Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 18/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku usługowego z przeznaczeniem na usługi i handel oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent W. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. T. pozwolenia na budowę polegająca na rozbudowie i nadbudowie budynku usługowego z przeznaczeniem na usługi i handel we W. przy al. P. [...] działka nr [...]i nr[...], AM-[...], obręb G. (kategoria budynku XVII – budynki handlu i usług).

W osnowie decyzji organ orzekający określił również szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, obowiązki kierownika budowy i obszar oddziaływania obiektu, a ponadto zobowiązał inwestora do uzyskania – przed przystąpieniem do użytkowania – ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że: projekt budowlany został wykonany zgodnie z warunkami zabudowy ustalonymi ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr[...], projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi, postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] D.Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wyraził zgodę na spełnienie wymagań z zakresu bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż podany w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), a ponadto projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor otrzymał w myśli art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw wody, energii, odbioru ścieków i wód opadowych. Projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, sanitarno-higienicznych i bhp. W projekcie zamieszczono oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej i informację dotyczącą planu B. oraz nieistotnych odstępstw od projektu.

Od opisanej powyżej decyzji odwołanie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "M.", reprezentowana przez Prezesa Zarządu, zarzucając w nim, że:

1) w projekcie budowlanym przewidziano zbyt małą ilość miejsc parkingowych, w tym dla osoby niepełnosprawnej;

2) nie spełniono warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w aspekcie odległości budynku od działki sąsiedniej oraz zapewnienia miejsca do gromadzenia odpadów;

3) planowana inwestycja wywoła niepożądane immisje (zapachy produkcyjne), co spowoduje obniżenie istniejącego komfortu zamieszkiwania członków spółdzielni;

4) nie uwzględniono jako stron postępowania właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych przy ul. I. [...] i al. P.[...].

W uzasadnieniu odwołania przedstawiona został obszerna argumentacja odnosząca się do poszczególnych zarzutów.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ odwoławczy przywołał przepis art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, a następnie wskazał, że stosownie do przepisu art. 35 ust. 4 tej ustawy spełnienie wymagań określonych w przywołanym przepisie oraz złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powoduje, że właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. wyjaśnił, że rozpoznając przedmiotową sprawę - podobnie jak Prezydent W. - ustalił pełną zgodność pomiędzy przedłożonym projektem budowlanym a zawartymi we wzmiankowanej decyzji lokalizacyjnej ustaleniami dotyczącymi funkcji zabudowy usługowej jak i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem ustaleń dotyczących warunków i wymagań ochrony i kształtowania terenu, w tym: parametrów wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy do 0,42 (planowane 0,42); nieprzekraczalnej linii zabudowy nawiązującej do istniejących budynków przy ul. I. [...]; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub okapu do 8,0 metrów nad poziomem terenu (planowana 7,10 metrów); geometrii dachu: dach płaski (planowane dach płaski o kącie nachylenia 15°).

Organ odwoławczy stwierdził również, że projekt zagospodarowania terenu zapewnia zachowanie minimalnego wskaźnika miejsc postojowych. Wynika z niego, że przewidziano 2 miejsca postojowe dla 24,70 m2 powierzchni sprzedaży oraz 105,70 m2 powierzchni biurowej, co jest zgodne z normatywem narzuconym przez decyzję lokalizacyjną (Wymagana ilość miejsc parkingowych: dla usług handlu detalicznego - 20-25 miejsc parkingowych/1000m2 powierzchni sprzedaży, dla usług gastronomii, rozrywki 10-20 miejsc postojowych/1000m2 powierzchni użytkowej, dla biur - 15-20 miejsc postojowych/1000m2 powierzchni użytkowej).

Z uzasadnienia wynika ponadto, że Wojewoda D. nie dopatrzył się niezgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami przepisów techniczno-budowlanych, w tym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późniejszymi zmianami).

Wyjaśnił jednocześnie, że w § 12 ust. 1 rozporządzenia, wprowadzono generalną zasadę, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Zdaniem organu odwoławczego planowana nadbudowa nie spełnia ww. kryteriów z uwagi na odległość od sąsiednich działek gruntu nr [...] oraz nr[...], jednakże zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1000m2 (tak jak w przypadku przedmiotowej inwestycji) wymagania, o których mowa w § 1 (czyli warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane), mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy.

