Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 19/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 23, art. 40 ust. 12 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 31 października 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 16 stycznia 2018 r. o wymierzeniu A. F. kary pieniężnej w kwocie 1794 zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] bez wymaganego zezwolenia

Jako postawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 40 ust. 2 pkt 3, ust. 6 ust. 12-13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2017, poz. 2222 ze zm.) oraz § 4 uchwały nr XXV/750/04 Rady Miasta G. z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcia pasa drogowego dróg publicznych, których zarządcą jest Prezydent Miasta G. na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz.Urz Woj. Pomorskiego z 2015 r. poz. 2559).

Organ ustalił, że w wyniku przeprowadzonych kontroli drogowych stwierdzono, że w dniach 15, 21, 29 listopada 2017 r. oraz 11 grudnia 2017 r. przy ul. [...] w G. (działka nr [...], w pasie drogowym) stał zaparkowany należący do A. F. samochód o nr rej [...] z umieszczonym na dachu dwustronnym banerem o treści "Panowie posłowie PIS, K. S. i J Ś., dalsze działania kasty przestępców w togach prokuratorskich, czy to ta dobra zmiana? – A. F." - na jednej stronie oraz o treści "Prezydencie A.S. D. i Ministrze Z. Z. jak długo jeszcze kasta sędziowsko-prokuratorsko-milicyjna na Pomorzu będzie bezkarna za bezczynność wobec przestępstw Burmistrza S. L. T. ?– A. F." z drugiej. Powierzchnia banneru z każdej ze stron wynosiła 1, 5 m x 6, 5 m tj. łącznie 19,5 m². Zdarzenia udokumentowano protokołem kontroli, notatkami służbowymi i dokumentacją fotograficzną.

Organ wskazał, że znajdujący się na samochodzie baner spełnia definicję reklamy z art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. Jest bowiem, innym niż tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe, nośnikiem informacji wizualnej wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami Umieszczone na banerze napisy służyły upublicznieniu i przedstawieniu określonych poglądów A. F. dotyczących działalności prokuratury oraz określnych polityków. Pojazd znajdował się w tej samej pozycji przez trzy dni, został zatem ustawiony w celu ekspozycji banera. Zdaniem organu, w tych okolicznościach należało przyjąć, że zaparkowanie pojazdu nie było związane z korzystaniem z pasa drogowego w ramach ruchu drogowego, ale miało na celu zademonstrowanie jego użytkownikom drogowego określonej informacji. W tej sytuacji osoba, która ustawiła pojazd z banerem, powinna była uzyskać od zarządcy drogi zezwolenie na zajęcie pasa drogowego.

Ponieważ A. F. nie wystąpił o udzielnie zezwolenia, w sprawie wszczęto postępowanie w przedmiocie nałożenia kary, której wysokość jest zależna od okresu zajęcia pasa drogowego, powierzchni nośnika informacji oraz określonych w prawie miejscowym dziennych stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymierza się karę w wysokości dziesięciokrotności opłaty za zajęcie pasa drogowego, która zgodnie z ust. 6 ustala się jako iloczyn metrów kwadratowych powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa i stawki opłaty za zajęcie 1 m². W przedmiotowej sprawie łączną wysokość kary wyliczono zatem w wysokości 1794 zł (tj. 10 x (19,5 m ² powierzchni banera x 4 dni x 2, 30 zł) = 1794 zł). Wysokość przyjętej stawki opłaty wynika z uchwały Rady Miasta G. z dnia 24 czerwca 2004 r. nr XXV/750/04).

