Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 261/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 609  Gospodarka wodna, w tym ochrona wód, budownictwo wodne, melioracje, zaopatrzenie w wodę
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.7 i art. 77 w zw. z art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...], a także decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...], jak również poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. [...]; II. stwierdza, że decyzje opisane w punkcie pierwszym wyroku nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia; III. zasądza na rzecz skarżących M. J. i J. J. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwoty po 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 261/03

U Z A S A D N I E N I E

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...]- po rozpatrzeniu odwołania M. J. od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] wygaszającej decyzję z dnia [...] sierpnia 1999r. Nr [...] nakazującą D. J. przywrócenie stosunków wodnych na działce nr 1959, poprzez udrożnienie rowu - utrzymało w mocy zaskarżoną nim decyzję.

Jako jej podstawę prawną wskazało art.138§ l pkt l Kpa

Z uzasadnia tej decyzji i akt postępowania w sprawie wynika, że decyzją z dnia [...] sierpnia1999 r. Nr [...]. wspomniany Burmistrz nakazał D. J. przywrócenie stosunków wodnych na działce nr 1959, poprzez udrożnienie rowu stanowiącego część działek nr 1959 i 1960 określając termin wykonania tej decyzji na dzień 20 sierpnia 1999 r.

M. i J. J. wielokrotnie interweniowali w kwestii niewykonania tej decyzji.

W dniu 31sierpnia 2000 r., Burmistrz Miasta wystawił tytuł egzekucyjny a postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2000 r., nałożył na D. J. grzywnę w celu przymuszenia. Jego postanowienie w tym przedmiocie zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r.

Postanowieniem Nr [...]z dnia [...] stycznia 2001 r., organ I instancji wstrzymał czynności egzekucyjne w sprawie do czasu zakończenia procesu w Sądzie Rejonowym w P., gdzie toczyło się postępowanie w sprawie rowu.

D. i P. J. zwracali się wielokrotnie do Burmistrza Miasta o uchylenie opisanej wyżej decyzji domagając się stwierdzenia jej nieważności, zarzucając brak udziału w sprawie P. J. a także wykonania na działce nr 1960 w P. kanalizacji deszczowej. Na wnioski te Burmistrz Miasta odpowiadał jej pismami.

Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r. [...] Burmistrz Miasta orzekł o wygaśnięciu wielokrotnie powoływanej decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 1999r.z uwagi na jej bezprzedmiotowość związaną z wykonaniem kanalizacji .

Na skutek odwołania M. i J. J. decyzja ta została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2002r. a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż kwestia bezprzedmiotowości decyzji nie została wykazana w sposób dostateczny . Dotyczy to w szczególności ustalenia, czy kanalizacja burzowa istotnie odprowadza wody także z terenu, z którego woda spływała spornym rowem . SKO wskazało przy tym na potrzebę zasięgnięcia w tej kwestii opinii biegłego.

W postępowaniu ponownym organ I instancji dokonał oględzin funkcjonowania kanalizacji deszczowej ulicy B. w P., podczas których stwierdzono, iż spełnia ona swoje funkcje i odprowadza wody opadowe zarówno z działki nr 1959 i 1960. Dalsze utrzymanie rowu odwadniającego stało się bezprzedmiotowe.

Ocenę prawidłowości oprowadzenia wód opadowych z ulicy B. i N. w P. wykonała Ł. Ł. - biegła w zakresie postępowań wodno - prawnych. W ustaleniach opinii stwierdziła ona, iż wykonana kanalizacja w pełni przejęła ilość wód opadowych odprowadzanych wcześniej rowem przydrożnym. Zdaniem biegłej założenia projektowe kanalizacji deszczowej zostały przyjęte z dużą rezerwą (str. 9 i 10 opinii).

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r., Burmistrz Miasta postanowił ponownie wygasić pierwotną decyzję nakazującą D. J. przywrócenie stosunków wodnych na działce nr 1959 w P. W uzasadnieniu powołał się na opinię biegłego

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się M. J. zaskarżając ją odwołaniem do SKO. W jego motywach zarzucono, iż rozstrzygnięcie jest niezgodne z obowiązującym prawem. Zdaniem strony odwołującej Burmistrz przeprowadził postępowanie wyjaśniające z uchybieniem norm postępowania dowodowego.

