Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 359/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.) Asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 IV 2005r. sprawy ze skargi J. O., W. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego 418 zł (czterysta osiemnaście złotych) tytułem nieuiszczonej opłaty od skargi.


UZASADNIENIE

I SA/OI 359/04

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art.233 § l pkt.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997. Nr 137, poz.926 z późn. zm.) w związku z art. 13 ust.1 i 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993r. Nr 94, poz.431 z późn. zm.) po rozpatrzeniu na posiedzeniu w dniu 12 lipca 2004r. odwołania J. i W. O. od decyzji Wójta Gminy O. z 26.04.2004 r. znak "[...]" w sprawie odmowy udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na modernizację obiektu inwentarskiego, decyzją z dnia 12 lipca 2004 r. , Rep. "[...]", zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

W uzasadnienie wskazano, że zaskarżoną decyzją organ podatkowy I instancji odmówił J. i W. O. udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na modernizację obiektu inwentarskiego.

Od decyzji tej J. i W. O. wnieśli odwołanie, wskazując, że wykonali roboty budowlane polegające na odbudowie obory, na wymianie części całej konstrukcji dachu, wymianie i odbudowie części istniejącego stropu wraz z instalacjami i urządzeniami. Nadto podatnicy wskazali, że organ podatkowy prowadził postępowanie przewlekle, zbytecznie powołując biegłego rzeczoznawcę.

Organ podatkowy, ustosunkowując się do zarzutów odwołania, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, a ponadto wskazał, iż przewlekłość postępowania spowodowana została przez podatników, którzy dowody w sprawie (rachunki) przedłożyli dopiero w marcu 2004 r. po kilkakrotnym wzywaniu. Nadto organ podatkowy wyjaśnił, iż powołanie biegłego z zakresu budownictwa w sprawie wynikało z konieczności dokonania oceny charakteru inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło i zważyło, co następuje: Podatnicy w dniu 30.10.2003r. wystąpili o przyznanie ulgi w podatku rolnym z tytułu poniesionych nakładów na odbudowę obory.

Podanie to organ podatkowy postanowieniem z dnia 27 listopada 2003 r. pozostawił bez rozpatrzenia z uwagi na niezakończenie robót i nieprzedłożenie rachunków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpoznania zażalenia podatników, uchyliło wskazane postanowienie organu I instancji i umorzyło postępowanie w tym zakresie. Organ podatkowy, przeprowadzając postępowanie w sprawie wniosku podatników o udzielenie ulgi inwestycyjnej, przeprowadził dowód z dziennika budowy, decyzji nr "[...]" sprawie pozwolenia na budowę, rachunków przedłożonych przez podatników oraz opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa i szacowania nieruchomości. Z treści zebranych w sprawie dokumentów wynika, że pozwolenie na budowę zostało udzielone podatnikom na roboty budowlane polegające na wykonaniu remontu i modernizacji budynku obory położonej na działce nr 80 100 w L. Z zapisów zawartych w dzienniku wynika, iż podatnicy przeprowadzili roboty polegające na wykonaniu ogrodzenia i zabezpieczenia, rozbiórce pokrycia dachu, częściowej rozbiórce zagrożonych elementów żelbetowych stropu, częściowej rozbiórce elementów żelbetowych i wymianie elementów nośnych konstrukcji dachu - słupów głównych, krokwi, rozbiórce i o obudowie ścian, pokrycia dachu blachą trapezową. Przedłożone przez podatników rachunki obejmują zapłatę za usługi polegające na: modernizacji, wykonanie pokrycia budynku inwentarskiego obory według kosztorysu, wykonanie w ramach modernizacji obory robót budowlanych polegających na rozbiórce starych, zniszczonych posadzek, wrót i drzwi wejściowych oraz nowych otworów i zamurowanie zbytecznych oraz udrożnienie instalacji kanalizacyjnych, wykonanie robót zabezpieczających, przygotowawczych i remontowych zgodnie z kosztorysem powykonawczym, zakup blachy alucynk. Biegły sądowy z zakresu budownictwa i szacowania nieruchomości w opinii z dnia 14.04.2004r., udzielając odpowiedzi na pytanie organu podatkowego I instancji: czy zakres robót wykonanych w gospodarstwie rolnym J. i W. O., położonym w miejscowości L., jest modernizacją budynków inwentarskich, służących do chowu hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich oraz czy nakłady udokumentowane rachunkami zostały poniesione na modernizację budynków inwentarskich w świetle art. 13 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 ze zmianami) wskazał, iż obora składa się z czterech konstrukcyjnie wyodrębnionych części A, B, C i D. Roboty, na które zostało wydane pozwolenie na budowę nr "[...]" wykonywane były w części C.

