Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 270/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2 i 3a
journal: Dz.U. 2019 poz 300
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Asesor WSA Jacek Boratyn, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lipca 2020 r. sprawy ze skargi W.W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za poszczególne okresy lat 2012-2018 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił W. W.:

I. na podstawie art. 28 ust. 2 i 3 i art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: u.s.u.s.) umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność będącą jednocześnie płatnikiem tych składek, należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika składek oraz odsetek za zwłokę od należności z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych w łącznej kwocie 216 564,19 zł, w tym na:

a) ubezpieczenia społeczne - za okres 10.2012 - 02.2018 w łącznej kwocie 137 935,30 zł, w tym 83 147,10 zł z tytułu składek, 54 753 zł odsetek liczonych na 27 listopada 2019 r., 35,20 zł kosztów upomnienia,

b) ubezpieczenie zdrowotne - za okres 07.2012 - 01.2017; 1-2.2018 - w łącznej kwocie 61 031,34 zł, w tym 20 674,34 zł z tytułu składek, 40 313 zł odsetek liczonych na 27 listopada 2019 r., 44 zł kosztów upomnienia,

c) Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 09.2012 - 07.2017 w łącznej kwocie 17 597,55 zł, w tym 11 375,35 zł z tytułu składek, 6 187 zł odsetek liczonych na 27 listopada 2019 r., 35,20 zł kosztów upomnienia,

II. na podstawie art. 28 ust. 3a i art. 32 u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność będącą jednocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie 95 184,11 zł, w tym na:

a) ubezpieczenia społeczne - za okres 10.2012 - 02.2018 w łącznej kwocie 60 717,73 zł, w tym 44 970,53 zł z tytułu składek, 15 712 zł odsetek liczonych na 27 listopada 2019 r., 35,20 zł kosztów upomnienia,

b) ubezpieczenie zdrowotne - za okres 07.2012 - 01.2017; 1-2.2018 w łącznej kwocie 29 796,34 zł, w tym 20 674,34 zł z tytułu składek, 9 078 zł odsetek liczonych na 27 listopada 2019 r., 44 zł kosztów upomnienia,

c) Fundusz Pracy - za okres 09.2012 - 07.2017 w łącznej kwocie 4 670,04 zł, w tym 3 360,84 z tytułu składek, 1 274 zł odsetek liczonych na 27 listopada 2019 r., 35,20 zł kosztów upomnienia.

Powyższe należności (składki, odsetki i koszty egzekucyjne) w dalszej części uzasadnienia określane będą zbiorczą nazwą "składki".

Z uzasadnienia decyzji wynika, że skarżący prowadził działalność gospodarczą do dnia 26 listopada 2019 r., nie wywiązując się z obowiązku opłacania składek. Ww. zaległości nie uległy przedawnieniu. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia spowodowane było postępowaniem egzekucyjnym wdrożonym w 2012 r., które trwa nadal, a także zawarciem układu ratalnego od dnia 8 maja 2018 r. do dnia 4 maja 2020 r., który spowodował zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Układ w latach 2018-2019 był regularnie spłacany. Wnioskodawca jest żonaty, mieszka u syna. Jednym jego własnym dochodem jest dodatek kombatancki w kwocie 426 zł. Od dnia 2 stycznia 2020 r. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna pobierająca zasiłek dla bezrobotnych. Według deklaracji pozostaje na utrzymaniu rodziny. Koszty własnego leczenia określa na 500 zł, choruje na marskość wątroby. Posiada również inne zaległości - z tytułu niepłaconych podatków w kwocie 164 996 zł. Według danych z ewidencji pojazdów figuruje jako właściciel pojazdów: FS-Lublin II z 1998 r., Fiat 125P z 1990 r., Fiat 125P z 1976 r., FSC Starachowic STAR W 200 z 1978 r., FSC Starachowic STAR 28510 z 1971 r. oraz Subaru Legacy z 2005 r. (zajęty w toku postępowania egzekucyjnego, ale obciążony także zastawem rejestrowym). Posiadane udziały w spółce W. według organu nie przedstawiają realnej wartości. Innego majątku nie ujawniono. Za dwa lata nabędzie prawo do emerytury.

