Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 824/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lenart, sędzia WSA Przemysław Żmich, po rozpoznaniu w dniu 7 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg kasacyjnych: Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Skarbu Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 824/20 w sprawie ze skargi P. B., A. B., M. B., A. B., M. A. i S. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 824/20; 2. oddala skargę; 3. zasądza na rzecz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od P. B., A. B., M. B., A. B., M. A. i S. K. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 4. zasądza na rzecz Skarbu Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] od P. B., A. B., M. B., A. B., M. A. i S. K. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpoznaniu odwołania Skarbu Państwa - [...], od decyzji Wojewody Małopolskiego z [...] listopada 2018 r., nr [...], uchylił decyzję Wojewody w całości i orzekając co do istoty sprawy uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], gdyż stwierdził istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 kpa i wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1954 r., nr [...], w części dotyczącej P.P. tj. pkt. [...] tego orzeczenia.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] działając, m. in. na podstawie przepisów dekretu z [...] lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa [...], [...], [...] i [...] (Dz.U. nr 46, poz. 339), wydało [...] listopada 1954 r. orzeczenie nr [...] o przejęciu na Skarb Państwa gruntów i zagród w gromadzie [...] w tym, m.in. po wymienionym pod pozycją nr [...] P. P.

Wojewoda Małopolski decyzją z [...] sierpnia 2016 r., nr [...] stwierdził nieważność wyżej wskazanego orzeczenia w części dotyczącej pkt. [...].

Organ ten podniósł, że orzeczenie dotyczące gromady [...] nie zawiera danych dotyczących przejmowanych na własność Skarbu Państwa nieruchomości wskazując jedynie, że przejmowane są nieruchomości w gromadzie [...] o powierzchni [...] ha wraz z zagrodami należącymi do osób enumeratywnie wymienionych w orzeczeniu. Zdaniem Wojewody wskazanie w decyzji tylko ogólnej powierzchni przejmowanych gruntów w danej miejscowości, bez opisu konkretnych działek, oznaczało nieokreślenie przedmiotu przejęcia, a więc brak istoty rozstrzygnięcia, co w konsekwencji rażąco naruszyło art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. z 1928 r., nr 36, poz. 341 ze zm. zwanego dalej rozporządzeniem).

Wnioskiem z [...] września 2016 r. Państwowe Gospodarstwo [...] wystąpiło o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody Małopolskiego z [...] sierpnia 2016 r., podnosząc, że bez własnej winy nie brało udziału w tym postępowaniu.

Wojewoda Małopolski postanowieniem z [...] października 2016 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Następnie Wojewoda decyzją z [...] października 2016 r., nr [...] odmówił uchylenia decyzji z [...] sierpnia 2016 r. stwierdzając, że [...] nie wykazało przymiotu strony. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] czerwca 2018 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody z [...] kwietnia 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, argumentując, że [...] posiada prawo zarządu do dawnej nieruchomości P.P. co uzasadnia jego interes prawny w sprawie.

Następnie Wojewoda Małopolski decyzją z [...] listopada 2018 r. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Wojewody Małopolskiego z [...] sierpnia 2016 r. o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1954 r., w części dotyczącej P.P. - pkt. [...] orzeczenia, w zakresie w jakim strona, tj. Skarb Państwa PGL LP [...] nie brał udziału w postępowaniu.

Odwołanie od tej decyzji złożył Skarb Państwa [...] zarzucając, że

nie zostało wyjaśnione do jakiej konkretnej nieruchomości została stwierdzona nieważność tego orzeczenia.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazując na 156 § 1 pkt 2 kpa wyjaśnił, że na podstawie tego przepisu możliwe jest wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć administracyjnych obciążonych tylko najcięższymi wadami. Organ podkreślił, że podstawy nieważności stanowią katalog zamknięty, co powoduje, że nie mogą być interpretowane rozszerzająco lecz dosłownie, czy wręcz ścieśniająco, jako wyjątek od zasady trwałości decyzji.

Minister wskazał, że podstawę materialnoprawną orzeczenia Prezydium z [...] listopada 1954 r. stanowi art. 1 ust. 1 dekretu, zgodnie z którym mogły być przejmowane na własność Państwa w całości lub w części nieruchomości ziemskie położone w województwach: [...], [...]; [...] i [...] w obrębie pasa granicznego oraz w powiatach: [...], [...] i [...] województwa [...] oraz [...] i [...] województwa [...], jeżeli nie pozostawały w faktycznym władaniu właścicieli.

Z powyższego wynika, że przesłankami przejęcia gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa była okoliczność, że nieruchomość była położona na terenie określonej jednostki administracyjnej oraz gospodarstwo nie pozostawało w faktycznym władaniu jego dotychczasowego właściciela.

W wykazie pasa granicznego, załączonym do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] czerwca 1938 r. o pasie granicznym (Dz. U. z 1938r., nr 43, poz. 360) figuruje, m. in. powiat [...] w województwie [...], co oznacza, że przesłanka lokalizacji została spełniona w stosunku do nieruchomości P.P..