W ocenie biegłego roboty budowlane wykonywane w części C budynku obory są remontem i nie można ich określić jako modernizację budynków inwentarskich, służących do chowu, hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich. Również wymienione w przedłożonych przez podatników rachunkach roboty budowlane nie stanowią modernizacji.

Biegły stwierdził także, że nie znalazł na obiekcie miejsca wykonywania robót określonych jako zabezpieczające, przygotowawcze i remontowe, a na pewno nie były to prace modernizacyjne.

Zgodnie z treścią art. 13 ust. l pkt.1 podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska, przy czym ustawodawca nie zawarł w tym przepisie definicji budowy lub modernizacji.

Definicje budowy oraz remontu zawierają przepisy Prawa budowlanego. Zgodnie z zapisem zawartym w art. 3 pkt. 6 i 8 Prawa budowlanego przez budowę - należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego, natomiast pod pojęciem remontu - należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Przepisy Prawa budowlanego nie zawierają definicji modernizacji. Z tego względu, w ocenie składu orzekającego Kolegium, organ podatkowy I instancji zasadnie zasięgnął opinii biegłego w przedmiotowej sprawie.

Kolegium wskazuje, co następuje: ustawodawca w przepisach ordynacji podatkowej nałożył na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być min. księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku postępowania podatkowego. W przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii.

Opinią biegłych organ podatkowy nie jest związany. Stanowi ona taki sam materiał jak każdy inny dowód zgromadzony w sprawie. Opinie biegłych podlegają zatem takiej samej ocenie jak każdy inny dowód w sprawie i należy przyjąć, że obowiązuje tu zasada swobodnej oceny dowodów.

Organ podatkowy I instancji ocenił przedłożoną w sprawie opinię biegłego i uznał ją za wiarygodną, wskazując min. na zbieżność treści opinii z zapisami w dzienniku budowy.

Skargę do Sądu wnieśli J. O. i W. O. Domagali się oni uchylenie decyzji Wójta Gminy O. z dnia 26 kwietnia 2004 roku (znak "[...]") i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12.07.2004 r. "[...]") oraz wnieśli o przyznanie skarżącym dochodzonej ulgi w podatku rolnym.

Z uwagi na wydanie drugiej z tych decyzji po dacie l maja 2004 roku wnieśli o rozważenie potrzeby przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w związku ze zmianą procedur udzielania pomocy publicznej, której formą są także ulgi podatkowe. Na rozprawie pełnomocnik skarżących domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że analizując treść zaskarżonych decyzji można odnieść wrażenie, że rozstrzygnięcia w nich zawarte nastąpiły na podstawie nazewnictwa i oceny znaczeń słów, używanych dla określenia rożnych form aktywności inwestora budowlanego. Wniosek skarżących dotyczył wydatków poniesionych na "odbudowę". Decyzja Wójta Gminy O. odmawia udzielenia ulgi inwestycyjnej z tytułu wydatków poniesionych na "modernizację". Z kolei decyzja Samorządowego Kolegium analizuje różnice między definicjami remontu i budowy. Meritum problemu nie występuje tymczasem w warstwie słownej, lecz w materialnych efektach robót budowlanych, wykonanych przez skarżących.

Z treści wpisów w dzienniku budowy i niesprzecznej z nimi treści rachunków wynika rozległy zakres robót budowlanych, wykonanych w części C obiektu. Polegały one m.in. na rozbiórce i wybudowaniu posadzek, zamurowaniu jednych otworów i wykonaniu innych, rozbiórce pokrycia dachu, rozbiórce i wykonaniu części elementów żelbetonowych, stropu i konstrukcji dachu, rozbiórce i wykonaniu ścian. Trudno wyobrazić sobie rozleglejsze prace budowlane, które z pewnością przekraczają zakres prac przywracających wartość użytkową, mieszczących się znaczeniowo w nazwie remont. W istocie nastąpiła przecież rozbiórka części C obiektu i wybudowanie jej na nowo. Z opisu wynika bowiem, że nie rozbierano prawie wyłącznie fundamentów. Owo zdarzenie gospodarcze stanowiło zatem rzeczywistą odbudowę obory, która musiała zostać uprzednio rozebrana.

