Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 195/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1397
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody z dnia 10 grudnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. K. (dalej także jako "strona", "odwołujący" albo "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 10 grudnia 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Pismem z dnia 14 maja 2019 r. K. K. wystąpiła do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o wymeldowanie J. K. (męża) z miejsca pobytu stałego, to jest stanowiącego ich własność lokalu nr [...] przy ulicy [...] w G. W uzasadnieniu złożonego wniosku K. K. wskazała, że J. K. opuścił przedmiotowy lokal w grudniu 2018 r. i obecnie w nim nie zamieszkuje.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta [...] wydał w dniu 17 października 2019 r. decyzję nr [...], którą orzekł o wymeldowaniu J. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G.

W podstawie prawnej decyzji organ pierwszej instancji wskazał art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1397).

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Prezydent Miasta [...] przedstawił przebieg postępowania, treść informacji uzyskanych od stron postepowania jak i treść zeznań świadków przesłuchanych w toku przeprowadzonej w dniu 12 września 2019 r. rozprawy administracyjnej. Na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego organ uznał, że J. K. nie mieszka w przedmiotowym lokalu, a jego opuszczenie miało charakter dobrowolny i trwały. Organ podkreślił, że w toku postepowania J. K. pomimo wielokrotnych deklaracji w przedmiocie braku dobrowolności opuszczenia lokalu jak i chęci powrotu do spornego lokalu nie przedstawił żadnych dokumentów skutkujących podjęciem działań prawnych umożliwiających przywrócenie zamieszkania w miejscu dotychczasowego stałego zameldowania. Organ wskazał, że nie bez znaczenia jest tocząca się pomiędzy małżonkami K. sprawa rozwodowa. J. K. wskazuje w swoich oświadczeniach, że jego powrót do lokalu na ten moment nie jest możliwy. Ma jednakże zamiar ubiegać się o sądowe rozstrzygnięcie co do sposobu korzystania z mieszkania i ustalenie całkowitej opieki nad dzieckiem. Wówczas zastosuje się do orzeczenia sądu i do mieszkania powróci. Co ważne, w sytuacji gdy J. K. powtórnie zamieszka w lokalu, wprowadzi do lokalu swoje rzeczy i będzie tam obecny zaistnieje podstawa do jego zameldowania. Zameldowanie w określonym lokalu służy bowiem wyłącznie celom ewidencyjnym i ukierunkowane jest na potwierdzenie pobytu określonej osoby w danym lokalu. Jeżeli zaś w chwili wydawania decyzji administracyjnej w rozpoznawanej sprawie J. K. skoncentrował swoje sprawy życiowe w innym miejscu, niezależnie od przyczyny, to obowiązkiem organu ewidencyjnego jest doprowadzenie do sytuacji, w której stan prawny będzie zgodny ze stanem faktycznym. Sama wola zamieszkiwania w lokalu i uzależnienie powrotu do lokalu od zdarzeń przyszłych, nie poparta żadnymi dającymi się obiektywnie i prawnie sprawdzić okolicznościami, nie może być, w świetle przepisów ustawy o ewidencji ludności, przesłanką do zachowania zapisu o zameldowaniu. Zachowanie zapisu o zameldowaniu jest bowiem tożsame z zamieszkiwaniem w lokalu.

W odwołaniu od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta [...] J. K. podniósł zarzut naruszenia art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez bezzasadne przyjęcie dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego nakazujących organom orzekającym w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy jak i ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W uzasadnieniu odwołania J. K. wskazał, że nie opuścił dobrowolnie spornego lokalu, którego jest współwłaścicielem lecz został do tego zmuszony poprzez wszczynanie awantur, zapraszanie krewnych, którzy przebywali w lokalu, nękanie go i kierowanie zawiadomień na Policję. Zdaniem odwołującego wielokrotne kłótnie oraz nagłe wizyty teściów i jego rodziców spowodowały, że dla spokoju córki zmuszony był wynająć mieszkanie by móc powrócić do równowagi. W ocenie odwołującego sprawa o wymeldowanie jest kolejnym elementem taktyki procesowej K. K., która wszelkimi sposobami zmierza do zniszczenia męża, obciążenia go alimentami i przejęcia majątku. Istotnym dla odwołującego się jest również to, że małżonka wszelkimi sposobami sprzeciwia się możliwości widywania się odwołującego z córką. W ocenie J. K. jego żona próbuje zagarnąć wspólne mieszkanie powołując się na niepełnosprawność córki jak i awanturującego się męża.

