Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 9/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11  art. 5c art. 6 art. 18 ust. 4a ust. 4b ust. 5 art. 92a ust. 1 ust. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 20 art. 22 art. 31 ust. 3 art. 32 ust. 1 ust. 2 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
journal: Dz.U.UE.L 2015 nr 241 poz 1  art. 1 ust. 1 lit. b lit. f
law: Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w  dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 88  par. 2 pkt 4
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do  międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Tekst mający znaczenie dla  EOG).

SENTENCJA

Dnia 31 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2020 roku przy udziale sprawy ze skargi M. B. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2019 roku , o nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Spółka A M. B. karę pieniężną w kwocie [...]zł z tytułu wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4 b tej ustawy. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny.

W dniu [...] maja 2019 r., ok. godz. 10:06 funkcjonariusze KWP w P. zatrzymali do kontroli na parkingu przy Dworcu PKP samochód osobowy marki [...] o nr rejestr. [...] W toku czynności kontrolnych pojazdu okazało się, że kierowca realizował przewóz w wyniku użycia aplikacji UBER z ulicy [...] do Dworca PKP. Kierowca, obywatel Ukrainy B. Z. złożył pisemne oświadczenie w języku ukraińskim. Oświadczenie pisemne złożyła także pasażerka pojazdu, informując, że zamówiła przejazd w aplikacji UBER i zapłaciła z przejazd ok.[...] zł. W toku postępowania uzyskano też informację, że pojazd marki [...] nie został zgłoszony do licencji o nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta P., a którą to licencję wydano dla spółki A M. B.. Kierowca realizujący przewóz przy pomocy aplikacji UBER wykonywał ją dla w/w przedsiębiorstwa. Pasażerka zamówiła przejazd przy pomocy aplikacji, kierowca podjechał, by zawieźć ją na umówione miejsce. Pojazd posiadał 5 miejsc pasażerskich z kierowcą. Ponadto w toku kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji.

W decyzji organu I instancji wyjaśniono, że zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Organ wskazał, że w niniejszym stanie faktycznym nie wystąpiła żadna okoliczność skutkująca zwolnieniem od warunków realizowania przewozu okazjonalnego wyszczególniona w tym przepisie, w ust. 4 b). Organ podkreślił, że określone w art. 18 ust. 4 b) zwolnienie dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego przez samego przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe lub zatrudnionego przez niego kierowcę, przy czym sam przewóz poprzedzać musi zawarta w lokalu przedsiębiorstwa pisemna umowa oraz określenie opłaty ryczałtowej za przewóz, która uiszczana jest na rzecz przedsiębiorstwa. Organ uznał, że w niniejszej sprawie nie zawarto takiej umowy w lokalu przedsiębiorstwa, bowiem usługa zamówiona została za pomocą aplikacji, czyli na odległość, poza lokalem przedsiębiorstwa. Dalej organ wyjaśnił, że sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy czy nawet na zasadzie samozatrudnienia.

Strona złożyła odwołanie od tej decyzji. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania skutkujące błędnymi ustaleniami faktycznymi polegającymi na uznaniu, że M. B. wykonywał przewóz okazjonalny samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu poniżej 7 osób łącznie z kierowcą bez umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa i ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu. Nie zebrano zdaniem odwołującego wyczerpującego materiału dowodowego np. z zeznania świadka M. K. na okoliczność zawarcia umowy na usługi transportowe, co zdaniem strony mogło doprowadzić do ustalenia, że strony zawarły umowę, o której mowa w art. 18 ust. 4 b lit. b ustawy, błędnie też przypisano dokumentowi w postaci protokołu kontroli cech dokumentu urzędowego, pomimo nie podpisania go przez M. B.. W uzasadnieniu wskazano, że interpretacja art. 5b i 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym dowodzi jednoznacznie, że M. B. wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób i posiadał wymaganą prawem licencję.

