Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2126/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1990
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 marca 2018 r. sygn. akt III SAB/Łd 94/17 w sprawie ze skargi A. T. na bezczynność Wojewody [..] w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt III SAB/Łd 94/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. T. na bezczynność Wojewody [..] w przedmiocie wydania decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 10 lutego 2017 r. A. T. wystąpił do Wojewody [..] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pismem z dnia 29 marca 2017 r. Wojewoda [..] wezwał stronę do osobistego stawienia się w urzędzie celem pobrania linii papilarnych w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania oraz na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych wniosku, tj. przedstawienia oryginału ważnego dokumentu podróży i prawidłowego formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie powyższych braków we wskazanym terminie 7 dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że w szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający tożsamość - art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1990 ze zm.). Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 4 kwietnia 2017 r. na podany przez stronę adres do korespondencji.

Z uwagi na nieusunięcie braków formalnych w wyznaczonym terminie, który bezskutecznie upłynął w dniu 11 kwietnia 2017 r., Wojewoda [..] zawiadomił wnioskodawcę pismem z dnia 11 maja 2017 r. o pozostawieniu przedmiotowego wniosku bez rozpoznania.

W dniu 25 maja 2017 r. pełnomocnik spółki [..] - N. D. - złożyła za pośrednictwem Wojewody [..] do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zażalenie w trybie art. 37 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie.

Postanowieniem z dnia 13 października 2017 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Wojewodę [..] wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy za nieuzasadnione.

W dniu 14 listopada 2017 r. pełnomocnik A. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody [..] w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy.

Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, powołując się na treść art. 105 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 2 pkt 4, art. 106 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, stwierdził, że przedstawienie ważnego dokumentu podróży przez cudzoziemca przy złożeniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy stanowi wymóg formalny, którego niespełnienie uniemożliwia skuteczne wszczęcie postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. Wprawdzie ustawodawca przewidział, że cudzoziemiec może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość, ale obwarował to warunkami. Musi to być szczególnie uzasadniony przypadek, że cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i jednocześnie nie ma możliwości jego uzyskania. Z treści art. 106 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wynika wprost obowiązek przedłożenia dokumentu podróży do wniosku, który będzie następnie rozpatrywany merytorycznie. Nie chodzi zatem o każde dokumenty potwierdzające dane, których wykazanie stanowić będzie wypełnienie przesłanek ustawowych umożliwiających uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy, lecz o formalne potwierdzenie tożsamości. W tej sytuacji trudno przyjąć, że można wszcząć postępowanie w sprawie cudzoziemca, który domagając się wszczęcia postępowania nie jest w stanie należycie udokumentować swoich danych osobowych, ponieważ nie przedstawia ważnego dokumentu podróży, który dla cudzoziemca jest podstawowym dokumentem tożsamości.

Art. 64 § 2 K.p.a. ma zastosowanie, jeżeli z przepisów prawnych wynika jednoznacznie obowiązek dołączenia do wniosku o wszczęcie postępowania określonych (a więc konkretnych) dokumentów jako elementów formalnych tego wniosku. Za element formalny wniosku należy traktować również to, co powinno towarzyszyć wnioskowi i jest niezbędne do nadania biegu sprawie, niekoniecznie zaś stanowi element treści samego wniosku. Dlatego organ nie dopuszcza się bezczynności polegającej na niewydaniu decyzji merytorycznej w terminie wskazanym w K.p.a., w sytuacji niezłożenia dokumentu tożsamości przez cudzoziemca, co stanowi brak formalny uniemożliwiający co do zasady prowadzenie postępowania administracyjnego.

To, że formularz wniosku był zgodny z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2015r., poz. 2314), nie oznacza, że obowiązkiem skarżącego nie było osobiste stawienie się w urzędzie oraz okazanie dokumentu podróży.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, z materiału dowodowego wynika, że A. T. nie stawił się w urzędzie i nie przedstawił ważnego dokumentu podróży. Potwierdzeniem powyższego jest rejestr cudzoziemców - Ogólnopolska Baza "Pobyt", w której rejestrowana jest każdorazowa obecność cudzoziemca w urzędzie. Skoro z ewidencji, rejestrów i wykazów wynika, że A.T. nie stawił się osobiście w siedzibie organu I instancji celem okazania oryginału ważnego dokumentu podróży, to wobec nieuzupełnienia braku formalnego zasadne było pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność obecności w urzędzie celem osobistego złożenia wniosku, przedstawienia dokumentu podróży oraz złożenia odcisków linii papilarnych. Brak zatem było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie zezwolenie na pobyt czasowy cudzoziemca.