W wyniku rozpoznania odwołania J. K. zaskarżoną decyzją z dnia 10 grudnia 2019 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 października 2019 r. nr [...].

W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") oraz art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1397).

W uzasadnianiu wydanego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wyjaśnił, że fakt niezamieszkiwania skarżącego w miejscu pobytu stałego nie stanowił kwestii spornej, bowiem strony oraz dokumentacja dowodowa potwierdziły, iż opuszczenie lokalu miało miejsce w grudniu 2018 r. Kwestię sporną stanowiły jedynie okoliczności opuszczenia nieruchomości związane z zaistniałym konfliktem rodzinnym.

Dokonując oceny dobrowolności i trwałości opuszczenia lokalu organ odwoławczy podkreślił, że zebrany materiał dowodowy nie wykazał aby J. K. fizycznie podejmował próby powrotu do lokalu bądź kroki prawne w celu przywrócenia jego posiadania. Ta okoliczność oraz dowody zebrane w sprawie są w ocenie organu odwoławczego potwierdzeniem faktu pogodzenia się skarżącego ze zmianą miejsca stałego pobytu. Stanowisko takie potwierdzają m.in. twierdzenia skarżącego składane w toku sprawy rozwodowej oraz w pismach procesowych z dnia 4 lutego i 13 maja 2019 r.

W konsekwencji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i uznał, że w przypadku skarżącego nie ma mowy o stałym zamieszkiwaniu w miejscu pobytu stałego, co obligowało organy meldunkowe do usunięcia zaistniałej fikcji meldunkowej. Co więcej, decyzja o wyprowadzeniu się, a następnie wynajęciu mieszkania to okoliczności wskazujące, że opuszczenie spornego lokalu było podyktowane dobrowolną i świadomą decyzją J. K., u której podstaw leżała ówczesna sytuacja życiowa. Całokształt zachowań skarżącego wskazuje, że artykułowane deklaracje o przyszłym powrocie do miejsca pobytu stałego to okoliczności przyszłe i niepewne. Skarżący uzależnia swój powrót od tego, jakie rozstrzygnięcie zapadnie w sprawie rozwodowej i o podział majątku małżonków. Skarżący odwiedza sporny lokal jedynie w celu realizowania postanowień sądu dotyczących kontaktów z dzieckiem, to jest odbiera córkę i spędza z nią czas w wynajmowanym mieszkaniu. Organ zaznaczył przy tym, że w sytuacji pomyślnego rozstrzygnięcia sądu oraz powrotu do spornego lokalu J. K. będzie miał możliwość ponownie zarejestrować fakt stałego pobytu w tym lokalu. Aktualnie J. K. nie przebywa stale w miejscu stałego zameldowania, jednakże nie z winy osób trzecich, lecz w wyniku działań własnych. Skarżący nie został usunięty z lokalu w drodze przymusu fizycznego, czy psychicznego, nie uniemożliwiono mu dostępu do nieruchomości poprzez wymianę zamków w drzwiach. Co ważne, z materiału dowodowego nie wynika aby J. K. podejmował jakiekolwiek bezpośrednie działania prawne zmierzające do ponownego zamieszkania w lokalu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że osobie, której naruszono posiadanie lokalu służy prawo wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu. W takim przypadku to sąd powszechny rozstrzyga, czy doszło do naruszenia posiadania lokalu i jeżeli postępowanie wyjaśniające potwierdzi argumenty powoda, przywraca jego posiadanie. Na mocy takiego wyroku powód będzie miał prawo domagać się dostępu do lokalu, nawet przy pomocy komornika sądowego. Brak działań prawnych w powyższym przedmiocie jest równoznaczny z dobrowolnym i trwałym opuszczeniem danego lokalu. Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, J. K. takich działań nie podejmował.

W ocenie organu odwoławczego, stwierdzone w toku postępowania okoliczności są potwierdzeniem faktu utraty więzi z dotychczasowym miejscem stałego pobytu i przeczą deklaracjom skarżącego. Decyzja skarżącego, aby skoncentrować swoje interesy życiowe w innym miejscu celem uniknięcia konfliktów z żoną wydaje się być logiczna i odnajduje odzwierciedlenie w podejmowanych obecnie przez J. K. staraniach uregulowania sytuacji prawnej i majątkowej małżonków.