Organ II instancji decyzją z dnia [...] listopada 2019 r, o nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że przewóz wykonywany przez skarżącego nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Bowiem pojazd, którym wykonywano przewóz był pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co pozostawało w sprzeczności z treścią art. 18 ust. 4 a) ustawy o transporcie drogowym. Ponadto nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4 b) pkt 2 tej ustawy, gdyż warunki przewozu nie zostały ustalone na piśmie w lokalu przedsiębiorcy ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Podkreślono, że sporządzony protokół kontroli drogowej jest istotnym dowodem w tej sprawie, jest dokumentem urzędowym, a kierowca nie wnosił do niego żadnych uwag. Skarżący otrzymał protokół i wniósł do niego uwagi. Organ uznał, że nie było potrzeby przesłuchania pasażerki pojazdu w charakterze świadka, bowiem nie zaistniały w sprawie żadne niewyjaśnione okoliczności, a w sprawie niespornym było, że nie została zawarta umowa w lokalu przedsiębiorcy. Strony zawarły jedynie umowę w formie elektronicznej, ale nie spełnia ona wymogów uznania jej jako podstawy do wykonania przewozu okazjonalnego. Organ przyjął, że nie został w toku postępowania naruszony art. 5 b) ustawy o transporcie drogowym, bowiem czynności podejmowane przez skarżącego mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego. Prawidłowo też nałożył na skarżącego karę pieniężną przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, ponieważ był podmiotem świadczącym przewóz drogowy w rozumieniu ww. ustawy.

Strona, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze zarzuciła organom naruszenie art. 138 § 1 pkt 1,8,7,77 § 1,107,76 § 1, 80,86 Kpa polegające na nie uchyleniu decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, pomimo, że organ I instancji błędnie zakwalifikował krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym jako tożsamy z przewozem okazjonalnym, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy na którego podjęcie i wykonywanie miał stosowną licencję. Zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 4a i ust. 4 b w zw z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym musi spełniać warunki z art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 utd, aby przewóz taki uznać za okazjonalny. Uwzględnienie konstytucyjnych norm, art. 20,22, 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji pozwoliłoby na uznanie, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowana do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu samochodem osobowym. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu organów i zwrócenie się przez WSA w Poznaniu do Trybunału Sprawiedliwości UE o zbadanie czy przepisy art.18 ust.4a i 4 b oraz 5 b ustawy o transporcie drogowym stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz Dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady i w związku z tym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz czy są zgodne z prawem UE. Wniósł także o zwrócenie się przez WSA w Poznaniu do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności w/w przepisów z art. 20, 22, 31 ust. 3 i 32 ust.1 i 2 Konstytucji RP. Jako zarzuty dodatkowe, podniesiono naruszenia art. 10 § 1, 77 § 1 i 81 kpa i poczynienie błędnych ustaleń faktycznych co do okoliczności zawarcia umowy przewozu, naruszenie art. 20,22,31 ust.3, 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie, błędne przyjęcie, że art. 5b ust.1, art. 18 ust. 4a i 4 b w zw z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym stanowią przepisy techniczne i jako takie nie mogą znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ppsa). Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ppsa).

Sąd zauważa, że istota problemu w niniejszej sprawie, zasadza się do odpowiedzi na pytanie czy w okolicznościach niniejszej sprawy organ zasadnie nałożył karę pieniężną na przedsiębiorcę czy też, jak wskazuje skarżąca nie było podstaw faktycznych i prawnych do jej nałożenia.

W ocenie Sądu, organy Inspekcji Transportu Drogowego, prawidłowo uznały, że ujawniona w trakcie kontroli i opisana w protokole z [...] maja 2019 r. usługa byłą usługą przewozu okazjonalnego wykonywaną na podstawie licencji posiadanej przez skarżącego nr [...] w zakresie krajowego transportu drogowego osób, której to kierowca nie okazał w czasie kontroli. Skarżący konsekwentnie podnosił, że wykonywał krajowy transport drogowy, zgodnie z posiadaną licencją, który to transport nie jest pojęciem tożsamym z przewozem okazjonalnym. Skarżący odmiennie kwalifikuje w kontekście przepisów ustawy o transporcie drogowym te same okoliczności faktyczne, to jest wykonywanie przewozu osób samochodem pięcioosobowym przy wykorzystaniu możliwości aplikacji internetowej Uber przez kierowcę w jego imieniu i na jego rzecz.

