Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 226/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. w Wydziale IV w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Kierownika Nadzoru Wodnego w K. G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

J. K. (dalej wnioskodawca, strona, skarżący, zainteresowany) wystąpił do Nadzoru Wodnego w K. G. pismem z dnia 8 października 2018 r. o następującej treści.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 z późn. zm.) zwracam się z wnioskiem o udostępnienie informacji w następującym zakresie:

1. Ilości wydanych decyzji pozytywnych dot. legalizacji urządzenia wodnego oraz decyzji nakładających obowiązek wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom do dnia złożenia niniejszego wniosku:

2. Ilość wydanych decyzji dot. określenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych dla podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłaty za usługi wodne oraz przedłożenia wykazu podmiotów, dla których wydana została taka decyzji wraz z danym kontaktowymi;

3. Wykazu rowów melioracyjnych podlegających pod Zarząd Z.;

4. Kiedy odbyły się ostatnie inspekcje rowów melioracyjnych na terenie podlegającym Zlewni;

5. Kwoty pieniężnej wydanej na utrzymanie rowów melioracyjnych w 2018 roku;

6. Czy w ramach działań polegających na sprawdzeniu rowów melioracyjnych korzystano z firm zewnętrznych, czy pracowników własnych. W przypadku korzystania z firm zewnętrznych wnoszę o przedłożenie kserokopii umów;

7. Informacji dot. wysokości premii pracowniczych oraz odpraw dla pracowników zarządu od dnia 1 stycznia 2018 roku, z wyszczególnieniem wysokości oraz wskazania z jakiego tytułu premia została udzielona i jakie było merytoryczne uzasadnienie przyznania premii.

Adresat pismem z dnia 9 października 2018 r. doręczonym w dniu 10 października 2018 r. przekazał powyższe pismo według właściwości, celem jego załatwienia Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie Zarządowi Z. w L. Ś.. O powyższym fakcie nie zawiadomił wnioskodawcy.

Tej samej treści wnioski skarżący przesłał do Nadzoru Wodnego w P., L., L. Ś.. Zostały one przesłane wg właściwości w dniu 8 października i doręczone w dniu 9 października 2018 r. do Zarządu Z. w L.Ś.

W dniu 23 października 2018 r. do strony została przesłana odpowiedź następującej treści:

"Zarząd Zlewni w L. Ś. w odpowiedzi na wniosek złożony do Nadzoru Wodnego w L. Ś., Nadzoru Wodnego w L. oraz Nadzoru Wodnego w P. w sprawie udzielenia informacji publicznej z dnia 8 października 2018 r. (data wpływu 9 października 2018 r.) informuje, iż:"

Następnie następują odpowiedzi na kolejne pytania:

1. nie została wydana Decyzja przez Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Ś..

2. nie zostały wydane takie decyzje przez Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Ś..

3. Zarząd Zlewni w L. Ś. nie administruje rowami melioracyjnymi.

4. Zarząd Zlewni nie administruje rowami melioracyjnymi, wobec tego nie prowadził inspekcji rowów melioracyjnych na swoim obszarze działania.

5. Utrzymanie urządzeń melioracji wodnych należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, a jeżeli urządzenia te objęte są działalnością spółki wodnej działającej na terenie gminy lub związku spółek wodnych, w którym jest zrzeszona spółka wodna działająca na terenie gminy – do tej spółki lub tego związku spółek wodnych (art. 205 ustawy Prawo wodne z dnia 20.07.2017 r.).

6. Zarząd Zlewni nie administruje rowami melioracyjnymi. W związku z powyższym faktem nie korzystano z firm zewnętrznych do sprawdzenia rowów melioracyjnych.

7. Pracownicy Zarządu Zlewni w L. Ś. nie otrzymali dodatkowych premii, nie wypłacono również odpraw z tytułu odejścia na emeryturę."

W dniu 31 października 2018 r. skargę na bezczynność Kierownika Nadzoru Wodnego w K. G. do tutejszego Sądu złożył wnioskodawca. Zarzucił organowi naruszenie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 października 2018 r. i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, podniósł też, iż Nadzór Wodny K. G. nie posiada Kierownika. Podkreślił, że wnioski w tej samej formie i zakresie wpłynęły do innych jednostek Nadzoru Wodnego.

W związku z tym, że powyższe zapytania dotyczą działalności Zarządu Z. w L. Ś., a nie jednostek terenowych jakimi są jednostki wodne, wyżej wymienione wnioski zostały przekazane do Zarządu Z. Wszystkie wnioski złożone zostały do poszczególnych jednostek terenowych podległych Zarządowi Z. w L. Ś.. Ponieważ wnioski były tożsame zostały rozpoznane pod jednym numerem.

Pismem z dnia 23 października 2018 r. skarżący otrzymał odpowiedź na wszystkie wnioski. Omyłkowo w wyżej wymienionym piśmie w pierwszym akapicie nie został zaznaczony Nadzór Wodny K. G.. Podkreślono, że Pracownik Nadzoru Wodnego K. G. dopełnił swoich obowiązków, przekazując wniosek skarżącego z dnia 8 października 2018 r. do Zarządu Zlewni w L. Ś. celem załatwienia wg kompetencji. Wnioskodawca otrzymał odpowiedź na wniosek z dnia 8 października 2018 r. Złożone wnioski do czterech Nadzorów Wodnych, były to wnioski tożsame, rozpatrzone jednym pismem przez Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Ś..

