Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1121/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 A ust. 1 pkt 3. art. 2 ust. 1 pkt 1-3, art. 3 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Mikosz, Sędziowie NSA Przemysław Dumana (spr.), Ewa Madej, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] roku Wójta Gminy Z. nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie [...] zł dla A sp. z o.o. (której następcą prawnym jest spółka A’ Spółka Akcyjna z/s w K.). Za przedmiot opodatkowania uznano grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 w stosunku do których zastosowano stawkę w wysokości 0,75 zł od m 2.

Wskazano, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) stawki podatku dla nieruchomości określa Rada Gminy. Uchwałą z dnia 27 listopada 2009 roku Rada Gminy Zbrosławice ustaliła m.in. stawkę podatku dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości – 0,75 zł od 1

m 2. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych już sam fakt posiadania gruntów, budynków lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest wystarczającą przesłanką do ustalenia, iż są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba, że ze względów technicznych nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Przeszkody faktyczne muszą mieć charakter fizykalny, trwały i obiektywny. Jeżeli przedsiębiorca jest w stanie wykorzystać określony przedmiot opodatkowania, przy czym obiektywnie rzecz ujmując taka możliwość istnieje, to należy uznać, że przedmiot ten jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Z akt sprawy, w tym złożonej deklaracji korygującej wynika, że powierzchnia gruntów oznaczonych symbolem "dr" – drogi należących do spółki wynosi [...] m2. Uznano, że wszystkie te nieruchomości będące własnością spółki, w tym wydzierżawione rolnikom o pow. [...] ha oraz o pow. [...] ha nie wydzierżawione, które zdaniem spółki ze względu na stan techniczny nie mogą być przeznaczone do prowadzenia działalności, winny zostać opodatkowane przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą w wysokości 0, 75 zł od m2. W ocenie organu z akt sprawy nie wynika, aby zły stan techniczny gruntów, na który wskazuje spółka, porastanie ich chwastami, nierówna powierzchnia, w wyniku czego gromadzi się w zagłębieniach woda, nie mógł zostać usunięty na skutek prac ziemnych. Jako przykładowy dowód wskazujący na brak możliwości wykorzystania gruntu na cele działalności gospodarczej organ wskazał opinię geotechniczną, która mogłaby wykazać, że warunki gruntowe są tak skomplikowane, że żadne specjalistyczne roboty geotechniczne nie pozwoliłyby zapobiec osuwaniu się gruntu czy jego podtapianiu. Z akt nie wynika, aby spółka prowadziła tego typu badania gruntów, natomiast sama przedłożona dokumentacja fotograficzna pozwala stwierdzić, że po przeprowadzeniu robót ziemnych wykorzystanie gruntu na cele działalności gospodarczej jest możliwe. W ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy, wobec bierności strony w celu wykazania stanu technicznego uniemożliwiającego prowadzenie działalności gospodarczej, uznano za kompletny i pozwalający na poczynienie ustaleń. Wskazano jednocześnie, że ciążący na organie obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony od współdziałania w realizacji tego obowiązku. Organy nie mają obowiązku poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji gdy strona, mimo wezwania, środków takich nie przedstawiła. Przyczyny ekonomiczne związane z dostosowaniem gruntów do potrzeb działalności gospodarczej nie mogą prowadzić do wyłączenia ich z zakresu gruntów związanych z działalnością gospodarczą. W dalszej kolejności organ wskazał, że nie wynika z akt sprawy aby wykonywano na tych gruntach jakiekolwiek prace geologiczne, w wyniku których ustalonoby, że nie jest możliwe usunięcie ubytków, roślinności oraz odwodnienie. Uzyskanie ewentualnych uzgodnień i pozwoleń nie stanowi względów technicznych lecz prawne, i ich brak nie jest przesłanką aby wykluczyć te grunty z działalności gospodarczej. Również wpływ budowy autostrady nie jest przeszkodą dla uznania gruntów za związane z działalnością gospodarczą, albowiem problem ten będzie można rozwiązać po zakończeniu budowy.

