Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 37/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. art. 17 pkt 7 lit. c, art. 20, art. 16 ust. 7, art. 23 ust. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia 28 czerwca 2012 r., nr XI/112/2012 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym T. i P. w gminie T. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy nr [...] z 28 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym T. i P. w gminie T., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

Wojewoda zarzucił naruszenie art. 17 pkt 7 lit. c i art. 20 ustawy z dni 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U z 2012 poz.647 ze zm., dalej zwana u.p.z.p.) oraz art.16 ust. 7 i art. 23 ust 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz.U z 2009 nr 151, poz. 1220 ze zm.), w związku z art. 28 ust.1 u.p.z.p..

Pierwszy ze sformułowanych zarzutów dotyczył braku zgodności uchwalonego planu ze studium uwarunkowań i kierunków rozwoju Gminy T., przyjętego uchwałą nr III/18/2002 Rady Gminy z 30 grudnia 2002 r. i tym samym naruszenia art.20 u.p.z.p. w następującym zakresie :

• na str. 156 studium zapisane jest, że szczegółowe rozmieszczenie punktowych terenów w obszarze nastąpi na etapie sporządzania planów miejscowych;

• na str. 164 studium zapisane jest, że ostateczne usytuowanie, zasady i warunki budowy wież elektrowni wiatrowych, których rejony potencjalnej lokalizacji wskazano na rysunku studium na podstawie wyżej wymienionych analiz i studiów syntetycznych, zostanie ustalone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego sporządzonych dla terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych, zgodnie z wytycznymi określonymi w rozdziale IX.9. "Energetyka wiatrowa";

• na str. 156 studium, w odniesieniu do wytycznych dla ustaleń planów miejscowych wskazane zostało, że szczegółowa lokalizacja wież elektrowni wiatrowych zostanie ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzonym dla terenu lokalizacji elektrowni wiatrowych, którego granice określono na ujednoliconym rysunku studium.

W ocenie Wojewody powyższe zapisy studium zobowiązywały do wskazania w zaskarżonej uchwale w sposób jednoznaczny rozmieszczenia terenów pod lokalizację konkretnej elektrowni wiatrowej, co uwzględniałoby wytyczne zawarte w studium, odnoszące się do ustaleń planów miejscowych. Plan nie zawiera szczegółowej lokalizacji wież elektrowni wiatrowych co, zdaniem Wojewody, powoduje to brak zgodności planu ze studium.

Wojewoda zarzucił także naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164,poz.1587 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenia przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Zgodnie natomiast z § 7 pkt 7 cytowanego rozporządzenia projekt planu powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia. Naruszenia powyższych przepisów Wojewoda upatruje w rozgraniczeniu terenów o symbolu "R" oraz terenów o symbolu "EW/R". Zarówno tereny oznaczone w planie "EW/R", jak i "R" są terenami rolnymi, pomimo przeznaczenia ich pod budowę elektrowni wiatrowych. W ocenie Wojewody niedopuszczalna jest budowa na terenach rolnych obiektów przemysłowych nie związanych z rolnictwem i przetwórstwem rolnym. Siłownia wiatrowa jest obiektem produkcyjnym, nie związanym z produkcją rolną ani z przetwórstwem rolnym. Wraz z drogami i placami manewrowymi wymaga usytuowania na terenie o innym przeznaczeniu niż rolnicze, wydzielonym od niego liniami rozgraniczającymi, które należy nanieść na rysunek planu zgodnie z zasadami sporządzania planów i obowiązujących norm. Wojewoda powołał się na stanowisko Ministra Rolnictwa zawarte w piśmie z 11 stycznia 2012 r., nr GZ.tr.075-1/120, skierowanym do Wojewody Dolnośląskiego. Brak wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów dla zabudowy przemysłowej godzi w dyspozycję obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 2 u.p.z.p., tym samym, w sposób istotny, narusza zasady i tryb sporządzenia planu, co daje podstawę do zastosowania art. 28 u.p.z.p. i uchylenia uchwały.

Zaniechanie obowiązkowego wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu jest ponadto zatajeniem przed społeczeństwem zamierzeń inwestora, przez co godzi w dyspozycję art. 36 u.p.z.p. i skutkuje brakiem rzetelnych podstaw do określenia wzrostu lub spadku wartości nieruchomości objętych tymi obszarami. Taka sytuacja może zachodzić w przypadku sprzedaży gruntu przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego planu lub roszczeń z tytułu utraty wartości. Na obszarach uchwalanego planu znajdą się zarówno działki rolne, na których może być różny stopień zainwestowania, jak i działki bez zainwestowania, których wartość ewidentnie spadnie z tytułu uciążliwego sąsiedztwa i ograniczeń narzuconych planem. Projekt budowlany, który określi położenie obiektów na konkretnych działkach może być wykonany po pięciu latach, czyli po upływie terminu zgłaszania roszczeń do gminy. W ocenie Wojewody, zapis dotyczący opłaty w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości, dla których w planie nie ma szczegółowych ustaleń przeznaczenia terenów staje się zapisem niewykonalnym i godzi w prawa właścicieli gruntów.

