Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1356/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 207 ust. 1 i 2, art. 200 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 3, art. 156 par. 1 pkt 2, art. 110, art. 111 par. 1,art. 111 par. 1a, art. 154, art. 77 par. 1, art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 2, art. 200 i art. 205 par. 2, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. [...] K. na decyzję Rektora uczelni A z dnia [...] października 2013 r. Nr albumu [...] w przedmiocie stypendium doktoranckiego; I. stwierdza nieważność decyzji Rektora Politechniki Poznańskiej z dnia [...] października 2013 r. doręczonej skarżącej w dniu 04 listopada 2013 r., II. zasądza od Rektora Politechniki Poznańskiej na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 657/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.[...] K. na decyzję Rektora uczelni A z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie stypendium doktoranckiego, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że w sprawie doszło do kwalifikowanego naruszenia art. 138 § 1 i art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w zakresie wydania decyzji z dnia 28 marca 2013 r., co prowadziło do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W wytycznych dla organu co do dalszego postępowania Sąd wskazał, że Rektor rozpozna wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją własną z dnia [...] listopada 2012 r., zawarty w piśmie skarżącej z dnia 31 grudnia 2012 r. i uwzględni przy tym uwagi Sądu co do konstrukcji rozstrzygnięcia. W konsekwencji podejmie decyzję w ramach uprawnień przysługujących organowi na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., którą ponadto uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., a więc m.in. odnosząc się do wszelkich zarzutów, żądań i argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd wyjaśnił również, że ostatnie nabierze szczególnie istotnego znaczenia, jeżeli organ ponownie uzna że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z decyzją o charakterze uznaniowym, bowiem uzasadnienie tego rodzaju decyzji winno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Z uzasadnienia takiej decyzji powinno bowiem wynikać, że wszelkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę na konieczność uzupełnienia akt administracyjnych kontrolowanej sprawy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym Rektor Uczelni A (zwany dalej również "Rektorem" lub "organem") ostateczną decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr albumu [...] – działając na podstawie art. 200 ust. 1 i 3 oraz art. 207 Prawa o szkolnictwie wyższym (Dz.U z 2005 r. nr 164, poz. 1365, z późn. zm.) - dalej: "Prawo o szkolnictwie wyższym"), § 14 i 15 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich w sprawie studiów doktoranckich (Dz.U. nr 225, poz. 1351) - dalej: "rozporządzenie w sprawie studiów doktoranckich" oraz § 2 ust. 1 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich z budżetu państwa na zadania związane z kształceniem uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich oraz zwiększenia stypendiów doktoranckich z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uczelni A (Zarządzenie Rektora Uczelni A nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r.), zwanego w dalszej części również: "Regulaminem", oraz w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. – postanowił "utrzymać w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. o odmowie przyznania stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013".

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że w dniu 22 października 2012 r. M.[...][...]K. złożyła do Wydziałowej Komisji Doktoranckiej Wydziału [...] uczelni A wniosek o stypendium doktoranckie na rok akademicki 2012/2013, a w dniu [...] listopada 2012 r. Komisja Doktorancka Wydziału [...] Uczelni A negatywnie zaopiniowała wniosek. W uzasadnieniu prawnym decyzji organ podniósł, że możliwość zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej przewiduje art. 200a ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym i w dalszej części przedstawił rozważania dotyczące podstaw prawnych, zasad i fakultatywności możliwości przyznania (uznaniowości) przez Rektora przedmiotowego zwiększenia; powołał się w tym zakresie na przepisy: art. 95b ust. 1 pkt 5 Prawa o szkolnictwie wyższym, § 23 i 24 rozporządzenia w sprawie studiów doktoranckich oraz § 9 ust. 6 i § 7 ust. 2, 4-6 Regulaminu. Wszystkie rozważania organu dotyczyły zasad i podstaw przyznania zwiększenia stypendium z dotacji projakościowej.

Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej w dniu 7 października 2013 r., która, działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 31 października 2013 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 153 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów.

Następnie w dniu 4 listopada 2013 r. (pismo przewodnie datowane na dzień 17 października 2013 r. i nadane w tym samym dniu) stronie doręczona została druga decyzja Rektora datowana na dzień [...] października 2013 r. nr albumu [...], z następującym wyjaśnieniem pracownika Uczelni A: "Z powodu omyłki w postaci błędnie ułożonych stron, decyzję z dnia [...] października 2013 r. przesyłam ponownie".

