ekspertyzy w szczególności jej ogólnikowość i brak przełożenia na przedmiot sporu w niniejszej sprawie oraz ograniczenie się do wskazania miejsca instalacji przykładowych ekranów LED dokonanych przez spółkę O i nie odniesienia się szczegółowego do możliwości ekranu, poprzestając na wskazaniu tylko funkcji ekranu jako tablicy sygnalizacyjnej.

Dyrektor Izby Celnej, poddał analizie przedstawione przez skarżącą Wiążące Informacje Taryfowe (WIT), słusznie wskazał, iż zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację (...) oraz jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Zatem aby korzystać z wiążącej informacji taryfowej musi istnieć całkowita zgodność co podmiotu, jak i sprowadzonego towaru z towarem opisanym w WIT, przy czym ciężar wykazania tej zgodności spoczywa na posiadaczu wiążącej informacji taryfowej (por. Wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 grudnia 2007 r., III SA/Łd 591/07). Tymczasem z przedstawionych w sprawie dokumentów nie wynika, by wobec skarżącej spółki – na dzień zgłoszenia celnego - taki dokument został wydany, co więcej, brak również zgodności przedmiotowej, gdyż z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby towary w nich wymienione były tożsame z tymi, które zostały ujęte w zgłoszeniu celnym. Skarżąca nie przedłożyła nadto żadnych załączników, które stanowiły podstawę wydania przedłożonych WIT.

Tak więc, wydana w innej sprawie wiążąca informacja taryfowa, przedłożona przez stronę skarżącą, nie wiązała organu celnego w niniejszej sprawie, choć organ powinien ją zbadać, co też uczynił. Uprawnione było w konsekwencji stwierdzenia organu, że z ww. powodów nie mogły ona mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Z kolei WIT [...], na który skarżąca konsekwentnie się powołuje, choć został wydany z jej wniosku, to jednak ze względu na datę wydania ([...] sierpnia 2012r.) jest bez znaczenia w niniejszej sprawie. Z ww. art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady wynika bowiem jednoznacznie, że WIT ma zastosowanie do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została wydana. Tymczasem zgłoszenie celne w sprawie miało miejsce w 2010r.

W tym miejscu za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 197 § 1 pkt w zw. z art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przedstawienia prywatnej ekspertyzy jak i dokumentu WIT biegłemu A.G. i dokonanie przez organ samodzielnej oceny tych dowodów. Podkreślić bowiem należy, że do oceny dowodów uprawnione zostały z woli ustawodawcy (art. 191 Ordynacji podatkowej) organy administracji publicznej, a nie biegli. Rolą biegłego jest bowiem naświetlenie i wyjaśnienie okoliczności z punktu widzenia posiadanych przez niego wiadomości specjalnych (por. wyr. SN z 11.07.1969r., I CR 140/69), a podczas oględzin, przede wszystkim bezpośrednie zbadanie przedmiotu oględzin. Z kolei do oceny uzyskanego materiału dowodowego uprawniony jest organ.

Jak wynika z powyższego, organ powyższe dowody wziął pod uwagę, poddając je ocenie.

Także nie wyznaczenie skarżącej kolejnego 7 - dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego nie miało zdaniem Sądu wpływu na wynik sprawy. Z akt wynika, że postanowieniem z [...] października 2013r. Dyrektor Izby Celnej wypełniając dyspozycje art. 200 Ordynacji podatkowej, zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący w terminie 7 dni skorzystał z tego prawa, składając, wnioski dowodowe zawarte w piśmie z [...] listopada 2013 r., do których odniesiono się w uzasadnieniu decyzji. Postępowanie organu, nie miało jednak - co dowiedziono powyżej - istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie art. 200 § 1 ordynacji podatkowej mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi (por. wyr. NSA z 31.05.2011 r. , sygn. akt II FSK 4/10).

Co więcej, w ocenie Sądu, przyjęcie przez organ innego trybu postępowania niż zastosował, prowadziłoby do nieuzasadnionego przewlekania postępowania i naruszałoby zasadę szybkości postępowania.

