Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 664/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 27 ust 1 pkt 9
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 2 marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.

Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej MWINB) decyzją nr [...] z dnia 28 lutego 2014 r. (znak: [...]) uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. (dalej PINB) nr [...] z dnia 11 czerwca 2013 r., (znak: [...]), i w tym zakresie orzekł m.in.: "Nakazuję S. S., adres do doręczeń: ul. [...], [...] dokonać rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] wraz z instalacjami, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości W., zrealizowanego jako segment środkowy projektowanej zabudowy szeregowej, wybudowanego niezgodnie z projektem budowlanym oraz warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę Starosty [...] nr [...] znak: [...] z dnia 08 grudnia 2009 r." Skarga na powyższą decyzję MWINB z dnia 28 lutego 2014 r. została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. (sygn. akt: II SA/Kr 698/14).

2.

W zakresie wykonania tego obowiązku wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne. W ramach tego postępowania PINB w W. postanowieniem z dnia 18.11.2016 r. ([...]) uznał za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez A. S. w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23.06.2015 r. Wskazany powyżej organ administracji podał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że ustalił na podstawie danych ewidencji gruntów i budynków oraz księgi wieczystej, że aktualnym właścicielem działki nr [...] w W., która powstała w wyniku podziału działki nr [...] w W. i na której posadowiony jest budynek objęty decyzją MWINB z dnia 28 lutego 2014 r. jest A. S.. PINB stwierdził zarazem, że wynikający z ostatecznej decyzji obowiązek rozbiórki nie został wykonany.

3.

W dniu 23 czerwca 2015 r. PINB w W. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, a dotyczący obowiązku nakazanego w powyżej opisanej decyzji MWINB. W terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu w/w tytułu wykonawczego zobowiązana, A. S., nie skorzystała z prawa zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

4.

PINB w W. postanowieniem nr [...] z dnia 24 lutego 2016 r. (znak: [...]), nałożył na zobowiązaną A. S., grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 23 czerwca 2015 r. Na to postanowienie, A. S. wniosła zażalenie (pismo z dnia 14.03.2016 r., uzupełnione pismem z dnia 25.04.2016 r.). Po rozpatrzeniu zażalenia, MWINB postanowieniem nr [...] z dnia 18 sierpnia 2016 r. (znak: [...]) uchylił skarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

5.

W powyżej wskazanym piśmie A. S. z dnia 14.03.2016 r., uzupełnionym pismem z dnia 25.04.2016 r., oprócz zażalenia na postanowienie PINB w W. z dnia 24 lutego 2016 r., zawarte zostały również zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. W związku z powyższym MWINB pismem z dnia 18 sierpnia 2016 r. poinformował zobowiązaną, że uczyni przedmiotem swojego rozpoznania sprawę zażalenia na postanowienie PINB w W. nr [...] z dnia 24 lutego 2016 r., natomiast odnośnie zgłoszonych zarzutów (które odnosiły się do błędu co do osoby zobowiązanego i braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia), winna wnieść odrębne podanie do organu właściwego (PINB w W.).

6.

W dniu 21 września 2016 r. A. S., powołując się na zawiadomienie MWINB z dnia 18 sierpnia 2016 r. wskazała: "wnoszę niniejsze podanie podnosząc ponownie zarzuty podniesione we wcześniejszych pismach, w tym w szczególności dotyczące błędu co do osoby zobowiązanego oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia".

7.

PINB postanowieniem nr [...] z dnia 18 listopada 2016 r. (znak: [...]) uznał zgłoszone przez zobowiązaną zarzuty za nieuzasadnione.

8.

Zażalenie na to postanowienia wniosła A. S..

9.

Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 2.03.2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie organu I instancji w sprawie zarzutów zgłoszonych przez A. S.. W uzasadnieniu podał, że zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia m.in. ze względu na termin ich zgłaszania. Termin ten wynosi 7 dni (art. 27 § l pkt 9 u.p.e.a.) i jest liczony od doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, a w przypadku zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego i zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, o których mowa w art. 33 § l pkt 6 i 8 u.p.e.a. - moment doręczenia postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. MWINB wskazał, że z akt sprawy wynika, iż zobowiązana wniosła zarzuty w piśmie z dnia 19.09.2016 r. powołując się na błąd co do osoby zobowiązanego (art. 33 § l pkt 4 u.p.e.a.) i brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § l pkt 7 u.p.e.a.). W tym samym piśmie zobowiązana podniosła okoliczność wznowienia przez MWINB postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr [...] z dnia 28 lutego 2014 r., z której wynika egzekwowany obowiązek. Podkreślił organ odwoławczy, że dla wszystkich podniesionych w sprawie zarzutów, 7-dniowy termin na ich zgłoszenie liczy się od dnia doręczenia zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego. Akcentował organ II instancji, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przez PINB w W. wobec A. S. oparte jest o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 23 czerwca 2015 r. Odpis tego tytułu doręczony został A. S. na adres ul. [...] w W.. Podkreślał MWINB, że kwestia prawidłowości tego doręczenia była już przedmiotem badania w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym postanowienia PINB w W. z dnia 24 lutego 2016 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W rozstrzygnięciu wydanym w tym postępowaniu zażaleniowym (postanowienie MWINB nr [...] z dnia 18 sierpnia 2016 r., znak: [...]) MWINB wskazał, że doszło do skutecznego doręczenia A. S. odpisu tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 23 czerwca 2015 r. w trybie przewidzianym w art. 44 K.p.a. Zwrócił uwagę organ odwoławczy, że argumentacja przemawiająca za przyjęciem takiego twierdzenia jest aktualna również w niniejszym postępowaniu. Wyjaśnił, że z potwierdzenia odbioru spornej korespondencji (odpisu tytułu wykonawczego z dnia 23 czerwca 2015 r.) wynika, że przesyłka ją zawierająca była awizowana pierwszy raz w dniu 21 lipca 2015 r., a zawiadomienie o pozostawieniu jej w urzędzie pocztowym wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z tego potwierdzenia odbioru wynika również, że przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 29 lipca 2015 r., natomiast w dniu 5 sierpnia 2015 r. przesyłka została zwrócona wobec braku odebrania jej przez adresata. To potwierdzenie odbioru, w ocenie organu odwoławczego świadczy o tym, że wszystkie przesłanki wymienione w art. 44 K.p.a., a warunkujące uznanie przesyłki za doręczoną, zostały w sprawie spełnione. Dla przyjęcia skuteczności doręczenia w tym przypadku konieczne było jeszcze ustalenie, czy przesyłka wysłana została na prawidłowy adres. Wyjaśnił organ II instancji, że K.p.a. nie reguluje kwestii ustalenia adresu strony w przypadku postępowań wszczynanych z urzędu. Należało więc przyjąć, że organ administracji może ustalić taki adres za pomocą wszelkich dostępnych środków. W sprawie odpis tytułu wykonawczego wysłany został do zobowiązanej na adres: ul. [...], [...]. Akcentował WINB, że adres ten był prawidłowy albowiem:

- po pierwsze taki adres ujawniony został w zbiorze danych ewidencji gruntów i budynków. Na wydruku z bazy danych ewidencji gruntów i budynków dotyczącym działki nr [...] w W. i opatrzonym datą 29 września 2014 r. jako właściciel wpisana jest A. S., zamieszkała w W. ul. [...].

- po drugie, dokładnie taki sam adres podany został jako adres zamieszkania zobowiązanej w akcie notarialnym Repertorium A Nr [...] z dnia 8 listopada 2012 r. Akt ten sporządzony został w związku z zawarciem umowy darowizny pomiędzy S. S. a B. S., I. J. i A. S..

- po trzecie, zwrócił MWINB uwagę na pismo zobowiązanej z dnia 27 września 2015 r., skierowane do PINB w W., a zatytułowane "Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z 11.06.2013. r. decyzją [...] o nakazie rozbiórki budynku położonego w W. przy ul. [...]". W lewym górnym rogu tego pisma wskazana została osoba je wnosząca: A. S. zam. [...] ul. [...]". Jednocześnie w treści tego dokumentu wnioskodawczyni zaznaczyła, że od kilku lat przebywa na stałe na terytorium [...], w miejscowości I. i tam też jest zatrudniona. Z treści przedmiotowego pisma wnioskować można, że pomimo tego, iż na stałe przebywa na terytorium [...], to do kontaktów z organami administracji publicznej wskazuje adres: ul. [...] [...], skoro jest to jedyny adres, jaki podała w w/w piśmie.

