Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 2/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Bożena Popowska /spr./ WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku 24 września 2011 r. Stowarzyszenia [...] w części w jakiej informacja ta nie została udzielona – w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku 2. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa 3. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych


UZASADNIENIE

IV SAB/Po 2/12

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 24 września 2011 r. Stowarzyszenie [...] wystąpiło do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej wymienionej w pkt. 1 i w pkt. 2:

1.1. uchwał rady o wyodrębnieniu lub niewyodrębnieniu funduszu sołeckiego, podjętych w latach 2009, 2010 i 2011 wraz z uzasadnieniem do każdej uchwały,

1.2.protokołu z posiedzenia sesji rady gminy dotyczącego wyodrębnienia lub niewyodrębnienia funduszu sołeckiego w latach 2009, 2010 i 2011,

1.3. w przypadku wyodrębnienia funduszu sołeckiego – dokumentów potwierdzających wydatki ze środków funduszu sołeckiego (faktury, rachunki itp.) w 2010 r.,

1.4. w przypadku wyodrębnienia funduszu sołeckiego - planu wydatków na przedsięwzięcia realizowane w ramach funduszu sołeckiego w latach 2009, 2010 i 2011 przesłany do RIO,

1.5. informacji o wysokości środków funduszu sołeckiego przeznaczonych na rok 2010 i na rok 2011 z podziałem na każde sołectwo w gminie,

1.6. formularza RB-28S - sprawozdanie z wykonania planu wydatków budżetowych jednostki samorządu terytorialnego dotyczące wydatków z funduszu sołeckiego za rok 2010,

1.7. wniosku o zwrot części wydatków z funduszu sołeckiego wysłany do wojewody zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 25 stycznia 2010r.,

2.1. uchwał zebrania wiejskiego w sprawie funduszu sołeckiego podjętych w roku 2009 i w roku 2010 (z każdego sołectwa),

2.2.wniosku do funduszu sołeckiego złożonego przez sołtysa w roku 2009 i w roku 2010 wraz z prezentatą lub z innym dokumentem potwierdzającym datę złożenia wniosku,

2.3. protokołu z zebrania wiejskiego w sprawie przyjęcia wniosku do funduszu sołeckiego w roku 2009 i w roku 2010 (z każdego sołectwa),

2.4. listy obecności osób uczestniczących w zebraniu wiejskim w roku 2009 i w roku 2010 (z każdego sołectwa),

2.5. zarządzenia lub innego dokumentu określającego sposoby wydatkowania funduszu sołeckiego,

2.6. informacji, czy wniosek sołectwa został przyjęty lub nieprzyjęty do realizacji w roku 2010 i w roku 2011,

2.7. listy jednostek pomocniczych gminy.

Pismem z dnia 9 listopada 2011 r. Wójt Gminy [...] przesłał Stowarzyszeniu żądane informacje, oprócz dokumentów określonych w pkt 1.3., potwierdzających wydatki ze środków funduszu sołeckiego (faktury, rachunki itp.) w 2010 r. oraz określonych w pkt 2.4., dotyczących udostępnienia listy osób uczestniczących w zebraniu wiejskim w roku 2009 i 2010. W odniesieniu do nich Wójt, stwierdził, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej ustawa).

Pismem z dnia 19 listopada 2011 r. Stowarzyszenie [...] złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wójta Gminy [...], zarzucając organowi nieudzielanie informacji publicznej w części wniosku, oznaczonej w pkt 1.3 oraz 2.4., tj naruszenie art. 13 pkt 1 ustawy poprzez niezałatwienie sprawy w terminie i niewyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie organu do zrealizowania wniosku w w/w zakresie i zasądzenie na rzecz Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie. Organ nie kwestionuje skierowania wniosku z dnia 24 września 2011 r. przez Stowarzyszenie [...] do Wójta Gminy [...] z żądaniem o udostępnienia informacji publicznej, a także, że w zakresie żądania w pkt 1.3. oraz 2.4. informacje nie zostały udostępnione. W pozostałym zakresie żądania zostały spełnione.

Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ powtórzył, że żądania zawarte w pkt. w 1.3. oraz 2.4 nie stanowią informacji publicznej. Podniesiono, że fakturom i rachunkom nie sposób przypisać cech dokumentu urzędowego. Z kolei, co do udostępnienia informacji obejmującej listę osób uczestniczących w zebraniu wiejskim, organ stwierdził, że prawo to podlega ograniczeniu z uwagi na prywatność osoby fizycznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy.

Pismem z dnia 30 stycznia 2012 r. skierowanym do WSA w Poznaniu, Stowarzyszenie [...] podniosło, że skarga na bezczynność pozostaje w dalszym ciągu zasadna wobec nieudostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 1.3 oraz 2.4. W piśmie z dnia 10 października 2011 roku Wójt Gminy [...] stwierdził, iż informacja zawarta w punkcie 1.3 oraz 2.4 nie jest informacją publiczną.