Wojewoda kolejną niezgodność planu ze studium upatruje w braku w planie miejscowym zapisów odnoszących się do stref ochronnych dla dróg publicznych, wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień. W jego przekonaniu z tekstu studium jednoznacznie wynika, że studium utworzyło strefę dróg publicznych, strefę wód powierzchniowych oraz strefę lasów i terenów planowanych zalesień. Tekst planu nie odnosi się w żaden sposób do tych stref, co stanowi o braku zgodności ze studium. W przedmiotowym planie drogi publiczne oraz tereny leśne znajdują się w strefach oddziaływania wiatraków.

Oceniając rysunek planu Wojewoda dostrzegł, że w nieznacznym stopniu różni się on od rysunku studium. W jego przekonaniu jest to brak realizacji zasady, że plan stanowi konkretyzacje ustaleń studium. Przy czym zauważył Wojewoda, że odległość pomiędzy linią zabudowy a granicą strefy nie wynika z jakichkolwiek analiz związanych ze stopniem uciążliwości. Tymczasem, zdaniem Wojewody, precyzyjne ustalenie stref uciążliwości jest obowiązkowe i ich umiejscowienie wymaga dokładnego uzasadnienia, czego w rozpatrywanej sprawie zabrakło. Każda siłownia wiatrowa ma swoją strefę ochronną i uchwała o planie powinna tę strefę konkretyzować. Brak realizacji postanowień art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie rozmieszczenia terenów pod siłownie wiatrowe powoduje, że zasadne staje się przypuszczenie, że uciążliwe oddziaływanie elektrowni może wykraczać poza wyznaczoną strefę oddziaływania. Odległość minimalna 400 m, zapisana w planie, między wiatrakiem a budynkiem mieszkalnym, mająca pełnić rolę bufora akustycznego w sytuacji, gdy linia zabudowy położona jest bliżej niż 400 m od granicy opracowania planu, stwarza dodatkowe problemy interpretacyjne związane z uciążliwym potencjalnym oddziaływaniem poza granicami planu. Zauważył Wojewoda, że uciążliwość może przybierać różne formy np. hałasu, cienia, wpływu na krajobraz, występowania infradźwięków i dla każdego z tych oddziaływań odległości te są różne. Podkreślił Wojewoda, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dokonując uzgodnienia treści projektu planu wskazał na ewentualność zwiększenia odległości farmy wiatrowej od zabudowań mieszkalnych z 400 m na 500 m. Ponadto zauważył Wojewoda, że ustawienie elektrowni w granicach linii zabudowy powoduje, że koniec śmigła elektrowni znajdzie się w odległości 340 m od zabudowań (długość śmigła to 60 m).

Nowelizacja u.p.z.p. wprowadziła w art. 10 ust. 2a zapis, że "jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kV, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu w studium ustala się ich rozmieszczenie." Zdaniem Wojewody zapis ten oznacza, że powstałe plany w myśl nowych wytycznych dla studiów, muszą konkretyzować tereny lokalizacji elektrowni.

Brak w planie obowiązkowego rozmieszczenia terenów pod wiatraki stwarza dodatkowe zagrożenie polegające na wystąpieniu uciążliwości poza granicą strefy i granicami planu, co jest niedopuszczalne. Odległość minimalna 400 m, zapisana w planie, między wiatrakiem i budynkiem mieszkalnym, mająca pełnić rolę bufora akustycznego w sytuacji, gdy linia zabudowy położona jest bliżej niż 400 m od granicy opracowania planu, stwarza dodatkowe problemy interpretacyjne związane z uciążliwością oddziaływania tylko do granic planu.

Za naruszenie procedury sporządzania planu uznał Wojewoda wskazywanie przez Radę na konieczność uzyskania potwierdzenia zgodności projektu planu z opracowaniami regionalnymi sporządzonymi przez marszałka województwa w sytuacji, gdy z treści studium wynika, że zalecenia zawarte w Studium Ochrony Krajobrazu Województwa został przyjęte w studium.

Zarzucił także brak ustaleń w planie w zakresie ochrony ładu przestrzennego i krajobrazu kulturowego, które w przepisach art. 15 ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.z.p. wskazane są jako elementy obowiązkowe zagospodarowania przestrzennego. Zapis w uchwalonym planie miejscowym w § 4 ust. 1, odsyłający do Rozdziału 3 "Ustalenia dla terenów" wskazuje, że zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego znajdują się w Rozdziale 3. Jednak znajduje się tam treść, wynikającą ze spełnienia wymogu art. 15 ust. 2 pkt. 6 i § 4 pkt. 6 tj. zawiera zapisy dotyczące kształtowania zabudowy, a nie krajobrazu. Przedmiotowe zapisy odnoszą się do obiektów (elektrowni), które będą osadzone w krajobrazie, a nie do krajobrazu, co nie zmienia postaci rzeczy, że będą one kształtować krajobraz. Zwrócił uwagę Wojewoda, że w studium został wyartykułowany obowiązek przeprowadzenia minimum rocznego przedinwestycyjnego monitoringu ornitologicznego, określającego główne trasy przelotów ptaków podczas wędrówek wiosennych oraz jesiennych i ustalenia lokalizacji poszczególnych siłowni wiatrowych oraz dróg dojazdowych w oparciu o wyniki monitoringu oraz uwzględnienia odległości od istniejących i proponowanych form ochrony przyrody. Tymczasem tereny przeznaczone w projekcie planu pod lokalizację wież elektrowni nie zostały wyznaczone w oparciu o wyniki przeprowadzonego monitoringu.