Dodatkowo organ egzekucyjny nadmienił, że podanie A. S. z dnia 27 września 2015 r. przekazane zostało do urzędu za pismem PINB w W. z dnia 9 października 2015 r. Postanowieniem nr [...] z dnia 18 listopada 2015 r., znak: [...], organ odwoławczy wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją MWINB nr [...] z dnia 28 lutego 2014 r., znak: [...] Postanowienie to wysłane zostało do A. S. na adres: ul. [...] [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej korespondencji wynika, że po awizowaniu w dniu 24 listopada 2015 r. przesyłka została wydana w urzędzie pocztowym dorosłemu domownikowi adresata w dniu 26 listopada 2015 r. Powyższe, zdaniem MWINB oznacza, że przesyłki kierowane do A. S. na wskazany adres są jej skutecznie doręczane. Potwierdzeniem tej okoliczności jest także doręczenie postanowienia PINB w W. nr [...] z dnia 24 lutego 2016 r., znak: [...], o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Postanowienie to wysłane zostało do A. S. na powyższy adres, a z potwierdzenia odbioru wynika, że w dniu 7 marca 2016 r. oddane zostało do rąk dorosłego domownika, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Zaakcentował organ II instancji fakt, że w ustawowym terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia PINB w W. nr [...] z dnia 24 lutego 2016 r., znak: [...], zobowiązana działając przez swojego pełnomocnika, złożyła zażalenie na to postanowienie. Z powyższego wynika, że doręczanie pism stronie na adres: ul. [...] [...] nie tylko jest skuteczne, ale również nie pozbawia zobowiązanej możliwości korzystania z przysługujących jej gwarancji procesowych, w szczególności korzystania ze środków zaskarżenia.

Zaakcentował organ II instancji, że w toku postępowania zażaleniowego dotyczącego postanowienia PINB w W. nr [...] z dnia 24 lutego 2016 r. (o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia) w dniu 5 lipca 2016 r. wystąpił do Urzędu Miejskiego w W. z wnioskiem o udostępnienie danych odnoszących się do A. S.. Chodziło o udostępnienie danych dotyczących: adresu i daty zameldowania na pobyt stały, adresu i daty zameldowania na pobyt czasowy, daty wyjazdu poza granice RP trwającego dłużej niż 6 miesięcy i wskazanie kraju wyjazdu, daty powrotu z wyjazdu poza granice RP trwającego dłużej niż 6 miesięcy, daty wymeldowania z miejsca pobytu stałego, daty wymeldowania z miejsca pobytu czasowego. MWINB wskazał na przepisy dotyczące obowiązku meldunkowego i podał, że z pisma Urzędu Miejskiego w W. z dnia 12 lipca 2016 r., wynika, że zobowiązana jest zameldowana na pobyt stały w W. przy ul. [...] od dnia 7 stycznia 1999 r. do chwili obecnej. Nie posiadała natomiast zameldowania na pobyt czasowy. Wg MWINB, informacje te potwierdzają zatem, że strona zameldowana jest pod adresem: ul. [...] [...].

Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na informacje zawarte w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Wynika z nich, że A. S. w okresie od 19 kwietnia 2013 r. do 21 sierpnia 2016 r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą: [...] Z danych zawartych we wskazanej ewidencji wynika, że głównym miejscem wykonywania działalności był wyżej powoływany adres. Wpis do ewidencji przewiduje również rubrykę: adres do doręczeń". We wpisie tym widniał tożsamy adres.

Podał MWINB, że wszelkie czynności podejmowane w celu ustalenia adresu zobowiązanej prowadzą tylko do tego jednego, wskazanego wyżej adresu. Nie może więc dziwić fakt, że na ten właśnie adres organ wysłał odpis tytułu wykonawczego z dnia 23 czerwca 2015 r. W ocenie organu II instnacji, doszło do skutecznego doręczenia w/w odpisu tytułu wykonawczego, gdyż w okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać należy, że adres, pod który wysłano odpis tytułu wykonawczego był adresem prawidłowym.