Z odpisu karty przesiedleńczej nr [...] wydanej [...] czerwca 1947 r. przez Państwowy Urząd Repatriacyjny - Powiatowy Oddział w [...] wynika, że P.P. przesiedlono ze wsi [...] na inne miejsce zamieszkania. Tym samym przesłanka braku faktycznego władania nieruchomością została spełniona w stosunku do nieruchomości P.P.

Minister zauważył, że istota sporu w badanej sprawie koncentruje się na tym, czy sposób opisania nieruchomości zawarty w orzeczeniu Prezydium uzasadnia jego eliminację z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 kpa.

Minister po analizie akt zgromadzonych w przedmiotowej sprawie nie zgodził się z oceną organu I instancji. Zwrócił uwagę na obiektywny problem z precyzyjną identyfikacją nieruchomości, który podniesiony został przez Prezydium w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia. Prezydium wskazało, że gromada [...] została objęta akcją przesiedleńczą na [...]. W gromadzie pozostała jedynie nieznaczna ilość rodzin, co przy trudnościach związanych z ustaleniem rzeczywistego stanu stosunków prawnych dotyczących gruntów osób nieobecnych organ ten ustalił, przy udziale osób obecnych, konkretnie według parcel i powierzchni stosunki ich dotyczące oraz przyjął, że reszta gruntów - bez konkretnego oznaczenia stosunków dotyczących każdej parceli z osobna, a ogólnie według powierzchni należy do osób niezamieszkałych w gromadzie i niewiadomych z miejsca pobytu.

Minister podkreślił, że czym innym jest całkowity brak osnowy (skutkujący niemożnością ustalenia, co zostało w sposób władczy orzeczone), a czym innym brak precyzji osnowy. W okolicznościach tej sprawy organ II instancji nie podzielił oceny Wojewody Małopolskiego o tym, że orzeczenie Prezydium w [...] z [...] listopada 1954 r. w istocie nie zawiera danych dotyczących przejmowanych nieruchomości, ponieważ opisuje ono te nieruchomości przez wskazanie, że dotyczy zagród ich dotychczasowych właścicieli wymienionych z imienia i nazwiska. Zdaniem Ministra o ile można mieć zastrzeżenia co do poziomu precyzji takiego ujęcia, to nie sposób uznać, że osnowy w ogóle nie ma.

W ówczesnym prawodawstwie nie było przepisu, który wprost określał niezbędny stopień wymaganej precyzji przy określaniu nieruchomości przejmowanych na rzecz Państwa na podstawie dekretu. Przywołany przez organ I instancji art. 75 ust. 1 rozporządzenia wskazuje w sposób ogólny na to, że każda decyzja powinna zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia, datę, osnowę, oznaczenie jej rodzaju, podpis władzy oraz wskazywać czy przysługuje od niej odwołanie czy skarga. Dlatego, w ocenie organu odwoławczego, nadużyciem jest wywodzenie z tego przepisu obowiązku charakterystyki nieruchomości przez wskazanie numerów parcel, czy też działek, ponieważ przedwojenna procedura administracyjna nie nadawała osnowie takiego znaczenia. Także żaden przepis dekretu nie wymagał szczegółowej identyfikacji przejmowanych przez państwo nieruchomości poprzez podanie numerów parcel czy też oznaczeń wieczystoksięgowych.

Art. 7 ust. 2 dekretu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanego orzeczenia, przewidywał sposób szacowania wartości przejętych nieruchomości, jeżeli w przypadkach zatarcia granic przejętej nieruchomości brak jest dostatecznych dowodów co do obszaru i jakości gruntów wchodzących w jej skład. Prawodawca zatem wprost przyznaje, że dokładne dane na temat powierzchni nieruchomości nie muszą być znane organowi dokonującemu przejęcia, i tylko dla potrzeb szacowania nieruchomości przewiduje pewne szczególne rozwiązanie.

Taki stan rzeczy podważa tezę o konieczności szczegółowej identyfikacji nieruchomości przez orzeczenie wydane na podstawie art. 1 ust. 1 dekretu. Minister wskazał na § 3 rozporządzenia Ministrów Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych z 15 lipca 1948 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie trybu orzekania o przejściu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do [...]. (Dz. U. Nr 37, poz. 271). Przepisy te nakazują zawarcie w orzeczeniu o przejściu mienia całej gamy szczegółowych informacji, takich jak określenie rodzaju mienia i miejsca jego położenia, wieczystoksięgowe oznaczenie nieruchomości, imię i nazwisko osoby ujawnionej w księdze wieczystej jeżeli rzeczywistym właścicielem jest osoba przesiedlona, itp. Podobną w charakterze normę przewidziano też w § 75a ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z [...] stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. Nr 16, poz. 62, ze zm.). Minister uznał, że prawodawca z lat 40. XX w. świadomie tworzył normy prawne regulujące charakter i poziom szczegółowości różnych orzeczeń administracyjnych. Tam, gdzie uznawał potrzebę formułowania sentencji orzeczeń w sposób nietypowy, odpowiadający specyfice danej dziedziny, a jednocześnie odbiegający od ogólnego schematu wynikającego z art. 75 ust. 1 rozporządzenia - czynił to wyraźnie, wprowadzając do porządku prawnego stosowne normy. Jeżeli takiej metody nie zastosował, to znaczy że uczynił to celowo.

