Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 92/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Informacja prasowa
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi S. H. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Powiatowego Lekarza Weterynarii do rozpoznania wniosku skarżącej S. H. z dnia 15 czerwca 2021 r. w zakresie pkt 2, w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność, której dopuścił się Powiatowy Lekarz Weterynarii nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Powiatowego Lekarza Weterynarii na rzecz skarżącej S. H. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

S.H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Pismem z dnia 15 czerwca 2021 r. (data wpływu do organu - 16 czerwca 2021 r.) S.H. zwróciła się do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii o udostępnienie, w trybie dostępu do informacji publicznej następujących informacji:

1) wysokości wynagrodzenia Powiatowego Lekarza Weterynarii i Głównego Księgowego,

2) skanu listy obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz Głównego Księgowego za ostatni miesiąc,

3) kierunku studiów ukończonych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz Głównego Księgowego wraz z nazwą szkoły wyższej,

4) ilości nagród i premii przyznanych Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii oraz Głównemu Księgowemu w okresie od grudnia 2020 r. do marca 2021 r.

W piśmie z dnia 24 czerwca 2021 r., zatytułowanym "Informacja odpowiedź na wniosek o informację publiczną" organ przedstawił następujące informacje:

Ad. 1) wysokość wynagrodzenia za ostatni miesiąc Powiatowego Lekarza Weterynarii i Głównego Księgowego – 5.890 zł i 4.260 zł,

Ad. 2) informacje zawarte w listach obecności stanowią dane osobowe szczególnych kategorii, które podlegają wyjątkowej ochronie i nie są ogólnodostępne,

Ad. 3) kierunki ukończonych studiów przez Powiatowego Lekarza Weterynarii:

- [...], kierunek medycyna weterynaryjna,

- [...], specjalizacja Higiena zwierząt rzeźnych i mięsa,

Główny Księgowy:

- [...], kierunek zarządzanie finansami,

- Akademia [...], kierunek towaroznawstwo, specjalność organizacja przedsięwzięć handlowych,

- [...] Szkoła Wyższa specjalizacja Rachunkowość budżetowa i kontrola zarządcza w jednostkach samorządu terytorialnego.

Ad. 4) brak nagród i premii przyznanych Powiatowego Lekarza Weterynarii i Głównemu Księgowemu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S.H. zarzuciła organowi nierozpoznanie jej wniosku z dnia 15 czerwca 2021 r. w zakresie pkt 2 dotyczącego udostępnienia skanu listy obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii i Głównego Księgowego. W tym zakresie skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez przyjęcie, że wnioskowane informacje nie są informacją publiczną oraz wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 15 czerwca 2021 r. w zakresie punktu 2 i stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności. Powołując się na orzecznictwo sądowe skarżąca wskazała, że zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęte są również informacje dotyczące listy obecności w pracy osób pełniących funkcje publiczne. Wskazała przy tym, że dnia 29 czerwca 2021 r. upłynął 14-dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ mimo upływu terminu nie uzupełnił odpowiedzi, co skutkuje powstaniem stanu bezczynności. W związku z tym, że organ w piśmie z dnia 24 czerwca 2021 r. wyraził swoje stanowisko i nie uzupełnił odpowiedzi, skarżąca uznała, że zaprezentowane przez organ stanowisko jest ostateczne i dalsze oczekiwanie na odpowiedź jest bezcelowe, mimo iż na dzień składania skargi stan bezczynności jest niewielki. W ocenie skarżącej, jeżeli organ uważa, że wskazane dane podlegają ochronie, powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i wskazując, że skarżąca w sposób niebudzący wątpliwości została powiadomiona o odmowie udostępnienia części żądanych informacji właśnie ze względu na ich szczególną ochronę. Skoro więc wola organu została przekazana stronie i zostało zachowane minimum elementów decyzji administracyjnej, tj. oznaczenie organu, adresata decyzji, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania, to niezależnie od niezachowania pełnej formy jest to decyzja administracyjna, a skoro tak, to skarga na bezczynność jest chybiona. Wskazano ponadto, że stronie przysługują środki ochrony prawnej w postaci możliwości wniesienia odwołania od odmowy przekazania listy obecności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., w przypadku gdy sąd uwzględni skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Natomiast w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2).

