Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1298/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 82; art. 292 ust. 1 i 3; art. 859
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 122; art. 180; art. 188
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych i kwoty podatku od towarów i usług; - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] lipca 2008 r. nr [...]:

1) uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej sprostowania pola 47 zgłoszenia celnego nr [...] z [...] kwietnia 2006 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie,

2) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia niezaksięgowanej kwoty należności celnych w wysokości 3.713,00 PLN i orzekł, że prawidłowa kwota należności celnych podlegających retrospektywnemu księgowaniu wynosi 3.660,00 PLN,

3) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie 15.683,00 PLN i orzekł, że prawidłowa kwota zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wynosi 15.459,00 PLN,

4) w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przywołano m.in. następujące ustalenia i rozważania:

Przedmiotem importu dokonanego przez spółkę z o.o. [...] objętego zgłoszeniem celnym z [...] kwietnia 2006 r. był towar zgłoszony jako "[...]" produkt objęty uprzednio procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń – dopuszczony do obrotu w stanie nie zmienionym wg kodu TARIC 3501 10 50 90 z zerową stawką celną.

W dniu zgłoszenia do odprawy celnej tegoż towaru strona posiadała pozwolenie na zastosowanie procedury doprowadzenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem wnioskując o nie zgodnie z art. 292 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zwanego dalej RWKC). Udzielone pozwolenie stanowiło podstawę do przyjęcia zgłoszenia celnego z deklarowaną klasyfikacją taryfową towaru uprawniającą do skorzystania z preferencyjnej stawki celnej. Jednakże fakt odsprzedania go 24 kwietnia 2006 r. kontrahentowi zagranicznemu spowodował naruszenie przez zgłaszającego warunków objęcia tegoż towaru tj. kazeiny technicznej kodem TARIC 3501 10 50 90.

W związku z powyższym organ celny I instancji sprostował zgłoszenie celne w zakresie klasyfikacji taryfowej (pole 33 SAD) zasadnie zaklasyfikował importowaną z Białorusi kazeinę do kodu 3501 10 90 00 ze stawką celną 5,5 % i stawką podatku VAT 22 % a także orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego oraz określił w prawidłowej wysokości kwotę powstałego zobowiązania w podatku od towarów i usług.

Następnie organ odwoławczy przytoczył treść przepisu art. 204 ust. 1 lit. b oraz 204 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zwanego dalej WKC), które odnoszą się do powstania długu celnego w przywozie oraz definiują osobę dłużnika.

Wskazał, że jeżeli stosowanie danej procedury wymaga pozwolenia dłużnikiem jest posiadacz pozwolenia lub osoba, która winna być posiadaczem pozwolenia. W sprawie niniejszej takim posiadaczem jest [...] Sp. z o.o. w [...].

Odwołano się także do art. 859 RWKC zawierającego zamknięty katalog uchybień, które nie mają znaczącego wpływu na właściwe funkcjonowanie składowania czasowego lub procedury celnej w rozumieniu art. 204 ust. 1 WKC. Wskazano również na naruszenia przepisów prawa, które w określonych sytuacjach nie skutkują stwierdzeniem powstania długu celnego, jednakże przy zachowaniu warunków wskazanych w art. 204 ust. 1 WKC i wykazaniu przez stronę, że wszystkie one zostały spełnione. Zdaniem organu odwoławczego strona nie udowodniła jednak, że stwierdzone przez organy celne uchybienia nie miały znacznego wpływu na właściwe funkcjonowanie procedury celnej, którą towar został objęty. Wręcz przeciwnie, analiza akt sprawy wskazuje na wyraźne zaniedbania z jej strony oraz brak dopełnienia formalności koniecznych w celu uregulowania sytuacji towarów.

Strona nie udowodniła również, że stwierdzone uchybienia nie stanowiły próby pozaprawnego usunięcia towaru spod dozoru celnego. Wbrew jej twierdzeniom w aktach sprawy brak jest pisma, które mogłoby stanowić wniosek o uzupełnienie materiałów postępowania poprzez zwrócenie się przez organ celny do podmiotów oraz właściwych dla ich siedziby urzędów celnych w ramach pomocy prawnej o nadesłanie kopii pozwoleń na zastosowanie procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem.

