Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1458/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 217 , 219
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 lipca 2012 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz strony skarżącej [...] Spółki z o.o. w K. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] po rozpatrzeniu sprawy: "budynku magazynowego z częścią socjalną, znajdującego się na działce nr ewid. [...] w S. , przy ul. [...], należącej do NZOZ [...] Sp. j." nakazał właścicielowi przedmiotowego budynku i inwestorowi robót: Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] Sp. j. z siedzibą w K. rozbiórkę budynku magazynowego z częścią socjalną, znajdującego się na działce nr ewid. [...] w S. , przy ul. [...]. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 48 ust. 1 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 oraz art. 81 ust. 1 i 4, ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu wskazano, że 15 marca 2011 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne, dotyczące: "budynku garażowego z częścią socjalną, znajdującego się na działce nr ewid. [...] w S. , przy ul. [...], należącej do NZOZ [...] Sp.j.".

W trakcie oględzin 30 marca 2011 r. ustalono co następuje: Od strony północnej budynku przychodni zdrowia na działce nr [...] w S. zlokalizowano budynek o wymiarach 14,0 m x 8,5 m w odległości 0,5m od ściany budynku przychodni. W trakcie kontroli stwierdzono, że budynek jest użytkowany jako budynek ochrony z zapleczem sanitarnym oraz magazyn z zapleczem socjalnym. Wg oświadczenia P.S. (współwłaściciel) przedmiotowy budynek istniał prawdopodobnie od lat 70-tych i pełnił funkcję magazynową. Budynek został przejęty przez spółkę [...] w lutym 2009 r. Spółce nie przekazano żadnej dokumentacji. Obiekt figurował na mapie geodezyjnej. Budynek nie był rozbudowywany, został jedynie wyremontowany w 2009 r. Pierwotnie budynek był budynkiem murowanym. Obecnie służy do magazynowania sprzętu medycznego i odżywek. W dniu oględzin nie okazano żadnych dokumentów potwierdzających legalność przedmiotowego budynku. P.S. podczas oględzin nie przedłożył dokumentów, do których przedstawienia był wezwany tj. decyzji pozwolenia na budowę, wraz z zatwierdzonym decyzją projektem technicznym budynku i dziennikiem budowy. Na podstawie tych ustaleń przyjęto, że przedmiotowy budynek jest użytkowany jako budynek magazynowy z częścią socjalną.

Wydział Architektury, Budownictwa, Inwestycji i Remontów Starostwa Powiatowego w K. , pismem znak: [...] z 6 kwietnia 2011 r. poinformował, że dla przedmiotowego obiektu budowlanego nie wydano pozwolenia na budowę i nie zatwierdzono projektu budowlanego dla inwestora: NZOZ [...] Sp. j. Jednocześnie poinformowano, że do dnia wysłania pisma przyjęte zostały następujące zgłoszenia:

← zgłoszenie nr [...] (przyjęte 2.04.2009 r.) dotyczące remontu budynku usługowego, który w przeszłości był użytkowany jako ambulatorium,

← zgłoszenie nr [...] (przyjęte 18.02.2011 r.) dotyczące remontu "pomieszczenia magazynowego". Roboty remontowe planowano rozpocząć od 20.03.2011 r.,

← zgłoszenie nr [...] (przyjęte 2.04.2009r.). dotyczące remontu placu utwardzonego.

W wyniku prowadzonych robót remontowych objętych w/w zgłoszeniami nie miała nastąpić zmiana parametrów takich, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, liczba kondygnacji.

Podczas przeprowadzonej przez inspektorów PINB kontroli rozbudowy przychodni zdrowia przy istniejącym budynku NZOZ [...] dnia 7.10.2010 r., udokumentowano w postaci zdjęć przedmiotowy budynek w stanie surowym.

W projekcie budowlanym "Rozbudowa przychodni zdrowia przy istniejącym budynku NZOZ [...] zatwierdzonym w decyzji znak: [...] z dnia 1.03.2010 r., na planie zagospodarowania terenu ( [...] strona projektu) od strony północnej projektowanej dobudowy do budynku przychodni zdrowia zlokalizowano istniejący budynek techniczno-magazynowy przeznaczony do rozbiórki w II etapie realizacji. Na [...] stronie projektu (elewacja) przedstawiono budynek techniczno-magazynowy oraz budynek projektowany. Z rysunków tych wynika, że budynki powinny się stykać, a faktycznie obecnie jest pomiędzy nimi 0,5 m odstępu.

Porównując wyrys z mapy ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w K. z 13.05.2009 r. z planem zagospodarowania terenu projektu rozbudowy przychodni zdrowia przy istniejącym budynku NZOZ [...] (zatwierdzonym w decyzji znak: [...] z dnia 01.03.2010 r.) oraz dokonanymi przez inspektorów PINB pomiarami przedmiotowego budynku należało stwierdzić, że na mapie ewidencji gruntów istnieje budynek o wymiarach ok. 12,0m x 6,0m zaś obecnie istniejący budynek ma inne wymiary (ok. 14,0m x 8,5m) oraz jest inaczej usytuowany na działce nr [...] niż budynek techniczno-magazynowy istniejący na tej działce do 2009 r.