Na powyższą decyzję spółka A’ SA z/s w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną jego wykładnię,

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Uzasadniając podniesione zarzuty strona stwierdziła, że grunty o powierzchni [...] ha oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako drogi "dr" dzierżawione są przez rolników, co pozwala stwierdzić, że spółka nie była w ich posiadaniu. Posiadanie tych gruntów przez rolników oznacza, że nie znajdują się one w posiadaniu przedsiębiorcy, nie można ich więc uznać za związane z działalnością gospodarczą. Bycie właścicielem nieruchomości nie jest tożsame z posiadaniem nieruchomości, a aby opodatkować nieruchomość najwyższą stawką przesłanki posiadania i zajęcia na prowadzenie działalności muszą być spełnione łącznie. Przytoczono na poparcie powyższych argumentów wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2001 roku sygn. FPK 3/00, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2012 roku sygn. I SA/Gd 932/2011 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2009 roku sygn. II FSK 460/2008. Wydzierżawienie gruntów rolnikom oznacza, że znajdują się one w posiadaniu podmiotów nie prowadzących działalności gospodarczej lecz rolniczą. Zasadne zatem byłoby zwolnienie od podatku od nieruchomości tych gruntów zgodnie z § 1 ust. 8 uchwały Rady Gminy Zbrosławice z dnia 27 listopada 2009 roku, który zwalnia z podatku od nieruchomości grunty pozostałe zakwalifikowane w ewidencji gruntów i budynków jako drogi oznaczone symbolem "dr" za wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dalszej kolejności spółka wskazała, że również działki nr [...],[...],[...] ( z wyjątkiem działki nr [...]) o łącznej powierzchni [...] ha nie powinny być opodatkowane najwyższą stawką podatkową, albowiem nie były i nie mogły być wykorzystywane dla prowadzenia działalności gospodarczej. Grunty te nie były dzierżawione rolnikom, ani innym podmiotom właśnie ze względu na ich stan techniczny. Drogi te pozarastane są chwastami, których usunięcie nie zmieni faktu, że nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej, w części są podtopione, znajdują się w nich liczne ubytki, co uniemożliwia poruszanie się po nich, a tym samym wykorzystywanie ich do prowadzenia działalności gospodarczej. Uszkodzenia mają charakter trwały i jedynie działka nr [...] znajduje się w dobrym stanie technicznym, dlatego została opodatkowana wyższą stawką. Zgodnie zatem z art. 1a ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty te nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Podtopienia i ubytki nieruchomości całkowicie niszczą drogę i nie dają się wyremontować, a są spowodowane sytuacją powodziową w 2010 roku oraz realizacją inwestycji autostrady A1. Nie mogą grunty te być również przedmiotem dzierżawy właśnie ze względu na stan techniczny, gdyż nie można na nich prowadzić żadnej działalności gospodarczej, ani rolniczej. Nadto wskazano, że strona ma prawo do samodzielnej oceny stanu technicznego przedmiotów opodatkowania, natomiast organ odwoławczy nie wykazał, aby stanowiące jej własność grunty mogły być wykorzystane dla celów prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W dalszej kolejności strona wskazała, że doszło do naruszenia zasady budowania zaufania do organów podatkowych, albowiem podatnik nie może ponosić konsekwencji niejasności przepisów prawa podatkowego i niewłaściwej ich interpretacji. Organy podatkowe nie powinny stosować wykładni rozszerzającej i rozstrzygać na niekorzyść strony wszelkich niejasności czy też wątpliwości dotyczących stanu prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że spółka z o.o. A władała gruntami jak właściciel, wydzierżawiając ich część rolnikom. Spółka A’ SA z/s w K. jako następca prawny również nimi władała, dokonując zamiany części tych gruntów, która obejmowała grunty wydzierżawione rolnikom jak i dotychczas nie oddane w posiadanie zależne (umowa zamiany zawarta w dniu [...] roku). Skoro zatem władano tymi gruntami jak właściciel to spółka była ich posiadaczem samoistnym, a taki posiadacz nie traci posiadania poprzez oddanie rzeczy w posiadanie zależne. Dlatego oddanie gruntów w posiadanie zależne nie pozbawiało strony posiadania samoistnego i nie można mówić, że grunty te nie znajdowały się we władaniu przedsiębiorcy. Uchwała rady Gminy Zbrosławice nie posłużyła się przy zwalnianiu gruntów zwrotem "zajęte" lecz "związane", dlatego przywoływane przez stronę orzeczenia sądów, które dotyczą przedmiotów opodatkowania "zajętych" na potrzeby prowadzonej działalności nie są adekwatne do niniejszej sytuacji. Dla zwolnienia ważne było czy grunty te znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorcy i czy ze względów technicznych mogły być wykorzystywane dla działalności gospodarczej. Grunty działek [...],[...],[...] nie były dzierżawione, niemniej jednak znajdowały się w posiadaniu samoistnym przedsiębiorcy i nie istniały w stosunku do nich, jak i innych dróg oznaczonych symbolem "dr", nie dające się pokonać przeszkody techniczne uniemożliwiające wykorzystanie tych gruntów do działalności gospodarczej. Nie twierdzono, że o braku możliwości wykorzystania przedmiotów opodatkowania dla działalności gospodarczej ze względów technicznych decyduje opinia geotechniczna, wskazano na nią jedynie jako przykładowy dowód, który mógłby to potwierdzić. Strona, pomimo wezwań, nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że grunty te nie mogą być wykorzystane do działalności gospodarczej, a z akt sprawy wynika, że jest to możliwe po przeprowadzeniu robót ziemnych polegających na wykarczowaniu chwastów, wyrównaniu terenu i uzbrojeniu w infrastrukturę pozwalającej na odprowadzanie wody deszczowej, instalacji ogólnospławnej, studni chłonnej itp. Strona faktycznie ma prawo do samodzielnej oceny stanu technicznego, jednakże organ wykazał, że grunty te mogą być wykorzystane dla celów działalności gospodarczej a spółka nie przedstawiła żadnych argumentów obalających stanowisko organu. Oddanie części gruntów rolnikom nie przerywało posiadania samoistnego, jak również w ten sposób grunty te zostały wykorzystane przez przedsiębiorcę dla potrzeb prowadzonej działalności polegającej na wynajmie nieruchomości na własny rachunek. Wobec powyższego organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270, dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., zwanej dalej u.p.o.l) , opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (przedmiot opodatkowania). Definicję nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawiera art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowiąc, że za związane z tą działalnością uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Z przytoczonej definicji wynika właściwie jeden tylko warunek, jaki muszą spełniać - wymienione w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. - przedmioty opodatkowania do uznania ich za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a mianowicie, warunek ich posiadania przez przedsiębiorcę (względnie inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Wyrażona opinia znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym i poglądach doktryny, gdzie przyjmuje się niemal jednolicie, że sam fakt posiadania budynku, budowli lub gruntu przez przedsiębiorcę przesądza o uznaniu tych przedmiotów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 160/10 i powołane tam orzecznictwo; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 24 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 729/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1294/11; zachowująca aktualność uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2001 r., sygn. akt FPK 3/00; wyroki i uchwała na stronie: http://orzeczenia/nsa.gov.pl; L. Etel, "Podatek od nieruchomości, rolny, leśny", Podatkowe Komentarze Praktyczne, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 39).

Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., definiujący zakres znaczeniowy gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zawiera warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. W tym też kierunku zmierza, jak już to sygnalizowano, sądowa wykładnia tego przepisu, w której powszechnie aprobowany jest pogląd, że dla przyjęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej (opodatkowania według wyższych stawek), wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Przy czym, nie ma tu znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe grunty, budynki czy budowle są wykorzystywane do działalności gospodarczej. Uzasadnienie dla przyjętej koncepcji opodatkowania stanowi charakter podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym - od posiadania, a nie od dochodu. Konsekwencją powyższego jest konstatacja, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegać będzie samo posiadanie nieruchomości.

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r., II FSK 1031/09 , stwierdzając, iż konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), a nie przychodowy, jako że nie nawiązuje do wpływów z nieruchomości. Podatek ten (jego konstrukcja) skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pewne fizyczne parametry cechujące poszczególne rodzaje nieruchomości w ustawie tej wymienione jak powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów, wartość początkowa budowli, wskazuje wyraźnie na majątkowy, a nie przychodowy charakter tego podatku. Miejscem w którym pojawia się element charakterystyczny dla podatków przychodowych jest przepis określający stawki podatku. Wyższe stawki określone są dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Jednak nie zmienia to charakteru tej daniny co do zasady, gdyż uzależnia się obowiązek płacenia podatku według wyższej stawki tylko od potencjalnych możliwości osiągania przychodów z budynku (gruntu), a nie stawek zróżnicowanych według wielkości rzeczywistych przychodów.

Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu, zgodnie z którym grunty oznaczone jako "dr" o pow. [...] ha nie znajdują się w posiadaniu skarżącej spółki lecz rolników, którym je wydzierżawiono przyjdzie odwołać się do stosownych regulacji kodeksu cywilnego. Stosownie do brzmienia art. 693 § 1 tego kodeksu przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. W umowie dzierżawy można zawrzeć zastrzeżenie, że oprócz czynszu dzierżawca będzie obowiązany uiszczać podatki i inne ciężary związane z własnością lub z posiadaniem przedmiotu dzierżawy (art. 702 K.c.). Zastrzeżenie to ma na celu zwolnienie dłużnika z obowiązku świadczenia. W niniejszej sprawie jak wynika z akt sprawy zastrzeżenie takie nie miało miejsca.

