Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 871/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 836
journal: Dz.U. 2017 poz 459
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór nad pojazdem oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2015 r. Starosta przyznał M. G., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Usługowo - Handlowe [...] z siedzibą w Cz. kwotę 1.195,71 zł tytułem zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór sprawowany nad pojazdem rowerem marki OPAL, usuniętym z drogi w miejscowości W. w okresie od dnia 6 lutego 2009 r. do dnia 1 stycznia 2012 r. włącznie.

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. postanowienie w całości i przyznało stronie łączną kwotę 6.519 zł brutto tytułem zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór sprawowany nad pojazdem.

Na powyższe postanowienie SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł Prokurator Okręgowy.

Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 931/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił oba postanowienia. W ocenie Sądu organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.e.a."), co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd w uzasadnieniu wskazał, że art. 102 § 2 u.p.e.a. przewiduje dwa rodzaje należności przysługujących dozorcy: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór. Pierwszy rodzaj należności winien być utożsamiany z rzeczywistymi wydatkami poniesionymi przez dozorcę w związku z wykonywaniem dozoru. Wydatki konieczne muszą odnosić się do danego dozorcy i przedmiotu objętego dozorem. Ze sformułowania "na żądanie dozorcy" wynika, że dozorca powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu oraz sposób ich obliczenia. Przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy ustawy – Kodeks cywilny, dotyczące umowy przechowania. Zgodnie z art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach.

Gdy żądanie wynagrodzenia zgłasza jednostka wykonująca dozór pojazdów usuniętych z drogi nie wchodzi w grę wynagrodzenie określone w umowie albo w taryfie. Taryfą nie jest uchwała rady powiatu wydana na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ustalając wysokość wynagrodzenia należnego jednostce wykonującej dozór pojazdów usuniętych z drogi organ powinien wziąć pod uwagę wynagrodzenia uzyskiwane przez inne podmioty prowadzące parkingi depozytowe dozorujące pojazdy usunięte z drogi. Zajmowanie miejsca przez dozorowany pojazd można uznać za równoznaczne ze stałym parkowaniem, podobnie jak wykupienie abonamentu na parkingu. Skoro pojazd jest dozorowany przez dłuższy okres zasadne jest oparcie ustaleń na stawkach opłat miesięcznych (abonamentowych), taka kalkulacja opłat uwzględnia bowiem długi czas przechowywania pojazdu.

Sąd wskazał, że w aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o ponoszeniu przez dozorcę wydatków związanych stricte z dozorowanym pojazdem, bowiem nie przedstawił on zestawienia koniecznych wydatków ani dokumentów ich dotyczących. Organ pierwszej instancji miał ponownie wezwać skarżącego do przedstawienia dokumentów wskazujących wysokość poniesionych koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad przedmiotowym pojazdem, przy jednoczesnym wskazaniu ich wysokości oraz sposobu wyliczenia żądanej kwoty, a także sposobu wyliczenia wysokości żądanego za dozór wynagrodzenia, zastrzegając, że ich nieprzedstawienie spowoduje przerzucenie na organ obowiązku ustalenia i wyliczenia koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu zgodnie z zasadami postępowania dowodowego wynikającymi z k.p.a. Organ miał skierować zapytania do przedsiębiorców prowadzących parkingi strzeżone czy na prowadzonym parkingu obowiązują abonamenty miesięczne za przechowywanie roweru, jeżeli tak to jaka jest aktualna cena abonamentu miesięcznego za przechowywanie i dozór takiego pojazdu oraz ile wynosiła cena abonamentu miesięcznego za przechowywanie i dozór takiego pojazdu w latach 2009 – 2012. Organ miał też skierować stosowne zapytania do naczelników urzędów skarbowych oraz starostów powiatów. Gdyby żaden z w/w podmiotów nie przedstawił informacji dotyczących parkowania rowerów, organ winien dokonać wyliczenia stawki dobowej za dozór sprawowany nad rowerem w oparciu o ustalone stawki dobowe dotyczące pojazdu o dopuszczalnej masie do 3,5 tony, którą należy następnie podzielić przez 5. Odpowiada to przybliżonej do rzeczywistości powierzchni, jaką zajmuje rower na parkingu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta postanowieniem z dnia 4 maja 2017 r., nr [...] postanowił:

1. odmówić przyznania dozorcy M. G. zwrotu koniecznych wydatków za dozór sprawowany nad pojazdem w postaci roweru marki OPAL, usuniętego z drogi w miejscowości W. w okresie od dnia 6 lutego 2009 r. do dnia 1 stycznia 2012 r. włącznie;

2. przyznać dozorcy - M. G. kwotę w wysokości 775,15 zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór sprawowany nad pojazdem, o którym mowa w pkt 1 orzeczenia niniejszego postanowienia, w okresie od dnia 6 lutego 2009 r. do dnia 1 stycznia 2012 r. włącznie;

3. uznać kwotę, o której mowa w pkt 2 orzeczenia, za zapłaconą w związku z dokonaniem w dniu 31 maja 2016 r. wypłaty dozorcy należności wynikającej z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2015 r., wydanego w sprawie prowadzonej pod znakiem [...], tytułem zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór sprawowany nad pojazdem, o jakim mowa w pkt 1 niniejszego postanowienia.