Organ odwoławczy podkreślił, że instytucja zameldowania ma charakter rejestracyjny i ewidencyjny, a celem zameldowania jest wyłącznie potwierdzenie zamieszkiwania w danym lokalu. Za każdym razem zatem, gdy osoba zmienia miejsce pobytu stałego ma ona obowiązek dokonać wymeldowania i zameldowania w nowym miejscu pobytu. Od około roku sporny lokal nie stanowi już centrum życiowego J. K. zatem obowiązkiem organów orzekających było dokonanie wymeldowania z pobytu stałego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (uzupełnionej pismem z dnia 29 lipca 2020 r.) J. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Decyzji wydanej przez Wojewodę [...] skarżący zarzucił naruszenie art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez bezzasadne przyjęcie dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego wymeldowanego oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

W uzasadnieniu skarżący odniósł się do ustaleń faktycznych w sprawie wyjaśniając, że nie opuścił mieszkania dobrowolnie, lecz został do tego zmuszony poprzez wszczynanie przez żonę awantur, zapraszanie bez jego woli krewnych, nękanie oraz kierowanie zawiadomień na Policję. Skarżący wskazał, że przedmiotowa sprawa jest kolejnym elementem taktyki procesowej małżonki, która wszelkimi sposobami zmierza m.in. do obciążenia skarżącego alimentami i przejęcia majątku. Skarżący wskazał, że jego żona wielokrotnie mijała się z prawdą, natomiast okoliczności zamiaru sprzedaży mieszkania, chęci zamieszkania w nim z inną osobą, niedawania pieniędzy, czy nieregulowania opłat są nieprawdziwe. Wbrew twierdzeniom małżonki, ich dziecko nie jest też niepełnosprawne. Skarżący zaprzeczył ponadto, że zakłócał mir domowy. J. K. wyjaśnił, że żona przyjęła określony, negatywny dla niego sposób postępowania. K. K. w sposób instrumentalny traktuje również wymeldowanie. Powołując się na decyzje wydane przez organy uniemożliwia bowiem skarżącemu wejście do mieszkania zatrzymując skarżącego w progu z dzieckiem na rękach.

Skarżący zapewnił, że jest z lokalem związany emocjonalnie i jako jego współwłaściciel chce w nim mieszkać. Poza tym innego mieszkania nie ma. Nadto skarżący zajmował się wszystkimi sprawami od momentu zakupu lokalu poprzez jego urządzenie, remont i wyposażenie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Uczestnik postępowania K. K. nie przedstawiła swojego stanowiska w sprawie. Odpis skargi i odpowiedzi na skargę zostały doręczone uczestnikowi postepowania w dniu 8 czerwca 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając wydane w sprawie decyzje w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności

(tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 1397 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.e.l.") organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.e.l. wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W świetle wskazanej regulacji normatywnej decyzja w sprawie wymeldowania ma charakter związany i zapada, gdy jednocześnie spełnione zostaną przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz niedopełnienia obowiązku wymeldowania się.

Przedmiot sprawy dotyczy wymeldowania z pobytu stałego, dlatego wyjaśnienia wymaga, że pobytem stałym w rozumieniu przepisu art. 25 ust. 1 u.e.l. jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że o pobycie stałym przesądzają takie elementy jak: fizyczne przebywanie osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe).

Z utrwalonego w tej materii orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika,

że opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu

art. 35 u.e.l. następuje, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.

Z taką zmianą miejsca pobytu mamy do czynienia w sytuacji, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym – nowym miejscu – ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany

– przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego związane jest zazwyczaj z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania. Z kolei opuszczenie lokalu można uznać za dobrowolne, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce. Innymi słowy, o dobrowolności decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś rezygnacja wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się nadto, iż na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do rodziny). Innymi słowy, chodzi tu o wszystkie te sytuacje, gdy opuszczenie lokalu jest wynikiem wykonania prawomocnych wyroków sądów powszechnych bądź orzeczeń właściwych organów administracji publicznej. Jednocześnie zwraca się uwagę, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Tym samym na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się również sytuację, gdy osoba w nim zameldowana została przymuszona w drodze przymusu psychicznego lub fizycznego do opuszczenia tego lokalu, jednak nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu lub środki te nie będą prawnie skuteczne (zob. w tej materii: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012 r.; sygn. akt II OSK 299/11; z dnia 16 października 2013 r. ; sygn. akt II OSK 1163/12; z dnia 20 maja 2016 r.; sygn. akt II OSK 2065/14; z dnia 11 stycznia 2018 r.; sygn. akt II OSK 1177/17; z dnia 8 czerwca 2019 r.; sygn. akt II OSK 2025/17; z dnia 18 grudnia 2019 r.; sygn. akt II OSK 3427/18; z dnia 19 grudnia 2019 r.; sygn. akt II OSK 3268/18; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; www. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są zawsze okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Z kolei ocena zamiaru opuszczenia lokalu, tzn. ustalenie, czy miało ono charakter dobrowolny odbywa się przez ocenę całokształtu okoliczności obiektywnych.

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że w grudniu 2018 r. J. K. opuścił przedmiotowy lokal, zamieszkał w wynajętym mieszkaniu, a stan ten utrzymywał się do dnia wniesienia skargi. Oceniając okoliczności dotyczące zmiany miejsca zamieszkania J. K. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podzielił stanowisko, że działanie to miało charakter dobrowolny i stały. Przekonanie Sądu wynika z oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ale i argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi. Zwrócić należy bowiem uwagę, że skarżący sam podniósł, iż bezpośrednim powodem wyprowadzki był dyskomfort związany ze wspólnym zamieszkiwaniem zwaśnionych małżonków. Skarżący wyprowadził się, ponieważ jak sam utrzymuje, nie mógł już dłużej znieść uciążliwego zachowania swojej małżonki. Skarżący nie został zatem w jakikolwiek sposób zmuszony do wyprowadzenia się. Jego zamiarem było zaś odseparowanie się od sprawiającej mu przykrości małżonki. Nie podejmując się oceny zachowania małżonki, a tym bardziej zasadności podjętej przez skarżącego decyzji, opisane okoliczności jednoznacznie wskazują, że opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny, a skarżący działał w sposób świadomy i z zamiarem poprawy swojej sytuacji osobistej. Z akt sprawy wynika ponadto, że po przeprowadzce w grudniu 2018 r. jedyny kontakt skarżącego z opuszczonym lokalem powiązany był z realizacją utrzymywania relacji z dzieckiem. Skarżący wskazywał wprawdzie, że dostęp do lokalu został mu ograniczony (w tym z uwagi na zachowanie małżonki), niemniej jednak okoliczności te zdaniem Sądu nie mają większego znaczenia w realiach sprawy. Wymiana zamków, na którą skarżący powołał się w piśmie z dnia 29 lipca 2020 r. nie poprzedziła decyzji skarżącego i nie wymusiła na nim zmiany miejsca zamieszkania, lecz była tego następstwem.

Z akt sprawy wynika ponadto, że małżonka ostatecznie otwierała skarżącemu drzwi, gdy ten przychodził w odwiedziny do dziecka. W kontekście podnoszonych okoliczności związanych z uniemożliwianiem stronie przebywania w lokalu zasadnie organy obu instancji zwróciły uwagę, że skarżący nie podejmował ani prób powrotu do wspólnego mieszania, ani też kroków prawnych, to jest zainicjowania stosownego postępowania sądowego celem przywrócenia jego posiadania. Wizyty skarżącego miały charakter chwilowy, okazjonalny, ukierunkowany wyłącznie na podtrzymanie relacji z córką. Wbrew argumentacji skarżącego, samodzielnie podjęta decyzja o wyprowadzeniu się oraz późniejsza bierna postawa skarżącego (wszelkie działania zdają się prowadzić do podważenia zasadności decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego, nie zaś ponownego zamieszkania w przedmiotowym lokalu) wskazują raczej ma akceptację takiego stanu rzeczy na ówczesnym etapie konfliktu małżeńskiego.

Odnosząc się do zapewnień skarżącego o chęci ponownego zamieszkania

w spornym lokalu istotnego znaczenia nabiera z związku z tym niepewny

i nieskonkretyzowany charakter przesłanek, od spełnienia których skarżący warunkuje swój powrót. W tej kwestii skarżący podnosi bowiem, że ponowne jego zamieszkanie nastąpi w zależności od wyniku postępowania rozwodowego oraz sposobu podziału majątku małżonków. Skarżący nie konkretyzuje jednak tych przyszłych okoliczności, przez co jego rzeczywista wola nie jest znana. W zasadzie nie wiadomo, kiedy ten powrót nastąpi, a kiedy nie. W stanie faktycznym właściwym na moment wydania decyzji zamiar opuszczenia lokalu był zatem dobrowolny i trwały. Ustalenia organów orzekających w tej materii są zatem w pełni prawidłowe.

