Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 256/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
article: art. 29
journal: Dz.U. 2008 nr 98 poz 634
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
journal: Dz.U.UE.L 1999 nr 160 poz 80
law: Rozporządzenie Rady (WE) Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu  Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia*

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Gabriela Jyż, Protokolant sekretarz sądowy Anna Tymowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z [...] nr [...] uchylającą w całości decyzję tegoż organu nr [...] w sprawie przyznania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR były art. 104 w zw. z art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 10 ust.1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz.634 ze zm.) art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz.2273 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r.

– w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 17, poz.142 ze zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej."

W uzasadnieniu powołanej decyzji, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że [...] M.N. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR

w P. wniosek o pomoc finansową na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej wraz z wymaganymi załącznikami. Następnie [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję nr [...]

o przyznaniu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich w łącznej wysokości [...] zł, "z zastrzeżeniem dopełnienia obowiązków wynikających

z treści § 9 ust.3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.01.2005 r. w sprawie szczegółowych warunków trybu udzielania pomocy finansowej". Przyznana pomoc finansowa była przeznaczona na dostosowanie gospodarstwa rolnego do wymagań w zakresie przechowywania nawozów naturalnych i miała być wypłacona w dwóch równych ratach po [...] zł. Pierwsza rata została wypłacona w terminie 60 dni od dnia, kiedy decyzja w sprawie przyznania pomocy stała się ostateczna, druga zaś miała być wypłacona w terminie 60 dni od dnia złożenia oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust.3 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków trybu udzielania pomocy finansowej. Dnia [...] do Biura Powiatowego ARiMR w P. wpłynęło "Oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia i osiągnięciu przez gospodarstwo żywotności ekonomicznej na poziomie 4 EJW", w którym M.N. poinformował, iż przedsięwzięcie nie zostało zrealizowane, gdyż był on długotrwale niezdolny do pracy, co zostało potwierdzone dokumentacją lekarską. Następnie [...] wpłynęło kolejne pismo, w którym skarżący poinformował Kierownika Biura powiatowego ARiMR, że jego niezdolność do pracy trwa, na dowód czego przedłożył dokumentację lekarską lekarza KRUS. W dniu [...] skarżący złożył w [...] Biurze Powiatowym ARiMR "Oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia i osiągnięciu przez gospodarstwo żywotności ekonomicznej na poziomie 4 EJW" , w którym oświadczył, że z dniem [...] ustąpiły przyczyny powodujące u niego niezdolność do pracy, a [...] skarżący po raz kolejny złożył "Oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia i osiągnięciu przez gospodarstwo żywotności ekonomicznej na poziomie 4 EJW", które zawierało informację o zrealizowaniu przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania, z którego wynikało, że zakończył on realizację inwestycji w rozmiarach i na zasadach określonych treścią wniosku oraz planu inwestycji. Dnia [...] w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola, w czasie której stwierdzono wykonanie zbiornika na gnojówkę niezgodnie z planem dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej. W Planie dostosowania skarżący zobowiązał się bowiem do wykonania płyty gnojowej i zbiornika na gnojówkę otwartego, częściowo zagłębionego w działce ewidencyjnej nr [...]. W trakcie wizytacji stwierdzono, że skarżący wykonał płytę gnojową i zbiornik naziemny, zamknięty na działce ewidencyjnej nr [...], czyli niezgodnie z Planem dostosowania. W związku z tymi ustaleniami, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie uchylenia decyzji nr [...]

w sprawie przyznania pomocy. W toku tego postępowania skarżący wyjaśnił, iż zbiornik został wybudowany na tym miejscu, na którym był on planowany. Na skutek podziału geodezyjnego zmieniła się bowiem numeracja działek, na dowód czego przedłożył stosowną decyzję Wójta Gminy P. o zatwierdzeniu planu podziału. Wyjaśnił, że w związku z długotrwałą chorobą i zagrożeniem terminowej realizacji inwestycji samowolnie zdecydował się na wykonanie zbiornika naziemnego zamkniętego z elementów prefabrykowanych, zamiast zbiornika otwartego, częściowo zagłębionego.

Dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję uchylającą decyzję o przyznaniu pomocy finansowej, co zostało uzasadnione faktem niewykonania inwestycji na zasadach i rozmiarach określonych we wniosku oraz Planie dostosowania.