Powyższy organ zauważył także, że w podaniu z dnia 14 marca 2016 r. zawierającym m.in. zażalenie na postanowienie PINB w W. nr [...] z dnia 24 lutego 2016 r., podpisanym przez pełnomocnika zobowiązanej, wskazane zostało: "jednocześnie informuje iż A. S. nie zamieszkuje pod adresem W. ul. [...] od lat i obecnie mieszka na terenie [...]." Wyjaśnił organ, że jedyny adres, jaki podany został w treści podania z dnia 14 marca 2016 r. to adres Kancelarii Adwokackiej, natomiast w podaniu tym nie wskazano adresu A. S. "na terenie [...]". Taki adres zobowiązanej nie został również podany w piśmie z dnia 25 kwietnia 2016 r. uzupełniającym to podanie, pomimo tego, że pismo to było odpowiedzią na wezwanie PINB w W. z dnia 22 marca 2016 r., w którym organ egzekucyjny wezwał do wskazania aktualnego adresu zobowiązanej. W piśmie z dnia 25 kwietnia 2016 r. pełnomocnik A. S., poprosił o kierowanie korespondencji na jego adres i zaznaczył, że nie dysponuje adresem mocodawczyni na terenie [...]. Nie uszło uwadze organu, że w podaniu z dnia 14 grudnia 2016 r., zawierającym zażalenie na postanowienie PINB w W. nr [...] z dnia 18 listopada 2016 r., znak: [...] (rozpatrywane w niniejszym postępowaniu zażaleniowym) również wskazany jest jedynie adres kancelarii adwokackiej, natomiast brak jest wskazania adresu zobowiązanej "na terenie [...]". W podaniu tym wnoszący po raz kolejny wywodzi, że strona zamieszkuje w [...], ale jednocześnie nie podaje jej adresu. Wskazał MWINB, że art. 36 § 3 u.p.e.a. stanowi, że zobowiązany, przeciwko któremu wszczęto postępowanie egzekucyjne, jest obowiązany do powiadomienia, w terminie 7 dni, organu egzekucyjnego o każdej zmianie miejsca swego pobytu, trwającej dłużej niż jeden miesiąc. Chodzi o to, aby zobowiązany poprzez zmianę miejsca pobytu nie utrudniał lub wręcz nie uniemożliwiał prowadzenia egzekucji. MWINB stwierdził, że kwestionowanie przez zobowiązaną prawidłowości adresu, pod który wysyłana była korespondencja w postępowaniu egzekucyjnym, bez jednoczesnego wskazania innego adresu, jest próbą utrudnienia prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zauważył, że zarówno podanie z dnia 14 marca 2016 r., jak i podanie z dnia 14 grudnia 2016 r., w których podniesiona została kwestia zamieszkania A. S. "na terenie [...] wniesione zostały już w toku postępowania egzekucyjnego. Gdyby wskazują tę okoliczność zobowiązana chciała doprowadzić do umożliwienia jej czynnego udziału w postępowaniu egzekucyjnym, to jednocześnie podałaby adres, pod którym zamieszkuje poza granicą Kraju. Brak wskazania tego adresu przy jednoczesnym kwestionowaniu prawidłowości adresu ustalonego przez organ egzekucyjny świadczy o tym, że zobowiązana - świadoma tego, że toczy się wobec niej postępowanie egzekucyjne - zmierza do przeciągania i utrudniania postępowania egzekucyjnego. W takiej sytuacji, MWINB uznał za prawidłowe działanie PINB w W., który odpis tytułu wykonawczego z dnia 23 czerwca 2015 r. wysłał na jedyny znany adres zobowiązanej. Mając na uwadze treść art. 44 K.p.a. przyjąć należy, że odpis tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 23 czerwca 2015 r. doręczony został A. S. w dniu 4 sierpnia 2015 r. w sposób przewidziany w art. 44 K.p.a.

