Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2125/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., Nr [...] znak: [...], działając na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.), art. 104 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 2000 r. poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa. Art. 11a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 994 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2002 r. o ustroju Miasta [...] (Dz. U. Nr [...] z [...] r., poz. [...] ze zm.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] Sp. z o.o. s.k., reprezentowanej przez Pana [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastruktura techniczną oraz instalacją gazową wewnętrzną na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...].

W trakcie postępowania przed organem I instancji, Prezydent [...] wydał postanowienia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nakładające na [...] Sp. z o.o. s.k. obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej oraz doprowadzenia jej do zgodności z treścią wniosku o pozwolenie na budowę.

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, m.in. iż przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] lutego 2010 roku w zakresie przeznaczenia podstawowego ustalonego na terenie inwestycji (UMN/3- tereny zabudowy usługowo – mieszkaniowej), zgodnie z § 22 ust. 1 i 2 planu miejscowego. Prezydent [...] podkreślił, iż przedłożony projekt budowlany pierwotnie został sporządzony dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego (bez usług), natomiast w wyniku nałożonego obowiązku, projekt został zmieniony w zakresie funkcji budynku poprzez zaprojektowanie jednego lokalu usługowego stanowiącego część parteru projektowanego budynku wielorodzinnego. Zdaniem organu plan miejscowy nie dopuszcza możliwości powstania budynku mieszkalnego bez części usługowej, a usługi projektowane w budynku powinny zajmować cały jego parter. W związku z powyższym, według Prezydenta [...], zaprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z jednym lokalem usługowym, stanowiącym jedynie część parteru budynku, jest niezgodny z ww. ustaleniami planu miejscowego.

Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta. [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., Nr [...] znak: [...], wniosła ww. spółka.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 roku NR [...], znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, zgadzając się z nałożonymi przez organ I instancji w Postanowieniach: Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. obowiązkami uzupełnienia dokumentacji projektowej oraz doprowadzenia jej do zgodności z treścią wniosku o pozwolenie na budowę. Organ odwoławczy wskazał, iż z przeprowadzonej analizy zgromadzonego materiału wnika, iż obowiązki te zostały nałożone zasadnie.

Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, projekt budowlany stanowi załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Jeżeli treść projektu budowlanego, pozostaje w sprzeczności z treścią wniosku o pozwolenie na budowę, organ jest uprawniony traktować tę rozbieżność jako nieprawidłowość w rozumieniu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a więc nieprawidłowość podlegającą usunięciu w drodze postanowienia nakładającego na stronę obowiązek jej usunięcia w wyznaczonym przez organ terminie, pod rygorem odmowy uwzględnienia wniosku o pozwolenie na budowę w całości (wyrok NSA z dnia 23 maja 2006 r. II OSK 832/06).

Organ II instancji zauważył, iż wniosek o pozwolenie na budowę został złożony na przedsięwzięcie polegające na: budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną oraz instalacją gazową wewnętrzną, tymczasem już na stronie tytułowej wszystkich tomów projektu, przedsięwzięcie zostało nazwane jako budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacyjną, elektryczną, teletechniczną, centralnego ogrzewania oraz gazową.

Wojewoda [...] wskazał, iż z wnioskiem o pozwolenie na budowę nie pokrywa się również obszar realizacji zamierzenia budowlanego. Przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem UMN/3, dla którego ustala się przeznaczenie podstawowe - zabudowa usługowo mieszkaniowa (określa to Uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]). Inwestor zaplanował lokal usługowy, który nie jest uwzględniony w nazwie planowanej inwestycji, jak również w projekcie budowlanym, nie została zawarta informacja zawierająca, charakterystyczne parametry części usługowej budynku.

Organ odwoławczy poniósł, iż przedłożony projekt budowlany został sporządzony niezgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935 ze zm.), zgodnie z którym część rysunkową projektu zagospodarowania terenu powinna zostać sporządzona na aktualnej kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Rysunek projektu zagospodarowania terenu nie zawiera wymaganego podpisu projektanta oraz klauzuli poświadczenia za zgodność z oryginałem. Mapa do celów projektowych jest niezbędna dla opracowania projektu budowlanego. Powyższe rozporządzenie nie definiuje map do celów projektowych, odsyłając w § 8 ust. 1 do przepisów wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.).