Do akt sprawy wpłynęło pismo NZOZ [...] Sp. j. z dnia 07.05.2011 r., w którym S.K. oświadczył: "w dniu 19.03.2009 r. została zawarta umowa z A. Sp. z o. o. w K. na wykonanie w obiekcie nazywanym Centrum Diagnostyczno Szkoleniowe Leczenia w S. ul. [...] zgodnie z dokumentacją [...], która również obejmowała wykonanie remontu omawianego magazynu (.) A. w dniu 27.07.2009 r. wystawia nam fakturę Nr [...] za roboty budowlane w Centrum Diagnostyczno Szkoleniowe Leczenia Żywieniowego w S. ul. [...] - roboty remontowo modernizacyjne budynku magazynowego (.) nie zdawaliśmy sobie sprawy, że A. dokonało również rozbiórki istniejącego magazynu i postawienia go w nieco innym miejscu."

W związku z powyższym organ I instancji przyjął, że w 2009 r. budynek techniczno magazynowy o wymiarach ok. 12,0 m x 6,0 m został rozebrany, a następnie w przybliżonej lokalizacji wybudowano nowy obiekt budowlany o wymiarach ok. 14,0 m x 8,5 m. Przedmiotowy obiekt budowlany w myśl art. 3 ust. 2 prawa budowlanego zakwalifikowano jako "budynek" (obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach).

Zgodnie z art. 28 prawa budowlanego wszelkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przedmiotowy budynek nie mieści się z żadnej z wymienionych w tych przepisach kategorii.

Przedmiotowy budynek wybudowano bez wymaganego pozwolenia na budowę, w związku z czym zastosowanie ma przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] - ziemskiego w K. działając na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem nr [...] z dn. 31.05.2011 r. znak [...] nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do 31.08.2011 r. dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 w/w ustawy. W dniu 21.07.2011 r. na dziennik podawczy PINB za pismem przewodnim wpłynęły 4 egzemplarze inwentaryzacji obiektu.

Działka nr ewid. [...] w S. zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 15.05.2006 r. zlokalizowana jest na terenie oznaczonym jako A3MW. Zgodnie z zapisem § 5 ust. 5 w/w planu: "Ze względu na położenie i stan obecnego zainwestowania w terenach od 1MWU do 6MWU dopuszcza się realizację zabudowy w granicy działki oraz odstępuje się w tych terenach od konieczności zachowania ustalonej dla MWU powierzchni biologicznie czynnej terenu". W dniu 2.09.2011 r. na dziennik podawczy PINB wpłynęło pismo Burmistrza Miasta i Gminy S, z dnia 25.08.2011 r. znak [...] , w którym stwierdzono: "informuje się, iż w ramach przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego nie ma możliwości budowy budynku magazynowego z częścią socjalną na działce nr [...] położonej w S. W związku z powyższym nie można wydać zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. dla przedmiotowej inwestycji".

Z tego względu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nie ma możliwości kontynuowania procedury legalizacyjnej i konieczne jest nakazanie rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 52 ustawy Prawo budowlane: "Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51". Czynności nakazowe wynikające z decyzji wydanej na podstawie art. 48 prawa budowlanego mogą być nałożone na inwestora wówczas, gdy przysługuje mu tytuł prawny do nieruchomości, na której realizował samowolę. W niniejszym przypadku fakt, że roboty budowlane nie zostały faktycznie wykonane przez NZOZ [...] Sp. j. tylko przez firmę A. Sp. z o. o., z którą NZOZ [...] Sp. j. zawarł umowę na wykonanie robót budowlanych nie ma wpływu na wskazanie podmiotu zobowiązanego do wykonania rozbiórki, którym w tym przypadku jest właściciel nieruchomości.

Od decyzji tej odwołała się spółka jawna NZOZ [...], zarzucając jej rażące naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 19 art. 77, art. 80, art. 81 k.p.a., art. 48 ust. 2 prawa budowlanego. Strona skarżąca zarzuciła nieprawidłowe ustalenia faktyczne co do inwestora przedmiotowych robót budowlanych. Wskazała, że w dniu 19 marca 2009 r. podpisała umowę z A. Sp. z o. o., która była zobowiązana wykonać remont budynku parterowego o kubaturze około 790 m2, budynku o kubaturze 70 m2 oraz budynku trzykondygnacyjnego położonego na działce sąsiedniej, wybudować stację gazów medycznych, wyremontować place utwardzone i podejścia do szpitala według dokumentacji opracowanej przez [...] Spółka jawna w K. , w terminie do dnia 31.08.2011 r. Dokumentacja [...] nie przewidywała dobudowy do istniejącego budynku nowego budynku trzykondygnacyjnego, ani rozbiórki istniejącego budynku o pow. 70 m2 i postawienia go w przybliżonej lokalizacji w powierzchni ca 119 m2. W dniu 23 marca 2009 r. strona skarżąca przekazała działkę [...] A. Sp. z o. o. jako plac budowy do wykonania robót objętych umową z dnia 19 marca 2009 r. Od tego momentu wyłącznym dysponentem - dzierżycielem tej działki do dnia 17 września 2009 r. była A. Sp. z o.o. Po stwierdzeniu, że A. Sp. z o.o. nie wywiązała się z umowy, gdyż przystąpiła do budowy nowych budynku bez pozwolenia na budowę, strona skarżąca odstąpiła od umowy z dnia 19 marca 2009 r., a następnie 24 września 2009 r. zgłosiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o zalegalizowanie wykonanych przez A. Sp. z o.o. jako inwestora budowy obiektu bez pozwolenia na budowę. Na poparcie tezy, iż inwestorem przedmiotowych robót budowlanych było A. Sp. z o.o. powołano orzecznictwo sądów administracyjnych.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekł: nakazuje Niepublicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej [...] Sp.j. z siedzibą w K. dokonać rozbiórki budynku magazynowego z częścią socjalną, posadowionego na nieruchomości składającej się z działki nr [...] obręb ewidencyjny [...], położonej w S. przy ul. [...] znajdującego się od strony północnej budynku przychodni, oznaczonego numerem porządkowym [...] .

