Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 64/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2013 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie doręczenia decyzji kończącej postępowanie w sprawie udzielenia koncesji (dot. [...]) postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej powoływanego jako: Przewodniczący KRRiTV) polegającą na braku doręczenia decyzji przedłużającej koncesję z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] ([...]).

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 3 września 2012 r. skarżąca złożyła do organu wniosek o udzielenie koncesji na kolejny okres.

W dniu 16 listopada 2012 r. strona wniosła do organu o doręczenie ww. decyzji.

W dniu 21 grudnia 2012 r. spółka P. wystosowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wobec braku doręczenia decyzji wydanej na skutek wniosku strony z dnia 3 września 2012 r. Według skarżącej, z uwagi na brak rozstrzygnięcia przez organ sprawy a także brak informacji o przedłużeniu terminu do jej rozpoznania, miał zastosowanie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej a zatem, zdaniem skarżącej, w dniu 3 listopada 2012 r. Przewodniczący KRRiTV wydał decyzję zgodnie z wnioskiem strony.

W odpowiedzi na skargę opatrzonej datą 20 marca 2013 r. organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na niedopuszczalność złożenia do Sądu skargi na bezczynność polegającą na braku doręczenia decyzji. Zdaniem organu, czynność doręczenia decyzji jest wyłącznie czynnością materialno-techniczną dlatego niewykonanie tej czynności przez organ nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego organ zaakcentował, że wbrew twierdzeniom skarżącej, w przedmiotowej sprawie nie zapadła jeszcze żadna decyzja. W obowiązującym aktualnie stanie prawnym brak jest w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji wyraźnego odesłania do art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem organu, art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie znajduje zastosowania w sprawach o udzielenie/zmianę koncesji prowadzonych przez Przewodniczącego KRRiTV.

Z kolei w piśmie z dnia 6 czerwca 2013 r. Przewodniczący KRRiTV wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a gdyż w dniu [...] maja 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą doręczył stronie w dniu [...] czerwca 2013 r.

Pismem z dnia 12 czerwca 2013 r. skarżąca spółka cofnęła skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 tej ustawy, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie sygn. akt II GSK 2172/11 wyjaśnił, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji, w celu istnienia/nieistnienia stanu bezczynności organu istotne jest precyzyjne zidentyfikowanie przedmiotu żądania zawartego w skardze na bezczynność i skonfrontowanie tego żądania oraz jego zasadności z istnieniem po stronie organu administracji prawnego obowiązku działania- na wniosek lub z urzędu - polegającego na załatwieniu (rozstrzygnięciu) konkretnej sprawy administracyjnej.

W rozpatrywanej sprawie spółka wniosła skargę na bezczynność organu polegającą na braku doręczenia decyzji która, zdaniem strony, ze względu na dyspozycję art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej miała już być wydana w niniejszej sprawie w dniu 3 listopada 2012 r.

Analizując treść przedmiotowej skargi na bezczynność należy podkreślić, że nie ma wątpliwości, co do intencji strony w zaskarżeniu wyłącznie czynności doręczenia decyzji a nie bezczynności organu polegającej na braku wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony z dnia 3 września 2012 r. O powyższym świadczy jednoznaczne stanowisko skarżącej zawarte pkt 2.8 skargi: Do dnia dzisiejszego decyzja nie została doręczona, Pkt 4.1 skargi do dnia dzisiejszego organ nie doręczył decyzji.

Z uwagi na powyższe, kwestia wydania i doręczenia stronie decyzji z [...] maja 2013 r. wydanej w postępowaniu ze skargi o wznowienie (art. 145 a) § 1 k.p.a.) nie ma prawnego znaczenia dla dalszych rozważań dotyczących dopuszczalności niniejszej skargi. W tym zakresie nie mają także znaczenia merytorycznie wadliwe rozważania skarżącej o domniemaniu wydania w dniu 3 listopada 2012 r. decyzji przez organ koncesyjny. Rozpoznając kwestię dopuszczalności niniejszej skargi należy się bowiem skoncentrować na tym, czy czynność doręczenia decyzji mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu, doręczenie decyzji jest czynnością procesową, materialno-techniczną wywołującą skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do zaskarżenia danego aktu. Doręczenie nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnień lub obowiązków. Nie mieści się ono w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie więc do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie podlega kontroli także zaniechanie doręczenia decyzji.

W związku z powyższym Sąd nie mógł umorzyć postępowania w związku ze złożonym oświadczeniem skarżącej o cofnięciu skargi (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2008 str. 129), gdyż badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji skuteczne cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07).

Tymczasem, jak wywiedziono powyżej, skarga na bezczynność organu polegająca na braku doręczenia decyzji nie jest dopuszczalna a więc należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

O kosztach postępowania obejmujących zwrot na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.