Organ wskazał, że rower usunięto na podstawie dyspozycji wydanej przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w oparciu o art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.r.d., a następnie był przechowywany na parkingu strony do dnia 27 listopada 2012 r., tj. do momentu jego fizycznej likwidacji. W związku z nieodebraniem pojazdu z parkingu przez osobę uprawnioną w wyznaczonym terminie, wnioskiem z dnia 6 czerwca 2012 r. Starosta wystąpił do Sądu Rejonowego o orzeczenie przepadku wymienionego uprzednio pojazdu na rzecz Powiatu, czego następstwem było wydanie przez sąd dnia 30 lipca 2012 r. postanowienia sygn. akt [...], orzekającego zgodnie z wnioskiem.

Wykładnia art. 102 § 2 u.p.e.a. pozwala przyjąć, że przyznanie zwrotu koniecznych wydatków związanych ze sprawowaniem dozoru nastąpić może w przypadku wykazania przez dozorcę wysokości oraz wskazania sposobu wyliczenia wydatków, jakie poniesione zostały przez niego w stosunku do określonego przedmiotu dozoru. Na dozorcy ciąży obowiązek wykazania poniesionych przez niego kosztów. W kwestii wynagrodzenia za dozór przepis ten nie wskazuje sposobu ustalania wysokości należnego dozorcy wynagrodzenia, a w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że zasadne jest posiłkowanie się art. 836 k.c. W związku z wyrokiem WSA w Gdańsku nie sposób uznać stawek wynikających z uchwał Rady Powiatu.

Dokonując analizy materiału dowodowego przedstawionego przez stronę organ stwierdził, że w żaden sposób nie obrazuje on wysokości koniecznych wydatków poniesionych przez dozorcę względem przedmiotowej ruchomości. Nie umożliwia on dokonania wyliczenia wysokości poniesionych przez dozorcę koniecznych wydatków w związku z dozorem ruchomości, jak również wysokości poniesionych przez stronę wydatków w związku z dozorem wszystkich ruchomości usuniętych z drogi w trybie art. 130a u.p.r.d., przechowywanych jednocześnie na prowadzonym parkingu. Organ zgromadził i ocenił materiał dowodowy pozyskany w toku postępowania w niniejszej sprawie oraz postępowań w sprawach wszczętych z wniosku strony o analogicznym przedmiocie, w tym protokół z dnia 3 lipca 2014 r. Z jego treści wynika , że strona nie potrafi wskazać kosztów poniesionych z tytułu dozorowania pojedynczego pojazdu. Zeznała również, że na prowadzonym parkingu, łącznie z pojazdami zabezpieczonymi w trybie przepisów art. 130a u.p.r.d., nie były dozorowane inne pojazdy, zabezpieczone na podstawie odrębnych przepisów. Wyjaśniła, że prowadzone przez nią przedsiębiorstwo, oprócz właściciela zatrudniało jednego pracownika, realizację zleceń przewiezienia i zabezpieczenia pojazdów strona nie zawsze wykonuje osobiście, a dozór zabezpieczonych pojazdów odbywa się przy pomocy psa stróżującego oraz usług agencji ochroniarskiej.

Działalność gospodarcza prowadzona przez stronę posiada charakter wielobranżowy, bowiem jej przedmiotem są nie tylko usługi, ale również produkcja i handel. Przedstawione przez stronę materiały dowodowe obrazują koszty poniesione przez przedsiębiorcę w związku z prowadzeniem całości działalności gospodarczej i uniemożliwiają wyodrębnienie kosztów związanych wyłącznie z dozorowaniem ruchomości na prowadzonym parkingu, nie mówiąc już o wyodrębnieniu kosztów dozorowania wyłącznie ruchomości zabezpieczonych w trybie art. 130a u.p.r.d. Na parkingu dozorowane były jednocześnie pojazdy zabezpieczone także w trybie innych przepisów, w toku czynności podejmowanych przez inne organy, w szczególności prokuraturę i organy Policji.