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest legalność budowy budynku o przeznaczeniu magazynowym z wydzieloną częścią socjalną, wybudowanego na nieruchomości składającej się z działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...] w S. przy ul. [...] . Sporny obiekt posadowiony jest na północ od wybudowanego na tej samej działce budynku przychodni, oznaczonego numerem porządkowym [...] przy ul. [...] j. Jak wynika z materiału dowodowego inwestorem i właścicielem spornego obiektu jest Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] Sp.j. w K. , będący jednocześnie użytkownikiem wieczystym samego gruntu (por. wydruk treści księgi wieczystej [...] - k. [...] akt MWINB). Jak wynika nadto z treści wzmiankowanej księgi wieczystej aktualnej na dzień orzekania przez organ odwoławczy, w efekcie przekształceń geodezyjnych, dotychczasowa działka ewidencyjna nr [...] zmieniła oznaczenie na nr [...] (por. także wypis z rejestru gruntów dla działki nr [...] oraz kopia mapy ewidencyjnej - k. [...] akt MWINB).

Organ II instancji uznał za prawidłowe i przyjął za własne ustalenia poczynione przez PINB wskazujące, iż w 2009 r. istniejący na gruncie działki noszącej obecnie oznaczenie geodezyjne [...] (poprzednio nr [...] ) budynek techniczno - magazynowy o wymiarach ok. 12,0 m x 6,0 m, położony po północnej stronie posadowionego tamże budynku przychodni oznaczonego numerem porządkowym [...] przy ul. [...] w S. , został rozebrany. Następnie w zbliżonej lokalizacji, nie pokrywającej się jednak z obrysem poprzedniego budynku, wybudowano nowy obiekt budowlany o wymiarach 14,0 m x 8,5 m. Analiza porównawcza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi bowiem do jednoznacznego wniosku, że istniejący aktualnie na gruncie budynek nie jest tożsamy z obiektem odwzorowanym w dostępnych opracowaniach geodezyjnych. Potwierdzenie tej tezy znajduje umocowanie w charakterystycznej, opisanej wyżej niezgodności zewnętrznych wymiarów obiektu objętego pomiarami w toku oględzin przeprowadzonych przez PINB z gabarytami ujawnionego na mapie ewidencyjnej budynku techniczno - magazynowego, ustalonymi na podstawie przeliczenia jednostek miary wynikających z zastosowanej skali odwzorowania obiektu na dostępnej dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej zalegającej w aktach organu I instancji z lat 1987 - 2011. Do zbieżnych wniosków poczynionych w oparciu o tożsamy materiał dowodowy prowadzi też analiza porównawcza położenia analizowanego obecnie budynku względem innych zabudowań i charakterystycznych punktów odniesienia na gruncie ze stanem zagospodarowania wynikającym z opracowań kartograficznych zawartych w materiałach geodezyjnych ilustrujących położenie odwzorowanego w nich obiektu w poszczególnych okresach czasu. Fakt pobudowania całkowicie nowego obiektu dokumentuje również fotografia przedstawiająca przedmiotowy budynek wedle stanu prac z dnia 7 października 2009 r., wykonana w trakcie kontroli prowadzonej przez organ I instancji w ramach weryfikacji legalności innych obiektów realizowanych na przedmiotowej nieruchomości.

Przedstawione wyżej okoliczności pozostawały w zasadzie niesporne w toku sprawy. Właściciel przedmiotowego obiektu NZOZ [...] Sp.j. w K. nie kwestionował samego faktu przeprowadzenia robót budowlanych obejmujących rozbiórkę dotychczasowego budynku a następnie realizację nowego budynku o innych wymiarach i częściowo zmienionym położeniu na gruncie. Istota sporu sprowadzała się w zasadzie do określenia podmiotu zobowiązanego do likwidacji skutków stwierdzonej samowoli budowlanej, co zostanie omówione w dalszych motywach rozstrzygnięcia.

Organ I instancji prawidłowo zakwalifikował obiekt budowlany będący przedmiotem zaskarżonej decyzji jako "budynek" w rozumieniu art. 3 pkt 2 w zw. z pkt 1 lit. a prawa budowlanego i prawidłowo uznał, że jego wybudowanie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle tych ustaleń PINB prawidłowo przyjął, iż przedmiotowy budynek został wybudowany samowolnie i prawidłowo zastosował tryb określony w art. 48 prawa budowlanego.

Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określone w art. 48 ust. 2 prawa budowlanego sprowadzają się do dokonania ustaleń przez organ nadzoru budowlanego w zakresie zgodności budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz oceny zgodności obiektu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Z uwagi na określony powołanymi przepisami przebieg postępowania w przedmiocie likwidacji skutków stwierdzonej samowoli budowlanej, w trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji uznał za właściwe wdrożyć procedurę legalizacyjną przed orzeczeniem nakazu rozbiórki. W konsekwencji, PINB nakazał inwestorowi wstrzymać roboty budowlane oraz zobowiązał go do przedłożenia w celu legalizacji inwestycji: zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy S. o zgodności budowy spornego obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (vide postanowienie PINB nr [...] z dnia 31 maja 2011 r. - k. [...] akt PINB). Postępowanie organu I instancji stanowiło w tym zakresie wypełnienie dyspozycji art. 48 ust. 2 i ust. 3 prawa budowlanego. Organ I instancji wyznaczył też inwestorowi stosowny termin do przedłożenia żądanych dokumentów.