Nie podzielając zarzutów strony w odniesieniu do przepisów wprawa procesowego, Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony. Wydana decyzja odpowiada wymogom formalnym. Organ, wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, w sposób szczegółowy uzasadnił jakim dowodom dał wiarę, oraz dlaczego nie dał wiary dowodom przedstawionym przez stronę,

Zdaniem Sądu, w oparciu o tak ustalony stan faktyczny, organ poprawnie w konsekwencji zaklasyfikował importowany towar do kodu 8528599090, zamiast do pozycji 8531202090, jak tego żądała strona skarżąca. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem importu były ekrany zewnętrzne LED P20 wielokolorowe, 2R1G1B wodoodporne oraz LED P10 wielokolorowe 1R1G1B.

Jak słusznie zauważył organ dokonując porównania załączonego do protokołu pokontrolnego prospektu (z którego wynika, że firma O w swojej ofercie handlowej oferuje m.in. towar- Viedeoekran P25 i P10) z towarem importowanym, przedmiotowym w zgłoszeniu celnym nr [...] stwierdzić należy, że skarżąca dokonała importu towaru o parametrach technicznych zgodnych z przedstawionym w ofercie handlowej.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 WKC rozporządzenia Rady EWG z 12 października 1992r. nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC) w przypadku powstanie długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Elementem Taryfy Celnej jest klasyfikacja taryfowa.

Z uwagi na datę zgłoszenia, zastosowanie w sprawie miało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z 20 września 2007r. zmieniające załącznik I (zawierający nomenklaturę scaloną CN) do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 z 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L nr 286 z 31.10.2007r.). Zawarta w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 Nomenklatura Scalona stanowi systematyczny i hierarchiczny zbiór towarów podzielonych na duże grupy towarowe, które są podzielone na sekcje, działy, pozycje, podpozycje oraz kody CN. Nomenklatura Scalona jest rozszerzeniem 8-znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów opracowanego przez Radę Współpracy Celnej i przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli 14 czerwca 1983r., do której Polska przystąpiła 1 stycznia 1996r. (zał. Do Dz. U. z 1997r. nr 11, poz. 62). W celu zapewnienia jednolitej interpretacji, klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega regułom zdefiniowanym w taki sposób, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę, czyli do każdego towaru przypisany jest odpowiedni kod.

W celu ustalenia prawidłowego kodu należy wpierw kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej ujętymi w rozporządzeniu obowiązującym na dany rok.

Zgodnie zatem z regułą 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami (ogólne reguły od 2 do 6).

Jednocześnie Komisja na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 ustanowiła Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich , która opiera się na Nomenklaturze Scalonej a która obejmuje m.in. dodatkowe podpodziały wspólnotowe, nazywane "pod pozycjami Taric" konieczne do opisu towaru. Dodatkowo w oparciu o art. 9 ust. 1(a) oraz art. 10 Rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 wydawane są Noty Wyjaśniające do CN, a dodatkowa pomoc stanowią także Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów wydane i uaktualniane przez Światową Organizację Celną w Brukseli. Polska wersja językowa Not do HS została opublikowana w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. nr 86, poz. 880).

Strona skarżąca zakwalifikowała sporny towar do sekcji XVI taryfy celnej dotyczącej maszyn i urządzeń mechanicznych; sprzętu elektrycznego; ich części; urządzeń do rejestracji i odtwarzania dźwięku, urządzeń telewizyjnych do rejestracji i odtwarzania obrazu i dźwięku oraz części i wyposażenie dodatkowe do tych artykułów przypisując mu kod taric 85312020 90. Pozycja 8531 obejmuje: aparaturę do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej (na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe przeciw włamaniowe lub przeciwpożarowe), elektryczną, inną niż ta objęta pozycją 8512 lub 8530. Wskazana pozycja obejmuje wszystkie urządzenia elektryczne używane do celów sygnalizacyjnych, niezależnie od tego, czy wykorzystują dźwięk do przekazywania sygnału, czy wykorzystują wskaźniki wizualne, oraz niezależnie do tego czy są uruchamiane ręczenie, czy też automatycznie. Przypisany do tej pozycji kod CN 8531 20 20 obejmuje m.in. tablice sygnalizacyjne zawierające diody elektroluminescencyjne (LED).

