Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 898/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 2, 3, 14, 19, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1 i 3, art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 195
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
article: art. 3 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2016 poz 1518
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Danuta Rzyminiak–Owczarczak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Natalia Sikorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z [...] 2016 r., nr [...], odmówił D. K. przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko - E. K..

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, iż w oparciu o przepis art. 17 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r., poz. 195) uzyskał informację:

- o dochodzie opodatkowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych każdego członka rodziny, udzielanych przez właściwego naczelnika skarbowego zawierających dane o wysokości: dochodu, składek na ubezpieczenia społeczne odliczonych od dochodu oraz należnego podatku;

- o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne, w tym informacji o wysokości składek od płatników i okresach opłacania przez nich tych składek.

Dalej organ wyjaśnił, iż D. K. składając wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego oświadczyła, iż w roku kalendarzowym poprzedzającym rok na który jest ustalone prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, nie nastąpiła utrata przez członka rodziny dochodu.

Na podstawie zebranych informacji organ ustalił, iż dochód rodziny wnioskodawczyni w 2014 r. przedstawiał się następująco: [...] zł (dochód netto za rok 2014 po odliczeniu składek na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości [...] zł, składek na ubezpieczenie społeczne w wysokości [...] zł, należnego podatku w wysokości [...] zł + [...] zł (wysokość uzyskanych alimentów na rzecz dziecka E. K.). Organ wyliczył, iż średni dochód rodziny w przeliczeniu na dziecko wynosił [...] zł, a więc o [...] zł przekraczał kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 5 ust. 3-4 powołanej ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W związku z powyższym brak jest podstaw do przyznania D. K. wnioskowanego świadczenia na pierwsze dziecko.

W odwołaniu od powyższej decyzji D. K. wskazał, iż nie wnosiła o przyznanie świadczenia na pierwsze, lecz na drugie dziecka. Podniosła, iż nie sprawdzono dokładnie ile posiada dzieci.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] 2016 r., nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka – art. 4 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy świadczenie to przysługuje ww. osobom do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia. Kolegium zaznaczyło, iż stosownie do art. 5 ust. 3 powołanej ustawy świadczenie to przysługuje na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o pierwszym dziecku — oznacza to jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia. Powyższe prowadzi do wniosku, iż jako pierwsze dziecko może być uznane wyłącznie dziecko, które nie ukończyło 18 roku życia.

Dalej Kolegium zauważyło, iż D. K. posiada dwójkę dzieci: syna K. K. w wieku 25 lat i córkę E. K. w wieku 17 lat. Ponieważ K. K. ukończył 18 rok życia, stąd też najstarszym dzieckiem w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia jest córka D. K. i to ona, w rozumieniu ww. ustawy, dla potrzeb ustalenia uprawnienia do świadczenia wychowawczego jest pierwszym dzieckiem.

W dalszej części uzasadniania powołując się na treść art. 3 pkt 1 lit. a i c ustawy o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz art 2 pkt 16 i art. 48 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, Kolegium wyjaśniło, iż dla celów ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego przyjęto, iż rodzina D. K. składa się z dwóch osób: wnioskodawczyni i jej córki. W roku 2014, stanowiącym rok bazowy w przedmiotowej sprawie, D. K. uzyskała dochód netto w wysokości [...] zł (45.873,96 zł - składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości [...] zł - składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości [...] zł - należny podatek w wysokości [...] zł). Kolegium wyjaśniło, iż po podzieleniu ww. kwoty dochodu netto przez dwanaście miesięcy zostaje uzyskana kwota miesięcznego dochodu w wysokości [...] zł. Rodzina strony postępowania w 2014 r. uzyskała również dochód w postaci alimentów na rzecz E. K. w wysokości [...] zł. Po podzieleniu ww. kwoty przez dwanaście miesięcy zostaje uzyskana kwota w wysokości [...] zł. Łączny miesięczny dochód rodziny wynosi: [...] zł + [...] zł = 3.290,01. Po podzieleniu ww. dochodu przez dwie osoby w rodzinie zostaje uzyskana kwota 1.645,01 na osobę w rodzinie. W tej sytuacji organ odwoławczy stwierdził, iż wobec przekroczenia ustawowego kryterium dochodowego (o kwotę 845,01 zł), świadczenie wychowawcze na córkę E. K. nie przysługuje.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. K. podniosła, iż ustalając dochód uzyskany przez jej rodzinę w 2014 r. nie uwzględniono, iż od 2 lat realnie otrzymuje jedynie 50% pensji, a więc ustalenia organów obu instancji nie odzwierciedlają stanu faktycznego. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie wnioskowanego świadczenia od dnia 1 kwietnia 2016 r. oraz zasądzenie zapłaty zaległych odsetek, jak też zwrot kosztów postępowania, względnie uchylenie decyzji obu instancji. Do skargi złączono pismo Komornika Sądowego z 30 października 2014 r., skierowane do Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w P., dotyczące zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz wierzytelności zasiłku chorobowego D. K. i wezwanie do dokonywania potrąceń.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Marginalnie organ zaznaczył, iż gdyby nawet uwzględnić wskazaną okoliczność utraty 50% wynagrodzenia za pracę, to i tak dochód uzyskiwany przez rodzinę skarżącej przekraczałby kryterium dochodowe.

