Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2748/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, art. 140aa ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a., art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 140aa ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137), dalej: p.r.d., art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 460), dalej u.d.p., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: WITD) z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] nakładającej na A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Skarżąca lub Spółka) karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

W dniu [...] maja 2015 r. w miejscowości B. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował Z. S., który wykonywał przejazd z ładunkiem nawozów sztucznych, zapakowanych w worki po 50 kg, które zostały poukładane na paletach, w imieniu A. Sp. z o.o. Przewożony ładunek stanowił ładunek podzielny. Kontrolowany pojazd poruszał się na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t. W wyniku przeprowadzonych pomiarów ustalono, że nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego wynosił 10,83 t (po odjęciu błędu w wysokości 4%) tj. doszło do przekroczenia przewidzianej normy o 0,83 t. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 15 maja 2015 r.

Po rozpatrzeniu sprawy WITD decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nałożył na Przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za brak zezwolenia kategorii IV. Jednocześnie organ wskazał, że ustalony w wyniku kontroli pojazdu nacisk na oś pojedynczą napędową wynosił 10,83 t. Stanowiło to przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś pojedynczą o 0,83 t. Uwzględniając wielkość przekroczenia nacisku na oś oraz fakt, że pojazd poruszał się po drodze krajowej organ uznał, że przewoźnik powinien posiadać zezwolenie kategorii IV na przejazd pojazdu ponadnormatywnego po drogach publicznych. Skarżąca nie posiadała stosownego zezwolenia, w związku z powyższym organ stwierdził po stronie Spółki uchybienie, które podlega karze określonej w art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d.

Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem norm materialnych oraz procedury administracyjnej tj. art. 2 pkt 35a p.r.d., art. 140aa ust. 1 p.r.d., lp. 7 załącznika nr 1 do p.r.d. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 140aa ust. 4 pkt 1 i 2 p.r.d. poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu rozstrzygnięcia okoliczności uchylających odpowiedzialność i art. 107 k.p.a. poprzez nieprawidłowe i niedbałe sporządzenie decyzji.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., GITD utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 u.d.p. po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem art. 41 ust. 2 i 3 u.d.p. Zgodnie z art. 41 ust. 2 u.d.p. Minister właściwy do spraw transportu, ustala w drodze rozporządzenia, mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego m.in.: wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Na podstawie powyższej delegacji ustawowej, wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061).

Droga, na której stwierdzono przejazd i dokonano zatrzymania do kontroli przedmiotowego pojazdu członowego została wskazana w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. jako droga o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Z tego względu organ przyjął, że na Skarżącego należało nałożyć karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii IV, które stosownie do lp. 4 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej m.in. dla pojazdów o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

GITD wskazał również, że zgodnie z art. 64 ust. 2 p.r.d. pojazdem nienormatywny, na przejazd którego uzyskano zezwolenie nie można przewozić ładunku innego niż ładunek niepodzielny, za wyjątkiem zezwoleń kategorii I lub II. Jak ustalił organ przewożony przez Skarżącą ładunek w postaci nawozu sztucznego zapakowanego w worki stanowił ładunek podzielny. Stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Z treści art. 140ab ust. 2 p.r.d. wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III-VII nie ma żadnego znaczenia.

Sankcją za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniami jest kara pieniężna nakładana w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Jak zauważył GITD, pojazd Skarżącej został zważony przy pomocy wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu typu VM 1.2. Waga ta legitymowała się w chwili kontroli ważnym świadectwem legalizacji pierwotnej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w B. z terminem ważności do dnia 30 września 2015 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd członowy zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Po dokonaniu pomiarów sporządzono stosowny protokół kontroli.

Ponadto GITD nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. co więcej również skarżąca, zdaniem organu, nie wskazała dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia. Organ wskazał także, iż przewożony ładunek nie stanowił ładunku sypkiego, ani drewna, zatem nie znalazł zastosowania również art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d.

GITD obszernie przedstawił przyjęty sposób rozumienia użytych w ustawie pojęć "należytej staranności’ i "braku wpływu".

Odwołując się do dyspozycji art. 61 p.r.d. organ wywodził, że regulacje ustawy prawo o ruchu drogowym wyznaczają zbiór zakazów i nakazów, którymi powinien kierować się podmiot wykonujący przejazd, aby nie doszło do nienormatywności pojazdu. Nie dostosowanie się do nich przesądza o braku należytej staranności jak również o wpływie na powstałe naruszenie, bowiem świadczy o nieprzestrzeganiu zbioru zasad, którymi powinien kierować się podmiot wykonujący przejazd, aby do naruszenia nie doszło. Zdaniem organu podmiot wykonując przejazd winien mieć wiedzę na temat przewożonego ładunku w zakresie jego właściwości i ilości, trasy oraz parametrów pojazdu, którym przejazd jest wykonywany. Następnie powinien wystąpić o stosowne zezwolenie, a jeżeli przepis prawa stoi na przeszkodzie w jego uzyskaniu powinien rozważyć zmianę sposobu przejazdu, aby nie narażać się na negatywne konsekwencje finansowe.