Z kolei z Noty Wyjaśniającej do Nomenklatury Scalonej wynika, że pod pozycje CN 85312020 do 8531 20 95 obejmują elektroluminescencyjne diody parametryczne do odczytu, stosowane głównie jako numeryczne i/lub alfanumeryczne tablice sygnalizacyjne lub tablice wyposażone w ekrany, wykonane na przykład z komórek lub różnych diod emitujących światło. Każdy znak zawiera pewną liczbę diod emitujących światło w postaci elementów składowych, które mogą być albo dyskretne, albo dołączone do pojedynczego mikrochipa (zminiaturyzowanego układu scalonego). Urządzenia te są montowane na obwodzie drukowanym ze sterownikiem/dekoderem. Każda cyfra lub zespół są pokryte materiałem półprzezroczystym, który wzmacnia intensywność punktów świetlnych wytwarzanych przez diody w celu wyświetlenia liczb lub liter, jako funkcja impulsu zastosowanego do obwodu przez sygnał wejściowy.

Organ natomiast zakwalifikował sporny towar do kodu 8528 59 90 Taryfy Celnej tj. monitory i rzutniki, nie zawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu – pozostałe monitory - pozostałe - kolorowe. Zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do poz. 8528, pozycja ta obejmuje między innymi monitory, rzutniki odbiorniki telewizyjne wykorzystujące do wyświetlania obrazów różne technologie takie jak CRT, LCD, DMD, OLED, i plazmę. Ponadto monitory i rzutniki mogą być zdolne do obioru różnych sygnałów z różnych źródeł.

W ocenie Sądu, klasyfikacja organu celnego jest uzasadniona. Jak wynika bowiem m.in. z opinii uzupełniającej przyjętej przez organ, ekrany LED barwne 2R1G1B wodoodporne, po zmontowaniu w całość, po ich odpowiednim skonfigurowaniu umożliwiają wyświetlania ruchomych sekwencji obrazu z odpowiednio przygotowanego źródła (komputer, kamera).

W związku z powyższym, Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej w zakresie klasyfikacji towaru (poz. 8531). Nie było również jego zdaniem podstaw, by towar zaklasyfikować do pozostałych pozycji wskazanych przez skarżącą, w tym do kodu 8528 51. Trafnie organ w tym zakresie wskazał, że wymiary monitora wykluczają, by mógł on być wykorzystywany zasadniczo lub głównie w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471.

Z kolei pozycja 8528 59 obejmuje monitory, nie zawierające aparatury odbiorczej dla telewizji, inne niż z lampą elektropromienną, kolorowe. W sprawie mamy do czynienia z przedmiotami, które są zdolne do odbioru sygnałów z różnych źródeł.

Ponadto taryfikacja jest efektem ustaleń faktycznych, a z tych wynika, że importowane ekrany posiadają możliwość odtwarzania sygnału video.

Nie można przyporządkować towaru również do kodu 8529909299 za czym jak twierdzi skarżąca przemawia stanowisko organu przyjęte w sprawie o nr [...]. W ocenie Sądu bowiem, są to dwa rożne postępowania. Przedłożona decyzja nie podlegała kontroli sądowoadministracyjnej, a nawet gdyby takiej została poddana to z uwagi na to, że organ do przedmiotowych monitorów zastosował odmienny kod, nie uprawniałoby sądu do uchylenia decyzji z uwagi, że zastosowana przez organ stawka z uwagi na przyporządkowanie towaru do kodu 8529909299 w przedłożonej decyzji była korzystniejsza dla strony. Natomiast z uwagi na treść przepisu art. 134 § 2 P.p.s.a. Sąd nie może wydać rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącego. Niewątpliwie zmiana stanowiska organu w zakresie przyporządkowania takiego samego towaru do innego kodu narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów określoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, jednak naruszenie to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie.

Sąd za chybiony uznał zarzut naruszenia sprawiedliwości i równości opodatkowania, art. 5 TUE, art. 28 TFUE poprzez fakt, że podmioty konkurencyjne w stosunku do skarżącej spółki korzystają w odniesieniu do tych samych towarów z uzyskanych dla siebie dokumentów WIT. Jak już bowiem powyżej Sąd wskazał, organ celny jest związany WIT w odniesieniu do konkretnego adresata i jedynie w zakresie towarów w niej wskazanych. Zatem bez znaczenia dla sytuacji skarżącego są WIT wydane na rzecz innych podmiotów. Co istotne jednak, organy w niniejszej sprawie wzięły pod uwagę przedłożone dokumenty WIT – zgodnie z zaleceniami Sądu – poddając je analizie pod kątem przydatności dla sprawy. To, iż wysnute wnioski, są dla skarżącego niekorzystne, nie oznacza, że naruszono zasadę sprawiedliwości.