Mając na uwadze powyższe rozważania Minister uznał, że kluczową kwestią w tej sprawie jest ustalenie, czy sposób określenia nieruchomości, jak w zakwestionowanym orzeczeniu, uniemożliwiał jej identyfikację. W aktach sprawy znajduje się karta przesiedleńcza nr [...] z treści której wynika, że P.P. pozostawił we wsi [...] ogółem [...] ha ziemi, w tym użytków rolnych [...] ha, dom mieszkalny drewniany pod blachą [...], stodołę z domem, oborę z domem szopą oraz chlew. Właściwe w sprawie organy nie miały wątpliwości co do zakresu orzeczenia z [...] listopada 1954 r. W treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej, m. in. dla działki ew. nr [...], jako podstawa wpisu aktualnego właściciela - Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe [...] - wymienione jest, m. in. orzeczenie z [...] listopada 1954 r. Natomiast z wykazu zmian gruntowych wynika, że działka nr [...] pochodzi z dawnej parceli nr [...], której właścicielem był P.P.

Minister stwierdził, że o ile opis przejętego mienia od P.P. zawarty w kwestionowanym orzeczeniu nie był precyzyjny, to jednak na podstawie kompleksowej analizy akt dotyczących P.P. możliwe było dokonanie identyfikacji przejętego gruntu. A skoro można było zidentyfikować wywłaszczone nieruchomości, to kwestionowane w postępowaniu nadzorczym orzeczenie było wykonalne, zaś stwierdzonych uchybień nie można zakwalifikować jako rażąco naruszających prawo.

Z kolei odnosząc się do rozważań Wojewody Małopolskiego o potencjalnym zastosowaniu w okolicznościach tej sprawy przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] września 1950 r. w sprawie sposobu określenia przyjmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte, oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany (Dz. U. z 1950 r. Nr 45, poz. 416) organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy nie wynika, żeby doszło do zatarcia granic nieruchomości P.P.

Podsumowując Minister stwierdził, że ogólnikowość sentencji orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1954 r. w części dotyczącej P.P. nie powoduje jego nieważności.

Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] stycznia 2020 r. złożyła W. B. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji:

1. art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez błędne uznanie, że wady prawne zawarte w orzeczeniu Prezydium w części stanowiącej w chwili przejęcia własność P.P. nie stanowią rażącego naruszenia prawa, w sytuacji gdy:

- odnośnie określenia przejmowanych nieruchomości w gromadzie [...] organ wydający to orzeczenie ograniczył się jedynie do wskazania ogólnej powierzchni przejmowanych nieruchomości (bez podziału na nieruchomości należące do osób przesiedlonych do [...] i pozostałych osób) oraz wymienieniu z imienia i nazwiska osób, które mogły być właścicielami tych nieruchomości (w kilku przypadkach wskazując w orzeczeniu osoby o tym samym imieniu i nazwisku), nie zważając na istniejące wówczas przepisy prawa, które wprost określały elementy obligatoryjne każdego orzeczenia oraz wskazywały na sposób określenia przejmowanych nieruchomości, gdy granice nieruchomości nie były dokładnie znane, co stanowiło wydanie orzeczenia z rażącym naruszeniem prawa,

- orzeczenie [...] w [...] z 17 listopada 1954 r. jako podstawę prawną odnośnie P.P. (i innych osób przymusowo przesiedlonych na [...]) zawierało wskazanie jedynie ogólnie dekretu z 27 lipca 1949 r. bez konkretnych przepisów dekretu mających zastosowanie w sprawie, a taki sposób wskazania podstawy prawnej jest niewystarczający i w związku z tym stanowi to rażące naruszenie prawa poprzez brak dokładnego wskazania podstawy prawnej orzeczenia z przytoczeniem konkretnych przepisów zarówno prawa formalnego (przepisów o postępowaniu administracyjnym), jak i materialnego,

- orzeczenie z [...] listopada 1954 r. wydane zostało na podstawie dwóch różnych podstaw prawnych: dekretu z [...] września 1947 r. o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do [...] i dekretu z [...] lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu nieruchomości ziemskich położonych w niektórych powiatach województwa [...], [...], [...] i [...], co było niedopuszczalne, gdyż poprzez takie wskazanie podstawy prawnej (pomimo tego, że ogólnej) następowało całkowite odindywidualizowanie orzeczenia i zatarcie granicy między dwoma różnymi postępowaniami prowadzonymi na dwóch różnych podstawach prawnych oraz zatarcie różnic między osobami znajdującymi się w różnej sytuacji prawnej, co także stanowiło wydanie orzeczenia z rażącym naruszeniem wówczas obowiązującego prawa,