W ocenie organu strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zdaniem organu odwoławczego mając na uwadze powyższe regulacje prawne i treść wyjaśnień strony, w przedmiotowej sprawie nie zachodziły możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć.

GITD uznał, iż organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Ponadto zdaniem organu zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera również niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. Wprawdzie organ I instancji błędnie wskazał opis naruszenia i wysokość kary pieniężnej, jednak postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] sprostował zauważoną omyłkę.

Na wskazaną powyżej decyzję Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie jej w całości, uchylenie poprzedzającej ją decyzji WITD oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca, kwestionując prawidłowość wydanych decyzji zarzuciła:

1. nieprawidłową subsumcję stanu faktycznego do definicji pojazdu nienormatywnego zapisanej w art. 2 pkt 35a p.r.d., skutkującą błędnym zastosowaniem przywołanego przepisu materialnego;

2. naruszenie art. 140aa ust. 1 p.r.d., poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, przejawiające się nałożeniem kary za przejazd jednym pojazdem nienormatywnym;

3. naruszenie art. 140aa ust. 4 pkt 1 i ust. 2 p.r.d., poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu rozstrzygnięcia okoliczności uchylających odpowiedzialność, określonych w tym przepisie;

4. naruszenie art. 107 ustawy k.p.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie decyzji administracyjnej.

Uzasadniając przyjęte stanowisko Skarżąca wskazała, że skontrolowany przez WITD pojazd nie był pojazdem nienormatywnym, ponieważ z definicji pojazdu nienormatywnego wskazanej w art. 2 pkt 35a p.r.d. wynika, że przekroczenie dopuszczalnych wartości nacisku dotyczy osi określonych liczbą mnogą. Odpowiedni parametr musiałby zatem w ocenie Skarżącej zostać przekroczony w odniesieniu do co najmniej dwóch osi. Spółka podniosła ponadto, że pojazd skontrolowany w dniu [...] czerwca 2015 r. nie odpowiadał swoimi parametrami wymogom określonym w załączniku nr 1 do p.r.d. dla zezwolenia kategorii VII ponieważ w czasie kontroli ustalono, iż przekroczył odpowiednie wartości nacisku wyłącznie na pojedynczej osi. Nieodzownym zaś w ocenie Skarżącej jest wykazanie przez organ administracyjny, że doszło do przekroczenia nacisków osi (kilku - co najmniej dwóch). Zdaniem Spółki wynika to z użycia przez ustawodawcę liczby mnogiej na określenie liczby nacisków osi, które muszą być przekroczone w przypadku zezwolenia kategorii VII. W stosunku do przewozu z dnia [...] marca 2015 r. zaszły również w jej ocenie okoliczności wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd, określone w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d., przy równoczesnym zachowaniu ogólnie przyjętej staranności przy wykonywaniu przewozu, zmierzającej do respektowania przepisów o przejazdach pojazdem nienormatywnym. Ponadto zdaniem Spółki w przypadku przewozu z dnia [...] maja 2015 r. nie ma wątpliwości, że przewożono ładunek sypki, co zostało potwierdzone przez kontrolującego w protokole kontroli, cyt.: "pojazd przewozi ładunek nawozów sztucznych". Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. Skarżąca podniosła, że treść rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. budzi wątpliwości, czy na stronę nałożono karę w wysokości 5000 zł czy 15.000 zł oraz nie wiadomo, czy kara została nałożona za brak zezwolenia kat. IV czy VII. W konkluzji Skarżąca wskazała, że decyzje obydwu organów powinny zostać uchylone.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.")

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja GITD oraz poprzedzająca ją decyzja [...] WITD nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W myśl art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:

- uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy (pkt 1);

- przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1 (pkt 2).

Pojazdem nienormatywnym, stosownie do art. 2 ust. 35a p.r.d. jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Zgodnie z art. 140aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d.).

Zasady ustalania tej kary uregulowane zostały w art. 140ab ust. 1 p.r.d., który za brak zezwolenia kategorii I i II przewiduje karę w wysokości 1500 zł (pkt 1); za brak zezwolenia kategorii III – VI przewiduje karę w wysokości 5000 zł (pkt 2);

W rozpoznawanej sprawie kontroli drogowej poddany został samochód marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o numerze rej. [...], którym przewożono nawozy sztuczne zapakowane w worki po 50 kg, które zostały poukładane na paletach, po drodze krajowej nr [...]. Jak wynika z protokołu kontroli pojazd został zważony przy pomocy stacjonarnych wag do pomiarów dynamicznych o nr. [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do 30 września 2015 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono naruszenie dopuszczalnych norm nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 0,83 tony w stosunku do normy wynoszącej 10 ton. Nie stwierdzono innych naruszeń. Pomiaru dokonano na stanowisku do ważenia pojazdów w B., przy drodze krajowej nr [...], legitymującym się protokołem z pomiaru pochylenia terenu zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę.

