Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2307/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2, art. 105 par. 1, art. 104 par. 2.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 74 ust. 2.
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wykonywania uprawnień do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej jako "Prezes UKE") utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], którą odmówił P.S.A. z siedzibą w W. ograniczenia do dnia [...] marca 2010 r. obowiązku wykonywania uprawnień abonentów przyłączonych do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług, w zakresie realizacji żądania przeniesienia tego numeru, według zasad określonych odpowiednio w § 6 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych (Dz. U. Nr 97, poz. 810, dalej jako "rozporządzenie z dnia 17 czerwca 2009 r.).

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

P.S.A. działając na podstawie art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej "P.t"), złożyła do Prezesa UKE (pismem z dnia [...] lipca 2009 r.) wniosek o czasowe, tj. do dnia [...] marca 2010 r. zawieszenie opisanego powyżej obowiązku.

W uzasadnieniu wniosku strona podała między innymi, że jej sieć, w dacie składania wniosku - ze względów technicznych - nie umożliwiała realizowania usługi przenoszenia numerów telefonicznych przydzielonych abonentom przy zmianie dostawcy usług telekomunikacyjnych (usługi FNP) na "nowych zasadach" tzn. po nowelizacji P.t. obowiązującej od 6 lipca 2009 r. oraz wejściu w życie rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2009 r., ze względu na brak sytemu elektronicznego wymiany danych, zabezpieczonych przed dostępem osób nieuprawnionych. Zwróciła uwagę, że w przypadku ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej dostosowanie do nowych przepisów wymaga renegocjacji już istniejących porozumień z pozostałymi dostawcami usług, o tyle w przypadku sieci stacjonarnej brak jest praktycznych doświadczeń, a co za tym idzie, technicznych możliwości sieci, pozwalających skutecznie i w terminie siedmiu dni realizować uprawnienia abonenta w formie elektronicznej wymiany danych pomiędzy operatorami sieci, zgodnie z § 8 rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2009 r.

Po rozpoznaniu wniosku P.S.A. - Prezes UKE decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. odmówił wnioskodawcy ograniczenia do dnia [...] marca 2010 r., obowiązku wykonywania uprawnień abonentów przyłączonych do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług, w zakresie realizacji żądania przeniesienia tego numeru, według zasad określonych odpowiednio w § 6 i § 8 rozporządzenia.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezes UKE decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 74 ust. 2 P.t. złożenie wniosku w przedmiocie zawieszenia realizacji obowiązku z art. 71 P.t. jest uzasadnione tylko wtedy, gdy "techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia w całości lub części". W oparciu o przepisy art. 69-72 organ uznał, że "siecią wnioskodawcy" jest sieć telekomunikacyjna operatora, zaś pojęcie "technicznych możliwości sieci wnioskodawcy" dotyczy możliwości technicznych sieci telekomunikacyjnej operatora. Podkreślił, że obowiązek zapewnienia możliwości technicznych dla realizacji uprawnień abonentów w zakresie przenoszenia numeru jest bardzo szeroki. Rozciąga się na wszelkie niezbędne działania, zarówno operatora sieci, jak i na działania dostawcy usług. Zdaniem organu zakres działań technicznych operatora sieci jest inny niż zakres działań technicznych dostawcy usług. Różnica wynika z definicji obu typów przedsiębiorców telekomunikacyjnych, według których, tylko operator sieci dostarcza sieć telekomunikacyjną i tylko on w zakresie sieci telekomunikacyjnej może tworzyć warunki techniczne dla oferowania usługi przeniesienia numeru. W takiej sytuacji, w ocenie organu podmiotem, od którego abonent może żądać zapewnienia realizacji swoich uprawnień jest dostawca usług, ponieważ to on jest stroną umowy z abonentem o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telefonicznej i to on przed abonentem ponosi odpowiedzialność za realizację przysługujących mu uprawnień. Dlatego też dostawcom usług stworzono możliwość występowania o zawieszenie lub ograniczenie zakresu realizacji uprawnienia abonenta z art. 69-72 P.t. ze względu na brak możliwości technicznych w sieci telekomunikacyjnej operatora. To od stanu sieci telekomunikacyjnej, stopnia przystosowania jej do realizacji danego obowiązku, czyli od działań operatora w tym zakresie uzależnione jest wypełnianie obowiązku przez dostawców usług. Organ podkreślił, że jedyną, przesłanką przemawiającą za zawieszeniem lub ograniczeniem zakresu realizacji uprawnienia abonenta z art. 69-72 Pt jest brak możliwości technicznych w sieci telekomunikacyjnej operatora.