W niniejszej sprawie w wyniku kontroli zgłoszenia celnego i dołączonych do niego dokumentów ustalone zostało przez organ celny I instancji że została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, co dało podstawę do wydania decyzji o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty należności na podstawie art. 220 WKC w zw. z art. 51 ustawy Prawo celne.

Następnie Dyrektor Izby Celnej przypomniał treść przepisów art. 220 ust. 1, art. 214 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 WKC podnosząc, że w decyzji organu I instancji powołano wyłącznie art. 51 ustawy Prawo celne, pominięto natomiast art. 220 ust. 1 WKC. W związku z powyższym w decyzji organu celnego II instancji powołano prawidłową podstawę prawną retrospektywnego księgowania należności celnych tj. zarówno art. 51 ustawy Prawo celne jak i art. 220 ust. 1 WKC. Kwota należności celnych w przypadku długu celnego powstałego w oparciu o art. 204 WKC określana jest na podstawie dokumentów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Jednym z elementów kalkulacyjnych jest bieżący kurs wymiany walut stosowany w celu ustalenia wartości celnej towaru ogłaszany przez Narodowy Bank Polski.

W niniejszej sprawie organ celny I instancji przyjął zgłoszenie celne bez weryfikacji z zadeklarowanym przez stronę kursem wymiany dolara amerykańskiego 3,2931 PLN obowiązującym w dniu powstania długu celnego (art. 214 ust. 1 WKC). W związku z powyższym należności celne i podatkowe obliczono od wadliwie ustalonej wartości celnej. Organ odwoławczy korzystając z przysługujących mu uprawnień dokonał stosownej korekty zaskarżonej decyzji w tej części i orzekł, że:

1) prawidłowa wartość celna towaru jest równa 66.214,00 PLN,

2) koszty transportu towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny wspólnoty – 329,30 PLN,

3) wartość celna towaru 66.543,00 PLN,

4) kod taryfy celnej – 350 110 90 00,

5) stawka celna preferencyjna – 5,5 %,

6) kwota długu celnego – 3.660,00 PLN.

Odnosząc się do kwestii odsetek, do wpłaty których wezwano stronę w postępowaniu I instancji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 65 ust. 4 Prawa celnego w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 202-205 oraz art. 210 i 211 WKC pobiera się odsetki od dnia jego powstania. Obowiązek zapłaty tych odsetek powstaje z mocy prawa w przypadku zaistnienia sytuacji określonej w tym przepisie.

W niniejszej sprawie z uwagi na podstawę prawną powstania długu celnego (art. 204 WKC) odsetki winny zostać pobrane na podstawie art. 65 ust. 4 Prawa celnego. Konsekwencją natomiast nie uiszczenia podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości jest powstanie zaległości podatkowej (art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej).

Zgodnie z art. 53 § 1 § 4 Ordynacji podatkowej od zaległości podatkowych (z zastrzeżeniem art. 54) naliczane są odsetki za zwłokę.

W przedmiotowej sprawie strona nie wykazała należnego podatku w prawidłowej wysokości oraz nie dokonała jego zapłaty, stąd też obowiązek uiszczenia stosownych odsetek o których mowa w art. 53 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 65 ust. 4 ustawy Prawo celne odsetki nalicza się według zasad i w wysokości określonej w przepisach odrębnych dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych (tj. w art. 54-56 Ordynacji podatkowej oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę ...). W przypadku odsetek od należności celnych o których mowa w art. 65 Prawa celnego oraz odsetek od zaległości podatkowych obowiązuje zasada samoobliczenia przez podatnika oraz wpłacenia tak wyliczonej kwoty bez wezwania organu celnego (podatkowego). Określenia prawidłowej wysokości odsetek należy jednak dokonać z uwzględnieniem regulacji art. 54 Ordynacji podatkowej, który zawiera zamknięty katalog przypadków kiedy odsetek za zwłokę od należności podatkowych nie nalicza się. W przypadku natomiast ewentualnego sporu co do sposobu naliczania odsetek lub ich wysokości organ celny będzie mógł się wypowiedzieć w tej kwestii w odrębnym zaskarżalnym rozstrzygnięciu.