Nie można mieć wątpliwości, że rozbiórka i odbudowa to więcej niż samo wybudowanie nie mówiąc już o remoncie. Słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło wątpliwej opinii biegłego, określając ją jako jeden z wielu dowodów. Nie wyciągnęło jednak wniosku z udowodnionego i oczywistego nawet dla laika najszerszego rzeczowego zakresu inwestycji skarżących. W skardze podkreślono, że nie można pominąć także modernizującego charakteru wykonanych robót. Samo użycie nowych i nowoczesnych materiałów oraz zrealizowanie nowej koncepcji użytkowej, choćby poprzez zamurowanie dotychczasowych i wykonanie nowych otworów jest unowocześnieniem, które pod nazwą modernizacji występuje w ustawie o podatku rolnym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, a z ostrożności procesowej o odrzucenie skargi.

W ocenie Kolegium zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Kolegium wskazało, że w myśl art. 13 ust. l pkt l ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym podatnikom tego podatku przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich. Ustawa o podatku rolnym nie definiuje pojęć "budowa" lub "modernizacja". Aktem prawnym normującym zagadnienia związane z projektowaniem, budową, utrzymaniem i rozbiórką obiektów budowlanych jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 6 tej ustawy pod pojęciem "budowa" należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego. Pod pojęciem robót budowlanych natomiast rozumieć należy budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt. 7 Prawa budowlanego), natomiast remont oznacza wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (art. 3 pkt.8 Prawa budowlanego). Przepisy Prawa budowlanego nie definiuj ą pojęcia modernizacji.

Przez modernizację należy rozumieć trwałe unowocześnienie (uwspółcześnienie) budynku lub obiektu ("Mały słownik języka polskiego", PWN, wydanie XII, 1995 r.). Prace przeprowadzone przez skarżących, w myśl opinii biegłego są remontem i nie można ich ocenić jako modernizacji. Kolegium nie znalazło podstaw do podważenia tego dowodu. Opinia biegłego jest logiczna, zwiera opisy i zdjęcia wykonanych robót. W ocenie biegłego roboty budowlane wykonywane w części C budynku obory są remontem i nie można ich określić jako modernizację budynków inwentarskich, służących do chowu, hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich. Również wymienione w przedłożonych przez podatników rachunkach roboty budowlane nie stanowią modernizacji. Biegły stwierdził także, że nie znalazł na obiekcie miejsca wykonywania robót określonych jako zabezpieczające, przygotowawcze i remontowe, a na pewno nie były to prace modernizacyjne. Również z przedłożonych faktur wynika, że obejmują one zapłatę za usługi polegające na : modernizacji, wykonaniu pokrycia budynku inwentarskiego obory według kosztorysu, wykonanie w ramach modernizacji obory robót budowlanych polegających na rozbiórce starych, zniszczonych posadzek, wrót i drzwi wejściowych oraz nowych otworów i zamurowanie zbytecznych oraz udrożnienie instalacji kanalizacyjnych, wykonanie robót zabezpieczających, przygotowawczych i remontowych zgodnie z kosztorysem powykonawczym, zakup blachy alucynk. Na podstawie danych, zawartych w aktach sprawy oraz dokonanej interpretacji pojęć :"budowa", "remont" i "modernizacja" Kolegium wydało zaskarżoną decyzję.

Niezależnie od powyższego Kolegium wnosiło o odrzucenie skargi, jako wniesionej po upływie zawitego terminu 30 dni od daty otrzymania decyzji Kolegium. Z potwierdzenia odbioru decyzji oraz pisma poczty z dnia 23.09.2004r. wynika, że strona odebrała decyzję Kolegium w dniu 26.07.2004 r., natomiast pełnomocnictwa do wniesienia skargi udzieliła w dniu 10.09.2004r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co, następuje.

