Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 586/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 191, art. 121 § 1, art. 122
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 73
journal: Dz.U. 2018 poz 167
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lutego 2014 r. w Oddziale Celnym , firma "A" S.A. z siedzibą w K., działająca na podstawie upoważnienia bezpośredniego, udzielonego przez spółkę jawną "B" G. i S. S. z siedzibą w L. (poprzednik prawny "C" Sp. z o.o. Sp. komandytowa, zwana dalej: eksporter/spółka/skarżąca), przedstawiła celem wyprowadzenia poza obszar celny Unii Europejskiej (UE) towar w postaci rajstop i legginsów syntetycznych.

W zgłoszeniu celnym zgłaszający wskazał jako odbiorcę towaru – O. T., ul. [...], C., Ukraina; deklarowany urząd wywozu - [...] (tj. [...]); deklarowany urząd wyprowadzenia - [...] (tj. [...]); środek transportu - "samochód".

Zgłoszenie celne zostało zarejestrowane w systemie ECS (System Kontroli Eksportu) pod pozycją o nr [...] a towar zwolniono do wyprowadzenia.

W dniu [...] marca 2014 r. w systemie ECS wygenerowano komunikaty IE524, informujące o zmianie trasy - urząd wyprowadzenia [...] został zmieniony [...] ([...]).

Również w tym dniu urząd wyprowadzenia ([...] ([...]) przesłał komunikat IE518 zawierający wyniki przeprowadzonej kontroli (A2 - bez rewizji towaru). Na tej podstawie w dniu [...] marca 2014 r. wygenerowano komunikat IE599 - potwierdzający wywóz towarów poza obszar UE.

W dniu [...] lutego 2017 r. do Urzędu Celnego w P. wpłynęło pismo litewskiej administracji celnej z dnia [...] stycznia 2017 r. informujące o uzasadnionych wątpliwościach dotyczących tego, czy towary objęte procedurą wywozu według ww. zgłoszeń celnych faktycznie opuściły Unię Europejską. Litewska administracja celna przeprowadziła postępowanie kontrolne w zakresie końcowych procedur eksportowych, podczas którego ustalono, że procedury eksportowe, w tym według ww. zgłoszenia celnego nie zostały zakończone. Towar z przedmiotowego zgłoszenia został objęty ponownie procedurą wywozu. Następnie organy celne Litwy anulowały ww. zgłoszenie. Końcowo stwierdzono, że towary nie opuściły obszaru celnego UE przez urząd celny wyjścia [...].

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego [...] poinformował eksportera o zamiarze wydania decyzji unieważniającej ww. zgłoszenie celne oraz wyznaczył 30 - dniowy termin do przestawienia swojego stanowiska przed wydaniem decyzji w sprawie.

W odpowiedzi na powyższe eksporter poinformował organ I instancji, że w dniach [...] lutego 2014 r. dokonał sprzedaży towarów handlowych według faktury eksportowej o nr [...]. Sprzedaż nastąpiła na podstawie zamówienia otrzymanego drogą mailową lub telefoniczną. Odbiór towaru przez przewoźnika ukraińskiego nastąpił w punkcie sprzedaży hurtowej firmy, mieszczącym się w L. przy ulicy [...]. Przewoźnik ukraiński w momencie odbioru towaru dokonał płatności za towar w gotówce w kwocie 31 565,98 zł oraz otrzymał potwierdzenie wpłaty KP nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., a także komplet dokumentów do Agencji Celnej, tj. fakturę eksportową i protokół ważenia. Agencja Celna sporządziła dokumenty IE 529 dla przewoźnika i towar został dostarczony do kontrahenta. Wspólnicy spółki dodali, że kontrahent nie składał żadnych zastrzeżeń ilościowo - jakościowych do otrzymanych towarów za pośrednictwem swoich przewoźników, a zatem nie było podstaw do podejrzenia, że towar objęty wywozem nie został faktycznie wyprowadzony poza granicę UE. Dla eksportera potwierdzeniem wyprowadzenia towarów poza obszar celny Unii Europejskiej były komunikaty IE599 - Potwierdzenie wywozu a organy celne nie żądały dodatkowych dokumentów. Końcowo Eksporter podkreślił, że otrzymane dokumenty potwierdzają, że towary ze zgłoszenia celnego z dnia [...] lutego 2014 r. opuściły obszar celny UE w dniu [...] marca 2014 r. oraz że jakiekolwiek nieprawidłowości w pracy litewskiej administracji celnej nie mogą skutkować karaniem finansowym eksportera, który nie ma żadnego wpływu na działalność w/w służb.