Zdaniem Stowarzyszenia, nie jest zasadne stwierdzenie, że dokumenty żądane w punkcie 1.3 (faktury, dokumenty potwierdzające wydatki) nie są informacją publiczną. W tej kwestii powołano się na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 września 2009 r. (sygn. akt II SA/Ol 713/09). W w/w/ wyroku stwierdzono, iż to, że rachunki wystawione zostały przez podmiot prywatny, wobec czego nie stanowią dokumentów urzędowych, nie oznacza, że dokumenty te nie podlegają przepisom ustawy. Informacja publiczna obejmuje swoim znaczeniem znacznie szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe. Wobec tego, nie można zawężać tego pojęcia i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów urzędowych. Powołano się też na art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, w myśl którego, prawo do informacji publicznej obejmuje każdy przejaw działalności podmiotów wskazanych tym przepisie. Przytoczono stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Krakowie z 15.10.2007 r. (sygn. akt II SAB/Kr 56/07), w myśl którego, organy

uprawnione do wykonywania zadań publicznych, z założenia nie podejmują innych czynności jak załatwianie spraw publicznych. Wykonywanie zadania publicznego nie może polegać na realizacji sprawy prywatnej i stąd pod pojęciem informacji o sprawie publicznej należy rozumieć również każdą czynność i każde działanie organu władzy publicznej w sferze prawa administracyjnego, ale też np. w sferze prawa cywilnego. Odnośnie szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej powołano się na poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wymienionych w piśmie wyrokach, a także na stanowisko doktryny. W konkluzji stwierdzono, że pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również, wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do, nich odnosi. Stowarzyszenie wskazało także, że w wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II/SAB Ke 41/11, WSA w Kielcach uznał faktury za informację publiczną. Identyczne stanowisko zajął WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt IV SAB/Wr 97/11.

Odnośnie drugiego niezrealizowanego żądania, Stowarzyszenie stwierdziło, że sołectwo, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest jednostką pomocniczą gminy tworzoną przez radę gminy. Zwrócono uwagę na przepis art. 35 ustawy o samorządzie gminnym, który konstytuuje sposób określania zasad funkcjonowania jednostek pomocniczych gminy. W przepisie tym ustawodawca wskazał, że statut jednostki pomocniczej musi określać zakres zadań przekazywanych jednostce przez gminę oraz sposób ich realizacji (art. 35 ust. 3-pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym). Dlatego też, zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym, jednostki pomocnicze (w tym przypadku sołectwo) nie wykonują innych zadań niż zadania publiczne. Po wyodrębnieniu w budżecie gminy, przez radę gminy, środków stanowiących fundusz solecki, tak wyodrębnione środki stanowią podstawę rozstrzygania przez mieszkańców sołectwa. Zebranie wiejskie, w przypadku podejmowania uchwał o przeznaczeniu środków funduszu sołeckiego, nie tylko w tym zakresie wykonuje zadania gminy, a nadto decyduje o wydatkach prowadzonych z budżetu gminy. W piśmie uzupełniającym skargę, powołano się na stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 2 lipca 2003 r. sygn. akt II SA 837/03, iż ogólną zasadą wynikającą z art. 61 Konstytucji RP, jest dostęp do informacji. Wszelkie wyjątki od tej zasady winny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości winny przemawiać na rzecz dostępu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

1. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do udostępnienia informacji publicznej, gdyż ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania tego kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialnotechnicznej polegającej na jej udzieleniu. Z kolei wykładnia językowa art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. 2012 r., poz. 270, dalej P.p.s.a), upoważnia do stwierdzenia, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów. Poglądy w tej mierze są już utrwalone, nie budzą również wątpliwości w doktrynie. Tak więc skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

2. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwalifikacji informacji żądanej przez skarżące Stowarzyszenie, tj. faktur i rachunków potwierdzających wydatki ze środków funduszu sołeckiego w 2010 r., jak i listy obecności osób uczestniczących w zebraniu wiejskim w 2009 i w 2010 r. Zdaniem orzekającego Sądu, Skarżący prawidłowo kwalifikuje te informacje jako informacje publiczne. Powyższe wynika z interpretacji mających zastosowanie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej ustawa), tak w świetle doktryny jak i orzecznictwa.

Ustawa stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 ustawy zasadniczej, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Tak więc, pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi.

Nie może być też wątpliwości, że wójt gminy, jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, jest organem władzy publicznej, co oznacza, że mieści się w katalogu podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob. szerzej wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28, a także wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., I OSK 1918/07, Lex 505424).