Bezspornym pozostaje, że podmiot zobowiązany nie przedłożył w zakreślonym terminie stosownego zaświadczenia gminnego organu planistycznego w przedmiocie zgodności zrealizowanej samowolnie inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika wręcz, że właściwy organ w sposób jednoznaczny wskazał, że zrealizowany obiekt narusza warunki wynikające z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. (pismo Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 30 sierpnia 2011 r. znak[...] ). W tym stanie rzeczy organ I instancji zasadnie nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu zgodnie z art. 48 ust. 1 prawa budowlanego.

Jedynie na marginesie należy w tym miejscu zauważyć, że w niniejszej sprawie w zasadzie nie było podstaw do wdrażania procedury legalizacyjnej. Warunkiem wszczęcia postępowania legalizacyjnego jest wstępne stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego przesłanek umożliwiających legalizację obiektu, w tym także przesłanki zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. art. 48 ust. 2 prawa budowlanego). Ustalenie to może być poczynione m. in. w oparciu o dokonaną we własnym zakresie analizę zapisów planu, a nadto przy wykorzystaniu dostępnych organowi środków dowodowych przydatnych dla ustalenia przeznaczenia analizowanej nieruchomości w obowiązującym na danym terenie planie zagospodarowania przestrzennego. W realiach niniejszej sprawy samodzielne ustalenie przez organ nadzoru budowlanego braku zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego należało ocenić jako dopuszczalne, skoro analizowana inwestycja w sposób oczywisty pozostawała w sprzeczności z jasnymi zapisami planu, na które wskazał organ planistyczny w powołanym wyżej piśmie z dnia 30 sierpnia 2011 r. znak [...] . W tym stanie rzeczy, zdaniem organu odwoławczego, nie budzi wątpliwości kwestia, że nie było możliwości wdrożenia trybu legalizacji przedmiotowej inwestycji w trybie przewidzianym w art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego. Wobec powyższego organ odwoławczy, oceniając czynności przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organ I instancji, stwierdza że wdrożona przez PINB procedura legalizacyjna nie była uzasadniona w świetle ustalonych okoliczności sprawy. W ostatecznym rezultacie w/w uchybienie organu I instancji nie rzutuje jednak na wadliwość zapadłego rozstrzygnięcia.

PINB dokonał bowiem prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania. Orzeczony zaskarżoną decyzją nakaz rozbiórki jest zasadny i odpowiada prawu. Skoro legalizacja stwierdzonej samowoli budowlanej nie była w przedmiotowej sprawie możliwa, wydanie decyzji o rozbiórce było obligatoryjne i niezależne od woli organu. Podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące dolegliwości nałożonego obowiązku nie mogą być brane pod uwagę przy ferowaniu rozstrzygnięcia zgodnego z prawem.

W ocenie organu II instancji, PINB prawidłowo też skierował zaskarżoną decyzję do skarżącego NZOZ [...] w K. , uznając go za inwestora prowadzonych robót budowlanych na przedmiotowej nieruchomości w rozumieniu art. 52 prawa budowlanego. Zgodnie z art. 52 wymienionej ustawy obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego przepisami prawa zezwolenia może być nałożony na inwestora, właściciela lub zarządcę nieruchomości. W tym kontekście jako nietrafne należy ocenić bardzo obszerne wywody zawarte w odwołani sprowadzające się do wykazywania błędnego ustalenia przez organy nadzoru budowlanego osoby inwestora w niniejszej sprawie. Powołany przez skarżącego fakt zawarcia umów z wykonawcami na realizację robót budowlanych na spornej nieruchomości nie rzutował na prawidłowość ustalenia osoby inwestora samowoli - jako adresata orzeczonego nakazu rozbiórki.

Zaakcentowania wymaga, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji "inwestora". W orzecznictwie sądowym dominuje natomiast pogląd oparty na leksykalnym znaczeniu tego określenia, że za inwestora należy uznać podmiot, który działając we własnym imieniu i na własny rachunek ponosi ekonomiczny ciężar i organizuje proces budowlany w celu czerpania w przyszłości korzyści gospodarczych z ukończonej inwestycji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 220/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Fakt, iż roboty budowlane faktycznie zostały wykonane przez "A. " Sp. z o.o. w K, , z którą skarżąca zawarła umowę na wykonanie robót budowlanych nie ma wpływu na wskazanie samej skarżącej jako inwestora samowoli, tj. podmiotu do wykonania rozbiórki. W oparciu bowiem o przytoczoną definicję inwestora, analiza załączonych do akt sprawy umów (k. [...] akt PINB) zawartych przez skarżącą w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, kto jest inwestorem, a kto jedynie wykonawcą robót budowlanych. Zgodnie z treścią załączonych dokumentów to NZOZ [...] w K. jako użytkownik wieczysty gruntu przeznaczonego pod roboty budowlane i właściciel posadowionych tam budynków ponosił nakłady finansowe na budowę, a nadto inicjował i organizował proces budowlany. Fakt, że elementem organizacji procesu było powierzenie wykonawstwa robót innym podmiotom nie rzutuje na zasadność przyjęcia, że to skarżąca ponosiła pełne ryzyko ekonomiczne prowadzonych robót, które sama roboty inicjowała i finansowała. Bez jej woli i aktywności proces budowlany nie mógłby się rozpocząć i być kontynuowany. W tym stanie rzeczy skarżąca zasadnie została uznana za inwestora, tj. sprawcę przedmiotowej samowoli.

