Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 595/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 134, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 138 par. 1pkt 1, art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 93
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie wstępnego projektu podziału działki 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 20 marca 2009 r., nr [...], 2. określa, że postanowienia wymienione w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 20 marca 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115 poz. 741, z późn. zm.) oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071, z późn. zm.), zaopiniował pozytywnie proponowany przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta ul. [...] wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], obręb [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] wpisana w księdze wieczystej Sądu Rejonowego w G. pod nr KW [...], stanowiąca własność A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.. Organ wskazał, iż wstępny projekt podziału nieruchomości stanowi integralną część niniejszego postanowienia.

Ustalono, że wstępny projekt podziału jest związany z realizacją celu publicznego - modernizacją ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] ze skrzyżowaniem ul. [...] z ul. [...], zadanie G/049/07. Postępowanie w sprawie zaopiniowania wstępnego projektu podziału zostało wszczęte z urzędu na podstawie art. 61 kpa pismem nr [...] z dnia 6 lutego 2009 r. Strona postępowania nie wniosła do niego uwag. W ocenie organu niniejsze postanowienie ma na celu stwierdzenie zgodności z planem miejscowym przedstawionego wstępnego projektu podziału. Teren określony we wstępnym projekcie podziału jest objęty planem miejscowym: MPZP U. - rejon ul. [...] i [...] w mieście G. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta nr XIV/450 z dnia 30 października 2003 r. 1812; MPZP U. rejon ulicy [...] w mieście G. - w opracowaniu, 1837 (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego nr 155, poz. 2814, z dnia 10 grudnia 2003 r.). Powołując się na karty terenu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 1812 U. - rejon ulic [...] i [...] podał organ, iż przeznaczenie projektowanych działek zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego jest następujące:

działka B - strefa usługowo-mieszkaniowa, oznaczenie w mpzp 002-31 - działka nie stanowi samodzielnej działki budowlanej;

działka A - ulica zbiorcza Z2/2, oznaczenie w mpzp 007-82.

Organ uznał, iż projektowane nowe granice nieruchomości są zgodne z ustalonymi przez plan miejscowy liniami rozgraniczającymi tereny o różnym sposobie użytkowania, a wszystkie nieruchomości będą miały dostęp do drogi publicznej. Ustalił również, że proponowany we wstępnym projekcie nowy podział działek umożliwia ich zagospodarowanie na cele określone przez plan miejscowy.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła A Spółka z o.o. w G., domagając się jego uchylenia. Zdaniem spółki proponowany podział nieruchomości nie uwzględnia jej usprawiedliwionych interesów. Nie wzięto pod uwagę, że proponowany projekt podziału przeczy zasadom planowania i zagospodarowania przestrzennego. Podział polegający na wydzieleniu w dużej nieruchomości małej nieruchomości, powoduje znaczne pogorszenie funkcjonalności nieruchomości powstałej na skutek podziału, a oznaczonej na mapie jako działka B. Działka ta nie będzie stanowić samodzielnej działki budowlanej. Jej kształt i położenie powodują, że nie będzie możliwym rozsądne i estetyczne jej zagospodarowanie. Oprócz tego skarżąca spółka stwierdziła, że znacznemu obniżeniu ulegnie wartość tak podzielonej nieruchomości. Wskazała również, że po dokonaniu zaproponowanego podziału nieruchomości wywłaszczona zostanie jedynie nieruchomość przeznaczona pod budowę drogi, a skarżącej we władaniu pozostanie nieruchomość, której ze względu na właściwości nie będzie mogła ani zagospodarować ani też za rozsądną cenę sprzedać. Będzie natomiast zmuszona ponosić wszelkie z tym związane obciążenia publicznoprawne. Zdaniem spółki celowym jest wywłaszczenie całej dotychczasowej nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2009 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa i art. 93 ust. 1. 2 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Kolegium podniosło, iż postanowienie zostało wydane na podstawie art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z przepisu tego wynika, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94 ustawy. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Oprócz tego podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1.

Z art. 93 ust. 2 ustawy wynika, że przy zatwierdzeniu projektu podziału organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt podziału realizuje to przeznaczenie i czy służy temu przeznaczeniu. Dodatkowym kryterium dopuszczalności zatwierdzenia podziału jest określona przez ustawodawcę konieczność badania możliwości przyszłego zagospodarowania nowo utworzonych działek właśnie zgodnie z celem i przeznaczeniem nieruchomości w planie miejscowym. Według organu I instancji projekt podziału nieruchomości jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dotyczącej rejonu ul. [...] i [...] w G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr XIV /450 z 30 października 2003 r., zaś celem podziału jest wydzielenie z działki [...] dwóch działek - działki A – pod ulice zbiorcza Z2/2 , oznaczone w mpzp jako 007/82 i działki B - o przeznaczeniu usługowo- mieszkaniowym, oznaczenie w mpzp 002-31, przy czym działka ta nie stanowi samodzielnej działki budowlanej.

