Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 185/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-07-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246 §1 pkt 2 , art. 249a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Małgorzata Klimek po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. W. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie: odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: 1 umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych 2. ustanowić dla skarżącego radcę prawnego WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Olsztynie oddalił skargę R. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]"

W związku ze złożeniem przez skarżącego sporządzonej przez niego skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, w której zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów postępowania oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu podpisania wniesionej przez niego skargi kasacyjnej, wezwano skarżącego do przedłożenia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF). W dniu 28 czerwca 2016r. skarżący złożył na wymaganym druku wniosek o przyznanie prawa pomocy, w którym zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego.

Ze złożonego przez skarżącego formularza wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną L.W. Skarżący otrzymuje wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia

w wysokości 670 zł, jego żona otrzymuje zasiłek z MOPS w wysokości 630 zł. Do wspólnych wydatków małżonków w zakresie utrzymania należą: czynsz w wysokości 660 zł, energia elektryczna w wysokości 80 zł, kredyt w wysokości 1.500 zł na zakup samochodu (kredyt nie jest spłacany), wyżywienie 400 zł. Skarżący jest współwłaścicielem mieszkania o powierzchni 73 m2 Argumentując wniosek wskazał, że nie posiada środków pieniężnych na opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika.

Do akt sprawy została ponadto załączona kopia orzeczenia

o niepełnosprawności z dnia 21 stycznia 2016r. żony wnioskodawcy, z którego to dokumentu wynika, iż żona skarżącego zaliczona została do znacznego stopnia niepełnosprawności, wymaga zaopatrzenia w specjalistyczny sprzęt medyczny, korzystania z usług terapeutycznych i rehabilitacyjnych oraz opieki innej osoby

w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (k. 55). Załączono również kopię orzeczenia komisji lekarskiej ZUS z dnia 23 marca 2016r.,

z którego wynika, że małżonka wnioskodawcy jest całkowicie niezdolna do pracy do 31.03.2017r (56). Do skargi załączono także kopię protokołu przekazania pojazdu (k.20), z którego wynika, że samochód skarżącego "[...]" rok produkcji 2005, został przekazany na rzecz "[...]".

W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie zaś z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

Należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e p.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Oznacza to, że skarżący w tej sprawie jest zwolniony z ustawy z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro zatem skarżący w niniejszej sprawie jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.

Z kolei wniosek o ustanowienie adwokata podlegał rozpoznaniu w kontekście brzmienia art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., według którego prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Przedstawiona przez skarżącego sytuacja wskazuje, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu. Zauważyć należy, iż wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, która jest osobą niepełnosprawną. Małżonkowie poza mieszkaniem nie posiadają żadnego majątku,

a jedynymi źródłami ich utrzymania są obecnie świadczenia z pomocy społecznej oraz wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia, które wynoszą łącznie zaledwie 1.320 zł. Mając zatem na uwadze ich wysokość, jak również wysokość wydatków wykazanych we wniosku związanych z utrzymaniem mieszkania, które w znacznej części pochłaniają ich dochód, przyjąć należy, że skarżący nie jest w stanie ze środków, którymi dysponuje jego 2-osobowa rodzina poczynić oszczędności, które mogłyby być przeznaczone na ustanowienie pełnomocnika.

Z tego powodu postanowiono przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego i umorzyć postępowanie

o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 249a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.