Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 534/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1, art.58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi M. H. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta G. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2218/14 w przedmiocie uznania za niedopuszczalne zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 lipca 2015 r. M. H. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na niewykonanie przez Prezydenta Miasta G. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2218/14 w przedmiocie uznania za niedopuszczalne zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Wskazanym orzeczeniem Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 881/13 oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...], a także postanowienie Prezydenta Miasta G. z dnia [...], nr [...].

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Prezydent Miasta G. będąc zobowiązanym do wykonania przywołanego na wstępie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wykonał go w części dotyczącej przekazania do organu egzekucyjnego stanowiska wierzyciela, natomiast w zakresie odnoszącym się do zwrotu wyegzekwowanych kwot wykonał go po wpływie 74 dni od doręczenia odpisu wyroku i uprzednim wezwaniu o podjęcie aktywności w tej kwestii.

W związku z tym strona skarżąca – powołując się na art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) – wystąpiła z przedmiotową skargą, wnosząc jednocześnie o wymierzenie zaskarżonemu organowi grzywny.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta G. – odnosząc się do zarzutów dotyczących niewykonania orzeczenia NSA – wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie wniesiona skarga podlegała odrzuceniu, gdyż droga sądowa okazała się niedopuszczalna.

Na wstępie należy zauważyć, że strona za podstawę prawna swojego żądania przyjęła art. 154 § 1 p.p.s.a., który według brzmienia na dzień wniesienia skargi stanowił, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Jednakże w wyniku nowelizacji tego przepisu dokonanej na podstawie art. 1 pkt 42 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) aktualna treść art. 154 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

W związku z powyższym w nowym stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., który – co istotne – zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej znajduje również zastosowanie do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia skargi na niewykonanie każdego wyroku sądu administracyjnego. Jedynym bowiem przypadkiem, w którym złożenie takiej skargi jest dopuszczalne będzie niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Odnosząc wskazane rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że jej przedmiotem jest niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2014 r. podjętego w wyniku przeprowadzonej kontroli legalności postanowień wydanych przez organy administracji publicznej prowadzące postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie NSA nie obejmuje natomiast ani kwestii bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania przez te organy.

Stąd też skargę wniesioną przez stronę w niniejszej sprawie należało uznać za niedopuszczalną.

Wypada podkreślić, że w przypadku stwierdzenia niedopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi podstawę do odrzucenia nie tylko skarg wymienionych art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., ale także innych skarg wnoszonych do sądu w oparciu o przepisy ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oczywiście o ile w tej kwestii nie postanowiono inaczej.

Skoro zatem przepis art. 58 p.p.s.a. odwołuje się do pojęcia skargi, bez wyraźnego dookreślenia jej charakteru i podstawy prawnej, to należy uznać, że skarga na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego mieści się w zakresie znaczeniowym tego pojęcia, a tym samym normy prawne zakodowane w tym przepisie mają do niej zastosowanie.

Wobec uznania wniesionej skargi za niedopuszczalną, należało zatem zastosować dyspozycję art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i skargę tę odrzucić, o czym orzeczono w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia.

Mając ponadto na uwadze treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego, orzeczono jak w punkcie II sentencji.