W związku z tym należy uznać, że organ nie pozostaje bezczynny.

Pismem z dnia 12 grudnia 2018 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając ten wniosek podał, że po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi jawi się jako bezprzedmiotowe. Podał, że organ przyznał, iż przedmiotowy wniosek wpłynął 8 października 2018 r. Kolejnego dnia – 9 października wniosek został przekazany przez organ do Zarządu Zlewni w L. Ś.. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odpowiedź winna zostać udzielona w terminie 14 dni od otrzymania wniosku. Została zaś udzielona 23 października 2018 r., a więc po upływie tego terminu.

Przekazanie wniosku innej jednostce organizacyjnej nie powinno negatywnie wpływać na realizację ustawowych obowiązków organu. Ponadto organ miał możliwość poinformowania skarżącego o fakcie przekazania sprawy innemu podmiotowi oraz wyznaczyć dalszy termin załatwienia sprawy, czego jednak zaniechał. Tym samym organ w momencie złożenia skargi pozostawał w bezczynności.

Ponadto, z uwagi na brak ujęcia Nadzoru Wodnego K. G. w odpowiedzi, na którą powołuje się organ skarżący do momentu otrzymania odpowiedzi na skargę nie wiedział, że pismo z odpowiedzią dotyczy również niniejszego organu.

W doktrynie nie ulega żadnej wątpliwości, że w razie pozostawania przez organ w bezczynności w momencie wniesienia skargi skarżącemu należy się zwrot kosztów postępowania. Na potwierdzenie powyższego twierdzenia przywołał fragment uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest bezczynność organu związana z udostępnieniem informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2445/11 i wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt IV SAB/Po 41/17).

Zgodnie z brzmieniem art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.

W realiach rozpoznawanej sprawy przedmiotem sporu nie jest ustalenie charakteru żądanych przez skarżącego informacji, niesporny jest również fakt, że jednostka do której skierowano wniosek nie była podmiotem zobowiązanym do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 8 października 2018 r.Niesporne również jest, że wskazany wyżej wniosek został doręczony organowi w dniu 8 października 2018 r. a przesłany przez tę jednostkę do właściwej jednostki – Zarządu Z. w L.Ś. w dniu 10 października 2018 r. W dniu 23 października 2018 r. Zarząd Z. w L. Ś. udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 23 października 2018 r.

Powyższy stan faktyczny, potwierdzony przez skarżącego w jego piśmie z dnia 12 grudnia 2018 r. daje podstawy do uznania, że skarga jest bezzasadna a organ nie pozostaje w bezczynności.

Przede wszystkim wskazany organ nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego. Organem właściwym jest Zarząd Z. w L. Ś.. Istotnie przesyłając pismo do właściwej jednostki, wskazany w skardze organ winien zawiadomić wnioskodawcę o powyższym fakcie. Jednakże nie uczynienie tegoż nie zrodziło żadnych ujemnych skutków dla zainteresowanego. Po drugie rozpoznawana skarga na bezczynność została sporządzona, nosi datę 30 października 2018 r., a została nadana w urzędzie pocztowym, co wynika z prezentaty urzędu, w dniu 31 października 2018 r. Powyższe wskazuje, że skargę wniesiono 8 dni po otrzymaniu odpowiedzi. Organ w zawartym wyżej piśmie z dnia 12 grudnia 2018 r. przyznał, że odpowiedź otrzymał w dniu 23 października 2018 r. Nie ma istotnego znaczenia, że powyższe pismo nie zawierało informacji, że jest to również odpowiedź na wniosek kierowany do Kierownika Nadzoru Wodnego w K. G. skoro z jej treści wynikało, że obejmowała również ten wniosek. Odpowiedzi miały charakter ogólny, dotyczyły całego obszaru działania Zarządu Z..

Co najmniej niezrozumiałe jest w tych okolicznościach twierdzenie skarżącego, że do momentu otrzymania odpowiedzi na skargę nie wiedział, że pismo z odpowiedzią dotyczy również niniejszego organu.

Dodatkowo należy zauważyć, że organ zobowiązany nie uchybił terminowi do udzielenia odpowiedzi – wskazanemu w art. 13 udip. Została ona udzielona w terminie 14 dni. Błędne określenie organu zobowiązanego nie może (wniosek doręczony dnia 10 października – odpowiedź 23 października 2018 r.) obciążać adresata, obciąża wnioskodawcę.

Sąd w całości podziela stwierdzenie zawarte w piśmie skarżącego z dnia 12 grudnia 2018 r., w którym twierdzi, że w razie pozostawania przez organ w bezczynności w momencie wniesienia skargi skarżącemu należy się zwrot kosztów postępowania.

W niniejszej sprawie w momencie wniesienia skargi skarżący od 8 dni był w posiadaniu odpowiedzi na swój wniosek. Zatem w tej sytuacji ma zastosowanie art. 200 p.p.s.a. Sąd zauważa również, że głównym celem art. 149 § 1 p.p.s.a., na którym opiera się skarga, jest "wymuszenie" od organu zobowiązanego udzielenia odpowiedzi na wniosek. W niniejszej sprawie w dniu wniesienia skargi ten cel był już osiągnięty.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak wyżej.