Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1277/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-03-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy: article: Art. 260, art. 243 par. 1 , art. 244 par.1 , art. 245 par. 1, art. 246 par. 1 pkt 2 oraz art. 239 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ś. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego po wniesieniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 17 października 2014 r. w dniu 31 marca 2015 r. w sprawie ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia ustanowić dla skarżącego radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych


UZASADNIENIE

Skarżący K. Ś. wniósł o przyznanie prawa pomocy i domagał się zwolnienia do kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.

Postanowieniem z dnia 17 października 2014 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie umorzył postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i oddalił wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Od powyższego rozstrzygnięcia K. Ś. wniósł sprzeciw, a następnie został wezwany został w trybie art. 255 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o złożenie dodatkowych dokumentów i udzielenie dodatkowych wyjaśnień w zakresie aktualnej sytuacji rodzinnej i majątkowej.

Na podstawie nadesłanych przez skarżącego dokumentów, a także działając z urzędu, Sąd ustalił, że ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje czwórka niepełnoletnich dzieci (dwóch synów i dwie córki), a jedyny dochód, jakim dysponuje skarżący, to środki w kwocie 529 zł miesięcznie otrzymywane tytułem zasiłku stałego i 140 – 200 zł zasiłku okresowego. Skarżący nie wykazał żadnych nieruchomości, oszczędności, czy przedmiotów stanowiących większą wartość. Z nadesłanych przez skarżącego dokumentów wynika, że w 2014 r. skarżący nie deklarował dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym dla osób fizycznych, a jego źródłem dochodu są jedynie świadczenia z pomocy społecznej. Ponadto K. Ś. posiada zadłużenie z tytułu nieregulowanych opłat czynszowych. Opłata za bezumowne korzystanie z lokalu przy ul. C wynosi 551,36 zł, zaś z wyciągu konta Zarządu Budynków Komunalnych wynika, że na dzień 31 grudnia 2014 r. skarżący posiadał zadłużenie czynszowe w kwocie 22.008,01 zł. Ponadto skarżący załączył wezwanie do zapłaty z [...] Energia łącznie na kwotę 155,03 zł oraz fakturę za leki na kwotę 80,90 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek K. Ś. o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy z tego względu, że niniejsza sprawa należy do spraw o kategorii 6320 – z zakresu pomocy społecznej. Zgodnie z przepisem art. 239 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.

Wniosek o przyznanie K. Ś. radcy prawnego podlega zaś rozpoznaniu na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ppsa stanowiącym, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Wyjaśnić trzeba, że do strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy należy wykazanie, iż znajduje się ona w sytuacji uprawniającej do skorzystania z tej instytucji. Przyznanie prawa pomocy ma na celu zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, między innymi kosztów niezbędnych dla ustanowienia pełnomocnika. Dlatego też prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionym (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Natomiast przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, że nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych i zaspokoić fundamentalnych potrzeb życiowych.

Na podstawie danych przedstawionych przez K. Ś. oraz znanych Sądowi z urzędu, Sąd uznał, że skarżący wykazał w sposób dostateczny, iż poniesienie przez niego kosztów pomocy prawnej w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może odbyć się z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla niego samego i dla jego zobowiązań. Z całokształtu materiału dowodowego wynika bowiem, że skarżący utrzymuje się jedynie ze środków pomocy społecznej, które wystarczają tylko na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Natomiast skala zobowiązań finansowych skarżącego w sposób znacznie odbiegający od uzyskiwanego dochodu powoduje, że znajduje się on w ciągłym zadłużeniu. Oświadczenia skarżącego o sytuacji bytowej i materialnej zostały poparte stosownymi pismami organów, które nie budzą wątpliwości, co do zawartych w nich stwierdzeń. Wynika z nich, że skarżący jest osobą ubogą, borykającą się głównie z problemem mieszkaniowym i koniecznością opłacenia zajmowanego lokalu.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika w wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem należało uznać, że sytuacja skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 260, art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245 i art. 246 § 1 pkt 2 ppsa.