Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1029/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 7a, art. 30 ust. 2, ust. 5, ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 18, art. 8 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: par. 3 pkt 3, par. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a), art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 10, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi Miasta i Gminy D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej Miasta i Gminy D. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]., nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) – w skrócie: "K.p.a." w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty P z dnia [...]., Nr [...], którą Starosta zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie drogi gminnej wewnętrznej w zakresie budowy ciągu pieszo-jezdnego w granicach pasa drogowego na działce nr ewid. 130, obręb l, miasto D.

Wojewoda [...] wskazał, że w dniu 17 czerwca 2014r. do Starosty P. wpłynęło zgłoszenie Miasta i Gminy D. o zamiarze przebudowy drogi gminnej wewnętrznej w granicach pasa drogowego, na działce nr ewid. 130, jednakże ocenie organu I instancji wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem naruszało ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało wniesieniem sprzeciwu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że teren inwestycji należy do terenu oznaczonego [...] – fragment ul. A. (ciąg drogi powiatowej nr A, D. – S.) Docelowe parametry drogi powiatowej w tym miejscu, zgodnie z rysunkiem planu i zapisem § 173 planu wynieść mają 20,5 m. Odwołując się do treści § 6 i § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie organ stwierdził, że projektowana inwestycja jest niezgodna powyższymi regulacjami.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji inwestor zarzucił, że starosta błędnie zinterpretował zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem budowa ciągu pieszo-jezdnego jest urządzeniem związanym z obsługą istniejącej drogi i w żadnym wypadku nie zmienia jej dotychczasowego wykorzystania lecz służy poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego na tej drodze. Burmistrz wyjaśnił, że właścicielem terenu przyległego do drogi powiatowej jest Miasto i Gmina D., co potwierdza wypis z ewidencji gruntów dla działki nr ewid. 130. Inwestor wyjaśnił także, że zarządca drogi powiatowej nie wyraża zgody na dojazd z drogi powiatowej do posesji zlokalizowanych przy tej drodze, zatem dojazd musi być zorganizowany z drogi wewnętrznej należącej prawnie do Miasta i Gminy D. W odwołaniu zawarto również zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art.7 i 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, co uniemożliwiło ustalenie stanu faktycznego i stanów prawotwórczych, niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji odwoławczy przypomniał, że przedmiotem zgłoszenia były roboty budowlane polegające na przebudowie drogi gminnej wewnętrznej w zakresie budowy ciągu pieszo-jezdnego w granicach pasa drogowego na działce nr ewid. 130, obręb [...], miasto D. Jak wynika z opisu zgłoszenia projektem przebudowy objęto istniejącą drogę wewnętrzną o długości 370m, położoną równolegle do drogi powiatowej, posiadającą obecnie nawierzchnię gruntową trawiastą. Zaprojektowano przebudowę polegającą na wykonaniu ciągu pieszo-jezdnego, umożliwiającego dojazd samochodów osobowych i dojście pieszych do zlokalizowanych przy drodze posesji.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że działka objęta zgłoszeniem położona jest na terenie, dla którego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w Działoszynie Nr XXI/139/2004 z dnia 24 listopada 2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Działoszyn (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego z 2005, Nr 35, poz. 384). Działka, na której inwestor planuje wykonanie przedmiotowej inwestycji leży na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 3KDL, tj. KDL drogi (ulice) lokalne. Zgodnie z zapisami § 172 pkt 2 ww. uchwały plan wyznacza "tereny ulic (dróg) - KD" i "tereny komunikacji pieszej - KP" z podstawowym przeznaczeniem pod utrzymanie, modernizację i realizację dróg (ulic) i ciągów pieszych oraz urządzeń związanych z ich obsługą. Zgłoszenie inwestora dotyczy budowy ciągu pieszo-jezdnego, tj. drogi wewnętrznej, zawartej w liniach rozgraniczających istniejącej drogi powiatowej Nr 3501 E (fragment ul. A na odcinku od Placu A do ul. oznaczonej symbolem 1KDZ), usytuowanej równolegle do tej drogi. Zgłoszenie zatem wprost jest sprzeczne z zapisami planu. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na terenach ulic lokalnych, zbiorczych i dojazdowych, w obrębie linii rozgraniczających ulicy (drogi), dopuszcza lokalizację zieleni, urządzeń komunikacyjnych związanych z obsługą ruchu, a w szczególności: przystanków komunikacji zbiorowej, zatok postojowych, pod warunkiem nienaruszania wymagań określonych w odrębnych przepisach dotyczących dróg publicznych, a także uzyskania zgody zarządcy dróg, jednak projektowany ciąg pieszo-jezdny umożliwiający dojazd samochodów osobowych i dojście pieszych do zlokalizowanych przy drodze posesji nie może być zdaniem organu odwoławczego kwalifikowany jako urządzenie związane z obsługą istniejącej drogi powiatowej. Plan nie dopuszcza realizacji drogi wewnętrznej w ramach istniejącej drogi powiatowej bowiem budowa dróg wewnętrznych jest możliwa na terenach oznaczonych symbolem KDW - drogi (ulice) wewnętrzne ogólnodostępne "W" a działka należąca do inwestora nr ewid. 130 nie została w planie oznaczona jako odrębna droga wewnętrzna, bowiem została zawarta w liniach rozgraniczających drogi lokalnej oznaczonej 3KDL.