- orzeczenie z [...] listopada 1954 r. odnośnie P.P. (i innych osób przymusowo przesiedlonych na [...]) zostało wydane jako orzeczenie zbiorcze, co nie było dopuszczalne w tym przypadku na podstawie wówczas obowiązujących przepisów prawa, gdyż zasadą wynikającą z rozporządzenia o postępowaniu administracyjnym było wydawanie decyzji o charakterze indywidualnym, a decyzje zbiorcze mogły być wydawane jedynie w wyjątkowych przypadkach,

- z treści orzeczenia z [...] listopada 1954 r. odnośnie P.P. (i innych osób przymusowo przesiedlonych na [...]) do którego zastosowanie miał dekret z [...] lipca 1949 r. wynika, że wydanie orzeczenia związane było z postępowaniem regulacyjnym prowadzonym na podstawie przepisów o przeprowadzeniu reformy rolnej oraz przepisów dekretu o wymianie gruntów z [...] sierpnia 1949 r., co także było niedopuszczalne i stanowiło rażące naruszenie obowiązującego prawa,

2. naruszenie art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 3 dekretu z [...] lipca 1949 r. w zw. z art. 75 ust. 1 rozporządzenia, poprzez błędne uznanie, że:

- nie stanowi rażącego naruszenia tych przepisów to, że w orzeczeniu o przejęciu nieruchomości położonych w gromadzie [...] określono nieruchomości podlegające przejęciu poprzez wskazanie jedynie ogólnej powierzchni przejmowanych gruntów, bez dokładnego ich zidentyfikowania oraz opisania w osnowie orzeczenia, w sytuacji gdy wskazanie w orzeczeniu tylko ogólnej powierzchni przejmowanych gruntów oznaczało nieokreślenie przedmiotu przejęcia, a więc stanowiło brak istoty rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy obowiązujące przepisy prawa wskazywały wyraźnie jakie obligatoryjne elementy powinno zawierać orzeczenie, w szczególności mając na uwadze fakt, że na jego podstawie następowało odjęcie praw własności do nieruchomości osoby fizycznej na rzecz Skarbu Państwa, a przejęcie na własność nieruchomości w oparciu o ten dekret nie następowało z mocy prawa, lecz orzekały o tym organy administracji wydając stosowne orzeczenie, które miało charakter konstytutywny,

- nie można mówić o rażącym naruszeniu wskazanych w niniejszym ustępie przepisów prawa, gdyż zdaniem Ministra nie może budzić wątpliwości co było przedmiotem orzeczenia z [...] listopada 1954 r., w sytuacji gdy fakt wykonania tego orzeczenia poprzez zmianę właścicieli był możliwy tylko i wyłącznie dlatego, że orzeczenie wykonywały organy ówczesnego Państwa, które nie respektowało nawet własnych skonstruowanych przez siebie przepisów prawa, a takie postępowanie organów Państwa stanowiło całkowite zaprzeczenie praworządności określanej obecnie jako państwo prawa,

- orzeczenie z [...] listopada 1954 r. określało do kogo należały przejmowane na rzecz Państwa nieruchomości i w jakiej miejscowości były położone, w sytuacji gdy z treści tego orzeczenie w żaden sposób nie można wywieść do jakiej konkretnie osoby należała własność określonej nieruchomości (tym bardziej, że w orzeczeniu wskazywano podwójnie osoby o takim samym imieniu i nazwisku), gdyż orzeczenie zawiera wskazanie jedynie ogólnej powierzchni przejmowanej nieruchomości i wymienienie osób do której ta ogólna powierzchnia nieruchomości miała należeć, a taki sposób określania przejmowania na własność nieruchomości stanowi wydanie orzeczenia z rażącym naruszeniem wówczas obowiązującego prawa, 3. naruszenie § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] września 1950 r. w sprawie sposobu określania przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte, oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany (Dz. U. Nr 45, poz. 416) w zw. z art. 80 kpa, poprzez:

- błędne i dowolne uznanie, że granice nieruchomości będące własnością P.P. były znane i nie uległy one zatarciu, a więc brak było podstaw do określenia w orzeczeniu z [...] listopada 1954 r. tych nieruchomości poprzez opis granic zespołu gruntów, składających się na te nieruchomości, lub przez wymienienie nieruchomości o ustalonych granicach, które bezpośrednio otaczają ten zespół gruntów, w sytuacji bowiem gdyby granice nieruchomości były znane to brak byłoby podstaw do określania przez organ administracji przejmowanych nieruchomości poprzez wskazanie jedynie ogólnej powierzchni przejmowanych nieruchomości i potencjalnych właścicieli nieruchomości zamieszkujących w tej miejscowości,

- sprzeczne z treścią uzasadnienia orzeczenia przyjęcie, że brak jest podstaw do twierdzeń, że granice nieruchomości będących własnością P.P. uległy zatarciu, w sytuacji gdy wynika to wprost z uzasadnienia,

