Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 96/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-10-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 6 i 7, art. 27
journal: Dz.U. 2019 poz 59
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (spr.), Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 2 października 2020 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto O. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zapewnienia właściwego stanu technicznego parkietu oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją D.Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: DPWIS) we W. po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej - Gminy Miasto O. - od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O.nr [...] z dnia [...] października 2019 r. nakazującej Gminie wykonanie do dnia [...] sierpnia 2020 r. w Zespole "A" w O. obowiązku w postaci zapewnienia właściwego stanu technicznego parkietu w dużej sali gimnastycznej - działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2019 r., poz. 59) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej "k.p.a.") - decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu podano, że w toku postępowania przed organem II instancji, DPWIS we W. zwrócił się w trybie art. 136 k.p.a. do organu I instancji o przeprowadzenie dodatkowych czynności mających na celu udokumentowanie stanu technicznego i sanitarnego parkietu w sali gimnastycznej. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...].12.2019 r. otrzymano protokół kontroli Nr [...] z dnia [...].12.2019 r. wraz z 14 zdjęciami obrazującymi stan parkietu. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. strona została poinformowana o zebranym materiale dowodowym zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., a także poinformowana o możliwości zgłoszenia uwag i wyjaśnień oraz zapoznania się z materiałem dowodowym.

W zakresie podstaw prawnych kontroli organ drugiej instancji wskazał, że w myśl art. 4 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących higieny pomieszczeń i wymagań w stosunku do sprzętu używanego w szkołach i innych placówkach oświatowo-wychowawczych, szkołach wyższych oraz w ośrodkach wypoczynku i higieny procesów nauczania. Zgodnie zaś z art. 10 ust 1. pkt 1 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo Oświatowe organ prowadzący szkolę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkolę lub placówkę należy w szczególności:

1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki;

2) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie.

Jak dalej argumentowano, także w art. 68 ustawy Prawo oświatowe określającym kompetencje dyrektora szkoły, w ust. 1 pkt 6 wskazano, że wykonuje zadania związane z zapewnieniem bezpieczeństwa uczniom i nauczycielom w czasie zajęć organizowanych przez szkołę lub placówkę. Zadania te zostały uszczegółowione w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. z 2003 r. Nr 6, poz. 69 ze zm.), zobowiązującym dyrektora do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pobytu w szkole lub placówce, a także bezpiecznych i higienicznych warunków uczestnictwa w zajęciach organizowanych przez szkołę lub placówkę poza obiektami należącymi do tych jednostek (§ 2) oraz do dokonywania, co najmniej raz w roku, kontroli zapewniania bezpiecznych i higienicznych warunków korzystania z obiektów należących do szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, oraz określania kierunków ich poprawy (§ 3 ust.1).

Organ następnie przekonywał, że obiekt szkolny winien odpowiadać warunkom sanitarno-higienicznym zawartych min. w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach. Pozostawienie organom inspekcji sanitarnej swobody przy podejmowaniu decyzji w sprawie spełnienia przez budynek szkoły warunków higieniczno-sanitarnych nie powoduje ich zupełnej dowolności w ocenie zastanego stanu technicznego i higienicznego. Ponadto, uznaniowość decyzji ograniczona jest zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, takimi jak prawda obiektywna, obowiązek należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej uprawnień i obowiązków oraz wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Z tych też względów organ II instancji przeprowadził postępowanie dowodowe gromadząc w aktach sprawy dokumentację zdjęciową parkietu, która to dokumentacja wskazuje, iż parkiet w wielu miejscach jest przetarty, posiada ubytki, które znowu zgodnie z doświadczeniem życiowym i zasadami logiki nie mogą być uznane za bezpieczne i higieniczne warunki do przeprowadzania zajęć w sali gimnastycznej.

Mając na uwadze powyższe organ II instancji nie znalazł podstaw prawnych ani faktycznych do zmiany decyzji organu I instancji.

W skardze opisanej decyzji zarzucono uchybienie przepisów prawa materialnego poprzez niewskazanie przez organ administracji publicznej właściwej podstawy prawnej w zakresie naruszenia stanu technicznego parkietu w sali gimnastycznej oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., przez co nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

W świetle tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Na poparcie skargi podniesiono, że w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał enigmatycznie i ogólnikowo, iż parkiet dużej sali gimnastycznej jest zdarty, uginający się i trudny do utrzymania w czystości oraz podał jedynie, iż powyższa nieprawidłowość stanowi naruszenie przepisów ustawy z dnia [...].12.2016 r. Prawo oświatowe polegające na tym, iż organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki. Z kolei organ odwoławczy praktycznie powtórzył to uzasadnienie.