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego wniósł Burmistrz Miasta i Gminy D., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. z uwagi na to, iż treść uzasadnienia decyzji pozostaje w sprzeczności z jej rozstrzygnięciem a także art. 7 i art. 10 K.p.a, co uniemożliwiło ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i tych faktów prawotwórczych, które miały miejsce, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści oraz pozbawiło odwołującego możliwości czynnego udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym, jak również naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji.

Zarzucono ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie, gdy brak było przesłanek do wniesienia sprzeciwu, a także art. 30 ust. 2 ww. ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych, bez uprzedniego wezwania do złożenia wyjaśnień.

W uzasadnieniu skargi podniesiono w pierwszej kolejności, że organ II instancji wskazał w treści swojej decyzji, że utrzymuje w mocy decyzję Starosty [...], gdy tymczasem organem I instancji był w niniejszej sprawie Starosta P.

Po drugie strona skarżąca stwierdziła, że stanowisko organu wnoszącego sprzeciw jest całkowicie błędne, gdyż budowa ciągu pieszo-jezdnego w granicach pasa drogowego na działce nr ewid. 130 w obrębie l miasta D., gmina D. jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr XXI/139/2004 Rady Miejskiej w Działoszynie z dnia 24 listopada 2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Działoszyn. Potwierdza to opinia urbanisty mgr inż. P.U. z dnia 19 września 2014r.,który wskazuje w niej, że zgodnie z ustaleniami § 172 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy D., w jednostkach planistycznych: KDZ - drogi (ulice) zbiorcze "Z" oraz KDL - drogi (ulice) lokalne "L" ustalono prawo realizacji budowy ścieżek rowerowych wraz z chodnikami na terenach zabudowy i w bezpośrednim sąsiedztwie jezdni poza terenami zabudowy.

Zdaniem strony skarżącej nieprawidłowe stanowisko organu wynika z błędnej wykładni pojęcia zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ciąg pieszo-jezdny jest urządzeniem związanym z obsługą istniejącej drogi i w żadnym wypadku nie zmienia jej dotychczasowego wykorzystania, wręcz przeciwnie służy poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego tej drogi. Poza tym Miasto i Gmina D. jest prawnym właścicielem terenu przyległego do pasa drogowego drogi powiatowej nr 3501E D. – S. wzdłuż fragmentu ulicy A. w D. - działka o nr ewid. 130. Z kolei zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 44, poz. 60) drogi niezaliczane do żadnej z kategorii dróg publicznych, a w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe są drogami wewnętrznymi - zgodnie z art. 8 ww. ustawy. W ocenie strony skarżącej skoro teren przyległy do pasa drogowego drogi powiatowej (dz. nr ewid. 130) zgodnie z ewidencją gruntów zaliczony został do drogi, to każdą drogę zgodnie z ustawą Prawo budowlane można przebudować nie naruszając ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Burmistrz Miasta i Gminy D. nie zgodził się z tym, że wykonanie robót budowlanych związanych z wykonaniem ciągu pieszo-jezdnego narusza ustalenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, ponieważ teren ten został wyznaczony zgodnie z planem do dojścia i dojazdu do części działek zlokalizowanych przy tej drodze wewnętrznej. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego dostęp z drogi powiatowej jest tylko z trzech zjazdów z drogi powiatowej na Osiedle A.