Umowa dzierżawy jest umową konsensualną i wzajemną, dochodzącą do skutku poprzez zgodne oświadczenie woli obu stron, z których każda zobowiązuje się wobec drugiej do określonych świadczeń, będących odpowiednikiem świadczeń drugiej strony. Umowa dzierżawy nie przenosi prawa własności, oddanych do używania dzierżawcy, rzeczy. Przenosi wyłącznie posiadanie takiej rzeczy w zakresie możliwości jej użytkowania i pobierania z niej pożytków.

W art. 3 ust. 3 u.p.o.l ustawodawca w sposób jednoznacznie stwierdził, iż podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel nieruchomości lub obiektu budowlanego, chyba że tymi rzeczami włada posiadacz samoistny. Jak wynika z akt sprawy po wydzierżawieniu gruntów rolnikom spółka nadal władała tymi gruntami jak właściciel dokonując między innymi ich zamiany umową z dnia [...] r. zatem brak jest podstaw prawnych, by podatkiem tym obciążyć dzierżawiących grunty rolników.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. w Dz.U. z 2007 roku, Nr 155, poz. 1095 ze zm.) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Wydzierżawienie innemu podmiotowi (dzierżawcy) stanowiło rodzaj działalności gospodarczej spółki (wydzierżawiającego), gdyż z tego tytułu spółka otrzymała zarobek (czynsz dzierżawny), a działalność ta wykonywana była przez spółkę w sposób zorganizowany i ciągły oraz we własnym imieniu.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka kwestionuje nadto zasadność opodatkowania działek o nr [...],[...],[...] najwyższą stawką podatku albowiem grunty te znajdują się w złym stanie technicznym. Zgodnie z ustawową definicją nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej grunty, budynki i budowle nie są traktowane jako związane z działalnością gospodarczą, jeżeli przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względów technicznych".

Pojęciem "względy techniczne" zajmowało się niejednokrotnie orzecznictwo sądowoadministracyjne. Między innymi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "wyłączenie z zakresu opodatkowania przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i to niezależnie od woli podatnika, przy czym chodzi tu o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne" (wyrok NSA z 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 151/10, Lex nr 992204);

Pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc zdarzeniami niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Ocena co do wystąpienia przesłanki względów technicznych należy do organu podatkowego. Jednak to na przedsiębiorcy powołującym się na tego rodzaju przyczyny ciąży obowiązek wykazania w postępowaniu podatkowym, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 773/06, LEX nr 339937).

Według składu orzekającego, przez względy techniczne, o których mowa jest w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy – w odniesieniu do gruntów – rozumieć w szczególności specyficzne warunki geologiczne, uniemożliwiające ich wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej do czasu przeprowadzenia kosztownych prac ziemnych, bądź zmiany przeznaczenia gruntów, skażenie chemiczne, radioaktywne lub bakteriologiczne gruntu, które uniemożliwia jego użytkowanie.

Skarżący nie wykazał przyczyn, które uniemożliwiłyby wykorzystanie w/w gruntów w działalności gospodarczej po usunięciu porastających je chwastów, wyrównaniu terenu i uzbrojeniu ich w infrastrukturę odprowadzającą wodę.

W świetle powyższych uwag, w ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, uznając że nie ma racji skarżący twierdząc, że nieruchomość nie powinna być opodatkowana najwyższą stawką, gdyż nie może być w pełni wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Z ustaleń poczynionych przez organy podatkowe oraz ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż wskazywane przez skarżącego przeszkody nie uzasadniały przyjęcia braku możliwości wykorzystania spornej nieruchomości.

Odnosząc się do powołanych w skardze wyroków sądów administracyjnych przyjdzie zważyć, iż sąd w pełni popiera wyrażone w nich stanowisko, jednakże w ocenie Sądu interpretacja tych wyroków dokonana przez pełnomocnika skarżącego nie jest właściwa. W uchwale z dnia 2 kwietnia 2001 r., sygn. FPK 3/00 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą". Natomiast w wyroku NSA z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. II FSK 460/08 Sąd odniósł się do regulacji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. stwierdzając, iż prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy budynku mieszkalnego (lub jego części) z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, dotyczy tylko takiego budynku mieszkalnego (lub jego części), który jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Znajduje to odzwierciedlenie w brzmieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l, zgodnie z którym rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, między innymi dla budynków lub ich części: a) mieszkalnych, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Ustawodawca zawarł zatem dodatkową szczegółową regulację dotyczącą będących w posiadaniu przedsiębiorcy budynków. W przypadku gruntów jedyną przesłanką uzasadniająca opodatkowanie wyższą stawką podatku jest ich posiadanie. Powołany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. I SA/Gd 932/11 dotyczył innego stanu faktycznego, w szczególności opodatkowania będących w posiadaniu przedsiębiorcy budynków.

Z tych względów podstawie art. 151 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.