Jedynie tytułem uzupełnienia należy w tym miejscu wskazać, że bez względu na nietrafność stanowiska skarżącej co do osoby rzeczywistego inwestora spornych robót, nałożenie obowiązku rozbiórki na "A. Sp. z o.o. jako faktycznego wykonawcę robót nie byłoby możliwe także i z innej przyczyny. Obowiązkiem rozbiórki może być obciążany inwestor, o ile ma tytuł prawny do obiektu. Podstawowym bowiem kryterium wyboru adresata obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 1 prawa budowlanego jest posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r. II OSK 158/2007). Wskazany przez skarżącą podmiot nie miałby bowiem możliwości faktycznego wykonania orzeczonego nakazu, co w konsekwencji oznaczałoby faktyczną niewykonalność takiej decyzji. Pozostaje tymczasem poza sporem, że podmiot ten nie dysponuje obecnie jakimkolwiek tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości (por. k. [...] akt PINB).

Biorąc pod uwagę powyższe, zaskarżona decyzja została prawidłowo skierowana do skarżącego, jako inwestora i jednocześnie właściciela spornego budynku. Ewentualne zaś roszczenia skarżącej względem faktycznego wykonawcy robót budowlanych A. Sp. z o.o. w K. z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania łączonych strony umów należą do drogi sądowej przed sądami powszechnymi i pozostają poza zakresem kognicji organów nadzoru budowlanego.

W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że uzasadnienie niniejszej decyzji stanowi odpowiedź na zasadniczą część podniesionych zarzutów. Za chybiony należy uznać też dalszy zarzut, że skarżąca legitymuje się pozwoleniem na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Decyzje PINB nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz nr [...] z dnia l kwietnia 2011 r. przedmiotem rozstrzygnięcia nie obejmowały obiektu budowlanego objętego niniejszym postępowaniem (por. k.[...]).

Wbrew twierdzeniom podnoszonym w odwołaniu decyzja orzekająca o rozbiórce precyzyjnie określa o jaki obiekt w niniejszej sprawie chodzi. Jednoznacznie wskazuje miejscowość, oznaczenie działki na której znajduje się obiekt podlegający rozbiórce oraz jego aktualne przeznaczenie. Niezbędna korekta decyzji, dokonana przez MWINB w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., została spowodowana koniecznością precyzyjnego i jednoznacznego zredagowania sentencji orzeczenia poprzez określenie przedmiotu (obiektu) objętego obowiązkiem rozbiórki przy uwzględnieniu zaistniałych po wydaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji przekształceń geodezyjnych działki zabudowanej spornym obiektem, polegających m.in. na zmianie oznaczenia działki z nr [...] na nr [...]

W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja PINB została oparta na adekwatnej do ustalonego stanu faktycznego normie prawnej przewidzianej przepisami ustawy Prawo budowlane. Rozstrzygnięcie stanowi trafnie zastosowane do stwierdzonego stanu faktycznego dyspozycji art. 48 ust. 1 prawa budowlanego.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] sp. z o.o. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. do poprzednika prawnego skarżącego, Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] Sp. j. z siedzibą w K. , podczas gdy podmiot ten nie istniał w dniu wydawania decyzji, gdyż na mocy uchwały jego wspólników z dnia 19 czerwca 2012 r. przekształcony został w [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. , co zostało ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 2 lipca 2012 r. poprzez zarejestrowanie nowej spółki;

2) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. polegające na braku należytego zbadania stanu faktycznego sprawy, a to poprzez zaniechanie zbadania struktury ścian oraz użytych materiałów budowlanych i stwierdzenie jedynie na podstawie map geodezyjnych oraz dokonanych pomiarów w terenie, że sporny budynek magazynowy z częścią socjalną, posadowiony na nieruchomości składającej się z działki nr [...] obręb ewidencyjny [...] położonej w S. stanowi zupełnie nowy budynek, a nie przebudowany budynek techniczno-magazynowy zlokalizowany uprzednio na tej działce;

3) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 48 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., (dalej: "pr. bud.") w zw. z § 5 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 15 maja 2006 r. poprzez odmowę doprowadzenia do legalizacji w konsekwencji przyjęcia przez organ błędnych ustaleń m.in. w oparciu o dokonaną we własnym zakresie analizę oraz w oparciu o pismo Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 25 sierpnia 2011 r. (znak: [...] ), że sporny budynek magazynowy z częścią socjalną nie jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. , podczas gdy jako obiekt stanowiący integralną część większej całości, jaką jest zespół budynków i urządzeń towarzyszących obiektowi usługowemu szpitala, położonych na wspólnej działce, jest on zgodny z zapisami powyższego planu zagospodarowania.

Na podstawie powyższych zarzutów skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności całości zaskarżonej decyzji, względnie o uchylenie w całości tej decyzji, i następnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji oraz o zasądzenie od Organu –[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę spółka podniosła, że zaskarżona decyzja skierowana została do osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. do poprzednika prawnego Skarżącego, Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] Sp. j. z siedzibą w K. Podmiot ten nie istniał jednak w dniu wydawania decyzji, gdyż na mocy uchwały jego wspólników z 19 czerwca 2012 r. przekształcony został w [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. , co rozstało ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 2 lipca 2012 r. poprzez zarejestrowanie nowej spółki.

