Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 205/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędzia NSA Grażyna Radzicka Asesor sąd. Karol Pawlicki (spr.) Protokolant ref. staż. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi R.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2001r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku; 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję Prezydenta Miasta z [...] listopada 2001r. Nr [...], 2) zasądza od Wojewody na rzecz R.K. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/K. Pawlicki /-/A. Zieliński /-/G. Radzicka


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2001r. Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku R. K., odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku pracowni plastycznej na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce w P. przy ul. [...]. Rozstrzygnięcie wydano w oparciu o art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub niewykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995r. Nr 10, poz. 47).

W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonym uchwałą nr X/58/II/94 Rady Miejskiej P. z dnia 06 grudnia 1994r., przedmiotowa działka znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem II.MB6.m3 – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej niskiej, w rejonie osiedli mieszkaniowych o różnej formie intensywności, w strefie pośredniej intensywnego zagospodarowania mieszkaniowego i produkcyjno – magazynowego.

Na przedmiotowym terenie dopuszcza się formy zabudowy – budynki wolno stojące, bliźniacze i szeregowe z możliwością lokalizacji małych domów mieszkalnych (2 – 4 mieszkania) tylko na wydzielonych działkach.

Ponieważ na działce przy ul. [...] znajduje się już jeden budynek mieszkalny, zmiana sposobu użytkowania drugiego budynku zlokalizowanego na tej samej działce, na budynek mieszkalny jest niedopuszczalna.

W odwołaniu od tej decyzji, wniesionej do Wojewody, R. K. podniósł, że jego wniosek nie dotyczył budowy drugiego budynku mieszkalnego, lecz zmiany sposobu użytkowania istniejącego, wybudowanego w latach osiemdziesiątych budynku użytkowego.

Zdaniem odwołującego się w jego sytuacji trudno mówić o naruszeniu art. 71 Prawa budowlanego z 1994r., skoro zamierza przekształcić lokal dotychczas użytkowy na mieszkalny.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2001r. organ odwoławczy utrzymał decyzję Prezydenta w mocy.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił dodatkowo, że działka nr [...] ma [...] m2 powierzchni, a dopuszczalny procent zabudowy dla tego rodzaju działek (o powierzchni do 600 m2) został określony w powołanym w decyzji planie na poziomie 20 – 25%. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że aktualnie procent zabudowy wynosi około 50%.

Ponadto brak w aktach podstaw do stwierdzenia, że istniejący budynek spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skargę na powyższą decyzję do Ośrodka Zamiejscowego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł R. K. W uzasadnieniu przytoczył argumenty zawarte we wniosku o zmianę sposobu użytkowania budynku oraz w odwołaniu.

Wojewoda, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga okazała się uzasadniona.

Prezydent Miasta, odmawiając udzielenia zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku pracowni plastycznej na budynek mieszkalny, powołał się na treść art. 71 Prawa budowlanego z 1994r. Z treści przepisu wynika, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego rozumie się w szczególności przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi.

Taki też konsekwentnie cel stawia sobie w niniejszej sprawie inwestor.

W decyzji organu I instancji jedynym wskazanym powodem odmowy udzielenia przedmiotowej zgody jest usytuowanie działki na terenie – według planu miejscowego z 1994r. – na którym dopuszcza się formy zabudowy tylko na wydzielonych działkach.

Z kolei organ odwoławczy wskazuje, że istniejąca zabudowa działki przekracza dopuszczalną przez w/w plan zagospodarowania przestrzennego normę.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika:

- kiedy zostały wzniesione budynki znajdujące się na działce nr [...] (jeden – mieszkalny, drugi – wykorzystywany do tej pory jako pracownia plastyczna),

- czy i kiedy wydano pozwolenie na budowę w/w obiektów,

- jaki plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał w chwili wydania ewentualnych pozwoleń na budowę.

W aktach administracyjnych znajduje się jedynie skrócony odpis z księgi wieczystej nr [...], informujący o tym, że w dniu [...] grudnia 1986r. jako właściciela wpisano R. K. Nieruchomość oznaczono jako "teren zabudowany mieszkalny".

W planie zagospodarowania przestrzennego z 1994r., na który powołuje się organ odwoławczy, zapisano, iż "dopuszcza się uporządkowanie i dogęszczenie zabudowy istniejącej".

Już powyższe ustalenia oraz wskazane braki w materiale dowodowym pozwalają stwierdzić, iż decyzje organów administracyjnych zostały wydane bez wszechstronnego i przekonującego zbadania sprawy.

Jeżeli zaś przyjąć, że dla wspomnianego obszaru plan zagospodarowania przestrzennego w 1994r. przewidywał dogęszczenie istniejącej zabudowy, to nie sposób podzielić poglądu, że zmiana sposobu użytkowania istniejącego w tej dacie budynku spowoduje takie dogęszczenie.

Równocześnie nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że zmiana sposobu użytkowania budynku na mieszkalny spowoduje przekroczenie dopuszczalnej zabudowy powierzchni działki (20 – 25% jej powierzchni), skoro – z braku innych ustaleń – można zasadnie przyjąć, że działka jest zabudowana w o wiele większym procencie już od 1986r.

W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

K. Pawlicki A. Zieliński G. Radzicka

kk