Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1061/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-08-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 1 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia

1 czerwca 2012 r. odrzucono zażalenie M. W. na postanowienie z dnia 25 kwietnia 2012 r. odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.

W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że złożone w dniu 23 maja 2012 r. zażalenie wniesione zostało z uchybieniem terminu, albowiem mając na uwadze treść przepisu art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, tekst jedn., zwanej dalej P.p.s.a.) przesyłkę pocztową zawierającą postanowienie Sądu z dnia 25 kwietnia 2012 r. uznano za doręczoną skarżącemu w dniu 14 maja 2012 r., albowiem tego dnia upłynął czternastodniowy termin od daty pierwszego awizowania, które miało miejsce w dniu 30 kwietnia 2012 r.

Odpis postanowienia z dnia 1 czerwca 2012 r. wysłano skarżącemu za pośrednictwem poczty w dniu 8 czerwca 2012 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (karta 109) wynika, że skarżący odebrał przedmiotowe postanowienie w dniu 27 czerwca 2012 r.

W dniu 4 lipca 2012 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 25 kwietnia 2012 r.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że odbierając korespondencję na poczcie w dniu 16 maja 2012 r. przekonany był, że termin do wniesienia zażalenia upływa w dniu 23 maja 2012 r. Skarżący przekonany był o tym, że odbiera przesyłkę w terminie, albowiem w dalszym ciągu znajdowała się ona w placówce pocztowej, a w trakcie odbioru nie został pouczony, że obioru dokonuje po upływie terminu.

O wniesieniu środka odwoławczego z uchybieniem terminu skarżący dowiedział się z odebranego w dniu 27 czerwca 2012 r. postanowienia o odrzuceniu zażalenia. W ocenie skarżącego, spełnione zostały przesłanki przywrócenia terminu określone w art. 87 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało wniesione w ciągu siedmiu dni od momentu ustania przyczyny uchybienia terminowi oraz złożone zostało zażalenie na postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Z kolei przepis art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała

w terminie (§ 4).

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu, bądź też – w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego – odrzuceniu przez Sąd.

Jak podkreślono wyżej jedną z przesłanek przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 295/10, LEX nr 670948 i NSA z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt

I FZ 226/10, LEX nr 658416).

W przedmiotowej sprawie, jako okoliczność, która spowodowała uchybienie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie wnioskodawca wskazał na swoje przekonanie, że odbierając korespondencję w dniu 16 maja 2012 r. w placówce pocztowej, termin do wniesienia zażalenia upływa w dniu 23 maja 2012 r.

Jak już wyżej podkreślono, warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu, przy czym winę pojmuje się

w sposób obiektywny – wymagając od strony staranności. Od strony postępowania należy bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu przez skarżącego. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych.

W ocenie Sądu postanowienie z dnia 25 kwietnia 2012 r. odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia zostało doręczone skarżącemu zastępczo w dniu 14 maja 2012 r., a zatem ustawowy termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie upływał w dniu 21 maja 2012 r. Późniejsze odebranie pisma nie wywiera skutku, że zostało ono doręczone w dniu odebrania, gdy wcześniej nastąpił już skutek doręczenia na zasadzie art. 73 § 4 P.p.s.a. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 lutego 2012 r. sprawie

II FSK 33/12.

W ocenie tutejszego Sądu fakt odebrania po terminie z poczty skierowanej do skarżącego z Sądu korespondencji, nie może stanowić o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Mając bowiem na uwadze treść przepisu art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Sąd stwierdził, że przesyłkę pocztową zawierającą postanowienie Sądu z dnia 25 kwietnia 2012 r. uznano za doręczoną skarżącemu w dniu 14 maja 2012 r., albowiem tego dnia upłynął czternastodniowy termin od daty pierwszego awizowania, które miało miejsce w dniu 30 kwietnia 2012 r. Zatem, skoro w zawiadomieniu skierowanym do skarżącego (i przez niego odebranym) o pozostawieniu pisma sądowego w placówce pocztowej, zawarto informację o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, jak również skoro po niepodjęciu przez skarżącego przesyłki w ww. terminie pozostawiono powtórne zawiadomienie (również odebrane przez skarżącego) o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście od daty pierwszego zawiadomienia, to wprost można przypisać skarżącemu zaniedbanie

w należytym zapoznaniu się z treścią zawiadomień (zwłaszcza drugiego) i obliczeniu

w którym dniu przesyłka zostanie uznana za doręczoną. Gdyby skarżący zastosował się do skierowanego do niego drugiego zawiadomienia i dokonał prawidłowego obliczenia do kiedy istnieje możliwość odbioru pisma, prawidłowo by obliczył termin do złożenia zażalenia.

W związku z tym uznać należało, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedopełnieniu obowiązku.

Jak już wyżej zasygnalizowano o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie tego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. E. Iserzon,

J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1970 r., str. 136). Za takie powody uznaje się np. nagłą chorobę, awarię komunikacyjną, pożar, powódź. Podkreśla się przy tym, że w odróżnieniu od nagłej choroby, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, długotrwała niedyspozycja nie wyklucza dokonania konkretnej czynności procesowej, np. sporządzenia skargi i nadania tego pisma

za pośrednictwem poczty – osobiście lub przez domownika (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r. sygn. akt I SA 1072/00, LEX nr 55307; wyrok NSA z dnia 1 marca 1999 r. sygn. akt II SA 45/99, LEX nr 46785; wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1999 r. sygn. akt III SA 1259/98, niepubl.).

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności w ocenie Sądu nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 P.p.s.a., tzn. strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminów.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku,

na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.