W szczególności odwołująca polemizuje z konkluzją opinii twierdząc, że kanalizacja burzowa jedynie po części pełni role odwodnienia terenu, co wykazano w uzasadnieniu pierwszego odwołania. Argumenty te podtrzymuje w pełni a w szczególności zarzuca, że nie przebudowano ulicy, nie okrawęznikowano jej i nie położono warstwy nieprzepuszczalnej.

Decyzji organu I instancji zarzucono ogólnikowe uzasadnienie, nie wymienienie nazwy i autora opinii, nie wskazanie dlaczego to opinii a nie twierdzeniom J. J. dano wiarę. Narusza to art. 80 kpa

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania i decyzją opisaną na wstępie utrzymało w mocy decyzję nim zaskarżoną.

W motywach swego roztrzygniecia podniosło, że problematykę będącą przedmiotem postępowania regulują przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r., Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, pz. 1229 ze . zm.).

Na podstawie art. 29 ust. l cyt. ustawy, właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:

1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich,

2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie.

Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art.29 ust.2). Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (art. 29 ust.3).

Jak wynika z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych (przede wszystkim bezpośredniego dowodu z oględzin oraz opinii biegłego) stan wodno - prawny działki nr 1959 w P. jest taki, iż rów przydrożny, który strona miała udrożnić - stracił swoje dotychczasowe wykorzystywanie. Na ulicy B. została wykonana kanalizacja, która jak podaje biegły, w pełni przejęła spływ wód opadowych z przyległych nieruchomości. SKO wydając przedmiotowe rozstrzygnięcia opierało swoje ustalenia faktyczne nie na podstawie subiektywnych spostrzeżeń skarżących lecz na podstawie opinii biegłego posiadającego specjalistyczne wiadomości w zakresie gospodarki wodnej.

W myśl art. 162 § l pkt l k.p.a. stwierdza się wygaśnięcie decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Jak wynika z powyższego spełnione zostały przesłanki do wygaśnięcia decyzji – konkluduje organ odwoławczy.

Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli M. i J. J., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Decyzji zarzucili naruszenie art. 6,7,8,9,10 i 11 kpa.

W uzasadnień skargi stwierdzono, iż organ II instancji nie odniósł się do zarzutów odwołania odnośnie częściowego tylko odwodnienia terenu przez kanalizację deszczową, co wyklucza bezprzedmiotowość decyzji wygaszonej. Organy obu instancji pominęły, że decyzję tę wydano, co wynika z jej uzasadnienia, między innymi z uwagi na ukształtowanie terenu. Stwierdzono w nim, że teren ten jest płaski, nisko położony, w związku z tym wymaga ciągłego odprowadzania wód. Świadczą o tym tworzące się zastoiska wodne w górnej części zasypanego rowu, co jest powodem podwyższenia stanu wód w gruncie zagrażających sąsiednim budynkom. Stan ten nie uległ zmianie, mimo kanalizacji burzowej, czego dowodzi dołączoną do skargi dokumentacja fotograficzna. Kolegium pominęło fakt , iż uzasadnienie decyzji I instancji jest ogólnikowe i nie zawiera oceny dowodów.

Zaskarżona decyzja narusza też przepisy postępowania poprzez nieodniesienie się do twierdzeń skarżacyh popartych interwencjami sąsiadów , odmiennie, niż organ oceniających stan wody na gruncie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę– Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone ( a do takich należy sprawa niniejsza ) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 wspomnianej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej ( §1).

Kontrola ta sprawowana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( §2 ).

Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1).

Podług art. 135 tej ustawy Sąd, stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Ten ostatni przepis dozwala Sądowi na objęcie kontrolą wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie, niezależnie od tego, w jakiej fazie postępowania administracyjnego zapadło, jeżeli mieszczą się one granicach stosunku administracyjnoprawnego wyznaczającego daną sprawę.

Dokonawszy w sprawie takiej kontroli, Sąd doszedł do wniosku, że zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi, z przyczyn zarówno w niej podniesionych , jak i wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu.

