Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 4436/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56 ust. 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 5, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez E. P. (dalej: Skarżąca) jest decyzja Ministra Finansów z [...] września 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r., znak [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego seria [...] numer [...].

Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 15 grudnia 2014 r. wpłynął do Wojewody [...] wniosek Skarżącej o umorzenie należności z tytułu grzywny w wysokości 250 zł., nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów opłacenia grzywny, ponieważ znajduje się w trudnej sytuacji finansowej.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z [...] stycznia 2015 r. Wojewoda [...] odmówił umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego. W podstawie prawnej decyzji powołał art. 64 ust. 1 w związku z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.; dalej: ustawa o finansach publicznych, lub u.f.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.).

Skarżąca pismem z dnia 17 lutego 2015 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] września 2015 r. Minister Finansów wskazał na treść art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych zgodnie z którą właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg (m. in. umorzyć w całości zobowiązanie) w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 ustawy. Przesłanki umorzenia w całości zobowiązania są określone w art. 56 ustawy o finansach publicznych, który stanowi, że należności osób fizycznych mogą być umarzane w całości, jeżeli:

1. osoba zmarła, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiła majątek niepodlegający egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiła przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 6.000 zł;

2. zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne;

3. zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny.

Minister Finansów podzielił stanowisko doktryny (R. Hauser, A. Wróbel, Z. Niewiadomski, Wykładnia w prawie administracyjnym, System Prawa Administracyjnego Tom 4, C.H.Beck, Wyd. 1, 2012 r., s. 465-466) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 28 maja 2013 r., II FSK 1999/11) i na tej podstawie przyjął, że przy działaniu w imieniu dobra ponadindywidualnego (tj. w interesie publicznym, społecznym) zakłada się ujęcie go w postaci co najmniej jednej z sześciu wartości, tj. bezpieczeństwa prawnego, porządku publicznego, ochrony środowiska, ochrony zdrowia publicznego, ochrony moralności publicznej, wolności i praw innych osób. Jednocześnie zaznaczył, że katalog ten, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, nie może być uznany za wyczerpujący, ponieważ za wchodzące w skład "interesu publicznego" przyjmuje się wiele innych wartości np. jawność życia publicznego, obronność państwa, pokojowy i bezpieczny przebieg zgromadzeń, przeciwstawienie się oszustwom i nadużyciom podatkowym, ochrona autorytetu państwa.

Organ stwierdził, że przez ważny interes dłużnika należy rozumieć sytuacje nadzwyczajne, losowe przypadki, gdy dłużnik nie jest w stanie uregulować zaległości, a także normalną sytuację ekonomiczną, gdy uzyskiwane przez stronę dochody, nie pozwalają na pokrycie koniecznych wydatków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2211/04). Podkreślił, że o istnieniu ważnego interesu dłużnika decydują obiektywne okoliczności ustalone przez organ na podstawie dowodów zebranych w sprawie. Ważnego interesu dłużnika nie można natomiast utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zobowiązania, bowiem przyznanie ulgi w postaci umorzenia zobowiązania jest instytucją nadzwyczajną.

Organ wyjaśnił, że dopuszczalność umarzania na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych należności z tytułu grzywien nakładanych w drodze mandatów karnych nie może być interpretowana jako ustawowa ocena, że w każdym przypadku nie ma naruszenia interesu publicznego w takim umorzeniu, jeśli tylko spełnione są pozostałe przesłanki. Przesłanka interesu publicznego jest przesłanką samodzielną i jej spełnienie lub naruszenie podlega takim samym zasadom oceny jak pozostałych.

Minister ustalił, na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie, że zobowiązana prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe wraz z mężem. Źródłem utrzymania rodziny jest renta otrzymywana przez zobowiązaną w wysokości 591,37 zł miesięcznie oraz renta otrzymywana przez jej męża w wysokości 643,02 zł miesięcznie. Skarżąca jest właścicielką mieszkania o powierzchni 60 m2 oraz działki ogrodniczej. Miesięczne wydatki zobowiązanej wynoszą około 1115 zł, a składają się na nie wydatki na: energię elektryczną - 69,47 zł, gaz - 92,22 zł, lokal mieszkalny - 398,68 zł, telefon - 50 zł, Internet - 40 zł, telewizję - 49 zł, lekarstwa - 120 zł, paliwo - 150 zł, raty spłaty kredytu w [...] - 49,43 zł i 48,50 zł, składka do PZU - 10 zł, raty spłaty kredytu w [...] - 37,56 zł.