W świetle powyższego Zakład uznał, że pomimo bezskuteczności egzekucji kierowanej przeciwko zobowiązanemu umorzenie zaległości nie jest zasadne. Organ upatruje możliwości odzyskania należności tak w drodze spłaty układu ratalnego (w grudniu 2019 r. suma wpłat wyniosła 4.091,97 zł, a nie wyjaśniono źródeł pochodzenia tych środków), jak i możliwości prowadzenia egzekucji z przyszłego świadczenia emerytalnego. Ponadto wnioskodawca jest zarejestrowany jako bezrobotny, co w ocenie organu wskazuje na gotowość do podjęcia zatrudnienia. Pomimo pozostawania na utrzymaniu rodziny nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej. Sytuację majątkową uznano za niejednoznaczną. Organ nie zakwestionował problemów zdrowotnych skarżącego, ale wskazał, że zgromadzone dowody nie wskazują, aby uniemożliwiały one podjęcie zatrudnienia. Decyzja w przedmiocie ulgi ma charakter uznaniowy i z prawa tego - pomimo całkowitej nieściągalności - organ skorzystał, ponieważ umorzenie zaległości powinno mieć wyjątkowy charakter. Jednocześnie umorzenie stanowi wyraz definitywnej rezygnacji z możliwości wyegzekwowania należnych składek. Oceniając wniosek przez pryzmat przesłanek określonych w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. organ stwierdził, że żadna z nich nie zaistniała. Rozpoznając wniosek przyznano prymat interesowi publicznemu nad interesem prywatnym wnioskodawcy.

W skardze pełnomocnik W. W. zarzuciła naruszenie przez Zakład:

1) art. 28 ust. 2 i 3b u.s.u.s. w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie prymatu interesu publicznego nad interesem skarżącego,

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewywiązanie się organu z obowiązku wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny, co doprowadziło do błędnego uznania, że umorzenie należności wobec organu jest niezasadne.

W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że Zakład stwierdził jedną przesłankę dającą potencjalną możliwość umorzenia należności (art. 28 ust. 3 pkt. 5 u.s.u.s.). Pomimo tego odmówiono uwzględnienia wniosku. Decyzję wydano jednak bez zbadania przesłanek będących podstawą do umorzenia należności. Nie przeprowadzono analizy dowodów i nie wskazano przekonywujących powodów, na podstawie których odmówiono umorzenia należności. Przyznano prymat interesowi publicznemu nad interesem skarżącego, nie uzasadniając w logiczny sposób braku przyznania ważności interesom skarżącego. W ocenie skarżącego, organ nie przeanalizował przesłanek wskazanych w § 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej, związanych z pozbawieniem możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, czy też z przewlekłą chorobą pozbawiającą go możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Podejmując decyzję organ miał obowiązek odnieść się do przesłanki "ważnego interesu osoby zobowiązanej" jako kryterium zobiektywizowanego, z uwzględnieniem naczelnej wartości, jaką jest zdrowie i życie zobowiązanego i jego rodziny. Organ nie dokonał jednak wyczerpującej wykładni "ważnego interesu osoby zobowiązanej" i "zbyt ciężkich skutków dla zobowiązanego". Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych nie daje podstaw do przyjęcia dowolności rozstrzygnięcia, a wydanie decyzji na podstawie tych przepisów musi być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie przesłanek umorzenia i ich analizą z zachowaniem wymogów proceduralnych. Podkreślił, że schorzenia, na które cierpi, znacząco utrudniają mu podjęcie pracy, a z uwagi na przebieg choroby, nawet uniemożliwiają jej podjęcie, biorąc pod uwagę także jego wiek. Wskazanie, że za dwa lata osiągnie wiek emerytalny i nabędzie prawo do świadczenia emerytalnego pozostają bez znaczenia, ponieważ decyzja powinna uwzględniać aktualną jego sytuację. Za bezzasadne uznał twierdzenia organu podające w wątpliwość źródła środków na pokrycie rat zaległości, ponieważ wyraźnie wskazał, że korzysta z pomocy syna. Twierdzenia dotyczące niejednoznaczności sytuacji finansowej uznał za bezpodstawne. Wymienione w decyzji pojazdy zostały wycofane z obiegu, zezłomowane, z wyjątkiem Subaru Legacy, który został zajęty w postępowaniu egzekucyjnym. Za błędny uznano argument oparty na spłacaniu układu ratalnego, ponieważ okoliczność ta nie może świadczyć o zdolności do wygospodarowania środków, zwłaszcza, że korzysta tutaj z pomocy syna. Fakt ten dowodzi jedynie ciężkiej sytuacji i próby jej niepogarszania. Fakt doraźnej pomocy członka rodziny nie oznacza, że będzie to spłata stała. Odmowa uwzględnienia wniosku była zatem przedwczesna i nieuzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Zakład wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Nie zgodził się z zarzutem, jakoby nie uwzględnił wszystkich zgromadzonych dowodów. Wszystkie zostały bowiem w decyzji opisane, a w skardze nie wskazano, które miały być pominięte. Poza dokumentami z akt korzystano także z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS i rejestrów centralnych: CEIDG, CEPIK, bazy danych ksiąg wieczystych.

