Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 6/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c); art. 152; art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Wojewody z dnia 22 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 6 września 2013 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej B. O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 września 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 104 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 47 ust. 2, art. 10 ust. 1 i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzekł o zameldowaniu L. K. na pobyt czasowy trwający w okresie 13 czerwca 2013 r. – 13 czerwca 2014 r. w lokalu położonym w G. przy ul. [...].

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że L.K. z wnioskiem o zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące wystąpiła w dniu 14 czerwca 2013 r. po tym jak odmówiono jej przyjęcia zgłoszenia meldunkowego z uwagi na wątpliwość organu, czy ww. faktycznie zamieszkała pod ww. adresem. Ponadto w dniu 17 czerwca 2013 r. do organu meldunkowego wpłynęło pismo B. O. – współwłaścicielki nieruchomości stanowiące wyraz sprzeciwu przeciwko zameldowaniu kogokolwiek w jej nieruchomości przez byłego męża S. O.

Zebrany w okresie lipiec – wrzesień 2013 r. materiał dowodowy świadczy o tym, że L. K. wraz ze S. O. zamieszkuje czasowo w lokalu przy ul. [...] w G. Fakt ten potwierdził komisariat Policji właściwy dla dzielnicy miasta oraz sama B. O. (współwłaścicielka nieruchomości i była żona S. O.) sprzeciwiająca się zameldowaniu ww. w spornym lokalu.

W odwołaniu od ww. decyzji wniesionej do Wojewody B. O. wniosła o uchylenie wydanego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, względnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania powołując się na konflikt istniejący pomiędzy byłymi małżonkami.

Decyzją z dnia 22 października 2013 r. znak [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że przesłanką meldunkową jest faktyczne zamieszkiwanie w lokalu. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że ww. przesłanka została przez L.K. spełniona. Zeznania potwierdzające ten stan złożyła sama ww. jak i S.O. Fakt ten został nadto potwierdzony kontrolą policyjną. Jak wskazał dalej Wojewoda w obecnym stanie prawnym zgoda właściciela lokalu nie jest wymagana do zameldowania. Meldunek nie jest bowiem w żadnym stopniu równoznaczny z nabyciem uprawnień do lokalu.

Z kolei wskazywane przez odwołującą kwestie rodzinne oraz niewłaściwe stosunki panujące pomiędzy stronami nie mogą stanowić podstawy do zmiany wydanego rozstrzygnięcia. Przesłanką do zameldowania jest bowiem fakt zamieszkania, który w realiach sprawy nie stanowił przedmiotu sporu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. O. wniosła o zmianę wydanej decyzji wskazując, że w spornej nieruchomości L.K. nie przebywa na stałe.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

Na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. uczestnicy postępowania L. K. i S. O. wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W świetle zarzutów w niej podniesionych punkt wyjścia do rozważań na temat prawidłowości procedowania przez organy administracji jak i wydanych w toku postępowania aktów administracyjnych stanowić winna wykładnia art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), który w dacie orzekania przez organy administracji stanowił, że osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca.

Stosownie do art. 7 ust.1 tej ustawy pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem.

Sąd zwraca uwagę, iż instytucje zameldowania oraz wymeldowania z lokalu mają charakter wyłącznie ewidencyjny i jako takie – nie rodzą żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądzają o ich utracie. Są to zatem wyłącznie akty, których istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu oznaczonej osoby.

Powołany przepis określa m.in. obowiązek czasowego zameldowania się osoby przebywającej w danym miejscu przez określony w przepisie tym czas. Zatem analogicznie jak przy pobycie stałym – miejsce pobytu czasowego dla osoby w nim przebywającej, jest to miejsce w którym osoba ta realizuje swoje funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania. Różnica polega na tym, że robi to niejako "tymczasowo" albowiem z góry wie, że w danym miejscu przebywać będzie jedynie przez jakiś czas, gdyż nie zamierza opuszczać miejsca pobytu stałego. Wskazana różnica pozwala dostrzec sytuację, której nie sposób uznać za miejsce czasowego pobytu osoby, która w danym miejscu nie przebywa trwale przez okres ponad trzech miesięcy albowiem mieszka również w stałym miejscu pobytu. Podkreślić bowiem trzeba, że ocena charakteru pobytu nie może ograniczać się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia wnioskodawcy co do jego zamiarów. Istotne są bowiem obiektywne okoliczności faktyczne.

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia zaistnienia przesłanki do zameldowania czasowego, w ocenie Sądu, prowadzi do wniosku, iż organy nie ustaliły czy sporna nieruchomość stanowi dla L.K. miejsce pobytu czasowego, czy też w miejscu tym bywa ona regularnie przez dłuższe okresy czasu, co związane jest bezpośrednio z obecnością w tej nieruchomości S. O. Inaczej mówiąc czy pobyty te mają charakter np. dłuższych odwiedzin, które nie trwają ponad 3 miesiące. Jak wynika bowiem z oświadczenia samej L. K. z dnia 24 lipca 2013 roku złożonego przed organem pierwszej instancji "w związku z wyjazdem z miejsca zamieszkania S. O. nie widzi potrzeby zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] w G., udaje się zatem do stałego miejsca zameldowania. Planuje powrót do G. około 8 sierpnia 2013 roku". Stwierdzić trzeba, że na podstawie wyjaśnień skarżącej B.O. jak i ustaleń Komisariatu Policji w G.-R. z dnia 10.07.2013 roku /k.[...] akt adm./ nie sposób ustalić charakteru pobytu L. K. w nieruchomości przy ul. [...] w G. jak i czasu tego pobytu. Zauważyć bowiem należy, że u podstaw obowiązku meldunkowego stałego bądź czasowego jest pobyt w konkretnym miejscu przez okres ponad 3 miesięcy. A zatem pobyt w rozumieniu tego przepisu ustawodawca łączy z miejscem, a nie z przebywaniem w towarzystwie konkretnych osób, o ile w miejscu tym osoby te się znajdują.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w pkt 1 wyroku.

Na podstawie art. 152 w/w aktu normatywnego orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

O kosztach postępowania Sąd orzekł mając za podstawę art. 200 w/w ustawy.

W dalszym toku postępowania organy winny uwzględnić w/w rozważania koncentrujące się wokół prawidłowości postępowania dowodowego stanowiącego podstawę wydania poprawnego rozstrzygnięcia administracyjnego.