Odnosząc się do zarzutów odwołania, że w sprawie nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia, kto jest rzeczywiście właścicielem reklamy, Kolegium podkreśliło, że skoro baner był zamocowany na pojeździe, to należało przyjąć, że właściciel pojazdu jest jednoczenie właścicielem banera, a jeżeli nim nie jest to posiada wiedzę, kto jest właścicielem lub posiadaczem banera i w czyim imieniu i na czyje zlecenie został na pojeździe zamocowany. Właściciel pojazdu powinien mieć wiedzę o tym, kto dany pojazd w danym dniu użytkował i czy ta osoba jest odpowiedzialna za ustawienie na pojeździe reklamy. W konsekwencji, to na właścicielu pojazdu ciąży obowiązek wykazania, że ustawiając pojazd z reklamą w danym miejscu osoba ta działała na zlecenie właściciela lub posiadacza reklamy lub też pojazd był użytkowany przez inną osobę, która w swoim, bądź czyimś imieniu zamocowała reklamę na pojeździe. Zatem jeżeli właściciel pojazdu nie wskaże osoby, która jest właścicielem, reklamy i na zlecenie której reklama została umieszczona na zaparkowanym w obrębie pasa drogowego pojeździe, to zarządca drogi ma prawo obciążyć właściciela pojazdu karą za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla niebudzącego wątpliwości ustalenia, że pojazd z banerem został ustawiony w pasie drogowym. Na dołączonej do akt sprawy przez organ I instancji mapie ewidencyjnej zaznaczono przebieg pasa drogowego ul. [...] oraz miejsce umieszczenia pojazdu. Mapa ewidencyjna z przebiegiem pasa drogowego w sposób niewątpliwy dowodzi zaś, że pojazd został umieszczony w obrębie działki drogowej nr [...] (oznaczonej symbolem "dr"), na miejscu parkingowym. Ustosunkowując się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, że A. F. zawarł umowę najmu miejsca parkingowego z A. Spółką z o.o. z siedzibą w W., organ wskazał, że podmiot ten włada jedynie działką nr [...], która sąsiaduje z działką drogową nr [...], natomiast jego pojazd w dniach 15, 21 i 29 listopada oraz 11 grudnia 2017 r. nie był ustawiony na wynajętym miejscu, lecz na terenie działki nr [...] stanowiącej część pasa drogowego drogi gminnej.

W skierowanej do sądu skardze A. F. wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podnosząc zarzuty:

- naruszenia prawa materialnego tj. art. 39 ust. 3 i art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 40 ust. 3 oraz art. 4 ust 23 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że napis umieszczony na pojeździe stanowi reklamę

- naruszenia prawa procesowego tj. art. 7 , art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpoznania sprawy, dowolną ocenę materiału dowodowego, ograniczenie postępowania do bezkrytycznego przyjęcia, że nastąpiło zajecie pasa drogowego na prawach wyłączności w celu umieszczenia reklamy oraz poprzez utrzymanie w mocy niezgodnej z prawem decyzji organu I instancji.

Skarżący wskazał, że umieszczonego na pojeździe baneru nie można uznać za reklamę ponieważ nie zwierał on informacji o prowadzeniu działalności gospodarczej i nie miał na celu rozpowszechniania żadnego produktu i zwiększenia liczby jego odbiorców, a stanowił jedynie formę wypowiedzi obywatela na temat działań władzy.

Skarżący podkreślił, że umieszczenie pojazdu (przyczepy) w pasie drogowym nie może być uznane za umieszczenia w tym pasie reklamy, jeżeli pojazd ten ze względu na swoje cechy o konstrukcyjne i przeznaczenie służy innym celom, niż tylko i wyłącznie reklamowe. Skarżący wskazał, że pojazd na którym umieszczono baner podsiadał wszelkie cechy umożliwiające przemieszczenie się i nie istniały okoliczności wskazujące, że pojazd przestał służyć do przemieszczania się, a stał się wyłącznie urządzeniem reklamowym (pojazd posiadał silnik, koła, był zarejestrowany). Skarżący zaznaczył, że pojazd którego dotyczyło postępowanie to samochód kempingowy – autonomiczny, zintegrowany samochód turystyczny, specjalnie w tym celu zbudowany i wyposażony, zapewniającym podróżnym miejsca do spania i wypoczynku. W ocenie skarżącego, powyższe uzasadnia jego przemieszczanie i czasami długoterminowe parkowanie w różnych miejscach. Jednocześnie skoro baner był umieszczony na pojeździe uczestniczącym w ruchu drogowym, to nie można stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie doszło do "umieszczenia" reklamy w pasie drogowym, szczególnie, że określenie to sugeruje statyczność nośnika reklamy, jego umiejscowienie, powodujące zajęcie pasa drogowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest kara za zajęcie pasa drogowego.

Zgodnie z art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c (ust. 1), zezwolenie to dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (ust. 2 pkt 3).

Natomiast podstawę prawną orzeczenia o karze za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia stanowi unormowanie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 4 ust. 23 ustawy o drogach publicznych poprzez wadliwe przyjęcie, że napis umieszczony na pojeździe stanowi reklamę, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ dokonał prawidłowej oceny charakteru napisu na banerze zamontowanym na pojeździe, jako reklamy.

