Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 29/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-03-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej~Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 260 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, w sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) listopada 2015 r., nr (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług, za grudzień 2011 r., w związku ze sprzeciwem skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. I SA/Rz 29/16, odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. I SA/Rz 29/16, odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia, powodem odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego było to, że przedstawiony przez niego obraz własnej sytuacji majątkowej był niejasny i niepełny, co wiązało się z w znacznej mierze z niewykonaniem przez niego wezwania do złożenia dodatkowego oświadczenia, z dnia 3 lutego 2016 r. Z tego powodu, zdaniem rozpoznającego wniosek, nie sposób było określić między innymi warunków mieszkaniowych skarżącego (liczby i tytułów prawnych do konkretnych lokali), gdyż w składanych przez niego dokumentach figurowało kilka różnych adresów.

Niezależnie od powyższego referendarz zwrócił uwagę, że skarżący wraz z żoną kierują spółką z o.o., pełniąc funkcje prokurenta i prezesa zarządu, w tej zaś sytuacji deklarowane przez nich niskie dochody, na poziomie minimalnego wynagrodzenia za pracę, muszą budzić uzasadnione wątpliwości, co do ich wiarygodności, w świetle zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Ponadto, nawet gdyby przyjąć, że dane te są wiarygodne i odpowiadają rzeczywistości, to świadczyłoby to o tym, że zarówno sam skarżący, jak i jego żona nie wykorzystują swoich możliwości zarobkowych, jakie stwarza im zajmowana pozycja zawodowa (sprawowanie funkcji menedżerskich w spółce prawa handlowego) w związku z tym nie mogą oni zasadnie domagać się wsparcia ze środków publicznych.

Odnośnie wspomnianych wyżej możliwości zarobkowych w zaskarżonym postanowieniu zwrócono również uwagę na to, że ich pełna ocena nie była możliwa z przyczyn leżących po stronie skarżącego, który nie przedłożył kopii składanych przez ten podmiot (sp. z o.o.) deklaracji VAT, o które był wzywany, zarządzeniem z dnia 3 lutego 2016 r.

Składając sprzeciw od postanowienia referendarza skarżący podkreślił, że z powodu uchybień po stronie doręczyciela, nie otrzymał wezwania z dnia 3 lutego 2016 r. (nie otrzymał awiza przesyłek), do złożenia dodatkowego oświadczenia. Zaznaczył też, że mogło być to spowodowane tym, że kierowana do niego korespondencja została wysłana do niego, jako do osoby fizycznej, a nie na adres firmy, która jest jego pracodawcą. Zaznaczył też, że wezwanie to powinno być ponownie mu doręczone.

Odnosząc się do kwestii, których dotyczyło wezwanie skarżący stwierdził, że wraz z rodziną zamieszkuje w K., gdzie jednak nie jest zameldowany. Skarżący nie mieszka w P., gdzie jest współwłaścicielem nieruchomości, nie czerpie jednak z niej żadnych pożytków. Jeżeli zaś chodzi o adres w R., to jest to wyłącznie miejsce zameldowania żony.

Odnosząc się do zakresu działalności, prowadzonej przez firmę, którą wraz z żoną zarządza, skarżący wskazał, że jest on niewielki, podobnie jak generowane dochody. Podkreślił też, że jego zarobki uzależnione są od decyzji jedynego wspólnika spółki, która użycza mu mieszkania i udziela wsparcia, jeżeli chodzi o spłatę zadłużenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Skarżący kwestionując zasadność zaskarżonego orzeczenie ograniczył się do zaprzeczenia ustaleniom poczynionym przez referendarza, bez poparcia swoich twierdzeń konkretnymi argumentami lub uprawdopodobnienia ich chociażby odpowiednimi dokumentami źródłowymi. Oceniając te zarzuty na wstępie należy odnieść się jednak do podnoszonych przez niego kwestii, związanych z nieodebraniem przez niego wezwania do złożenia dodatkowego oświadczenia. Wezwanie to zostało mu wysłane prawidłowo, na adres wskazany przez niego, jako adres do doręczeń, na jego nazwisko, albowiem to on sam jest stroną w przedmiotowej sprawie, a nie spółka w której pracuje. W tej więc sytuacji brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania prawidłowości tego doręczenia, czy też jego ponawiania, gdyż zostało ono wysłane zgodnie z obowiązująca procedurą. Na marginesie dodać jedynie należy, że to skarżący ponosi wyłączną odpowiedzialność za prawidłowość i aktualność swojego adresu do doręczeń, jak również konsekwencje własnych uchybień w tym zakresie.

W tym miejscu zaznaczyć też należy, że niezrozumiałym jest wskazywanie jako adresu, na który wysyłana jest kierowana do skarżącego korespondencja, adresu pracodawcy, a nie na adresu domowego, którego nie można utożsamiać z adresem zameldowania. Tak więc już sam sposób przedstawiania danych kontaktowym potwierdza jedynie wątpliwości, co do rzeczywistego miejsca zamieszkania skarżącego. Wątpliwości tych nie wyjaśnia treść oświadczenia zawarta w sprzeciwie, gdyż twierdzenia o konieczności wskazywania jako adresu, miejsca zameldowania, nie znajdują racjonalnego uzasadnienia, ani w obowiązujących przepisach, ani realiach życia.

Zauważyć ponadto należy, że na przedłożonych rachunkach za media widnieje adres który nie pokrywa się ani ze wskazywanym faktycznym adresem zamieszkania skarżącego i jego rodziny w K., ani adresem [...], do którego skarżący odniósł się w sprzeciwie. W tej sytuacji wątpliwości referendarza w tym zakresie przedstawiają się jako zasadne i takimi nadal pozostają.

Jeżeli chodzi o kwestię możliwości zarobkowych skarżącego to tu należy podkreślić, że skarżący zaprzeczając ich istnieniu, w rozmiarze przekraczającym deklarowane dochody, w dalszym ciągu nie przedłożył deklaracji VAT spółki, którą wraz z żoną kieruje. Tak więc jego twierdzenia, kwestionujące stanowisko referendarza, w dalszym ciągu są gołosłowne i w związku z tym nie mogą stanowić podstawy zmiany zaskarżonego orzeczenia.

W kwestii możliwości zarobkowych skarżącego dodać należy, że fakt korzystania ze wsparcia jedynego wspólnika spółki, w której skarżący i jego małżonka pracują, w postaci użyczenia mieszkania i pomocy finansowej w spłacie kredytu, świadczy o tym, że deklarowane wynagrodzenie za pracę nie jest jedynym świadczeniem, uzyskiwanym przez skarżącego i jego żonę, z tytułu pracy na rzecz spółki i potwierdza to, że dysponuje on dodatkowymi możliwościami zarobkowymi. Możliwości te stwarza mu też to, że jest właścicielem nieruchomości w P., w której nie zamieszkuje, a która może być źródłem dodatkowych przychodów dla niego.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art.260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.