Zakład podniósł, że kwestia trudności finansowych zobowiązanego nie stanowi wystarczającej podstawy umorzenia zaległości. Uznaniowy charakter decyzji nie obliguje organu do umorzenia zaległości, a negatywna dla wnioskodawcy decyzja nie narusza prawa. Zakład zobligowany jest badać, czy za umorzeniem przemawia ważny interes podatnika lub interes publiczny. Ustalona sytuacja majątkowa skarżącego nie ma charakteru stałego, ponieważ za dwa lata nabędzie prawo do emerytury. Uwzględnienie przy ocenie sytuacji skarżącego pomocy uzyskiwanej od syna wynikało z tego, że to sam zobowiązany powołał się na fakt tego wsparcia podczas wnioskowania o układ ratalny. Odnośnie stanu zdrowia skarżącego podano, że okoliczność ta została uwzględniona, ale wnioskodawca nie przedłożył dokumentu, z którego wynikałaby jego niezdolność do pracy. Ponadto stan zdrowia lub fakt pozostawania w stałym leczeniu z powodu przewlekłych schorzeń nie jest samoistną przesłaną do umorzenia należności w oparciu o obowiązujące przepisy, ponieważ okoliczności te mogą stanowić przesłankę umorzenia należności z tytułu składek tylko wtedy, gdy pozbawia zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W przypadku skarżącego nie można było stwierdzić, że przesłanki takie występują.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga została oddalona, ponieważ Sąd nie stwierdził podstaw określonych w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Uwzględnienie skargi może bowiem nastąpić tylko w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Może też stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach szczególnych. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała.

Zaskarżoną decyzją Zakład odmówił skarżącemu umorzenia zaległych składek, których obowiązek uregulowania związany był z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Zakład ustalił, że zasadniczo wnioskodawca ma pozostawać na utrzymaniu rodziny, w tym syna, który wspiera go finansowo w spłacie układu ratalnego. Poza zajętym samochodem nie posiada żadnego majątku, z którego możliwe byłoby prowadzenie egzekucji. Samą egzekucję uznano za bezskuteczną w rozumieniu art. 28 ust. 2 i ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. Okoliczność ta, jak wskazał Zakład, stanowi jedną z przesłanek warunkujących umorzenie zaległych składek określonych w u.s.u.s., ale z uwagi na uznaniowy charakter decyzji w tym przedmiocie oraz sformułowane prognozy co do możliwości wyegzekwowania zaległych składek, odmówiono uwzględnienia żądania, przyznając prymat interesowi publicznemu w dochodzeniu należności. Skarżący uważa, że decyzję wydano bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a zgromadzony materiał dowodowy oceniono wadliwie, wyciągając z niego nieuprawnione wnioski. Kwestionuje też zasadność decyzji odmownej.

W ocenie Sądu Zakład poczynił niezbędne ustalenia faktyczne, które pozwoliły mu w należyty sposób rozpoznać wniosek skarżącego, a zawarte w decyzji uzasadnienie mieści się w granicach przewidzianych w prawie dla uznania administracyjnego. Ustalenia faktyczne mogły stanowić podstawę wyrokowania, a skarżący zarzuty nie tyle kierował przeciwko czynnościom ustalającym organu, co ocenie okoliczności faktycznych, takich jak źródło dochodu i utrzymania, stan zdrowia, posiadany majątek, źródła wsparcia finansowego od członków rodziny, a także prognozy co do stanu egzekucji.

Należności z tytułu składek zasadniczo mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Zgodnie z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. całkowita nieściągalność zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Pomimo braku całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być umarzane w uzasadnionych przypadkach, określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. W myśl postanowień § 3 rozporządzenia, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Z § 3 rozporządzenia wynika, że inicjatywa dowodowa w zakresie wykazania trudnej sytuacji materialno-bytowej i rodzinnej ciąży na wnioskodawcy.

W pełni zasadne jest stanowisko organu, i kwestia ta nie była sporna między stronami, że decyzja w sprawie umorzenia należnych składek ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że nawet w razie zaistnienia jakiejkolwiek podstawy do umorzenia Zakład nie ma prawnego obowiązku definitywnej rezygnacji z dochodzenia zaległych składek, o ile w należyty i poddający się weryfikacji sposób uzasadni podjęte rozstrzygnięcie, a to nie będzie naruszać istoty regulacji zawartych w art. 28 ust. 2 i 3a u.s.u.s. Wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa sąd administracyjny nie może arbitralnie zmienić decyzji organu, ponieważ kontroluje tylko jej zgodność z prawem.

