Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2578/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] kwietnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. określił Skarżącemu – M. R. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 27.352 zł.

Z ustaleń organu I instancji wynika, że Skarżący w 2006 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług instalacyjnych w formie spółki cywilnej wraz z B. R. - pod nazwą Zakład “Z.". Podatnik opłacał liniowy podatek dochodowy od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm.) – dalej: u.p.d.o.f., prowadząc ewidencję księgową dla celów podatkowych w postaci podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

Opierając się na wynikach kontroli podatkowej przeprowadzonej u Skarżącego w zakresie rzetelności podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, wykazanej w zeznaniu podatkowym PIT-36L za 2006r. Organ wskazał, iż nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przychodów osiągniętych przez Skarżącego w 2006 r., natomiast w zakresie kosztów uzyskania przychodu stwierdzono zawyżenie tych kosztów o łączną kwotę 107.236,01 zł, w tym o :

- 84.950 zł przez zaksięgowanie w ciężar kosztów wydatków poniesionych na zakup usług obcych od firmy "T." – T. W., które faktycznie nie zostały wykonane przez podwykonawcę,

-10.298,75 zł przez zaksięgowanie w ciężar kosztów zakupów materiałów handlowych (rur), które zostały udokumentowane fakturami wystawionymi przez firmę "F." A. K., lecz faktycznie nie miały miejsca,

-11.987,26 zł, na którą skaładało się10 pozycji dotyczących korekt wydatków ujętych w kosztach uzyskania przychodów.

Ponadto Organ wskazał, iz ustalono inną od odliczonej przez Skarżącego kwotę składek ZUS i składek na ubezpieczenie zdrowotne podlegających odliczeniu tj. odpowiednio 4.350.98 zł i 1.196,09 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania - zgodnie z art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze. zm.) – dalej: “O.p.", gdyż dane wynikające z księgi przychodów i rozchodów, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania przez korektę kosztów i odliczeń.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie. Zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, wpływające na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 4 i art. 229 O.p. w szczególności przez :

- naruszenie fundamentalnych zasad postępowania podatkowego, w szczególności dotyczących postępowania dowodowego, w tym przerzucenie na Skarżącego ciężaru dowodzenia pomimo zasady prawdy obiektywnej,

- naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez sprzeczne z logiką i zasadami doświadczenia życiowego odmówienie wiary dowodom przeprowadzonym w toku postępowania,

- wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o wybraną część materiału dowodowego z pominięciem innych dowodów, bez odmówienia im wiarygodności i podania przyczyn, dla których organ nie czynił na ich podstawie ustaleń,

- błędy w ustaleniach faktycznych, które wynikają z faktu wybiórczego stosowania przez organ materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzeniem w toku postępowania wszystkich dowodów, które to miały istotne znaczenie dla ustalenia rzeczywistego i prawdziwego stanu faktycznego.

W odwołaniu Skarżący podniósł, iż dokonano tendencyjnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie usług świadczonych przez firmę "T." T. W. oraz w zakresie zakupu rur od firmy "F." A. K.. W ocenie Skarżącego dokonana przez prowadzących postępowanie ocena oraz wyciągnięte wnioski świadczą o manipulowaniu zeznaiami świadków i przytaczaniu zeznań nieprawdziwych. Skarżący wskazał także na naruszenie jego prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym. Wyjaśnił, iż doręczone mu postanowienie o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego dotyczyło postępowania, które nie budziło jego zastrzeżeń, tj. prowadzonego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r., a nie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 2006r. i dlatego nie skorzystał z ww. uprawniewnia.

Skarżący wniósł ponadto o ponowne przesłuchanie w charakterze świadka R. P. oraz P. H., byłego pracownika Spółki "Z.".