Od tego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie. Podniósł, że konieczność zwrotu dofinansowania i niewypłacenie drugiej jego raty zachwieje płynnością finansową jego gospodarstwa. Wskazał ponadto, ze zrealizowana przez niego inwestycja pozwoliła osiągnąć cel w postaci dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej. Wniósł także o przywrócenie terminu do wniesienia zmian do Planu dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej, które miałyby dotyczyć rodzaju zbiornika na gnojówkę i jego pojemności. Wyjaśnił, iż nie dokonał w Planie dostosowania zmiany w zakresie numeru ewidencyjnego działki, na której zrealizował inwestycję oraz parametrów technicznych zbiornika i technologii jego wykonania z uwagi na fakt długotrwałej choroby własnej oraz przewlekłej choroby jego żony. Podkreślił, że zmiana

w zakresie konstrukcji zbiornika na gnojówkę była przeprowadzona zgodnie

z Prawem budowlanym, a zbiornik wykonany ma pojemność większą od planowanego o [...] m3. Podniósł, że zrealizowana inwestycja zapewnia spełnienie standardów Unii Europejskiej w stopniu przekraczającym założenia, gdyż pojemność zbiornika przewyższa pojemność normatywną, wyliczoną dla jego gospodarstwa

w Planie o [...]%. Zastosowanie przykrycia zbiornika przyczynia się do ograniczenia emisji azotu i innych gazów stosunku do zbiornika planowanego.

Organ drugiej instancji nie uwzględnił odwołania. Odnosząc się

w uzasadnieniu decyzji do wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia zmian do planu dostosowania, polegających na zmianie numeru działki, wielkości zbiornika i rodzaju inwestycji, stwierdził, że jest to niemożliwe, jako że wniosek

o przywrócenie terminu wnosi się – zgodnie z art. 58 § 2 Kpa - w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponadto zmiany planu mogłyby być dokonywane na etapie realizacji inwestycji, a nie w sytuacji, gdy jest ona już zakończona. Nie podzielił również zawartych w odwołaniu argumentów strony co do nieistotnego charakteru odstępstwa od planu. Stwierdził, że doszło do całkowitej zmiany charakteru wykonanej inwestycji, dlatego należy ja traktować jako różną od planowanej i z tego powodu – niezgodną z wnioskiem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.N. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzut nieważności zaskarżonych decyzji skarżący uzasadnił tym, że podstawą prawną decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy decyzją organu drugoinstancyjnego, jest m.in. art. 162 § 2 i 3 Kpa. Natomiast nałożony na niego obowiązek wykonania inwestycji zgodnej z planem dostosowania nie stanowi warunku w rozumieniu tego przepisu. Wobec powyższego zarzuca, że decyzja o przyznaniu pomocy finansowej nie była decyzją, do której art. 162 Kpa mógłby mieć zastosowanie i nie mogła być uchylona w tym trybie ani żadnym innym, dlatego decyzje obu instancji są dotknięte wadą nieważności.

W odpowiedzi Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR

w C. powtórzył argumentację zwartą w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu drugiej instancji wnosząc o oddalenie skargi, gdyż wykonana przez skarżącego inwestycja jest odmienna od opisanej w Planie, który wszak złożył sam skarżący, a za taką ARiMR nie może wypłacić wynagrodzenia. W przeciwnym wypadku doszłoby bowiem do finansowania inwestycji dowolnych, co jest sprzeczne z zasadami programu pomocowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego

i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei, według art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Jako podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął stan faktyczny zawarty w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji i Modernizacji Rolnictwa w C., jako że znajduje on potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09).

Zagadnieniem spornym w tej sprawie jest zastosowanie przez organy administracji przepisów art. 162 § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), które stanowią, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji uchyli decyzję w drodze decyzji, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności

w wyznaczonym terminie.

W niniejszej sprawie podstawę prawną decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] nr [...] o przyznaniu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, której stroną jest skarżący stanowił art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 5a ust.3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U.

