Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 996/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 ust. 1
journal: Dz.U. 1996 nr 61 poz 283
law: Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.) WSA Andrzej Góraj Protokolant Agnieszka Kolasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego przysługującego przez rok po zwolnieniu ze służby - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia o Służbie Więziennej (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję personalną Komendanta [...] w K. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wypłacania K. S. co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby, od dnia 1 lutego 2009 r., świadczenia pieniężnego w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym na ostatnio zajmowanym stanowisku w kwocie 5.966,00 zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Dyrektor Generalny Służby Więziennej (dalej Dyrektor GSW) podniósł, iż decyzją personalną z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], zwolnił z dniem 31 stycznia 2009 r. [...] K. S. ze Służby Więziennej w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej.

Komendant [...] w K. (dalej Komendant [...]) w dniu [...] stycznia 2009 r. decyzją personalną nr [...] przyznał z dniem 1 stycznia 2009 r. [...] K. S. dodatek służbowy w wysokości 1.520 zł. Od tej decyzji skarżąca złożyła w dniu 27 stycznia 2009 r. odwołanie, którego Dyrektor GSW nie uwzględnił i decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zatem, według stanu prawnego na dzień 31 stycznia 2009 r., przyznany [...] K. S. dodatek służbowy wynosił 1.520 zł.

W związku ze zwolnieniem ze służby [...] K. S., Komendant [...] wydał w dniu [...] stycznia 2009 r. decyzję personalną nr [...], w której postanowił wypłacać skarżącej, co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby, tj. od dnia 1 lutego 2009 r., świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym na ostatnio zajmowanym stanowisku w kwocie 5.086 zł. Od powyższej decyzji [...] K. S. złożyła w dniu 5 lutego 2009 r. odwołanie, domagając się uchylenia decyzji Komendanta. Dyrektor GSW decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją personalną z dnia [...] marca 2009 r. Komendant [...] orzekł o wypłacie K. S. co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby, od dnia 1 lutego 2009 r., świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym na ostatnio zajmowanym stanowisku w kwocie 5.966,00 zł.

Od powyższej decyzji K. S. złożyła w dniu 2 kwietnia 2009 r. odwołanie, w którym wskazała, iż zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję przyznającą jej dodatek służbowy w wysokości 1.520 zł. W związku z tym, iż wysokość przedmiotowego dodatku może zostać podwyższona strona wniosła, aby w takim przypadku Dyrektor GSW spowodował wydanie przez Komendanta [...] decyzji korygującej zaskarżoną decyzję i ustanowił "nowe świadczenie wraz ze stosownymi wyrównaniami za miesiące poprzednie".

Komendant GSW decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazując na niezasadność odwołania organ podniósł, iż zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ww. ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, przełożonym właściwym do ustalania uposażenia funkcjonariuszowi pełniącemu służbę w [...] w K. jest Komendant [...]. Zaskarżoną decyzją personalną z dnia [...] marca 2009 r. Komendant postanowił wypłacać K. S. co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym na ostatnio zajmowanym stanowisku wynoszące 5.966,00 zł. Jako podstawę obliczenia przyznanego świadczenia Komendant przyjął miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym przysługujące funkcjonariuszce na dzień 31 stycznia 2009 r., które składało się z: 1) uposażenia zasadniczego w wysokości 2.585 zł, 2) dodatku za wysługę lat w wysokości 647 zł, 3) dodatku za stopień w wysokości 1.214 zł, 4) dodatku służbowego w wysokości 1.520 zł, i wynosiło 5.966,00 zł.

Rozpatrując odwołanie organ II instancji wziął pod uwagę własną decyzję ostateczną z dnia [...] lutego 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję personalną Komendanta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. o przyznaniu stronie dodatku służbowego w wysokości 1.520 zł. Zarówno organ I jak i II instancji, orzekając w sprawie, byli związani tym rozstrzygnięciem, albowiem określa ono wysokość stałego dodatku do uposażenia na dzień zwolnienia ze służby. Dlatego też rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji Komendanta jest słuszne, a wyliczenie wysokości uposażenia skarżącej, stanowiącego podstawę obliczenia przyznanego świadczenia, dokonane zostało prawidłowo.