Przekształcenie spółki, o jakim mowa w art. 553 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U.2000.94.1037, dalej: k.s.h.) powoduje, iż podmiot przekształcony korzysta z praw przyznanych w sferze administracyjnoprawnej spółce przekształcanej przekształceniem. Treść tego przepisu nie zwalnia jednak organu administracji publicznej z kierowania aktów administracyjnych do właściwego podmiotu. Co istotne, przepis art. 553 i. posługuje się terminami: "spółka przekształcona" i "spółka przekształcana". Są to więc dwa podmioty, tyle tylko, że mocą przepisu szczególnego (art. 553 § 1 k.s.h.) spółka przekształcona nabywa wszystkie prawa i obowiązki spółki, która ulega przekształceniu, w tym prawa i obowiązki w sferze prawa administracyjnego. W tym miejscu należy zaznaczyć, że chodzi tu o prawa i obowiązki wcześniej skonkretyzowane ("przyznane spółce przed jej przekształceniem"), a więc wynikające z indywidualnego aktu administracyjnego skierowanego do spółki ulegającej przekształceniu. Mając to względzie trzeba uznać, że skierowanie decyzji do spółki przekształcanej po zarejestrowaniu jej przekształcenia ma znaczenie dla bytu prawnego tej decyzji. Tego rodzaju akt jest wadliwy, bowiem skierowany jest do podmiotu, który w dniu jego wydania, nie jest już stroną postępowania. Na poparcie powyższego powołać należy też treść art. 552 K.s.h. Zgodnie z tym przepisem dokonując wpisu spółki przekształconej do rejestru sąd rejestrowy jednocześnie z urzędu "wykreśla spółkę przekształcaną". Nie może zatem budzić wątpliwości, że spółka, która uległa przekształceniu traci podmiotowość prawną i nie może być podmiotem prawa (podczas gdy podmiotowość nabywa spółka przekształcona). Wskazać trzeba jeszcze, że przekształcenie Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] Sp. j. z siedzibą w K. w [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością ujawnione zostało w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 2 lipca 2012 r., a zgodnie z ustawą z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. 2007 Nr 168 poz. 1186) Rejestr jest jawny (art. 8 ust. 1). Ponadto wpisy do Rejestru podlegają obowiązkowi ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym (art. 13 ust. 1), a od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów (art. 15 ust. 1). Przekształcenie przedmiotowych spółek w niniejszej sprawie ogłoszone zostało w MSiG w dniu 25 lipca 2012 r.

Z uwagi na powyższe zasadne jest żądanie stwierdzenia przez Sąd nieważności zaskarżonej decyzji w całości, albowiem zachodzi przyczyna określona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W momencie wydania decyzji spółka Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] Sp. j. z siedzibą w K. już nie istniała. Powyższe stanowisko potwierdzone jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, w szczególności wskazać trzeba na wyroki: WSA w Poznaniu, sygn. akt. IV SA/Po 434/09 oraz NSA z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt l FSK 1207/07.

Odnosząc się do drugiego z postanowionych zarzutów wskazano, że organ nie zbadał należycie stanu faktycznego sprawy. Uznał on bowiem jedynie na podstawie map geodezyjnych oraz dokonanych pomiarów w terenie, że sporny budynek magazynowy z częścią socjalną, posadowiony na nieruchomości składającej się z działki nr [...] obręb ewidencyjny [...], położonej w S. stanowi zupełnie nowy budynek, a nie przebudowany budynek techniczno-magazynowy zlokalizowany uprzednio na tej działce. Tymczasem poprzednik prawny skarżącego wykonał jedynie robót remontowo-budowlanych w istniejącym obiekcie. Ustalenie faktu wybudowania nowego budynku, zamiast istniejącego za pomocą jedynie porównywania starych map geodezyjnych z rzeczywistym obrysem budynku w terenie jest metodą nieprecyzyjną, zwłaszcza, że sporny budynek krótki i wąski. Widać to najlepiej w aktach samego organu, gdzie przy użyciu grubych linii i bez zachowania proporcji rysowano i umieszczano na mapach szkice spornego budynku. Ponadto już na podstawie tych nieprecyzyjnych map widać, że ściany rzekomo "nowego" i "starego" budynku w wielu miejscach się pokrywają. W ocenie skarżącego, aby należycie zbadać, czy sporny budynek jest nowym obiektem budowlanym, a nie przebudowanym starym budynkiem techniczno-magazynowym należałoby przeprowadzić analizę struktury ścian spornego budynku i ustalić, czy są one nowe czy też stanowią przebudowane ściany już istniejące. Wskazać trzeba jeszcze, że wbrew temu co ustalił organ, znajdujące się w aktach zdjęcie z dnia 7 października 2009 r. przedstawiające obiekt w trakcie prowadzenie robót budowlanych wcale nie potwierdza faktu wybudowania całkiem nowego obiektu i jest ono nieprzydatne w niniejsze sprawie. Fotografia ta przedstawia jedynie sporny obiekt, w którym wykonano już szereg robót remontowych i nie można na jej podstawie w jakikolwiek sposób ustalić, w jaki sposób budynek powstał - w szczególności czy wybudowano go od podstaw czy tylko w istniejącym obiekcie przeprowadzono szereg robót remontowo-budowlanych.