Ponadto z przesłanej organowi nadzoru dokumentacji prac planistycznych wynika, że w zakresie wynikającym z art. 17 pkt 7 lit. c u.p.z.p. ( w brzmieniu sprzed 1 października 2010 r.), odsyłającym do art. 58 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 12 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 marca 1985 o Państwowej Inspekcji Sanitarnej brak jest uzgodnień projektu planu z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym w zakresie uwarunkowań i przebiegu trasy linii 110 kV w zakresie higieny radiacyjnej. Pomimo informacji zawartej w postanowieniu Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 22 sierpnia 2011 r. oraz opinii z 3 sierpnia 2010 r., o konieczności dokonania uzgodnienia spraw związanych z higieną radiacyjną z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym jako organem właściwym w tym zakresie, Wójt Gminy nie wystąpił o taką opinię. W ocenie Wojewody, wskutek działań organu sporządzającego projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod lokalizację siłowni wiatrowych doszło do sytuacji, w której procedowano bez uzyskania opinii właściwego organu.

W toku sprawdzania prawidłowości procesu planistycznego stwierdził Wojewoda także niespójność tekstu z rysunkiem planu, a mianowicie nie została zachowana opisana w § 5 ust.2 pkt 7 uchwały "minimalna odległość elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych, która nie może być mniejsza niż 400 m", co stanowi naruszenie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Ustalił Wojewoda także, że do publicznego wglądu został wyłożony plan w innej skali niż projekt planu przedstawiony do uchwalenia Radzie (tj. 1:2000). Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zawartym w § 2 słowniczkiem przez projekt rysunku planu miejscowego należy rozumieć projekt części graficznej, który mocą § 5 sporządza się w formie rysunku kopii mapy, o której mowa w art. 16 ust 1 u.p.z.p., zawierającej obszar objęty projektem planu wraz z jego niezbędnym otoczeniem. Z kolei § 7 rozporządzenia informuje, co powinien zawierać projekt rysunku planu w tym m.in. wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem obszaru objętego projektem planu, a także określenie skali projektu rysunku planu miejscowego w formie liczbowej i liniowej. Dodatkowe wymagania w tym zakresie zawiera § 8 rozporządzenia stanowiąc, że projekt rysunku planu sporządza się w czytelnej technice graficznej, zapewniającej możliwość wyłożenia go do publicznego wglądu, sporządzenia jego kopii, a także ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa. Zgodnie z § 2 pkt 4 poprzez projekt planu miejscowego należy rozumieć projekt tekstu i projekt rysunku planu miejscowego, który na mocy art.17 pkt 10 zostaje wyłożony do publicznego wglądu wraz z dodatkowymi, szczegółowo wymienionymi dokumentami. Z analizy przytoczonych przepisów wynika, zdaniem Wojewody, obowiązek sporządzenia i wyłożenia do publicznego wglądu załącznika do uchwalanego planu miejscowego w skali określonej w art. 16 ust.1 u.p.z.p.. Wyłożenie planu miejscowego w innej skali niż projekt przedłożony do uchwalenia stanowi istotne naruszenie ustawowo określonych zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 8 ust.1 u.p.z.p.. Nie zmniejsza tego naruszenia fakt uchwalania na sesji planu w prawidłowej skali.

Reasumując, organ nadzoru stwierdził, że Rada Gminy na sesji 28 czerwca 2012 r. podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym T. i P. w gminie T. z istotnym naruszeniem zasad i trybu sporządzania planu miejscowego. Uzasadnia to wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

Odpowiadając na powyższą skargę Rada Gminy nie zgodziła się z zarzutem braku zgodności planu ze studium. Wskazała, że u podstaw sporządzenia i uchwalenia niniejszego planu leży zawarty w studium zapis o znaczącym wzroście produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, szczególnie z wykorzystaniem energii wiatru. Przez pryzmat tego celu należy interpretować zgodność planu ze studium. Rada podkreśliła, że w studium oznaczono rejony potencjalnej lokalizacji wież elektrowni wiatrowych na terenie gminy, zaś w planie w sposób precyzyjny i jednoznaczny wskazano granice terenów przewidzianych pod lokalizację elektrowni wiatrowych.

Zgodnie z § 4 ust. 7 planu miejscowego ustala się granice lokalizacji wież elektrowni wiatrowych jako terenu przeznaczonego pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW - zgodnie z rysunkiem planu, tożsame z liniami rozgraniczającymi terenów 01.EW/R, 02.EW/R oraz granice ich stref ochronnych, tożsame z granicami - oznaczonych na rysunku planu - terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych objętych zakazem lokalizacji budynków mieszkalnych. Rysunek planu jest zatem zgodny z ustaleniami § 4 ust. 7 planu.

W ocenie autora odpowiedzi na skargę zrealizowany został warunek wskazany w § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczący możliwych oznaczeń na rysunku planu poprzez zastosowaną kolorystykę oraz oznaczeń literowych i cyfrowych. Nie można zarzucić, że rysunek projektu planu nie odpowiada prawu.

Przeznaczenie poszczególnych terenów, w tym terenów przeznaczonych pod lokalizację elektrowni wiatrowych, jako również linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, zostały w planie miejscowym jednoznacznie określone. Plan nie decyduje o miejscach posadowienia poszczególnych elektrowni wiatrowych, gdyż nastąpił to na etapie projektu budowlanego.