Na podstawie powyższych informacji organ uznał, że zobowiązana nie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, uzyskiwany dochód chociaż niewielki jest wystarczający w stosunku do wykazanych koniecznych wydatków. Dochody gospodarstwa domowego prowadzonego przez Skarżącą (1234,39 zł) przekraczają wydatki (1114,86 zł). Pomimo deklarowanej trudnej sytuacji finansowej, zobowiązana jest w stanie zadośćuczynić dobrowolnemu, comiesięcznemu zobowiązaniu wynikającemu z umowy o świadczeniu usług telefonicznych w wysokości 50 zł, dostępu do płatnej telewizji w wysokości 49 zł oraz dostępu do Internetu w wysokości 40 zł. Ponadto zobowiązana posiada środki na zakup paliwa (mimo, iż nie -zadeklarowała posiadania samochodu osobowego) i przeznacza na nie miesięcznie kwotę w wysokości 150 zł. Poza tym zobowiązana wskazała, iż posiada zobowiązania wobec banków. Konieczność spłacania kredytów bankowych, choć wpływa na zwiększenie wydatków, nie ma wyjątkowego, nadzwyczajnego charakteru oraz nie przesądza o trudnej sytuacji, która uzasadniałaby zastosowanie wnioskowanej ulgi. Podobnie konieczność ponoszenia np. opłat za płatną telewizję nie uzasadnia zwolnienia z obowiązku zapłacenia grzywny. Organ podkreślił, że zobowiązania dobrowolne (umowy cywilnoprawne) nie mogą uchylać obowiązku zapłaty należności publicznoprawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2003 r., sygn. akt I SA/Wr 2510/00, LEX nr 84021), a zamierzenia życiowe powinny uwzględniać posiadane możliwości, determinowane również przez zobowiązania publicznoprawne.

Zdaniem organu odwoławczego jednorazowa zapłata całości należności wynikającej z grzywny w wysokości 250 zł stanowiłaby zagrożenie dla możliwości pokrycia wydatków Skarżącej, lecz po pierwsze nie wszystkie te wydatki są konieczne dla utrzymania, po drugie umorzenie należności nie jest jedynym rodzajem ulgi, ponieważ możliwe jest m. in. rozłożenie zapłaty na raty. Minister uznał, że Skarżąca jest w stanie zadośćuczynić zobowiązaniu w ratach oraz, że nie została spełniona przesłanka ważnego interesu dłużnika w umorzeniu należności.

Odnosząc się do przesłanki umorzenia należności z art. 56 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych, dotyczącej skuteczności postępowania egzekucyjnego Minister zauważył, że możliwa jest egzekucja należności Skarżącej ze świadczenia rentowego.

Mając na uwadze przesłankę interesu publicznego odnoszącą się do respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak: bezpieczeństwo prawne, porządek publiczny, ochrona moralności publicznej, organ wskazał, że w niniejszej sprawie przyczyną powstania należności było działanie wnioskodawczyni, którego skutkiem było wymierzenie kary grzywny w wysokości i terminie płatności zaakceptowanym przez nią. Umorzenie zobowiązania powodowałoby uchylenie istotnych skutków orzeczonej kary oraz oznaczałoby - nieuzasadnioną zgodę na rezygnację z dochodu Skarbu Państwa. Tym samym odnosząc się do wyżej wskazanych wartości umorzenie przedmiotowej należności Skarbu Państwa naruszałoby interes publiczny.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję organu odwoławczego Skarżąca wniosła o pozytywne załatwienie jej sprawy.

W motywach skargi stwierdziła, że jej sytuacja nie pozwala na spłatę należności wynikających z mandatu karnego kredytowanego oraz nie zgodziła się z zasadnością nałożenia na nią grzywny tym mandatem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z 4 maja 2016 r. Skarżąca powołując się na korzystny dla niej wyrok WSA w Gdańsku z 19 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 327/14 - uchylający postanowienie Wojewody P. w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego - wskazała, że nie wie dlaczego obecnie toczy się postepowanie w niniejszej sprawie. Jednocześnie odnosząc się do faktu ukarania mandatem karnym stwierdziła, że nie popełniła czynu zabronionego oraz zakwestionowała zasadność ukarania tym mandatem.