Strona skarżąca dodała, że zarządca drogi powiatowej nie wyraził zgody na dojazd ze swojej drogi do posesji zlokalizowanych przy drodze powiatowej. Stąd dojazd do niektórych posesji musi być zorganizowany z drogi wewnętrznej należącej prawnie do Miasta i Gminy D.

Ponadto w ocenie Burmistrza Miasta i Gminy D. w przedmiotowym postępowaniu organ I dopuścił się naruszenia art. 30 ust. 2 zdanie trzecie ustawy Prawo budowlane przez niezwrócenie się do inwestora o wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości, chociaż procedura ta ma charakter obowiązkowy. Zarzucono także pozbawienie w toku postępowania administracyjnego Miasta i Gminy D. możliwości czynnego udziału w postępowaniu oraz ustosunkowania się do materiału zabranego w toku postępowania II instancyjnego. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie została powiadomiona w trybie art. 10 K.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych przed Wojewodą [...] dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku, stosownie do treści art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd skargę oddala.

Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie zarzuty są trafne. I tak nie może odnieść skutku zarzut niezgodności treści decyzji organu odwoławczego z jego uzasadnieniem związany z niewłaściwym określeniem organu I instancji. Organ ten został właściwie wskazany w rozstrzygnięciu Wojewody, nie budzi też wątpliwości, którą decyzję organ odwoławczy kontrolował. Wobec tego przywołanie przez organ odwoławczy w jednym z fragmentów uzasadnienia Starosty S zamiast Starosty P. trafnie Wojewoda potraktował jako omyłkę pisarską, którą sprostowano postanowieniem z dnia 13 października 2014 roku.

Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej powoływanej jako PB). Przepis ten określa tryb postępowania organu administracji w przypadku zgłoszenia zamiaru realizacji określonych robót budowlanych. Przy tym co istotne, samo dokonanie zgłoszenia nie wszczyna postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku (podania) zainteresowanego podmiotu, który w myśl k.p.a. wymagałby załatwienia sprawy administracyjnej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami k.p.a., mają natomiast zastosowanie reguły formalne określone w P.B. Zwłaszcza dotyczy to regulacji art. 30 ust.2 PB, który uprawnia organ do zobowiązania do uzupełnienia dokumentacji zgłoszenia, czy wyjaśnienia związanych ze zglozeniem wątpliwości. Postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ architektoniczno-budowlany po dokonaniu zgłoszenia budowy jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu (wszczynane w istocie decyzją o sprzeciwie), będącego decyzją administracyjną wydawaną z urzędu i to tylko wówczas, gdy organ dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania takiej decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 6 marca 2009 roku w sprawie I OSK 307/08, lex 530044).

Wobec tego nie może odnieść skutku zarzut naruszenia przez organ I instancji norm zawartych w art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a., bowiem przed wydaniem decyzji o sprzeciwie organ, nie prowadząc postępowania administracyjnego w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego nie mógł stosować reguł w nim zapisanych.

Uzasadnione są natomiast zarzuty dotyczące naruszenia, niewłaściwej wykładni powołanych przez stronę skarżącą uregulowań prawa budowlanego – art. 30 ust. 2 i art. 30 ust.6 pkt 2 PB. Naruszenie art. 30 ust.2 PB polega na tym, że organ nie dążył do wyjaśnienia w tym trybie okoliczności związanych z zakresem planowanych robót i zapisów planu zagospodarowania, co było o tyle uzasadnione, że ze zgłoszeniem wystąpił inwestor, którego organ jest autorem zapisów planu zagospodarowania..

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu pierwszej instancji jest przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy w zw. z art. 30 ust.5 PB. Stosownie do tego ostatniego przepisu organ, do którego wpłynęło zgłoszenie może zgłosić sprzeciw w drodze decyzji, w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia. Termin 30 dni jest terminem prawa materialnego co oznacza, że nie podlega przedłużeniu, ani przywróceniu. Jest on terminem biegnącym od dnia złożenia kompletnego zgłoszenia, odpowiadającego wymogom określonym w art. 30 ust.2 PB. Stąd w sytuacji, gdy organ wyda postanowienie w trybie art. 30 ust.2 tiret 2 PB, zobowiązujące inwestora do uzupełnienia dokumentacji zgłoszenia, trzydziestodniowy termin do ewentualnego wniesienia sprzeciwu biegnie od dnia uzupełnienia dokumentacji, bądź od upływu terminu do uzupełnienia.