Odnosząc się do trzeciego zarzutu wskazano, że organ błędnie ustalił m.in. w oparciu o dokonaną we własnym zakresie analizę oraz w oparciu o pismo Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 25 sierpnia 2011 r. (znak: [...] oparte na błędnych ustaleniach mgr inż. A.S. , wpisanej na listę [...] ), że sporny budynek magazynowy z częścią socjalną nie jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. Z tego powodu odstąpiono od zastosowania procedury legalizacyjnej opisanej w art. 48 prawa budowlanego. Tymczasem sporny budynek magazynowy to obiekt stanowiący integralną część większej całości, jaką jest zespół budynków i urządzeń towarzyszących obiektowi usługowemu szpitala, położonych na wspólnej działce i z tego powodu jest zgodny z zapisami powyższego planu zagospodarowania. Potwierdza to jednoznacznie postanowienie w sprawie naruszenia zasad etyki zawodowej urbanisty z dnia 25 lipca 2012 r. (uwierzytelniona kopia w załączeniu) wydane przez Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w K . Zgodnie z tym postanowieniem § 5 mpzp w S. dopuszczał realizację spornego budynku magazynowego, gdyż jako magazyn leków szpitala i ambulatorium jest on w ściśle powiązany zarówno przestrzennie, jak i funkcjonalnie ze szpitalem i stanowi cześć tego obiektu. Potwierdzają to zresztą także fotografie zgromadzone w aktach niniejszej sprawy administracyjnej prowadzonej przez MWINB oraz organ l instancji. Wobec powyższego Skarżący, który nie skorzystał w postępowaniu administracyjnym z możliwości zażalenia się na niekorzystne dla niego zaświadczenie o braku zgodności budynku magazynowego z mpzp (gdyż pismo Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 25 sierpnia 2011 r., znak: [...] nie zawierało stosownego pouczenia) w chwili obecnej żąda przywrócenia terminu do złożenia zażalenia i kwestionuje treść w/w pisma w kierunku wskazanym przez postanowienie w sprawie naruszenia zasad etyki zawodowej urbanisty z dnia 25 lipca 2012 r. Przywrócenie terminu skarżącemu jest zasadne, gdyż w postępowaniu administracyjnym nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), a pismo z dnia 25 sierpnia 2011 nie zawierało graficznych cech typowego zaświadczenia oraz brak było w nim pouczenia o możliwości wniesienia zażalenia.

W odpowiedzi na skargę organ II Instancji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji a także decyzji organu I instancji wykazało, że są one nieprawidłowe, choć nie ze względu na zarzuty podniesione w skardze.

W pierwszej kolejności należy przytoczyć brzmienie przepisu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm.), na podstawie którego wydane zostały zaskarżone decyzje nakazujące rozbiórkę. Zgodnie z ust. 1 art. 48 ww. ustawy, właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednakże przed orzeczeniem nakazu rozbiórki, organ jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania umożliwiającego legalizację samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 2 jeżeli samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności - jak w sprawie niniejszej - ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

Zgodnie z art. 48 ust. 3 ustawy prawo budowlane, w postanowieniu tym ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...)

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy prawo budowlane

Dopiero gdy nie zostaną spełnione w wyznaczonym terminie wymienione wyżej obowiązki, organ może nakazać rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego.

W niniejszej sprawie postanowieniem PINB z dnia [...] maja 2011r. (k. [...] akt administracyjnych) zobowiązano A. sp.j. do dostarczenia (między innymi) zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy S. o zgodności budowy przedmiotowego budynku magazynowego z częścią socjalną, z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca złożyła w PINB pismo z dnia 25 sierpnia 2011r. Burmistrza Miasta i Gminy S. w którym Burmistrz przytacza treść postanowień obowiązującego planu i stwierdza, że "nie można wydać zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. dla przedmiotowej inwestycji". Na podstawie tego dokumentu organy obu instancji uznały, że legalizacja samowoli budowlanej w niniejszej sprawie nie jest możliwa.

Należy stwierdzić, że forma zwykłego pisma, zastosowana przez Burmistrza Miasta i Gminy S. była nieprawidłowa, jak również nie było prawidłowe przyjęcie przez organy, że pismo to jest wystarczające dla stwierdzenia, że legalizacja przedmiotowego budynku nie jest możliwa.

Zgodnie bowiem z art. 217 KPA, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie zaś z art. 219 KPA odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Skoro zatem Burmistrz Miasta i Gminy S. , po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego doszedł do przekonania, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, tj. o zgodności budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to winien był uczynić to w formie postanowienia, na które Skarżąca mogłaby złożyć zażalenie i w ten sposób zakwestionować jego treść. Stwierdzić należy, że przepis art. 48 ust. 3 nakazuje w ramach procedury legalizacyjnej zobowiązać sprawcę samowoli budowlanej do przedłożenia "zaświadczenia". Słowo "zaświadczenie" należy rozumieć tak jak "zaświadczenia" reguluje kodeks postępowania administracyjnego. Brak jest podstaw do przyjęcia , że art. 48 ust. 3 pkt. 1 ustawy prawo budowlane mówi o innym zaświadczeniu niż kodeks postępowania administracyjnego. Wniosek ten wypływa choćby z wykładni systemowej i związanej z nią zasady, że system prawa winien być spójny, a tym samym pojęciom należy w braku odmiennych regulacji – przypisywać te same znaczenia. Skoro zaś tak, to zgodnie z zasadami wydawania zaświadczeń wynikającymi z KPA, organ nadzoru budowlanego w ramach postępowania legalizacyjnego za dowód może przyjąć wyłącznie zaświadczenie o zgodności budowy z miejscowym planem albo postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o takiej zgodności.

Na marginesie należy stwierdzić, że nie jest możliwe (wbrew twierdzeniom Skarżącej) złożenie zażalenia na zaświadczenie, gdyż instytucji takiej nie zna kodeks postępowania administracyjnego, możliwe natomiast jest kwestionowanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia.

W tym miejscu należy stwierdzić, że nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 48 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 5 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 15 maja 2006 r. poprzez odmowę doprowadzenia do legalizacji w konsekwencji przyjęcia przez organ błędnych ustaleń m.in. w oparciu o dokonaną we własnym zakresie analizę oraz w oparciu o pismo Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 25 sierpnia 2011 r. (znak: [...] ), że sporny budynek magazynowy z częścią socjalną nie jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S .