Następnie organ odwoławczy zacytował treść przepisów art. 5 ust. 1 pkt. 3, art. 2 pkt. 7, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 oraz art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a nadto art. 5 i 21 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z ich treścią podkreślił, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji to wówczas wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Podkreślono, że w sprawie niniejszej dług celny powstał w trybie art. 204 ust. 1 lit. b WKC z uwagi na stwierdzone w trakcie kontroli zgłoszenia celnego naruszenie przepisów celnych polegające na niedopełnieniu warunku wymaganego dla zastosowania zerowej stawki należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie towaru. W związku z określenie prawidłowej kwoty należność celnych zmianie uległa podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług a w konsekwencji kwota zobowiązania podatkowego z tytułu podatku VAT.

Ponieważ organ I instancji określił kwotę należnego podatku od towarów i usług w sposób błędny (przyjął wadliwy kurs waluty) dlatego też organ odwoławczy dokonał stosownej korekty w tym przedmiocie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 123 i 200 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej przypomniał, że pismem z 28 maja 2008 r. wezwano stronę do dostarczenia dowodów potwierdzających zachowanie warunków z art. 296 ust. 2 RWKC odnośnie przekazania towarów pomiędzy posiadaczami pozwoleń w różnych państwach członkowskich w tym oryginałów lub urzędowo potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii pozwoleń na zastosowanie procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem wystawionych dla firmy [...] SA z [...]. Strona nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie.

Stronę poinformowano również o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 Ordynacji podatkowej) jednakże strona z prawa tego nie skorzystała.

Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o.o. zarzucając jej:

- naruszenie art. 82 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. Art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej Taryfy Celnej w tym 1, 3 i 6 z ogólnych reguł interpretacyjnych nomenklatury poprzez uznanie towaru importowanego przez spółkę za pozycję 3501 1090 00 i zastosowanie w związku z tym stawki cła 5,5 %;

- sprzeczność istotnych ustaleń decyzji z treścią zgromadzonego w sprawie materiału a w szczególności:

1) pominięcie faktu, że pozwolenie otrzymane przez stronę podlega transferowi,

2) do zastosowania stawki dla poz. CN 3501 1050 90 w ogóle nie było ono wymagane gdyż do pozycji tej nie stosuje się przypisu NC 023,

3) strona nie naruszyła warunków pozwolenia, ponieważ dopuszczeniu do obrotu podlegała kazeina nieprzetworzona, natomiast przedmiotem obrotu była kazeina zmielona a więc już przetworzona, co oznacza, że została wykorzystana zgodnie z pozwoleniem i przeznaczeniem;

- naruszenie art. 859 ust. 5 RWKC poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania tego przepisu mimo, że w przypadku przekazania towaru kontrahentowi unijnemu i wykazaniu, że posiadacz pozwolenia może wykazać innymi dowodami, że towar dotarł do odbiorcy w innym państwie członkowskim, dług celny nie powstaje;

- naruszenie przepisów art. 122, 180, 187 i 188 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów istotnych dla oceny czy nastąpiła sprzedaż na cele techniczne towarów i czy odbiorca dysponował pozwoleniem na końcowe użycie nabytej kazeiny, a w konsekwencji naruszenie art. 87 w zw. z art. 86 WKC oraz art. 292 ust. 3 WKC poprzez uznanie, że strona naruszyła warunki pozwolenia skróconego na końcowe przeznaczenie towaru;

- naruszenie art. 121, 122 i 187 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie, że zastosowanie przez stronę procedury zgłoszenia uproszczonego został wskazany przez Urząd Celny w [...] na pytanie Agencji Celnej [...] sp. z o.o.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji,

- dopuszczenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przed wszczęciem postępowania celno-podatkowego zakończonego protokołem z [...] lipca 2007 r. nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

skarga nie jest zasadna.

