Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 941/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 i § 2 kpa
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 30 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 lipca 2018 r. (dalej: Naczelnik US), którym odmówiono B.B. (dalej: strona, Skarżąca) przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...].

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Naczelnik US prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącej na podstawie ww. tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 26 maja 2017 r., doręczonych jej w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., w dniu 4 lipca 2017 r. wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 9 czerwca 2017 r.

Pismem z dnia 4 czerwca 2018 r. B.B. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, wraz z pismem zawierającym zarzuty.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że został on złożony w terminie 7 dni od dnia doręczenia w dniu 29 maja 2018 r. zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych. Uchybienie terminu do wniesienia zarzutów nastąpiło bez winy strony, gdyż przyczynił się do tego operator pocztowy, a przesyłki były nieprawidłowo zaadresowane i nieprawidłowo awizowane.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2018 r. Naczelnik US odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Korzystając z przysługującego prawa, B.B. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów:

- art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z 18 i art. 33 § 1 punkty 1, 2, 6, 7, 8 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., poprzez przedwczesną i bezzasadną odmowę przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych,

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 44 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 27 § 1 pkt 9 i art. 33 § 1 punkty 1, 2, 6, 7, 8 i 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym ustaleniu przez organ egzekucyjny, że w sprawie skutecznie doręczono stronie odpisy tytułów wykonawczych,

- art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 33 § 1 punkty 1, 2, 6, 7, 8 i 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do odmowy uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych.

Rozpoznając zażalenie Dyrektor IAS wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W myśl art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z jej wniesieniem należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Stosownie do art. 59 § 1 k.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej; od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie.

W okolicznościach sprawy jedyną przyczyną wskazaną w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu było nieprawidłowe zaadresowanie przesyłki poleconej oraz nieprawidłowe jej awizowanie. Skarżąca nie wskazała jednak na czym polegał rzekomy błąd w adresie i awizacji.

Organ wskazał, że przesyłkę zawierającą tytuły wykonawcze wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu wysłano za pośrednictwem operatora pocztowego na widniejący w bazach urzędu adres zamieszkania strony, tj. [...].

Z informacji uzyskanych od Poczty Polskiej SA wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana: w dniach 20 i 28 czerwca 2017 r. Pomimo dwukrotnej awizacji strona nie odebrała przesyłki, wobec czego organ uznał przesyłkę za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 4 lipca 2017 r. (pierwsze awizowanie nastąpiło w dniu 20 czerwca 2017 r.). Siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów rozpoczął swój bieg w dniu 5 lipca 2017 r. i upłynął w dniu 11 lipca 2017 r.

W związku z powyższym organ uznał, że skarżąca nie udowodniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów, w związku z czym zasadnie organ egzekucyjny odmówił jej przywrócenia tego terminu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowień organów obu instancji, a także o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 3 lipca 2018 r., gdyż w sprawie zasadne było wydanie przez organ odwoławczy postanowienia, które uchyla w całości zaskarżone postanowienia Naczelnika US i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji,

- art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6, 7, 8 i 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przedwczesnej i bezzasadnej odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych,

- art. 7, art. 77 § 1, art. 44 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 27 § 1 pkt 9 i art. 33 § 1 punkty 1, 2, 6, 7, 8 i 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym ustaleniu przez organy obydwu instancji, iż w przedmiotowej sprawie skutecznie doręczono Skarżącej odpisy tytułów wykonawczych,

- art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 33 § 1 punkty 1, 2, 6, 7, 8 i 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uzasadnieniu przyczyn odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ma zatem prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a podniesione w niej zarzuty są chybione.

Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US, którym odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Stosownie do treści art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.).

Istota sporu sprowadza się do ustalenia czy tytuły wykonawcze z dnia 26 maja 2017r. o nr [...] zostały doręczone Skarżącej skutecznie oraz w jakiej dacie, a co za tym idzie, czy w sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia zarzutów.