Przedmiotem skargi jest decyzja stwierdzająca wygaśnięcie ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1999r. nakazującej "D. J. przywrócenie w terminie do 20 sierpnia 1999r. do stanu poprzedniego stosunków wodnych na gruncie nr ew. działki 1959 poprzez udrożnienie zasypanego rowu stanowiącego część działek 1959 i 1960".

Podstawę materialno- prawną tej decyzji stanowił art. 50 ustawy z dnia 24 października 1974 r Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.). Zakazywał on właścicielowi zmiany stanu wody na gruncie istniejącego co najmniej od pięciu lat, jeżeli zmiana taka mogłaby szkodliwie oddziaływać na grunty sąsiednie ( art. 50 ust.1 ustawy). Jeżeli zmiany utrwalonego stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na nieruchomości sąsiednie lub na gospodarkę wodną, właściwy organ administracji publicznej zobowiązany był nakazać przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, a gdy było to gospodarczo nieuzasadnione nałożyć obowiązek odszkodowania ( art. 50 ust. 2 ustawy ). Z brzmienia przepisu art. 50 ustawy wynikało, że przesłankami warunkującymi wydanie jednego z nakazów przewidzianych w ust.2 były : zmiana utrwalonego, (istniejącego od co najmniej pięciu lat) stanu wody na gruncie dokonana przez jego właściciela ( z mocy art. 8 ust.2 pkt.2 także posiadacza) oraz szkodliwe oddziaływanie takiej zmiany na nieruchomości sąsiednie lub gospodarkę wodną. Dokonanie zmiany utrwalonego stanu wody nie wywołujące opisanych wyżej skutków wykluczało możliwość zastosowania art. 50 ust. 2 ustawy. Zmiana stanu nieutrwalonego, podobnie jak dokonanie zmiany na gruncie osoby trzeciej ( nie będącej właścicielem lub posiadaczem gruntu) wyłączało drogę administracyjną do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych, bowiem dla ich dochodzenia właściwa była droga sądowa. W każdym zatem postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji opartej na art. 50 ustawy prowadzący je organ administracji musiał ustalić stan własności, ewentualnie posiadania gruntów, na których dokonano zmiany stanu wody oraz komu i jakie prawa przysługują do nieruchomości, na które szkodliwie oddziaływała owa zmiana , wyjaśnić, czy naruszony stan wody na gruncie był utrwalony, oraz czy i jakiego rodzaju szkodliwe oddziałanie było następstwem zmiany. Wymóg poczynienia takich ustaleń nakładał na organ administracji publicznej art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego ustanawiający zasadę ogólną dążenia do prawdy obiektywnej oraz stanowiący jej gwarancję przepis art. 77 § 1 kpa, nakazujący mu w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy. Ustalenia te winny być dokonane w oparciu o dowody przeprowadzone i utrwalone w sposób zgodny z przepisami rozdziałów 2 ( Protokoły i adnotacje), 4 ( Dowody ) i 5 ( rozprawa ), zamieszczonych w dziale II kpa ( Postępowanie).

Pierwsza decyzja w kwestii stwierdzenia wygaśnięcia opisanej wyżej decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 1999r została wydana przez Burmistrza Miasta w dniu [...] kwietnia 2002r. Wskazano w niej w części wstępnej, iż wydano ją na wniosek D. i P. J. w sprawie jej uchylenia. Decyzja ta została skasowana decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2002r. z uwagi na niedostateczne wykazanie przesłanek ustawowych stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustanowionych art. 163 kpa. Oznacza to, że decyzją tą organ II instancji - co do zasady - zaaprobował możliwość zastosowania w istniejącym w sprawie stanie faktycznym tej formy weryfikacji decyzji ostatecznej. W postępowaniu ponownym organ I instancji przeprowadził dowód z opinii biegłego i orzekł po raz kolejny o wygaśnięciu opisanej wyżej decyzji ostatecznej wskazując, iż działał z wniosku D. i P. J. Ta właśnie decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją zaskarżoną.