Kolegium wskazało, że z wstępnego projektu podziału działki nr [...] wynika, że działka oznaczona jako A ma powierzchnię 4643 m2 a działka oznaczona jako B 290 m2. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że projektowane nowe granice nieruchomości są zgodne z ustalonymi w planie miejscowym liniami rozgraniczającymi tereny o różnym sposobie użytkowania. Wszystkie nieruchomości będą przy tym miały dostęp do drogi publicznej.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia Kolegium uznało, że nie są zasadne. Rysunek planu wraz z zapisem planu ulicy 007-82 wskazuje, że linia rozgraniczająca ulicy jest wydzielona na całej długości. Stanowi kontynuację planowanych wydzieleń na obszarze 2,85 ha pod budowę ulicy zbiorczej o dwóch jezdniach po dwa pasy ruchu, trasę tramwajową i trasę rowerową o szerokości nie mniej niż 50m. Zarzuty skarżącej Spółki, jak zważyło Kolegium, dotyczą niewątpliwie jej interesu. Nie mogą być jednak uwzględnione z uwagi na to, że po pierwsze proponowany podział jest zgodny z planem zagospodarowania i jako taki niezbędny dla realizacji wskazanego w nim założenia. Po drugie, przedmiotem sprawy nie jest kwestia wywłaszczenia i odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość i te argumenty nie mogą być brane pod uwagę. Wskazało SKO, że kwestia wywłaszczenia, jak i wysokość odszkodowania zależy od negocjacji prowadzonych przez strony i nie jest wykluczonym przejęcie przez Gminę Miasta również działki oznaczonej jako działka B, jak również sprzedaż na poprawę zagospodarowania działki nr [...]. Według Kolegium proponowane do wydzielenia działki wykazują zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A Spółka z o.o. w Gdańsku domaga się uchylenia opisanego wyżej postanowienia SKO oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zarzuca naruszenie art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 września 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez nieuwzględnienie przeznaczenia terenu określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca podnosi, iż zgodnie z wstępnym projektem planu podziału nowopowstała działka oznaczona jako "B" miałaby powierzchnię 290 m2 i znajdowałaby się w strefie określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako 002-31. Strefa ta przewidziana jest w MPZP jako strefa mieszana usługowo-mieszkaniowa, ze wskaźnikiem intensywności zabudowy max 0,6, pokryciem działki zabudową max 30 % oraz minimalną powierzchnią działki 600 m2, dla małych domów min. 800 m2 oraz dla zabudowy bliźniaczej 350 m2. Mając na względzie powierzchnię działki "B" powstałej w wyniku podziału (290 m2) stwierdza skarżąca, iż nie jest możliwe wykorzystanie tej działki w żaden ze sposobów wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji uzasadniony jest pogląd, iż wbrew twierdzeniom organów administracji obu instancji, zaproponowany plan podziału nie uwzględnia w tym zakresie ustaleń planu miejscowego, a ponadto organy nie wypowiedziały się jednoznacznie, czy działka "B" o powierzchni 290 m2 będzie mogła być przeznaczona zgodnie z miejscowym planem pod zabudowę o parametrach (w szczególności dotyczących powierzchni działki) przewidzianych w tym planie. Dodatkowo, kształt działki powstałej w wyniku podziału (długi, wąski pasek) w zasadzie uniemożliwi korzystanie z działki przez jej właściciela w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem gospodarczym

Według skarżącej spółki, tego rodzaju uchybienia były już korygowane w toku kontroli sądowoadministracyjnej, czego wynikiem było m.in. wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 27 czerwca 2006 r. (sygn. akt I SA/Wa 2355/05, LEX nr 235307). Wyrok ten zapadł na tle niemal identycznej sprawy, w której zgodnie z wstępnym projektem podziału powstać miała działka o powierzchni 1.184 m2, podczas gdy plan miejscowy przewidywał jako minimalną powierzchnię działki 1.200 m2, a WSA w Warszawie stwierdził, iż organ zobowiązany jest przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Podobny pogląd został wyrażony także m.in. w wyroku NSA z dnia 7 stycznia 2002 r. (sygn. akt I SA 1400/00) oraz wyroku WSA w Gdańsku z dnia 4 lipca 2007 r. (sygn. akt II SA/Gd 353/07).