Sąd nie podziela także stanowiska skarżącej w zakresie naruszenia konstytucyjnej zasady nullum tributun sine lege oraz art. 2 TUE poprzez wydanie decyzji w oparciu o noty wyjaśniające wydane przez WCO, które nie stanowią prawa powszechnie obowiązującego.

Nie ulega wątpliwości, że noty i opinie Światowej Organizacji Celnej (WCO) nie są wiążące ani dla organów celnych, ani dla sądów (por. wyroki w sprawach: C-35/93, C-130/02, C-396/02, C-467/03). Jednak ETS stwierdzał równocześnie, że noty wyjaśniające WCO stanowią ważny środek służący zapewnieniu jednolitego stosowania Taryfy celnej przez organy celne państw członkowskich i jako takie mogą być uznane za istotną pomoc w interpretacji Taryfy (por. wyr. w sprawie 798/79, C-396/02). Za zasadę uznał stosowanie not w procesie interpretacji nomenklatury towarowej, a odstąpienie od tej zasady jest dopuszczalne, ale jedynie wówczas, gdy nota wydaje się niezgodna ze sformułowaniem danej pozycji lub wyraźnie wykracza poza uprawnienia przyznane Radzie Współpracy Celnej (por. wyrok w sprawie 38/75).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że noty wyjaśniające zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem tzn. jako pomoc przy właściwej interpretacji taryfy celnej. Z decyzji nie wynika natomiast, aby były podstawą prawną jej wydania. Podstawą prawną są bowiem wskazane w decyzji przepisy prawa. Podobnie podstawą rozstrzygnięcia dla zgłoszenia z [...] maja 2010 r. nie było rozporządzenie komisji nr 103/2012. Przywołane ono zostało jedynie przez organ odwoławczy w celu potwierdzenia prawidłowości klasyfikacji towaru dokonanej przez organy, oraz przyjętego stanowiska.

Z tego też powodu, Sąd za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 5 TUE poprzez stosownie wykładni sprzecznej z polityką celną UE dotycząca importowanych towarów przed wejściem w życie rozporządzenia Komisji nr 103/2012. Ponadto podstawą klasyfikacji towaru w sprawie nie było arbitralne przyjęcie, że sporny ekran LED zgodnie z ww. rozporządzeniem, nie można zaklasyfikować do pozycji 8531, lecz indywidualne ustalenia w odniesieniu do konkretnie określonych ekranów, które następnie posłużyły do procesu taryfikacji. Z tego też powodu, nie doszło także do naruszenia art. 288 TFUE w zw. z art. 3 wskazanego rozporządzenia komisji.

Sąd nie ma wątpliwości, że datą która była stosowna przy wyborze regulacji prawnych w sprawie był dzień zgłoszenia celnego. Zatem zarzutu dotyczącego naruszenia art. 20 ust. 1 oraz art. 67 WKC Sąd nie podziela.

Z kolei rozporządzenie Rady EWG z 23 lipca 1987r. nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej – wbrew twierdzeniu skarżącej - miało w sprawie bezpośrednie zastosowanie, co wynika z zaskarżonej decyzji.

Sąd nie dostrzegł również, by sprawie doszło do obrazy art. 3 TFUE poprzez wykładnię sprzeczną z polityką celną Unii i orzecznictwem ETS. To, że sporny towar został odmiennie zakwalifikowany niż tego żądała skarżąca, nie oznacza jeszcze, że organy dokonały wadliwej wykładni.

W związku z oddaleniem przez Sąd wniosków dowodowych, należy wpierw wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Przedłożone dokumenty z pewnością nie przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy, gdyż dotyczą innego towaru i innego postępowania. Były one przedmiotem decyzji ostatecznej, do badania zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu – a badania tego wymagałoby dopuszczenie tego dowodu – Sąd nie jest uprawniony przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, bowiem wnioskowana jako dowód decyzja nie została poddana kontroli Sądu. Ponadto dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. W rozpatrywanej sprawie wnioskowane przez stronę dowody nie były niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.

| | | |