z 2005r. Nr 31, poz. 264) oraz § 7 ust. 1 w zw. z § 9 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej (...). Warunki i tryb udzielania oraz zwracania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 17, poz. 142 z późn. zm ) Zgodnie z treścią § 7 ust. 1 w zw. z ust.3 Kierownik Biura Powiatowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, wydaje decyzję o przyznaniu płatności na wniosek złożony przez tego producenta w terminie 120 dni od dnia złożenia wniosku. Na podstawie § 7 ust. 3 do wniosku o przyznanie płatności producent rolny winien dołączyć szereg dokumentów, m.in. plan dostosowania. Z § 9 ust. 1 omawianego rozporządzenia wynika, iż płatność na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów UE jest wypłacana w dwóch ratach. W myśl § 9 ust. 2 w zw. z §7 ust.1 pierwszą ratę wypłaca się w terminie 60 dni od dnia, gdy decyzja, o przyznaniu płatności stała się ostateczna. Drugą ratę płatności wypłaca się, jeżeli producent rolny spełnił określone warunki, w tym zrealizował w terminie przedsięwzięcie określone w planie dostosowania, osiągnął w zakreślonym przepisami terminie wielkość gospodarstwa rolnego wynoszącą co najmniej 4 EJW, a także złożył Kierownikowi Biura Powiatowego Agencji stosowne oświadczenia. Z analizy treści powyższych przepisów wynika, że po uprawomocnieniu się decyzji o przyznaniu pomocy, wypłata pierwszej raty nie jest obwarowana żadnym warunkiem i następuje automatycznie, natomiast wypłata drugiej raty uzależniona jest przede wszystkim od wykonania w terminie przedsięwzięcia, na które udzielono pomocy, a także od złożenia oświadczeń o zakończeniu jego realizacji.

Organ drugiej instancji wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił, że analizowane rozporządzenie nie zawiera żadnych przepisów, uprawniających organ do uchylenia ostatecznej decyzji o przyznaniu pomocy. Wręcz przeciwnie - § 10 ust 1 w zw. z § 11 rozporządzenia stanowi, że w przypadku niezrealizowania przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania w terminie lub niezłożenia stosownego oświadczenia, wypłacona rata podlega zwrotowi a następuje to na zasadach i w trybie określonych w przepisach o Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa. Przepisy te to w szczególności art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.). Zgodnie z powołanym artykułem, Prezes Agencji ustala, w drodze decyzji administracyjnej, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Do tych należności stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), z wyjątkiem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności. Uprawnienia organu podatkowego określone w Ordynacji podatkowej przysługują Prezesowi Agencji jako organowi pierwszej instancji. Prezes Agencji może upoważnić pracowników Agencji do wydawania decyzji administracyjnych w tych sprawach. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Prezesa Agencji nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z tej decyzji może zwrócić się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Z powyższego wynika, że przepisy ustawy o Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej (...) przewidują szczególny tryb do dochodzenia zwrotu pierwszej raty płatności, o ile w ocenie organu zostały spełnione przesłanki do żądania ich zwrotu.

Ponadto przyjmuje się, że konstrukcja prawna zawarta w art. 162 Kpa jest szczególnego rodzaju zleceniem i jeśli przepis szczególny określa skutki niedopełnienia przez stronę określonych czynności, wówczas przepis art. 162 Kpa nie może mieć zastosowania. Pogląd taki wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2009 r., II GSK 747/08, gdzie stwierdził, że gdy określone obowiązki wynikają z mocy samego prawa, nie mają one charakteru zlecenia, a ich niewykonanie nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji na podstawie art. 162 § 2 K.p.a.

Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 28 maja 2009 r. sygn. akt: II SA/Go 187/09 orzekł, że dopuszczalność zastosowania art. 162 k.p.a. jest uzależniona od tego, czy w decyzji administracyjnej dokonano indywidualizacji dopełnienia określonych czynności. Brak takiego rozwiązania

w decyzji uniemożliwia zastosowanie art. 162 k.p.a., albowiem zlecenie nie może wynikać z przepisów prawa. Wobec tego przepis art. 162 § 2 k.p.a. uzależnia uchylenie decyzji od niewykonania zlecenia zamieszczonego w treści samej decyzji. Zlecenie nie może więc dotyczyć czynności, czy obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa.

Podobny pogląd zawarł w swym orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt: I SA/Ol 176/09.

Niespełnienie takiego zlecenia (tj. wynikającego z przepisów prawa- przyp. Sądu) nie ma wpływu na skuteczność decyzji, natomiast może spowodować wystąpienie sankcji określonych w samej decyzji lub w ustawie albo zastosowanie środków egzekucyjnych ( Z. Janowicz, Komentarz, 1995, s.279).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P.

o przyznaniu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej, której stroną jest skarżący nie zawiera zlecenia, ponieważ nie dokonano w niej indywidualizacji dopełnienia określonych czynności przez M.N., jako że indywidualizacja ta nastąpiła w treści przepisu prawa. Zgodnie zaś z wyżej przytoczonymi poglądami orzecznictwa i doktryny, nie może to stanowić podstawy uchylenia decyzji w trybie art. 162 K.p.a.