Organ II instancji zauważył, iż w projekcie budowlanym zachodzi nieprawidłowość liczby zaprojektowanych mieszkań i miejsc postojowych. W projekcie zagospodarowania terenu (strona 111 i 112 tomu I projektu budowlanego) wskazano, że w budynku zaprojektowano 43 mieszkania i 46 miejsc postojowych w garażu podziemnym, natomiast w projekcie architektoniczno-budowlanym (strona 7 II tomu projektu budowlanego) jest mowa o 39 mieszkaniach i 40 miejscach postojowych w garażu podziemnym.

W ocenie Wojewody [...] zachodzi nieprawidłowość projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kwestii zaspokojenia potrzeb parkingowych. Wskazać należy, że w § 40.1 pkt 2 i 3 ww. uchwały ustala się minimalny wskaźnik miejsc parkingowych dla obiektów nowo wznoszonych lub rozbudowanych. Przepis ten precyzuje, iż dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy zapewnić 1 stanowisko /1 lokal mieszkalny, nie mniej jednak niż 1 stanowisko na 60 m2 pow. użytkowej oraz dla obiektów usługowo handlowych należy zapewnić 30 stanowisk/1000 m2 pow. użytkowej, minimum 3 miejsca na obiekt. W projekcie budowlanym Inwestor ustalił liczbę miejsc parkingowych w oparciu o powierzchnię mieszkalną - 2 295,15 m2 (nie odejmując powierzchni usługowej), tj. wyznaczył 46 miejsc parkingowych. Jednakże należy zwrócić uwagę, iż przytoczony przepis obliguje do zapewnienia nie mniej niż 1 miejsce postojowe na 60 m2 powierzchni użytkowej podstawowej mieszkań, zatem w niniejszym przypadku powinno to być co najmniej 45 miejsc oraz 3 miejsca postojowe dla lokalu usługowego. Dodatkowo Inwestor nie uwzględnił w projekcie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, że nie może zgodzić się z decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., w sprawie lokalu usługowego. W § 22 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], ustala się zabudowę usługowo-handlową wolnostojącą oraz wbudowaną w parterze budynków mieszkaniowych. W ocenie organu odwoławczego zaprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z jednym lokalem usługowym, jest zgodny z ww. zapisem. Miejscowy plan nie wskazuje jednoznacznie ile usług musi mieścić się m nowo planowanym budynku oraz, że powinny zajmować cały jego parter. W związku z tym, według Organu II instancji Inwestor spełnił ww. punkt Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego.

Organ odwoławczy podniósł, że materialno - prawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił przepis art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane stanowiący, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 (art. 35 ust. 1), właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia -projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie, inwestor nie spełnił zadość obowiązkom nałożonym w Postanowieniach Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r., tym samym organ administracji architektoniczno - budowlanej był obowiązany, z mocy prawa, do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Z tego względu organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną oraz instalacją gazową wewnętrzną na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w ustawowym terminie złożył uczestnik postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – [...], zarzucając decyzji naruszenie przepisów art. 7, 77, 107 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący w uzasadnieniu podniósł, że nie zgadza się z dokonaną przez Wojewodę [...] interpretacją § 22 planu miejscowego, zgodnie z którą organ II instancji uważa projektowaną inwestycję za dopuszczalną w świetle wymagań urbanistycznych. [...] wyraził obawę, iż zapis ten stanie się w przyszłości wiążący dla Wojewody [...], a zatem rozpoznając po raz kolejny w przyszłości sprawę projektowanej inwestycji będzie on związany ustaleniem korzystnym dla inwestora, a wynikającym z niniejszej decyzji.

Według skarżącego dotychczasowe interpretacje i praktyka organów administracji wskazują, że cały parter budynku wielorodzinnego musi być przeznaczony pod usługi. Na poparcie takiej interpretacji w skardze przywołano stanowisko wynikające z opinii Towarzystwa [...] z [...].07.2018 r. opracowanej dla Stowarzyszenia [...].

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd orzekający w niniejszej spawie nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów prawa. Wobec tego skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] nr [...], znak [...] z dnia [...] sierpnia 2019 roku, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną oraz instalacją gazową wewnętrzną na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...].

Na wstępie należy podkreślić, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie zależy od uznania organu, lecz jest procedurą sformalizowaną i gdy zostaną spełnione wszystkie wymagania, organ nie może odmówić wydania takiej decyzji, o czym stanowi art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Do wymagań tych należy: złożenie wniosku w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana, złożenie wniosku w okresie ważności pozwoleń, jeżeli są one wymagane, złożenie oświadczeń, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego) oraz zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem oraz spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN" (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego).