Artykuł 82 WKC stanowi, że:

1) Towary dopuszczone do swobodnego obrotu z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki należności ze względu na ich przeznaczenie pozostają pod dozorem celnym. Dozór ten zostaje zakończony jeżeli warunki zastosowania obniżonej lub zerowej stawki nie muszą być dalej spełnione, w przypadku gdy towary zostały wywiezione lub zniszczone bądź gdy użycie towarów w celach innych niż te, które są wymagane dla zastosowania obniżonej lub zerowej stawki zostało dopuszczone pod warunkiem uiszczenia należnych opłat (ust. 1).

Z kolei z art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej wynika, że:

1) Każda podpozycja CN posiada ośmiocyfrowy numer kodowy:

a) pierwsze część cyfr stanowi numery kodowe odnoszące się do pozycji i podpozycji nomenklatury Systemu Zharmonizowanego,

b) siódma i ósma cyfra określają podpozycje CN. Gdy pozycja lub podpozycja Systemu Zharmonizowanego nie jest dalej dzielona do celów wspólnotowych siódma i ósma cyfra to "00",

2) Podpozycje Taric są identyfikowane poprzez dziewiątą i dziesiątą cyfrę, które wraz z numerami kodów określonymi w pkt 1 stanowią numery kodów Taric. W przypadku braku podpodziału wspólnotowego dziewiątą i dziesiątą cyfrą kodu będą cyfry "00",

3) W wyjątkowych przypadkach można stosować dodatkowe czterocyfrowe kody Taric w celu zastosowania szczególnych środków wspólnotowych, które nie są zakodowane lub są zakodowane częściowo na poziomie dziewiątej i dziesiątej cyfry.

Obowiązująca w Unii Europejskiej Taryfa Celna (WTC) określona została w załączniku nr 1 do w/w rozporządzenia. Ulega ona sukcesywnym zmianom. W roku 2006 określiło ją Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1719/2005 zmieniające załącznik nr 1 do w/w rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87.

Decydujące znaczenie dla zastosowania określonej stawki celnej ma klasyfikacja taryfowa towaru. Stosownie do art. 21 WKC uprzywilejowane traktowanie taryfowe, z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub przeznaczenie uzależnione jest od spełnienia warunków określonych zgodnie z procedurą Komitetu. W przypadku wymogu posiadania pozwolenia stosuje się art. 86 i 87 (ust. 1).

Uprzywilejowane traktowanie taryfowe jest niczym innym jak obniżeniem lub zawieszeniem należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 4 ust. 10 (ust. 2). Przyznanie takiego traktowania (uprzywilejowanego) w sytuacji gdy towary podlegają dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie uzależnione jest od wydania zezwolenia na piśmie (art. 292 ust. 1 RWKC).

Jeśli towary dopuszczone są do obrotu z zastosowaniem obniżonej lub zerowej stawki celnej ze względu na ich przeznaczenie i gdy obowiązujące przepisy wymagają aby towary pozostawały pod dozorem celnym stosownie do art. 82 Kodeksu, niezbędne jest pisemne zezwolenie do celów dozoru celnego przeznaczenia towarów (ust. 2 w/w art.).

Takie pisemne zezwolenie winno być jednak w posiadaniu strony już wtedy, kiedy towar obejmowany jest procedurą dopuszczenia do obrotu. Legitymowanie się takim zezwoleniem przesądza bowiem o korzystaniu z uprzywilejowanego traktowania taryfowego towarów.

W sprawie niniejszej skarżąca nie posiadała pozwolenia o którym mowa. Zdaniem sądu taki stan rzeczy wykluczał możliwość zastosowania zerowej stawki celnej w przypadku spornego towaru w postaci kazeiny.

Oznacza to, iż zarzut opisany w punkcie pierwszym skargi jest bezzasadny.

Sąd nie podziela również argumentów skarżącej spółki przytoczonych w związku z drugim zarzutem a mianowicie z zarzutem sprzeczności istotnych ustaleń decyzji organu odwoławczego z treścią zgromadzonego w sprawie materiału.

Udzielając pozwolenia na korzystanie z procedury przeznaczenia końcowego organ celny wyraża jednocześnie zgodę na transfer towarów. Jednakże przeniesienie własności towarów objętych taką procedurą jest uzależnione od posiadania przez osobę przyjmującą stosownego pozwolenia organu celnego na korzystanie z niej. Konieczne jest również posiadanie wiedzy, że przejmowane towary znajdują się pod dozorem celnym.