Sąd Administracyjny nie rozstrzyga sprawy in merito. Dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organy administracji publicznej. Kontroli takiej można zaś dokonać wyłącznie na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania decyzji kontrolowanego aktu lub czynności.. Przedmiotem skargi są zarzuty natury procesowej, sprowadzające się w gruncie rzeczy do naruszenia art. 122, art. 187 par. 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez ustalenie wadliwego stanu faktycznego i dokonanie oceny dowodów niezgodnie z zebranym materiałem i dowolną ocenę zebranych dowodów. Zarzuty podniesione w skardze są zasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że uzasadnienie decyzji zostało sporządzono z naruszeniem art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Wynika to wprost z treści odpowiedzi na skargę, w której próbuje się wyeliminować mankamenty uzasadnienia. Jest to działanie spóźnione, ale również pozostające w oczywistej sprzeczności z rezultatami postępowania podatkowego. W tokupostępowania podatkowego organy podatkowe z naruszeniem art. 122, art. 187 par. 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej nie dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń nie znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym. Podstawowym błędem organów podatkowych było powierzenie kwalifikacji prawnej dokonanych przez skarżących nakładów powołanemu przez nich biegłemu, bez wyczerpującego zgromadzenia materiału procesowego, który stanowiliby podstawę faktyczną sporządzonej opinii. Przede wszystkim w toku postępowania podatkowego organy podatkowe nie określiły biegłemu przedmiotu opinii , pozostawiając to subiektywnej ocenie biegłego . Tej opinii nie da się zweryfikować na gruncie prawa materialnego. Modernizacja (unowocześnienie) budynku inwentarskiego, uprawniająca do ulgi podatkowej, musi dotyczyć substancji tego budynku, a nie jego wyposażenia, stanowiącego odrębne ruchomości. (1998.10.14 wyrok NSA III SA 1565/97 M.Podat. 2000/1/28 w Warszawie). Przy określeniu pojęcia modernizacji organy podatkowe nie powinny posługiwać się słownikiem języka polskiego, a dorobkiem orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie klasyfikacji nakładów.

