Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2420/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 3,  art. 158 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy ze skarg K. S. i E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. skargi oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. na podstawie art. 157 § 3 i art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu ponownie wniosku E. K., K. O. i K. S. żądających stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi P. Sp. z o. o. pozwolenia na budowę stacji bazowej przy ul. [...] w B., zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym

- odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania na żądanie strony wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność.

Wnioskodawcy nie występowali w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją Prezydenta Miasta B., jako strony tegoż postępowania, w świetle ustaleń art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wojewoda [...] podał, iż z decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2007 r. wynika, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje wolną przestrzeń w miejscach niedostępnych dla ludzi, na wysokości 13,2 m n.p.t. ponad działkami o nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w B.. Decyzja ta precyzuje, iż działki nad którymi mogą wystąpić pola elektromagnetyczne na wysokości powyżej 17,00 m n.p.t: to działki o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...].

Działki E. K. (działka nr ewid. [...]), K. O. (działka nr ewid. [...]) i K. S. (działka nr ewid. [...]) nie zostały wymienione w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Tym samym wnioskodawcy nie zostali uznani przez Prezydenta Miasta B. za strony postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie organu skoro przepis rangi ustawowej art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie dopuszcza udziału innych osób w sprawach pozwoleń na budowę, tym samym nie ma możliwości uznania skarżących za stronę inicjującą postępowanie nadzwyczajne w sprawie pozwolenia na budowę. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem specjalnym, który ogranicza stosowanie przepisu procesowego ogólnego zawartego w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Organ podniósł, iż skarżący nie należą do żadnej z grup wymienionych w przytoczonym powyżej przepisie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ponieważ zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, usytuowanie obiektu objętego kwestionowaną decyzją wyklucza możliwość jakiegokolwiek oddziaływania projektowanego zamierzenia budowlanego na nieruchomości wnioskodawców.

Z dokumentu, określającego przewidywany rozkład obszarów, w których występuje pole elektromagnetyczne o wartości wyższej od dopuszczalnej po zmianie lokalizacji inwestycji w stosunku do określonej na mapie stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika, iż działki o nr ewid. [...] i [...] znajdują się poza przewidywanym rozkładem obszarów, w których występuje pole elektromagnetyczne o wartości wyższej od dopuszczalnej po zmianie lokalizacji inwestycji w stosunku do określonej na mapie stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2007 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z rozkładu obszarów, w których występuje pole elektromagnetyczne o wartości wyższej od dopuszczalnej po zmianie lokalizacji przedmiotowej inwestycji wynika również, iż obejmuje on obszar powietrzny nad działką o nr ewid. [...] na kierunku określonym jako RL5: az. 295°. Jak wynika z ustaleń organu jest to oddziaływanie jednej anteny radioliniowej z sześciu anten tego typu na wysokości 17,1 m nad poziomem terenu. Z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż pola elektromagnetyczne przekraczające dopuszczalne wartości pochodzące od anten sektorowych i radiolinii będą występowały na dużych wysokościach i w wolnej przestrzeni oraz nie będą one stanowiły zagrożenia dla ludzi i środowiska.

Raport podaje ponadto, iż zgodnie z art. 129 Prawo ochrony środowiska nie występuje ograniczenie sposobu korzystania z sąsiednich nieruchomości, korzystanie z niej lub z jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem nie jest ograniczone. Organ uznał, iż pomimo naruszenia przestrzeni powietrznej nad działką o nr ewid. [...] inwestycja nie oddziaływuje na tę nieruchomość, bowiem nie nastąpiło ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, korzystanie z niej lub z jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem nie stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone.

Zdaniem Wojewody [...] w związku z tym, że obszar oddziaływania obiektu stanowi strefę determinującą interes prawny, którego istnienie stanowi warunek posiadania statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, to dokonanie ustalenia, iż nieruchomości E. K., K. O. i K. S. nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektów objętych przedmiotowym pozwoleniem na budowę, oznacza, że kwestionowana decyzja nie dotyczy interesu prawnego skarżących, w związku z czym nie mogą być oni uznani jako strona wnioskowanego postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono ponadto, iż Prezydent Miasta B. podejmując decyzję Nr [...] z dnia [...] marca 2007r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej również nie uznał wnioskodawców za strony postępowania administracyjnego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2010r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołań E. K. oraz K. S. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż z akt sprawy wynika, że E. K. jest właścicielką działki nr ewid. [...], K. O. jest właścicielem działki nr ewid. [...], natomiast K. S. działki nr ewid. [...].

Zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2007 r., projekt budowlany przewiduje lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr ewid. [...] obr. [...], przy ul. [...] w B..

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883, załącznik nr 1, tabela nr 2), obszar, w którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekracza wartość 0,1 W/m jest obszarem o ograniczonym sposobie zagospodarowania.

W myśl natomiast § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych.

Z projektu budowlanego wynika, że planowana wieża antenowa nie sąsiaduje z działkami skarżących i została usytuowana w odległości ok. 37 m od granicy działek [...] i [...] oraz ponad 55 m od granicy z działką nr [...].

Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w tym mapy graficznej ukazującej przewidywany rozkład obszarów w płaszczyźnie poziomej, w których występuje pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne, sporządzonej dla kwestionowanej stacji bazowej wynika, że omawiana inwestycja nie spowoduje ograniczeń w sposobie zagospodarowania działek wnioskodawców, wynikających z cytowanych wyżej przepisów jak i innych przepisów w tym techniczno-budowlanych.

Działki skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli E. K. i K. S.. Skarga E. K. dotyczy tożsamej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i została zarejestrowana pod sygn. akt: VII SA/Wa 2421/10, stąd też Sąd zakreślił niniejszą sprawę i połączył do wspólnego rozpoznania ze sprawą ze skargi K. S. o sygn. akt: VII SA/Wa 2410/10.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 7, 8, 9, 11, 77, 80, 107 § 3 kpa poprzez niedokonanie własnych ustaleń faktycznych oraz prawnych, a także nieuwzględnienie kumulacji pól elektromagnetycznych w środowisku i pominięcie opisu w języku niespecjalistycznym, brak wskazania parametrów technicznych.

2) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 28 kpa poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o bliżej nieokreślone dokumenty tym bardziej, iż decyzja lokalizacyjna została wydana dla inwestycji wskazanej w innym miejscu.

3) art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 w związku z art. 107 § 1 kpa w związku przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez ich pominięcie w sytuacji nowelizacji rozporządzenia, które obowiązuje od dnia 31 sierpnia 2007 roku.

W skargach podniesiono, iż organ jest obowiązany do takiego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, aby Sąd mógł ocenić jego prawidłowość, zaś strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. W niniejszej sprawie nie sposób ustalić czy dokumenty znajdujące się w aktach sprawy uwzględniają nowelizację przepisów, o których mowa w odwołaniu. Organ swoje ustalenia czyni tylko i wyłącznie w oparciu o dokumenty inwestora, które nie są traktowane, jako urzędowe, więc powinny być zweryfikowane w sposób jasny i czytelny.

Skarżący podali, iż emisja pól elektromagnetycznych nie jest i nie może być traktowana, jako jedyna przesłanka oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działki skarżących. Oddziaływanie to może wynikać z innych przyczyn, utrudniając korzystanie z działek zgodnie z ich przeznaczeniem. Ponadto przyjmując stanowisko organu należałby stwierdzić, iż tylko i wyłącznie emisja pola elektromagnetycznego stanowiłaby o możliwości uzyskania przymiotu strony w myśl przepisów 28 kpa lub 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zwartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowym była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010r., którą odmówiono wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2007r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej.

W ocenie składu orzekającego, organ prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy i stwierdził, że skarżący nie posiadają interesu prawnego, a tym samym nie są stroną w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.

Zgodnie z przepisem art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ zobligowany jest w pierwszej kolejności zbadać czy wniosek w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony tj. od osoby, która ma legitymację procesową.

Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie albo gdy wniosła je strona nie mająca zdolności do czynności prawnych ( wyrok NSA z dnia 8 listopada 1995 r., III SA 182/95, ONSA 1996, nr 4, poz. 167).