Na rozprawie pełnomocnik Skarżącej przedłożył pisemne stanowisko w sprawie, zarzucając zaskarżonej decyzji, że wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, 80 oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na mocy art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Uwzględnienie skargi następuje również w razie zaistnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a.

Badając prawidłowość zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów, Sąd nie stwierdził, by została ona podjęta z naruszeniem przepisów prawa, które to naruszenie uzasadniałoby uwzględnienie skargi.

Rozpoznawana sprawa zainicjowana została wnioskiem skarżącej z 5 grudnia 2014 r. o umorzenie należności z tytułu grzywny (w wysokości 250 zł.) nałożonej mandatem karnym kredytowanym w dniu 1 października 2013 r. Wobec tak sformułowanego żądania Skarżącej zastosowanie w sprawie miał art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, który stanowi że właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg (w tym umorzyć należność) w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 ustawy. Przesłanki umarzania w całości należności (w odniesieniu do osób fizycznych) zawarte zostały w art. 56 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy o finansach publicznych. Są nimi następujące sytuacje:

• osoba zmarła, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiła majątek niepodlegający egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiła przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 6.000 zł;

• zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne;

• zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny.

Decyzje wydawane na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych mają charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet w przypadku zaistnienia przesłanek umorzenia należności organ nie musi uwzględnić wniosku o umorzenie. Orzekając w konkretnej sprawie organ może więc, a nie musi umorzyć należności, oceniając istnienie lub nieistnienie przesłanek umorzeniowych, a w wyniku dokonanej oceny wybiera konsekwencje prawne swoich ustaleń. Zaznaczyć jednak trzeba, iż wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności tych podnoszonych przez stronę (por. wyrok NSA z 2.02.1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, nr 6, s.36).

Organ administracji publicznej działając w ramach uznania administracyjnego ma zatem możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Oczywistym przy tym jest, że wydanie aktu uznaniowego poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Wszystkie te elementy winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji. W szczególności, gdy decyzja jest dla strony niekorzystna, organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący wyjaśnić przyczyny i przebieg przeprowadzonego rozumowania. Rozstrzygnięcie podejmowane w ramach uznania administracyjnego nie może mieć charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w myśl art. 7 k.p.a., wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie Sądu stanowisko Ministra Finansów wyrażone w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe, uwzględnia ono wymogi wynikające z powyższych przepisów i zasługuje na aprobatę. Organ orzekający słusznie stwierdził, analizując wszechstronnie zebrany materiał dowodowy (na który składały się m. in. informacje przedstawione przez samą Skarżącą w oświadczeniu o stanie majątkowym), że wobec Skarżącej nie zaistniała żadna z przesłanek przewidzianych w art. 56 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o finansach publicznych, która dawałaby podstawę do umorzenia należności wynikającej z grzywny nałożonej mandatem karnym kredytowanym.

Z informacji przekazanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., zawartej w piśmie z [...] stycznia 2015 r., wynikało że postępowanie egzekucyjne w ramach którego dokonano zajęcia świadczenia rentowego Skarżącej zostało zawieszone z uwagi na zgłoszenie przez Skarżącą zarzutów egzekucyjnych (k.17 akt administracyjnych). Brak było zatem podstaw do przyjęcia by zachodziło uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji grzywny nałożonej mandatem karnym kredytowanym lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne (przesłanka z art. 56 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych). Spełnienia omawianej przesłanki nie potwierdza także powołany przez Skarżącą wyrok WSA w Gdańsku z 19 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 327/14, którym uchylono wyłącznie z przyczyn formalnych postanowienie Wojewody [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów egzekucyjnych.

Przystępując do oceny dokonanej przez organ analizy okoliczności z punktu widzenia przesłanek umorzenia zawartych w art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p., należy zauważyć, że przepis ten, odwołując się do "ważnego interesu dłużnika lub interesu publicznego" nie zawiera stosownej konkretyzacji, co należy rozumieć pod tymi pojęciami. Wyrażenia niedookreślone, tak jak powyższe, pozbawione są z góry określonej treści, a ich skonkretyzowania należy dokonywać każdorazowo na podstawie znajdującego zastosowanie przepisu prawa materialnego i ustalonych okoliczności faktycznych, co oznacza, że ocena zastosowania przepisu w konkretnej sprawie musi być zindywidualizowana. Zgodnie z poglądami doktryny oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego przez ważny interes dłużnika należy rozumieć zdarzenia losowe oraz sytuacje osobiste, rodzinne, zdrowotne czy też ekonomiczne (dotyczące majątku, dochodów, wydatków, możliwości płatniczych), które w okolicznościach konkretnego przypadku nie pozwalają na spłatę należności publicznoprawnych bez szczególnej dolegliwości dla zobowiązanego w postaci nadmiernego obciążenia finansowego bądź innych ciężkich skutków. Natomiast interes publiczny należy rozumieć nie tylko jako potrzebę zapewnienia maksymalnych środków po stronie budżetu Państwa, ale też jako ograniczenie jego ewentualnych wydatków np. na zasiłki dla bezrobotnych czy pomoc społeczną (wyrok NSA z dnia 30 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 794/13).