Wojewoda D. wskazał, że na potrzeby kwestionowanej inwestycji sporządzono stosowną ekspertyzę rzeczoznawcy ds. budowlanych i zabezpieczeń

przeciwpożarowych. Następnie D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] uzupełnionym następnie postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego planowanego budynku w inny sposób niż podany w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, tj. z zachowaniem odległości 1,6 metrów i 2,3 m ściany z otworami od granicy z działką budowlaną oznaczoną geodezyjnie jako nr [...] oraz odległości 2,4 m ściany z otworami od granicy z działką budowlaną oznaczoną geodezyjnie jako nr[...].

Organ odwoławczy uznał ponadto za nieuzasadniony zarzut naruszenia przepisu § 22 ust. 1 rozporządzenia, według którego, na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji i stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu przewiduje lokalizację śmietnika w obrębie działki budowlanej inwestora.

Nie znalazł też podstaw do zakwestionowania rzetelności oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). W zakończeniu odwołania Wojewoda D. odniósł się do zawartego w odwołaniu zarzutu nieuwzględnienia w kręgu stron postępowania właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych przy ul. I. [...] i al. P. [...] oraz wskazał, że kwestię tą rozwiązuje art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982r. Prawo Spółdzielcze (Dz. U. 2003 r. Nr 188 poz. 1848 z późn. zm.) wedle którego, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do prawa odrębnej własności lokalu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o własności lokali, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Ustęp 2 ww. artykułu stanowi, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 241 i art 26. Przepisów ustawy o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i la, które stosuje się odpowiednio. Zaś w myśl ustępu 3 art 27, przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali o wspólnocie mieszkaniowej i zebraniu właścicieli nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 241 oraz art. 26.

Zdaniem organu odwoławczego wobec przepisów ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, dotyczących w szczególności obligatoryjnej reprezentacji przez właściwe organy spółdzielni mieszkaniowej, osób, którym przysługuje spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu, własnościowe lokatorskie prawo do lokalu lub wyodrębniona własność lokalu mieszkalnego oraz regulacji art. 28 ust. 2 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane – kształtującej krąg stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę – wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie interesy prawne właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych przy ul. I. [...] i al. P. [...] reprezentowała Spółdzielnia Mieszkaniowa "M.".

W zakończeniu uzasadnienia Wojewoda D. odwołał się do art. 4 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi, że każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, którą dysponuje pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała Spółdzielnia Mieszkaniowa "M." reprezentowana przez Prezesa Zarządu.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółdzielnia zarzuciła zaskarżonej decyzji:

- naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 pkt. 2), 3) i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego - w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletności projektu, posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń oraz art. 20 ust. 1 pkt. 1), 2) Prawa budowlanego w zakresie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, uzgodnień rozwiązań projektowych,

- naruszenie przepisów § 18 i § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. (z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w zakresie urządzenia miejsc postojowych dla samochodów oraz odległości granicy działki budowlanej,

- naruszenie przepisu § 12 ust 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w zakresie odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną,

- naruszenie art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego - w zakresie odstępstwa od warunków techniczno-budowlanych,

- naruszenie przepisów § 22 ust 1 i § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie miejsca na czasowe gromadzenie odpadów stałych oraz jego odległości od budynku i granicy działki,