Nie zgodziła się Rada z twierdzeniem Wojewody dotyczącym braku wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenu pod elektrownie. Zgodnie z § 4 ust. 7 planu - ustala się granice lokalizacji wież elektrowni wiatrowych jako terenu przeznaczonego pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł o mocy przekraczającej 100 kW - zgodnie z rysunkiem planu, tożsame z liniami rozgraniczającymi terenów EW/R oraz granice ich stref ochronnych, tożsame z granicami - oznaczonych na rysunku planu - terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych objętych zakazem lokalizacji budynków mieszkalnych (rysunek planu jest zgodny z tymi ustaleniami). Zastosowanie na rysunku planu oznaczeń graficznych kolorowych, literowych i cyfrowych jest zgodne z zapisem § 9 rozporządzenia MI w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezasadne jest stwierdzenie Wojewody, jakoby ustalenie przeznaczenia terenów bądź linii rozgraniczających miało nastąpić w projekcie budowlanym. Przeznaczenie poszczególnych terenów, w tym terenów przeznaczonych pod lokalizację elektrowni wiatrowych, jako również linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, zostały w planie jednoznacznie określone. Wskazano, że należy odróżniać określenia przeznaczenia terenu pod elektrownie wiatrowe, co zostało dokonane w planie, od określenia miejsc posadowienia poszczególnych elektrowni wiatrowych, co nastąpi na etapie projektu budowlanego.

W ocenie Rady błędne jest twierdzenie Wojewody, jakoby możliwość budowy elektrowni wiatrowych na terenach rolnych rodziła konieczność uznania terenów pod elektrowniami za teren o innym niż rolne przeznaczeniu, gdyż żaden przepis prawa nie wyklucza mieszanego przeznaczenie terenu. Zaś na obszarze objętym planem brak jest terenów rolnych o klasie gruntu od I do III, wobec których konieczne jest wdrożenie procedury zmiany przeznaczenia z rolnych na cele nierolne.

Jako nieuzasadnione oceniono uwagi Wojewody odnośnie rzekomego zatajenia przed społeczeństwem informacji dotyczących "zamierzeń inwestora". Postępowanie planistyczne prowadzone było z bardzo szerokim udziałem społeczeństwa. Jest sprawą oczywistą, że podjęcie przez Gminę T. strategicznej decyzji odnośnie promowania na obszarze gminy inwestycji z zakresu energetyki wiatrowej było związane ze stwierdzeniem korzystnych warunków naturalnych (wiatrowych) na obszarze gminy T. oraz zainteresowaniem inwestorów lokalizowaniem parków wiatrowych. Nie oznacza to, że organy Gminy T. są uprawnione bądź zobligowane do badania zamierzeń inwestycyjnych prywatnych przedsiębiorców, w szczególności w zakresie stosunków cywilnoprawnych z osobami trzecimi (np. co do dzierżawy gruntów), a następnie ich ujawniania opinii publicznej. Tego rodzaju działania pozbawione byłyby jakiejkolwiek podstawy prawnej. Rada podkreśliła, że plan miejscowy nie decyduje o podmiotowym, ale o przedmiotowym zakresie korzystania z terenów nim objętych. Plan rozstrzyga o tym, w jaki sposób można zagospodarować nieruchomość, nie zaś kto może tę nieruchomość zagospodarować. Niewłaściwe jest zatem dokonywanie oceny ustaleń planu z punktu widzenia zamierzeń jakiegokolwiek inwestora.

Odnosząc się do zarzutów Wojewody odnośnie zastosowania przepisu art. 36 u.p.z.p. wskazał pełnomocnik Rady, że jest rzeczą oczywistą w przypadku każdego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, że projekty budowlane dotyczące inwestycji, których realizacja jest dopuszczalna zgodnie z ustaleniami danego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mogą być sporządzone po upływie 5 lat od dnia wejścia w życie planu. Bardzo często jest zatem tak, że przesądzenie, które konkretnie działki gruntu zostaną zainwestowane i w jaki sposób, nastąpi już po upływie powyższego pięcioletniego okresu. Zdarza się również tak, że dane nieruchomości nigdy nie zostaną zagospodarowane zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie miejscowym. Okoliczności te nie mają jednak wpływu na prawidłowość procedury planistycznej i na zastosowanie art. 36 u.p.z.p.. Wojewoda nie poparł jakąkolwiek analizą swego twierdzenia, jakoby wartość działek gruntu znajdujących się w granicach planu miała spaść wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały.

Rada uznała za bezzasadny także zarzut braku ustalenia stref ochronnych dróg publicznych, wód powierzchniowych i terenów leśnych, bowiem zgodnie z przedmiotowym planem miejscowym nie jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowych w trasach przebiegu dróg publicznych (krajowych i powiatowych) stanowiących ciągi ruchu turystycznego wraz ze strefą ochronną przedpola widokowego, jak również nie jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowych na terenach wód powierzchniowych wraz ze strefą ochronną, lasach i terenach planowanych zalesień wraz ze strefą ochronną od kompleksów leśnych. Okoliczność ta jest niesporna. Zatem ustalenia planu w sposób prawidłowy uwzględniają strefy ochronne, a brak dosłownego sformułowania nie oznacza, że strefy te nie zostały w planie uwzględnione.

