Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1222/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 130 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2021 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1222/20

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia (...) lipca 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się do Prezydenta Miasta o skierowanie P.K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, wskazując na wielokrotne naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego w okresie od 16 czerwca 2018 r. do 25 marca 2019 r., za co otrzymał łącznie 25 punktów karnych.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2020 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm. – dalej: "P.r.d.") w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2018 r. poz. 957 ze zm. – zwana dalej "ustawą zmieniającą"), art. 99 ust. 1 pkt 1 oraz art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1286 ze zm.) oraz art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 511 ze zm.), Prezydent Miasta skierował P.K. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikację kierowcy w zakresie kategorii A, B (egzamin teoretyczny i praktyczny).

We wniesionym odwołaniu P.K. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 130 ust. 4 P.r.d. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488 – dalej: "rozporządzenie") poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że w chwili orzekania Odwołujący przekroczył liczbę 24 punktów karnych, w sytuacji gdy punkty te winny zostać usunięte, bowiem od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok. Wskazał także na naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. poprzez zastosowanie przepisu, który nie istniał w chwil orzekania. Zawnioskował o zmianę decyzji i umorzenie postępowania. Nadto zwrócił się na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami o skierowanie na kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, ewentualnie zawieszenie postępowania w zakresie wniosku w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy do czasu zakończenia kursu reedukacyjnego.

Decyzją z dnia (...) września 2020 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Wyjaśniło, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 P.r.d. W przedmiotowej sprawie z takim wnioskiem wystąpił dnia 7 lipca 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji. Dokument ten ma walor dokumentu urzędowego i z tej przyczyny organowi nie wolno czynić żadnych ustaleń na okoliczność jego treści. Zakwestionowana decyzja jest zatem prawidłowa.

P.K. – zastępowany przez fachowego pełnomocnika zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 130 ust. 4 P.r.d. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że w chwili orzekania w przedmiocie zatrzymania Skarżącemu prawa jazdy kat. A i B przekroczył on liczbę 24 punktów karnych. Skarżący wskazał, że punkty te winny zostać usunięte przez organ prowadzący ewidencję, bowiem od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok;

- art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. poprzez zastosowanie przepisu, który nie istniał w chwil orzekania.

Wobec powyższych naruszeń skarżący zawnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Nadto zwrócił się, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, o skierowanie na kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, ewentualnie zawieszenie postępowania w zakresie wniosku w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy do czasu zakończenia kursu reedukacyjnego.

Skarżący wskazał, że organ I instancji błędnie przyjął, że w chwili orzekania przekroczył ilość 24 punktów karnych w okresie od dnia 16 czerwca 2018 r. do 25 marca 2019 r. Tymczasem ostanie z naruszeń miało miejsce w dniu 25 marca 2019 r. Zatem najpóźniej dnia 25 marca 2020 r. winno dojść do usunięcia wpisów z ewidencji. Organ I instancji nie uwzględnił, w chwili orzekania, faktu braku przekroczenia dopuszczalnej ilości punktów karnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zss4 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374), wobec uznania, ze względu na jej przedmiot, że jej rozpoznanie jest konieczne, a przeprowadzenie rozprawy mogłoby w obecnym stanie epidemii wywołać nadmierne zagrożenie dla osób w niej uczestniczących i uwzględniając jednocześnie potrzebę rozstrzygnięcia sprawy w możliwie najkrótszym terminie

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 365).

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził tego rodzaju wad i naruszeń.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a zatem mógł być podstawą rozstrzygnięć, również prawidłowo organy zastosowały wskazane w podstawie prawnej decyzji przepisy.

Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (P.r.d.) , policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Natomiast stosownie do art. 130 ust. 2 ustawy, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Istotne jest zdanie drugie tego przepisu, które wprost oznacza, że nie usuwa się z ewidencji punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, jeżeli w ciągu 1 roku od dnia naruszenia kierowca dopuści się naruszeń, za które przypisana liczba punktów przekroczy 24 punkty.

Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie skarżącemu zostało ostatecznie przypisane 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 16 czerwca 2018 r. do 25 marca 2019 r., czego zresztą nie kwestionuje.

Tym samym, w świetle art. 130 ust. 1 i 2 P.r.d. nie są zasadne argumenty skargi wskazujące na brak możliwości orzekania organów po 25 marca 2020 r., kiedy to zdaniem skarżącego punkty zostały usunięte z ewidencji.

Wskazać także należy, że art. 130 P.r.d. został uchylony, jednakże, przepis ten, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 - zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957).

Podobnie zresztą uchylony został art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d., wskazany w podstawie prawnej decyzji pierwszoinstancyjnej, stanowiący, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1

Stosowanie tego przepisu w rozpoznawanej sprawie umożliwia jednak art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.957), który zawiesza stosowanie art. 125 pkt 10 lit. g ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (przepisu uchylającego art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d.) do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 9 maja 2018 r. do czasu tego wdrożenia nie stosuje się również art. 99 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, dotyczącego skierowania na kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, co czyni bezzasadnym zarzuty skargi w tym zakresie.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd reprezentowany m.in. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2019 r., I OSK 2911/17, że decyzje podejmowane na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. są rozstrzygnięciami związanymi, a kontrolne sprawdzenie kwalifikacji stanowi obligatoryjną, administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia w określonym czasie ustalonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie jakichkolwiek wyjątków ani nie wprowadził żadnych ograniczeń czasowych co do daty wydania decyzji.

Jeżeli zatem w dniu orzekania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji starosta dysponuje wnioskiem właściwego komendanta Policji, z którego wynika, że spełniona została przesłanka z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d., to obowiązkiem tego organu jest wydanie decyzji uwzględniającej powyższy wniosek.

Z tych przyczyn decyzje wydane w niniejszej sprawie są zasadne i prawidłowe, choć uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie odnosi się do wszystkich zarzutów i argumentów odwołania, uchybiając tym samym przepisowi art. 107 § 3 k.p.a., co Sąd stwierdza z urzędu nie będąc związany zarzutami skargi. Uchybienie to nie mogło jednak mieć i nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Z wszystkich tych przyczyn Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.