W kontekście podnoszonych w skardze zarzutów i twierdzeń szczególnego podkreślenia wymaga natomiast, że celem decyzji o wymeldowaniu jest wyłącznie doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu danej osoby z miejscem rejestracji, co też wyraźnie akcentowano skarżącemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wydawana na podstawie art. 35 u.e.l. decyzja administracyjna służy jedynie aktualizacji, to jest doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania danej osoby. Okoliczności, jakie zostały obszernie wymienione w uzasadnieniu skargi (m.in. sugerowane niewłaściwe zachowanie małżonki czy też członków rodziny) nie dotyczą omówionych już szerzej przesłanek meldunkowych, to jest opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Okoliczności te nie mogły zatem doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wyjaśnienia w związku z tym wymaga ponadto, że kwestie meldunkowe nie wpływają na stosunki właścicielskie, w tym możliwość korzystania z lokalu. Są to dwie różne kwestie, wynikające z odmiennych dziedzin prawa. Prawo własności kształtują bowiem przepisy prawa cywilnego (art. 140 i n. ustawy z dnia 23 kwietnia 1963 – Kodeks cywilny; tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1740). Obowiązek meldunkowy stanowi tymczasem domenę prawa administracyjnego i znajduje rozwinięcie w ustawie o ewidencji ludności. Wymeldowanie skarżącego z przedmiotowego lokalu nie rzutuje zatem w żaden sposób na sferę jego praw, czy obowiązków jako współwłaściciela nieruchomości. W sytuacji braku odrębnych rozstrzygnięć w tym przedmiocie skarżący nadal jest zatem obowiązany do współuczestnictwa w kosztach utrzymania mieszkania, ale też jest uprawniony do korzystania z niego. Co więcej, w sytuacji ponownego stałego w nim zamieszkania na skarżącym ciążyć będzie również obowiązek meldunkowy, polegający na powtórnym zameldowaniu się w przedmiotowym lokalu.

Podsumowując powyższe wskazać zatem należy, że organy orzekające prawidłowo zastosowały art. 35 u.e.l. uznając, że w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego.

Przechodząc do oceny procedowania organów orzekających w sprawie wskazać w pierwszej kolejności należy, że Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień w postępowaniu dowodowym. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy był kompletny, spójny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie opisane ustalenia faktyczne są prawidłowe i nie naruszają zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd stoi na stanowisku, że postępowanie zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Skarżący nie przedstawił bynajmniej przekonywującej argumentacji na poparcie własnych twierdzeń w tym przedmiocie. Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji zawierają z kolei odniesienie się do przeprowadzonych dowodów. Wyczerpująco opisano w nich nadto podstawę faktyczną i prawną. Uzasadnienia te spełniają zatem wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Finalnie należy podkreślić, że Sąd nie miał podstaw do przeprowadzenia dowodu z dokumentów sporządzonych już po dniu wydania podlegającej kontroli sądowej decyzji przez organ odwoławczy (tzw. zrzuty ekranu jak i zapis rozmowy z dnia 11 stycznia 2020 r.) jak i z nagrań audio (nagrania zamieszczone na płytach dołączonych do skargi oraz do pisma z dnia 29 lipca 2020 r.). Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przesłanką przeprowadzenia uzupełniających dowodów z dokumentów jest usunięcie istotnych wątpliwości dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Uprawnienie sądu do przeprowadzenia dowodu zostało sformułowane w sposób niezwykle ograniczony. Przedmiotem dowodu może tylko dokument (a nie nagranie audio) i to w sytuacji, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zasadą jest bowiem, że sąd administracyjny ocenia prawidłowość gromadzenia i oceny materiału dowodowego przez organ administracji publicznej. Sąd administracyjny nie prowadzi z zasady postępowania dowodowego i nie dokonuje ustaleń faktycznych.

Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje są niezgodne z prawem (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Wyrok w sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Uznać należało, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-19 uzasadnia przyjęcie, iż przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Nie można było nadto przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.