W kwestii terminu zgłoszenia zarzutów MWINB wyjaśnił, że zarzuty wniesione zostały w podaniu z dnia 14 marca 2016 r., zawierającym również zażalenie na postanowienie PINB w W. nr [...] z dnia 24 lutego 2016 r. (data nadania podania w polskiej placówce pocztowej: 14 marca 2016 r.). Podanie to następnie zostało uzupełnione przez zobowiązaną pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. Zawiadomieniem z dnia 18 sierpnia 2016 r., MWINB działając na podstawie art. 66 K.p.a. poinformował zobowiązaną, że odnośnie zarzutów należy wnieść odrębne podanie do organu właściwego, czyli do PINB w W.. W zawiadomieniu zawarte zostało zastrzeżenie, że odrębne podanie złożone do organu właściwego zgodnie z tym zawiadomieniem w terminie czternastu dni od daty doręczenia zawiadomienia uważane będzie, zgodnie z art. 66 § 2 K.p.a, za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania. Zawiadomienie z dnia 18 sierpnia 2016 r., znak: [...], doręczone zostało pełnomocnikowi strony w dniu 5 września 2016 r. W terminie czternastu dni od tej daty do powiatowego inspektoratu wpłynęło podanie A. S., z dnia 19 września 2016 r., zawierające m.in. zarzuty. Zaistniały więc w przedmiotowej sprawie przesłanki do tego, aby uznać, że na podstawie art. 66 § 2 K.p.a. zarzuty w przedmiotowej sprawie zgłoszone zostały w dniu wniesienia pierwszego podania, czyli w dniu 14 marca 2016 r. Skoro odpis tytułu wykonawczego z dnia 23 czerwca 2015 r. doręczony został A. S. w dniu 4 sierpnia 2015 r., a zarzuty zgłoszone zostały dopiero w dniu 14 marca 2016 r., to oczywistym jest, że nie został zachowany 7-dniowy termin na zgłoszenie zarzutów. Uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność czynności procesowej i zarzuty tak wniesione nie podlegają rozpatrzeniu. Tymczasem PINB w W. w skarżonym postanowieniu nr [...] z dnia 18 listopada 2016 r., rozpoznał merytorycznie te zarzuty. Rozpoznał bowiem zarzut z art. 33 § l pkt l u.p.e.a., art. 33 § l pkt 4 u.p.e.a. i art. 33 § l pkt 7 u.p.e.a. i stwierdził, że są one nieuzasadnione, podając motywy tego stanowiska. Merytoryczna ocena zasadności zgłoszonego zarzutu może nastąpić wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionego zarzutu, a w przedmiotowej zarzuty wpłynęły po terminie.

Odrębną kwestią jest zagadnienie, jak powinno zostać sformułowane rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w razie uchybienia przez zobowiązanego terminu do wniesienia zarzutów. MWINB podzielił pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 października 2009 r. (sygn. akt III SA/Łd 246/09, Lex nr 555012), że prawidłowym rozstrzygnięciem w razie uchybienia terminu do wniesienia zarzutów jest odmowa uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia (tak też WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 680/10, Lex nr 748002).

Mając na uwadze powyższe, MWINB uchylił skarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie w sprawie zgłoszonych zarzutów. Organ nadto wyjaśnił, że wszelkie uwagi merytoryczne dotyczące poszczególnych zarzutów, w tym obszerne wyjaśnienie dotyczące zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie, skoro zarzuty zgłoszone zostały po terminie.

W zażaleniu z dnia 14 grudnia 2016 r. zobowiązana zarzuciła, że skarżone postanowienie wydane zostało przedwcześnie, ponieważ organ egzekucyjny nie uzyskał stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. MWINB powołując art. 34 § l u.p.e.a. wskazał, że w sytuacji, gdy ten sam organ pełni zarówno funkcję wierzyciela, jak i organu egzekucyjnego, bezprzedmiotowym jest wydawanie przez ten organ dwóch odrębnych postanowień, czyli postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela i postanowienia w sprawie zarzutów (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt: I SA/Kr 1593/10, uchwała NSA sygn. akt: I FPS 4/06).

10.