W związku z powyższym zadaniem organu jest ustalenie, które z powyższych wymogów, z uwagi na charakter sprawy, powinny być spełnione, a następnie sprawdzenie, czy zostały spełnione. W razie ustalenia, że nie wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zostały spełnione, organ działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Należy podkreślić, że ww. przepis przewiduje sankcję w postaci wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę za nie usunięcie wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma fakt znajdowania się terenu inwestycyjnego na terenie obowiązywania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla osiedla [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] lutego 2010 roku w zakresie przeznaczenia podstawowego ustalonego na terenie inwestycji (UMN/3- tereny zabudowy usługowo – mieszkaniowej). Zgodnie z § 22 ust. 2 planu miejscowego ustalono zabudowę usługowo – handlową wolnostojącą oraz wbudowaną w parterze budynków mieszkalnych .

Oznacza, to że dla oceny zgodności wniosku skarżącego z tym zapisem planu niezbędne jest wyjaśnienie czy usługi projektowane w budynku mieszkalnym powinny zajmować cały jego parter oraz czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla osiedla [...] dopuszcza możliwość powstania budynku mieszkalnego bez części usługowej.

Zapisy planu miejscowego posługują się zwrotem "ustala się zabudowę usługowo – handlową wbudowaną w parterze budynków mieszkalnych", a nie "ustala się zabudowę usługowo – handlową wbudowaną w całych parterach budynków mieszkalnych". Dokonywanie wykładni zapisów miejscowego planu nie może prowadzić do wprowadzania do planu słów, w rzeczywistości w nim nie występujących.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, iż w przypadku aktów prawa miejscowego (jakimi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego) pierwszoplanową metodą wykładni tekstu prawnego jest metoda językowa. Zawsze punktem wyjścia w procesie wykładni powinna być analiza kontekstu językowego danego przepisu; jeżeli przepis jednoznacznie formułuje normę postępowania, to tak należy ów przepis rozumieć. Pierwszeństwo językowych reguł wykładni jest wręcz podstawowym warunkiem funkcjonowania prawa w państwie prawnym. Jeśli, wbrew jasnemu pod względem językowym, sformułowaniu przepisu nadawałoby mu się jakieś inne znaczenie, aniżeli to oczywiste znaczenie językowe, wówczas rola ustawodawcy byłaby li tylko pozorna (uchwała SN z 20 czerwca 2000 r., I KZP 16/00.). Wolno odstąpić od znaczenia literalnego (potocznego) danego przepisu, gdy znaczenie to pozostaje w oczywistym konflikcie lub sprzeczności ze znaczeniem innych norm systemu, gdy prowadzi do absurdalnych z punktu widzenia społecznego lub ekonomicznego konsekwencji, gdy prowadzi do rażąco niesprawiedliwych rozstrzygnięć lub pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnie akceptowanymi normami moralnymi (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 1998 roku sygn. I CKN 664/97).

W przedmiotowej sprawie przyjęcie założenia, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla osiedla [...] wprowadza nakaz przeznaczenia całego parteru budynku mieszkalnego na działalność związaną z usługami, stanowiłoby nieuzasadnioną nadinterpretację, gdyż taki wniosek nie wypływa z literalnego brzmienia § 22 planu miejscowego.

Według § 22 ust 1 uchwały Rady [...] z [...] lutego 2010 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z późn. zm.) dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem UMN/2, UMN/3 ustala się jako przeznaczenie podstawowe - zabudowę usługowo mieszkaniową. Zgodnie z § 5 pkt 5 uchwały przez przeznaczenie podstawowe należy rozumieć takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym terenie wyznaczonym granicami oddzielającymi tereny o różnym przeznaczeniu. Nie należy tracić z pola uwagi również art. 64 ust. 3 Konstytucji RP według którego, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i to w zakresie, w jakim ograniczenie nie narusza prawa własności. Ograniczenia takie mogą wynikać np. z zapisów planu miejscowego, ograniczających zabudowy nieruchomości, jednakże przepisy te nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 1995 roku, sygn. akt II SA 1499/94). W przypadku gdy interpretacja zapisów planu miejscowego prowadzi do rozbieżnych rezultatów, należy wybrać ten, który mniej godzi w prawo własności i związane z nią prawo do swobodnej zabudowy nieruchomości (postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 15 maja 2007 roku, sygn.. akt P 13/06). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy przyjąć, że skoro przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla osiedla [...], w sposób jednoznaczny nie zabraniają na tym terenie zabudowy mieszkaniowej bez części usługowej, tego rodzaju zabudowa jest dopuszczalna. Za takim poglądem przemawia również fakt, iż według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zabudowa usługowo – mieszkaniowa stanowi przeznaczenie podstawowe osiedla [...], tj. przeznaczenie przeważające na danym terenie, a nie przeznaczenie wyłączne, uniemożliwiające innego rodzaju zabudowę.