- błędne i dowolne stwierdzenie, a przy tym sprzeczne z treścią orzeczenia z [...] listopada 1954 r., że orzeczenie to określało do kogo należały przejmowane nieruchomości, w sytuacji gdy z treści tego orzeczenia nie sposób wywieść jaka konkretnie nieruchomość położona na terenie gromady [...] stanowiła własność P.P. bądź innej osoby (w szczególności mając na uwadze fakt, iż w orzeczeniu wskazywano także osoby o tym samym imieniu i nazwisku),

- nie wzięcie pod uwagę, że brak prawidłowego określenia przedmiotu przejęcia uniemożliwiał byłemu właścicielowi nieruchomości uzyskanie odpowiedniego ekwiwalentu w postaci zaliczenia przejętych gruntów na poczet należności nabytych zgodnie z art. 5 dekretu z [...] lipca 1949 r. (P.P. otrzymał przez to znacznie mniejsze gospodarstwo niż pozostawił w miejscowości [...], co wynika wprost z karty przesiedleńczej i aktu nadania),

- uznanie, że wydanie orzeczenia z [...] listopada 1954 r. nie stanowiło rażącego naruszenie § 1 rozporządzenia przywołanego w ust. 3 zarzutów niniejszej skargi.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zobowiązanie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do wydania w terminie 30 dni decyzji w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Wojewody Małopolskiego z [...] sierpnia 2016 r. i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi. Skarżąca powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 3210/15 wydany w wyniku kontroli decyzji nadzorczej dotyczącej przedmiotowego orzeczenia z 17 listopada 1954 r. wydanego wobec innego mieszkańca [...], który również został przesiedlony w ramach [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarb Państwa- [...] w odpowiedzi na skargę (pismo z 17 grudnia 2020 r.) wniósł o oddalenie skargi.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 27 listopada 2020 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U z 2020 r., poz. 347 ze zm.) sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym pełnomocnicy skarżącej, organu, uczestnika postępowania Skarbu Państwa- [...] oraz pozostali uczestnicy postępowania zostali powiadomieni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 stycznia 2021 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd podał, że orzeczenie z [...] listopada 1954 r. określa tylko ogólną powierzchnię przejmowanych gruntów w gromadzie [...], bez wskazania konkretnych działek oraz wymienia osoby, których mienie zostało przejęte przez Skarb Państwa - adresatów orzeczenia. Wobec tego przedmiot przejęcia nieruchomości należącej do P.P. na rzecz Skarbu Państwa nie był w orzeczeniu z [...] listopada 1954 r. określony. Wskazanie w orzeczeniu tylko ogólnej powierzchni przejmowanych gruntów w danej miejscowości, bez opisu konkretnych działek gruntów, oznaczało nieokreślenie przedmiotu przejęcia, a więc brak istoty rozstrzygnięcia, co w konsekwencji rażąco naruszało przepisy art. 1, art. 4 dekretu z 27 lipca 1949 r. oraz art. 75 ust. 1 rozporządzenia.

Po wydaniu wyroku zostało złożone do akt sprawy pismo pełnomocnika skarżącej wraz z załączonym odpisem aktu zgonu, z którego wynika, że W. B. zmarła [...] stycznia 2021 r., tj. przed wydaniem wyroku. Przesyłając organowi oraz pozostałym stronom postępowania odpis wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym Sąd powiadomił o powyższym.

Od wyroku z 22 stycznia 2021 r. skargi kasacyjne złożyli: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe [...].

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zaskarżył wyrok w całości. Zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (skutkujące nieważnością postępowania), tj. art. 25 § 1 ppsa oraz art. 124 § 1 pkt 1 ppsa, poprzez przeprowadzenie rozprawy i wydanie wyroku wobec zmarłej 10 stycznia 2021 r. W. B. (brak zdolności sądowej i procesowej), a także przez brak zawieszenia postępowania z powodu śmierci strony, co w konsekwencji skutkuje nieważnością postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 2 ppsa;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 75 ust. 1 rozporządzenia z 22 marca 1928 r., a także w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dekretu z 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa [...],[...] i [...]:

- poprzez błędną wykładnię ww. przepisów przejawiającą się wadliwym uznaniem, że orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej musiały szczegółowo opisywać i konkretyzować przejmowane nieruchomości aby zawierać istotę rozstrzygnięcia, a w konsekwencji wadliwym uznaniem, ż kontrolowane orzeczenie Prezydium nie określało przedmiotu przejęcia, co zdaniem Sądu spełniło przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa,

- podczas gdy nie ma wątpliwości co do tego, że omawianym orzeczeniem przejęto nieruchomość P.P. a przy tym żaden przepis prawa nie nakazywał określenia przejmowanej nieruchomości w ściśle określony sposób, więc kwestionowane orzeczenie Prezydium spełnia warunki określone ww. przepisami i zawiera niezbędne elementy (fakt opisu przejmowanego mienia w sposób ogólny sam w sobie nie przesądza o rażącym naruszenia tych przepisów), co wyklucza możliwość przypisania ocenianemu orzeczeniu wady z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W zawiązku z powyższymi zarzutami Minister, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 i art. 188 ppsa wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi i następnie jej oddalenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe [...] zaskarżył wyrok w całości.