Ustawa o drogach publicznych zawiera definicję pojęcia reklamy sformułowaną w art. 4 ust. 23 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem reklama to umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566 oraz z 2018 r. poz. 1496 i 1544), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm.), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614).

W świetle tego unormowania reklamą jest zatem każdy nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami (poza informacjami nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę).

Argumentacja skarżącego, że baneru nie można uznać za reklamę, ponieważ nie zwierał on informacji o prowadzeniu działalności gospodarczej i nie miał na celu rozpowszechniania żadnego produktu i zwiększenia liczby jego odbiorców, a stanowił jedynie formę wypowiedzi obywatela na temat działań władzy, nie zasługuje na uwzględnienie. Zamieszczony na banerze tekst oraz zdjęcia stanowiły niewątpliwe nośnik informacji wizualnej, którego celem było zapoznanie odbiorców reklamy z wyrażonym przez skarżącego stanowiskiem. Stanowił on zatem reklamę w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych.

Podnoszone przez skarżącego intencje zamieszenia baneru, które nie miały na celu efektu ekonomicznego lecz wyłącznie obywatelską wypowiedź na temat działań władzy, nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z punktu widzenia definicji ustawowej reklamy przyjętej w ustawie o drogach publicznych, cel umieszczenia reklamy - nośnika informacji wizualnej, nie ma bowiem znaczenia, dla oceny tej informacji jako reklamy.

Podkreślić także należy, że organ w postępowaniu o wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego nie ma możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej, w przypadku braku jej ekonomicznego celu, a decyzja o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego ma charakter związany. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 68/08, w postępowaniu o wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego organ nie bada przyczyny, dla której powstał stan nieakceptowalny przez obowiązujące przepisy, poza jego zainteresowaniem pozostaje również stopień winy przy zajęciu pasa drogowego.

Sąd rozważając podniesiony w skardze zarzut umieszczenia baneru reklamowego na sprawnym i dopuszczonym do ruchu drogowego pojeździe, stwierdził, że organy prawidłowo oceniły, że mimo umiejscowienia baneru reklamowego na dachu pojazdu – samochodu, który co do zasady mógł być uczestnikiem ruchu drogowego, w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego pod reklamę.

Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2006 r. w sprawie I OSK 1408/05, każdy przypadek, w którym w granicach pasa drogowego parkują pojazdy, czy też przyczepy do pojazdów zawierające napisy czy oznaczenia firmy, musi być rozpatrywany indywidualnie.

W wyroku z dnia 8 maja 2008 r. sygn. III SA/Gd 70/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. stwierdził, że korzystanie z drogi publicznej zgodne z jej przeznaczeniem, również przez pojazd opatrzony napisami reklamowymi, nie wymaga uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Zezwolenia takiego wymaga jednak umieszczenie w pasie drogowym pojazdu opatrzonego reklamami jeśli jego celem jest wyłącznie przekazywanie określonej informacji wizualnej użytkownikom drogi, nie zaś korzystanie z drogi publicznej zgodnie z jej przeznaczeniem.

Z okoliczności sprawy nie wynika by pojazd skarżącego znajdował się w podróży, pojazd ten był zaparkowany w konkretnych dniach przy ul. [...] w ściśle określonym celu – upublicznienia znajdującej się na banerze reklamowym informacji. Z okoliczności sprawy nie wynikał jakikolwiek inny cel zaparkowania pojazdu w tym miejscu. Pojazd stał na parkingu, jego oś była skierowana ukośnie do osi jezdni, co zapewniało widoczność banera z perspektywy drogi.

Zawarte w przepisach ustawy pojęcie "umieszczenia" reklamy sugeruje statyczność nośnika reklamy, jego umiejscowienie, powodujące zajęcie pasa drogowego. W okolicznościach niniejszej sprawy warunek ten również został spełniony.

Dodatkowo podkreślić należy, że zamontowanie baneru na pojeździe miało wpływ na warunki widoczności pasa drogowego. Napis reklamowy został umieszony na postawionej za samochodzie specjalnej konstrukcji wsporczej. Napis ten nie mieścił się w granicach obrysu kształtu pojazdu, lecz wystawał poza jego gabaryty zasłaniając pas drogowy dodatkową i całkowicie niezależną od pojazdu powierzchnią. Zmontowana na pojeździe konstrukcja mogła, co do zasady, zostać postawiona bezpośrednio na gruncie, a umieszczenie jej na dachu samochodu niewątpliwie przyczyniło się do zwiększenia jej widoczności.

