Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 814/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 28 sierpnia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2017 r., sygn. akt IV SPA/Wa 1262/15 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie ze skargi G.S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 roku nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie postanowieniem z dnia 30 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1262/15 odrzucił wniosek G. S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2015 r.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że G. S. wniósł do WSA w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy (potwierdzenie odbioru k. 60) i stawił się na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 roku (protokół rozprawy k. 62).

Na posiedzeniu jawnym w dniu 25 listopada 2015 r. sąd wojewódzki wydał wyrok oddalając skargę G. S.

W dniu 23 lutego 2016 r. skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie prowadzonej pod sygn. akt IV SA/Wa 1262/15 (k. 76).

Postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r. sąd odmówił skarżącemu sporządzenia uzasadnienia wyroku. Postanowienie to zostało doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego, natomiast sam skarżący został poinformowany pismem z dnia 11 marca 2016 r. o treści postanowienia z dnia 3 marca 2016 r. Pismo to zostało doręczone skarżącemu dnia 17 marca 2016 r. (k. 93).

Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że od w/w daty 17 marca 2016 r. zaczął biec siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyrok, który upływał z dniem 24 marca 2016 r. Tymczasem skarżący przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożył 23 maja 2017 r. (data nadania 15 maja 2017 r.) (k. 109), zatem – w ocenie tegoż sądu - po terminie, dlatego odrzucił wniosek.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł G. S., który obwinia swojego pełnomocnika, z którym nie miał kontaktu, a bez udziału którego nic nie mógł zrobić. Informuje jednocześnie, że przeciwko jego pełnomocnikowi zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne prowadzone przez Rzecznika Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, Ppsa), jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 Ppsa). Stosownie do treści art. 88 Ppsa, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, rozpoczyna zatem bieg od daty powzięcia wiadomości, iż do uchybienia terminu doszło.

W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie zaskarżonym postanowieniem sądu pierwszej instancji odrzucono wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zasadnie bowiem za datę ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi Sąd ten przyjął dzień 17 marca 2016 r., w którym sąd wojewódzki doręczył skarżącemu pismo z dnia 11 marca 2016 r. o treści postanowienia tego sądu z dnia 3 marca 2016 r. Przyjąć zatem należy, że termin na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku upłynął w dniu 24 marca 2016 r. Skoro wniosek przedmiotowy został złożony dopiero w dniu 23 maja 2017 r. to należało go odrzucić, jako spóźniony.

Przypomnieć należy w tym miejscu, że warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są - zgodnie z art. 87 Ppsa - brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu, dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.

W przedmiotowej sprawie uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku powstało z przyczyn, które nie sposób uznać za niezawinione. Stwierdzić należy, że okoliczność, czy pełnomocnik skarżącego postępował rzetelnie, czy też nie, nie ma znaczenia przy ocenie wniosku o przywrócenie terminu. Zaniechanie bowiem dokonania czynności przez pełnomocnika strony musi być traktowane jako zachowanie samej strony.

Zgodnie z utrwaloną bowiem linią orzeczniczą, niedochowanie przez radcę prawnego lub adwokata ciążącego na nim obowiązku należytego dbania o interesy jego mocodawcy, powoduje, iż mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika (np. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 198/09; postanowienie NSA z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II OZ 800/09, postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2011 r., II OSK 1308/11 - wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99).

Należało zatem uznać, że skarżący nie wykazał istnienia obiektywnych przeszkód do złożenia wniosku w ustawowym terminie. Zasadnie zatem w takiej sytuacji sąd pierwszej instancji odrzucił jego wniosek.

W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.