Obecna na rozprawie, w dniu 12 stycznia 2017 r., skarżąca podtrzymała skargę i wskazała na swoją trudną sytuację majątkową, zadłużenie oraz kłopoty zdrowotne córki. Zarzuciła, iż organy skupiły się na kwestii dochodowej i pomijają rzeczywistą sytuację rodzinną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje;

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2016 r., poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz.U. 2016, poz. 718 j.t. dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] 2016 r. odmawiającej przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego na córkę E.

Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy ustawy z 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. 2016.r, poz.195). Zgodnie z art. 4 ust. 2 tej ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. W przedmiotowej sprawie wniosek złożyła matka dziecka. Dalej zauważyć należy, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Z kolei stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy ilekroć w ustawie mowa o pierwszym dziecku - oznacza to jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia.

W tym miejscu zauważyć należy, iż skarżąca posiada dwójkę dzieci: E. K. ur. 22 lutego 1999 r. oraz K. K. ur. 3 listopada 1990 r. W tej sytuacji małoletnia E. K. jest w myśl ustawy traktowana jako pierwsze dziecko.

Dalej zauważyć należy, iż wniosek o ustalenie prawa do przyznania świadczenia skarżąca złożyła w dniu 25 kwietnia 2016r. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy, pierwszy okres, na który ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, rozpoczyna się z dniem wejścia w życie ustawy (tj. od 1 kwietnia 2016r.) i kończy się dnia 30 września 2017r. Zgodnie zaś z ust. 2 tego artykułu w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w ust. 1, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014 r. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie oznacza to dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2015r. poz. 114 ze zm.) przez dochód należy rozumieć – po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób - przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Z kolei, zgodnie z art. 3 pkt 1 lit c tiret 14 tej ustawy, dochód oznaczają także alimenty na rzecz dzieci.

Dalej zauważyć należy, iż stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, "dochód członka rodziny" oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3. Natomiast dochód rodziny oznacza dochód wszystkich członków rodziny (art. 3 pkt 4 tej ustawy). Z kolei przez rodzinę na gruncie ustawy pomocy państwa w wychowaniu dzieci, rozumie się odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz.U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.

Ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby syn skarżącej K. K. legitymował się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to nie może być traktowany jako rodzina skarżącej w rozumieniu powoływanej ustawy, a tym samym nie uwzględnia się jego osoby (jak też uzyskiwanych przez niego dochodów) przy ustalaniu dochodu rodziny w rozumieniu art. 2 pkt 3 tej ustawy.

Mając powyższe regulacje na uwadze, Sąd stwierdził, iż organy obu instancji prawidłowo zbadały sytuację dochodową skarżącej i na podstawie informacji uzyskanych w oparciu o 17 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ustaliły, iż w 2014 r. rodzina D. K. uzyskała dochód w kwocie [...]zł tytułem jej wynagrodzenia za pracę (po potrąceniu składek na ubezpieczenie zdrowotne, składek na ubezpieczenie społeczne i należnego podatku dochodowego) oraz kwotę [...]- zł z tytułu alimentów na rzecz E. K.. Łączny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wynosił 1.645,01 zł i przekraczał kwotę o której mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci o ponad 845,01 zł. Stąd też słusznie organy obu instancji uznały, iż z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego, skarżącej nie przysługuje świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko – E. K..

Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć należy, iż skarżąca w wniosku o przedmiotowe świadczenie (data wpływu do organu – 25 kwietnia 2016 r.) w pkt 7.3 oświadczyła, iż w roku kalendarzowym poprzedzającym okres na które ustalane jest prawo do świadczenia, lub po tym roku nie nastąpiła utrata przez członka dochodu, jak też nie nastąpiło uzyskanie przez członka rodziny dochodu. Dopiero na etapie skargi wskazała, na utratę dochodu spowodowana zajęciem przez komornika części jej wynagrodzenia. W tym miejscu zauważyć należy, iż "utrata dochodu" została zdefiniowana w art. 2 pkt 19 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci i zgodnie z tym przepisem oznacz ona utratę dochodu spowodowaną:

a) uzyskaniem prawa do urlopu wychowawczego,

b) utratą prawa do zasiłku lub stypendium dla bezrobotnych,

c) utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej,

d) utratą zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, a także emerytury lub renty, renty rodzinnej lub renty socjalnej,

e) wyrejestrowaniem pozarolniczej działalności gospodarczej lub zawieszeniem jej wykonywania w rozumieniu art. 14a ust. 1d ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.),

f) utratą zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej,

g) utratą zasądzonych świadczeń alimentacyjnych w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do tych świadczeń lub utratą świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do świadczeń alimentacyjnych,

h) utratą świadczenia rodzicielskiego,

i) utratą zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników,

j) utratą stypendium doktoranckiego określonego w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm.).