Odpierając zarzut braku szczegółowości rysunku planu Rada wskazała, że jest to kwestia skali w jakiej rysunek został sporządzony oraz kwestia obiektów, które znajdują się na terenach objętych rysunkiem oraz elementów, które należy na tym rysunku umieścić zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Rysunek planu został sporządzony w skali 1:2000, a zatem zgodnie z art. 16 ust.1 u.p.z.p

W ramach ustosunkowania się do zarzutu braku granic stref ochronnych terenu przeznaczonego pod budowę wież elektrowni wiatrowych Rada wskazała, że są one tożsame z granicami oznaczonych na rysunku planu terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych objętych zakazem lokalizacji budynków mieszkalnych. Ustalona strefa ochronna elektrowni nie wychodzi poza granice ustalone w planie. W planie nie zostały wskazane miejsca usytuowania poszczególnych elektrowni wiatrowych, ponadto określono, że kwestie te będą ustalane na etapie projektu budowlanego. Czyni to przedwczesnym zarzut, jakoby lokalizacja elektrowni miała oddziaływać na teren pozostający poza regulacją przedmiotowego planu. Ponadto zostało wprost w planie określone, że minimalna odległość elektrowni od budynków mieszkalnych nie może być mniejsza niż 400 m, zaś w granicach objętych planem nie występuje żadna zabudowa, nie jest także projektowana, natomiast wskutek uwzględnienia zabudowy istniejącej i projektowanej zostały wyznaczone nieprzekraczalne linie zabudowy. Przy czym w błędzie pozostaje, zdaniem Rady, organ nadzoru skoro domaga się ustalenia strefy ochronnej ze względu na hałas jaki mogą wytwarzać elektrownie wiatrowe. Bez wątpienia przy lokalizacji elektrowni czynnik poziomu hałasu zostanie wzięty pod uwagę. Parametr odległości w postaci 400 m od budynków mieszkalnych jest dodatkowym obostrzeniem dotyczącym potencjalnej lokalizacji każdej elektrowni wiatrowej.

Nie zaakceptowała Rada zasadności zarzutu dotyczącego braku zasad ochrony i kształtowania krajobrazu, wskazując w pierwszej kolejności, że organ nadzoru nie odróżnił zapisów studium dotyczących rozważań od zapisów, gdzie zostały ustanowione wytyczne dla uchwalanych w przyszłości planów. Wbrew twierdzeniu Wojewody "Studium ochrony krajobrazu województwa" nie zawiera jakichkolwiek wytycznych do ustaleń miejscowych planów, jedynie zostało zacytowane w treści studium. Projekt planu uzyskał pozytywne uzgodnienie Zarządu Województwa w zakresie zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz w zakresie zgodności z opracowaniami regionalnymi sporządzonymi przez Marszałka Województwa. Na etapie sporządzenia wszystkich planów dla terenów predysponowanych pod lokalizacje siłowni wiatrowych w gminie T. sporządzono szczegółowe studium krajobrazowe dla nowych elementów wysokościowych, w tym również opracowanie "Studium krajobrazowe do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizacje elektrowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym T. i P. w gminie T.", w którym została dokonana szczegółowa analiza istniejącego krajobrazu kulturowego. Opracowanie to stanowi element dokumentacji planistycznej.

Odnosząc się do zarzutu braku opinii Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego pełnomocnik Rady wskazał, że nie była ona wymagana, wobec czego nie było podstaw prawnych do wystąpienia o taką opinie. Podkreślono, że postanowieniem z 22 sierpnia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. uzgodnił bez zastrzeżeń projekt planu.

Dalej wyjaśniono, że zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zmianami; dalej: "ustawa środowiskowa") organ opracowujący projekt dokumentu, o którym mowa w art. 46 lub 47, poddaje projekt, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, opiniowaniu przez właściwe organy, o których mowa w art. 57 i 58. Właściwe organy wydają opinię w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii. Z przepisu art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej wynika, że przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wymaga min. projekt planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 58 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej właściwym w sprawach opiniowania i uzgadniania w ramach strategicznych ocen oddziaływania na środowisko w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny. W oparciu o powyższe przepisy projekt planu przedstawiono do uzgodnienia inspektorowi sanitarnego szczebla powiatowego, a nie wojewódzkiego. Nie znajduje w ocenie Rady Gminy uzasadnienia zarzut naruszenia procedury sporządzania planu poprzez brak wymaganych uzgodnień i opinii.

W ocenie Gminy skarga Wojewody jest całkowicie bezzasadna, a wobec tego zasługuje na oddalenie w całości. Wbrew twierdzeniu organu nadzoru zaskarżony plan miejscowy jest w pełni zgodny z ustaleniami studium. Zdaniem pełnomocnika Rady nie zostało wykazane, aby w toku uchwalenia planu doszło do naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa, a tym bardziej Wojewoda nie wykazał naruszenia, które stanowiłoby "istotne naruszenie trybu sporządzania planu" w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Podkreślono, że w przypadku większości zarzutów Wojewoda bądź nie przytoczył treści przepisu, który jego zdaniem miał zostać naruszony w toku procedury planistycznej, bądź nie przeprowadził analizy przepisu w świetle okoliczności sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, zgodnie z art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

W przedmiotowej sprawie skarga Wojewody na uchwałę Rady Gminy nr [...] z 28 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym T. i P. w gminie T. okazała się nieuzasadniona.