Niespornym jest, że [...] maja 2019 roku zatrudniony przez M. B. kierowca odbył kurs na wskazanej trasie samochodem 5 –osobowym w następstwie użycia aplikacji internetowej. Pasażerka została przetransportowana na umówione miejsce bezpośrednio po zamówieniu przewozu, znała cenę usługi i imię kierowcy. Przebieg kontroli odzwierciedla protokół, który kierowca podpisał bez zastrzeżeń. Organ odwoławczy prawidłowo zakwalifikował udokumentowane protokołem kontroli zdarzenie jako wykonywanie przez skarżącego zarobkowego okazjonalnego przewozu osób, w sposób naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym. Nie wyklucza tego stwierdzenia posiadanie przez skarżącego ważnej licencji na krajowy przewóz osób, której kierowca nie posiadał w czasie kontroli, co obciąża skarżącą. Została dostarczona w trakcie postępowania.

W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie wywiódł, w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny oraz zgromadzony materiał dowodowy, że kierowca wykonywał [...] maja 2019 r. samochodem osobowym marki [...] o nr [...] przewóz okazjonalny w imieniu skarżącej.

Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 utd przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a tej ustawy przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące przewóz okazjonalny przez przepisy prawa wspólnotowego, gdzie jak wynika z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE. L z 2009 r.; 300. s. 8, dalej w skrócie jako "rozporządzenie nr 1073/2009"), za usługi okazjonalne uznaje "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (zob. wyrok NSA z 20.09.2007 r.; sygn. akt I OSK 1361/06, wyrok WSA w Gdańsku III SA/Gd 149/19 z 30.05.2019 r, wyrok WSA w Lublinie III Sa/Lu 271/19 z 7.11.2019 r., WSA w Łodzi III SA/Łd 900/17 z 8.02.2018 r., wyrok WSA w Rzeszowie z 3.03.2020, II SA/Rz 1477/19; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak stanowi art. 18 ust. 4b utd dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi (będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy) nie spełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a: prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę (a), na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (b), po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa (C).

Przenosząc powyższą regulację na ustalenia faktyczne wraz z definicją przewozu okazjonalnego wywiedzioną na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 4 pkt 11 utd oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1073/2009 nie ma wątpliwości, że skarżący wykonywał [...] maja 2019 r. odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Poza sporem pozostaje, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej zatrudniony przez skarżącego kierowca wykonywał odpłatny przewóz pasażerki, którą przewoził na zamówionej przez nią trasie. Pasażerka zamówiła kurs za pomocą aplikacji Uber, która skojarzyła ją z kierującym. Był to przewóz wykonywany na zamówienie konkretnego klienta z i do wskazanego przez niego miejsca. Nie był to zatem przewóz regularny ani regularny specjalny (brak haromonogramu kursów, dowolny wybór trasy) ani wahadłowy (kurs jednorazowy i tylko "tam", bez kursu powrotnego). Z powyższego wynika zatem, że nosił on charakter przewozu okazjonalnego.

Dla oceny stanu faktycznego sprawy ma istotne znaczenie, że zatrudniony przez skarżącego kierowca zrealizował usługę przewozu zamówioną za pośrednictwem aplikacji Uber. Powyższa okoliczność nie wyklucza jednak - a przeciwnie potwierdza - że sporny przejazd miał charakter zarobkowy i był przejazdem okazjonalnym. Pasażerka miała zapłacić konkretną kwotę za zamówiony i zrealizowany przewóz, co jednoznacznie potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym oświadczenie pasażerki. Bezspornym też jest, że usługa nie została wykonana na postawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa skarżącej oraz że zapłata za usługę nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Czynności działającego na zlecenie skarżącego kierowcy miały ścisły związek ze złożonym zamówieniem i wykonaną usługą przewozu bowiem aplikacja Uber jest wykorzystywana do przyjmowania zleceń, ich wykonywania i rozliczania się z osobą wykonującą usługi przewozu. Fakt, że usługi nie wykonał osobiście skarżący pozostaje bez wpływu na ocenę zdarzenia, bowiem kierowca wykonał przewóz w jego imieniu i na jego rzecz, a to skutkowało to zasadnym obciążeniem odpowiedzialnością za wykonanie usługi przewozu w sposób niezgodny z ustawą o transporcie drogowym.