Skargę na opisane wyżej postanowienie MWINB w K. wniosła A. S.. Zarzuciła naruszenie art. 44 par. 4 K.p.a. w zw. z art. 42 par. 4 K.p.a. i art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 25 k.c. poprzez przyjęcie, iż nastąpiła fikcja doręczenia skarżącej tytułu wykonawczego z dnia 23.06.2015 r. na adres pod którym skarżąca nie zamieszkuje, co skutkowało bezpodstawnym umorzeniem postępowania w sprawie wniesionych zarzutów. Nadto, w ocenie skarżącej zaskarżone postanowienia zostały wydane przedwcześnie z uwagi na brak uzyskania stanowiska wierzyciela w sprawie złożonych zarzutów, do których organ merytorycznie się nie odniósł. W oparciu o te zarzuty skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonych postanowień, zasądzenia kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonania decyzji MWINB z dnia 28.02.2014 r. o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu skargi podała, że nie była prawidłowo zawiadamiana o podejmowanych czynnościach egzekucyjnych. Od 10 lat mieszka skarżąca w [...]. Adres brytyjski był znany organowi, gdyż został wskazany przez skarżącą w innym postępowaniu, w piśmie z dnia 27.09.2015 r. W ocenie skarżącej, na okoliczność ustalenia jej adresu pod którym przebywa winien organ przesłuchać świadków. Błędnym jest powoływanie się przez organ na obowiązek informowania o zmianie miejsca zamieszkania w toku postępowania egzekucyjnego, gdyż obowiązek ten powstaje od doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, co nie miało w tej sprawie miejsca. Nadto, strona nie zmieniała własnego miejsca zamieszkania w toku postępowania egzekucyjnego. Podała też, że zobowiązanym do rozbiórki jest S. S. jako inwestor budowy. Ten zaś nie brał udziału w postępowaniu. Postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone, gdyż nie jest prowadzone względem właściwej osoby. Nie można zatem wystawić tytułu egzekucyjnego przeciwko skarżącej mimo przeniesienia na nią własności gruntu.

11.

Postanowieniem z dnia 7.082017 r. sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2017 r., poz. 1201; dalej u.p.e.a.) tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. We wskazanym przepisie ustawodawca określił siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów, który, jak trafnie dostrzegł orzekający w sprawie MWINB, biegnie od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Uchybienie zaś terminowi do wniesienia zarzutów czynni nieskuteczną podjętą w tym zakresie czynność zobowiązanego. Bezsporne w kontrolowanej sprawie jest to, iż odpis tytułu wykonawczego z dnia 23.06.2015 r. wysłany na ustalony przez organy egzekucyjne adres skarżącej (ul. [...]) doręczony został (poprzez przyjęcie prawnej fikcji doręczenia; art. 44 par. 4 k.p.a.) w dniu 4.08.2015 r. Zarzuty zaś, wg niewadliwych ustaleń i wniosków organu II instancji wniesione zostały dopiero w dniu 14.03.2016 r., a zatem z wyraźnym uchybieniem siedmiodniowego terminu, o którym stanowi art. 27 ust. 1 pkt 9 u.p.e.a. Kwestią sporną w ocenianej sprawie jest jednak to, czy wskazany powyżej adres skarżącej, na który organ egzekucyjny skierował tytuł wykonawczy, ustalony został w prawidłowy sposób, pozwalający przyjąć, iż w sprawie nastąpiło skuteczne doręczenie wskazanego dokumentu, co warunkowało otwarcie siedmiodniowego terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zajmując stanowisko względem tego zagadnienia, WSA w Krakowie podziela ustalenia i wnioski organu odwoławczego, iż skuteczne było doręczenie zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego pod adresem ul. [...] w W.. Fakt ten wynika bowiem z szeregu okoliczności faktycznych, należycie ustalonych przez orzekający organ administracji publicznej.

