Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 3581/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 632  Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus ( spr ) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Dybowski As.sąd. Lilianna Drewniak-Żaba Protokolant referent Tatiana Gajdzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Ł. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za bezzasadne ; p o s t a n a w i a odrzucić skargę /-/ L.Drewniak-Żaba /-/ E.Makosz-Frymus /-/ M.Dybowski


UZASADNIENIE

Ł. P. w dniu 29 czerwca 2001 r. złożyła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wniosek o udzielnie jej pomocy na bieżące potrzeby rodziny.

Po rozpatrzeniu tego wniosku Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia [...] nr [...] umorzył postępowanie.

W tym samym dniu , tj. 17 lipca 2001 r. Ł. P. złożyła w Samorządowym Kolegium Odwoławczym zażalenie, na podstawie art.37 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie.

Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art.37 § 1 kpa, uznało złożone w sprawie zażalenie za bezzasadne stwierdzając, że w wyniku rozpatrzenia wniosku Kierownik MGOPS wydal decyzję z dnia [...].

Ł. P. zaskarżyła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzając, że orzeczenie to jest dla niej wielce niekorzystne i niezrozumiałe.

Skarżąca zarzuciła też, że SKO nie poinformowało jej, że na postanowienie służy skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako niezgodnego z prawem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art.37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. ( Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz.1071 ze zm. ) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art.35 lub 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

Zażalenie to nie jest zażaleniem, o którym mowa w przepisach art.141 – 144 kpa, nie można więc do niego odpowiednio stosować przepisów dotyczących odwołań, ale stanowi swoisty środek odwoławczy w przypadku niezałatwienia przez organ sprawy w ustawowym terminie.

Stanowisko organu wyższego stopnia wydane w formie postanowienia w trybie art.37 kpa, ma charakter incydentalny i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy z zakresu administracji publicznej. W przepisach kodeksu postępowania administracyjnego brak jest szczegółowych unormowań o możliwości zaskarżenia takiego postano-wienia co oznacza, że stronie nie przysługuje prawo podważenia tego stanowiska

( postanowienia ) w trybie procesowym. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art.37 § 1 kpa.

Natomiast nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na postanowienie wydane przez organ administracyjny wyższego stopnia w trybie art.37 kpa.

Zgodnie z art.16 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm. ) obowiązującym w dacie złożenia przez Ł. P. skargi na postanowienie SKO z dnia [...] Sąd orzekał w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służyło zażalenie, albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Żadnego z tych wymogów nie spełnia postanowienie wydane w trybie art.37 kpa gdyż nie przysługuje na nie zażalenie, nie kończy ono postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Cytowana ustawa o NSA utraciła moc z dniem 31 grudnia 2003 r., ale z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ) . Art. 3 § 2 pkt 2 tej ustawy zawiera identyczne unormowanie jak wskazany wyżej art.16 ust.1 pkt 2 ustawy o NSA.

Zgodnie z art.97 § 1 Przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz. U. nr 153, poz.1271 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W związku z tym, zgodnie z wyżej wskazanym przepisem art.3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu administracyjnym przed sądami administracyjnymi wniesiona przez Ł. P. skarga jest niedopuszczalna i jako taka, na podstawie art.58 § 1 pkt 6 tej ustawy podlega odrzuceniu.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji.

/-/ L.Drewniak-Żaba /-/ E.Makosz-Frymus /-/ M.Dybowski

JFS