Organ odwoławczy zasadnie więc przypisał skarżącemu odpowiedzialność za naruszenie z lp. 2.11 z załącznika nr 3 do cyt. ustawy polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca umożliwił bowiem wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, bez możliwości użycia taksometru. Bezsprzecznie jest natomiast, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony do przewozu takiej ilości osób, co potwierdza zarówno dowód rejestracyjny jak i wykonana podczas kontroli dokumentacja fotograficzna. W tej sytuacji aby wykonać legalnie przewóz okazjonalny pięcioosobowym samochodem osobowym, to skarżący winien zadbać o łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 18 ust. 4b utd. Jak zasadnie przyjęto w zaskarżonej decyzji przedsiębiorca nie wywiązał się z tego obowiązku, o czym świadczy forma w jakiej zamówiono przejazd, a nałożona kara [...] zł na podstawie 1p.2.11 załącznika Nr 3 do u.t.d była zasadna.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 20 w zw. z art. 22 , art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, gdyż zgodnie z art. 20 społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 22 ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Z kolei art. 31 ust. 3 stwierdza, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Natomiast art. 32 stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Wskazać należy, że porównanie, czy dane rozwiązania prawne nie stanowią regulacji naruszających zasadę równości wobec prawa może nastąpić tylko w stosunku do podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą relewantną i następuje tylko wówczas, gdy mimo posiadania tej samej cechy, są one traktowane odmiennie. Nie zachodzi zatem naruszenie równości wobec prawa w sytuacji, gdy jedni przewoźnicy posiadają licencję na przewóz osób taksówką, a inni nie. Warunki udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką określa art. 6 utd., a samochodem osobowym i przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób wraz z kierowcą - art. 5c utd są różne. Porównanie obu regulacji prowadzi do wniosku, że podmiot, który chce uzyskać licencję na taksówkę musi spełnić więcej warunków niż podmiot uzyskujący licencję na przewozy osób samochodem osobowym lub pojazdem przeznaczonym dla więcej niż 7 osób. Art. 6 utd. wskazuje m.in. na wymóg niekaralności kierowcy za określone przestępstwa, ukończenie odpłatnego szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, w przypadku gmin liczących powyżej 100 000 mieszkańców potwierdzonego zdanym egzaminem, powtarzanym nie rzadziej niż raz do roku. Na mocy innych przepisów obowiązany jest także do posiadania taksometru i kasy fiskalnej.

W przypadku, gdy wszystkie te wymogi nie ciążą na przewoźniku świadczącym usługi w zakresie przewozu osób samochodem osobowym trudno mówić, że konieczność wykonywania przewozów osób na określonych innych zasadach stanowi kryterium dyskryminujące przewoźników działających na podstawie licencji na przewóz osób samochodami osobowymi. Wręcz przeciwnie, zasady te maja na celu wyrównanie pozycji rynkowej obu grup przewoźników w sytuacji, gdy określone wymogi muszą spełnić jedynie przedsiębiorcy świadczący usługi taksówką, a także ścisłe rozgraniczenie obu rodzajów przewozów. Wskazuje na to także art. 18 ust. 5 utd. 5 stanowiący, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania i używania w pojeździe taksometru; umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Nadto wolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i oznacza, że każdemu wolno podejmować każdą działalność gospodarczą i że nie podlega ona żadnej reglamentacji, bo doprowadziłoby to do oczywistego chaosu, lecz tak, że każdy ma równy dostęp do wykonywania działalności po spełnieniu jednakowych dla wszystkich wymagań. Nie można bowiem utożsamiać wymogów regulujących podejmowanie określonej działalności z ograniczeniem swobody działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu ma to raczej na celu zabezpieczenie interesu ogólnego poprzez wykonywanie działalności gospodarczej przez osoby posiadające konieczne kompetencje, przy zachowaniu wymogów szczególnie istotnych z puntu widzenia charakteru prowadzonej działalności np. sanitarnych w przypadku lokali gastronomicznych. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca posiadała lub występowała o licencję na wykonywanie przewozów taksówką.