W ramach podstawy kasacyjnej o której mowa w:

1) art. 174 pkt 1 ppsa zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 1 ust. 1, art. 4 dekretu z 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa [...], [...], [...] i [...] w zw. z art. 75 ust. 1 rozporządzenia z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z art. 75 ust. 1 rozporządzenia wynikała konieczność dokładnego wskazania osnowy decyzji, w tym jej przedmiotu (zawierającego takie elementy jak wskazanie konkretnych parcel i ich powierzchni) wydanej na podstawie art. 1 ust. 1 dekretu, w sytuacji, gdy z właściwej wykładni tych przepisów wynika wyłącznie, że orzeczenie takie powinno zawierać osnowę opisującą dany grunt w sposób umożliwiający jego identyfikację, a tym samym określenie właścicieli tych gruntów;

2) art. 174 pkt 2 ppsa zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 183 § 2 pkt 2 ppsa poprzez wydanie wyroku w sytuacji, gdy skarżąca zmarła [...] stycznia 2021 r., a więc w dacie wydania wyroku nie posiadała zdolności sądowej, co w konsekwencji doprowadziło do nieważności zaskarżonego orzeczenia;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] stycznia 2020 r. w wyniku błędnego przyjęcia że orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1954 r., w części dotyczącej P.P. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż wskazywało tylko ogólną powierzchnię gruntów przejmowanych w gromadzie [...] ([...] ha) oraz imię i nazwisko przesiedlonego (pkt 8 orzeczenia) P.P. a tym samym pozwalało zidentyfikować właściciela przejmowanych gruntów, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji.

Z powołaniem się na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Pismem z 8 września 2021 r. pełnomocnik P. B. wskazał spadkobierców W. B. i złożył do akt sprawy odpis postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...] sierpnia 2021 r., sygn. akt Ns [...], z którego wynika, że spadek po zmarłej [...] stycznia 2020 r. W. B. nabyli: M. A., A. B., S. K., P. B., M. B. i A. B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 179a ppsa jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu sąd pierwszej instancji stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.

Istotą autokontroli jest skontrolowanie przez Sąd wydanego przez ten Sąd orzeczenia i wydanie orzeczenia prawidłowego. Sąd rozpoznaje sprawę ponownie w jej całokształcie.

W niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie powyższego przepisu, gdyż orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, a także zarzuty skarg kasacyjnych są oczywiście usprawiedliwione.

Jak wskazano powyżej po wydaniu wyroku wpłynęło do akt sprawy pismo pełnomocnika W. B. wraz z odpisem aktu zgonu, z którego wynika, że skarżąca zmarła [...] stycznia 2021 r., co oznacza, że w dacie wydania wyroku z [...] stycznia 2021 r. już nie żyła.

Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 2 ppsa nieważność postępowania zachodzi, m.in., jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej. Zdolność sądowa podmiotów postępowania sądowoadministracyjnego jest bezwzględną przesłanką procesową. Cecha ta pozwala na skuteczne przeprowadzenie ważnego postępowania przed sądem administracyjnym z udziałem danego podmiotu w charakterze strony. Utrata zdolności sądowej przez osobę fizyczną następuje z chwilą śmierci (art. 8 § 1 kodeksu cywilnego). Wyrok z 22 stycznia 2021 r. został wydany wobec osoby zmarłej, co powoduje, że jest on obarczony wadą nieważności. To, że śmierć skarżącej nie była znana Sądowi w chwili wydania wyroku, nie ma żadnego znaczenia, bowiem skierowane rozstrzygnięcia do osoby nieżyjącej wywołuje konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego z przyczyny, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 2 ppsa.

Skoro spadkobiercy zmarłej skarżącej zostali ustaleni oraz z uwagi na złożenie skarg kasacyjnych przez organ i Skarb Państwa, w których zarzucono, m.in. nieważność postępowania, wobec tego Sąd był uprawniony do rozpoznania sprawy na podstawie art. 179a ppsa.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolowane w postępowaniu nadzorczym orzeczenie zostało wydane na podstawie dekretu z [...] września 1947 r. o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do [...]. oraz na podstawie dekretu z [...] lipca 1949 r. o przejściu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa [...], [...], [...] i [...]. Orzeczenie dotyczyło przejęcia nieruchomości stanowiącej własność P.P.. Bezsporne jest, że nie został on przesiedlony do [...]., wobec czego podstawę materialnoprawną orzeczenia w zakresie gruntów stanowiących uprzednio własność P.P. jest dekret z [...] lipca 1949 r.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 tego dekretu mogły być przejmowane na własność Państwa w całości lub w części nieruchomości ziemskie położone w województwach: [...], [...], [...] i [...] w obrębie pasa granicznego, przewidzianego w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 23 grudnia 1927 r. o granicach Państwa (Dz. U. R. P. z 1937 r. Nr 11, poz. 83) oraz w powiatach: [...], [...] i [...] województwa [...] oraz [...] i przeworskim województwa [...], jeżeli nie pozostają w faktycznym władaniu właścicieli.