Druga z decyzji datowanych na dzień [...] października 2013 r. zawiera taką sama podstawę prawną i rozstrzygnięcie (osnowę), jak pierwsza z opisanych decyzji z dnia [...] października 2013 r., została też podpisana przez tę samą osobę (Prorektora [...]). W uzasadnieniu w pierwszych dwóch akapitach zawiera analogicznie przedstawiony stan faktyczny. Z kolei w uzasadnieniu prawnym wskazane zostały podstawy prawne i zasady przyznawania stypendiów doktoranckich, o których mowa w art. 200 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym. W tym zakresie organ przywołał art. 200 ust. 3 i art. 94 ust. 1 pkt 1 tej ustawy oraz § 14 ust. 1 i 2 oraz § 17, § 15 rozporządzenia w sprawie studiów doktoranckich oraz jak można się domyślać z kontekstu (organ nie wskazał tytułu aktu prawnego, który cytuje) – § 6 ust. 2, 3 i 5 oraz § 3 ust. 2 Regulaminu. Rektor wyjaśnił, że doktorantka "winna posiadać za rok akademicki 2011/2012 dorobek publikacyjny uprawniający do przyznania stypendium, co wynika z 6 ust. 3 pkt 2 Regulaminu", a "wykazanych przez doktorantkę publikacji nie można zaliczyć do dorobku we wskazanym okresie", bowiem ich publikacja nastąpiła w okresie późniejszym. Organ stwierdził, że doktorantka miała łączną liczbę publikacji podanych przez nią do druku, jak i opublikowanych w liczbie [...], jednakże dopiero po terminie złożenia wniosku i wydania decyzji w tej sprawie. Zdaniem organu negatywna ocena Wydziałowej Komisji Doktoranckiej, opinia promotora i skromny dorobek publikacyjny doktorantki na dzień złożenia wniosku o stypendium uplasowały ją na takim miejscu listy rankingowej, które nie uprawnia do otrzymania stypendium doktoranckiego, zatem doktorantka nie spełniła wymaganych warunków 6 ust. 2, 3 i 5 Regulaminu.

W dniu 19 grudnia 2013 r. (data nadania pocztowego) strona, również działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Rektora z dnia [...] października 2013 r., doręczoną stronie 4 listopada 2013 r., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie "art. 153 1 pkt 3" k.p.a., ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów.; ponadto storna ewentualnie zarzuciła również naruszenie "art. 153 § 1 pkt 2" k.p.a. w zw. z art. 110 k.p.a. oraz art. 16 § 1 k.p.a., bowiem organ zmienił uzasadnienie zaskarżonej decyzji już po jej skutecznym doręczeniu skarżącej. W dalszej kolejności skarżąca zarzuciła ewentualne, w razie nieuznania przez Sąd wcześniej zgłoszonych zarzutów, naruszenie: art. 200 ust. 1 w zw. z art. 201 ust. 1 prawa o szkolnictwie wyższym w zw. z § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 3 i 4 Regulaminu w zw. z zarządzeniem nr [...] Rektora z dnia [...] września 2012 r. w sprawie zmiany Regulaminu, art. 200 powołanej ustawy w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 i § 4 ust. 2 Regulaminu w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 200 tej ustawy w zw. z § 6 ust. 3 pkt 2 Regulaminu i w zw. z § 4 ust. 2 i 3 Regulaminu poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, błędne ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie postępowania, a w konsekwencji i odmowę przyznania skarżącej stypendium.

W uzasadnieniu strona powołała się na rozstrzygniecie tutejszego Sądu z dnia 29 sierpnia 2013 r. wydane w sprawie o sygn. akt II SA/Po 657/13. Podniosła, że Rektor w następstwie tego wyroku wydał decyzję z dnia [...] października 2013 r. "(Decyzja nr 1)", która został jej doręczona "w dniu 8 października 2013 roku", a "w międzyczasie w dniu 4 listopada 2013 roku, pismem datowanym na 17 października 2013 roku, skarżącej doręczono drugą decyzję z dnia [...] października 2013 r. (Decyzja nr 2)". Wyjaśniła, że jej skarga dotyczy "Decyzji nr 2" z dnia [...] października 2013 r., doręczonej jej w dniu 4 listopada 2013 r., "Decyzja nr 1 wraz ze skargą z dnia 31 października 2013 r. została przekazana do WSA w Poznaniu, gdzie została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Po 1185/13". Podniosła, że powyższe potwierdza, że "Decyzja nr 2" nie jest "sprostowaniem" albo "uzupełnieniem" wcześniejszej "Decyzji nr 1". Stwierdziła, że, "abstrahując od faktu, czy takie działanie organu w ogóle znajduje podstawy w przepisach (czego dotyczy zarzut nr 2), należy przyjąć, że gdyby Decyzja nr 2 rzeczywiście stanowiła takie sprostowanie albo uzupełnienie organ winien był wstrzymać się z przekazaniem skargi z dnia 31 października 2013 roku do WSA, ponieważ termin do ustosunkowania się do decyzji i wniesienia skargi na Decyzję nr 1 w pewnym sensie otworzył się na nowo, bowiem uzasadnienie Decyzji nr 2 jest bogatsze niż uzasadnienie Decyzji nr 1, która nie spełniała wytycznych wskazanych w uzasadnieu wyroku z dnia 29 sierpnia 2013 roku" (...)". Wobec tego strona uznała, że "Decyzja nr 2 jest nieważna, bowiem sprawa (nie)przyznania stypendium doktoranckiego została juz rozstrzygnięta ostateczną Decyzją nr 1". Ponadto wskazała na niedopuszczalność sprostowania lub uzupełnienia "Decyzji nr 2" w warunkach niniejsze sprawy z uwagi na art. 110 i art. 16 § 1 k.p.a. uzasadnieniu. Strona przedstawiła również szczegółową argumentację przeciwko zasadności uznania przez organ, że nie spełniła warunków do otrzymania stypendium doktoranckiego, jak i na braki samego postępowania w tym przedmiocie.

Wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1185/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Rektora z dnia [...] października 2013 r. nr albumu [...], doręczoną stronie w dniu 7 października 2013 r., a zaskarżoną w dniu 31 października 2013 r., stwierdzając naruszenie przez organ przepisu art. 153 p.p.s.a. i niezastosowanie się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 29 sierpnia 2013 r.

W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 15 stycznia 2014 r.), Rektor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi, jednocześnie stwierdzając, że przesyła akta administracyjne sprawy. Podniósł, że skarżąca nie spełnia wymaganych warunków uprawniających do przyznania stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013.

Na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wnioski i żądania skargi, jednocześnie prostując jej treść poprzez wskazanie, że powołuje się na art. 156 k.p.a., a nie, jak podano w skardze, art. 153. Pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że – jak na to zwrócił uwagę tutejszy Sąd w wyroku z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 657/13 – zgodnie z art. 200 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie. Do decyzji podejmowanej w powyższym przedmiocie, zgodnie z art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym [aktualnie: Dz.U. z 2012 r., poz. 572, z późn. zm.], stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego, przy czym decyzja ta, jako wydana w pierwszej instancji przez rektora, jest ostateczna i stosuje się do niej odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a., o czym stanowi art. 207 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym. To zaś oznacza w szczególności, że w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiego strona niezadowolona z decyzji wydanej w I instancji może zwrócić się do rektora z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Decyzja rektora wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy jest ostateczna.

Będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzja Rektora z dnia [...] października 2013 r., doręczona skarżącej w dniu 4 listopada 2013 r., została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do stwierdzenia jej nieważności, dotyczy bowiem sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), co uzasadnia zastosowanie w sprawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Powyższy przepis spełnia rolę gwarancyjną w stosunku do wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej, rozciągając tę gwarancję na samą decyzję oraz na sprawę, którą ona załatwia. Związanie organu wydaną decyzją występuje od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 k.p.a.), a jej uzupełnienie lub sprostowanie może nastąpić wyłącznie w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (art. 111 § 1a k.p.a.). Jak wynika z treści art. 111 § 1 k.p.a., uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy jest możliwe wtedy, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwiać całą sprawę. Przy czym niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami. W przypadku niezamierzonej niekompletności rozstrzygnięcia sprawy, po wydaniu decyzji, zawisłość sprawy będzie trwać nadal i wobec tego organ administracyjny władny jest w razie potrzeby na zasadzie art. 77 § 1 k.p.a. dokonywać niezbędnych czynności postępowania wyjaśniającego, ażeby ustalić treść uzupełniającego rozstrzygnięcia sprawy. Uzupełnienie rozstrzygnięcia nie stanowi bowiem sprostowania błędów w decyzji, gdyż do tego jest przewidziany odrębny tryb działania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., lecz dotyczy konkretyzacji praw i obowiązków stron postępowania stosownie do treści obowiązującego prawa. Instytucja uzupełnienia nie może też odnosić się do samego uzasadnienia decyzji. Nie jest dopuszczalne uzupełnienie decyzji co do ustaleń i interpretacji przyjętych w uzasadnieniu wydanego przez organ rozstrzygnięcia (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2005 r. sygn. akt IV SA 4403/03, LEX nr 189009 i wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 633/10, LEX nr 752901). Z kolei, jak stanowi art. 154 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Odnosząc powyższe przepisy do niniejszej sprawy, należy podkreślić, że Rektor rozstrzygnął przedmiotową sprawę stypendium doktoranckiego, wydając w drugiej instancji ostateczną decyzję z dnia [...] października 2013 r. nr album [...], doręczoną stronie w dniu 7 października 2013 r.