Dodatkowo należy wskazać, że po stwierdzeniu przez organ I instancji niezgodności w dokumentacji projektowej z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisami Prawa budowlanego oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zasadnie inwestorzy zostali wezwani do usunięcia nieprawidłowości. Również prawidłowo organy ustaliły nie wywiązanie się przez inwestorów z nałożonych na nich obowiązków w postaci:

- braku poprawienia nieprawidłowości, o której mowa w pkt 1 lit. b postanowienia nr [...] z dnia [...] lutego 2019 roku, tj. braku wykazania zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie zachowania w maksymalnym stopniu wartościowej zieleni istniejącej na terenie inwestycji;

- braku usunięcia stwierdzonej niespójności pomiędzy treścią wniosku o pozwolenie na budowę, tytułem projektu budowlanego a treścią projektu budowlanego, tj. wniosek dotyczy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną oraz instalacją gazową wewnętrzną, w tytule projektu podano budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacyjną, elektryczną, teletechniczną, centralnego ogrzewania oraz gazową, natomiast z treści projektu wynika, że projektowany budynek jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługową;

- braku usunięcia stwierdzonej niespójności w zakresie liczby zaprojektowanych mieszkań i miejsc postojowych;

- braku spełnienia wymogów określonych w postanowieniu nr [...] z dnia [...] maja 2018 roku, tj. nie uzupełniono projektu budowlanego o projekt stałej organizacji ruchu dla planowanej inwestycji zaopiniowany przez zarządcę drogi oraz zatwierdzony przez Inżyniera Ruchu [...];

- braku spełnienia wymogu określonego w postanowieniu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 roku, tj. sporządzenia przedłożonego projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy do celów projektowych, nie potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez projektanta;

- braku usunięcia niespójności projektu w zakresie projektantów – do projektu dołączono dokumenty potwierdzające posiadane uprawnienia budowlane, zaświadczenia o przynależności do izby zawodowej oraz oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej Pana [...] i Pani [...], którzy nie zostali wskazani na stronie tytułowej jako projektanci;

- braku usunięcia błędów polegających na wprowadzeniu części poprawek i zmian w projekcie budowlanym poprzez zastosowanie tzw. "wklejek", a więc w sposób umożliwiający dekompletację projektu lub zmianę jego treści bez jednoznacznej adnotacji jego autorów.

Art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nakłada na organy obowiązek wezwania inwestora o braki, z czego organ w niniejszej sprawie się wywiązał, ale jednocześnie wprost stanowi, że po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego na usunięcie braków organ ma obowiązek wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Sam przepis uzależnia wydanie decyzji odmownej od samego stwierdzenia nie spełnienia obowiązków nałożonych postanowieniem, a nie od wagi niespełnionych obowiązków. Ponadto braki te nie mogą być uzupełnione w ramach przeprowadzenia przez organ li instancji dodatkowego postępowania wyjaśniającego prowadzonego na podstawie art. 136 k.p.a.

W tych okolicznościach prawidłowe więc jest rozstrzygnięcie odmawiające zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, iż organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz przepisy mające w sprawie zastosowanie, w konsekwencji wydając zasadnie decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz decyzję ją utrzymującą.

Odnosząc się do różnicy pomiędzy organem I i II instancji w interpretacji § 22 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy podzielić argumentację przedstawioną przez Wojewodę [...] zgodnie, z którą zaprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z jednym lokalem usługowym jest zgodny z § 22 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], gdyż plan ten nie wskazuje jednoznacznie ile usług musi mieścić się w nowo planowanym budynku oraz że powinny one zajmować cały jego parter, a interpretacja rozszerzająca jest w niniejszym przypadku wykluczona. Dogłębna analiza przedmiotowego problemu może prowadzić do dalej idącego wniosku, iż na terenie inwestycji, oznaczonej przez plan miejscowy jako tereny zabudowy usługowo – mieszkaniowej, nie jest wykluczona również zabudowa składająca się z budynków mieszkalnych bez części usługowej.

W tych okolicznościach zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę w całości.