Termin zakreślony do złożenia sprzeciwu został zachowany – zgłoszenie zostało złożone w dniu 17 czerwca, zaś decyzję o sprzeciwie wydano w dniu 8 lipca 2014r.

W myśl przywołanego przepisu art. 30 ust.2 pkt 6 PB organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia, które dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem naruszających ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Na tę podstawę prawną wniesienia sprzeciwu powołał się organ I instancji.

Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego, dotyczące zarówno rodzaju, zakresu jak i sposobu wykonania robót budowlanych, polegać powinno na dokładnej analizie zapisów obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz możliwości dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. W omawianym przepisie chodzi o istotne (oczywiste) naruszenie, tj. takie, które występuje, kiedy realizacja budowy lub robót budowlanych objętych zgłoszeniem jest ewidentnie sprzeczna z wyraźnymi oraz niebudzącymi wątpliwości przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Tymczasem w niniejszej sprawie taka oczywista sprzeczność nie zachodzi.

Zgłoszenie dotyczy przebudowy drogi wewnętrznej na działce nr ewid. 130 w obrębie l miasta D. Nieruchomość ta należy do Gminy D., co jest w sprawie niesporne. Stosownie do unormowania art. 8 ust.3 ustawy z dnia 8 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. 2013r., poz. 260 ze zm.) przebudowa dróg wewnętrznych należy do zarządcy drogi bądź jej właściciela.

Z załączonego wypisu z ewidencji gruntów wynika również, że działka ta stanowi drogę wewnętrzną o nawierzchni trawiasto-gruntowej. Jak wynika z opisu technicznego do projektu przebudowy, obecnie korzystają z niej mieszkańcy zagospodarowanych niektórych nieruchomości przyległych do tej drogi. Zgłoszone prace budowlane polegać mają na jej przebudowie, która doprowadzi do powstania ciągu pieszo-jezdnego szer. 4 m, w granicach istniejącego pasa drogowego o szerokości od 5. do 8. metrów. Organ I instancji nie kwestionował przy tym zakwalifikowania projektowanych prac jako przebudowy. Takie stanowisko wydaje się trafne, zważywszy na definicję przebudowy, w szczególności przebudowy drogi, zawartą w ustawie Prawo budowlane oraz w ustawie o drogach publicznych.

Stosownie do art. 3 pkt 7a PB przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 18 ustawy o drogach publicznych przebudowa drogi oznacza wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego. Złożony projekt techniczny stwierdza, że planowane roboty budowlane nie spowodują żadnej zmiany wymiarów i granic pasa drogowego drogi wewnętrznej usytuowanej na działce nr 130. Tak więc kwalifikacja planowanych robót przez organ i instancji jako przebudowy istniejącej drogi wewnętrznej jest trafna. Nieuzasadniona zaś jest wniosek Wojewody, iż zgłoszenie dotyczy realizacji drogi, budowy ciągu pieszo-jezdnego w ramach istniejącej drogi powiatowej.

Inwestycja ma zostać zrealizowana na terenie, dla którego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w Działoszynie Nr XXI/139/2004 z dnia 24 listopada 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Działoszyn (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego z 2005, Nr 35, poz. 384).

Organy odwołują się do okoliczności umiejscowienia działki 130 w liniach rozgraniczających drogi powiatowej, jaką stanowi ulica A na tym odcinku. W ocenie sądu ta kwestia nie została przez organ w sposób wyczerpujący wyjaśniona. Jak wynika bowiem z § 172 pkt 5 m.p.z.p. dla określenia szczegółowych linii rozgraniczających ulic (dróg) układu podstawowego wyznaczonego w planie, wymagane jest opracowanie koncepcji technicznych lub opracowań branżowych o problematyce uproszczonej w skali umożliwiającej ich ustalenie. Z dokumentacji zgromadzonej przez organy nie wynika, czy takie opracowanie istnieje, ani czy organy zapoznały się z jego treścią w celu ustalenia ostatecznego przebiegu aktualny linii rozgraniczających i ewentualnej kolizji tej linii z działką nr 130.