Ponadto organ wskazał, że wniosek P. S.A. wyraźnie powoływał się na postanowienia rozporządzenia dotyczące terminów i trybu realizacji żądań w zakresie przenośności numerów zawartych w § 6 rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2009 r. oraz informował o braku systemu służącego do obsługi FNP, wymaganego przez przepis § 8 powołanego rozporządzenia. Wobec tak postawionej treści wniosku organ stanął na stanowisku, że skarżąca zainteresowana jest ograniczeniem jej obowiązku w zakresie realizacji usługi FNP poprzez de facto zwolnienie jej z obowiązku realizacji wymagań wprowadzonych przepisami rozporządzenia. W efekcie przeniesienie numeru następowałoby w terminach wynikających nie z przepisów rozporządzenia ale w terminach, jakie skarżąca zobowiązana była stosować przed datą wejścia w życie rozporządzenia, tj. wynikających z rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 1 marca 2006 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych. Prezes UKE podkreślił, że w dniu 6 lipca 2009 r. weszła w życie nowela P.t. i rozporządzenia. Spowodowało to uchylenie dotychczasowych przepisów dotyczących realizacji procesu FNP. Zatem niedopuszczalne jest przyjęcie, że strona realizując usługę FNP według dotychczasowego porządku prawnego, realizuje usługę świadczoną w innym trybie o podobnym skutku, której świadczenie umożliwiają istniejące porozumienia międzyoperatorskie. Przyjęcie rozumowania zaprezentowanego przez nią, w ocenie organu oznaczałoby, że dopuszczalne są dwa tryby realizacji usługi FNP według "starego" i "nowego" porządku prawnego.

Prezes UKE nie zgodził się również z zarzutem P.S.A. dotyczącym nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, której charakter prawny sprawia, że nie może ona podlegać egzekucji administracyjnej. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie, nie istnieje przeszkoda niewykonalności o charakterze prawnym ani też faktycznym, a możliwość nadania decyzji, od której służy odwołanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest unormowana w art. 108 § 1 k.p.a., a więc jest dopuszczalna z mocy przepisu prawa. Jednocześnie organ podkreślił, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nie ma na celu wskazania jakie obowiązki spoczywają na stronie w zakresie przenoszenia numerów z racji obowiązujących przepisów prawa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2010 r. wywiodła P. S.A. zwana dalej "skarżącą", "skarżącą spółką".

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, pomimo zaistnienia w toku postępowania administracyjnego przyczyny uzasadniającej uchylenie decyzji wydanej w I instancji i umorzenie postępowania w sprawie;

2. naruszenie art. 104 § 2 k.p.a. w zw. art. 74 ust. 2 P.t. poprzez ich niezastosowanie, tj. wydanie decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę, która nie była przedmiotem postępowania w I instancji (wydanie decyzji zawierającej rozstrzygnięcie w przedmiocie odmiennym od żądania skarżącej o wydanie decyzji zawieszającej obowiązek wykonywania określonych uprawnień abonentów), co nastąpiło m.in. na skutek błędnej oceny stanu faktycznego przez Prezesa UKE;

3. art. 74 ust. 2 P.t. poprzez błędną wykładnię pojęć "sieć wnioskodawcy", a w konsekwencji błędną wykładnię terminu "techniczne możliwości sieci wnioskodawcy".

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2009 r.

Rozwijając w uzasadnieniu zarzuty skargi skarżąca podkreśliła, że jej wniosek dotyczył zawieszenia obowiązku realizacji przez nią uprawnień użytkowników końcowych w okresie od dnia [...] lipca 2009 r. do dnia [...] marca 2010 r. w takim "kształcie", jak przewidziały to nowe przepisy normujące zasady świadczenia usługi FNP. W dacie [...] czerwca 2010 r. Prezes UKE winien był zatem podjąć, decyzję o umorzeniu postępowania, bowiem merytoryczne zakończenie postępowania nie miałoby wpływu na jej prawa i obowiązki.

W ocenie skarżącej organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył także art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 2 P.t. przez błędną i samowolną ocenę wniosku skarżącej, gdyż jej wniosek dotyczył zawieszenia obowiązku wykonywania uprawnień użytkowników końcowych w zakresie realizacji żądania przeniesienia numeru, podczas gdy decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. organ odmówił ograniczenia obowiązku realizacji uprawnień użytkowników.

Ponadto zdaniem skarżącej organ dokonując jedynie językowej wykładni przepisu art. 74 ust. 2 P.t. sprowadzającej się do utożsamieniu terminu "sieć wnioskodawcy" z ustawowym pojęciem "sieć telekomunikacyjna" przyjął błędną wykładnię pojęcia "możliwości techniczne sieci wnioskodawcy" i nie zbadał istoty wniosku FNP, a zatem w jej ocenie rozstrzygnięcia zawarte w decyzjach są wadliwe co do meritum sprawy.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1978/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2010 r.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą P. S.A. wyrokiem z dnia [...] lipca 2012 r. o sygn. akt II GSK 1003/11 - Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok WSA z dnia 20 grudnia 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu powołanego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność dokonania oceny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. przez pryzmat istoty żądania zgłoszonego i rozpatrywanego w tym postępowaniu.