W niniejszej sprawie skarżąca zwalcza bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w rozpoznaniu jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 15 czerwca 2021 r. poprzez udostępnienie skanu listy obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii i Głównego Księgowego za ostatni miesiąc. W zakresie pozostałych żądań wniosku, skarżąca nie kwestionowała, że organ zadość uczynił jej żądaniom udostępniając informacje zgodnie z wnioskiem.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym stosownie do ust. 3 tego przepisu ograniczenie wskazanego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Szczegółową regulację dotyczącą udostępniania informacji publicznej zawiera ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176), zwana dalej u.d.i.p. Ustawa ta reguluje przedmiotowy i podmiotowy zakres dostępu do informacji publicznych.

Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 306) powiatowy lekarz weterynarii jest organem Inspekcji Weterynaryjnej jako kierownik powiatowej inspekcji weterynaryjnej wchodzącej w skład niezespolonej administracji rządowej. Stosownie do art. 15 ust. 1 tej ustawy w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań Inspekcji, organem pierwszej instancji jest powiatowy lekarz weterynarii, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Kompetencje powiatowego lekarza weterynarii wynikają zaś m.in. z ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 638) oraz z ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1421). Bezspornie zatem powiatowy lekarz weterynarii jako organ władzy publicznej jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w u.d.i.p. W orzecznictwie przyjmuje się, że jest nią każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując m.in., że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), o zasadach ich funkcjonowania, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.).

Z przepisów u.d.i.p. wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno – technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016 r., s. 314 – 315).

W konsekwencji, w określonych przypadkach na organie spoczywa obowiązek zawiadomienia wnioskodawcy o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej, co jest uzasadnione w szczególności w następujących sytuacjach:

1) informacja objęta żądaniem wniosku nie stanowi informacji publicznej,

2) podmiot, do którego wniosek został złożony, nie posiada objętej jego żądaniem informacji publicznej,

3) zasady i tryb udostępniania informacji publicznej zostały odmiennie określone w innych ustawach w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p.,

4) informacja publiczna została zamieszczona w BIP lub w centralnym repozytorium

(zob. H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 239).

Na gruncie u.d.i.p. o bezczynności można mówić, jeżeli wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie i terminach określonych w u.d.i.p.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem wniosku skarżącej z dnia 15 czerwca 2021 r. był objęty skargą pkt 2 tego wniosku dotyczący skanu listy obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz Głównego Księgowego za ostatni miesiąc. Kontroli sądowej podlega zaś sposób, w jaki organ załatwił wniosek przesyłając w dniu 24 czerwca 2021 r. w formie pisma odpowiedź, że informacje zawarte w listach obecności stanowią dane osobowe szczególnych kategorii, które podlegają wyjątkowej ochronie i nie są ogólnodostępne.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Powiatowy Lekarz Weterynarii dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej w zakresie udostępnienia list obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz Głównego Księgowego, a na taką ocenę wpływ miał zarówno charakter żądanej informacji, jak i sposób ustosunkowania się organu do wniosku skarżącej w tym zakresie.

Informacja w postaci list obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz Głównego Księgowego tego organu niewątpliwie stanowi informację publiczną i winna podlegać udostępnieniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie ulega bowiem wątpliwości, że lista obecności pracownika organu administracji publicznej stanowi informację publiczną, gdyż dotyczy organizacji pracy w tym organie oraz służy weryfikacji sposobu, w jaki pracownik wywiązuje się ze swoich obowiązków w tym zakresie. Ujawnianie takich danych uzasadnione jest wymogiem bezwzględnej transparentności zasad funkcjonowania i organizacji pracy w organach administracji (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. II SA/Sz 1173/17; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Gd 7/17, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uznanie przez organ, że żądana informacja stanowi informację publiczną nie powoduje automatycznego jej udostępnienia, ale wymaga zweryfikowania przesłanek ograniczających dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., a celem postępowania o udostępnienie informacji dotyczących osób fizycznych jest wyjaśnienie, czy osoby te pełnią funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wówczas bowiem ograniczenia dostępności informacji nie mają zastosowania. Zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy musi przybrać formę decyzji administracyjnej, stosowanie do regulacji art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

W niniejszej sprawie, wbrew sugestiom organu, odpowiedzi udzielonej na wniosek skarżącej odnośnie żądania zawartego w pkt 2 wniosku nie można uznać za zgodne z u.d.i.p. załatwienie sprawy, które zwalniałoby organ z zarzutu bezczynności w tym zakresie. Nie sposób podzielić stanowiska organu, że odmowa udostępnienia list obecności nastąpiła w formie decyzji administracyjnej, od której skarżąca mogła złożyć odwołanie.