Z przepisu art. 1 ust. 1 dekretu wynika, że wystarczającą przesłanką do wydania prawidłowego orzeczenia o przejęciu nieruchomości w trybie art. 1 dekretu było ustalenie stanu faktycznego wskazującego, że właściciele nie władają swoją nieruchomością lub nie zamieszkują w miejscu jej położenia. Przy czym powołane przepisy dekretu z 27 lipca 1949 r. przewidując uprawnienie Skarbu Państwa do przejęcia nieruchomości nie wiązały tego uprawnienia z przyczynami utraty władania nieruchomością przez dotychczasowych właścicieli.

Z treści orzeczenia wynika, że przejmowana nieruchomość została opisana poprzez jej położenie, wskazanie osoby właściciela, podanie podstawy prawnej. Opis ten był wprawdzie ogólny, co nie oznacza, że brak było określenia przedmiotu przejęcia.

Orzeczenie zostało wprowadzone do obrotu prawnego, gdyż Państwo skutecznie odjęło własność nieruchomości należącej do P.P. a orzeczenie to było podstawą do założenia księgi wieczystej i wpisania jako właściciela Skarbu Państwa. Należy podnieść, że jak wynika z wykazu zmian gruntowych dla obrębu [...] dawne nieruchomości będące własnością P.P. objęte [...] i [...] zostały przejęte na własność Skarbu Państwa, gdyż weszły w skład nieruchomości będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe [...]. Wobec tego orzeczenie zostało wykonane i nie było trudności z identyfikacją nieruchomości należących do P.P..

Wbrew zarzutom skargi w dekrecie z [...] lipca 1949 r., który był podstawą nacjonalizacji w niniejszej sprawie, nie było szczegółowego wymogu co do opisu mienia. Co więcej, dekret ten nie wspominał nawet o danych katastralnych, zatem osnowa orzeczenia nie musiała operować danymi ewidencyjnymi. Wobec czego osnowa kwestionowanego orzeczenia w sposób dostateczny identyfikowała przedmiot przejęcia. Nie zostały więc rażąco naruszone przepisy dekretu z [...] lipca 1947 r. wskazane w skardze.

Nie doszło także do rażącego naruszenia art. 75 ust. 1 rozporządzenia o postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z tym przepisem każda decyzja powinna zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia, datę, osnowę decyzji, oznaczenie jej rodzaju, podpis władzy oraz wskazywać, czy przysługuje od niej odwołanie czy skarga. Analiza orzeczenia z [...] listopada 1954 r. potwierdziła, że spełnia ono wskazane warunki i zawiera elementy wymienione w cytowanym przepisie. Jak wyżej zaznaczono ani przepisy dekretu, ani art. 75 ust. 1 rozporządzenia nie wymagały szczegółowej identyfikacji przejmowanych przez Państwo nieruchomości, poprzez podanie numerów parcel, a sam dekret zezwalał na daleko posuniętą ogólność w opisie nieruchomości. Natomiast art. 7 ust. 2 dekretu przewidywał sposób szacowania wartości przejętych nieruchomości, jeżeli w przypadkach zatarcia granic przejętej nieruchomości brak było dostatecznych dowodów, co do obszaru i jakości gruntów wchodzących w jej skład. Oznacza to, że prawodawca wprost uznawał, że dokładne dane na temat powierzchni nieruchomości nie musiały być znane organowi dokonującemu przejęcia i tylko dla potrzeb szacowania nieruchomości przewidywał w takiej sytuacji szczególne rozwiązania. Oznacza to, że osnowa kontrolowanego orzeczenia nie musiała operować danymi ewidencyjnymi i powierzchnią przejmowanych gruntów. Wprawdzie opis przejmowanego mienia w kontrolowanym w postępowaniu nadzorczym orzeczeniu jest bardzo ogólny, jednakże to samo w sobie nie przesądza o rażącym naruszeniu art. 75 ust. 1 rozporządzenia (por. wyroki NSA z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1275/16, z 5 października 2018 r., sygn. akt I OSk 2657/16; WSA w Warszawie: z 3 września 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 2343/18, z 16 lutego 2016 r., sygn. akt I SA /Wa 1275/16, z 16 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 182/16).

Przedmiotowa nieruchomość położona była w pasie granicznym, wobec czego przesłanka lokalizacyjna została spełniona. Ponadto nieruchomość będąca dawną własnością P.P. nie pozostawała w jego faktycznym władaniu w chwili wydania orzeczenia o przejęciu nieruchomości. Jak wynika z karty przesiedleńczej z [...] czerwca 1947 r., nr [...] Państwowego Urzędu Repatriacyjnego Powiatowy Oddział w [...] P.P. przesiedlono ze wsi [...] do innego miejsca zamieszkania.