Zarówno kierowca, jak i skarżąca nie kwestionowali uzyskanych wyników pomiaru. W sprawie bezsporna jest zatem ustalona wartość przekroczenia ww. parametru. Skarżąca zakwestionowała natomiast prawidłowość ustalenia przez organ, że ponosi ona odpowiedzialność za zorganizowanie przejazdu z naruszeniem dopuszczalnych norm, brak uznania, że nie zachodzą w sprawie przesłanki uwolnienia się przez nią od odpowiedzialności administracyjnej.

Na wstępie wskazać należy, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków.

Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej w zakresie definicji pojazdu nienormatywnego wskazać należy, że interpretacja zaproponowana przez skarżącą spółkę jest nietrafna. Nie można zgodzić się, że pojazd staje się nienormatywny w momencie, gdy przekroczone są dopuszczalne naciski dwóch i więcej osi. Ustawodawca wskazuje, że "naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych ". Chodzi tu o naciski każdej osi, nie zaś o przekroczenie nacisków na dwóch lub więcej osiach. Wystarczy więc przekroczenie nacisku jeden osi, aby pojazd stał się nienormatywny. Oczywistym jest też, że do naruszenia dochodzi już na skutek przekroczenia dopuszczalnych norm w jednym pojeździe.

Sąd podziela stanowisko organów, że przejazdy pojazdami nienormatywnymi powinny odbywać się jedynie w sytuacjach, w których specyfika przewożonego ładunku nie pozwala na zorganizowanie przejazdu pojazdem normatywny. Natomiast w odniesieniu do ładunku podzielnego, co do zasady powinien być on przewożony pojazdami normatywnymi. Możliwe jest jednak uzyskanie przez przewoźnika zezwolenia kategorii I i II na przewóz takiego ładunku. W pozostałych przypadkach podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek zmniejszenia ilości przewożonego ładunku, co jest możliwe z uwagi na jego podzielność.

Warto w tym miejscu zauważyć, iż ustawodawca uznał, że największe spustoszenie na drogach czynią pojazdy o niewłaściwym, nierównomiernym rozłożeniu ładunku na poszczególne osie, a decydującym czynnikiem oceny normatywności pojazdu muszą być w istocie naciski wywierane właśnie na poszczególne osie pojazdu. Dlatego też przekroczenie dopuszczalnej normy na choćby jednej z osi napędowych zostało przez ustawodawcę obwarowane karą administracyjną.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że organy dokonały prawidłowego wywodu prawnego co do sposobu ustalania kategorii wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego i wymierzyły skarżącej karę w sposób prawidłowy, w wysokości określonej przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza że, Główny Inspektor Transportu Drogowego zasadnie uznał, iż w sprawie nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 p.r.d., zgodnie z którym możliwe jest wyłącznie odpowiedzialności wobec podmiotu wykonującego przejazd w przypadkach w ustawie określonych, a mianowicie jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

Sąd podziela zaprezentowane przez organ definicje materiału sypkiego oraz drewna. Pokrywają się one z powszechnym rozumieniem tych pojęć. Oczywistą rzeczą jest, że zasadniczą cechą materiału sypkiego jest jego zdolność do przesypywania się natomiast drewno jest to surowiec w stanie nieprzetworzonym. W tym stanie rzeczy słuszne jest stanowisko organów, że worki z nawozem sztucznym ułożone na paletach nie stanowiły materiału sypkiego i istniała możliwość odpowiedniego ułożenia ich, tak aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu.

Skarżąca jako podmiot profesjonalnie zajmujący się wykonywaniem przewozów musi mieć świadomość obowiązujących przepisów i zorganizować przewóz w taki sposób aby zapewnić jego normatywność na całej trasie przejazdu. Odpowiada ona również za swoich pracowników. Zatem jakakolwiek niewiedza w tym zakresie, jej lub jej podwładnych, stanowi jedynie okoliczność obciążającą. Dlatego też przed przystąpieniem do przewozu określonego towaru skarżąca, a zatem i zatrudniony przez nią kierowca powinien zapoznać się z obowiązującymi ograniczeniami na planowanej trasie przejazdu.

W tym miejscu przypomnieć należy, że odpowiedzialność przewoźnika jest szersza od odpowiedzialności np. załadowcy. Odpowiada on za przejazd załadowanego już pojazdu na całej jego trasie. Przed przystąpieniem do przejazdu, ma on również możliwość przerwania łańcucha błędnych decyzji załadowcy. Po załadowaniu towaru, kierowca powinien sprawdzić czy załadowany towar nie spowoduje przekroczenia norm, czy został poprawnie załadowany i zabezpieczony przed jego przemieszczeniem. Rzetelne sprawdzenie powyższych okoliczności, stwarza przewoźnikowi możliwość, w przypadku wystąpienia jakichkolwiek wątpliwości, do skorygowania błędów popełnionych przez załadowcę i zapewnienia normatywności przejazdu.

Z uwagi na powyższe, skarżąca miała wpływ na powstanie naruszenia poprzez niedochowanie wymaganej przepisami prawa staranności w realizacji przejazdu.

Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zapewniły stronie czynny udział w postępowaniu oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, w tym na prawidłowo sporządzonym protokole, który został podpisany przez kierującego pojazdem bez składania uwag, dokonując wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie Prawo o ruchu drogowym.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.