Zdaniem Sądu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 6 K.p.a. To na cudzoziemcu ciąży obowiązek złożenia ważnego dokumentu podróży. Nie ma podstaw do przenoszenia takiego obowiązku na organ.

W orzecznictwie sądów administracyjnych formułowane jest stanowisko, że rygor o którym mowa w art. 64 § 2 K.p.a. odnosi się tylko do nieusunięcia braków pisma, nie zaś do usunięcia braków wskazanych w wezwaniu po wyznaczonym terminie. Tak więc w sytuacji, gdy strona usunęłaby brak po terminie określonym w art. 64 § 2 K.p.a., lecz przed wysłaniem do strony pisma informującego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, stosowanie przepisu byłoby niedozwolone. W związku z tym w orzecznictwie przyjął się pogląd, że uzupełnienie braków pisma po terminie wyznaczonym wezwaniem, skutkuje przyjęciem, że podanie wniesiono w dacie uzupełnienia braków. Za termin wniesienia żądania uznać należy zatem termin uzupełnienia jego braków w trybie określonym w art. 64 § 2 K.p.a.

Skoro w rozpoznawanej sprawie wniosek nie został uzupełniony w terminie wskazanym w piśmie z dnia 29 marca 2017 r. oraz nie został uzupełniony po tym terminie, to prawidłowo organ pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Niezasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 64 § 2 K.p.a., bowiem brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i wydania decyzji administracyjnej.

Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniósł A. T., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

a. naruszenie art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 106 ust. 2 i 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, iż skarżący nie przedłożył ważnego dokumentu podróży i nie złożył odcisków linii papilarnych w sytuacji, gdy skarżący w wyznaczonym przez organ terminie udał się do Urzędu, gdzie okazał paszport uzupełniając brak formalny, a także wyraził wolę złożenia odcisków linii papilarnych, jednak organ uniemożliwił mu tę czynność stwierdzając, że dopóki formularz nie zostanie poprawiony nie jest możliwe złożenie odcisków linii papilarnych,

b. naruszenie art. 7 i 6 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie oraz uznanie, iż na cudzoziemcy ciąży obowiązek złożenia ważnego dokumentu podróży i brak jest podstaw do przenoszenia takiego obowiązku na organ w sytuacji, w której skarżący przedstawił dokument podróży, a organ posiadał jego kserokopię w aktach sprawy,

c. naruszenie art. 149 § 1 i 2 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu mimo istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 K.p.a. polegającego na braku wnikliwego rozpoznania sprawy przez organy I i II instancji oraz nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego co do istoty sprawy, co skutkowało naruszeniem podstawowych zasad dowodzenia i koncentracji materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym i doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi,

d. naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie skarżącego, powyższe naruszenia miały miejsce w sytuacji, gdy pełnomocnicy skarżącego podejmowali liczne próby kontaktu z organem oferując współpracę w pozytywnym rozpatrzeniu wniosku oraz przedłożeniu wszelkich koniecznych dokumentów.

Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut naruszenia art. 7 i 6 K.p.a. nie okazał się zasadny. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarzut ten został sformułowany nieprecyzyjnie, bowiem wskazane w nim przepisy art. 7 i 6 K.p.a., których uchybienie zarzuca Sądowi I instancji skarżący, nie były stosowane przez ten Sąd. W zakresie dotyczącym zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej art. 174 pkt 2 P.p.s.a., uwzględniając treść wniesionego środka zaskarżenia, winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w związku z konkretnymi przepisami postępowania dowodowego, którego naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku. Obowiązek powołania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wynika z tego, że sąd administracyjny nie dokonuje co do zasady własnych ustaleń faktycznych, a jedynie ocenia ustalenia dokonane przez organy administracji publicznej, których działalność kontroluje.