Lektura pisma organu z dnia 24 czerwca 2021 r., zatytułowanego "Informacja - odpowiedź na wniosek o informację publiczną", przeczy stanowisku organu i prowadzi do wniosku, że stanowi ono w istocie czynność materialno-techniczną obejmującą udostępnienie informacji w zakresie pkt 1, 3 i 4 wniosku, a pisemne wyjaśnienia w zakresie pkt 2 wniosku. Pismo to pomimo zaopatrzenia w datę, wskazanie organu i adresata – skarżącej oraz podpis osoby działającej w imieniu organu, nie zawiera zasadniczego elementu konstytuującego decyzję, a mianowicie dającego się wyodrębnić konkretnego rozstrzygnięcia o przedmiocie żądania z pkt 2 wniosku.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (zob. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, LEX nr 10683). Rozstrzygnięcie (sentencja) powinno być precyzyjne, bez niedomówień i wątpliwości interpretacyjnych, a jego treści nie można domniemywać z całokształtu treści pisma bądź z jego uzasadnienia.

W ocenie Sądu, treść odpowiedzi organu na żądanie pkt 2 wniosku nie stanowi rozstrzygnięcia będącego elementem składowym decyzji administracyjnej, a tym samym nie konstytuuje odmowy udostępnienia żądanych informacji w formie decyzji. Odpowiedź ta bowiem pozbawiona jest charakteru zindywidualizowanego, odnoszącego się do konkretnego wnioskodawcy, a opiera się o argument braku ogólnodostępności danych. W istocie, informacje zawarte w odpowiedzi organu odnośnie list obecności nie stanowią rozstrzygnięcia o żądaniu skarżącej, a raczej ogólne uwagi odnośnie charakteru danych objętych wnioskiem. W odpowiedzi tej nie sprecyzowano ani wyraźnego rozstrzygnięcia żądania (takiego jak "odmawia" udostępnienia), ani jego uzasadnienia. Nie zawarto w niej również pouczenia o prawie zaskarżenia, co w przypadku uznania odpowiedzi za decyzję odmowną pozbawiłoby skarżącą gwarancji procesowych przysługujących stronie.

To wszystko powoduje, że pisemna odpowiedź organu na wniosek skarżącej, przybrała w odniesieniu do wszystkich żądań wniosku, charakter czynności materialno – technicznej udostępnienia danych żądanych w pkt 1, 3 i 4 wniosku, a ogólną informację odnośnie pkt 2 wniosku. O ile odpowiedź na zapytania z pkt 1, 3 i 4 wniosku należało zaakceptować jako zgodną z wymogami u.d.i.p., o tyle odpowiedź na żądanie pkt 2 takich standardów nie spełniła. Odmowa udostępnienia informacji mających charakter publiczny winna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, spełniającej wymogi art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wypracowana w orzecznictwie przychylna kwalifikacja pisma niespełniającego wszystkich wymogów decyzji przewidzianych w k.p.a. jako decyzji administracyjnej nie może doprowadzić do uszczuplenia gwarancji procesowych strony, do czego doszłoby w niniejszej sprawie z powodu braku pouczenia skarżącej o prawie do zaskarżenia.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Powiatowego Lekarza Weterynarii do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 15 czerwca 2021 r. w zakresie pkt 2 tego wniosku (pkt 1 sentencji wyroku).

W oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność, której dopuścił się Powiatowy Lekarz Weterynarii w niniejszej sprawie, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Wskazać należy, że ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa pozostawiając dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości uznaniu sądu orzekającego, a uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy i opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności czy przewlekłości jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie, rażące naruszenie prawa musi posiadać dodatkowe cechy w stosunku do "normalnego" naruszenia prawa i wyraźnie odróżniać się wśród innych naruszeń prawa stanowiąc przypadek wyjątkowy na ich tle (zob. wyrok NSA z dnia 18 marca 2021 r., III OSK 495/21, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, zgodnie z którym orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Tymczasem dokonując oceny, czy z takim przypadkiem naruszenia prawa mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie Sąd doszedł do wniosku, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, że nie można przypisać organowi celowej bezczynności (złej woli). Wskazać bowiem należy, że zachowując ustawowy 14-dniowy termin organ ustosunkował się do wniosku skarżącej w zakresie każdego z czterech punktów tego wniosku i udostępnił informacje żądane w punktach 1, 3 i 4. Natomiast nieudzielenie informacji wnioskowanej w pkt 2 wiązało się z mylnym przekonaniem organu o charakterze żądanych danych.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w punkcie 3 sentencji wyroku zasądzając od Powiatowego Lekarza Weterynarii na rzecz skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz 480 złotych wynagrodzenia radcy prawnego, ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, do czego Sąd był uprawniony na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.