Zdaniem organu korzystanie z psa oraz usług firmy ochroniarskiej ułatwia dozorcy wykonywanie obowiązków, jednakże wydatki z tym związane nie są niezbędnymi wydatkami związanymi bezpośrednio z zabezpieczeniem dozorowanej ruchomości, a w szczególności przed utratą jej wartości. Zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje wysokości wyliczonej przez stronę kwoty koniecznych wydatków w związku z dozorem roweru, ani nie dokumentuje jej wysokości. Organ nie może określić wysokości koniecznych wydatków na podstawie kosztów dozorowania analogicznego rodzaju ruchomości ponoszonych przez dozorcę. Należało zatem odmówić przyznania zwrotu koniecznych wydatków względem przedmiotowej ruchomości.

Materiał dowodowy przedstawiony przez stronę nie określa również wysokości wyliczonego przez dozorcę wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu. Obrazuje on koszty funkcjonowania prowadzonego przez stronę przedsiębiorstwa, jakie poniesione zostały w poszczególnych latach jego działalności. Miesięczne wydatki na wodę, energię elektryczną, opał, abonament i opłaty telekomunikacyjne oraz za usługi agencji ochroniarskiej, monitorującej parking, czy wysokość uiszczonych podatków w żaden sposób nie wskazują wysokości należnego dozorcy wynagrodzenia z tytułu sprawowania dozoru nad przedmiotowym pojazdem. Złożone w toku postępowania wyjaśnienia nie opisują również sposobu wyliczenia żądanych należności, podobnie jak nie zawierają samych wyliczeń wysokości kwot należnego dozorcy wynagrodzenia.

W tej sytuacji właściwe jest zastosowanie art. 836 k.c., jednakże wyłącznie w zakresie, w jakim stanowi on o należnym wynagrodzeniu w danych stosunkach przyjętym. Zasadne jest oparcie ustaleń na wysokości opłat miesięcznych, przyjętych przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone, ponieważ uwzględniają one kwotę wydatków poniesionych przez przechowawcę oraz zazwyczaj długi czas przechowywania pojazdu na parkingu. Dokonując wyliczeń organ posłużył się uzyskanymi w toku postępowania informacjami na temat wysokości przyznawanego przez inne organy egzekucyjne wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych w trybie art. 130a u.p.r.d. i nieodebranych przez osoby uprawnione w ustawowym terminie przed dniem 21 sierpnia 2011 r. oraz wysokości przeciętnego wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach, stanowiącego podstawę ich wyliczenia. Organ uwzględnił również informację od przedsiębiorcy prowadzącego płatny parking dla pojazdów w Ch., w kwestii obowiązujących abonamentów miesięcznych za parkowanie pojazdów.

Przedmiotowy pojazd przechowywany był długoterminowo. Z racji niskiej wartości oraz niewielkich rozmiarów nie stwarzał szczególnych trudności w zabezpieczeniu oraz narażony był na niewielkie ryzyko kradzieży, wobec czego jego dozorowanie nie wymagało użycia kosztownych środków technicznych celem jego zabezpieczenia, ani nie wiązało się z koniecznością zajęcia pełnowymiarowego miejsca parkingowego do jego postoju.

W stosunku do ruchomości w postaci roweru bądź motoroweru organ nie uzyskał informacji w zakresie wysokości wynagrodzeń miesięcznych za dozór i parkowanie pojazdów, wobec czego przyjął, że zasadne będzie wyliczenie wysokości przeciętnego wynagrodzenia za parkowanie pojazdu w postaci samochodu osobowego, a następnie odniesienie otrzymanej kwoty do zakresu obowiązków dozorcy, okoliczności towarzyszących przechowaniu, warunków sprawowana pieczy, wielkości miejsca niezbędnego do przechowywania oraz wielkości i wartości ruchomości w postaci roweru.

Ustalając średniej wysokości wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach za parkowanie samochodu osobowego na parkingu organ uwzględnił, wynikające z uzyskanych w toku postępowania odpowiedzi, stawki następujących wysokości abonamentów miesięcznych w wartości brutto: 97,60 zł, 195,20 zł, 146,40 zł, 50,00 zł, 100,00 zł, 100,00 zł, 150,00 zł, 92,00 zł i 70,00 zł. Wyliczenie średniej z powyższych wartości pozwala na określenie przeciętnej wysokości wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach na poziomie 111,24 zł brutto za miesiąc parkowania samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. Wyliczając kwotę wynagrodzenia za dozór roweru organ dokonał tego jako iloczyn liczby pełnych miesięcy, w ciągu trwania których pojazd przechowywany był na parkingu i jednej piątej wysokości ustalonego przez organ przeciętnej wysokości abonamentu miesięcznego za parkowanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 3,5 t. Kwota ta została powiększona o sumę należności wyliczonej proporcjonalnie do liczby dni, w których pojazd fizycznie znajdował się na parkingu w pierwszym i ostatnim miesiącu dozorowania, przy czym należność ta została wyliczona jako iloraz jednej piątej ustalonego przez organ przeciętnej wysokości abonamentu miesięcznego za parkowanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 3,5 t i liczby dni przypadających odpowiednio w pierwszym i ostatnim miesiącu dozorowania, a następnie pomnożonej przez liczbę dni, w których pojazd fizycznie znajdował się na parkingu w każdym z tych miesięcy.