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Według SKO skarżąca Spółka nie zrozumiała, że wstępny projekt podziału działki nr [...] został dokonany na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu wydzielenia z niej działki B z przeznaczeniem pod budowę ulicy zbiorczej, a nie wydzielenia działki A. Nadto kwestią odrębną jest odszkodowanie za działkę B i ewentualne odszkodowanie za działkę A. W przypadku działki A, przepis art. 36 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje możliwości działania skarżącej spółki i roszczenia, z jakimi może wystąpić przeciwko Gminie G., ale ponieważ nie było to przedmiotem rozpatrywanej sprawy, Kolegium nie odnosiło się do tych kwestii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić.

Oceniając zaskarżone postanowienie pod kątem jego legalności, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd uznał, że narusza ona prawo.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 93 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603, ze zm.), dalej u.g.n., stosownie do którego podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 (ust. 4). Zgodnie zaś z ustępem 5 opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Zaskarżone postanowienie zapadło po ustaleniu okoliczności sprawy, które zasadniczo pozostają niesporne. Wynika z nich, że niniejsze postępowanie administracyjne w sprawie zaopiniowania projektu podziału działki nr [...], położonej w Gdańsku, stanowiącej własność skarżącej spółki, toczy się z urzędu. Wstępny projekt podziału jest związany z realizacją inwestycji celu publicznego - modernizacji ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...], ze skrzyżowaniem ul. [...] z ul. [...], zadanie G/049/07. Postępowanie w sprawie zaopiniowania wstępnego projektu podziału przedmiotowej zostało wszczęte z urzędu, stosownie do treści art. 61 kpa, o czym świadczy pismo z dnia 22 grudnia 2008 r. oraz zawiadomienie z dnia 6 lutego 2009 r. o wszczęciu postępowania skierowane do strony skarżącej (vide: k. 3 i 6 akt administracyjnych I instancji). Z treści wskazanego pisma oraz zawiadomienia wynika, że podział przedmiotowej działki następuje w celu wydzielenia nieruchomości w związku z realizacją opisanej wyżej inwestycji celu publicznego.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Postępowanie podziałowe w niniejszej sprawie mogło zatem zostać wszczęte z urzędu w oparciu o przytoczony wyżej przepis, gdyż jest ono niezbędne do realizacji celu publicznego jakim jest budowa drogi publicznej (art. 6 pkt 1 u.g.n.). W ocenie Sądu istniał także obowiązek wyrażenia opinii o zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, który to obowiązek dotyczy zarówno podziału dokonywanego na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny (art. 97 ust. 1 i 2 ustawy), jak i podziału dokonywanego z urzędu (vide: wyrok SN z 7 marca 2002 r., III RN 50/2001, OSNAPiUS z 2002 r., nr 20 poz. 476).

Zaskarżone postanowienie wskazuje, że celem podziału jest wydzielenie z przedmiotowej nieruchomości części opisanej wyżej ulicy (drogi publicznej), oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym w uchwale Rady Miasta nr XIV/450/2003 z dnia 30 października 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego nr 155 z dnia 10 grudnia 2003 r., poz. 2814), w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego U. rejon ulic [...] i [...] w mieście G.. Dalej, analizuje organ zgodność sporządzonego projektu podziału działki nr [...] z treścią planu w zakresie stref 002-31 (strefa usługowo-mieszkaniowa) oraz 007-82 (ulica zbiorcza Z2/2), wskazując, że celem podziału jest wydzielenie z działki [...] dwóch działek: działki A pod ulicę zbiorczą Z2/2 i działki B o przeznaczeniu usługowo-mieszkaniowym, przy czym ta ostatnia działka nie stanowi samodzielnej działki budowlanej. Oceniając zgodność wskazanego celu podziału z przywołaną wyżej uchwałą Rady Miasta nr XIV/450 z dnia 30 października 2003 r. ustala Kolegium, że działka oznaczona jako A ma powierzchnię 4643 m2 a działka oznaczona jako B - 290 m2.