Chybiony okazał się w szczególności zarzut sprzeczności przedmiotowego planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków rozwoju gminy T., przyjętym uchwałą nr [...] z 30 grudnia 2002 r..

W ocenie Wojewody zapisy studium zobowiązywały Radę do wskazania w planie w sposób jednoznaczny rozmieszczenia terenów pod lokalizację każdej wieży elektrowni wiatrowej. Kontrolowany plan nie zawiera ustaleń dotyczących szczegółowego wyznaczenia terenu pod lokalizację wież elektrowni wiatrowych, co powoduje brak zgodności planu ze studium. Uzasadniając ten zarzut Wojewoda powołał się na przytoczone w skardze zapisy studium.

W odpowiedzi na ten zarzut Rada podniosła, że w studium oznaczono jedynie rejony potencjalnej lokalizacji wież elektrowni wiatrowych na terenie gminy, zaś nie jest rolą planu wskazywanie lokalizacji poszczególnych wież wiatrowych. Podkreśliła Rada, że studium nie zawiera nakazu wskazywania dokładnej punktowej lokalizacji wież elektrowni siłowych. Dodatkowo wskazano, że konsekwencją spełnienia postulatu skarżącego odnośnie "rozmieszczenia terenów pod lokalizację danej elektrowni wiatrowej, " byłaby konieczność określenia lokalizacji poszczególnych elektrowni wiatrowych w planie miejscowym, co jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa, ponieważ w planie określa się przeznaczenie terenów, a nie miejsca lokalizacji obiektów.

Zarzut Wojewody jest w przekonaniu Sądu jest bezzasadny. Przytoczone w treści skargi cytaty ze studium uwarunkowań i kierunków rozwoju gminy , przyjętego uchwałą nr [...] z 30 grudnia 2002 r. w części nie są fragmentami wskazanego studium. W szczególności wskazany w skardze kasacyjnej zapis "na str. 156 studium zapisane jest, że szczegółowe rozmieszczenie punktowych terenów w obszarze nastąpi na etapie sporządzania planów miejscowych" i "na str. 164 studium zapisane jest, że ostateczne usytuowanie, zasady i warunki budowy wież elektrowni wiatrowych, których rejony potencjalnej lokalizacji wskazano na rysunku studium na podstawie wyżej wymienionych analiz i studiów syntetycznych, zostanie ustalone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego sporządzonych dla terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych, zgodnie z wytycznymi określonymi w rozdziale IX.9. "Energetyka wiatrowa" nie jest zgodny z treścią uchwały o studium.

Zgodne jest jedynie, że na str. 156 właściwego studium Gminy zostało zapisane, że szczegółowa lokalizacja wież elektrowni wiatrowych zostanie ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym dla terenu lokalizacji elektrowni wiatrowych, którego granice określono na ujednoliconym rysunku studium. Jednocześnie na str. 163 – 166 studium w rozdziale IX.9 "Energetyka wiatrowa" określono szereg wytycznych do ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego sporządzanych dla potrzeb lokalizacji elektrowni wiatrowych. Między innymi na stronie 165 studium wskazano, że dopuszczalne jest ustalenie szczegółowej lokalizacji poszczególnych wież elektrowni wiatrowych oraz towarzyszącej infrastruktury, wchodzących w skład projektowanego parku wiatrowego, na etapie projektu budowlanego. Bezpodstawne jest zatem stanowisko Wojewody, że w planie winno znaleźć się szczegółowe rozmieszczenie punktowe poszczególnych wież. Słusznie wskazuje Rada, że plan określa jedynie potencjalne tereny lokalizacji siłowni wiatrowych. Szczegółowa lokalizacja nie może być utożsamiana ze wskazaniem punktowego umiejscowienia poszczególnych wież.

Analiza studium, w szczególności zapisów odnoszących się do parków wiatrowych pozwala przyjąć, że badana uchwała o planie miejscowym jest zgodna z jego ustaleniami. Treść studium określa co należy rozumieć przez "elektrownie wiatrowe" i "park wiatrowy" (str. 251 studium), przesądza, że w granicach obszaru objętego sporządzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winna zawierać się strefa oddziaływania zespołu elektrowni wiatrowych na środowisko w zakresie hałasu, wskazuje także, że wytyczne dla ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego sporządzanych dla potrzeb lokalizacji elektrowni wiatrowych.

Niezgodności planu ze studium upatruje Wojewoda w zapisie studium dotyczącym obowiązku przeprowadzenia minimum rocznego przedinwestycyjnego monitoringu ornitologicznego, określającego główne trasy przelotu ptaków podczas wędrówek wiosennych oraz jesiennych, oraz trasy przelotów ptaków na poziomie lokalnym. W ocenie Wojewody brak takiego opracowania przed uchwaleniem miejscowego planu stanowi brak realizacji zapisów studium. Nie sposób się jednak z takim stanowiskiem zgodzić, gdyż studium wskazało na przedinwestycyjny monitoring, co oznacza konieczność jego przeprowadzenia dopiero w sytuacji planowania konkretnej inwestycji. Natomiast dopuszczenie w planie miejscowym możliwości realizacji elektrowni wiatrowych nie oznacza, że wszystkie takie elektrownie powstaną. Przedwczesne jest zatem przeprowadzanie monitoringu przed ustaleniem miejsca posadowienia takich elektrowni. Poza tym identyczny zapis dotyczący obowiązku monitoringu zawiera tekst miejscowego planu w § 4 ust. 2 pkt 10, gdzie wskazano, że szczegółowa lokalizacja poszczególnych elektrowni wiatrowych, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 5, powinna uwzględniać wyniki przeprowadzonego przedrealizacyjnego monitoringu przyrodniczego, określającego wpływ potencjalnej lokalizacji elektrowni wiatrowych na awifaunę i nietoperze.