Na uzasadnienie tego zarzutu Skarżąca powołuje się na postanowienie rzecznika odpowiedzialności zawodowej Południowej Okręgowej Izby Urbanistów z siedzibą w K. z dnia 25 lipca 2012r. w którym umarza postępowanie wobec architekt dokonującej interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. na zlecenie Burmistrza Miasta i Gminy S . Z uzasadnienia tego postanowienia wynika tylko tyle, że możliwe są różne interpretacje ustaleń planu i nawet osoby o specjalistycznej wiedzy mają w tym zakresie różne poglądy. Tym samym trudno stawiać organom administracyjnym zarzut, że w oparciu o stanowisko burmistrza poprzedzone opinią architekta, przyjmują ocenę zgodności (lub jej braku) samowoli budowlanej z miejscowym planem. Burmistrz jest organem planistycznym czyli najbardziej kompetentnym do oceny i wyrażania stanowiska co do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zapewne ta właśnie okoliczność legła u podstaw regulacji zawartej w art. 48 ust. 3 pkt. 1 ustawy prawo budowlane, zgodnie z którą kwestię ustalania zgodności samowoli budowlanej z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozostawiono właśnie burmistrzowi.

Błędem organów było wyłącznie przyjęcie pisma Burmistrza zamiast postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o określonej treści.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. polegający na braku należytego zbadania stanu faktycznego sprawy, a to poprzez zaniechanie zbadania struktury ścian oraz użytych materiałów budowlanych i stwierdzenie jedynie na podstawie map geodezyjnych oraz dokonanych pomiarów w terenie, że sporny budynek magazynowy z częścią socjalną, posadowiony na nieruchomości składającej się z działki nr [...] obręb ewidencyjny [...] położonej w S. stanowi zupełnie nowy budynek, a nie przebudowany budynek techniczno-magazynowy zlokalizowany uprzednio na tej działce.

Zdaniem Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo a dowody w postaci zdjęć budynku w stanie surowym wykonane podczas przeprowadzonej przez inspektorów PINB kontroli rozbudowy przychodni zdrowia przy istniejącym budynku NZOZ [...] dnia 7.10.2010 r.; porównanie projektu budowlanego "Rozbudowa przychodni zdrowia przy istniejącym budynku NZOZ [...], zatwierdzonego w decyzji znak: [...] z dnia 1.03.2010 r., w zakresie planu zagospodarowania terenu z wyrysem z mapy ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w Kr. z 13.05.2009 r. oraz dokonane przez inspektorów PINB pomiary przedmiotowego budynku – są wystarczające do ustalenia, że obecnie istniejący budynek jest innym budynkiem niż ten, który istniał na nieruchomości do 2009r. Dodatkowo w piśmie z dnia 07.05.2011 r. S.K sam oświadczył, że nie zdawał sobie sprawy, że firma A. której zlecono roboty budowlane dokonała również rozbiórki istniejącego magazynu i postawienia go w nieco innym miejscu. Zdaniem sądu prowadzenie dowodu z ekspertyzy dotyczącej zbadania struktury ścian oraz użytych materiałów budowlanych było w kontekście powyższych ustaleń zbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w rozumieniu art. 7 KPA.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. do poprzednika prawnego skarżącego, Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] Sp. j. z siedzibą w K. , podczas gdy podmiot ten nie istniał w dniu wydawania decyzji, gdyż na mocy uchwały jego wspólników z dnia 19 czerwca 2012 r. przekształcony został w [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. , co zostało ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 2 lipca 2012 r. poprzez zarejestrowanie nowej spółki, należy stwierdzić co następuje.

Zgodnie z art. 553 Kodeksu Spółek Handlowych spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. Wspólnicy spółki przekształcanej uczestniczący w przekształceniu stają się z dniem przekształcenia wspólnikami spółki przekształconej. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny, przepis ten oznacza zasadę tożsamości podmiotu przekształconego i przekształcanego, jest wyrazem zasady kontynuacji podmiotowej i daje podstawę aby przyjąć, że zmianie ulega jedynie forma prawna tego podmiotu.

Skoro "spółce przekształconej przysługują wszelkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej" to jest to inne, odmienne uregulowanie niż przewidziane np. w art. 494 czy 531 KSH. W przepisach tych mowa jest o wstąpieniu z dniem połączenia czy podziału we wszelkie prawa i obowiązki o charakterze cywilnoprawnym, czyli o sukcesji uniwersalnej (tak: Andrzej Kidyba w komentarzu do art.553 Kodeksu spółek handlowych). Z sukcesją uniwersalną mamy do czynienia wówczas, gdy następca prawny wstępuje w ogół praw stanowiących cały majątek swego poprzednika, ale wówczas występować muszą dwa różne podmioty. W przypadku przekształcenia istnieje jeden podmiot zmieniający tylko swoją formę prawną. Skoro zaś tak, to nie może być mowy o skierowaniu decyzji do "osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. do poprzednika prawnego skarżącego" gdyż nie było żadnego "poprzednika" a jedynie Skarżąca w innej formie prawnej.

Na marginesie tylko należy zauważyć, że na etapie postępowania przed organem II Instancji Skarżąca była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, adwokata P.P. który w dniu 13 lipca 2012 otrzymał zawiadomienie organu II Instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (art. 10 KPA), a który jednak nie zawiadomił organu o zmianie formy prawnej swojego Mocodawcy a także nie uczynił tego aż do chwili wydania decyzji, choć winien był to uczynić, skoro okoliczności tej przypisuje tak daleko idące skutki prawne.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 w/w ustawy.