Bezspornym jest, iż na gruncie niniejszej sprawy legitymację strony skarżącej ocenić należało w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Przywołany przepis określa wprost strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, którym przysługuje interes prawny w sprawach tego rodzaju - nie przewidując przy tym wyjątków. Zgodnie z jego treścią, stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Decyzja, której weryfikacji w trybie stwierdzenia nieważności domagał się skarżący, bez wątpienia wydana została w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Art. 3 pkt 20 ww. ustawy ustala treść pojęcia "obszar oddziaływania obiektu", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem.

Należy mieć na względzie, iż artykuł 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis do art. 28 kpa. Pojęcie zaś strony jakim posługuje się art. 28 kpa oraz pozostałe przepisy kodeksu może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego.

Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości.

W świetle powołanego wyżej art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Tylko przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają określonemu podmiotowi legitymację procesową strony, który to - zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania - powinien ten interes wykazać. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania tej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (wyrok NSA z dnia 27 września 1999 r. sygn. akt IV SA 1285/98).

Podmiot więc, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa, nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.

Organy administracji zasadnie przyjęły, że skarżący nie wykazali w sprawie żadnej z przesłanek ograniczających zagospodarowanie terenu, a tym samym naruszenia prawem chronionego interesu. Budowa obiektu nie narusza prawa własności i nie utrudnia korzystania z nieruchomości skarżących zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (vide: wyroki WSA w Warszawie z 18 listopada 2005 r., VII SA/Wa 786/05, LEX nr 198955, z 4 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 935/05, LEX nr 196411).

Należy zauważyć, iż uzupełnione postępowanie, które zlecił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. i opracowanie sporządzone przez inż. U. K. wykazało, że przewidywany rozkład obszaru w płaszczyźnie poziomej, na której występuje pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne, są w miejscach niedostępnych dla ludzi i nad działkami innymi niż działki skarżących.

Pozwolenie na budowę Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2007r. dla stacji bazowej sieci P., określiło obszar oddziaływania, jako przestrzeń w miejscach niedostępnych dla ludzi na wysokości 13,2 m n.p.t. ponad działkami [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. [...], a promieniowanie występuje 17 m nad tymi działkami, które nie należą do strony skarżącej. Planowana wieża została usytuowana 37 m od działki E. K. i 55 m od działki K. S..

Z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że inwestycja nie narusza interesów osób trzecich. Skarżący mogli zgłosić odpowiednie wnioski dowodowe np. domagać się dopuszczenia opinii innego rzeczoznawcy, czego nie uczynili w związku z tym znajdujący się w aktach raport stanowi dowód w sprawie. W raporcie oddziaływania na środowisko podano m.in., iż dla promieniowania stacjonarnego pracującego w zakresie częstotliwości powyżej 300 MHz do 300 000 MHz, który obejmuje pasmo projektowanej stacji, określony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizujacego scharakteryzowany przez wartość skuteczną natężenia pola elektrycznego równą 7V/m2 stanowiącego składową elektryczną pola elektromagnetycznego oraz poprzez wartość średnią gęstości mocy pola elektromagnetycznego równą 0.1 W/m2. Pole elektromagnetyczne z tego zakresu częstotliwości o natężeniu pola elektrycznego poniżej wartości 7 V/m i gęstości mocy poniżej 0.1. Wm2 przewidziane dla emisji ciągłej jest nieszkodliwe.

Z ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia z dnia [...] lipca 2007r. wynika, iż emisja pól elektromagnetycznych będąca efektem eksploatacji stacji bazowej nie przekroczy w środowisku dopuszczalnych norm ustalonych mocą Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów. Stacja nie będzie źródłem ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko, a tym samym nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Ustalenia tej decyzji wiązały organ architektoniczny, który nie mógł od nich w sposób dowolny odstąpić.

Należy mieć na względzie, iż pozwolenie na budowę, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę.

Mając na uwadze treść formułowanych zarzutów należy wskazać, iż organy orzekające w sprawie, w sposób wyczerpujący przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, w oparciu o które w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy - czym w zupełności wypełniły obowiązki wynikające z art. 7 i 77 i 80 kpa.

Podsumowując ustalenia organu, że działki skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania realizowanego obiektu jest prawidłowe i znajduje oparcie w materiale dowodowym.

Z tych też względów, biorąc za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało skargę oddalić.