Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 627/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Gospodarka komunalna
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 4  ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 9 poz 43
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik Asesor WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 16 października 2007r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie zarządzenia w sprawie ustalenia wysokości cen za usługi przewozowe środkami transportu zbiorowego 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, 2. stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] zł. ( [...] zł. ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Bydgoszczy wniósł w imieniu Miasta Bydgoszczy skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia 7 listopada 2006 r. nr 61/2006 stwierdzające, na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), nieważność zarządzenia Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 22 września 2006 r. nr 715/06 w sprawie ustalenia wysokości cen za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w Bydgoszczy.

W uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda wskazał, że podstawą prawną zarządzenia Prezydenta była uchwała Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 20 września 2006 r. nr LXXIII/ 1379/06 w sprawie upoważnienia Prezydenta Miasta Bydgoszczy do ustalania wysokości cen na usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w Bydgoszczy. O nieważności tej uchwały organ orzekł rozstrzygnięciem nadzorczym nr 55/2006 z dnia 25 października 2006 r.

W skardze do Sądu, domagając się uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia 7 listopada 2006 r. zarzucono, że zostało ono oparte na chybionym akcie nadzoru, tj. na ww. rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 25 października 2006 r., który wadliwie stwierdza nieważność uchwały Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 20 września 2006 r. Wadliwość rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia 25 października 2006 r. wynika zdaniem skarżącego z błędnej wykładni językowej i systemowej normy stanowionej art. 8 ust. 1 w związku z art. 9 ustawy o cenach (Dz. U. z 2001 r., Nr 97, poz. 1050), poprzez założenie, że jej hipoteza jest tożsama z wynikającą z art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r., Nr 9, poz. 43; z późn. zm.), a tym samym, że pierwsza z norm stanowi wobec drugiej regulacje szczególną. Skutkowało to niewłaściwym zastosowaniem wymienionych przepisów, co doprowadziło do uniemożliwienia jednostce samorządu terytorialnego określenia wobec podległych sobie podmiotów świadczących usługi komunalne wysokości cen i opłat za korzystanie z owych usług. Wskazana błędna wykładnia skutkowała także brakiem rozróżnienia pomiędzy ceną maksymalną a ceną sztywną, co doprowadziło organ nadzoru do mylnego wniosku, że cena maksymalna jest w istocie ceną sztywną.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu organ stwierdził, że stanowisko Sądu w sprawie ze skargi skarżącego na rozstrzygnięcie nadzorcze z dnia 25 października 2006 r. będzie miało decydujące znaczenie dla oceny zasadności wydania przez organ nadzoru rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia 7 listopada 2006 r.

Na rozprawie w dniu 6 marca 2007 r. Sąd przeprowadził dowód z akt sprawy II SA/Bd 1179/06 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta Bydgoszczy na rozstrzygnięcie nadzorcze nr 55/2006 z dnia 25 października 2006 r. i ustalił, że rozstrzygnięcie to zostało uchylone nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 lutego 2007 r. Z uwagi na powyższe postanowieniem z dnia 6 marca 2007 r. Sąd zawiesił postępowanie, a następnie podjął je w dniu 1 sierpnia 2007 r. z uwagi na to, iż postanowieniem z dnia 21 czerwca 2007 r. (sygn. akt I OSK 851/07) Naczelny Sad Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne w sprawie ze skargi kasacyjnej organu nadzoru od ww. wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 21 lutego 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma kwestia zgodności z prawem uchwały Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 20 września 2006 r. nr LXXIII/ 1379/06. Uchwała ta powoływała się na przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, zgodnie z którym organy stanowiące jednostki samorządu terytorialnego postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto uchwała jako podstawę prawną wskazała art. 4 ust. 2 ww. ustawy, stosownie do którego wymienione uprawnienia w przedmiocie ustalania cen organy stanowiące jednostki samorządu terytorialnego mogą powierzyć organom wykonawczym tych jednostek. Ocena, iż uchwała z dnia 20 września 2006 r., nie naruszając wskazanych przepisów, w sposób zgodny z prawem ustanowiła upoważnienie dla działania Prezydenta Miasta Bydgoszczy, skutkuje uznaniem, iż Prezydent wydając w granicach tego upoważnienia zarządzenie z dnia 22 września 2006 r. także nie naruszył prawa.

Kwestia zgodności z prawem powyższej uchwały została przesądzona w wyroku tutejszego Sądu z dnia 21 lutego 2007 r. (sygn. akt II SA/Bd 1179/06). Uchylając tym wyrokiem rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia 25 października 2006 r., Sąd stwierdził, że nie było przeszkód, aby zakwestionowaną przez Wojewodę uchwałą Rada Miasta Bydgoszczy mogła okresowo wprowadzić niższe ceny za usługi świadczone przez niektóre komunalne środki transportu zbiorowego, jednocześnie wskazując sposób ich ustalania oraz cedując, w oparciu o art. 4 ust. 2 ww. ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r., upoważnienie w powyższym zakresie na Prezydenta Miasta.

Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 21 czerwca 2007 r.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Wobec powyższego, niezależnie od zarzutów podnoszonych przez skarżącego w niniejszej sprawie, Sąd w obecnym składzie jest zobowiązany uznać, iż zakwestionowane przez Wojewodę zarządzenie Prezydenta Miasta Bydgoszczy opiera się na zgodnym z prawem upoważnieniu Rady Miasta zawartym w uchwale z dnia 20 września 2006 r. W konsekwencji konieczne stało się usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia 7 listopada 2006 r., jako opierającego się na odmiennej, błędnej ocenie prawnej.

Z uwagi na powyższe Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 148 p.p.s.a. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.

Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto na podstawie art. 152 p.p.s.a

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163. poz. 1349; z późn. zm.).