W ocenie strony skarżącej obie decyzje sprowadzają się jedynie do powtórzenia zapisów ustawy Prawo oświatowe w zakresie odpowiedzialności organu prowadzącego szkołę lub placówkę za ich działalność, natomiast nie zawierają merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie będącym przedmiotem postępowania administracyjnego. Rozstrzygają zatem przedmiotową sprawę w sposób uznaniowy i dowolny, a zarazem ogólnikowy, nie wskazując w żaden sposób, która norma prawna została naruszona w zakresie stanu technicznego parkietu w dużej sali gimnastycznej, zwłaszcza w kontekście rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31.12.2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach. Tym samym przedmiotowe decyzje naruszają w sposób istotny art. 7 k.p.a., albowiem organy nie dokonały wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, co z kolei stanowi naruszenie art. 77 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi w całości.

W szczególności podkreślono, że w dniu [...] września 2019 r. przez upoważnionych pracowników Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego został sporządzony i zaakceptowany przez skarżącego protokół kontroli nr [...], w którym stwierdzono nieprawidłowość polegającą na tym, że "parkiet w sali gimnastycznej dużej zdarty, uginający się, trudny do utrzymania w czystości". Strona skarżąca pismem z dnia [...] października 2019 roku została zawiadomiona o wszczętym na podstawie powyższego protokołu kontroli postępowaniu administracyjnym, a także zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. poinformowana o możliwości wypowiedzenia się w sprawie i zaznajomienia z aktami postępowania. Z uprawnienia tego strona nie skorzystała. W wyniku odwołania strony od decyzji, w którym podnoszono zarzuty co do ustalonego stanu faktycznego, a to błędnego ustalenia przez organ stanu technicznego parkietu, organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a. zlecił organowi I instancji przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego co do możliwości strony utrzymania parkietu w należytym stanie higieniczno-sanitarnym. W wyniku przeprowadzonych czynności sporządzony został protokół z dnia [...].12.2019 r. nr [...] wraz z dokumentacją fotograficzną przedstawiającą stan parkietu. Z fotografii wynika, iż parkiet w wielu miejscach posiada wytarty lakier, pomiędzy deseczkami tworzącymi parkiet pojawiły się szczeliny, a na niektórych deskach widoczne są ubytki. Zatem postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w zgodzie z art. 7 k.p.a. oraz art, 77 § 1 k.p.a.

Co zaś do zarzutu skargi o braku wskazania przepisu prawa nakazującego obowiązek utrzymania podłogi w sali gimnastycznej w należytym stanie organ wywodził, że przytoczone w obu decyzjach regulacje prawne stanowią generalny obowiązek ciążący na stronie jako na organie prowadzącym szkołę zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków działania szkoły. Już z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 roku Prawo oświatowe wynika obowiązek zapewnienia, aby wszystkie podłogi w szkole były wykonane w sposób umożliwiający ich mycie, a także aby nie stwarzały niebezpieczeństwa dla uczniów. Podłoga o nierównej powierzchni, która posiada liczne ubytki i przetarcia, zwłaszcza gdy jest to podłoga w sali gimnastycznej, nie może być uznana za podłogę bezpieczną dla jej użytkowników. Organy inspekcji sanitarnej przy ocenie spełnienia warunków określonych w powyżej wskazanym przepisie kierują się przede wszystkim zapewnieniem bezpieczeństwa uczniów. Mają przy tym zapewnioną swobodę oceny, zaś wydawane przez organy decyzji oparte są na uznaniowości ograniczonej przepisami prawa, doświadczeniem życiowym i zasadami logiki, przez co ocena ta nie jest dowolna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa procesowego ani materialnego wobec czego uznał, że skarga jest bezzasadna.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja nakładająca na stronę skarżącą obowiązek zapewnienia w zakreślonym terminie właściwego stanu technicznego parkietu w sali gimnastycznej w zespole szkolno-przedszkolnym. W podstawach prawa materialnego organy powołały się na unormowania art. 4 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 59), art. 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 68 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz.1148 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. z 2003 r. Nr 6, poz. 69 ze zm.).