W toku postępowania zwrócono się także do władz celnych Ukrainy, o podanie informacji dotyczących wprowadzenia towaru na obszar celny Ukrainy. Zadano również pytanie odnośnie odbiorcy towaru i prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej. W tej sprawie nie otrzymano jednak odpowiedzi.

Konsekwencją ustaleń podjętych w niniejszej sprawie przez organ I instancji było wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., w których Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego [...] unieważnił zgłoszenie celne wywozowe zarejestrowane w dniu [...] lutego 2014 r. w systemie ECS pod pozycją o nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że wobec informacji pozyskanych od litewskich władz celnych, dokumenty przedstawione przez eksportera nie stanowią wystarczających dowodów potwierdzających wyprowadzenie towarów poza obszar celny UE. Tym samym uznać należy, że procedura wywozu nie została zakończona.

Spółka złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym zarzuciła obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.:

- art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez uznanie że udowodniona została okoliczność, że towar objęty zgłoszeniem celnym w systemie ECS pod poz. [...] z dnia [...] lutego 2014r. nie opuścił obszaru celnego UE, w sytuacji, gdy główny dowód, na którym organ opiera swoje ustalenia, to stanowiące załącznik do pisma nr [...], pismo litewskiej administracji celnej z dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...], które wskazuje (jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji), że nie został zakończony wywóz towarów ze zgłoszenia celnego [...], podczas gdy dokument taki nie może stanowić pełnowartościowego dowodu w sprawie, bez potwierdzenia zawartych w nim danych innymi dowodami,

- art. 121 § 1 oraz art. 122 w zw. z art. 180 § i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie wyrażające się w zaniechaniu realizacji obowiązku zebrania wszystkich dowodów mogących stanowić podstawę rozstrzygnięcia w sprawie, a w szczególności zaniechania żądania od litewskiej administracji celnej akt postępowania, brak podania w zapytaniu do właściwych organów celnych Ukrainy numeru identyfikacji podatkowej kontrahenta; uznaniu, że brak odpowiedzi ze strony ukraińskiej stanowi dowód świadczący o niezaistnieniu okoliczności, o których mowa w piśmie organu z dnia [...] października 2018 r., pominięcie wynikającej z dokumentów KP informacji dotyczącej osoby przewoźnika, art. 97 § 4 k.p.a. brak zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez TSUE w wyniku pytania prejudycjalnego skierowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt FSK 126/18.

Spółka zarzuciła również obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 5 pkt 39, art. 22 ust. 4, 5 i 7, art. 26 oraz art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 oraz art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/2446, poprzez ich zastosowanie, pomimo, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika ponad wszelką wątpliwość, że towar nie opuścił obszaru celnego UE, zaś agencja celna działająca na zlecenie strony otrzymała komunikat IE599 stanowiący wystarczający dowód zamknięcia procedury wywozu towaru poza obszar celny UE, co w konsekwencji doprowadziło do unieważnienia zgłoszeń celnych z dnia [...] lutego 2014 r., pomimo braku wystarczających podstaw faktycznych.