W ocenie Sądu wszczęcie postępowania w przedmiocie wygaśnięcia decyzji było co najmniej przedwczesne i nie mogło nastąpić z wniosku D. i P. J., jako że osoby te nie składały wniosku stwierdzenie jej wygaśnięcia . Domagały się one natomiast w szeregu pism weryfikacji tej decyzji, zarzucając jej wadliwość. Wnioski te zmierzały do unieważnienia decyzji, jej uchylenia lub wznowienia postępowania. Wadliwości decyzji upatrywali oni w braku podstaw faktycznych i prawnych do jej wydania a także w nieuczestniczeniu P. J., jako współwłaściciela działki, której dotyczył nakaz z roku 1999, w postępowaniu nim zakończonym. Wnioski te adresowane były do organu I instancji, który miast rozpatrzyć je w przewidzianym kpa trybie ( rozdział 12 "Wznowienie postepowania" działu II kpa "Postępowanie" ewentualnie art. 155 kpa ), bądź przesłać do rozpatrzenia organowi właściwemu (wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji) odpowiadał na nie pismami negującymi możliwość stwierdzenia nieważności, czy stwierdzającymi brak podstaw do wznowienia postępowania. Zaznaczyć należy przy tym, że zapis art. 38 ust. 1 wspomnianej ustawy z 24 października 1974r. Prawo wodne obowiązującej w dacie wydania decyzji , której weryfikacji domagali się D. i P. J., stanowiący, że decyzja w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie jest ostateczna i ustanawiający prawo dochodzenia roszczeń przed sądem w terminie 30 dni od wydania takiej decyzji nie wykluczał dopuszczalności stwierdzenia jej nieważności w trybie przepisów kpa ( patrz: uchwała NSA z dnia 20marca OPK 30/99, ONSA 3/2000/99). Dopuszczalność stwierdzenia jej nieważności ograniczona jest jedynie istnieniem decyzji, która w razie wydania orzeczenia sądowego rozstrzygającego o roszczeniu traci moc w części objętej rozstrzygnięciem sądowym (art. 38 ust. 2). W aktach sprawy znajdują się informacje, że w Sądzie Rejonowym w P. toczyło się postępowanie w sprawie wspomnianego rowu, co było podstawą wstrzymania przez organ I instancji czynności egzekucyjnych postanowieniem z dnia [...] stycznia 2001 r. jednakowoż przedmiot tego postępowania i jego związek ze sprawą nie został wykazany. W szczególności brak jest dowodów, by decyzja z dnia [...] sierpnia 1999r. utraciła moc. Sądowi natomiast z urzędu wiadomo, że skarga D. J. na tę decyzję została odrzucona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Rzeszowie z dnia 13 października 1999r. sygn. akt SA/Rz 1502/99.

Stan sprawy wskazuje zatem, że po wyjaśnieniu i w sposób nie budzący wątpliwości kwestii istnienia decyzji z dnia [...] sierpnia 1999r. organ I instancji winien był podjąć wskazane wyżej przez Sąd działania zmierzające do nadania właściwego biegu wnioskom D. i P. J. o weryfikację tej decyzji w trybach nadzwyczajnych. Jeśli, wobec wielości tych wniosków, powziął wątpliwość co do ich zakresu winien zwrócić się do wnioskodawców o sprecyzowanie żądań i żądania te załatwić w prawem przewidzianej formie ( decyzja lub przekazanie sprawy organowi właściwemu).

Nie czyniąc tego, organ ten naruszył przepis art. 64 §2 kpa, 7 i 77 §1 kpa, a także przepisy regulujące instytucję wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych. Wybór przezeń formy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji i to na wniosek stron był w tym stanie sprawy, co najmniej przedwczesny. Zauważyć bowiem wypadnie, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ostatecznej jest formą weryfikacji decyzji niewadliwych, bezprzedmiotowych na skutek okoliczności, które powstały po ich wydaniu, co oznacza, że w razie kolizji trybów eliminacji przy wnioskach stron o zastosowanie innych trybów musi on ustąpić trybom przewidzianym w art. 145kpa i 156 kpa, choćby z tego powodu, że z trybem wznowienia i stwierdzenia nieważności decyzji wiąże się prawo do odszkodowania.