Zarówno art. 6, jak i art. 7 K.p.a. określają naczelne zasady postępowania administracyjnego, odpowiednio zasadę legalności oraz zasadę prawdy obiektywnej. Powołanie w zarzucie kasacyjnym samodzielnie naczelnych zasad postępowania administracyjnego bez powiązania ich z odpowiednimi przepisami proceduralnymi, które stanowią ich konkretyzację w postaci określonych obowiązków i nakazanych czynności organów w toku postępowania administracyjnego, wymagało wykazania, dlaczego w toku tego postępowania organy administracji publicznej dopuściły się tak kardynalnych uchybień procesowych, aby samoistnie naruszyć te przepisy. Takiego uzasadnienia nie zawiera natomiast skarga kasacyjna.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że naruszenia powyższych przepisów skarżący upatruje w tym, że Sąd Wojewódzki przy rozpoznawaniu skargi nie uwzględnił wszystkich aspektów stanu faktycznego sprawy, w szczególności tego, iż wbrew twierdzeniom organów administracji publicznej, skarżący podjął szereg czynności związanych z wykonaniem wezwania Wojewody [..] o uzupełnienie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Odnosząc się do powyższej argumentacji zauważyć należy, iż skarżący posługuje się dla wykazania wykonania zobowiązania do stawienia się w siedzibie organu i przedłożenia ważnego dokumentu podróży stwierdzeniami o wysokim stopniu ogólności, tj.:" skarżący podjął szereg czynności", "okoliczności sporne związane z wykonaniem zobowiązania zostały w określony sposób zrealizowane przez skarżącego", "w sprawie wystąpiły wątpliwości, których Wojewoda [..] nie wyjaśnił". Jednocześnie skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów chociażby uprawdopodobniających możliwość podważenia zaaprobowanego przez Sąd I instancji ustalenia faktycznego organów, iż skarżący nie stawił się na wezwanie w Urzędzie Wojewódzkim.

Dalej wskazać należy, iż powyższą argumentację skarżący kasacyjnie formułuje w oparciu o zarzut kasacyjny naruszenia przepisów postępowania, tymczasem ta właśnie podstawa kasacyjna wiąże się z obowiązkiem wykazania istotnego wpływu, jaki uchybienie przepisom postępowania miało na wynik sprawy. Trudno przyjąć, aby tak ogólna argumentacja mogła stanowić skuteczną podstawę tego zarzutu i skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji, nie mówiąc już o wykazaniu naruszenia przez organ naczelnych zasad postępowania administracyjnego i zaaprobowania tego stanu przez Sąd I instancji. Jednocześnie, kwestionując działanie organów administracji publicznej, skarżący wskazuje, że nie podjęły one żadnych czynności mających na celu skuteczne rozpoznanie wniosku i wydanie decyzji, a taka okoliczność ma decydujące znaczenie przy rozpatrywaniu skargi na bezczynność organu. Tymczasem argumentacja taka również nie została poparta jakimikolwiek stwierdzeniami konkretyzującymi te uchybienia. Co więcej pogląd taki nie znajduje odzwierciedlenia w stanie sprawy.

Z akt wynika, że pismem z dnia 29 marca 2017 r. Wojewoda [..] wezwał stronę do osobistego stawienia się w urzędzie celem pobrania linii papilarnych i przedstawienia oryginału ważnego dokumentu podróży celem uzupełnienia braku formalnego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Analizując to wezwanie, w oparciu o akta administracyjne sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest ono precyzyjne i wyraźnie wskazuje czynności, których skarżący powinien dokonać celem wydania decyzji w przedmiocie udzielenia przedmiotowego zezwolenia. Z wezwania wyraźnie wynika, że niestawienie się w urzędzie celem pobrania linii papilarnych, nieprzedstawienie ważnego dokumentu podróży oraz niepoprawienie formularza wniosku na pobyt czasowy będzie skutkować odmową wszczęcia postępowania. Z notatki służbowej pracownicy urzędu znajdującej się w aktach sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego skontaktował się z urzędem celem wyjaśnienia sytuacji skarżącego i został poinformowany o brakach wniosku. Z notatki tej wynika również że cudzoziemiec nie zgłosił się do urzędu osobiście celem pobrania linii papilarnych i nie przedstawił ważnego dokumentu podróży. Wobec niewykonania wezwania, organ pismem z dnia 11 maja 2017 r. zawiadomił stronę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Mimo, że skarga kasacyjna jest lakoniczna i nie można wywnioskować z niej, na czym polega niewłaściwa ocena stanu faktycznego sprawy przez Sąd I instancji, analiza skargi i tok argumentacji Sądu I instancji wskazują, że skarżący zarzuca bezpodstawne uznanie, że nie stawił się on w urzędzie celem pobrania linii papilarnych i nie przedstawił ważnego dokumentu podróży. W tym zakresie Sąd I instancji wyraźnie podkreślił, że takie stanowisko skarżącego nie zostało poparte jakimkolwiek dowodem, który mógłby podważyć wnioski płynące z w/w notatki, jak również z rejestru cudzoziemców - Ogólnopolska Baza "Pobyt", z której nie wynika obecność skarżącego w tym urzędzie. Wobec braku wykazania tych okoliczności w skardze kasacyjnej nie można przyjąć, aby skarżącemu udało się zakwestionować ustalenia organów administracji publicznej i uzasadnić wadliwość pozostawienia jego podania bez rozpoznania.