- naruszenie przepisu art. 5 Prawa budowlanego - w zakresie wykonania projektu zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań dotyczących: bezpieczeństwa pożarowego, użytkowania, ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, ochrony zdrowia, poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu interesów osób trzecich - współwłaścicieli nieruchomości przy ul. I. [...] i al. P. [...] we W., w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Powołując się na te zarzuty pełnomocnik skarżącej Spółdzielni wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. T. pozwolenia na budowę, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych i wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając twierdzenia i wnioski zawarte w skardze Spółdzielnia wskazała, że w projekcie budowlanym przewidziano zbyt małą ilość miejsc postojowych - jedynie dwa miejsca postojowe. W warunkach zabudowy (decyzja nr [...] z [...] r.) dotyczących obiektu tego typu (obiekt handlowo - usługowy) wymagana ilość miejsc postojowych powinna być większa. Obecnie na terenie sąsiednim należącym do Spółdzielni Mieszkaniowej "M." występuje bardzo duże zagęszczenie zabudową mieszkalną wielorodzinną, a tym samym problem z zapewnieniem odpowiedniej ilości miejsc postojowych. Zdaniem skarżącej Spółdzielni liczba miejsc postojowych powinna być znacznie zwiększona tak, aby lokal posiadał odpowiednią ilość miejsc w terenie, które zabezpieczą potrzeby pracowników, dostawców i usługobiorców, a realizacja projektu w obecnym zakresie spowoduje, że użytkownicy rozbudowywanego budynku będą parkowali na terenach sąsiednich, uniemożliwiając mieszkańcom zamieszkałym przy ul. I. [...] i al. P. [...], znalezienie wolnego miejsca postojowego. Oprócz znacznie zwiększonego zatrudnienia i potrzeby zapewnienia miejsc postojowych dla pracowników oddzielny problem stanowić będzie dostawa surowców potrzebnych do produkcji, a także dystrybucja wyrobów gotowych.

W ocenie skarżącej zaprojektowane 2 miejsca postojowe nie spełniają przepisów dotyczących odległości od granicy działki. Zaprojektowane są przy granicy działki, a powinny być w odległości 3m. W § 19 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dopuszcza się niezachowanie tej odległości przy sytuowaniu miejsc postojowych miedzy liniami rozgraniczającymi ulicę. Zgodnie z § 3 pkt 3) rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - przez linię rozgraniczającą drogę rozumie się granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...); w liniach rozgraniczających drogi na terenie zabudowy (ulicy) mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej nie związane z funkcją komunikacyjną drogi.

Ponadto – jak zarzuciła Spółdzielnia w projekcie nie zapewniono miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej, i nie zostały spełnione przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczące dopuszczalnych odległości rozbudowywanego i nadbudowywanego budynku (należy zauważyć, że obecny budynek już nie spełnia tego przepisu, a rozbudowa jeszcze pogorszy ww. warunki) od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi tj. działkami nr [...] i [...] będącymi własnością Spółdzielni:

- 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

- 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Ściana zachodnia budynku rozbudowywanego (z otworami okiennymi i drzwiowym) znajduje się w odległości jedynie 2,40m od granicy działki nr [...] będącej własnością S., natomiast ściana północna budynku rozbudowywanego znajduje się w odległości 1,70m od granicy działki nr [...] będącej również własnością S., a ściana południowa ze znacznym przeszkleniem w odległości 2,7m.

Zdaniem skarżącej tak duże oszklenie nadbudowanej części przy bardzo małej odległości od granicy działki i rodzaju prowadzonej działalności (m.in. produkcja) spowoduje m.in. zmniejszenie komfortu zamieszkiwania mieszkańców - naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9) Prawa budowlanego.

W dalszej części uzasadnienia Spółdzielnia podała, że Wojewoda D. w swojej decyzji powołał się na § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który dopuszcza spełnienie przepisów w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Zdaniem skarżącej przytoczony przepis nie ma odniesienia do § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych normuje art. 9 ust. 1, gdzie zapisano, że "w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienią [...] oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno - sanitarnych i użytkowych a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych."

W wypadku odległości budynku od granicy działki (§ 12 ust. 1 rozporządzenia, inne spełnienie przepisu, określa § 12 ust. 2 i dalsze ustępy, rozporządzenia. Przesłanki ujęte w tym przepisie nie zaistniały, a planowana rozbudowa i nadbudowa w istotny sposób spowoduje pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych mieszkańców budynków przy ul. I. [...] i al. P. [...] . Należy pamiętać, że nadbudowa związana jest ze znacznym zwiększeniem produkcji wyrobów cukierniczych, która emitować będzie do atmosfery uciążliwe zapachy.

W uzupełnieniu przedstawionej argumentacji przywołany został wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2011 r. (sygn. akt II OSK 112/10).

W zakończeniu uzasadnienia skarżąca Spółdzielnia zarzuciła, że objęty udzielonym pozwoleniem na budowę obiekt nie ma zapewnionej osłony ani miejsca na gromadzenie odpadów stałych z uwzględnieniem możliwości ich segregacji oraz, że w strefie oddziaływania planowanej inwestycji w budynkach usytuowanych przy ul. I. [...] i A. P. [...] są już wyodrębnione lokale, a osoby, do których one należą zostały pominięte jako strony prowadzonego postępowania.

