Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1577/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 239b par. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Izabela Najda - Ossowska, Sędzia WSA (del.) Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. sp. j. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 405/20 w sprawie ze skargi M. sp. j. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 22 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej określającej kwotę zwrotu na rachunek bankowy oraz kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. sp. j. w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 405/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi M. [...] sp.j. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 22 stycznia 2020 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2014 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że postanowieniem z dnia 29 października 2019 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej wydanej w stosunku do M. [...] sp.j. w S., określającej w podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. kwotę do zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy 0 zł oraz kwotę zobowiązania podatkowego 2.344 zł, czym skorygowano samoobliczenie z którego wynikała kwota różnicy podatku do zwrotu 89.911 zł oraz kwota zobowiązania 0 zł. Jako podstawę postanowienia organ wskazał przepisy art. 239b § 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 oraz § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej – "O.p.").

Motywując rozstrzygnięcie Naczelnik Urzędu Skarbowego podniósł między innymi, że spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusowa bądź zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, co również wiąże się z wyzbyciem przez spółkę majątku znacznej wartości, a ponadto okres do upływu terminu przedawnienia jest krótszy aniżeli trzy miesiące.

W złożonym zażaleniu spółka zarzuciła, że brak było przesłanek pozwalających na nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i organ nie zebrał całego materiału dowodowego, a w tym zaniechał wezwania spółki do złożenia oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, jako też rzeczach ruchomych mogących być przedmiotem zastawu skarbowego.

Wskazanym powyżej postanowieniem z dnia 22 stycznia 2020 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił ocenę Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. co do wystąpienia przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Z informacji pozyskanych z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych oraz Wykazu Informacji o Czynnościach Majątkowych, a także Centralnego Rejestru Operacyjnego wynikało, że spółka nie posada nieruchomości, natomiast posiada samochód ciężarowy VAN Fiat Punto (rok prod. 2007), którego wartość (10.000 zł) – jak to przyjęto na podstawie oświadczenia ORD-HZ, złożonego w dniu 5 grudnia 2018 r., w toku kontroli podatkowej – mieściła się poniżej poziomu umożliwiającego ustanowienie zastawu skarbowego (art. 41 § 1 O.p.). Dane organu nie potwierdziły posiadania przez spółkę innego samochodu – Hondy Civic (rok prod. 1997). W świetle tego, zasadna jest ocena, że spółka nie posiada majątku wystraczającego do pokrycia kwoty zaległości podatkowej i odsetek w łącznej wysokości 92.255 zł. Do majątku, o którym mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. nie można zaliczyć pieniędzy 1.300.000 zł, które spółka miała uzyskać ze sprzedaży nieruchomości (przeznaczonych częściowo na zabezpieczenie innych zobowiązań podatkowych), a ponadto nie jest wiadome, czy spółka dysponuje tymi środkami.

Wskazane powyżej zbycie nieruchomości wypełniało także kolejną przesłankę nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 239b § 1 pkt 3 O.p.), zaś dalszym powodem nadania rygoru był pozostały do upływu przedawnienia okres wynoszący mniej niż 3 miesiące (art. 239b § 1 pkt 4 O.p.).

Według organu, w sprawie zasadnie także uznano istnienie drugiego warunku nadania rygoru, o którym mowa w art. 239b § 2 O.p., albowiem spółka nie posiada majątku potrzebnego do pokrycia zaległości podatkowej, dokonała zbycia nieruchomości i wniosła odwołanie od decyzji, co z uwagi na krótki okres pozostały do przedawnienia zobowiązania, czyni prawdopodobnym niewykonanie tego zobowiązania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach spółka M. zarzuciła, że brak było podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a w szczególności organ zaniechał ustalenia aktualnej sytuacji majątkowej strony, a w tym nie wezwał do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym, jak również nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Skarżąca zwróciła uwagę, na nieprawidłowe wskazanie numeru decyzji, której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

