Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 347/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania kosztów zastępstwa procesowego
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. M.L.-S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. M.-K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych postanawia: odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2014 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu, na pełnomocnika M. M.-K. został wyznaczony adw. R. W., który zastępował skarżącą przed tutejszym Sądem i następnie sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Koszty pomocy prawnej w tym zakresie zostały mu zasądzone postanowieniami z 12 sierpnia 2014 r. i z 22 października 2014 r.

Strona, nie zgadzając się z przyjętym stanowiskiem pełnomocnika, wniosła o jego zmianę. W związku z tym Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła jako kolejnego pełnomocnika z urzędu adw. M. L.-S., która po zapoznaniu się z aktami sprawy również sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie wniosła o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 147,60 zł.

Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zwrócić należy uwagę, że w postępowaniu sądowym, w ramach prawa pomocy, stronie przysługuje tylko jeden pełnomocnik z urzędu. Strona ma możliwość wnosić o jego zmianę w sytuacji, gdy pełnomocnik nie wypełnia nałożonych na niego obowiązków w związku z wyznaczeniem go do udzielenia pomocy prawnej. Zmiana taka pozostaje jednak już poza gestią Sądu – dokonuje jej, w przypadku adwokata, właściwa Okręgowa Rada Adwokacka. Niezależnie jednak, ile razy w sprawie osoba pełnomocnika z urzędu byłby zmieniona, zawsze strona, której przyznano prawo pomocy, może mieć ustanowionego tylko jednego pełnomocnika. Tylko też jednemu pełnomocnikowi można przyznać za tę samą czynność tylko jedno wynagrodzenie od Skarbu Państwa.

W niniejszej sprawie jako pełnomocnik z urzędu wyznaczony został adw. R. W., który zastępował stronę przed Sądem I instancji, a następnie sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – w tym też zakresie przyznane zostało mu wynagrodzenie.

Nieusprawiedliwione jest w okolicznościach niniejszej sprawy przyznawanie ze środków publicznych wynagrodzenia dwóm pełnomocnikom ustanowionym z urzędu, którzy podejmowali w sprawie te same działania – sporządzili dwie opinie o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W istocie oznaczałoby to bowiem nieuzasadnione i nadmierne obciążenie Skarbu Państwa (zob. postanowienia WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt VII 251/08, NSA z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt II OZ 404/09 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.