Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1481/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 193, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta m.st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 508/08 w sprawie ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Warszawie na decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie użytkowania wieczystego p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie ze skargi kasacyjnej Prezydenta m.st. Warszawy 2. zwrócić Prezydentowi m.st. Warszawy połowę uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej, tj. kwotę 50 zł (pięćdziesiąt złotych)


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 września 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 508/08 w pkt 1 uchylił zaskarżoną przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Warszawie decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2003 r. Nr [...], wydaną w przedmiocie użytkowania wieczystego gruntu, w pkt 2 stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Pismem z dnia 5 listopada 2008 r. Prezydent m.st. Warszawy złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku natomiast pismem z dnia 7 stycznia 2009 r. cofnął wniesioną skargę kasacyjną. W uzasadnieniu pisma strona powołała się na art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") przewidujący dopuszczalność cofnięcia skargi oraz art. 193 P.p.s.a. wskazujący, iż w przypadku braku szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do tego postępowania stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Ponadto, strona wskazała, iż zdanie trzecie powołanego art.60 P.p.s.a. określające konieczność badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi nie ma zastosowania do cofnięcia skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. sąd jest związany jej granicami. Zatem również wiążące jest cofnięcie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Przepis ten, w związku z art. 193 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sadem Administracyjnym. Jednakże – jak wskazał Prezydent m.st. Warszawy – odpowiednie stosowanie art. 60 P.p.s.a. oznacza, że sąd administracyjny II instancji jest co do zasady związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi kasacyjnej, z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Wynikająca z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej sprawia, że cofnięcie skargi kasacyjnej wiąże sąd i skutkuje umorzeniem postępowania stosownie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Oczywiście to związanie cofnięciem skargi kasacyjnej, nie zwalnia sądu z obowiązku badania, czy w danej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, jak ma to miejsce przy wniesieniu skargi kasacyjnej.

Zważywszy zaś, że w niniejszej sprawie nieważność taka nie zachodzi, postępowanie wywołane wniesioną przez Prezydenta m.st. Warszawy skargą kasacyjną podlega umorzeniu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania. O kosztach zaś orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a.