Nieco inaczej sytuacja wygląda wówczas kiedy już w trakcie realizacji procedury okaże się, że strona zamierza zbyć towar innemu podmiotowi (np. firmie zagranicznej). Wówczas posiadacz pozwolenia winien zwrócić się do organu celnego z wnioskiem o wydanie stosownego pozwolenia z mocą wsteczną. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca, skarżąca spółka zgłosiła bowiem kazeinę do procedury dopuszczenia do obrotu 21 kwietnia 2006 r. z zastosowaniem zerowej stawki celnej. Zgłoszenie celne zostało przyjęte a towar (kazeinę) zwolniono do procedury. Natomiast już 24 kwietnia 2006 r. skarżąca spółka towar odsprzedała firmie [...] z [...] mimo tego, że podlegał on dozorowi celnemu oraz mimo tego, że skarżąca przyjęła na siebie zobowiązanie prawidłowej realizacji procedury a więc chociażby przekazania go do określonego przeznaczenia końcowego.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że doszło do naruszenia przez skarżącą przepisu art. 292 ust. 3 RWKC. Jeśli bowiem odsprzedała ona towar już dopuszczony do obrotu z zastosowaniem zerowej stawki celnej, to tym samym złamała warunek pozwolenia skróconego, który dotyczył nadania towarowi określonego przeznaczenia celnego i objęcia go procedurą dopuszczenia do obrotu w ramach jednej administracji celnej.

W sprawie niniejszej niespornym jest, że skarżąca nie zadeklarowała zamiaru przekazania towaru innemu posiadaczowi pozwolenia (z wykorzystaniem instytucji transferu) mającemu siedzibę w innym państwie. Brak jest również jakichkolwiek dowodów przemawiających za tym, że wystąpiła o wydanie pozwolenia z mocą wsteczną (w trybie retrospektywnym).

Co istotne, dokonanie sprzedaży towaru oraz jego przekazanie kontrahentowi zagranicznemu odbyło się bez świadomości tego (po stronie skarżącej) czy ów kontrahent dysponuje stosownym pozwoleniem.

Powyższe oznacza, iż naruszenie art. 292 ust. 3 RWKC było ewidentne. Zgodnie bowiem z tym przepisem organy celne w szczególnych okolicznościach mogą zaakceptować to, że zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu sporządzone na piśmie lub z wykorzystaniem środków technicznych przetwarzania danych i dokonane z zastosowaniem zwykłej procedury stanowiło będzie wniosek o udzielenie zezwolenia, jednakże w przypadku, gdy:

1) wniosek dotyczy tylko jednej administracji celnej,

2) osoba składająca wniosek w całości nadaje towarom określone przeznaczenie, oraz

3) zabezpieczony jest prawidłowy przebieg czynności.

Skarżąca uzyskując zatem pozwolenie w formie skróconej (w trybie wyżej przywołanego przepisu) przyjęła tym samym zobowiązanie co do przekazania towarów do określonego przeznaczenia końcowego jak i co do przestrzegania pozostałych warunków opisanych w w/w art. RWKC.

W związku z tym należy podzielić stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie przeznaczeniem końcowym towaru określonego kodem 3501 1050 90 a więc pozwoleniem udzielonym skarżącej (w formie skróconej) było użycie go do celów technicznych, nie zaś sprzedaż innym odbiorcom, którzy nie posiadali pozwolenia na przeznaczenie końcowe. Jeśli bowiem zamiarem wnioskodawcy była odsprzedaż towarów przed ich przeznaczeniem do powyższej procedury, to winien on wystąpić o udzielenie stosownego pozwolenia w formie pisemnej.

W świetle powyższych rozważań bezpodstawne jest także twierdzenie skarżącego jakoby dla zastosowania stawki cła dla pozycji CN 3501 1050 90 pozwolenie w ogóle nie było wymagane. W przypadku bowiem braku pozwolenia na procedurę końcowego przeznaczenia, kazeina mimo przeznaczenia do wykorzystania w przemyśle innym niż produkujący żywność lub pasze powinna być objęta pozycją CN 3501 1090 ze stawką w przypadku krajów trzecich równą 9 %, zaś w przypadku posiadania świadectwa pochodzenia (tak jak w sprawie niniejszej) 5,5 % (potwierdzone pochodzenie białoruskie).

