Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 445/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2008r. sprawy ze skargi A. M. S. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru montażu tablicy reklamowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. M. S. S.A. w P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2007r., Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Spółki Akcyjnej A. M. S. z siedzibą w P. przy ul. [...], od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] kwietnia 2006r., Nr [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem (jednostronne urządzenie reklamowe) o wymiarach 3,7 x 2,7 m o łącznej powierzchni 9,99 m2 na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] przed skrzyżowaniem z ulicą [...] w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego - zwanej dalej kpa (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż roboty budowlane związane z budową obiektu, będącego przedmiotem zgłoszenia dokonanego w dniu [...] kwietnia 2006r. objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Z dokumentacji projektowej wynika, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczy budowy wolnostojącego urządzenia reklamowego, trwale związanego z gruntem

(fundament nawierzchniowy o wymiarach 3,0 x 2,2 x 0,20 m oraz fundament zagłębiony 3,0 x 2,2 x 0,20 m oraz fundament głęboki 2,2 x 1,8 x 0,30 m) składającego się z konstrukcji nośnej oraz zainstalowanej na niej tablicy reklamowej o wymiarach

3,7 x 2,7 m.

Zdaniem Wojewody [...] wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego masa całkowita jak i osadzenie na gruncie świadczą o tym, że zgłoszona inwestycja jest budowlą o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego tj. wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym.

Organ odwoławczy stwierdził, iż przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego stanowiący podstawę prawną zgłoszenia nie ma zastosowania, gdyż dotyczy instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach, a nie budowy samodzielnej konstrukcji (budowli) na własnym fundamencie. Wojewoda [...] przyznał, że od dnia dokonanego zgłoszenia do dnia doręczenia stronie decyzji wnoszącej sprzeciw upłynęło ponad 30 dni, lecz nie stanowi to podstawy do legalizacji zgłoszonej inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wniosła Spółka Akcyjna A. M. S. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie przez organ odwoławczy wniesienia sprzeciwu po upływie 30 dni od dokonanego zgłoszenia;

2) art. 30 ust 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane przez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu

z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6;

3) art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 1 kpa poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.

(Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który zgodnie z dyspozycją określoną w art. 1 § 2 w/w ustawy dokonuje kontroli aktu zaskarżonego pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa

(art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej ppsa - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),

przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego

w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Należy podkreślić, że materialnoprawną podstawą decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] października 2007r. był przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego zgodnie, z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Sąd podziela w tym względzie stanowisko skarżącej spółki dotyczące błędnego uznania przez organ, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to,

że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instancją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane

w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonanego zgłoszenia stanowił, iż "pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym".

Treść art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zdaniem Sądu orzekającego jest jasna i wyłącza ze zgłoszenia tylko tablice i urządzenia reklamowe usytuowane na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Tego rodzaju roboty budowlane w świetle art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, nie wymagają pozwolenia na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2006r., sygn. akt: II OSK 931/05).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie również stoi na stanowisku,

że zgłoszony przez inwestora zamiar instalacji tablicy reklamowej nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i korzysta ze zwolnienia, o którym mowa

w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że problematyka objęta treścią skargi niejednokrotnie stanowiła już przedmiot rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd w niniejszym składzie orzekającym podziela wcześniej wyrażane stanowisko (które w chwili obecnej stanowi już utrwaloną linię orzeczniczą), iż instalacja urządzeń reklamowych, niezależnie czy umieszczanych

na budynkach czy bezpośrednio na gruncie, stanowi przedmiot regulacji

art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (zob. m. in. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2008r.

sygn. akt: VII SA/Wa 258/08, z dnia 9 kwietnia 2008r. sygn. akt: VII SA/Wa 184/08,

z dnia 8 kwietnia 2008r. sygn. akt: VII SA/Wa 88/08, z dnia 18 marca 2008r.

sygn. akt: VII SA/Wa 85/08).

Godnym podkreślenia jest, że w art. 28 zawarta jest zasada wg której budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31

tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych

lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego.

Art. 29 ust. 2 w pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia zaś z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych z zastrzeżeniem wyjątków.

Wykonywanie robót, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6, wymaga jedynie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy).

W ocenie tutejszego Sądu z przytoczonych powyżej przepisów wynika,

iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia

na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego

w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać

za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej.

W związku z tym Sąd nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w zaskarżonej decyzji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla urządzenia reklamowego, zgłoszonego przez A. M. S. S.A. w P.

