Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1428/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-08-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 05 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W petitum skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentując powyższe żądanie strona skarżąca w pierwszej kolejności podniosła, że sformułowane w skardze zarzuty wskazują na wysoką wiarygodność wadliwości zaskarżonej decyzji. Zdaniem spółki wykonanie spornej decyzji może spowodować utratę przez nią płynności finansowej, a to wyrządzi jej znaczną i nieodwracalną szkodę. Spółka zwróciła uwagę, że ze względu na fakt dokonywania przez urzędy celne zatrzymania urządzeń oraz wydawania decyzji i tytułów wykonawczych, jej kondycja finansowa została mocno naruszona, powodując stratę. Strona podkreśliła, że w stosunku do niej prowadzone są już liczne postępowania egzekucyjne w oparciu o dotychczas wydane tytuły, co bardzo utrudnia jej normalne funkcjonowanie m.in. z uwagi na zajęcia ruchomości czy rachunków bankowych oraz dokonywanie wpłat na poczet kar. Powyższe może skutkować w dalszej kolejności jej szybką upadłością, a wygranie sporu, jak też późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy i nie naprawi szkody. Wnioskodawczyni stanęła na stanowisku, że uiszczanie na obecnym etapie postępowania kar pieniężnych, kiedy nie zapadło żadne prawomocne orzeczenie na gruncie kodeksu karnego skarbowego z pewnością pogorszy jej sytuację finansową. Według strony skarżącej wykonanie kwestionowanej decyzji naraża także Skarb Państwa na niepowetowaną i znaczną szkodę w związku z ewentualną koniecznością zwrotu tych kar wraz z odsetkami oraz odszkodowaniem za utracone korzyści.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania poddanej sądowej kontroli decyzji. W ocenie organu nie wskazano żadnych konkretnych okoliczności świadczących o tym, że wstrzymanie w stosunku do wnioskodawcy wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Treść normatywna powyższych przepisów wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżąca spółka nie wykazała w treści złożonego wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia bowiem wymaga, że do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczający sam gołosłowny wywód strony. Wnioskodawczyni winna poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., o sygn. akt GZ 120/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a tego skarżąca w niniejszej sprawie nie uczyniła. Sąd zauważa, że strona jedynie w sposób bardzo lakoniczny stwierdziła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ją na szkodę i doprowadzi do nieodwracalnych skutków. Wprawdzie wnioskodawczyni podniosła, że względem niej prowadzone są już liczne postępowania egzekucyjne, co bardzo utrudnia jej normalne funkcjonowanie m.in. z uwagi na zajęcia ruchomości czy rachunków bankowych oraz dokonywanie wpłat na poczet kar, a także, że ze względu na fakt dokonywania przez urzędy celne zatrzymania urządzeń oraz wydawania decyzji i tytułów wykonawczych, jej kondycja finansowa została mocno naruszona, powodując stratę, jednakże - co należy szczególnie podkreślić - skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdziłyby lub uprawdopodobniłyby możliwość wystąpienia w jej majątku opisanej powyżej szkody (utraty płynności finansowej) z uwagi na prowadzenie wobec niej egzekucji. W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku ogólnikowych i niczym nie popartych stwierdzeń dotyczących sytuacji spółki nie sposób przyjąć, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym stwierdzić należy, że swoją biernością spółka uniemożliwiła Sądowi dokonanie oceny, czy w sprawie w istocie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że mocno akcentowana przez stronę kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji i jej uchylenie dopiero będzie przedmiotem merytorycznego rozpoznania w sprawie i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. Kwestia ta nie może być bowiem badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym.

Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja nadzwyczajna, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.