Z tego samego względu nie jest niekonstytucyjne i arbitralne kryterium różnicujące dopuszczające wykonywanie przewozów okazjonalnych pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. O ile bowiem w przedmiotowej sprawie przewóz był wykonywany typowym samochodem osobowym, jakie powszechnie są używane dla potrzeb prywatnych (i tak jest z reguły w przypadku przewozów zamawianych przez aplikację Uber, co jest powszechnie znane), o tyle charakter i wielkość pojazdu przeznaczonego do przewozu powyżej 7 osób jest tego rodzaju, że znacznie ogranicza możliwość wystąpienia sytuacji, gdy taki pojazd służący w zasadzie celom prywatnym ubocznie i dodatkowo będzie używany do zarobkowego przewozu osób, jak to miało miejsce w badanej sprawie. Poza tym nie można przyjąć, że wykonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym jest wykluczone, a jedynie wymaga spełnienia dodatkowych wymogów, określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd., tj. zawarcia umowy pisemnej lub w formie elektronicznej w lokalu przedsiębiorstwa, po ustaleniu opłaty ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu i jej uregulowaniem (co do zasady) w formie bezgotówkowej. Zatem ustawa zawiera regulacje zapewniające przewoźnikowi możliwość wyboru jednej lub drugiej formy wykonywania działalności. Natomiast celem zróżnicowania możliwości wykonywania przewozów na różnych zasadach (trzy odrębne licencje, odmienne pojazdy) jest – jak już wyżej wskazano - zapewnienie w praktyce realizacji przewozów przez różnych przewoźników. Innymi słowy skoro skarżący jest podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność w innym zakresie niż przewozy taksówkowe, to nie może domagać się identycznych warunków wykonywania działalności jak osoba, która taką działalność wykonuje, natomiast wyrazem swobody działalności gospodarczej jest, że może o takie uprawnienie wystąpić i je nabyć po spełnieniu określonych prawem warunków.

Z podanych wyżej względów Sąd uznał za nieuzasadnione występowanie do Trybunału Konstytucyjnego.

Odnośnie technicznego charakteru przepisów ustawy o transporcie drogowym, która nie była notyfikowana Komisji Europejskiej zauważyć należy, że dyrektywa 98/34/WE ta została zastąpiona dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.2015.241.1 z 17 września 2015 r.), w art. 1 ust. 1 lit b definiuje pojęcie "usługa" jako każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług oraz "przepisy techniczne" - art. 1 ust. 1 lit. f jako specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług.

Usługa przewozu w tej definicji się nie mieści, gdyż polega na wykonaniu przewozu przy wykorzystaniu odpowiedniego pojazdu i nie ma znaczenia okoliczność sposobu zawarcia umowy przy użyciu aplikacji Uber. W wyroku z 20 grudnia 2017 r., sygn. akt C 434/15) Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator tej usługi (przewóz pasażerów) również wykonuje niepodlegającą Dyrektywie usługę transportową (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 1;04.2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; z 10.03.2020 r. III SA/GL 37/20; wyrok WSA w Warszawie z 27.02.2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17., wyrok WSA w Gdańsku z 17.10.2019 r. sygn. akt III SA/Gd 501/19 czy również wyrok WSA w Gdańsku z 28.11.2019 r. sygn. akt III SA/Gd 668/19).

Zatem wniosek o zwrócenie do TSUE w tej kwestii okazał się również niezasadny.

Podsumowując stwierdzić należy, że zarzuty skargi okazały się niezasadne a stwierdzone naruszenia uzasadniały nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w łącznej kwocie [...]zł na podstawie art. 92a ust. 1 i 6 utd w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy oraz art. 18 ust. 4a tej ustawy, które zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane w ustalonym prawidłowo stanie faktycznym

W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.