Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 299/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-06-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

E.K. – reprezentowana przez radcę prawnego - zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2019 r. wydaną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W złożonej skardze na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zw. dalej P.p.s.a. wniosła o wstrzymanie przez organ wykonania zaskarżonej decyzji, a w razie odmowy organu, wniosła na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd, gdyż brak wstrzymania spowoduje podjęcie przez organ czynności egzekucyjnych, co grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody.

W uzasadnieniu podała, że kwota 221.108,00 zł x 2, którą będzie egzekwował organ podatkowy spowoduje paraliż firmy prowadzonej przez małżonków, w tym brak możliwości wypłaty wynagrodzeń pracownikom, zapłaty składek do ZUS oraz bieżącej wpłaty podatku dochodowego oraz podatku VAT. Zajęcie kont bankowych spowoduje z jednej strony brak płynności finansowej, a z drugiej będzie wpływało na utratę zaufania wobec klientów firmy oraz utratę renomy firmy na rynku lokalnym oraz ogólnopolskim. Dodała, że prowadzą od lat sieć salonów fryzjerskich, co wymaga zatrudnienia fachowego personelu, ich szkolenia oraz zakupu profesjonalnych kosmetyków pielęgnacyjnych oraz zakupu oraz serwisu sprzętu fryzjerskiego. Nadto punkty w których prowadzona jest działalność zarobkowa są puntami dzierżawionymi, co wymaga comiesięcznej zapłaty czynszu dla wydzierżawiającego. Brak dostępu właścicieli firmy do środków finansowych spowoduje brak możliwości opłacenia personelu oraz brak zatowarowania salonu. Opłaceniu podlegają również media (woda, prąd, ogrzewanie). Postanowieniem z [...] maja 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania

w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,

z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania

przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.).

Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a.

Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych.

Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków,

i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia.

Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę,

która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne

lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić

tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek

o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami

i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Z kolei orzeczenie dotyczące wstrzymanie wykonania aktu ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może, a nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w sytuacji, gdy występują w sprawie przesłanki od zaistnienia których ustawodawca uzależnia takie wstrzymanie. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że brak zastosowania ochrony tymczasowej spowodowuje wszczęcie egzekucji, co oznacza, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

W uzasadnieniu wniosku strona podała, że kwota podatku (221.108,00 zł x 2), którą będzie egzekwował organ podatkowy, spowoduje paraliż prowadzonej przez nią firmy, w tym brak możliwości wypłaty wynagrodzeń pracownikom, zapłaty składek do ZUS, bieżącej wpłaty podatków. Dodała, że prowadzi od lat sieć salonów fryzjerskich, co wymaga zatrudnienia fachowego personelu, ich szkolenia, zakupu profesjonalnych kosmetyków oraz serwisu sprzętu fryzjerskiego. Nadto ponosi koszty związane z dzierżawą lokali, mediami (woda, prąd, ogrzewanie). Brak dostępu do środków finansowych spowoduje brak możliwości opłacenia personelu oraz brak zatowarowania salonu. Zajęcie kont bankowych spowoduje z jednej strony zatem brak płynności finansowej, a z drugiej będzie wpływało na utratę zaufania wobec klientów firmy oraz utratę renomy firmy na rynku lokalnym oraz ogólnopolskim. Jak wynika zatem z powyższego, zasadniczą obawę strona skarżącą wiąże z ewentualnym wszczęciem postępowania egzekucyjnego, które jej zdaniem – mając na uwadze kwotę zobowiązania - doprowadzi do paraliżu firmy.

Sąd tego stanowiska nie podziela. Oczywiście przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na sytuację finansową strony skarżącej. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Kwestia wysokości zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji nie może być sama w sobie przesłanką do wstrzymania zaskarżonego aktu, a wyegzekwowanie należności pieniężnej z samej swej istoty nie może być uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie WSA w Warszawie z 9 listopada 2016 r., III SA/Wa 1286/16). Co jednak najistotniejsze, strona skarżąca wyrażając swoje obawy, nie przedłożyła żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby podlegać ocenie w perspektywie zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w szczególności dokumentów, które obrazowałyby jej obecną sytuację finansową czy stan majątkowy. Okoliczności te nie wynikają również z akt administracyjnych zgromadzonych przez organ. Wobec powyższego, za przedwczesną należy uznać obawę skarżącego, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może doprowadzić do utraty płynności finansowej (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 56/16 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej oczeczenia.nsa.gov.pl). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie wystarczy bowiem sam wywód strony, lecz powinna ona swoje twierdzenie poprzeć dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z 15 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 438/18). Takich dokumentów w sprawie niewątpliwie zabrakło. W konsekwencji nie wiadomo jakimi składnikami majątkowymi dysponuje strona skarżąca, jaka jest ich wartość, stan prawny itp.

Sąd nie kwestionuje również, że strona z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej ponosi liczne koszty. Jest to jednak naturalna konsekwencja działań w sferze gospodarczej. Nie jest to natomiast okoliczność, która samoistnie przemawiałaby za przyznaniem ochrony tymczasowej w sytuacji, gdy strona nie udokumentowała jaki majątek posiada, jakie środki zgromadziła na rachunkach bankowych, z jakich źródeł pokrywa koszty działalności. Dopiero mając do dyspozycji dane liczbowe dotyczące sytuacji finansowej skarżącej, jej możliwości płatniczych i stanu posiadania, Sąd może ocenić, czy faktycznie wykonanie kwestionowanej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w stosownej wysokości będzie miało dla skarżącej skutek, na który wskazuje we wniosku. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być także obawa skarżącego ewentualnego zajęcia rachunku bankowego. Wyjaśnić bowiem należy przy tym, że samo wszczęcie procedury egzekucyjnej nie zawsze prowadzi do zajęcia rachunku bankowego; organ egzekucyjny ma bowiem do wyboru szereg innych możliwości egzekucji należności pieniężnych przewidzianych przez ustawodawcę. Co więcej, nawet gdyby jednak do takiego zajęcia w niniejszej sprawie doszło, to skarżący w żaden sposób nie wykazał, że doprowadziłoby ono w rezultacie do sytuacji opisanej we wniosku. Co do zasady, nie każde zajęcie rachunku bankowego automatycznie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w przypadku uwzględnienia skargi, podatnik może oczekiwać zwrotu wyegzekwowanych należności podatkowych od organu egzekucyjnego. W rezultacie, zdaniem Sądu, przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności faktyczne jako nie poparte żadnymi dowodami, nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne, i jako takie nie mogą stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.