Wbrew zarzutom skargi nie zostały rażąco naruszone przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 16 września 1950 r. w sprawie sposobu określenia przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany oraz art. 3 dekretu. Z treści orzeczenia nie wynikało bowiem, aby granice nieruchomości stanowiącej własność P.P. zostały zatarte. Nie było zatem żadnej potrzeby, aby w orzeczeniu zostały opisane granice zespołu przejmowanego gruntu.

Chybiony jest zarzut skargi, że kontrolowane w postępowaniu nadzorczym orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie wskazywało podstawy prawnej przejęcia. Orzeczenie z [...] listopada 1954 r. zawiera dwie podstawy przejęcia nieruchomości, tj. dekret z [...] września 1947 r. o przejęciu na rzecz Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do [...] oraz dekret z [...] lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich położonych w niektórych powiatach województwa [...], [...], [...] i [...]. Wprawdzie w orzeczeniu nie ma wyraźnego rozróżnienia wobec których nieruchomości ma zastosowanie dany dekret, niemniej bezsporne jest, że P.P. nie został przesiedlony do [...]. Oznacza to, że podstawę materialnoprawną orzeczenia, w zakresie gruntów należących do niego stanowi art. 1 ust. 1 dekretu z [...] lipca 1949 r. Natomiast brak wskazania konkretnych przepisów dekretu, jako podstawy prawnej orzeczenia, jest wprawdzie uchybieniem, jednakże nie stanowi rażącego naruszenia prawa, ponieważ taka podstawa prawna w dacie orzekania istniała.

Odnosząc się do zarzutu zbiorczego charakteru orzeczenia co, w ocenie skarżących, stanowi rażące naruszenie prawa, wskazać należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Połączenie wielu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia jest kwestią techniczną i nie ma żadnego wpływu na prawidłowość orzeczenia. Orzeczeniem z [...] listopada 1954 r. przejęte zostały gospodarstwa rolne w całej wsi [...], co miało ujednolicić i dostosować stan prawny do stanu faktycznego jaki zaistniał na tym terenie. Zważyć należy, że w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 2442/16 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 637/12 i z 3 września 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 2343/18 wydanych w analogicznych sprawach, Sądy nie uznały za rażące naruszenie prawa wydanie orzeczenia o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa kilkunastu nieruchomości w tej samej miejscowości należących do różnych osób (tj. jednym aktem) i ze wskazaniem dwóch podstaw prawnych, tj. dekretów: z [...] września 1947 r. i z [...] lipca 1947 r.

Brak szczegółowego określenia przejętej nieruchomości nie uniemożliwił byłemu właścicielowi uzyskanie w miejscu przesiedlenia od Skarbu Państwa własności innych nieruchomości. Zważyć należy, że orzeczenie z [...] listopada 1954 r. nie mogło być samodzielną podstawą do ubiegania się przez właścicieli o grunty rolne bądź mienie nierolnicze z art. 5 dekretu, co wprost wynika z ust. 2 tego przepisu. Natomiast nawet ogólnikowe sformułowanie orzeczenia nacjonalizacyjnego nie wykluczało uzyskania ekwiwalentu, który w ostateczności był ustalany ryczałtowo (art. 7 ust. 2 dekretu). Właściciel przejętego gospodarstwa miał prawo do złożenia wniosku o przydział gospodarstwa, gruntu lub mienia nierolniczego, a wniosek mógł być złożony w terminie dwóch lat od daty wydania ostatecznego orzeczenia o przejęciu nieruchomości lub uprawomocnienia się orzeczenia I instancji (art. 5 ust. 2 dekretu). Na poczet należności za przydział mienia zaliczało się wartość nieruchomości przejętej (art. 7 ust. 1 dekretu). Aby określić wartość przejętej nieruchomości, powiatowa władza administracji ogólnej wydawała najpierw orzeczenie o szacunku nieruchomości przejętej na własność Państwa (art. 7 ust. 3 dekretu). To na etapie postępowania szacunkowego właściciel przejętej nieruchomości powinien przedłożyć dowody indywidualizujące przejęte gospodarstwo rolne. Dopiero wydane w tym postępowaniu orzeczenie umożliwiło rozliczenie finansowe za przydział mienia. Sprawy o przejęcie mienia, o oszacowanie przejętego mienia i o przydział mienia zamiennego były sprawami odrębnymi i każda z tych spraw miała inny przedmiot.

Ze wszystkich wyżej omówionych przyczyn uznać należy, że zarzuty skargi są niezasadne.

Dlatego Sąd, na podstawie art. 179a ppsa w zw. z art. 183 § 2 pkt 2 ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku, a o kosztach postępowania na podstawie art. 179a w zw. z art. 203 pkt 2 ppsa. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.).