Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1289/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: umorzono postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów , oddalono wniosek o ustanowienie radcy prawnego
Powołane przepisy: article: Art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ś. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: I. umorzyć postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych, II. oddalić wniosek o ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Objaśniając swoją sytuację rodzinną i majątkową poprzestał na pozakreślaniu rubryk 6, 7, 8, 9, 11. Swoje miesięczne dochody oszacował na kwotę 529 zł zasiłku stałego. Uzasadnienie swoich starań ograniczył do wzmianki, że pełnomocnik wskaże fakty.

Z urzędu stwierdza się, że skarżący zaskarżył jednocześnie 72 orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosząc w każdej z tych spraw o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.

Odnotować także trzeba, że w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podniósł, iż skarżący swe odwołania złożył po upływie przepisanego terminu, nie uprawdopodobniając przy tym ani we wniosku o przywrócenie terminu ani na wezwanie Kolegium, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania nastąpiło bez jego winy. Prócz tego skarżący składał też odwołania w sytuacji, gdy nie było przedmiotu zaskarżenia.

Równocześnie w oparciu o przedstawione przez organ wraz ze skargami akta administracyjne okolicznościami, Sądowi znane jest z urzędu, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, niezdolną do pracy ale zdolną do samodzielnej egzystencji. Chodzi samodzielnie, słyszy dobrze, mieści się w normie intelektualnej, posiada pełną zdolność przyswajania wiedzy, funkcjonuje samodzielnie. Jest rozwiedziony. Obciążają go zobowiązania alimentacyjne. Z dziećmi utrzymuje kontakt. Dwóch synów którzy mieszkają ze swoją matką w tej samej kamienicy co skarżący, nocuje u skarżącego. Skarżący zajmuje bez tytułu prawnego lokal o powierzchni 37 m2. Z uwagi bowiem na zadłużenie czynszowe została mu wypowiedziana umowa najmu. Opłaty za bezumowne zajmowanie lokalu wynoszą 570,52 zł miesięcznie, zaś zadłużenie z tego tytułu przekracza obecnie 13765 zł. Skarżący miewał także problemy z terminowym regulowaniem opłat za energię elektryczną. Podstawą utrzymania skarżącego są przyznawane z pomocy społecznej zasiłki. Pomocą MOPS skarżący jest objęty od 2009 r. Łączna wysokość pomocy udzielonej skarżącemu tylko w 2013 r. przekroczyła 13979 zł. Wśród pracowników MOPS ma opinię osoby roszczeniowej.

Postanowieniem z dnia 17 października 2014 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie umorzył postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i oddalił wniosek o ustanowienie radcy prawnego.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skutecznie sprzeciw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Przyznanie prawa pomocy jest przywilejem, z którego mogą skorzystać osoby, których sytuacja materialna wyklucza poniesienie wydatków związanych z postępowaniem sądowym w całości lub w części. Jednakże ustawodawca wyłączył możliwość przyznania prawa pomocy o ile wniesiona skarga jest oczywiście bezzasadna – art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ). Skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli obowiązujące przepisy prawa jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego – por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2005 r. sygn. akt I OZ 1263/05.Z przytoczonych względów orzeczono jak w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przedmiotem skargi K. Ś. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący ani we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ani na wezwanie organu nie wskazał żadnych przyczyn uchybienia terminu do wniesienia odwołania, co w konsekwencji musiało doprowadzić od odmowy przez SKO przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wobec takiego stanu rzeczy, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczona jest możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Zatem uprawnione jest przyjęcie, iż skarga skarżącego jest oczywiście bezzasadna. W tym kontekście, a także w świetle przepisu art. 247 P.p.s.a. brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 247 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.