Co za tym idzie oczywiście bezzasadne okazał się zarzut zaaprobowania przez Sąd I instancji naruszenia przez organ art. 7 i art. 77 K.p.a. odnośnie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Szczególnie znamienną dla oceny skargi kasacyjnej w tym zakresie jest sygnalizowana już uprzednio okoliczność, iż strona skarżąca nie wskazuje jakichkolwiek dowodów na poparcie swych tez, jak też nie wyjaśnia jakie dodatkowe dowody orzekający w sprawie organ winien przeprowadzić celem wykazania, że skarżący nie stawił się na wezwanie w siedzibie organu.

Oczywistym zaś jest, iż skoro to skarżący twierdzi, że spełnił wymogi wynikające ze skierowanego do niego wezwania i stawił się w organie, to powinien podjąć choćby próbę wykazania tego faktu, z którego wywodzi skutki prawne, czego jednakże tak w skardze, jak i w skardze kasacyjnej nie uczynił.

Zarzut naruszenia art. 151 § P.p.s.a. nie okazał się skuteczny. Należy podkreślić, że przepis ten ma charakter wynikowy i kompetencyjny. Określa on wyłącznie skutek, jaki następuje w razie uznania przez sąd administracyjny, że skarga jest zasadna nie zasługuje na uwzględnienie odpowiednio w całości lub w części. Przepis ten sam przez się nie może więc stanowić wyłącznej podstawy kasacyjnej. Podnosząc tego rodzaju zarzut w skardze kasacyjnej, skarżący winien zatem jednocześnie wskazać konkretne przepisy prawa, które zostały naruszone w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co skutkowało błędnym oddaleniem skargi. Innymi słowy podstawą kasacyjną, wymienioną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie.

Zarzut naruszenia art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 106 ust. 2 i 4 ustawy o cudzoziemcach nie okazał się zasadny. Skarżący nie zakwestionował skutecznie ustaleń faktycznych sprawy, a ustalenia te były podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego przez organy administracji publicznej.

Skarżący zarzucając naruszenie art. 64 § 2 K.p.a. nie przedstawia w skardze kasacyjnej żadnej argumentacji, która podważałaby prawidłowość zastosowania przez organy tego przepisu i wezwania skarżącego o uzupełnienie braków formalnych wniosku. Jak słusznie wskazał Sąd Wojewódzki, przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis ten ma zastosowanie, jeżeli z przepisów prawnych wynika jednoznacznie obowiązek dołączenia do wniosku o wszczęcie postępowania konkretnych dokumentów jako elementów formalnych tego wniosku. Za element formalny wniosku należy traktować również to, co powinno towarzyszyć temu wnioskowi i jest niezbędne do nadania biegu sprawie. Niezłożenie dokumentu tożsamości przez cudzoziemca stanowi brak formalny uniemożliwiający prowadzenie postępowania administracyjnego, wynika z art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 106 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Do wniosku z 10 lutego 2017 r. skarżący nie załączył ważnego dokumentu podróży, co sprawiło, że wniosek ten obarczony był brakiem formalnym, do uzupełnienia którego organ zobowiązany był wezwać skarżącego na podstawie cyt. przepisów.

Niezależnie od powyższego przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy pobiera się odciski linii papilarnych – do czego niezbędne jest przecież jego osobiste stawiennictwo w siedzibie właściwego organu, z czym koreluje regulacja art. 105 ust. 1 i 2 tej samej stanowiąca, że co do zasady cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, a jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Brak osobistego stawiennictwa A.T. w siedzibie organu w terminie wyznaczonym w wezwaniu z dnia 29 marca 2019 r., którego to ustalenia faktycznego skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył, samodzielnie uprawniał zatem organ do pozostawienia jego wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach.

Z uwagi na powyższe, również zarzut naruszenia art. 149 § 1 i 2 P.p.s.a. nie okazał się zasadny. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13 nie budzi wątpliwości, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) służy skarga na bezczynność organu. W niniejszej sprawie nieuzupełnienie braku formalnego wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę oraz brak osobistego stawiennictwa na wezwanie skutkowało tym, że organ nie mógł wszcząć postępowania w tym przedmiocie, które kończyłaby decyzja rozstrzygające sprawę co do istoty albo w inny sposób kończąca postępowanie. W sprawie nie doszło zatem do bezczynności organu, co uzasadniało oddalenie skargi.

Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.