Mając na względzie powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie sprawy, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

DIAS w opisanej na wstępie decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 162 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992r. ustanawiającego wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992r,. s. 1 ze zm., dalej: WKC) warunkiem koniecznym zwolnienia towaru do wywozu było opuszczenie przez towar obszaru Unii Europejskiej w tym samym stanie, w jakim znajdował się w chwili przyjęcia do wywozu. Tym samym zgłoszenie wywozu, nawet potwierdzone w formie elektronicznej odpowiednimi elektronicznymi komunikatami wymaganymi w systemie ECS, nie stanowi o zwolnieniu towaru zgodnie z wymogami art. 162 WKC, jeśli nie został spełniony materialnie podstawowy wymóg zwolnienia, czyli wywóz tego towaru poza teren Unii Europejskiej.

Organ II instancji wyjaśnił, że choć urząd celny wyprowadzenia przesłał komunikaty IE518, to jednak pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Departament Celny Ministerstwa Finansów Litwy poinformował, że w wyniku przeprowadzonego dochodzenia ustalono, że formalności wywozowe w urzędzie celnym wyprowadzenia zostały błędnie dopełnione, a towary nie zostały wysłane poza terytorium celne UE. Zatem fizyczne wyprowadzenie towarów poza obszar UE nie zostało potwierdzone. Organ II instancji przyjął więc, w oparciu o informacje urzędowo potwierdzone przez litewską oraz ukraińską administrację celną, że towary objęte przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi nie zostały wyprowadzone poza obszar celny UE.

Odnosząc się do przedstawionych przez Eksportera dowodów alternatywnych, organ II instancji wskazał, że faktura eksportowa z dnia [...] lutego 2014 r. poświadcza fakt zawarcia transakcji sprzedaży pomiędzy spółką a wskazanym nabywcą z kraju trzeciego, tj. obywatelką Ukrainy O. T. Transakcja ta dotyczy towarów, które zostały w okresie późniejszym zadeklarowane w ww. zgłoszeniu celnym wywozowym. Faktura ta więc potwierdza, że towary nią objęte były przeznaczone na eksport. Nie poświadczają natomiast wyprowadzenia towarów z obszaru celnego UE. Z kolei z przedstawionych przez eksportera dowodu wpłaty KP wynika, że dokonano płatności w kwocie 31 565,98 zł za towar, co jednakże w kontekście całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego również nie stanowi o wywozie towarów poza obszar UE. Z kolei argumentacja odnośnie znaczenia otrzymanego z systemu ECS komunikatu IE599, w którym eksporter upatruje potwierdzenia wywozu, nie zasługuje zdaniem DIAS na uwzględnienie, ponieważ towary faktycznie nie opuściły obszaru celnego UE przez urząd wyprowadzenia [...], o czym poinformował Departament Ceł Ministerstwa Finansów Litwy. Organ II instancji wskazał na urzędowy charakter ww. dokumentu w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, co powoduje, że stanowią one dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał także, że w sprawie z tożsamym stanem faktycznym, gdzie eksportem była skarżąca spółka, a odbiorcą O. T. uzyskano informację od Administracji Celnej Ukrainy, która poinformowała, że w trakcie kontroli nie udało się ustalić danych obywatelki Ukrainy – O. T. Ujawniono, że pod wskazanym adresem nie figuruje ta osoba a na ul. [...] w mieście C. nie ma domu nr [...]. Nie odnotowano także odpraw celnych towarów eksportowanych przez spółkę.

Organ II instancji zwrócił również uwagę, że komunikat IE599 został wygenerowany w okolicznościach, w których nie przeprowadzano rewizji celnej środka przewozowego, na którym miał znajdować się towar (wynik kontroli A2 - uznano za zgodne). Wobec powyższego, w ocenie organu II instancji słusznie odmówiono wiarygodności dowodu w postaci komunikatu IE599 i dano wiarę dowodom uzyskanym od strony litewskiej. Skoro zatem spółka nie wykazała, że towar opuścił UE, co jest materialnym warunkiem zwolnienia do wywozu, to - zdaniem organu II instancji - wystąpiły podstawy do unieważnienia ww. zgłoszenia.

Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na decyzję DIAS z dnia [...] lipca 2019 r., wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą jej wydanie decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i wpisu od skarg.

Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie:

1. art. 229 w zw. z art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie inicjatywy dowodowej niezbędnej do całościowego wyjaśnienia sprawy w oparciu o prawdę materialną i zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i niezwrócenie się do Litewskiej Służby Celnej o nadesłanie pełnych akt sprawy w ramach której sformułowane zostało pismo Litewskiej Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], podczas gdy:

- z akt tych mogły wynikać istotne informacje, dotyczące opuszczenia przez towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym,

- akta te mogły doprowadzić do ustalenia kręgu osób mogących uczestniczyć w wywozie towaru, jego odprawie, a co za tym idzie mających informacje o ewentualnym opuszczeniu towaru obszaru celnego UE, a w konsekwencji do możliwości przedstawienia przez strony dowodów alternatywnych,

2. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 120 i art. 121 §1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy decyzji rażąco sprzecznej z zasadami: demokratycznego państwa prawnego, legalizmu oraz działania w sposób budzący zaufanie do organów celnych; i rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść strony, w sytuacji gdy z okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż organy żądały obiektywnie niemożliwych do przedstawienia przez stronę dowodów alternatywnych, traktując ich nieprzedstawienie jako okoliczność obciążającą stronę i świadczącą o rzekomym niedopełnieniu obowiązku udowodnienia faktu opuszczenia przez towar obszaru celnego UE, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia stanu sprawy w oparciu o prawdę formalną, sprzeczne z naczelnymi zasadami postępowania podatkowego, które nakazują rozstrzygać sprawę w oparciu o prawdę materialną, a wątpliwości rozstrzygać na korzyść strony,

3. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji mimo istnienia podstaw zawieszenia postępowania w związku z istnieniem w sprawie kwestii prejudycjalnej, wynikającej z oczekującego na rozstrzygnięcie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawnego zawartego w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2018r. sygn. akt I FSK 126/18.

Skarżąca zarzuciła również obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 pkt 39, art. 22 ust. 4, 5 i 7, art. 26 oraz art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 oraz art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/2446, poprzez ich zastosowanie, pomimo, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika ponad wszelką wątpliwość, że towar nie opuścił obszaru celnego UE, zaś agencja celna działająca na zlecenie strony otrzymała komunikat IE599 stanowiący wystarczający dowód zamknięcia procedury wywozu towaru poza obszar celny UE, co w konsekwencji doprowadziło do unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego zarejestrowanego w systemie ECS pod poz. MRN [...] z dnia [...] lutego 2014 r., pomimo braku wystarczających podstaw faktycznych.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), doszedł do wniosku, że organy celne nie dopuściły się uchybień w zastosowaniu przepisów regulujących sposób prowadzenia postępowania celnego. Organy prawidłowo zastosowały również przepisy prawa materialnego, podlegające zastosowaniu w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że w odniesieniu do analizowanego zgłoszenia celnego zaistniały przesłanki do jego unieważnienia.

Ze względu na datę dokonania zgłoszenia celnego - [...] lutego 2014 r., zasady dokonania unieważnienia należało ocenić wedle regulacji wynikających z WKC. Takie stanowisko prawidłowo zostało przyjęte w zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 162 WKC zwolnienie do wywozu udzielane jest pod warunkiem, że towary opuszczą obszar celny Wspólnoty w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu. Sama definicja zwolnienia zawarta została w art. 4 pkt 20 WKC, w myśl którego zwolnienie towarów oznacza czynność podjętą przez organy celne umożliwiającą użycie towarów w celach określonych przez procedurę celną, jaką zostały objęte.