Decyzją z [...] lipca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Na wstępie Organ przytoczył treść art. 9 ust. 1, 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1 i art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f. Ponadto powołując się na art. 22 u.p.d.o.f. wskazał, że aby uznać wydatek za spełniający kryterium pozwalające zakwalifikowac go do kosztów uzyskania przychodów, winien on dotyczyć zdarzenia gospodarczego związanego z działalnością gospodarczą podatnika. Warunek ten jest natomiast spełniony, jeżeli zdarzenie to zaistniało w rzeczywistości, ponieważ tylko wtedy może ono mieć wpływ na uzyskane przychody.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że faktury wystawione przez "T." Firma Usługowo Handlowa T. W. były fakturami fikcyjnymi, które służyły Skarżącemu do zawyżania kosztów uzyskania przychodów i w konwekwencji uznał, że zasadnie zakwestionowano jako koszt uzyskania przychodów kwotę 84.950 zł (1/2 z kwoty 169.900 zł). Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że wydatki wynikające z 5 faktur wystawionych przez "T." Firma Usługowo Handlowa T. W. za wykonanie robót instalacyjnych (nr 09/05/06 z 30 maja 2006r. na kwotę 26.500 zł, nr 11/05/06 z 31 maja 2006r. na kwotę 24.200 zł, nr F/014/10/06 z 31 października 2006r. na kwotę 52.000 zł, nr F/008/11/06 z 21 listopada 2006r. na kwotę 58.000 zł i nr F/013/12/06 z 30 grudnia 2006r. na kwotę 9.200 zł) zostały zakwestionowane przez organ I instancji na podstawie zgromadzonego materiału, z którego wynikało, że "T." Firma Usługowo Handlowa T. W. w rzeczywistości nie wykonała prac określonych w ww. fakturach. Podstawą tych ustaleń były fakty wskazujące m.in., iż T. W. w 2006r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych i nie zatrudniał żadnych pracowników, jako podwykonawca Spółki "Z." zlecił wykonanie tych prac firmie Usługi Wykończeniowe Remontowo-Budowlane M. B. z B., która okazała się firmą fikcyjną, a także zeznania T. W. wskazujące, że w 2006r. nie sprzedawał żadnych usług ani towarów na rzecz takich nabywców jak Spółka "Z.", szukał chętnych nabywców, którym potrzebne były fikcyjne koszty, za wystawione fikcyjne faktury otrzymywał od nabywców 5 % ich wartości. Ponadto podstawą ustaleń Organu I instancji był także fakt, iż dalsze zlecanie usług nie było zgodne z postanowieniami umów dotyczących przedmiotowych robót, zawartych pomiędzy inwestorami a Spółka Cywilną "Z.", w myśl których wykonawcą miała być firma Zakład "Z.", a wszelkie zmiany i uzupełnienia treści umów mogły być dokonane wyłącznie w formie aneksów, których jednak nie przedłożono. Nie przedstawiono również odpowiedniej dokumentacji wskazującej na wykonanie robót czy też dowodów zapłaty za wystawione faktury.

Ponadto Organ odwoławczy stwierdził, że rury, których zakup udokumentowano dwiema fakturami wystawionymi przez firmę "F." A. K. (nr F/27/06 z 17 listopada 2006r. na kwotę 11.550 zł i nr F031/06 z 7 grudnia 2006r. na kwotę 9.047,50 zł) faktycznie nie były zakupione i zużyte w toku prac wykonywanych w 2006r. przez Spółkę "Z.". Wyjaśnił, iż z materiału dowodowego wynikało, że Firma "F." zakupiła te rury od firm nieistniejących. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zakwestionowane faktury, wystawione przez firmę "F." A. K., nie odzwierciedlają zatem rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Reasumując Organ uznał, że ani faktury wystawione przez firmę "T." FUH T. W. (za usługi instalacyjne), ani przez firmę "F." A. K. (za zakup rur) nie mogły być podstawą zaliczenia wynikających z nich wydatków do kosztów uzyskania przychodu Spółki Zakład "Z." za 2006 r. W związku z takimi ustaleniami organ I instancji, nie uznając kwot wynikających z tych faktur za koszty uzyskania przychodu, nie naruszył - w opinii Organu odwoławczego - przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