Stosownie do treści art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n., badanie zgodności projektu podziału z ustaleniami planu miejscowego (zagospodarowania przestrzennego) dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych po podziale działek gruntu zgodnie z tym przeznaczeniem. Oznacza to, że przy opiniowaniu wstępnego projektu podziału organ obowiązany jest uwzględnić przeznaczenie terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt podziału realizuje to przeznaczenie. Tym samym kryterium dopuszczalności podziału z punktu widzenia zgodności z planem jest konieczność badania możliwości przyszłego zagospodarowania nowo utworzonych działek, zgodnie z celem i przeznaczeniem nieruchomości w planie miejscowym. Organ właściwy do wydania opinii w sprawie podziału oraz do wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości ma obowiązek ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących przesłanki podziału, w szczególności celu podziału oraz zamierzonego przeznaczenia działek powstałych w wyniku podziału. Istota rozstrzygnięcia organu sprowadza się w tej sytuacji do skonkretyzowania ustaleń planu w odniesieniu do zamierzonego podziału, sposobu zagospodarowania działek uzyskanych w rezultacie podziału i oceny, czy ustalenia te są zgodne z projektowanym podziałem. Intencją takiego rozwiązania jest, aby podział nieruchomości nie niweczył celów planowania przestrzennego i sposobów wykorzystania gruntów określonych w planie miejscowym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2002 r., sygn. akt I S.A. 1400/00 Baza orzeczeń LEX nr 81990, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 353/07, Baza orzeczeń LEX nr 299429). W tym kontekście zgodzić się należy ze skarżącą Spółką, że zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Oznacza to, że przy opiniowaniu projektu podziału (art. 93 ust. 4) Prezydent Miasta zobowiązany był przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt podziału nieruchomości realizował to przeznaczenie, a także, czy służył temu przeznaczeniu. Ocena ta powinna dotyczyć całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału (patrz także wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1800/2007 Baza orzeczeń LexPolonica nr 1994264).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że zarówno Kolegium jak i organ I instancji naruszyły przepisy postępowania - art. 80 kpa w związku z art. 7 i art. 77 kpa w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie wadliwej oceny zgodności podziału z treścią obowiązującego planu miejscowego, to zaś skutkowało naruszeniem przepisu prawa materialnego - art. 93 ust. 2 u.g.n. SKO naruszyło dodatkowo przepis art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, bowiem utrzymało w mocy wadliwe postanowienie Prezydenta Miasta, podjęte również na skutek opisanych wyżej naruszeń.

Oba rozstrzygające sprawę organy skoncentrowały się na zgodności przeznaczenia z planem miejscowym działki oznaczonej literą A (wydzielanej pod ulicę zbiorczą), pomijając okoliczność, że powstała skutkiem takiego wydzielenia działka B, wprawdzie według określonych w planie linii rozgraniczających poszczególne strefy mieszcząca się w strefie usługowo-mieszkaniowej oznaczonej 002-31, nie spełnia wymogów tego planu w zakresie możliwości zagospodarowania przewidzianych dla tej strefy. Jak trafnie podnosi się w skardze, strefa funkcyjna oznaczona w planie numerem 31 (mieszana usługowo-mieszkaniowa), określa między innymi minimalną powierzchnią działki 600 m2, dla małych domów - 800 m2 oraz dla zabudowy bliźniaczej - 350 m2. Pozostaje niesporne, że przedmiotowa działka, oznaczona literą B, miałaby po podziale powierzchnię 290 m2 , co oznacza, że nie można byłoby jej zagospodarować na tak określone w planie cele budowlane. Należy także zwrócić uwagę, że stosownie do treści § 3 ust. 2 opisanej wyżej uchwały Nr XIV/450/2003 Rady Miasta z dnia 30 października 2003 r., ustalone w planie zasady podziału terenów na działki nie dotyczą jedynie wydzieleń geodezyjnych dla sieci i urządzeń sieciowych infrastruktury technicznej. W przedstawionych wyżej okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do ustalenia, że powstała skutkiem podziału działka oznaczona literą B miałaby służyć dla celów infrastruktury technicznej. W konsekwencji powyższych ustaleń, zgodnie z treścią planu miejscowego nie jest dopuszczalny podział, w wyniku którego powstanie działka pozostająca w strefie mieszanej mieszkaniowo-usługowej, o wielkości mniejszej, niż dopuszczalna wielkość działek przewidzianych pod opisaną wyżej zabudowę. Oznacza to, że organ błędnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, w konsekwencji naruszając przepisy prawa materialnego, zarówno art. 93 ust. 2 u.g.n., jak i postanowienia planu miejscowego, § 3 ust. 2 oraz § 5 uchwały Nr XIV/450/2003 Rady Miasta z dnia 30 października 2003 r., mające walor przepisów prawa miejscowego.

Rozpatrujący sprawę ponownie organ będzie związany powyższą oceną prawną i wykładnią przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego.

Mając na uwadze opisane naruszenia prawa i uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił postanowienia obu organów.

Na podstawie art. 152 wskazanej ustawy należało obligatoryjnie orzec, że zaskarżone rozstrzygnięcia nie mogą być wykonane, co wywołuje skutek do dnia uprawomocnienia niniejszego wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 tej ustawy oraz § 14 ust. 2 pk 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.), ustalając, że na zasądzone koszty składa się wpis sądowy w wysokości 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł wraz z opłatą od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.