Przedmiotowy pojazd znajdował się na parkingu od dnia 6 lutego 2009 r. do 27 listopada 2012 r. Za okres przechowywania, w którym strona związana była z organem umową cywilno-prawną, tj. od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 27 listopada 2012 r., rozliczenie kosztów przechowywania oraz należności z tego tytułu nastąpiło zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie, na podstawie wystawionej przez stronę faktury z dnia 7 marca 2013 r. Wobec tego czas przechowywania objęty postanowieniem dotyczy bezumownego dozoru sprawowanego nad pojazdem w okresie od dnia 6 lutego 2009 r. do dnia 1 stycznia 2012 r. włącznie.

Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na opisane postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r., nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w pkt 3, pozostałym zakresie utrzymując je w mocy.

Organ odwoławczy stwierdził, że jest związany wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2016 r. , sygn. akt III SA/Gd 931/16.

Z użytego w art. 102 u.p.e.a. sformułowania "na żądanie dozorcy" wynika, że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Organ nie uznał za zasadne stanowiska wyrażonego w zażaleniu, że prowadzący parking nie musi wykazywać kosztów poniesionych w ramach przechowywania każdego konkretnego pojazdu. Przyjęcie takiego stanowiska prowadziłoby do oczywiście wadliwego wniosku, że każdorazowe złożenie żądania w sprawie dotyczącej konkretnego pojazdu upoważniałoby stronę do żądania zwrotu wszystkich wykazanych dokumentacją, poniesionych w ramach działalności kosztów - odnoszących się do wszystkich pojazdów znajdujących się na parkingu. Ustalenie powierzchni zajętej przez przedmiotowy pojazd zostało dokonane zgodnie z wskazaniami wynikającym z orzecznictwa sądów administracyjnych i było prawidłowe. Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że związanie wyznaczonej do usuwania z dróg pojazdów i przechowywania ich na parkingu jednostki z organem administracji publicznej ma charakter stosunku administracyjnoprawnego, w związku z czym nie obowiązują w nim zapisy umowne i taryfowe, które odnoszą się do sfery stosunków cywilnoprawnych. Bez znaczenia jest, że jednostka ta została wyłoniona w drodze przetargu i zawarto z nią umowę cywilnoprawną. W związku z tym, że przepisy u.p.e.a. nie określają kryteriów ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór pojazdu, zastosowanie powinien znaleźć art. 836 k.c. Wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach w rozumieniu tego przepisu powinna zostać ustalona na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie i w miejscu, gdzie przechowawca wykonuje umowę i dla rzeczy danego rodzaju. W ocenie organu odwoławczego Starosta dokonał w tym zakresie prawidłowych ustaleń, przyjmując do ustalenia wysokości stawki za dozór pojazdów kwoty w wysokości: 97,60 zł, 195,20 zł, 146,40, 50 zł, 100 zł, 100 zł, 150 zł, 92 zł i 70 zł. Organ prawidłowo przyjął do porównania stawki abonamentowe, wynikające z dłuższego przechowywania pojazdów. Dla ustalenia wysokości wynagrodzenia organ niższej instancji podjął niezbędne działania, zwracając się do podmiotów świadczących usługi parkingowe. Na tej podstawie ustalił stawkę w wysokości 111,24 zł, a następnie podzielił ją przez 5, uwzględniając powierzchnię zajętą przez pojazd. Jako prawidłowy uznać należy także finalny sposób obliczenia wysokości wynagrodzenia dozorcy. Organ prawidłowo przyjął ilość dni dokonywania dozoru i dokonał prawidłowego matematycznie działania. W rezultacie ustalono kwotę wynagrodzenia w wysokości 775,15 zł.

Organ odwoławczy wskazał, że przepisy prawa nie przewidują rozstrzygnięcia, jakiego dokonał w uchylonym pkt 3 postanowienia organ pierwszej instancji, jest to bowiem kwestia techniczna, dotycząca wypłaty ustalonej postanowieniem kwoty.