W świetle okoliczności faktycznych w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej za niezasadny należy uznać zarzut tendencyjnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie świadczonych usług przez firmę "T." oraz w zakresie zakupu rur od firmy "F.", gdyż całość zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodzi, że kwestionowane faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Podnoszone natomiast przez Skarżącego sprzeczności w zeznaniach niektórych świadków w zakresie kwestionowanych prac zostały – zdaniem Organu - wyjaśnione innymi istotnymi dowodami.

Ponadto Organ przyznał, że w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2010r. o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego mylnie wpisano, że postępowanie dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r., zamiast 2006r., niemniej jednak za niezasadny uznał zarzut naruszenia prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym, wyjaśniając, iż w trakcie trwającego postępowania podatkowego za 2006r. wielokrotnie kierowano do Skarżącego korespondencję, stąd nie mogło być żadnych wątpliwości za który rok prowadzone jest wobec niego postępowanie.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ I instancji nie naruszył także przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. i wynikajacych z nich podstawowych zasad postępowania podatkowego. Organ I instancji podjął bowiem wszelkie niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, przeprowadzając dowody z przesłuchania w charakterze świadków pracowników firmy "Z." (M. M., J. R., J. G. i P. H.), kontrahentów podatnika (A. K. i T. W.) i przedstawicieli inwestorów (J. K., B. B. i M. B.) - oraz z przesłuchania Strony – M. R., jak również gromadząc informacje od kontrahentów Zakładu "Z." oraz włączając do postępowania materiały dowodowe związane z firmą T. W. i z firmą A. K..

W opinii Organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy, który - w jego ocenie - został w całości rozpatrzony przed podjęciem decyzji przez organ I instancji, pozwalał na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i podjęcie rozstrzygnięcia. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej Organ I instancji zapewnił Stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, nie naruszył również przepisów art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., gdyż decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne.

Odnosząc się do wniosku Skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadka R. P. oraz P. H. Organ odowławczy wyjasnił, iż przeprowadzenie tych dowodów nie było uzasadnione, gdyż okoliczności, które miałyby być wyjaśnione w toku tych przesłuchań zostały już wystarczająco stwierdzone innymi dowodami.

W skardze na powyższą deczyję Dyrektora Izby Skarbowej Skarżący wniósł o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów psotępowania. Zarzucił naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 4 i art. 229 O.p. przez:

- niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego (naruszenie zasady prawdy obiektywnej), skutkujące błędnym uznaniem, że transakcje z firmami "T." FUH T. W. oraz "F." A. K. były fikcyjne i nie miały miejsca, co skutkowało rażącym naruszeniem obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

- nieprzesłuchanie w toku postępowania - mimo złożonego w tym zakresie wniosku – T. W. i R. P. oraz P. H. - w celu zweryfikowania jego wcześniejszych wyjaśnień,

- naruszenie obowiązku uzasadnienia prawnego decyzji i wskazania w uzasadnieniu faktycznych przyczyn, dla których niektórym dowodom organ podatkowy odmówił wiarygodności,

- tendencyjną ocenę przytaczanych przez Stronę wyjaśnień, wyjaśnień świadków i innych zebranych w toku postępowania materiałów dowodowych tj. nie uznanie m.in. dowodów w postaci faktur, protokołów odbiorów, umów pomiędzy firmą Z. z firmami F. i T..

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga nie była uzasadniona gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie; czy kwoty wynikające faktur wystawionych przez firmy F. i T. mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu Skarżącego w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.?