Nie zasługuje na uwzględnienie zawarty w skardze zarzut dopuszczenia w planie miejscowym na terenach rolnych obiektów przemysłowych nie związanych z rolnictwem i przetwórstwem rolnym. W przekonaniu Wojewody siłownia wiatrowa jest obiektem produkcyjnym, nie związanym z produkcją rolną ani z przetwórstwem rolnym. Wraz z drogami i placami manewrowymi wymaga usytuowania na terenie o innym przeznaczeniu niż rolnicze, wydzielonym od niego liniami rozgraniczającymi, które należy nanieść na rysunek planu zgodnie z zasadami sporządzania planów. W przekonaniu Wojewody nie jest dopuszczalne mieszane przeznaczenie jednego terenu, który ma w planie różne przeznaczenie. Zaniechanie obowiązkowego wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu jest także, w przekonaniu Wojewody, zatajeniem przed społeczeństwem zamierzeń inwestora, co skutkuje brakiem rzetelnych podstaw do określenia wzrostu lub spadku wartości nieruchomości na obszarach objętych planem. Także i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jak też regulujących szczegółowo zakres projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 r., odnoszących się do sposobu zapisywania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego wskazuje, że jest dopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach, pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają (por. wyrok NSA z 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1962/11 dostępne na stronach orzeczenia.nsa.gov.pl). W przekonaniu Sądu realizacja na terenie rolniczym przewidzianych w planie wież elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą co do zasady nie uniemożliwia rolniczego wykorzystania pozostałej części tego obszaru.

Chybiony jest także zarzut, że w kontrolowanym planie brak wyznaczenia stref ochronnych dla dróg publicznych, wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień. Należy stwierdzić, że w § 4 ust. 2 pkt 2 zostało zapisane, iż w granicach obszaru objętego planem obowiązuje zakaz przeznaczania gruntów rolnych do zalesienia, poza granicami terenów, dla których ustalono w planie przeznaczenie terenu: lasy (ZL). Regulacja § 7 i 8 zawiera natomiast zapisy dotyczące sposobu gospodarowania terenami leśnymi.

W odniesieniu do wód powierzchniowych w § 4 ust. 2 pkt 1 c planu miejscowego wskazano, że na rysunku planu wyróżniono grunty rolne objęte szczególną ochroną przed zabudową: większe stawy, oczka i cieki wodne. W § 9 ust. 1 wskazano, że w granicach terenu wydzielonego liniami rozgraniczającymi i oznaczonego na rysunku planu symbolem 59.WS ustala się przeznaczenie terenu: tereny wód powierzchniowych śródlądowych: rzeka Kamienica. Innych regulacji dotyczących wód nie ma, gdyż na obszarze objętym regulacją planu nie występują żadne inne zbiorniki czy cieki wodne.

Także ograniczenia w zainwestowaniu w odniesieniu do dróg publicznych zostały w kontrolowanym planie szczegółowo zapisane w rozdziale 4 planu zatytułowanym "Ustalenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji infrastruktury technicznej".

Trudno dopatrywać się niezgodności przytoczonej regulacji z tekstem studium, które w sposób bardzo ogólny wymaga, aby ustanowiona została strefa ochronna wód powierzchniowych na terenach potencjalnej lokalizacji elektrowni wiatrowych w sytuacji, gdy w rozpatrywanym przypadku plan nie obejmuje swoim zasięgiem innych wód powierzchniowych niż rzeka Kamienica. Natomiast zalecenie studium, aby uwzględnić w tworzonym planie trasy przebiegu dróg publicznych stanowiących ciągi ruchu turystycznego wraz ze strefą ochronną przedpola widokowego zostało w kontrolowanej uchwale uwzględnione np. poprzez zakaz lokalizacji obiektów i podejmowania przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe Parku "Dolina Słupi". Ponadto na terenie objętym planem nie występują ciągi ruchu turystycznego. Sformułowany w tym zakresie zarzut jest wysoce nieprecyzyjny, trudno zatem ocenić braku jakich regulacji dotyczy. W ocenie Sądu w badanym zakresie plan jest prawidłowy i zgodny zobowiązującymi przepisami.

Zarzut Wojewody odnośnie niewielkiej szczegółowości rysunku planu nie zasługuje na uwzględnienie. Naturalnym jest, że stopień ilości znaków graficznych i stref kolorowych umieszczonych na rysunku planu jest pochodną rodzajów inwestycji, pod jakie przewiduje konkretny plan obszar, którego dotyczy. W rozpatrywanej sytuacji plan miejscowy poza wydzieleniem strefy lokalizacji wież elektrowni wiatrowych i regulacji w zakresie infrastruktury technicznej nie przewiduje innych inwestycji. Trudno zatem wymagać, aby plan był bardziej szczegółowy, skoro został sporządzony i uchwalony pod kątem wyznaczenia obszaru pod lokalizacje elektrowni wiatrowych z jednoczesnym zakazem przeznaczania terenów rolnych na cele nierolne.