Powyższe względy przesądzają w ocenie Sądu o tym, że organ bezzasadnie zastosował art. 162 § 2 i 3 Kpa w niniejszej sprawie, co skutkowało naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ II. instancji przede wszystkim będzie mieć na względzie, że zgodnie z art. 19 K.p.a organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, którą w niniejszej sprawie określa art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.). W drugiej zaś kolejności, przystępując do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, właściwy organ wyjaśni, czy istotnie, tak jak podniósł skarżący w odwołaniu od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w sprawie uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej, "zrealizowana inwestycja, jakkolwiek niezgodna literalnie z Planem dostosowania, zapewnia spełnienie standardów Unii Europejskiej w stopniu przewyższającym założenia", czy też - jak stwierdził organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji – "doszło do całkowitej zmiany charakteru wykonanej inwestycji" oraz że z tego powodu "nie można jej zakwalifikować jako jedynie niezgodnej literalnie z zapisami planu i należy ją traktować jako inwestycję różną od zaplanowanej i jako taką niezgodną z wnioskiem", którego to poglądu o całkowitej zmianie charakteru inwestycji organ nie uzasadnił. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z Planem dostosowania, producent rolny miał wykonać zbiornik na gnojówkę częściowo zagłębiony, otwarty, podczas gdy w istocie wykonał zbiornik na gnojówkę naziemny zamknięty, które – jak się wydaje – pełnią w gospodarstwie rolnym analogiczną funkcję pojemników na nieczystości zwierząt gospodarskich. Dokonując powyższych ocen organ weźmie pod uwagę, iż przyznawanie pomocy finansowej dla producentów rolnych w trybie omawianego rozporządzenia nie jest celem samym w sobie. Omawiane rozporządzenie z dnia 18 stycznia 2005 r. Rada Ministrów wydała bowiem w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do Standardów Unii Europejskiej i nastąpiło to na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz.2273 z późn. zm.). Natomiast cele tego Funduszu i przeznaczenie jego środków w dniu wydania decyzji przez organ drugiej instancji określało Rozporządzenie Rady (WE) Nr 1257/1999, z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz.U.UE.L.99.160.80, Dz.U.UE-sp.03-25-391). W punkcie 4. Preambuły do tego aktu stwierdzono, iż działania zmierzające do wspierania rozwoju struktur rolnych zostały wprowadzone do wspólnej polityki rolnej już w 1972 r. Przez prawie dwie dekady podejmowano próby zintegrowania rolniczej polityki strukturalnej w szerszym kontekście społecznym i gospodarczym obszarów wiejskich. Reforma polityki z 1992 r. położyła nacisk na wymiar środowiskowy rolnictwa jako największego użytkownika ziemi. W punkcie 7.Rada wskazała, że powinno się zachęcać do tego rozwoju ( tj. rozwoju obszarów wiejskich) i wspierać go poprzez reorganizację i uproszczenie istniejących instrumentów rozwoju rolnictwa. Celem wspólnotowej pomocy inwestycyjnej jest zmodernizowanie gospodarstw rolnych i poprawa ich rentowności (pkt 18. Preambuły).Natomiast w myśl punktu 31 omawianego aktu program pomocy rolno-środowiskowej powinien być kontynuowany w celu zachęcania rolników, by służyli społeczeństwu jako całości poprzez wprowadzanie lub kontynuowanie stosowania praktyk gospodarki rolnej zgodnych z rosnącą potrzebą ochrony i poprawy środowiska, zasobów naturalnych, gleby, różnorodności genetycznej i utrzymania stanu krajobrazu i obszarów wiejskich. Należy tutaj podnieść, że zarówno sądy, jak

i organy administracji obowiązane są do dokonywania prowspólnotowej wykładni prawa. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 11 marca 2009 r. , sygn. akt: I SA/Lu 54/09, wykładnia prowspólnotowa, to jest interpretacja prawa krajowego w świetle tekstu oraz celu dyrektywy, po to, by osiągnąć rezultat, o którym mowa w art. 249 TWE, stanowi obowiązek nie tylko sądów krajowych, ale także organów administracji. Wykładnia prowspólnotowa powinna iść tak daleko, jak to jest możliwe, aby osiągnąć rezultat założony

w dyrektywie.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz, § 14 ust.2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.), a także art. 1 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej w zw. z częścią IV. załącznika do tej ustawy, w/s wykazu przedmiotów opłaty skarbowej, stawek tej opłaty oraz zwolnień

( Dz. U. Nr 225, poz.1635 ze zm.).

Zasądzony zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej w kwocie [...]zł obejmuje: 200 zł uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi, [...] zł wynagrodzenia radcy prawnego według stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), a także 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.