W ocenie Sądu nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 859 RWKC (ust. 5). Przepis ten stanowi, że za niemające znaczącego wpływu na właściwe funkcjonowanie składowania czasowego lub procedury celnej w rozumieniu art. 204 ust. 1 Kodeksu uważa się uchybienia pod warunkiem, że:

1) nie stanowią one próby pozaprawnego usunięcia towaru spod dozoru celnego,

2) nie są spowodowane wyraźnym zaniedbaniem osoby zainteresowanej oraz

3) wszystkie formalności konieczne w celu nieuregulowania sytuacji towarów są następnie przeprowadzone.

W przypadku towarów składowanych czasowo lub objętych procedurą celną przeniesienie towarów bez pozwolenia możliwe jest pod warunkiem, że towary mogą zostać przedstawione na żądanie organów celnych. Skarżąca dopuściła się więc wyraźnych zaniedbań gdy chodzi o ciążące na niej obowiązki wynikające z zastosowanej procedury. Nie dopełniła bowiem formalności koniecznych dla uregulowania sytuacji towaru, jak również w żaden sposób nie wykazała ani nawet nie próbowała wykazać, iż jej zaniedbania nie stanowiły próby pozaprawnego usunięcia towaru spod dozoru celnego.

Sąd odrzuca również jako bezpodstawne zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Stanowią one, że:

1) W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122),

2) Jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Przy czym jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia organ podatkowy odbiera od strony na jej wniosek oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania (art. 180 § 1 i § 2),

3) Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1),

4) Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188).

Odnosząc się do powyższego zarzutu podnieść w szczególności należy, że skarżąca wbrew temu o czym zapewniała w toku postępowania nie dostarczyła organom celnym wymaganych dokumentów. Z akt sprawy wynika, iż nie tylko nie dochowała terminu, który sama zakreśliła na dostarczenie tychże dokumentów ale że nie dostarczyła ich w ogóle.

W zaistniałej sytuacji faktyczno-prawnej, tj. w przypadku dokonania odsprzedaży towaru objętego pozwoleniem dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem spoczywał na niej obowiązek uzyskania informacji, czy kupujący takie pozwolenie również posiada, tym bardziej, iż sprzedaż miała miejsce trzy dni po zgłoszeniu towaru do procedury dopuszczenia do obrotu z ostatecznym przeznaczeniem. W związku z tym nie sposób uznać za wiarygodne wyjaśnienia skarżącej, iż owa sprzedaż była spowodowana sytuacją, której powstanie było dla niej zaskoczeniem. Podejmowane czynności oraz terminy, które im towarzyszyły przemawiają bowiem za tym, iż były one poprzedzone celowym i zaplanowanym wcześniej działaniem.

Nie sposób również nie zauważyć tego, że stosowne wnioski dowodowe skarżąca złożyła w toku postępowania kontrolnego, co oznacza, iż prowadzenie postępowania podatkowego bądź celnego nie obligowało organu do ich rozpatrzenia w toku właśnie tego postępowania (podatkowego lub celnego).

Nie ograniczając się do zarzutów skargi i wskazanych w niej podstaw, Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się w niej i poprzedzającym ją postępowaniu innych uchybień, które nakazywałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W świetle wyżej omówionych zasadniczych dla sprawy ustaleń faktycznych i wykładni prawa, należy uznać, że zasadne było stwierdzenie powstania długu celnego w trybie art. 204 ust. 1 lit b) WKC oraz retrospektywne zaksięgowanie kwoty tego długu oraz określenie w prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Prawidłowe było zastosowanie w szczególności art. 78 ust. 1 i 3 WKC co do dokonania zmian w zgłoszeniu. Właściwie też dokonał wyliczeń długu celnego na podstawie art. 51 Prawa celnego i art. 220 ust, 1 WKC, przy uwzględnieniu 214 WKC.

Z powyższych względów skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.