M. G. wniósł skargę na postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jego uchylenie, jak również o uchylenie postanowienie organu pierwszej instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił

I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia wysokości wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach tj. ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór na parkingach strzeżonych na terenie powiatu ego jak również na terenu powiatów ościennych, który to dowód bezsprzecznie przyczyniłby się do wyjaśnienia sprawy;

b) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że ustalona przez organ stawka za przechowanie pojazdu jest prawidłowa, podczas gdy z prawidłowej oceny materiału dowodowego wynika, że jest ona rażąca zaniżona albowiem zestawienie przedstawione przez organ zawiera stawki odpowiednie dla parkingów strzeżonych jak i niestrzeżonych;

c) art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 12 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 w zw. z 107 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne pominięcie przedłożonych przez skarżącego dowodów wskazujących na rozmiar poniesionych przez niego koniecznych wydatków w związku ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem oraz całkowicie dowolne ustalenie ryczałtowej stawki za dozór pojazdu, a w konsekwencji podjęcie dowolnego rozstrzygnięcia w oderwaniu od stanu faktycznego niniejszej sprawy,

d) art. 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie stawki wynagrodzenia za dozór oraz zaniechanie zwrócenia się do przedsiębiorców wykonujących działalność podobną do strony skarżącej, tj. prowadzących parkingi strzeżone w celu ustalenia wysokości stawki obejmującej wydatki przechowania pojazdu oraz wynagrodzenia za dozór, jak również zaniechania zlecenia tej czynności biegłemu,

e) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na argumentacji zawartej w rozstrzygnięciu organu I instancji,

f) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonego postanowienia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz zaniechania w sposób logiczny i spójny wskazania przesłanek jakimi kierował się organ wydając zaskarżone postanowienie.

II. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

a) błędne zastosowanie art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 6 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 28 lutego 2011 r. poprzez odmowę ustalenia i zwrotu wydatków poniesionych w związku z wykonywaniem dozoru oraz niezasadnym zaniżeniem należnego wynagrodzenia za dozór pojazdu, w oparciu o całkowicie dowolnie ustalone stawki, które nie odpowiadają uśrednionemu wynagrodzeniu ryczałtowemu za dozór na parkingu strzeżonym jaki posiada skarżący,

b) niezastosowanie art. 836 Kodeksu cywilnego wskutek zaniechania ustalania wysokości zwyczajowo przyjętych stawek wynagrodzenia z tytułu przechowania pojazdu na parkingu strzeżonym na terenie powiatu jak również powiatów ościennych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zaskarżone postanowienie jest pozbawione podstaw faktycznych i prawnych, a postępowanie prowadzone było z rażącym naruszeniem procedury administracyjnej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Pominięto przedłożony przez niego materiał dowodowy w postaci dokumentów źródłowych dokumentujących konieczne wydatki związane z dozorem nad pojazdami, które poniósł w okresie sprawowanie dozoru. W sposób całkowicie dowolny ustalono wynagrodzenie za dozór sprawowany nad pojazdem - w oparciu o stawki za dozór, które zostały ustalone w oderwaniu od materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz w sposób wybiórczy zestawiając stawki odpowiednie dla parkingów strzeżonych jak i niestrzeżonych, co spowodowało zaniżenie przyjętej stawki za przechowanie roweru. Organ ustalając wynagrodzenie za dozór pominął jak kształtowała się wysokość wynagrodzenia innych podmiotów wykonujących podobne zadania oraz niesłusznie posłużył się stawką abonamentową za przechowywanie pojazdów do 3,5 t., po czym pomniejszył tak uśrednioną stawkę pięciokrotnie.

Skarżący zakwestionował stanowisko organów w zakresie ustalenia pojęcia "koniecznych wydatków", o jakich mowa w art. 102 u.p.r.d. Wskazał, że dołożył najdalej idącej staranności przedkładając materiał dowodowy wskazujący na rodzaj i wysokość koniecznych wydatków związanych z prowadzeniem dozoru nad pojazdami znajdującymi się na parkingu w okresie od 2006 do 2013 r. Siedziba jego przedsiębiorstwa znajduje się w Cz., a przedłożone dowody na poniesione koszty mają wyłączny związek z prowadzeniem parkingu strzeżonego w Ch..