Przez nakłady konieczne należy rozumieć takie nakłady, których celem jest utrzymanie rzeczy w stanie zdatnym do normalnego korzystania z niej, jak naprawy i remonty. Nakłady nie odpowiadające temu celowi, a więc nakłady zmierzające jedynie do ulepszenia rzeczy (nakłady użytkowe) albo do nadania jej wyglądu lub charakteru odpowiadającemu szczególnemu upodobaniu tego, kto ich dokonuje (nakłady zbytkowne), nie mają charakteru nakładów koniecznych. (1973.08.20uchwała SN III CZP 17/73 OSNC 1974/4/66 przegląd orzeczn.: Szpunar A. Wanatowska W. NP 1975/2/264 ). Nakładami koniecznymi są nakłady niezbędne do utrzymania rzeczy w stanie niepogorszonym pod względem fizycznym i prawnym. Będą to remonty budynku mające na celu utrzymanie rzeczy w stanie niepogorszonym. Z powyższego przeglądu wynika, nakładami o charakterze modernizacyjnym są takie nakłady, które nie mają charakteru koniecznego. Nie mają charakteru modernizacyjnego prace budowlane zmierzające do utrzymania dotychczasowej substancji budynku. A zatem w gruncie rzeczy efektem remontu może być dokonanie nakładów o charakterze koniecznym względnie o charakterze modernizacyjnym zmierzających do ulepszenia rzeczy (nakłady użyteczne) albo do nadania jej wyglądu lub charakteru odpowiadającego szczególnemu upodobaniu tego, kto ich dokonuje (nakłady zbytkowe). W przedmiotowej sprawie skarżący dokonywali nakładów. Nie mogliby oni skorzystać z ulgi tylko w przypadku, gdyby dokonywane nakłady miały charakter nakładów koniecznych. Nakłady konieczne są to takie nakłady, które zmierzają do zachowania dotychczasowej substancji budynku. Inne nakłady, które powodują poprawę funkcjonalności, wyglądu, trwałości, użyteczności budynku mają charakter modernizacyjny w rozumieniu art. 13 ust. l pkt l ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. Tymczasem biegła sądowa w swej opinii przytacza art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wskazała ona, że przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżących konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Z decyzji nr "[...]" wynika, że przedmiotem pozwolenia budowlanego były roboty budowlane polegające na wykonaniu remontu i modernizacji budynku obory. Istotą remontu jest wykonanie prac przywracających pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, nie zwiększających jego wartości początkowej. Ulepszenie to przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja, która powoduje, że wartość użytkowa tego środka po zakończeniu ulepszenia przewyższa pierwotną wartość użytkową. (por. 1999.04.29 wyrok NSA I SA Łd 772/97). Wydatkami o charakterze modernizacyjnymi są nakłady związane z użyciem nowocześniejszych materiałów budowlanych w trakcie wykonywanych robót budowlanych, gdyż zwiększają on okres używalności budynku. (por. 2001.06.20 wyrok NSA SA/Sz 641/00). Zaskarżona decyzja została oparta na opinii biegłej, która nie nawiązuje do tych kwestii. Organy podatkowe nie zdefiniowały bowiem tego pojęcia i zobowiązały biegłą do dokonania wykładni przepisu prawnego. Biegła nie dokonała inwentaryzacji wykonanych przez skarżących prac. W trakcie rozprawy skarżący zasadnie podniósł, że w opinii nie odniesiono się np. do prac związanych z położeniem terakoty i glazury. Skarżący zakwestionował również stanowisko biegłej co do zakresu dokonanych nakładów. Należy zgodzić się, że kwalifikacji dokonanych nakładów można dokonać na gruncie prawa podatkowego, a nie budowlanego. Przedmiotem postępowania podatkowego winno być ustalenie czy i jakie roboty zostały wykonane, przy użyciu jakich materiałów, czy doprowadziły one do zmiany substancji budynku, czy i w jakim zakresie zwiększyły one wartość remontowanego obiektu i co spowodowało zwiększenie jego wartości. Wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do charakteru dokonanych nakładów pozostają w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Na przykład biegła w swej opinii wskazuje, że podatnicy dokonali demontażu dachówki ceramicznej na powierzchni ok. 930 m² i dokonali pokrycia dachu blachą trapezową. A zatem nie chodziło w tym przypadku o zachowanie dotychczasowej substancji budynku. W trakcie remontu dokonano zmian konstrukcyjnych obiektu, które doprowadziły do zmiany substancji budowli. Z materiału fotograficznego wynika, że w części obiektu wykonano terakotę i glazurę. Są to typowe prace modernizacyjne. Sąd nie zastępuje organów podatkowych. Zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy winien ustalić czy i jakie roboty zostały wykonane, przy użyciu jakich materiałów, czy doprowadziły one do zmiany substancji budynku, czy i w jakim zakresie zwiększyły one wartość remontowanego obiektu i co spowodowało zwiększenie jego wartości. Przed wydaniem decyzji organ podatkowy powinien wyznaczyć stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. (art. 200 § 1 O. p.). Zgodnie z treścią art. 13 ust. l pkt.1 podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c P.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I wyroku. O treści określonej w pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. Na podstawie art. 200 P.p.s.a. skarżącym od organu przysługiwał zwrot kosztów postępowania, gdyż ich skarga została uwzględniona. Sąd nie rozstrzygnął o zwrocie tych kosztów, gdyż nie został złożony wniosek w tym przedmiocie ( art. 209 P.p.s.a. ). Na podstawie art. 223 § 2 P.p.s.a. Sąd nakazał ściągnąć od organu na rzecz Skarbu Państwa tę część wpisu od skargi, która nie została uregulowana przez skarżących. W sprawie został wyliczony wpis od skargi na kwotę 1418 zł. Postanowienie z dnia 21 lutego 2005 r. Sąd przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie częściowym, to jest zwolnił skarżących od wpisu od skargi przekraczającego kwotę 1000 zł ( to jest w wysokości 418 zł ). ( pkt III wyroku). Wniosek o odrzucenie skargi został przez Sąd oddalony, gdyż wcześniej prawomocnym postanowieniem z dnia 15 XI 2004 r. Sąd przywrócił skarżącym termin do wniesienia skargi.