W ocenie Sądu, doręczona skarżącej w dniu 4 listopada 2013 r. "decyzja nr 2" datowana na [...] października 2013 r., której przedmiotem wskazanym w osnowie była kwestia przyznania stronie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013 – a zatem już po wniesieniu skargi w dniu 31 października 2013 r. na wcześniej doręczoną stronie w dniu 7 października 2013 r. "decyzję nr 1" z dnia [...] października 2013 r. wydana w tym samym przedmiocie, wskazanym w osnowie decyzji – nie stanowiła (abstrahując od dopuszczalności takiej czynności) uzupełnienia decyzji, a właściwie jej uzasadnienia, ani egzemplarza decyzji zredagowanego na skutek jakiegoś domniemanego sprostowania jej treści. W sprawie nie było podstaw prawnych do wydania rozstrzygnięcia na podstawie przepisu art. 111 § 1 k.p.a., czyli do uzupełnienia decyzji, bowiem "pierwsza" decyzja z dnia [...] października 2013 r. nie była niekompletna. Bez wdawania się dalsze szczegółowe rozważania, w tym zakresie dość powiedzieć, że gdyby w tej sprawie doszło do uzupełnienia decyzji (co nie miało miejsca), to dokonane przez organ uzupełnienie nie mieściłoby się w żaden sposób w możliwości rektyfikacji decyzji objętej przepisem art. 111 § 1 k.p.a., co powodowałoby skutek, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to jest rażącego naruszenia prawa. Co oczywiste, decyzja ta nie stanowiła też decyzji zmieniającej wydanej w trybie art. 154 k.p.a. Nie była również kolejnym egzemplarzem "oryginalnej" decyzji z dnia [...] października 2013 r. (doręczonej stronie w dniu 7 października 2013 r.) z należycie ułożonymi stornami uzasadnienia. Wbrew informacji zawartej w piśmie przewodnim datowanym na dzień 17 października 2013 r., decyzja "nr 1" z dnia [...] października 2013 r. nie zawiera kart uzasadnienia w błędnie ułożonej kolejności. Przeciwnie, nadesłana "korekta decyzji" zawiera całkowicie odmienne uzasadnienie w zakresie podstawy prawnej decyzji i przedmiotu rozstrzygnięcia. Wprawdzie uzasadnienie tej decyzji koresponduje z przedmiotem rozstrzygnięcia wskazanym w osnowie, jednak nie zmienia to podstawowego wniosku, że już sam fakt wydania takiej decyzji, a zatem drugiej decyzji ostatecznej w tej samej sprawie, stanowi kwalifikowane naruszenie prawa, powodując nieważność tej decyzji. Taki stan rzeczy wskazuje również, że w istocie organ nie panuje nad materiałem procesowym sprawy, gdyż dalsze działania podjęte po wydaniu przez tutejszy Sąd wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Po 657/13 nie tylko nie prowadzą do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, ale je wprost potęgują, na co zwrócił też wcześniej uwagę Sąd w poprzednio wydanym wyroku z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1185/13 (uchylającym decyzję Rektora z dnia [...] października 2014 r. nr albumu [...], doręczoną stronie w dniu 7 października 2013 r.).

Reasumując wszystko powyższe, stwierdzić należy, że wydanie przez Rektora Uczelni A decyzji "nr 2" z dnia [...] października 2013 r. doręczonej stronie w dniu 4 listopada 2013 r. było niedopuszczalne, jako wydane w sprawie wcześniej rozstrzygniętej decyzją ostateczną z dnia [...] października 2013 r. doręczoną stronie w dniu 7 października 2013 r. Z tej przyczyny w sprawie zachodzi nieważność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W konsekwencji należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w sentencji (punkt I).

Podczas ponownego rozpatrywania sprawy dotyczącej stypendium doktoranckiego na rok 2012/2013 Rektor, poza wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1185/13, uwzględni rozważania zawarte w niniejszym wyroku. Sąd uznaje za stosowane ponowne zwrócenie uwagi na potrzebę rozważenia zasadności włączenia obsługi prawnej również we wcześniejszych fazach postępowania, w którym rozstrzyga o uprawnieniach doktoranta do określonych świadczeń finansowych - w celu uniknięcia dalszego powielania nieprawidłowości w zakresie rozstrzygania takich spraw doktorantów, które zostały ustawowo poddane kontroli sądów administracyjnych.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez stronę skarżącą koszt wpisu w wysokości 200 zł oraz fakt korzystania z pomocy prawnej adwokata.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana (punkt III sentencji).