W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...] r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi a w uzasadnieniu tego wniosku przedstawił argumentację, w której odniósł się do zarzutów sformułowanych w skardze. Ponadto postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącej Spółdzielni oświadczyła, że popiera skargę i wnioski w niej zawarte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 powołanej wcześniej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powołanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35).

W powyższych regulacjach normatywnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tegoż organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Przepis zaś art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej oraz wówczas gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) lub złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (art. 32 ust. 4 pkt 1a) oraz złożył - pod rygorem odpowiedzialności karnej - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Oznacza to więc, iż przepis z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tegoż pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129).

W rozpoznawanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji – kierując się dyspozycją zawartą na wskazanym powyżej przepisie, wcześniej przywoływaną, uznały, że brak jest podstaw do nieuwzględnienia wniosku inwestora i wydania negatywnego orzeczenia.

Zdaniem Sądu ocena przyjęta przez organy właściwe w postępowaniu jurysdykcyjnym jest prawidłowa.

Z materiału sprawy wynika przede wszystkim, że załączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany jest zgodny z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, przy czym zgodność ta dotyczy zarówno funkcji zamierzonego obiektu, jego parametrów wielkościowych i architektonicznych oraz kształtowania terenu z uwzględnieniem wymagań w zakresie jego ochrony.

Analiza projektu zagospodarowania terenu upoważnia również do stwierdzenia, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania odnoszące się do ilości miejsc parkingowych, określone w pkt 2 lit. d (komunikacja) decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, przy uwzględnieniu odpowiednich proporcji dla powierzchni sprzedaży w przypadku usług handlu i działalności biurowej (odpowiednio: 20-25 miejsc parkingowych na 1000m2 powierzchni sprzedaży i 15-20 miejsc parkingowych na 1000m2 powierzchni biurowej).

Ponadto – w uznaniu Sądu – w okolicznościach istniejących w rozpoznawanej sprawie nie mogły mieć – wbrew zarzutom skargi – zastosowania przepisy zawarte w § 12 powoływanego wcześniej rozporządzenia o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określające wymogi odległościowe od granicy z sąsiednią działką budowlaną.

Istotne przede wszystkim jest, że zgodnie ze wskazaniem wynikającym z § 1 powyżej opisanego aktu wykonawczego formułuje on warunki techniczne i zasady sytuowania budynków mające zapewnić spełnienie wymagań art. 5 i art. 6 ustawy – Prawo budowlane.

Przepisy omawianego rozporządzenia w myśl § 2 ust. 1 "...stosuje się – przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2".

Zasadę tę modyfikuje przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym:

"Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania:

1) budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1.000 m2,

2) budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1.000 m2, o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

- wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy."

Wymagania, których spełnienie ma zagwarantować przywołany przepis, to wymagania określone w art. 5 i art. 6 ustawy – Prawo budowlane.

W rozpoznawanej sprawie postanowieniami D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. Nr [...] i z dnia [...] r. Nr [...] uzyskano zgodę na zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo budowlane w sposób inny niż określony w § 12 ust. 1 pkt 1 powoływanego wcześniej rozporządzenia.

Niezależnie od tego istotne – zdaniem Sądu – jest, że wnioskowana inwestycja to rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku usługowego. Z materiału sprawy wynika, że obiekt którego dotyczą objęte udzielonym pozwoleniem roboty budowlane został zrealizowany na początku lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku i posadowiony na działce oznaczonej obecnie nr ewidencyjnym [...] w sposób nie spełniający obecnie obowiązujących norm odległościowych od granicy z sąsiednią działką budowlaną i niezgodny z obecnie obowiązującymi zasadami sytuowania budynków na działce budowlanej, określonymi powoływanym wcześniej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W uznaniu Sądu – akceptującego stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w przywołanym w skardze i w odpowiedzi na skargę wyroku z dnia 30 marca 2011 r. (sygn. akt II OSK 112/10) – przebudowa czy zmiana sposobu użytkowania budynku istniejącego, aktualnie nie spełniającego wymogów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych jest możliwa, nawet jeżeli nie jest możliwe dostosowanie tego budynku do aktualnych wymogów. (Należy tylko zwrócić uwagę, że w skardze wykorzystano fragment uzasadnienia wskazanego powyżej wyroku, wyselekcjonowany w sposób szczególny, zmieniający istotę poglądu przyjętego przez Sąd w tym orzeczeniu.)