Przepisy WKC przewidują dwa tryby unieważniania zgłoszeń celnych, tj. na wniosek i z urzędu. Co do zasady, zgłoszenie po zwolnieniu towarów nie może zostać unieważnione, poza wyjątkami określonymi zgodnie z procedurą Komitetu.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z unieważnieniem zgłoszenia celnego z urzędu z uwagi na wystąpienie przesłanek określonych w art. 251 ust. 2 lit. b RWKC. Z przepisu tego wynika, że w odniesieniu do towarów zgłoszonych do wywozu zgłoszenie zostaje unieważnione w przypadku gdy urząd celny wywozu został poinformowany, zgodnie z art. 792a ust. 1, lub uznaje on, zgodnie z art. 796e ust. 2, że zgłoszone towary nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty.

Organy rozpatrujące przedmiotowe sprawy uznały, że zgłoszone towary nie opuściły obszaru celnego UE w oparciu o art. 796e ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. wprowadzającego niektóre przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11.10.1993r. ze zm., dalej: RWKC), który stanowi, że jeżeli w ciągu 150 dni od daty zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie otrzymał komunikatu "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" z urzędu celnego wyprowadzenia ani dostatecznych dowodów zgodnie z art. 796da ust. 4, urząd celny wywozu może uznać to za informację, że towary nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty.

W niniejszej sprawie, w oparciu o informacje uzyskane od litewskiej administracji celnej ustalono, że komunikat IE599 został wygenerowany w następstwie wprowadzenia do systemu błędnego komunikatu IE518, który nie odzwierciedlał rzeczywistego stanu rzeczy. Zatem w rzeczywistości procedura wywozu towarów nie została prawidłowo zamknięta. Sam fakt wygenerowania komunikatu, potwierdzającego dokonanie wywozu towarów, nie pozbawia organów prawa do weryfikacji jego prawidłowości.

Wskazać należy, że w przypadku powzięcia informacji dotyczących nieprawidłowości zaistniałych w ramach danej procedury, organ jest uprawniony do podjęcia działań w celu wyjaśnienia i uregulowania sytuacji towarów objętych zgłoszeniami wywozowymi a w rezultacie do przyjęcia, na podstawie zebranych dowodów, że w rzeczywistości procedura nie została prawidłowo zamknięta.

Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Na podstawie pisma administracji celnej Litwy z dnia [...] stycznia 2017 r. organy powzięły informację, że formalności wywozowe zostały błędnie dopełnione w litewskim urzędzie celnym a towary w rzeczywistości nie opuściły obszaru celnego UE. Organy przeprowadziły postępowania wyjaśniające w tym zakresie. W tożsamej zaś sprawie dotyczącego zgłoszeń zarejestrowanych w systemie ECS pod pozycjami o nr MRN: [...] i[...] , na podstawie informacji z administracji celnej Ukrainy ustalono, że nie wprowadzono na obszar celny Ukrainy towarów przeznaczonych dla deklarowanego odbiorcy towaru (O. T.). Nie odnotowano również odpraw celnych towarów eksportowanych przez skarżącą. Ponadto nie ustalono danych osoby o nazwisku O. T., która miała być odbiorcą towaru, zaś podany w zgłoszeniach celnych adres nie istnieje.

Mając na względzie powyższe ustalenia organy zasadnie uznały, że sam komunikat IE518 i wydany w jego następstwie komunikat IE599 nie może stanowić potwierdzenia wyprowadzenia towarów poza obszar celny UE.