W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, że tytuły wykonawcze zostały prawidłowo wysyłane na adres zobowiązanej. Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska było uznanie, że wobec skutecznego doręczenia zastępczego tytułów wykonawczych z dniem 4 lipca 2017 r., termin na wniesienie zarzutów minął w dniu 11 lipca 2017r.

W ocenie Skarżącej natomiast, tytuły wykonawcze wysłane zostały na jej nieaktualny adres, nie można więc uznać, że zostały jej one skutecznie doręczone. Oznaczałoby to, że termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postepowania egzekucyjnego nie rozpoczął swojego biegu.

W ocenie Sądu w sporze rację przyznać należy organowi. Skarżąca ani we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów, ani we wniesionej w skardze, nie wyjaśniła powodów, dla których adres, na który wysłana została przesyłka zawierająca m.in. odpisy tytułów wykonawczych, miałby być nieprawidłowy. Twierdzeniu temu przeczy natomiast dowód w postaci wydruku z systemu rejestracji centralnej Krajowej Ewidencji Podatników, z którego wynika, że adresem rejestracyjnym: [...], na który wysłana została przesyłka, Skarżąca posługiwała się do dnia 15 sierpnia 2017 r.

Sąd wyjaśnia ponadto, że przeprowadził dowód z akt sprawy sygn. akt I SA/Gd 460/13, z których wynika, że w latach 2013 – 2014 Skarżąca jako adres właściwy do korespondencji wskazywała adres: [...]. Taki adres skarżącej wskazano m.in. w skardze kasacyjnej sporządzonej w sprawie I SA/Gd 460/13 w dniu 7 października 2014 r., jak również w pełnomocnictwie udzielonym przez skarżącą w dniu 22 września 2014 r. (k. 173, k. 198 akt sprawy I SA/Gd 460/13).

Wobec powyższego twierdzenia skarżącej o nieprawidłowym zaadresowaniu przesyłki uznać należy za gołosłowne.

Brak jest też dowodów potwierdzających podniesiony w skardze zarzut nieprawidłowej awizacji przesyłki. Także i w tym zakresie skarżąca nie skonkretyzowała swojego stanowiska.

Zgodnie z art. 44 k.p.a.:

§ 1 . W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

§ 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz wyjaśnień Poczty Polskiej SA wynika, że przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy w dniu 20 czerwca 2017 r. i powtórnie w dniu 28 czerwca 2017 r., a następnie w dniu 6 lipca 2017 r. została zwrócona do adresata. Dyspozycje przepisów art. 44 § 2 i § 3 k.p.a. zostały zatem w niniejszej sprawie wypełnione. Prawidłowo organ uznał przesyłkę za doręczoną w dniu 4 lipca 2017 r., tj. z upływem czternastu dni od daty pierwszego awizowania.

W tych okolicznościach zasadnie organ skonstatował, iż ustawowy termin do wniesienia zarzutów określony w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. upłynął z dniem 11 lipca 2017 r. Wniesienie przez Skarżącą zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w dniu 5 czerwca 2018 r. nastąpiło niewątpliwie z przekroczeniem terminu.

W złożonym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności uprawdopodabniających brak jej winy. Okolicznością uzasadniającą brak winy strony byłaby nagła, nadzwyczajna sytuacja, przed której negatywnymi następstwami strona obiektywnie nie miałaby możliwości się zabezpieczyć, nawet przy dołożeniu wszelkich możliwych w danych okolicznościach starań, w tym także nie mogłaby skorzystać z pomocy innych osób dla dokonania czynności procesowej w terminie. Tymczasem w okolicznościach analizowanej sprawy nie zostały wykazane przeszkody, których skarżąca nie byłaby w stanie usunąć nawet przy dołożeniu wszelkich możliwych starań w danych warunkach. Jedynym powodem uchybienia terminu podawanym przez Skarżącą było nieskuteczne, w jej ocenie, doręczenie przesyłki w trybie art. 44 k.p.a., tymczasem, abstrahując od niezasadności zarzutów Skarżącej w tym zakresie, nie jest to argument zaświadczający o braku winy, a jedynie mający na celu wykazać, że termin do wniesienia zarzutów w ogóle nie rozpoczął biegu.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.