W ocenie Sądu w przypadkach, o których mowa w powołanym wyroku, czyli w sytuacjach, kiedy nie jest możliwa zmiana usytuowania budynku w sposób, który odpowiada postanowieniom § 12 wskazywanego poprzednio rozporządzenia, nie można odmówić inwestorowi prawa do jego rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, czy zmiany sposobu użytkowania, jeżeli spełnienie wymogów określonych w art. 5 i art. 6 ustawy – Prawo budowlane może nastąpić poprzez zastosowanie trybu określonego w § 2 ust. 2 powoływanego aktu wykonawczego.

Zdaniem Sądu w rozważanych powyżej stanach faktycznych, obejmujących również sytuację istniejącą w rozpoznawanej sprawie nie ma też zastosowania przepis art. 9 ustawy – Prawo budowlane, wcześniej powoływanej, bowiem jej istotą nie jest realizowanie zamierzenia inwestycyjnego z odstępstwem od przepisów techniczno-budowlanych, ale z wykorzystaniem regulacji – nie mającej charakteru szczególnego – odnoszącej się do przypadków przewidzianych przez racjonalnie działającego prawodawcę. Podkreślić przy tym należy, że granicę działań inwestorskich stanowi zawsze zgodność z przepisami prawa.

W warunkach faktycznych istniejących w rozpoznawanej sprawie i wobec okoliczności powyżej rozważanych Sąd nie dopatrzył się również niezgodności z prawem w przewidzianym w zatwierdzonym projekcie budowlanym sposobie usytuowania miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych.

Nie zasługiwał także na akceptację zawarty w skardze zarzut nieuwzględnienia w kręgu podmiotów dysponujących statusem strony postępowania prowadzonego w tej sprawie, osób posiadających wyodrębnione lokale w budynkach usytuowanych przy ul. I. [...]i A. P. [...]. Sąd aprobuje w całości argumenty Wojewody D. przedstawione w odniesieniu do tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wyjaśniając dodatkowo, że skutecznie zarzut taki podnosić mogą tylko podmioty, którym nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu a gwarancję ich uprawnień ustawodawca zamieścił w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego, jako jedną z przesłanek nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych orzeczeń administracyjnych.

Ponadto – wobec zarzutów zawartych w skardze – Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że obowiązujące przepisy prawa nie regulują kwestii związanych z emisją zapachów ani poprzez ustalenie dopuszczalnych norm, ani poprzez określenie środków zapewniających ochronę przed ich oddziaływaniem na otoczenie. Należy też zwrócić uwagę, że – wbrew twierdzeniom skarżącej Spółdzielni – z materiału sprawy, w tym z zatwierdzonego projektu budowlanego nie wynika, aby zamierzona inwestycja spowodowała zwiększenie produkcji, bowiem nadbudowana kondygnacja ma być przeznaczona wyłącznie na działalność biurową, a rozbudowa obejmuje klatkę schodową zapewniającą dojście do części nadbudowanej oraz powiększenie sali sprzedaży na parterze budynku. Z tego też względu nieuzasadnione są obawy o nadmierną emisję hałasu jako konsekwencję dodatkowego ruchu samochodów dostarczających surowce dla zwiększonej produkcji.

Dodatkowo należy też wskazać, że uciążliwości związane z hałasem stanowią przedmiot oceny i ewentualnych działań organów ochrony środowiska.

Podnoszona w tym kontekście przez skarżącą Spółdzielnię kwestia komfortu zamieszkiwania członków spółdzielni nie została uwzględniona przez prawodawcę jako kryterium dla orzeczniczych działań organów administracji architektoniczno-budowlanej, natomiast w uzasadnionych przypadkach może stanowić zagadnienie ze sfery cywilnoprawnej.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy orzekające w postępowaniu administracyjnym prawidłowo zastosowały w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa materialnego nie naruszając przy tym zasad procedury administracyjnej i stosownie do przepisu art. 152 powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.