Podejmując prawem przewidziane czynności organy umożliwiły skarżącej wykazanie w oparciu o dowody alternatywne, wskazane w art. 796da ust. 4 RWKC, że towary faktycznie opuściły unijny obszar celny. Skarżąca, oprócz wydruków zakwestionowanego zgłoszenia celnego i komunikatu IE599, do którego sąd odniósł się we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, przedstawiła fakturę eksportową i dowód wpłaty. Wymienione dokumenty zostały wymienione wprost w art. 796da ust. 4 lit. b RWKC jako przykładowe dowody opuszczenia przez towary obszaru celnego UE. Jednakże wymienienie tego rodzaju dokumentów w art. 796da ust. 4 lit. b RWKC nie przesądza jeszcze, że mogą być one wystarczającym dowodem dokonania wywozu na gruncie konkretnej sprawy. Kluczowe jest bowiem, czy w oparciu o informacje zawarte w tego rodzaju dokumentacji możliwe jest stwierdzenie, że w analizowanym przypadku rzeczywiście doszło do wywozu towarów.

W niniejszej sprawie przedstawione przez spółkę dokumenty nie stanowiły potwierdzenia wyprowadzenia towarów poza obszar UE. Sąd podziela zawartą w zaskarżonej decyzji ocenę dokumentów przedstawionych przez spółkę. Zarówno faktura eksportowa, jak i przedstawiony dowód wpłaty potwierdza fakt zawarcia umowy sprzedaży towarów i dokonanych płatności z tego tytułu. Nie mogą one zaś z całą pewnością być uznane za dowód eksportu towarów. Dokumenty te w żadnym zakresie nie potwierdzają, że towary opuściły obszar celny UE, zatem nie mogą być uznane za dostateczne dowody wywozu towarów w myśl art. 796e ust. 1 lit. b RWKC.

Skarżąca kwestionując legalność zaskarżonych rozstrzygnięć podniosła zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, zawartych w Ordynacji podatkowej. Ustosunkowując się do powyższego należy podkreślić, że postępowanie celne cechuje się odrębnością od postępowania podatkowego i przepisy tego ostatniego znajdują w nim zastosowanie jedynie odpowiednio i to w ograniczonym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2018r., poz. 167 ze zm.), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy.

Wśród tych przepisów, stosowanych, co należy podkreślić odpowiednio, nie został wymieniony art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Trudno więc zarzucać organom uchybienie tymże regulacjom. Niezależnie od tego brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania za kwestię prejudycjalną w niniejszej sprawie orzeczenia TSUE w sprawie pytania prawnego w sprawie I FSK 126/18, dotyczącej podatku od towarów i usług.

Bezzasadnie skarżąca podnosi, że organy nie zebrały pełnego materiału dowodowego, w szczególności z pominięciem całych akt postępowania Litewskiej Służby Celnej i w konsekwencji nie ustaliły okoliczności wywozu towaru z litewskiego oddziału celnego z uwzględnieniem osób biorących udział w wywozie towaru. Organy podejmując decyzję o unieważnieniu zgłoszenia celnego oparły się na urzędowych informacjach otrzymanych od litewskiej administracji celnej, odnośnie niezasadnego/błędnego wygenerowania komunikatu IE 518, którego wiarygodność nie została podważona. Zatem w sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 229

Ordynacji podatkowej.

Dla unieważnienia zgłoszenia celnego w rozpoznawanej sprawie nie miało znaczenia zbadanie szczegółowych okoliczności, o których mowa w piśmie Litewskiej Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2017r., bowiem wystarczające było stwierdzenie, że procedury eksportowe objęte przedmiotowym zgłoszeniem celnym nie zostały dopełnione, a eksporter, pomimo wezwania, nie przedstawił dostatecznych dowodów alternatywnych.

W sytuacji objętej stanem faktycznym przedmiotowej sprawy, wobec niestwierdzenia wywozu i nieudokumentowania dokonania tego wywozu przez skarżącą, tylko z tego względu organy zobligowane były do unieważnienia zgłoszenia celnego.

Podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia prawa materialnego również nie zasługują na uwzględnienie. Organy poprzez wskazane wyżej dowody wykazały, że towary nie opuściły obszaru celnego UE i nie zostały wwiezione na Ukrainę a zatem zachodziły podstawy do unieważnienia zakwestionowanych zgłoszeń celnych.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), oddalił skargę.