Zdaniem Sądu II instancji konsekwencją naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. winno być wydanie wyroku uwzględniającego skargę w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. zamiast oddalającego skargę z powołaniem na art. 151 p.p.s.a.

Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu omawianego wyroku stwierdził, że na tle przepisu art. 74 ust. 2 P.t. mogą zaistnieć dwie całkowicie odrębne sprawy administracyjne - a wybór w tym zakresie pozostawiony jest całkowicie dostawcy bądź operatorowi - skoro postępowanie jest wszczynane na wniosek i jego zakres nie może być w żadnym przypadku zmieniany z urzędu przez organ administracji publicznej przy wydawaniu decyzji.

W tej sytuacji orzeczenie w zakresie ograniczenia zamiast zawieszenia realizacji uprawnienia użytkownika końcowego w rozumieniu art. 74 ust. 2 P.t. stanowi zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego o wadliwości decyzji Prezesa UKE z racji orzeczenia w innej sprawie, niż wynikająca z żądania strony.

Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z KRS skarżącej Spółka P. w toku postępowania została przekształcona ze spółki akcyjnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej także jako "p.p.s.a.").

Ponadto, co wymaga podkreślenia w niniejszej sprawie, zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przyjmuje się, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej NSA mają moc wiążącą, zaś odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego.

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo).

Pamiętać należy przy tym, iż ocena prawna, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez NSA istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu.

W konsekwencji należy uznać, iż związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku.

Mając na względzie powyższe, na wstępie podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1003/11. W orzeczeniu tym Sąd drugiej instancji zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozstrzygającemu sprawę w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1978/10, że dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. przez wydanie wyroku oddalającego skargę z powołaniem na art. 151 p.p.s.a., zamiast uwzględniającego skargę w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. wobec konieczności uwzględnienia bezprzedmiotowości postępowania jako istotnej przesłanki o charakterze bezwzględnym i obiektywnym w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją Prezesa UKE.

Ponadto w wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował wadliwość decyzji Prezesa UKE z racji orzeczenia przez organ w innej sprawie niż wynikająca z żądania strony, tj. w zakresie ograniczenia zamiast zawieszenia realizacji obowiązku wykonywania uprawnień abonentów przyłączonych do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług, w zakresie realizacji żądania przeniesienia tego numeru.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kierując się przytoczoną wyżej wykładnią prawa sformułowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym orzeczeniu - uznał, że skarga P. S.A. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2010 r. narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Wydając przedmiotową decyzję w dacie [...] czerwca 2010 r. - w sytuacji, gdy wniosek skarżącej spółki o zawieszenie obowiązku realizacji uprawnień abonentów w zakresie realizacji żądania przeniesienia numeru telefonicznego dotyczył okresu do dnia [...] marca 2010 r. - organ dopuścił się mającego istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a.

Wskazując na stanowisko Sądu II instancji wyrażone w omawianym wyroku II GSK 1003/11 podkreślić należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie ma podstaw do wykluczenia przy jego rozpoznawaniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i winien on - przy koniecznych modyfikacjach, wynikających z faktu orzekania w obu instancjach przez ten sam organ - mieć zastosowanie w sprawie. Jak bowiem wywodził NSA, nie może być kwestionowane, że przesłanką zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. jest w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a..

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że nastąpiło takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 467/11, LEX nr 1219036).

Skoro zatem w warunkach niniejszej sprawy takim faktem bezsprzecznie był upływ okresu objętego wnioskiem o zawieszenie obowiązku realizacji określonego uprawnienia to organ winien był z urzędu, wydając na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uwzględnić bezprzedmiotowość postępowania i umorzyć na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej.

Przy czym oprócz naruszenia przez organ przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, za Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazać należy, że Prezes UKE wydając decyzję w przedmiocie ograniczenia obowiązku realizacji przez skarżącą przedmiotowego uprawnienia użytkowników końcowych, wbrew wnioskowi skarżącej spółki o czasowe zawieszenie rzeczonego obowiązku naruszył przepis art. 74 ust. 2 P. t., z którego wynika wyraźny rozdział kierunków wpływu na obowiązek realizacji określonego uprawniania z art. 69-72 P.t., tj. poprzez "zawieszenie realizacji lub ograniczenie zakresu realizacji określonego uprawnienia". Dodatkowo powyższe narusza przepis art. 104 § 2 k.p.a. zgodnie z którym decyzja winna rozstrzygać sprawę co do jej istoty, która przecież w postępowaniu wnioskowym jest określana przez stronę.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Prezes UKE będzie miał zatem na względzie przytoczone wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wykładnię przepisu art. 74 ust. 2 P. t. dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. W szczególności organ zweryfikuje jaki wniosek podlega rozpoznaniu w przedmiotowej sprawie, a następnie dokona jego oceny pod kątem art. 105 § 1 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzając, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania sądowego, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 200 p.p.s.a.