Zgodnie z art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W analizowanym przypadku powierzchnia reklamy miała swój odrębny, niezależny od powierzchni pojazdu rzut poziomy na pas drogowy. Traktowanie baneru jako reklamy mimo umieszczenia go na dachu dopuszczonego do ruchu pojazdu było zatem uzasadnione.

Przedmiotowy pojazd pozostawiono w miejscu jego zaparkowania wyłącznie w celach reklamowych – ekspozycji zamieszonego na banerze napisu, a wolą właściciela pojazdu nie było w tym przypadku poruszanie się po drodze. Zamiarem skarżącego było zapoznanie odbiorców z zamieszczoną na banerze informacją, co potwierdza treść wniesionej skargi.

Dodatkowo wskazać należy, że podęte działania były elementem szerszej akcji skarżącego. W tutejszym sądzie w sprawach o sygn. III SA/Gd 18/19 i III SA/Gd 17/19 rozpoznano bowiem dwie skargi A. F. na kolejne decyzje o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego związane z umiejscowieniem przez skarżącego:

- przy ul. [...] w G. na działce nr [...] w pasie drogowym w dniach 2, 5 i 27 października 2017 r. baneru reklamowego zamontowanego na tym samym pojeździe o treści "Panowie posłowie PIS, K. S. i J Ś., dalsze działania kasty przestępców w togach prokuratorskich, czy to ta dobra zmiana? – A. F." - na jednej stronie oraz na drugiej stronie o treści "Prezydencie A.S. D. i Ministrze Z. Z. jak długo jeszcze kasta sędziowsko-prokuratorsko-milicyjna na Pomorzu będzie bezkarna za bezczynność wobec przestępstw Burmistrza S. L. T. ?– A. F.".

- przy ul. [...] w G. na działce nr [...] w pasie drogowym w dniach 18 i 25 września 2017 r. baneru reklamowego zamontowanego na tym samym pojeździe o treści "Panowie posłowie PIS, K. S. i J Ś., dalsze działania kasty przestępców w togach prokuratorskich, czy to ta dobra zmiana? – A. F." - na jednej stronie oraz o treści "Panie A. G. i pani T. R. – S. dlaczego tolerujecie przestępców w togach prokuratorskich – A. F." z drugiej.

Organ prawidłowo stwierdził, że zaparkowanie pojazdu nie było związane z korzystaniem z pasa drogowego w ramach ruchu drogowego i wymagało zezwolenia.

Przeciwna interpretacja przepisów ustawy o drogach publicznych, w ocenie sądu, prowadziłaby do łatwego obejścia wymogu uzyskiwania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez reklamy.

Dodatkowo wyjaśnić należy, że ewentualna nieświadomość faktu, iż miejsce ustawienia reklamy jest pasem drogowym drogi nie zwalnia z odpowiedzialności za popełniony delikt (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt II GSK 957/68, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 80/14).

Organ prawidłowo wyliczył wysokość kary, uwzględniając, zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych powierzchnię, dwustronność reklamy oraz wysokość stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej, jaką jest ulica [...], wynikającą z uchwały nr XXV/750/04 Rady Miasta G. z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcia pasa drogowego.

Biorąc pod uwagę powyższe, sąd uznał za niezasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego art. 39 ust. 3 i art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych.

Za niezasadne sąd uznał także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym przepisów dotyczących gromadzenia i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego – art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organy zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i przeprowadziły jego prawidłową ocenę, a kwestionowana decyzja zawiera obszerne uzasadnieniem wyjaśniające motywy postępowania organu, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Organ odwoławczy dokonał uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie mapy geodezyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic pasa drogowego i umiejscowieniem pojazdu. Materiał ten potwierdził umiejscowienie pojazdu w granicach pasa drogowego. Pas drogowy, w myśl art. 4 ust. 1 u.d.p., stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. O zakresie (szerokości) pasa drogowego decydują jego linie graniczne. W niniejszej sprawie przebieg pasa drogowego ilustruje złożony do akt administracyjnych mapa, z której wynika, iż działka nr [...] przy ul. [...] w G., na której znajdował się pojazd z reklamą, oznaczona jest jako użytek "dr".

Ustalony przez organy stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w art. 40 ust. 12 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych. Skarżący umieścił reklamę w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi, wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia było zatem uzasadnione.

Biorąc pod uwagę powyższe, sąd ma podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako niezasadną.

Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.