Okoliczność wniesienia przez K. S.skargi do Sądu na decyzję Dyrektora GSW z dnia [...] lutego 2009 r. nie miała znaczenia dla rozpoznania odwołania strony. Skarga K. S. otwiera bowiem drogę postępowania sądowego, natomiast postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku służbowego skarżącej zostało zakończone. W przypadku zaś prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zmieniającego wysokość przyznanego K. S. dodatku służbowego, nastąpi wznowienie postępowania administracyjnego w tej sprawie, tzn. jeśli zaistnieje zmiana wysokości dodatku służbowego, nastąpi również stosowna zmiana wysokości uposażenia skarżącej, stanowiącego podstawę obliczenia przyznanego na okres roku świadczenia pieniężnego. Jednak w dniu rozpatrywania złożonego odwołania, organ II instancji, będąc związany prawomocnym rozstrzygnięciem decyzji poprzedzających zaskarżoną decyzję i nie znajdując innych przesłanek do zmiany decyzji Komendanta [...] z dnia [...] marca 2009 r., był zobligowany utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy.

Decyzja Dyrektora GSW z dnia [...] kwietnia 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wystąpiła o jej "unieważnienie" i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W ocenie skarżącej, ww. rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa, gdyż strona nie domagała się niezwłocznego wydania przez organ odwoławczy decyzji, lecz jej wydania w sytuacji, gdy ostatecznie zostanie stronie ustalona kwota dodatku służbowego w wysokości przewyższającej kwotę 1.520 zł. Ponadto zaskarżona decyzja została wydana już po wniesieniu skargi do WSA w Warszawie na decyzję przyznającą dodatek służbowy w podanej wysokości, co powoduje, iż reguluje ona kwestię będącą przedmiotem orzeczenia sądowego. Strona wniosła skargę, aby decyzja przyznająca nagrodę jubileuszową, które to świadczenie ustalono uwzględniając w podstawie dodatek służbowy w wysokości 1.520 zł, nie uzyskała przymiotu prawomocności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor GSW wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. W konsekwencji, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty rzeczy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje zgodność rozstrzygnięcia z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

W świetle powyżej określonych kryteriów skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż skarżąca kwestionuje wysokość przyznanych jej decyzją Komendanta [...] z dnia [...] marca 2009 r. świadczeń, z tej przyczyny, iż nie zgadza się ona z wysokością dodatku służbowego, jaki przysługiwał jej w dniu rozwiązania stosunku służbowego (31 stycznia 2009 r.), a który stanowił podstawę do naliczenia kwestionowanych świadczeń. Skarżąca prezentuje pogląd, iż decyzja tego Komendanta z dnia [...] stycznia 2009 r., przyznająca jej dodatek służbowy w wysokości 1.520 zł, narusza prawo i z tego też powodu wadliwe są kolejne decyzje przyznające świadczenia związane z rozwiązaniem stosunku służbowego.

Wskazać także należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 684/09 oddalił skargę K. S. na decyzję Dyrektora GSW z dnia [...] lutego 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję personalną Komendanta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., przyznającą z dniem 1 stycznia 2009 r. skarżącej dodatek służbowy w wysokości 1.520,00 zł miesięcznie.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że w dniu 31 stycznia 2009 r., w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, rozwiązany został ze skarżącą stosunek służbowy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 113 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, który stanowi, iż funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze Służby Więziennej świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

W świetle powołanego przepisu, świadczenie pieniężne przysługujące skarżącej przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby powinno zostać ustalone na podstawie uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami do uposażenia o charakterze stałym w wysokości przysługującej funkcjonariuszce na dzień odejścia ze służby. Zatem do podstawy wymiaru świadczenia wchodzą: uposażenie zasadnicze - 2.585 zł oraz dodatki o charakterze stałym tj. dodatek za wysługę lat - 647 zł, dodatek za stopień -1.214 zł, dodatek służbowy -1.520 zł, co daje kwotę 5.966 zł. Nie ma podstaw, aby kwestionować wysokości tak przyznanego przedmiotowego świadczenia, albowiem organ ustalając jego wysokość prawidłowo zastosował przepisy prawa, ujmując do podstawy wymiaru świadczenia wszystkie składniki, jakie skarżącej przysługiwały w wysokości ustalonej na dzień orzekania, w tym powiększoną wysokość dodatku służbowego (z 640 zł do kwoty 1.520 zł ) w oparciu o decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r.

Podkreślenia wymaga, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania decyzji ostatecznej. Skoro zatem w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja ostateczna przyznająca skarżącej od dnia 1 stycznia 2009 r. dodatek służbowy w wysokości 1.520 zł, to organ realizując obowiązek wynikający z art. 113 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, był zobligowany przedmiotowe świadczenie przyznać bez oczekiwania na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie przyznania skarżącej dodatku służbowego.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.