Już te wady postępowania i decyzji w nim zapadłych były wystarczające do uwzględnienia skargi. Niezależnie od powyższego, zauważyć wypadnie, że nawet gdyby nieprawidłowości te nie wystąpiły, zaskarżona byłaby wadliwa, jako że nie można podzielić poglądu organów obu instancji, iż w sposób zgodny z prawem wykazano, że decyzja z dnia [...] sierpnia 1999r. stała się bezprzedmiotowa. Przyczyn tejże bezprzedmiotowości będącej przesłanka warunkującą w świetle art. 162 §1 pkt 1 kpa stwierdzenie wygaśnięcia organy upatrują w zbędności rowu, którego udrożnienie nakazuje ta decyzja. Ustalenia w tym przedmiocie opierają na opinii biegłego i oględzinach dokonanych przy jego udziale. O terminie tychże oględzin nie powiadomiono jednakowoż stron postępowania, naruszając w ten sposób obowiązek ustanowiony przepisem 79 kpa . Jego naruszenia prowadzi do ograniczenia uprawnienia stron do czynnego udziału w każdym stadium postępowania należącego do naczelnych zasad postępowania administracyjnego ( art. 10 kpa). Ustalenia tych oględzin utrwalono przy tym w formie notatki urzędowej, choć dla tej czynności art. 67 §3 kpa przewiduje obligatoryjną formę protokołu. Tak przeprowadzone oględziny nie pozwoliłyby na odparcie zarzutu skargi, wspartego przez skarżącego dokumentacją fotograficzną iż wykonanie kanalizacji deszczowej nie uczyniło decyzji bezprzedmiotową. Należy zauważyć, że okoliczność tę zakwestionował J. J. w oświadczeniu z dnia 5 listopada 2002r. domagając się przeprowadzenia oględzin z jego udziałem. Wniosku tego nie uwzględniono, co narusza art. 78 kpa.

Sąd zauważa przy tym, że żaden z organów nie zajął się kwestią prawidłowego ustalenia i udokumentowania prawa do udziału w postępowaniu uczestniczących nim osób. Prawo to przysługiwało osobom, którym przymiot ów przysługiwał w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją zamiennie przy tym jako strony występują J. J. i M. J. Z oświadczenia J. J. złożonego przed Sądem wynika, iż tytuł prawny do nieruchomości, na której wystąpić miały szkody wywołane działaniem D. J. służy M. J., on natomiast jest jej użytkownikiem, bowiem prowadzi na niej działalność gospodarczą.. Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] sierpnia 1999r. występowało, jako poszkodowani szereg innych osób a M. J. udzieliła synowi J. J. pełnomocnictwa w sprawie sporu o rów. Nie wynika z nich natomiast, jaki tytuł i do jakiej działki przysługuje M. J., podobnie jaki jest stan prawny działek, których dotyczy obowiązek nałożony tą decyzją. Odwołanie od decyzji organu I instancji pochodzącej [...] listopada 2002r. złożyli co wnika z części wstępnej tego pisma M. J. i J. J., zaś podpisem opatrzyła je tylko M. J. Organ II instancji nie wyjaśnił tej kwestii i rozpatrzył je jako odwołanie li tylko M. J., choć w poprzednim postępowaniu rozpoznał odwołanie obojga. Dowodzi to naruszenia art.7 i 77 kpa obligujących organ do rzetelnego i dokładnego wyjaśnienia sprawy w zw. z art. 28 definiującym pojęcie strony postępowania i 127 §1 kpa zastrzegającym prawo do odwołania tylko na rzecz strony postępowania a także art. 64 §2 kpa obligującego organ do wezwania o usunięcie braków pisma ( odwołania). Do braków tych należy brak podpisu pod odwołaniem (art. 63 § 3 kpa).

W postępowaniu ponownym organ I instancji winien wezwać D. i P. J. do wyjaśnienia ich żądań odnośnie sposobu weryfikacji decyzji z dnia [...] sierpnia 1999r. pamiętając o niekonkurencyjności trybów wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności i w zależności od poczynionych tej kwestii ustaleń nadać dalszy bieg sprawie zgodnie z obowiązującym przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania.

Z przytoczonych wyżej względów, Sąd w oparciu o przepis art. 145 §1pkt 1 lit.c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] listopada 2002r. Nr [...] a także decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dnia [...] sierpnia Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] kwietnia 2002r. Nr [...].

Na podstawie art 152 tej ustawy Sąd orzekł, iż decyzje te nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach Sad orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.