W okolicznościach sprawy Zakład powyższych wymagań dopełnił. Ze stanowiska organu wynikało, że względem skarżącego stwierdzono bezskuteczność egzekucji, ale żądania umorzenia zaległości nie uwzględniono w ramach przysługującego organowi uznania administracyjnego. Zakład widzi bowiem możliwość dalszego dochodzenia tych należności, czy to - tak jak dotychczas - poprzez realizację układu ratalnego, czy też w przyszłości ze świadczenia emerytalnego.

Nie było w sprawie sporne, że egzekucja przeciwko skarżącemu okazała się bezskuteczna. Skarżący zakwestionował jednak argumentację organu opartą na okoliczności spłaty układu ratalnego wskazując, że czyni to tylko dzięki wsparciu syna. Sąd uznał, że Zakład nie naruszył jednak w tym zakresie prawa. W odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że uwzględnienie przy ocenie sytuacji skarżącego pomocy uzyskiwanej od syna wynikało z tego, że to sam zobowiązany powołał się na fakt tego wsparcia podczas wnioskowania o układ ratalny. Takie stanowisko Zakładu uznać należało za zasadne, a brak stosownego wywodu w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji nie stanowi istotnego uchybienia proceduralnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ zarzut w tym zakresie został podniesiony dopiero na etapie formułowania skargi do Sądu.

Odnośnie stanu zdrowia skarżącego podano w decyzji, że okoliczność ta została przez Zakład wzięta pod rozwagę, ale wnioskodawca nie przedłożył dokumentu, z którego wynikałaby jego niezdolność do pracy. Tymczasem ta, określona w rozporządzeniu, przesłanka umorzenia wymaga, aby dotyczyła ona przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, która pozbawiałaby zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności, czego nie wykazano. Stan zdrowia lub nawet fakt pozostawania w stałym leczeniu z powodu przewlekłych schorzeń, jak prawidłowo zauważył organ, nie stanowią samoistnych przesłanek do umorzenia należności w oparciu o obowiązujące przepisy, ponieważ okoliczności te mogą stanowić przesłankę umorzenia należności z tytułu składek tylko wtedy, gdy pozbawiają zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W przypadku skarżącego nie można było stwierdzić, że przesłanki takie rzeczywiście występują. Skarżący nie wykazał, aby uniemożliwiał stan zdrowia podjęcie mu jakiegokolwiek zatrudnienia. Przeczy temu już tylko sam fakt posiadania statusu osoby bezrobotnej, ponieważ w świetle przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482) może on przysługiwać tylko osobie gotowej podjąć zatrudnienie - także z uwagi na stan zdrowia (zob. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy). Również fakt nieposiadania większości wymienionych w decyzji samochodów, poza zajętym już Subaru Legacy, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro pomimo braku zgodności danych z bazy CEPiK ze stanem faktycznym mienie to (jego brak) nie może być przedmiotem egzekucji. Stanowi to więc dodatkowy argument przemawiający za bezskutecznością egzekucji, które to ustalenie - jako zasadnicze - legło u podstaw kontrolowanego rozstrzygnięcia. Regulując z kolei, przy wsparciu syna, układ ratalny skarżący nie wykazał, że odbywa się to kosztem możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że stanowisko Zakładu, który pomimo stwierdzenia przesłanki do umorzenia zaległych składek, odmówił wnioskodawcy udzielenia takiej ulgi, nie nosi znamion dowolności. Mieści się w granicach posiadanego przez Zakład uznania administracyjnego, a przyznanie przy dochodzeniu ww. należności prymatu interesowi publicznemu nad interesem skarżącego nie narusza istoty tego uznania. Organ upatruje możliwości odzyskania zaległych składek w spłacie układu ratalnego albo przyszłym świadczeniu emerytalnym zobowiązanego. Ustalenia faktyczne odpowiadają wymaganiom określonym w art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (zasadzie prawdy obiektywnej), a ich ocena mieści się w granicach zakreślonych w art. 80 tej ustawy. Skarżący nie wykazał zaś, aby względem jego osoby zachodziła którakolwiek z okoliczności określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. Żaden ze sformułowanych w skardze zarzutów nie wskazuje, w jakim jeszcze zakresie Zakład miałby przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające ponad to, co ustalono dotychczas. W istocie zarzuty te ukierunkowane były bowiem tylko na podważenie uznaniowego stanowiska organu, którego sąd administracyjny nie może jednak weryfikować pod względem przesłanek natury słusznościowej, ponieważ zaskarżoną decyzję mógł skontrolować tylko pod względem kryterium zgodności z prawem. Odmowa udzielenia skarżącemu ulgi sama w sobie prawa nie narusza, pomimo że godzi w jego interes. Odbywa się to jednak w granicach określonych w przepisach art. 28 ust. 2 i 3a u.s.u.s.

Z podanych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono jako niezasadną.