Stosownie do powołanego wyżej przepisu w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursów średnich ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski z dnia poniesienia kosztu. Jeżeli koszty wyrażone są w walutach obcych, a między dniem ich zarachowania i dniem zapłaty występują różne kursy walut, koszty te odpowiednio podwyższa się lub obniża o różnice wynikające z zastosowania kursu sprzedaży walut z dnia zapłaty, ustalonego przez bank, z którego usług korzystał ponoszący koszt, oraz z zastosowania kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia zarachowania kosztów.

W podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca przewidział zasadę samoobliczenia podatku. Oznacza to, że podatnik (płatnik) sam ustala dochód (będący podstawą opodatkowania), a następnie oblicza wysokość należnego podatku.

Realizacja zasady samoopodatkowania wymaga także tego, aby to sam podatnik (płatnik) dokonywał kwalifikacji ponoszonych kosztów jako kosztów uzyskania przychodów. Kwalifikacja taka ma jednak charakter warunkowy. Organy podatkowe (kontroli skarbowej) mają bowiem prawo ocenić, że dany koszt nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu - Komentarz do art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Bartosiewicz Adam, Kubacki Ryszard, LEX 2010.

Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych i tak w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 2 sierpnia 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 115/06 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzono, iż w kwalifikacja danych kosztów do kosztów uzyskania przychodów należy do podatnika. Jednakże organy podatkowe w ramach posiadanych uprawnień mogą oceniać, czy czynności podatnika w tym zakresie nie naruszają prawa. Wynika z tego, że organy podatkowe są upoważnione do przeprowadzenia postępowania, którego celem jest weryfikacja działań podatnika kwalifikujących koszty uzyskania przychodów.

Ciężar dowodu - zarówno co do poniesienia danego kosztu, jak i co do poniesienia go w celu uzyskania przychodu - spoczywa na podatniku. Co prawda, w prawie podatkowym (zarówno w u.p.d.o.f., jak i w O.p.) nie została zdefiniowana problematyka prawna ciężaru dowodu, jednakże zgodnie przyjmuje się, że ciężar dowodu ciąży na tym, kto z danego stanu wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Stąd też fakt poniesienia kosztu powinien udowodnić podatnik- Komentarz do art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Bartosiewicz Adam, Kubacki Ryszard, LEX 2010.

W wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r. (II FSK 293/08, LEX nr 511333) Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził ten pogląd uznając, iż w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne, dlatego do podatnika należało wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym nakładem (kosztem) a uzyskanym przychodem. Operacje gospodarcze, zarówno po stronie przychodów, jak i kosztów, musiały zatem być przez podatnika udokumentowane (wyrok NSA z dnia 15 listopada 2000 r., III SA 2431/99, Prz. Pod. 2001, nr 4, s. 60).

Także w wyroku NSA z dnia 24 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2121/98 (LEX nr 43912) wskazano, iż ciężar dowodu co do wykazania istnienia związku przyczynowego spoczywa na podatniku. Nie można bowiem nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń wspomnianych organów wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń tegoż podatnika. Ordynacja podatkowa (podobnie jak kodeks postępowania administracyjnego) nie zawiera co prawda regulacji związanej z ciężarem dowodu, jednak zgodnie z przyjętą zasadą (zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie), w postępowaniu tym stosuje się odpowiednio zasady i reguły dowodzenia obowiązujące w prawie cywilnym. Obowiązująca w prawie cywilnym zasada dotycząca ciężaru dowodu zawarta jest w art. 6 k.c. i zgodnie z nią "ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne" (wyrok).

Nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, jeżeli dostatecznych dowodów zaistnienia wykazanych zdarzeń gospodarczych nie dostarczył sam podatnik, zaś z ustaleń organu podatkowego wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń podatnika (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 marca 2008 r., I SA/Ol 39/08, LEX nr 452910).

W przedmiotowej sprawie organy podatkowe zakwestionowały zakwalifikowane przez Skarżącego jako koszty uzyskania przychodu kwoty wynikające z pięciu faktur wystawionych przez "T." Firma Usługowo Handlowa T. W. za wykonanie robót instalacyjnych oraz z dwóch faktur wystawionch przez firmę "F." A. K. za zakup rur.

Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem organów podatkowych, że aby uznać wydatek za spełniający kryterium pozwalające zakwalifikowac go do kosztów uzyskania przychodów, winien on dotyczyć zdarzenia zaistniałego w rzeczywistości, ponieważ tylko wtedy może ono mieć wpływ na uzyskane przychody.

W ocenie Sądu organy w toku prowadzonego postępowania podatkowego zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy i na jego podstawie udowodniły, iż faktury wystawione przez wzmiankowane wyżej podmioty nie dokumentowały zdarzeń rzeczywistych, to jest były “fakturami fikcyjnymi" i z tej przyczyny kwoty z nich wynikające nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów Skarżącego. Ustalenia organów opierały się w szczególności na: zeznaniach świadków – pracowników Spółki "Z."oraz osób reprezentujących jej kontrahentów (inwestorów), analizie umów zawieranych przez Spółkę z inwestorami, ocenie zdolności Firmy Usługowo - Handlowej "T." T. W. do wykonania zadań udokumentowanych spornymi fakturami. Z tych ustaleń w sposób oczywisty wynika zarówno to, iż Firma "T." nie była w stanie wykonać przedmiotowych zadań jak i to, iż zadania te nie były faktycznie wykonane.

Ustanenia organów podatkowych dotyczące faktur wystawionych przez Firmę "F." A. K. na zakup rur opierały się również na zeznaniach pracowników Spółki "Z.", ocenie możliwości wykorzystania przez Spółkę zakupionych materiałów oraz badaniu i analizie źródeł ich pochodzenia. Także z tych ustaleń wynika w sposób oczywisty zarówno to, iż Firma “F." nie mogła dostarczyć materiałów wskazanych w spornych fakturach jak i to, iż materiały te nie zostały wykorzystane w działalności Spółki "Z.".

Zdaniem Sądu Skarżący, na którym jak wyżej wspomniano spoczywał ciężar dowodu w zakresie ustalenia istnienia wykazanych wyżej zdarzeń gospodarczych, nie przedstawił wiarygodnych dowodów świadczących, iż zdarzenia te faktycznie miały miejsce. Powoływane przez niego zeznania A. K. czy też wyjaśnienia T. W. (zmienione w stosunku do jego wcześniejszych zeznań) jak też samego Skarżącego, a także fragmentaryczna dokumentacja transakcji zawieranych pomiędzy Spółką "Z." a firmami "T." i “F." nie podważają ustaleń organów podatkowych bowiem są sprzeczne z całokształtem materiału dowodowego zebranego w sprawie. Nie bez znaczenia jest także i to, iż wiarygodniość powołanych przez Skarżącego dowodów podważa okoliczność, iż pochodzą one od osób bezpośrednio związanych z procederem “tworzenia" fikcyjnych faktur.

Wobec powyższego niezasadne są zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego. W ocenie Sądu organy podatkowe w sposób dokładny i wyczerpujący zgromadziły i oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy i wbrew twierdzeniom Skarżącego wskazały z jakich przyczyn niektórym dowodom odmówiły wiarygodności. Dowody, których żądał przeprowadzenia Skarżący dotyczyły bądź okolicznośći wcześniej stwierdzonych innymi dowodami, bądź też były już wcześniej przeprowadzone (zeznania P. H.) i z tego powodu zasadnie organ podatkowy odmówił ich przeprowadzenia. Niesłuszne są także zarzuty o tendencyjnej ocenie zebranego materiału dowodowego przez organy podatkowe. Ocena dokonana przez organ podatkowy nie może być uznana za tendencyjną tylko z tego powodu, iż jest sprzeczna z tezą prezentowaną przez Skarżącego. Istotne jest bowiem to czy organy podatkowe w sposób obiektywny oceniły całokształt zebranego materiału dowodowego, co zdaniem Sądu miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). oddalił skargę.