Oddalając skargę wskazanym na początku wyrokiem z dnia 14 lipca 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracji w Gliwicach uznał, że nie była zasadna.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo stwierdziły, że w sprawie zaistniały kumulatywnie obydwie przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. zarówno te wymienione w art. 239b § 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 O.p., jak i wynikająca z art. 239b § 2 O.p. Sąd podkreślił, że organy nie miały obowiązku precyzyjnego ustalenia składu majątku, leczy tylko, że jest on niewystarczający do ustanowienia na nim stosownego zabezpieczenia. Ciężar dowodu na ustalenie istnienia składników majątkowych obciąża podatnika, który w ten sposób zmierzać może do obalenia twierdzenia o istnieniu zagrożenia dla niewykonania zobowiązania podatkowego. Strona nie przedstawiła żadnych konkretnych informacji, iż posiada określony majątek, a w tym środki pieniężne pochodzące ze zbycia nieruchomości. Nie jest znane źródło środków, którymi spółka uregulowała zobowiązanie podatkowe za marzec 2014 r. Skoro ciężar dowodzenia posiadania określonych składników majątkowych obciąża stronę, to niezasadnie się zarzuca, iż organ nie wezwał do złożenia oświadczenia na formularzu ORD-HZ.

Sąd podkreślił, że zbyta w 2018 r. nieruchomość stanowiła istotny element majątku spółki, a po tej transakcji strona nie posiadała już żadnych innych nieruchomości, zaś majątek ruchomy przedstawiał niewielką wartość. Prawidłowo także przyjęto, ze do przedawnienia zobowiązania pozostawał okres krótszy aniżeli trzy miesiące. Okoliczności te odpowiadały zatem kolejnym przesłankom nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, brak majątku wystarczającego do pokrycia zaległości podatkowej, wyzbywanie się majątku oraz zaskarżenie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, stanowiły wystarczające przesłanki przyjęcia prawdopodobieństwa, ze zobowiązanie nie zostanie wykonane.

Pomimo błędnego oznaczenia numeru decyzji, której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, treść postanowienia rygorowego, w tym jego uzasadnienie nie pozostawiają wątpliwości co do tego, jakiemu rozstrzygnięciu rygor został nadany.

Na powyższy wyrok spółka M. [...] złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok ów w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organy obydwóch instancji wydały zaskarżone postanowienia z naruszeniem art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p, art. 229 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 239b § 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 oraz § 2 O.p., albowiem zaskarżone postanowienia wydano z pominięciem zasady zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgormadzonego w sprawie, niezbędnego dla ustalenia istnienia przesłanek uzasadniających nadanie decyzji ostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, poczynienie ustaleń faktycznych sprzecznych z rzeczywistym stanem rzeczy, a nadto nie zauważenie, że organy obu instancji nie uprawdopodobniły w sposób logiczny, że zobowiązanie nie zostanie przez podatnika wykonane;

2) art. 239a i art. 239b § 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 oraz § 2 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, albowiem w stanie faktycznym sprawy nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 239 § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 4 oraz § 2 O.p. uprawniające organ do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż podatnik posiada majątek odpowiadający swoją wartością wysokości zobowiązania podatkowego wynikającego z nieostatecznej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, a nadto organ nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie nie zostanie przez podatnika wykonane.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż jest niezasadna.

W przedmiotowej sprawie przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia 30 września 2019 r., dokonującej rozliczenia podatku od towarów i usług za marzec 2014 r., w treści której uznano zawyżenie podatku naliczonego 92.255 zł z tytułu odliczenia podatku z faktur niedokumenujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (odpowiada kwocie zobowiązania).

Zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności wtedy, gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych (pkt 1) lub strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia (pkt 2) lub strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości (pkt 3) lub okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące (pkt 4). Ponadto na podstawie § 2 art. 239b O.p., przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Podstawą nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest zatem zaistnienie łącznie dwóch przesłanek. Po pierwsze, musi zaistnieć jedna z okoliczności wymienionych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p., a po drugie - musi zaistnieć przesłanka z art. 239b § 2 O.p.

Przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. mają charakter fakultatywny i rozłączny, zaś przewidziane w treści art. 239b § 2 O.p. uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku niewykonanie zobowiązania) jest wysoce prawdopodobne. Warto przypomnieć, że w doktrynie prawa podatkowego najczęściej podkreśla się, że z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 221; Komentarz do art. 239 (b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009).