Bezzasadne są twierdzenia, że koszty związane z funkcjonowaniem parkingu, w tym koszty ochrony parkingu, utrzymania psów, zatrudnienia pracownika, koszty mediów zużywanych w czasie dozorowania przedmiotowych pojazdów nie stanowią koniecznych wydatków poniesionych przez skarżącego w związku ze sprawowanym dozorem. Wbrew twierdzeniom organu z art. 102 § 2 u.p.e.a. nie wynika obowiązek podania przez dozorcę konkretnych wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu stosownie do warunków i miejsca przechowywania. Jeżeli organ kwestionował przedstawiony materiał dowodowy to winien przeprowadzić z urzędu postępowanie dowodowe i ustalić we własnym zakresie wysokość poniesionych przez skarżącego kosztów związanych z dozorem pojazdu, np. poprzez powołanie biegłego w celu ustalenia wspomnianych kosztów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Kontrolowane przez Sąd postanowienia dotyczyły ustalenia przez organy wysokości zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia z tytułu sprawowanego przez skarżącego dozoru. Kontrola ich legalności dokonana została w trybie uproszczonym.

Na wstępie stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r. , sygn. akt III SA/Gd 931/16 uchylił postanowienia wcześniej wydane przez organy obu instancji. Wobec powyższego przywołać należy treść art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc prawidłowości zastosowania określonych przepisów prawa pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia. Zakres dokonanej oceny prawnej musi być oceniany w kontekście ustrojowej funkcji sądu administracyjnego, który co do zasady nie orzeka in merito, a dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się w pełnym zakresie temu wyrokowi. Ocena prawna traci moc obowiązującą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych (tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika, że zarówno organy administracyjne, których działanie było przedmiotem skargi, jak i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa, na podstawie których sąd orzekał. Oznacza to, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak jak stwierdzono to w prawomocnym orzeczeniu i w kolejnych postępowaniach, w których się pojawia, nie może być ona, co do zasady, ponownie badana.

W tej sytuacji wykonywana przez sąd administracyjny kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanego rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r. , sygn. akt II OSK 729/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone postanowienia oraz mając na uwadze wiążące wytyczne i ocenę zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 931/16 Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu organy wykonały wytyczne zawarte w powyższym wyroku, właściwie ustaliły stan faktyczny i prawidłowo zastosowały przepisy prawa, mające zastosowanie w sprawie.

Kwestie wysokości zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia z tytułu sprawowanego dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi normuje przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji który stanowi, że organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór.

Należy mieć na uwadze, że w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano m.in., że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne. Winny nadto odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu, a z uwagi na to, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, należy w tym zakresie odwołać się do art. 836 k.c. Powyższe stwierdzenia przesądzały zatem o sposobie dalszego rozpoznania sprawy.

Sąd wskazał ponadto, że to na dozorcy występującym do organu egzekucyjnego o zwrot wydatków i przyznanie wynagrodzenia za dozór ciąży obowiązek wykazania poniesionych wydatków oraz wskazania trudów związanych ze sprawowaniem dozoru. Nadto, przy określaniu wynagrodzenia należało uwzględniać zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, jego warunki, wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną dla jego składowania. Dowodzenie tych kwestii należy do dozorcy, albowiem on ma wiedzę w tym zakresie i to on winien przedstawić dowody na okoliczność wysokości poniesionych wydatków, czy udokumentować owe trudy sprawowania dozoru.

Jak wynika z akt administracyjnych, organ pierwszej instancji wykonując wytyczne zawarte w wyroku wezwał skarżącego pismem z dnia 14 marca 2017 r. do przedstawienia dowodów potwierdzających poniesienie koniecznych wydatków związanych ze sprawowaniem nadzoru nad przedmiotowym pojazdem , wskazanie wysokości koniecznych wydatków i sposobu ich obliczenia, przedstawienia dowodów potwierdzających poniesione wydatki związane z wynagrodzeniem za dozór, wskazanie wysokości wynagrodzenia i sposobu jego obliczenia, wskazania sposobu zabezpieczenia ruchomości , podania powierzchni parkingu i opisania sposobu przechowywania, przedstawienia dokumentów potwierdzających wykonanie obowiązku powiadomienia Skarbu Państwa o obowiązku przejęcia pojazdu i dokumentów potwierdzających należytą staranność przy poszukiwaniu właściciela pojazdu. Poinformował go również o skutkach nie przedstawienia tych dokumentów.

Pełnomocnik skarżącego w odpowiedzi przesłał pismo z dnia 27 marca 2017 r. , z którego treści wynika, że strona zwraca się z żądaniem przyznania zryczałtowanych kwot zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór w wysokościach określonych w tożsamych sprawach przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze , to jest 5,46 zł za dobę przechowywania samochodu osobowego o masie do 3,5 t oraz 6,15 zł za dobę przechowywania roweru, motoroweru, bądź motocykla. W piśmie powołano się też na złożone już wraz z pismem z dnia 13 czerwca 2014 r. dowody na 358 kartach , wskazując, że dokumentują one koszty przechowywania wszystkich pojazdów przechowywanych na parkingu skarżącego .

