Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1087/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 622/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. B. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi B. B. (dalej również jako "skarżąca") na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "MWINB") z dnia [...] stycznia 2017 r., w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej, w punkcie pierwszym odrzucił skargę, zaś w punkcie drugim zwrócił stronie skarżącej kwotę 1500 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał na art. 58 § 1 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) mówiący, iż sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd wyjaśnił, że niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącej nie dołączył do złożonej skargi pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do wniesienia skargi w imieniu skarżącej. Zarządzeniem z dnia 20 marca 2017 r. został wezwany do uzupełnienia pełnomocnictwa, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu [...] kwietnia 2017 r. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik nadesłał poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię pełnomocnictwa z dnia [...] kwietnia 2012 r. udzielonego mu przez B. B. do "występowania w postępowaniu administracyjnym przed wszystkimi organami administracji we wszystkich instancjach". Sąd uznał, że pełnomocnictwo to nie spełnia przesłanek wynikających z art. 37 § 1 p.p.s.a. i odrzucił skargę.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła B. B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia go w całości. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że pełnomocnictwo nadesłane do Sądu zgodnie z wolą mocodawczyni stanowiło pełnomocnictwo ogólne dotyczące sprawy przedmiotowych budynków położonych na nieruchomości przy ul. G. w W. Ponadto pełnomocnik wywiódł, iż skoro kwestionowane pełnomocnictwo złożone zostało po raz pierwszy do sprawy należy, zatem rozważyć czy Sąd nie powinien wezwać go do uzupełnienia braku formalnego poprzez złożenie prawidłowego pełnomocnictwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż ustanowienie przez stronę zawodowego pełnomocnika ma na celu należyte zabezpieczenie przysługujących jej praw. W przypadku gdy strona jest zastępowana przez pełnomocnika, za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II OZ 207/17). W orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd, że od profesjonalnego pełnomocnika wymaga się maksimum staranności, bowiem to na pełnomocniku spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. W niniejszej sprawie w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego pełnomocnik tego obowiązku nie dopełnił.

Pełnomocnik skarżącej w zażaleniu powołuje się na znajdujące się aktach pełnomocnictwo upoważniające do reprezentacji "w postępowaniu administracyjnym przed wszystkimi organami administracji we wszystkich instancjach". Po pierwsze w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z powyższej treści pełnomocnictwa nie da się wywieść, że upoważnia ono do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi. Po drugie pełnomocnik złożył ten dokument po wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych, co wyklucza możliwość powołania się na zwykłą pomyłkę i obowiązek sądu do wezwania do złożenia prawidłowego pełnomocnictwa. Jak wskazano wyżej od pełnomocnika wymaga się zachowania należytej staranności przy prowadzeniu spraw strony skarżącej, a co za tym idzie starannego uzupełniania braków formalnych. Obowiązkiem sądu nie jest bowiem pouczanie pełnomocnika o prawidłowej treści pełnomocnictwa.

Dodatkowo należy wskazać, że z art. 46 § 3 p.p.s.a. wynika, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Nie ulega więc wątpliwości, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu jest obligatoryjne, a jego brak należy traktować jako uchybienie formalne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik może powoływać się na art. 49 p.p.s.a. tylko w przypadku, gdy pełnomocnictwo złożone wraz ze skargą budziłoby wątpliwości Sądu. Nie ma natomiast takiej możliwości, gdy już po wezwaniu do uzupełnienia braków złożone zostaje nieprawidłowe pełnomocnictwo.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.