I tak wskazać należy, iż na gruncie sprawy niewątpliwe jest, że pod wskazanym adresem skarżąca była zameldowana w okresie, w którym trwało skierowane względem niej postępowanie egzekucyjne. Choć okoliczność ta sama w sobie, nie świadczy jeszcze o tym, iż pod adresem tym należało doręczać skarżącej pisma (orzeczenia) w postępowaniu egzekucyjnym, to jednak zauważyć trzeba, iż brak w aktach sprawy jakichkolwiek danych pozwalających przyjmować, iż ustalony przez organy adres nie był prawidłowy. W szczególności nie podważa tych ustaleń nieudowodnione (a nawet nieuprawdopodobnione) twierdzenie skarżącej, iż przebywała ona na terenie [...]. Nie podała bowiem organom egzekucyjnym żadnej informacji pozwalającej okoliczność tę zweryfikować. W szczególności nie wskazała konkretnego (dokładnego i pełnego) adresu zagranicznego miejsca pobytu, mimo oczywistej wiedzy o trwającym postępowaniu egzekucyjny (por. niżej). Adres taki nie został również podany organom administracji prowadzącym ewidencję ludności, pomimo ciążącego na stronie w tym zakresie obowiązku ustawowego (art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24.09.2010 r. o ewidencji ludności; Dz. U. 2017 r., poz. 1427). Bezspornym potwierdzeniem faktu skuteczności doręczenia A. S. korespondencji zawierającej tytuł wykonawczy pod ustalonym przez organy adresem jest także fakt, iż to właśnie miejsce stanowiło (w okresie trwania postępowania egzekucyjnego) siedzibę prowadzonej przez zobowiązaną działalności gospodarczej. Ta zaś okoliczność wynika z niebudzącego wątpliwości dokumentu w postaci wpisu do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej (k. 61 akt II instancji). Ten adres wskazała skarżąca także jako adres do doręczeń dla wszelkich spraw związanych z tą działalnością. Brak jest w związku z powyższym podstaw aby kwestionować adres ten jako właściwy dla skutecznego doręczania skarżącej pism, w tym w postępowaniu egzekucyjnym. Skoro bowiem adres ten był właściwy w sprawach związanych z prowadzoną przez skarżącą jednoosobową działalnością gospodarczą, to przy braku innego adresu, jako niewadliwe ocenić należało skierowanie przez organ egzekucyjny korespondencji, na taki, ujawniony w powszechnie dostępnych dokumentach urzędowych, adres zobowiązanej. Nadto, z podjętych przez organy czynności w postępowaniu egzekucyjnym w postaci doręczenia postanowienia o nałożenia grzywny w celu przymuszenia wynika jasno, że skarżąca pod wskazanym adresem skutecznie (w znaczeniu prawnym) odebrała korespondencję. Kierowane pisma odbierał bowiem dorosły domownik zobowiązanej (art. 43 K.p.a.). Osoba ta nie uchylała się przy tym od odbioru korespondencji. Nie wskazywała, iż nie przekaże (lub nie przekazała) przesyłki adresatowi albo, że adresat nie mieszka pod tym adresem. Nie można w związku z powyższym obecnie twierdzić, że doręczenie tytułu wykonawczego mogło nie być skuteczne.

Poza tym zaakcentowania wymaga, że ok. 1,5 miesiąca po doręczeniu A. S. tytułu wykonawczego, wniosła skarżąca (k. 57 akt II instancji) podanie o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją PINB z dnia 11.06.2013 r. o nakazie rozbiórki budynku przy ul. [...] w W.. W piśmie tym, wskazała skarżąca właściwy w postępowaniu adres, który pokrywał się z adresem, pod którym uprzednio organ egzekucyjny doręczył już tytuł wykonawczy. Niewątpliwe bowiem jest, że gdyby adres zobowiązanej miał być inny niż ten na który organy administracji doręczały korespondencję, zostałby on wskazany w kolejnych pismach skarżącej kierowanych w postępowaniu egzekucyjnym, w tym w piśmie z dnia 27.09.2015 r. (k. 57). Zaniechanie tego przemawia jednoznacznie za tym, że jako gołosłowne ocenić należało twierdzenia zobowiązanej, iż adres pod którym winien organ egzekucyjny doręczać korespondencję być powinien inny niż ul. [...] w W..

W tych okolicznościach stwierdzić trzeba, iż trafnie uznał organ odwoławczy, że w sprawie nastąpiło skuteczne doręczenie skarżącej tytułu wykonawczego, co miało miejsce w dniu 4.08.2015 r. Wniesione zaś w dniu 14.03.2016 r. zarzuty, były oczywiście spóźnione. Konsekwencją tego było niewadliwe przyjęcie przez MWINB, iż czynność ta nie mogła zostać uznana za skuteczną, co uzasadniało przyjęte rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Wobec zajętego przez sąd stanowiska, brak było podstaw do oceny merytorycznych zarzutów skargi, odnoszących się do braku uzyskania stanowiska wierzyciela w sprawie złożonych zarzutów oraz błędu co do osoby zobowiązanego. Skoro zarzuty okazały się spóźnione, czynność ta – jako bezskuteczna – wykluczała merytoryczną analizę kwestii stanowiących podstawę zarzutów.

W tym stanie rzeczy, skarga jako nieusprawiedliwiona podlegała oddaleniu, o czym sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 217 r., poz. 1369)