W uzasadnieniu postawionych zarzutów kasacyjnych strona przede wszystkim podnosi, że organy nie zbadały w sposób całościowy jej sytuacji majątkowej, pominęły zasoby pieniężne pochodzące ze zbycia nieruchomości, jak również środki wynikające z uzyskiwanych bieżąco i zgromadzonych dochodów. Nie uwzględniły okoliczności dobrowolnego uiszczenia należności wynikającej z decyzji nieostatecznej, a także udzielenia zabezpieczenia zobowiązań w podatku od towarów i usług za inne okresy rozliczeniowe (za październik 2013 r. oraz za luty 2014 r.) w formie uznania kwoty 352.000 zł na rachunku depozytowym organu podatkowego.

Odnosząc się do przedstawionej argumentacji to należy zauważyć, że żadna z przesłanek, stanowiących w tej sprawie podstawę postanowienia rygorowego (art. 230b § 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 O.p.) nie wymaga, aby organ podatkowy precyzyjnie ustalał sytuację majątkową strony. W postępowaniu w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności rolą organu jest wykazanie, że z uwagi na wystąpienie jednej z czterech przesłanek istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Wynika to wyraźnie z § 2 art. 239b O.p. Podkreślić też należy, że dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o jakiej stanowi w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. wystarczające jest, że organ podatkowy wykaże, że podatnik nie posiada takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, a ponadto, że stan ten uprawdopodobnia niewykonanie zobowiązania. Postępowanie dowodowe nie musi więc prowadzić do dokładnego udowodnienia stanu majątkowego i ujawnienia wszystkich posiadanych przez podatnika składników majątkowych. Rolą organu podatkowego jest jedynie uprawdopodobnienie tego, że ze względu na stan posiadania podatnika istnieje możliwość niewykonania ciążącego na nim zobowiązania (wyrok NSA z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 1058/15).

Także w przypadku przesłanki wskazanej w art. 239b § 1 pkt 4 O.p. nie ma znaczenia sytuacja majątkowa strony. W orzecznictwie zawraca się bowiem uwagę, że, jeżeli okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące (art. 239b § 1 pkt 4 O.p.), to uprawdopodobnienie przesłanki przedstawionej w art. 239 § 2 O.p. polega na wykazaniu, że do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, w którym nie nastąpi wykonanie zobowiązania. Jeżeli zatem do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, wyznaczony przez normodawcę na czas krótszy niż 3 miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wysokości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczenia danin publicznoprawnych, bowiem nawet przy dużym majątku zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia (takie stanowisko prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1807/12, z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2903/13, z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 2317/15, z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 519/16, z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1648/14, z dnia 3 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 214/15). Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w przedmiotowej sprawie podziela przywołane stanowisko orzecznicze. Ponieważ zobowiązanie podatkowe za marzec 2014 r. przedawniało się z upływem 2019 r., to mając na uwadze datę wydania postanowienia rygorowego w dniu 29 października 2019 r. zaistnienie przedmiotowej przesłanki nie jest wątpliwe, czego także nie kwestionuje strona skarżąca.

Także prawidłowo uznał Sąd pierwszej instancji, że zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 3 O.p., skoro spółka zbyła jedyną nieruchomość, zaś majątek ruchomy posiada niewielką wartość (14.000 zł).

