Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 301/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Siły zbrojne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 42 poz 368
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2000 nr 40 poz 471
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Syta, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2004 r. sprawy ze skargi W. H. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia osobnej kwatery stałej i przekwaterowanie do kwatery zastępczej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2004 r. wydaną na podstawie art. 13 ust. 4, art. 38 i art. 42 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.), art. 104 k.p.a. i § 16 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 40, poz. 471 ze zm.) Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy wezwał W. H. do zwolnienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, osobnej kwatery stałej w L. przy ul. Ł. i przekwaterowania wraz z rodziną do kwatery zastępczej w B. przy ul. S.

W uzasadnieniu podniesiono, że w związku z nie uiszczaniem opłat za używanie kwatery, pismem z dnia [...] września 2003 r. wskazano W. H. inną kwaterę stałą o niższych kosztach utrzymania, położoną w B. przy ul. S. o łącznej powierzchni użytkowej 46,88 m2. Kwatera ta nie została przyjęta.

Mimo doręczenia stronie zamiaru wydania decyzji o zwolnieniu kwatery, zaległości czynszowe nie zostały uregulowane. W. H. nie zastosował się również do warunków ugody nr 168/U/03. Doprowadził do powstania zadłużenia z tytułu zaległości czynszowych w wysokości odpowiadającej ponad siedmiomiesięcznej zaległości (zaległość na dzień [...] marca 2004 r. wynosi 4.232,73 zł).

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. H.

Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy w L. decyzją z dnia [...] 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu I instancji.

W uzasadnieniu podniesiono, że nieprawdziwe jest twierdzenie odwołującego się, iż organ I instancji nie uwzględnił wpłaconej w dniu [...] lutego 2004 r. kwoty 1.000 zł na poczet ogólnego zadłużenia wykazanego w zaskarżonej decyzji (tj. 4.232,73 zł). Odnosząc się do zarzutu o przekazywaniu na poczet zadłużenia wpłat z tytułu zajętej emerytury organ odwoławczy zauważył, że z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową z tytułu innych zobowiązań strony, ostatnia wpłata z zajętej emerytury (239,43 zł) wpłynęła na poczet zaległości w dniu [...] czerwca 2003 r.

Zadłużenie wykazane w decyzji organu I instancji obejmuje zaległość na dzień [...] marca 2004 r. w kwocie 4.232,73 zł, po uwzględnieniu wpłaty z dnia [...] lutego br., natomiast na dzień wniesienia odwołania ([...] marca br.) wynosiło ono 4.218,53 zł, a na dzień wydania decyzji w II instancji – 4.902,89 zł.

Od dłuższego czasu W. H. jest dłużnikiem agencji, czego potwierdzeniem są 3 ugody pozasądowe o dobrowolnej spłacie zadłużenia na raty, z których żadna nie została zrealizowana.

Skargę sądową na powyższą decyzję złożył W. H., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając tendencyjność, złośliwość i niezgodność z zasadami współżycia społecznego.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że wprawdzie posiada zadłużenie w stosunku do WAM, ale je spłaca. Aktualne kłopoty finansowe zostały spowodowane złym stanem zdrowia skarżącego.

WAM uniemożliwia mu wykupienie zajmowanej kwatery, proponując wyprowadzenie się z L. Przyjęcie innej kwatery może pozbawić skarżącego pełnej ulgi przy jej wykupie.

Kwoty zadłużenia wymienione w zaskarżonej decyzji (na dzień [...] marca 2004 r. – 4.232,73 zł, na dzień [...] kwietnia 2004 r. – 4.902,89 zł) są nieprawidłowe, ponieważ skarżący w tym czasie wpłacił na konto WAM 1.400 zł.

Skarżący starał się wykonać podpisane ugody, ale nie mógł ich zrealizować, ponieważ warunki w nich zawarte, z góry przekreślały możliwość ich wypełnienia.

W tym czasie z tytułu zajęcia, na konto WAM wpływała 1/4 emerytury skarżącego i 1/4 renty żony, a w ugodzie przewidziano raty w wysokości 500 zł. Łączne obciążenie dochodów rodziny z tego tytułu wynosiło wówczas 1.300 zł. Prośba skarżącego o ustalenie mniejszych rat nie została uwzględniona.

Organy nie uwzględniają wieku skarżącego i nie liczą się z potrzebami jego rodziny.

Instytucja, która w nazwie ma "Wojskowa", mimo długoletniej służby skarżącego skutkującej złym stanem zdrowia, szykanuje go i próbuje zniszczyć.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Z regulacji zawartych w przepisach ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 40, poz. 471 ze zm.) obowiązujących w datach wydania decyzji przez organy obu instancji wynika, że osobom, które nie uiszczają czynszu i opłat z tytułu zajmowania kwatery (...) przez okres dłuższy niż trzy miesiące, dyrektor oddziału terenowego Agencji wskazuje inną kwaterę (...) (art. 38 ust. 1 ustawy). W przypadku odmowy przyjęcia wskazanej kwatery (...) i dalszego niewnoszenia czynszu i opłat przez kolejne trzy miesiące, dyrektor oddziału terenowego Agencji wydaje decyzję o zwolnieniu kwatery (...) określając termin tego zwolnienia i zarządza przymusowe przekwaterowanie tych osób wraz z wszystkimi wspólnie zamieszkującymi osobami (...) do kwatery zastępczej, o której mowa w art. 50 ust. 3 i 4 (art. 38 ust. 2 i art. 42 ust. 1 ustawy oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia).

Niesporne jest, że skarżący miał zaległości z tytułu czynszu i innych opłat za zajmowanie kwatery przy ul. Ł. w L. za okres dłuższy niż 3 miesiące. Stanowiło to podstawę wskazania innej kwatery przy ul. S. w B. Nie jest również sporne, że skarżący odmówił przyjęcia wskazanej kwatery i w dalszym ciągu nie wnosił czynszu i opłat przez kolejne trzy miesiące.

W tych okolicznościach decyzje organów obu instancji znajdują oparcie we wskazanych wcześniej przepisach.

Zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Sąd administracyjny uprawniony jest wyłącznie do badania legalności określonych aktów administracji publicznej.

Skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, brak było podstaw do jej wzruszenia. U podstaw tej decyzji legły określone normy materialnoprawne, które nie uwzględniają "zasad współżycia społecznego".

Z akt sprawy wynika, że od dłuższego czasu skarżący pozostawał dłużnikiem Agencji z tytułu czynszu i innych opłat, związanych z zajmowaniem kwatery stałej.

Jego zaległości stopniowo powiększały się. Trzykrotnie zawierane były ugody przewidujące terminy i warunki spłaty, które nie zostały dotrzymane przez skarżącego.

Skarżący wielokrotnie informowany był o konsekwencjach dalszego uchylania się od obowiązku uiszczania czynszu i opłat, dlatego też wydane decyzje nie powinny dla niego stanowić zaskoczenia.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.