Kolejny zarzut Wojewody związany jest z wyznaczeniem strefy ochronnej wież elektrowni wiatrowych w odległości 400 m. poza obszarem planu. Wojewoda zarzuca, że strefa negatywnego oddziaływania elektrowni może wykraczać poza 400 m i poza wyznaczoną strefę. Nie podziela Sąd tego stanowiska organu nadzoru, gdyż z rysunku planu widać wyraźnie, że rejon dopuszczalnej lokalizacji elektrowni wiatrowych został wyznaczony 400 m w głąb obszaru objętego ustaleniami planu. Oznacza to wprost, że wieża siłowni wiatrowej nie może zostać posadowiona bliżej niż 400 m od granicy planu. Nie ma racji Wojewoda wymagając od planu miejscowego uwzględnienia każdego potencjalnego negatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowej na otaczające środowisko, takich jak możliwości oberwania śmigła. Zapewnieniu gwarancji jak najmniejszej uciążliwości nie służy bowiem plan, a przepisy szczególne związane z dalszym etapem procesu inwestycyjnego związanego z budową elektrowni wiatrowych. Wyznaczenie w planie zgodnej ze studium strefy ochronnej 400 m i takiej samej obowiązkowej odległości wieży od zabudowań stanowi minimalną odległość tego typu inwestycji od granicy planu i od innych zabudowań. Inne przepisy mogą jedynie spowodować zwiększenie tej odległości. Natomiast bezzasadne jest rozpatrywanie hipotetycznych zagrożeń i oddziaływań.

Przyjął Sąd za Radą Gminy ustalenie, że cytowanie w treści studium gminnego fragmentów ze Studium Ochrony Krajobrazu Województwa nie uczyniło z dokumentu wojewódzkiego integralnej części studium gminnego i nie mogą zostać uznane za wiążące ustalenia dla studium wojewódzkiego przy tworzeniu miejscowych planów. Plan miejscowy nie uzyskał potwierdzenia zgodności z ustaleniami studium wojewódzkiego i takiego obowiązku ze studium gminnego wyprowadzić nie można.

Kolejny chybiony zarzut organu nadzoru dotyczy braku w planie ustaleń w zakresie ochrony ładu przestrzennego oraz krajobrazu kulturowego. Zaskarżona uchwała zawiera szereg zapisów związanych z wymogami zachowania ładu przestrzennego (np. zakaz zabudowy terenów rolnych, zakaz zalesiania) oraz z wymogami ochrony krajobrazu kulturowego np. poprzez zakaz lokalizacji obiektów i podejmowania przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe w otulinie Parku Krajobrazowego "Dolina Słupi", wyznaczono strefę ograniczonej ochrony archeologiczno-konserwatorskiej. Oceniany zarzut jest dosyć nieprecyzyjny, trudno więc składowi orzekającemu ustalić jakich konkretnie zapisów brakuje organowi nadzorczemu w kontrolowanej uchwale. Wojewoda zarzuca, że brak jest zapisów kształtujących ład przestrzenny mimo, że sam wskazuje w skardze, że zaskarżona uchwała zawiera zapisy odnoszące się do kształtowania zabudowy. W ocenie Sądu zapisy dopuszczające typ zabudowy bądź zakazujące jakiejś zabudowy stanowią zapisy kształtujące ład przestrzenny.

Niezasadny okazał się także zawarty w skardze zarzut braku uzgodnień projektu przedmiotowego planu z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym w zakresie uwarunkowań i przebiegu trasy linii 110 kV t.j w zakresie higieny radiacyjnej. Z analizy części tekstowej i graficznej planu wynika, że na obszarze objętym planem nie przewidziano budowy takiej linii. Ustanowiono natomiast granice terenu pasa technologicznego w odległości 20 m od osi trasy istniejącej linii 110 kV.

W przekonaniu Sądu niezasadny jest także zarzut dotyczący wyłożenia do publicznego wglądu planu w innej skali niż projekt planu przedstawiony do uchwalenia Radzie (1:2000). Powyższe nie znalazło potwierdzenia w przedłożonej przez Radę dokumentacji dotyczącej procedury uchwalania planu. Rysunek planu został sporządzony w skali 1:2000, a zatem zgodnie z art. 16 ust.1 u.p.z.p.. Nie dopatrzył się także Sąd niespójności pomiędzy częścią tekstową a rysunkiem planu poprzez brak zachowania minimalnej odległości elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych. Granice planu zostały wyraźnie zaznaczone i od granic planu została wyrysowana została linia 400 m dotycząca rejonu potencjalnej lokalizacji wież elektrowni wiatrowych. Natomiast w obrębie obszaru objętego planem nie znajdują się zabudowania, które mogłyby zostać narażone na lokalizacje wież elektrowni wiatrowych z naruszeniem nakazanej planem odległości minimalnej 400 m.

W świetle powyższych wywodów zarzuty skargi nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Gmina nie naruszyła procedury planistycznej w sposób, który skutkowałby koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.