Zauważyć w tym miejscu należy, że dokumenty te znajdowały się już w aktach sprawy (dołączone do pisma z dnia 12 , a nie 13 czerwca 2014 r. ), gdy wcześniejsze postanowienia w tym przedmiocie kontrolował WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał wówczas, że "w aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o ponoszeniu przez dozorcę wydatków związanych stricte z dozorowanym pojazdem. Dozorca mimo wezwania organu nie przedstawił zestawienia koniecznych wydatków ani dokumentów ich dotyczących".

Mimo zwrócenia na tę kwestię uwagi przez Sąd w prawomocnym wyroku i zawarte w wyroku w tym zakresie wytyczne , wykonane przez organ pierwszej instancji , skarżący nie zastosował się do wystosowanego doń wezwania.

Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że skarżący nie przedstawił i nie wykazał konkretnych kosztów wykonywanego dozoru nad przedmiotowym pojazdem. W ocenie Sądu "wykazanie" konkretnych kosztów dozoru nad danym pojazdem nie jest równoznaczne z przedstawieniem różnych dokumentów związanych z kosztami prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Przedstawione przez skarżącego materiały dowodowe - jak słusznie przyjęły organy orzekające – obrazowały bowiem koszty poniesione przez skarżącego w związku z prowadzeniem całości działalności gospodarczej. W konsekwencji dowody te uniemożliwiają wyodrębnienie i wyszczególnienie kosztów związanych wyłącznie z dozorowaniem ruchomości na prowadzonym parkingu, nie mówiąc już o wyodrębnieniu kosztów dozorowania wyłącznie ruchomości zabezpieczonych w trybie art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zasadnie wobec powyższego odmówiono skarżącemu przyznania zwrotu koniecznych wydatków za dozór sprawowany nad przedmiotowym rowerem.

Z kolei ustalenie przez organ wynagrodzenia z tytułu sprawowanego dozoru wymagało posiłkowania się przepisem art. 836 k.c., regulującym stosunek prawny przechowania, jako że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalenia wysokości wynagrodzenia za przechowanie rzeczy. Przepis ten stanowi, że jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Zatem w świetle treści przytoczonego przepisu i braku udokumentowania przez skarżącego rzeczywistych kosztów poniesionych na dozór pojazdu, zadaniem organów było ustalenie w oparciu o przepis art. 836 k.c. odpowiedniego wynagrodzenia dla skarżącego, przy uwzględnieniu faktu, że skoro wysokość wynagrodzenia nie została określona w umowie albo w taryfie, a z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie, to dozorcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte.

Ustalenie wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach wymagało zatem porównania cen stosowanych na innych parkingach, z uwzględnieniem zakresu obowiązku przechowawców (dozorców) i okoliczności towarzyszących przechowaniu, takich jak miejsce przechowania, jego warunki, wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający zachowanie jego właściwości.

Dokonując wyliczeń słusznie zaaprobowanych przez organ odwoławczy organ pierwszej instancji posłużył się uzyskanymi w toku postępowania szczegółowymi informacjami na temat wysokości przyznawanego przez inne organy egzekucyjne wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych w trybie art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym i nieodebranych przez osoby uprawnione w ustawowym terminie przed dniem 21 sierpnia 2011r. oraz wysokości przeciętnego wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach, stanowiącego podstawę ich wyliczenia. Organ pierwszej instancji uwzględnił również informację w kwestii obowiązujących abonamentów miesięcznych za parkowanie pojazdów, uzyskaną od przedsiębiorcy prowadzącego płatny parking dla pojazdów w miejscowości [...].

Przypomnieć należy, że nie można było przy ustalaniu stawki za przechowywanie pojazdu najbardziej zbliżonej do rzeczywiście obowiązującej w danych stosunkach oprzeć się na wysokości stawek wynikających z uchwał rady powiatu, o których mowa w art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Stawki te, jak wykazywano wcześniej, odnoszą się bowiem do podmiotów będących właścicielami pojazdów w chwili usunięcia ich z drogi, i jako takie nie mają waloru wiążącego organy orzekające. W realiach rozpatrywanej sprawy nie było również możliwe wyliczenie wysokości wynagrodzenia w oparciu o uśrednioną stawkę umówioną pomiędzy organem pierwszej instancji a skarżącym.

Sąd podziela stanowisko organów, że przechowywany pojazd z racji swojej niskiej wartości oraz niewielkich rozmiarów nie stwarzał szczególnych trudności w zabezpieczeniu oraz narażony był na niewielkie ryzyko kradzieży. Z tego względu jego dozorowanie nie wymagało ze strony dozorcy użycia kosztownych środków technicznych celem jego zabezpieczenia.