W ocenie Sądu Minister Finansów prawidłowo przyjął, że niewystarczające w omawianym zakresie jest powołanie się ogólnie na trudności finansowe. Obowiązek zapłaty należności publicznoprawnych zawsze bowiem wiąże się z uciążliwością natury finansowej. Nie każde zatem trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należności, lecz tylko takie, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych, czy też z koniecznością sięgania po pomoc społeczną. W świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego tego rodzaju zagrożenia Skarżąca nie wykazała.

Zgodnie z niespornymi ustaleniami organu Skarżąca prowadzi wraz z mężem wspólne gospodarstwo domowe, a ich łączne dochody chociaż niewielkie (1234,39 zł) przekraczają wydatki (1114, 86 zł). Należy zwrócić uwagę, że organ orzekający, oceniając sytuację osobistą i materialną Skarżącej oraz jej możliwości płatnicze słusznie wskazał, że pomimo deklarowanej trudnej sytuacji finansowej Skarżąca reguluje na bieżąco - co miesiąc - zobowiązania finansowe z tytułu dostępu do płatnej telewizji (49 zł) czy Internetu (50 zł). Skarżąca posiada środki na zakup paliwa (150 zł miesięcznie) oraz reguluje zobowiązania wobec banków w łącznej miesięcznej wysokości ok. 135 zł. Skarżąca nie wykazała przy tym w żaden sposób by miała zaległości w spłacie powyższych należności czy też brak środków na ich spłatę. W tej sytuacji organ zasadnie stwierdził, że Skarżąca nie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej oraz, że ma możliwość spłaty, chociażby w systemie ratalnym, należności wynikających z grzywny w wysokości 250 zł – bez szczególnej dolegliwości finansowej. Zatem jako uprawnione należy uznać stwierdzenie organów, że w sytuacji skarżącej nie zachodzi ważny interes dłużnika. Jednocześnie za umorzeniem należności nie przemawia interes publiczny. Przeciwnie, zastosowanie wnioskowanego umorzenia w niniejszej sprawie byłoby sprzeczne z tym interesem. Słusznie organ zwrócił uwagę, że należności publicznoprawne korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia i w żadnym razie nie mogą być umarzane, aby niejako umożliwić zobowiązanym spłatę innych należności o charakterze cywilnoprawnym. Pozostawałoby to w sprzeczności z interesem ogólnospołecznym.

Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, że organy prawidłowo, wobec nie zaistnienia przesłanek umorzeniowych z art. 56 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o finansach publicznych, odmówiły Skarżącej umorzenia należności wynikających z grzywny nałożonej mandatem karnym kredytowanym w wysokości 250 zł

Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, uzasadniającego uwzględnienie skargi. Wbrew stanowisku pełnomocnika Skarżącej, zawartemu w piśmie z 25 maja 2016 r., organ orzekający w sposób dokładny wyjaśnił sytuację finansową Skarżącej, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył zebrany materiał dowodowy oraz ocenił całokształt zebranego materiału dowodowego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postępowanie w rozpatrywanej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo a zaskarżone rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności.

Odnosząc się do argumentów Skarżącej dotyczących braku podstaw do ukarania Skarżącej w drodze mandatu karnego kredytowanego za popełnione wykroczenie drogowe Sąd wyjaśnia, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była ocena prawidłowości decyzji Ministra Finansów w przedmiocie odmowy umorzenia należności, wydanej na podstawie powołanych powyżej przepisów ustawy o finansach publicznych. W ramach tej kontroli Sąd nie jest władny do oceny prawidłowości postępowania mandatowego przeprowadzonego względem Skarżącej.

Uwzględniając wszystko powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.