Działka nr 130 znajduje się na terenie oznaczonym w na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako 3KDL (droga lokalna – ciąg drogi powiatowej nr 3501E). Plan przewiduje jako docelową zmienną szerokość ulicy w liniach rozgraniczających, zgodnie z rysunkiem planu 9,5 -20,5m, zaś minimalną szerokość jezdni 6m (§ 173 planu). W ocenie organów przebudowa drogi wewnętrznej spowoduje zatem, że ul. A będzie sprzeczna z tym zapisem planu. Wypada jednak zauważyć, że planowana inwestycja nie zmienia parametrów drogi wewnętrznej (której istnienia organy nie kwestionowały), której dotyczy wniosek. Z kolei załączona do zgłoszenia mapa sytuacyjno-wysokościowa wyraźnie sytuuje pas drogowy (granicę działki nr 130) drogi wewnętrznej bez kolizji z linia rozgraniczającą drogi powiatowej – ulicy A. Poza tym, nawet gdyby przyjąć za organem, że działka nr 130 znajduje się w liniach rozgraniczających drogi powiatowej, to i ta okoliczność nie wyklucza uprawnienia do przebudowy drogi wobec niespornego tytułu własności inwestora do tej działki. Zgodnie zaś z treścią § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 1999, nr 43, poz.430), w liniach rozgraniczających drogi na terenie zabudowy (ulicy) mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej nie związane z funkcją komunikacyjną drogi. Tym samym (a contrario) mogą się znajdować urządzenia związane z obsługą komunikacyjną. Ponadto w § 172 pkt 2 planu uchwałodawca przewidział możliwość modernizacji dróg i realizacji ciągów pieszych oraz urządzeń związanych z ich obsługą.

Należy wskazać na treść § 172 pkt 4 planu, który dopuszcza w obrębie terenów zainwestowanych mniejsze szerokości pasów ulicznych (drogowych) w liniach rozgraniczających, dotyczące szczegółowych ustaleń komunikacyjnych, gdy uzasadnia to bądź ochrona konserwatorska, bądź trudne warunki terenowe, istnieje możliwość wzajemnego rozmieszczenia przekroju poprzecznego ulicy oraz urządzeń infrastruktury, odwodnienia ulicy i jej wysokościowego rozwiązania. Ten zapis ma charakter zapisu ogólnego, zatem zapis § 173 określającego docelowe parametry ulicy A należy czytać przez pryzmat uregulowań ogólnych.

Plan odsyła również do uregulowań zawartych w przepisach powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r, które to rozporządzenie również przewiduje mniejsze od powszechnie obowiązujących parametry dróg czy ich elementów (np. § 7 ust.2).

Podstawę pozwalającą na przebudowę drogi wewnętrznej, jaką stanowi działka nr 130 , wywieźć można również z unormowania zawartego w § 172 pkt 2 m.p.z.p., zgodnie z którym plan wyznacza tereny dróg i tereny komunikacji pieszej z podstawowym przeznaczeniem pod utrzymanie, modernizację i realizacje dróg i ciągów pieszych oraz urządzeń związanych z ich obsługą.

Przy tym Wojewoda w uzasadnieniu swej decyzji także zauważa, że plan przewiduje na terenach ulic lokalnych, w obrębie linii rozgraniczających ulic dopuszcza lokalizację urządzeń związanych z obsługą ruchu.

Reasumując, planowana inwestycja jest przebudową istniejącej drogi wewnętrznej a nie jej budową; nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, interpretowanych z uwzględnieniem regulacji zawartych w przepisach ustawy o drogach publicznych, ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie; organ nie wykazał, aby działka nr 130 leżała w liniach rozgraniczających drogi powiatowej, nawet potwierdzenie tej okoliczności nie przesądzałoby o niezasadności zgłoszenia, o czym wyżej.

Z uwagi na powyższe należy dojść do przekonania, że organy wadliwie zinterpretowały zapisy miejscowego planu zagospodarowania przywołaną wcześniej uchwałą Rady Miejskiej w D. w zakresie rozwiązań komunikacyjnych. W istocie brak było uzasadnionych podstaw do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia w trybie art. 30 ust.2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, a następnie do utrzymania jej w mocy przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Wobec powyższego sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. są orzekł, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono z mocy art. 200 p.p.s.a.

W świetle stwierdzonych uchybień i wyeliminowania zaskarżonych decyzji należy przyjąć, że wobec upływu terminu wskazanego w art. 30 ust.5 ustawy Prawo budowlane z chwilą uprawomocnienia się wyroku zgłoszenie stanie się ostateczne.

IB