Jak stanowi przepis art. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - wykonywanie zadań określonych w art. 1 tej ustawy polega na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących między innymi higieny pomieszczeń i wymagań w stosunku do sprzętu używanego w szkołach i innych placówkach oświatowo-wychowawczych, szkołach wyższych oraz w ośrodkach wypoczynku (pkt 6), a także higieny procesów nauczania (pkt 7). Stosownie zaś do art. 27 ust. 1 - w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Ratio legis tego przepisu jest wyprzedzające działanie organów inspekcji sanitarnej celem zapobieżenia zagrożeniom dla życia i zdrowia ludzkiego; chodzi tu zatem o prewencję ogólną.

Cytowany art. 27 ust. 1, uprawnia państwowego inspektora sanitarnego do wydania decyzji nakazującej usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień z tym, że nie może ten przepis prawny stanowić wyłącznej podstawy prawnej do działania i winien być stosowany łącznie z innymi, odrębnymi uregulowaniami prawnymi, na co w skazuje pierwsza część hipotezy omawianego przepisu : "kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących...." W niniejszej sprawie wydanie decyzji na podstawie wskazanego przepisu zasadnie powiązano z art. 10 ust 1. pkt 1 i 3 oraz art. 68 ustawy Prawo oświatowe, a także z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe organ prowadzący szkołę odpowiada za jej działalność. Organowi prowadzącemu szkołę wyznaczono realizację zadań, w szczególności, o czym postanowiono między innymi w pkt 1 i 3 - zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki oraz wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie.

Zatem z treści przywołanych unormowań jednoznacznie wynika, że adresatem obowiązków w nich wyszczególnionych jest przede wszystkim organ prowadzący daną placówkę szkolną i ją utrzymujący a bezsprzecznie jest nim jednostka samorządu terytorialnego jaką jest w niniejszej sprawie skarżąca Gmina, co wynika również z art. 8 ust. 1 i 2 tej ustawy oraz art. 7 pkt 8 i pkt 15 i ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.). W takim świetle bez znaczenia jest okoliczność, że szkoła jest wyodrębnioną organizacyjnie jednostką, zarządzaną przez dyrektora szkoły, który kieruje działalnością szkoły oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 68 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego). Na podstawie art. 57 ust. 1 Prawa oświatowego organ prowadzący szkołę lub placówkę sprawuje nadzór nad jej działalnością w zakresie spraw finansowych i administracyjnych, z uwzględnieniem odrębnych przepisów. Stosownie natomiast do ust. 2 pkt 2 art. 57 nadzorowi podlega przestrzeganie obowiązujących przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników i uczniów.

Aczkolwiek więc po myśli art. 68 ust. 1 pkt 6 Prawa oświatowego to dyrektor szkoły lub placówki wykonuje zadania związane z zapewnieniem bezpieczeństwa uczniom i nauczycielom w czasie zajęć organizowanych przez szkołę lub placówkę oraz (pkt 7) wykonuje inne zadania wynikające z przepisów szczególnych, to nie zwalnia organu prowadzącego szkołę z odpowiedzialności za realizację obowiązków nałożonych na niego mocą art. 10 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe. Te zadania zaś, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo oświatowe, zostały dookreślone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. z 2003 r. Nr 6, poz. 69 ze zm.; zwane poniżej w skrócie rozporządzeniem), zobowiązującym dyrektora do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pobytu w szkole lub placówce, a także bezpiecznych i higienicznych warunków uczestnictwa w zajęciach organizowanych przez szkołę lub placówkę poza obiektami należącymi do tych jednostek (§ 2) oraz do dokonywania, co najmniej raz w roku, kontroli zapewniania bezpiecznych i higienicznych warunków korzystania z obiektów należących do szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, oraz określania kierunków ich poprawy (§ 3 ust.1).

W realiach rozpatrywanej sprawy organy inspekcji sanitarnej stwierdziły wadliwy (niewłaściwy) stan techniczny parkietu w dużej sali gimnastycznej z powodu ubytków, przetarć, uginania się, które według oceny organów - zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego nie mogą być uznane za bezpieczne i higieniczne warunki do przeprowadzania zajęć w tej sali gimnastycznej. Z argumentacji zaś skargi wnosić niedwuznacznie należy, że zasadniczym zarzutem jest natomiast okoliczność, że organy nie wskazały wprost konkretnej normy prawa, którą naruszono, czyli która nakazywałaby utrzymywanie powierzchni podłogowych w stanie zaleconym przez organy.

