Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 400/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 pkt 1 i pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ż. na Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" we W. w przedmiocie żądania otworzenia strychu i wydania kluczy do strychu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 czerwca 2019 r. K. Ż. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę na Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" we W. w przedmiocie żądania otworzenia strychu i wydania kluczy do strychu.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 października 2019 r., pismem z dnia 4 października 2019 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, przesyłka sądowa zawierająca ww. wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 7 października 2019 r. (k. [...] akt sądowych).

W dniu 22 października 2019 r. (data nadania w placówce pocztowej 18 października 2019 r., k. [...] akt sądowych) wpłynęło do tut. Sądu pismo, w którym strona uzupełniła wskazany brak formalny skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej, ich bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powyższych przepisach; w szczególności nie jest władny do rozpoznawania spraw o charakterze cywilnym.

W niniejszej sprawie we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skardze z dnia 21 czerwca 2019 r. skarżący domaga się umożliwienia mu przez Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" we W. korzystania ze strychu przy ul. [...] we W. i wydania mu kluczy do tegoż strychu. Z treści powyższej skargi wynika zatem jednoznacznie, że strona zarzuca ww. Wspólnocie Mieszkaniowej nieprawidłowe administrowanie nieruchomością wspólną (strych), która to kwestia została uregulowana przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 737). Zakres tej ustawy został określony w art. 1, zgodnie z którym ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną (ust. 1), natomiast w zakresie nieuregulowanym ustawą do własności lokali stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego (ust. 2).

Wskazany zakres i treść uregulowań dotyczących własności lokali oraz zawarte w ustawie o własności lokali odesłanie do przepisów Kodeksu cywilnego, przesądza o tym, że wszelkie sprawy wynikłe na tle własności lokali (w tym zarząd nieruchomością wspólną) są sprawami cywilnoprawnymi, a do rozstrzygania tego rodzaju spraw właściwy jest sąd powszechny, nie zaś - jak błędnie przyjął skarżący - wojewódzki sąd administracyjny.

Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.

Ponadto wskazać trzeba, że skuteczne zainicjowanie postępowania sądowego w celu kontroli legalności zaskarżonego aktu uzależnione jest również od spełnienia wymogów formalnych pisma procesowego jakim jest skarga (art. 57 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Jeden z wymogów formalnych skargi określa art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.

Wymieniony brak formalny skargi podlega sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a jego nieuzupełnienie - pomimo wezwania sądu - skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarga strony nie zawiera jej numeru PESEL, w związku z czym pismem z dnia 4 października 2019 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia powyższego braku formalnego skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 7 października 2019 r. (poniedziałek), zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia wskazanego braku upływał w dniu 14 października 2019 r. (poniedziałek). Tymczasem z akt sprawy wynika, że strona uzupełniła wskazany brak formalny skargi dopiero w dniu 18 października 2019 r.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.