Poza tym analizując wskazane przepisy, trzeba wziąć pod uwagę kierunek kolejnych zmian prawa budowlanego. Podstawowym celem tych nowelizacji

było uproszczenie procedur związanych z przebiegiem procesu budowlanego. Określony w art. 29 Prawa budowlanego katalog obiektów i robót budowlanych niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę stanowi wyjątek od zasady przyjętej w ustawie, nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Katalog ten obejmuje obiekty i roboty budowlane o niskim stopniu skomplikowania i znikomym wpływie na otoczenie, zarówno architektoniczne, jak i na środowisko naturalne. Sukcesywnie poszerzany katalog zwolnień od uzyskiwania pozwolenia budowlanego ma na celu liberalizację wymagań i skrócenie drogi do uzyskania prawa legalnego wykonania robót budowlanych.

Zamiarem ustawodawcy była zatem liberalizacja i odformalizowanie procedur

w celu uproszczenia i przyspieszenia procesów inwestycyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2008r., sygn. akt:

VII SA/Wa 2087/07).

Odnosząc się do zarzutu skargi, polegającego na naruszeniu przez

Wojewodę [...] art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie sytuacji, w której organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, należy uznać go za nieuzasadniony.

Wykładania przepisu art. 30 Prawa budowlanego wskazuje, iż zgłoszenia,

o którym mowa w ust. 1 art. 30 Prawa budowlanego, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu.

Organowi, do którego wpłynęło zgłoszenie przysługuje, zatem termin 30 dni

na zgłoszenie sprzeciwu.

Oznacza to, że jeżeli organ do końca 30-dniowego terminu nie wniesie sprzeciwu lub nie wyda postanowienia w przedmiocie uzupełnienia braków zgłoszenia, traci

z tą chwilą kompetencję do działania w sprawie. Termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego. Termin ten jest terminem

do załatwienia sprawy, a nie do wydania decyzji. Jest terminem dla organu aby wniósł sprzeciw. Nie jest to termin dla strony ani dla doręczyciela.

Wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy rozumieć jako sporządzenie i wysłanie decyzji przez organ, nie można utożsamiać tego terminu z doręczeniem decyzji o wniesieniu sprzeciwu albowiem od chwili wysłania pisma organ traci wpływ na dalsze losy pisma. Zatem nie można wymagać od organu aby wniesienie decyzji o sprzeciwie obejmowało zarówno działania organu

jak i działania, np. poczty polskiej oraz stron, które również mogą wpływać na losy pisma.

Nie można więc podzielić stanowiska skarżącej Spółki, że "wniesienie sprzeciwu" stanowi data doręczenia decyzji stronie, takiego wymogu bowiem omawiany przepis

na organ nie nakłada. Gdyby przyjąć, że termin upływa z chwilą doręczenia stronie decyzji w której zgłoszono sprzeciw, mogłoby dojść do sytuacji, że organ miałby zaledwie kilka dni do wydania takiej decyzji np. w przypadku doręczenia zastępczego, czy też w przypadku konieczności awizowania przesyłki.

Dlatego też dla określenia daty z jaką termin uważa się za zachowany należałoby sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 kpa. W myśl art. 57 § 5 kpa termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, a tym w sprawie będzie decyzja wnosząca sprzeciw, zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej. Nawiązanie

do treści art. 57 § 5 kpa przy ocenie, czy organ zachował termin 30 - dniowy

do wniesienia sprzeciwu z jednej strony zobliguje organ do terminowego podejmowania czynności, z drugiej zaś będzie niezależne od strony, która może podejmować starania, aby na przykład nie odbierać korespondencji, czy też czynić to ze zwłoką, która będzie z kolei skutkowała uchybieniem tegoż terminu przez organ. Jednocześnie taki sposób obliczania terminu 30 - dniowego pozwoli na zachowanie dla organu stosownego czasu dla podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuży to ponad dopuszczalną miarę okresu oczekiwania dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu przez organ,

a tym samym nie wpłynie na przedłużenie procesu inwestycyjnego, co jest zresztą podstawowym celem, dla którego wprowadzono w ogóle możliwość dokonywania zgłoszenia w sytuacjach ustawą przewidzianych (zob. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006r., sygn. akt II OSK 79/06, Nr Lex 319177).

W niniejszej sprawie decyzja Prezydenta [...] W. z dnia [...] kwietnia 2006r. Nr [...] została złożona w polskiej placówce pocztowej przed dniem [...] kwietnia 2006r., gdyż jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru w tym dniu została ona awizowana co w odniesieniu do daty wniesienia zgłoszenia ([...] kwietnia 2006r.) prowadzi do stwierdzenia, że sprzeciw został zgłoszony w ustawowym 30 – dniowym terminie, określonym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Reasumując z uwagi na naruszenia art. 30 Prawa budowlanego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ppsa orzekł jak w sentencji.

Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 ppsa.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.