W rzeczy samej, jak twierdzi strona skarżąca, przytoczone w zaskarżonej decyzji normy ustawowe oraz przedmiotowe rozporządzenie w § 2 i 3 zawierają ogólny wymóg zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pobytu oraz uczestnictwa w zajęciach. Zdaniem Sądu jednak ocena organu, że powierzchnia sali gimnastycznej ma być pozbawiona nierówności, ubytków, gdyż w przeciwnym razie nie odpowiada zasadom bezpieczeństwa i higieny stanowiąc zgodnie z logiką i zasadami doświadczenia życiowego narażenie na uszczerbek na zdrowiu, jest jak najbardziej trafna. Nie wymaga żadnych bowiem wiadomości specjalnych ocena, że jakiekolwiek znaczne (a takowe się jawią w tym stwierdzonym przypadku co obrazują załączone w poczet materiału dowodowego sprawy zdjęcia podłogi sali gimnastycznej) ubytki w powierzchni mogą spowodować utratę równowagi, a tym samym urazy u osób przemieszczających się po sali, a nadto zniszczona powierzchnia utrudnia utrzymanie jej w należytej czystości. To jest element wiedzy powszechnej i nie wymaga kazuistycznych norm prawnych.

Niemniej, wprawdzie organy tego nie przywołały, to godzi się nadmienić, że cytowane rozporządzenie wskazuje w przepisach ogólnych, tzn. w § 7 ust. 1 pkt 2, że na terenie szkoły i placówki zapewnia się równą nawierzchnię dróg, przejść i boisk, zaś po myśli ust. 3 - otwory kanalizacyjne, studzienki i inne zagłębienia na terenie szkoły lub placówki zakrywa się odpowiednimi pokrywami lub trwale zabezpiecza w inny sposób. Jakkolwiek sala gimnastyczna nie jest boiskiem w potocznym rozumieniu, to już ustęp 3 § 7, który stanowi o powinności trwałego zabezpieczenia "zagłębień" na terenie szkoły można odnosić do nawierzchni całego terenu szkoły, także wewnątrz budynku. Co istotne jednak, na mocy art. 61 pkt 1) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 11 86 ze zm.) właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, który to przepis z kolei stanowi, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Przepis natomiast art. 5 ust. 1 pkt 5) odwołuje się do warunków bezpieczeństwa i higieny pracy. Niewątpliwie za właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego należy uznać organ prowadzący szkołę. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy Prawo budowlane zostały doprecyzowane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.). Wymieniony akt prawny dotyczy również budynków użyteczności publicznej, przez które rozumie się także (o czym mowa w § 3 pkt 6) budynek przeznaczony na potrzeby oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, wychowania. W Dziale VII zatytułowanym jako "Bezpieczeństwo użytkowania", w § 306 ust. 1 postanowiono wprost, że w budynku użyteczności publicznej, produkcyjnym i magazynowym, w miejscach, w których następuje zmiana poziomu podłogi, należy zastosować rozwiązania techniczne, plastyczne lub inne sygnalizujące tę różnicę.

Już z takich rozwiązać prawnych wynika a contrario, że podłoga w pomieszczeniach publicznie użytkowanych ma być równa, a w przeciwnym wypadku - odpowiednio zabezpieczona.

Brak przywołania ostatnio przytoczonego uregulowania prawnego nie niweczy wszakże prawidłowości merytorycznej wydanych decyzji, nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Nie doszło również do uchybienia norm procesowych art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., gdyż wadliwy stan techniczny parkietu został odzwierciedlony w sposób nie budzący wątpliwości za pomocą środka dowodowego w postaci dokonanych oględzin i udokumentowany należycie materiałem zdjęciowym oraz sporządzonym protokołem kontroli. Trzeba podkreślić, że dowód z oględzin ma walor dowodu bezpośredniego. Zaprezentowana w zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ocena dowodów jest prawidłowa, nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), jest też logiczna i zgodna z regułami doświadczenia życiowego.

W zaprezentowanym świetle, zgodnie z prawem zastosowano przepis art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nakładając obowiązek zapewnienia właściwego stanu technicznego parkietu w sali gimnastycznej.

Z podanych względów skarga podlegała oddaleniu w całości na mocy art. 151 p.p.s.a.