Z definicji tej, zawierającej zamknięty katalog okoliczności powodujących utratę dochodu, wyłączone jest pomniejszenie realnego dochodu spowodowanego zajęciem wynagrodzenia w trybie egzekucji świadczeń pieniężnych. Zatem zajęcie wynagrodzenia skarżącej przez komornika sądowego nie miało wpływu na ustalenie dochodu jej rodziny dla celów związanych z ustaleniem prawa do wnioskowanego świadczenia. W tym miejscu zauważyć należy, iż nawet uwzględnienie argumentacji skarżącej w tym zakresie nie doprowadziłoby do uwzględnienia wniosku bowiem, jak słusznie Kolegium podniosło w odpowiedzi na skargę, nawet gdyby uwzględnić wskazaną okoliczność utraty 50% wynagrodzenia za pracę, dochód uzyskiwany przez rodzinę skarżącej i tak przekraczałby kryterium dochodowe.

Wyjaśnić także należy, iż ustawodawca w sposób ścisły określił zasady przyznawania świadczenia wychowawczego, nie dopuszczając tzw. uznania administracyjnego. W przypadku pierwszego dziecka, prawo do tego świadczenia uzależnił od spełnienia kryterium dochodowego i nie pozostawił organom możliwości przyznania świadczenia w sytuacji przekroczenia tego kryterium. Sąd nie kwestionuje trudnej sytuacji życiowej skarżącej i jej rodziny, niemniej takie okoliczności jak choroba córki (nieudokumentowana stosownym orzeczeniem o niepełnosprawność), jak też zadłużenie rodziny, w świetle przepisów powołanej ustawy, nie mogą być mieć wpływu na określenie uprawnienia do otrzymania świadczenia na pierwsze dziecko.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał także na uwadze, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z 21 grudnia 2016 r. o sygn. akt III SA/Gd 889/16 (dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "Czy przepisy art. 5 ust. 1 w związku z ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. poz. 195) są zgodne z art. 32 §1 i art.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w zakresie w jakim uniemożliwiają nabycie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w każdym przypadku przekroczenia kryterium dochodowego w rodzinie osoby ubiegającej się o to świadczenie?". W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd kierujący pytanie prawne do Trybunałowi Konstytucyjnemu wskazał na wątpliwości dotyczące zachowania konstytucyjnej zasady równości poprzez przyjęcie przez ustawodawcę zasady wykluczającej z kręgu uprawnionych do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko osób wychowujących jedno dziecko oraz innych, których rodziny uzyskują dochód przekraczający kryterium dochodowe, w każdym przypadku i bez względu na wysokość tego przekroczenia. Sąd ten wskazał na sytuacje, gdy rodziny o podobnej sytuacji dochodowej (przeliczanej na członka rodziny), są różnie traktowane przez ustawodawcę mimo, że ich sytuacja finansowa jest niemal identyczna - porównano sytuację osoby samotnie wychowującej dziecko, która uzyskuje dochód, w przeliczeniu na członka rodziny, w wysokości 807,82 i osoby samotnie wychowującej dziecko która uzyskuje dochód, w przeliczeniu na członka rodziny w kwocie 750, - zł. Sąd ten wskazał, iż w jego ocenie rezygnacja ze sztywnej kwoty świadczenia wychowawczego określonej w art. 5 ust. 1 ustawy, i np. pomniejszenie jej o kwotę w wysokości przekroczenia dochodu rodziny na członka rodziny ponad kryterium dochodowe, gwarantowałby zachowanie zasad sprawiedliwości społecznej oraz zasady równego traktowania.

Zgodnie z art. 125 § 1. p.p.s.a Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie niezaszły jednak przesłanki do zawieszenia postępowania do czasu udzielania przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie zadane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Sąd ten stawia pod wątpliwość konstytucyjność ustalenia sztywnej kwoty przyznawanego świadczenia w sytuacji ustalenia uprawnienia na pierwsze dziecko, nie kwestionując jednak samej zasady ustanowienia kryterium dochodowego przy ustalaniu tego uprawnienia. Ponieważ dochód rodziny skarżącej w przeliczeniu na członka rodziny przekroczył ustawowe kryterium dochodowe o 100% i zarazem o kwotę wyraźnie wyższą od wysokości wnioskowanego świadczenia wychowawczego (ustalonej na 500,- zł), to udzielenie odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny na zaprezentowane wyżej pytanie prawne, w opinii Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, nie powinno mieć wpływu na uprawnienie skarżącej do wnioskowanego świadczenia. Zważyć bowiem należy, iż w przypadku świadczeń o charakterze socjalnym ustawodawca może ustalać kryterium dochodowe uprawniające do ich otrzymania (por. wyrok tut. Sądu z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Po 713/176, dostępny na stronach internetowych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.