Nie można zaaprobować stanowiska strony odnośnie wadliwych ustaleń faktycznych, sprzecznych z rzeczywistym stanem rzeczy. Spółka zdaje się traktować jako oczywistość posiadanie pieniędzy ze zbycia nieruchomości w 2018 r. (1.300.000 zł). Jednakże jak to trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, sprzedaż nieruchomości, nie oznacza automatycznie, że spółka posiada środki odpowiadające zobowiązaniu nabywcy do zapłaty ceny, zaś strona nie przedstawiła dowodów posiadania odpowiednich zasobów. Także okoliczność udzielenia zabezpieczenia na kwotę 352.000 zł nie prowadzi automatycznie do wniosku o posiadaniu dalszych środków mogących stanowić pokrycie określonego decyzją zobowiązania podatkowego (zaległości podatkowej). Tymczasem, jak już zaznaczono, strona skarżąca na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła dowodu posiadania określonego majątku, a w tym wskazywanych zasobów finansowych, poprzestając na formułowaniu zarzutów wobec braku ustalenia jej sytuacji majątkowej przez organ. Tymczasem w orzecznictwie zajęto stanowisko, które należy podzielić, że jeśli w ocenie podatnika posiada on majątek, który odpowiada wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami to powinien go wykazać. Ciężar poszukiwania takiego dowodu obciąża bowiem podatnika, gdyż jedynie wówczas możliwe będzie przeprowadzenie dowodu przeciwnego przez organ podatkowy (wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1157/10). W tym świetle niezasadnie strona zarzuca także, ze organ zobligowany był ponownie wezwać spółkę do złożenia oświadczenia na formularzu ORD-HZ, gdyż w sytuacji w której stan majątkowy podlegający ujawnieniu w rzeczonym formularzu uległ zmianie, strona w wykonaniu spoczywającego na niej ciężaru winna – w swoim interesie – wykazać posiadanie dodatkowego majątku.

Gdy chodzi o zapłatę zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej, to spółka dokonała uregulowania już po wydaniu postanowienia rygorowego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony m. in. w wyroku tego Sądu z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt I FSK 424/15, że kontrola instancyjna musi dotyczyć momentu nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, nie zaś jakiegokolwiek momentu późniejszego. Zasadność nadania rygoru natychmiastowej wykonalności musi być oceniania w tych samych realiach, jakie na ten użytek zostały przyjęte przez organ pierwszej instancji w dniu wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. Z tych przyczyn postępowanie zażaleniowe sprowadza się do oceny przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i jego zasadności, w kontekście wystąpienia wymaganych ustawowo przesłanek, według daty nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, a nie daty późniejszej. Nowe zdarzenia nie rzutują na byt postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. W świetle powyższego okoliczność zapłaty zobowiązania nie mogła rzutować na ustalenia i oceny przyjęte w przedmiotowej sprawie przez organy oraz Sąd pierwszej instancji.

W świetle powyższego niezasadny był zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 229 O.p.

Wcześniej już zaznaczono, że bez naruszenia prawa organy, a za nimi Sąd pierwszej instancji stwierdzili zaistnienie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 O.p. Zasadnie także przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, że w sprawie uprawdopodobnione zostało, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane.

Jak to powyżej już zaznaczono, z uwagi na rozłączny charakter przesłanek określonych w art. 239b § 1 pkt 1-4, uprawdopodobnienie, o którym mowa w § 2 art. 239b O.p. winno być odczytywane w kontekście każdej z nich. Uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo, graniczące z pewnością, zmaterializowania się jej. Z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie organu o zgodności wskazanych okoliczności z rzeczywistością. Organy uprawdopodobniły, że z uwagi na brak odpowiedniego majątku istnieje ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego. Posiadane mienie w postaci środków transportu o wartości maksymalnie 14.000 zł było niewystarczające do pokrycia zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji nieostatecznej - 992.255 zł. Strona nie przedstawiła dowodów, iż posiada inne składniki majątkowe, a zwłaszcza zasoby pieniężne pochodzące ze zbycia nieruchomości oraz inne, wypracowane w latach poprzednich, bądź bieżąco. Tak więc wobec braku dostatecznego majątku uprawdopodobnione zostało, że zobowiązanie podatkowego nie zostanie wykonane, co zasadnym czyniło nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o przesłanki z pkt 2 i pkt 3 § 1 art. 239b O.p. Natomiast, gdy chodzi o przesłankę z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. to jak to powyżej już zaznaczono, uprawdopodobnienie przesłanki przedstawionej w art. 239 § 2 O.p. polega na wykazaniu, że do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, w którym nie nastąpi wykonanie zobowiązania. Także z tego obowiązku wywiązały się organy podatkowe wskazując, że spółka wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, co w kontekście czasu trwania postępowania odwoławczego, mogło powodować trwałą utratę możliwości wykonania decyzji.

Wobec tego, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, skargę tę należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.