Należy zwrócić uwagę, że organ pierwszej instancji podejmując stosowne czynności wyjaśniające nie uzyskał informacji odnośnie wysokości wynagrodzeń miesięcznych za dozór i parkowanie ruchomości w postaci roweru bądź motoroweru. Przedmiotowa okoliczność uzasadniała, w ocenie Sądu, przyjęcie do wyliczenia wynagrodzenia za dozór wysokości przeciętnego wynagrodzenia za parkowanie pojazdu w postaci samochodu osobowego, a następnie odniesienie otrzymanej kwoty do zakresu obowiązków dozorcy, okoliczności towarzyszących przechowaniu, warunków sprawowana pieczy, wielkości miejsca niezbędnego do przechowywania jak i wielkości i wartości ruchomości w postaci roweru.

Ustalając zatem średnią wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach za parkowanie samochodu osobowego na parkingu organ zasadnie uwzględnił wynikające z uzyskanych w toku postępowania odpowiedzi stawki następującej wysokości abonamentów miesięcznych w wartości brutto: 97,60 zł, 195,20 zł, 146,40 zł, 50,00 zł, 100,00 zł, 100,00 zł, 150,00 zł, 92,00 zł i 70,00 zł, odrzucając stawkę w wysokości 35 zł jako dalece odbiegającą od pozostałych.

Wyliczenie średniej z powyższych wartości pozwalało na określenie przeciętnej wysokości wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach na poziomie 111,24 zł brutto za miesiąc parkowania samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. Wyliczając kwotę wynagrodzenia za dozór roweru organ dokonał tego jako iloczyn liczby pełnych miesięcy, w ciągu trwania których pojazd przechowywany był na parkingu i jednej piątej wysokości ustalonego przez organ przeciętnej wysokości abonamentu miesięcznego za parkowanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 3,5 t (to jest z uwzględnieniem powierzchni zajętej przez rower) - zgodnie z wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku sądu. W sposób zasadny organ przyjął ilość dni dokonywania dozoru i dokonał matematycznego wyliczenia ustalając właściwą kwotę wynagrodzenia w wysokości 775,15 zł.

W związku z tym, że pojazd objęty wnioskiem skarżącego był przechowywany (dozorowany) na prowadzonym przez niego parkingu przez dłuższy czas, zasadne było oparcie się na stawkach opłat miesięcznych (abonamentowych). Kalkulacja tych opłat uwzględnia bowiem czas przechowywania pojazdu. Stawki dobowe są właściwe wówczas, gdy umowa jest bardziej okazjonalna, trwająca przez krótki czas. W przypadku jedynie kilkudniowego przechowywania pojazdu związane z tym opłaty są wyższe, bo nie gwarantują stałego zysku. Natomiast w sytuacji, gdy pojazd jest przechowywany przez dłuższy okres, co ma zawsze miejsce w przypadku przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (okres minimum 6 miesięcy), opłaty z tego tytułu są niższe. Składowanie takiego pojazdu nie wymaga bowiem zajęcia większej powierzchni ani przestrzeni manewrowej, gdyż pojazd nie jest w dowolnej chwili odbierany, a to wymaga zapewnienia stałego dostępu i odpowiedniej drogi dojazdowej oraz szerokości miejsca postojowego. Zajmowanie miejsca przez dozorowany pojazd można uznać za równoznaczne ze stałym parkowaniem, podobnie jak wykupienie abonamentu na parkingu, przy czym "abonamentowe" parkowanie nie jest równoznaczne z ciągłą rotacją, a raczej ze stałym zajmowaniem miejsca i strzeżeniem.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że wynagrodzenie za dozór pojazdu organy ustaliły właściwie na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 836 k.c. , które to przepisy , wbrew zarzutom skargi, zastosowały w sposób prawidłowy.

Sąd uznał ponadto za niezasadne zarzuty odnoszące się do naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a. Wbrew argumentacji zawartej w skardze nie można uznać, że ocena stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organy naruszyła art. 7, art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1, czy art. 80 k.p.a. Nie naruszono zasad ogólnych postępowania wynikających z art. 7, 8, 11 i 12 k.p.a. Również podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie.

Z treści powołanych przepisów wynika przede wszystkim to, że organ administracji publicznej podejmuje niezbędne czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zbiera i rozpatruje cały materiał dowodowy oraz ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przepisy te statuują m.in. zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznaczają one organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższe reguły zostały w rozpoznawanej sprawie zachowane.

Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie postanowienia naruszają prawo , Sąd , na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.