Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 870/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-09-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 16 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 maja 2013 r. nr [...] w skierowania na badania psychologiczne, postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 lipca 2013 r. S. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 maja 2013 r. nr [...] w skierowania na badania psychologiczne.

Jednocześnie skarżący wniósł – do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a w razie nieuwzględnienia wniosku przez organ – do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go słusznym interesem strony oraz brakiem naruszenia interesu społecznego. Z kolei istnienie ryzyka wyrządzenia znacznej szkody materialnej oraz nieodwracalnych skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji wynikać ma – zdaniem skarżącego – z faktu, iż prowadzi on działalność gospodarczą (stanowiącą główne źródło jego utrzymania), a niesłuszne skierowanie na badanie psychologiczne w zakresie posiadanych kategorii praw jazdy lub zatrzymanie prawa jazdy generować będzie poważne szkody materialne.

Postanowieniem nr [...] z dnia 22 lipca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przytoczonej regulacji chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II GZ 313/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd może zatem udzielić skarżącemu tzw. "ochrony tymczasowej", która polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji podatkowej, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Należy przy tym podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności tego aktu (zob. postanowienia NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OZ 358/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim należy zauważyć, że brak naruszenia interesu społecznego czy też słuszny interes strony nie stanowią samodzielnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Natomiast w zakresie, w jakim uzasadnienie wniosku odnosi się do przesłanek wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 § 3 p.p.s.a., należy stwierdzić, że skarżący jedynie lakonicznie i ogólnikowo odnosi się do rzekomych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący powołując się na prowadzoną działalność gospodarczą nie wskazuje nawet, w jaki sposób skierowanie na badania psychologiczne wygeneruje poważne szkody materialne czy inne skutki o charakterze nieodwracalnym. Nie wskazał zatem żadnych konkretnych okoliczności, których ocena mogłaby pozwolić Sądowi na rzeczowe odniesienie ich do przesłanek wstrzymania wykonania aktu z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, że do wykazania, że przesłanki te zachodzą, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno tymczasem odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, LEX nr 1309877).

Co równie istotne, wykonanie zaskarżonej decyzji ze względu na treść rozstrzygnięcia, jego zakres i charakter prawny, nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem skargi jest bowiem decyzja, która jedynie kieruje skarżącego na badania psychologiczne. Decyzja ta nie upoważnia ani do zatrzymania prawa jazdy, ani do cofnięcia uprawnień w zakresie kierowania pojazdami. Samo wykonanie badania nie może zatem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt I OZ 804/12, czy postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt I OZ 582/13, postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 742/08 – publ. http://orzeczenia.nsa gov.pl). Wypada również zauważyć, że poddanie się badaniu nie jest przymusowe, co oznacza, że skarżący może nie zgłosić się na przedmiotowe badanie. Konsekwencją tego zaniechania ze strony skarżącego będzie jedynie czasowe uniemożliwienie mu uczestnictwa w ruchu drogowym w roli kierującego pojazdem. Ewentualna decyzja w przedmiocie pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami stanowić będzie natomiast odrębny akt administracyjny, od którego będą przysługiwać skarżącemu środki zaskarżenia na zasadach ogólnych (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/GI 1134/08, publ. http://orzeczenia.nsa gov.pl).

Z powyższych przyczyn i wobec niewykazania przez skarżącego, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wniosek o jej wstrzymanie oddalono na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a.