3.Przechodząc do meritum, w związku z żądaniem przekazania faktur, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, zawartym w odpowiedzi na skargę, że dokumenty potwierdzające wydatki ze środków funduszu sołeckiego nie stanowią informacji publicznej, ponieważ nie mają cech dokumentu urzędowego.

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) ustawy o dostępie do informacji publicznej wyraźnie stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego. W ocenie orzekającego Sądu, informacja o środkach funduszu sołeckiego, wyodrębnionego z budżetu gminy, jest niewątpliwie informacją publiczną. To z kolei przesądza, że informacja o wydatkach poczynionych ze środków tego funduszu (będącego majątkiem publicznym), również stanowi informację publiczną, podlegającą udostępnieniu. Fakt, że ewentualne dokumenty poświadczające wydatki z funduszu sołeckiego (jak rachunki czy faktury) wystawione zostały przed podmioty prywatne, wobec czego nie stanowią dokumentów urzędowych, nie oznacza, że dokumenty nie podlegają reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślić należy, że informacja publiczna obejmuje swoim znaczeniem zdecydowanie szerszy zakres pojęciowy, niż dokumenty urzędowe. Wobec tego nie można tego pojęcia zwężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów urzędowych. Ograniczenie dostępu do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Tak więc organ władzy publicznej może i powinien odmówić dostępu do informacji publicznej tylko wtedy, gdy dotyczy ona wartości ustawowo chronionych (por. wskazany przez Skarżące Stowarzyszenie wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 września 2009 r., II SA/Ol 713/09). Uznać zatem należało, że ocena dokonana przez Wójta Gminy [...], dotycząca niemożności zastosowania przez niego przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do żądania udostępnienia dokumentów potwierdzających wydatki ze środków funduszu sołeckiego, była wadliwa.

Nie można przy tym twierdzić, że udostępnienie takich dokumentów oznaczałoby automatycznie przekazanie szczegółowych danych dotyczących kontrahentów wystawiających rachunki czy faktury za wykonane na zlecenie podmiotu publicznego usługi. Analiza wniosku skarżącego Stowarzyszenia jednoznacznie wskazuje, że wnioskodawcy nie chodziło o udostępnienie danych osobowych, lecz o udzielenie informacji potwierdzających wydatki z majątku publicznego. Fakt, że w dokumentach takich mogły znajdować się dane osobowe, mógł stanowić jedynie podstawę do rozważenia ewentualnej odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ochronę danych osobowych (art. 5 ust.2 ustawy), bądź uznania np., że poprzez utajnienie danych kontrahentów powstanie konieczność przetworzenia informacji, co z kolei mogło oznaczać konieczność wezwania wnioskodawcy do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Skoro zatem żądane informacje (tu: faktury potwierdzające wydatki ze środków funduszu sołeckiego) stanowią informację publiczną, to Wójt Gminy [...], nie udzielając takiej informacji, ani nie wydając decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź nie postępując w inny sposób przewidziany przepisami ustawy, pozostaje w bezczynności.

4. Odnośnie kwalifikacji informacji dotyczącej listy osób uczestniczących w zebraniu wiejskim - co do zasady - zgodzić się trzeba z wywodami zawartymi w piśmie Stowarzyszenia z 30 stycznia 2012 r. Znajdują one potwierdzenie w regulacji dotyczącej statusu jednostki pomocniczej gminy, jaką jest sołectwo oraz jego organu – zebrania wiejskiego.

Podstawę prawną tworzenia i funkcjonowania sołectw stanowi art. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. (t. j. Dz. 2001 r., Nr 142., poz. 1591 ze zm., dalej u.s.g.). Doktryna jest zgodna co do tego, że jednostki pomocnicze, nie mając podmiotowości w sferze prawa prywatnego, są jednak podmiotami prawa publicznego (zob. A. Szewc, komentarz do art. 5 usg, Lex – stan prawny 01.01.2010 r.). Przesądza o tym fakt posiadania przez nie odrębnej organizacji z wybieralnymi organami mogącymi dawać wyraz woli kolektywnej (zob. Z. Niewiadomski, W. Grzelczak, Ustawa o samorządzie terytorialnym z komentarzem oraz teksty innych ustaw samorządowych, s. 10; a także K. Bandarzewski, P. Chmielnicki i inni, Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, LexisNexis 2007 r., s. 90). Mają też zdolność sądową (uchwała SN z 16 IV 1991 r., III CZP 23/91., zob. też R. Szarek, glosa do uchwały SN z 25 IV 1996 r., II CZP 34/96). Powszechnie uważa się, że pomocniczy charakter jednostek wymienionych w art. 5 ust. 1 u.s.g. wyraża się w tym, że przejmują one na swoim terytorium realizację zadań publicznych, ułatwiając gminie wykonywanie jej zadań. Jednostki pomocnicze mają własne statuty, odrębne od statutu gminy, określające organizację i zakres działania tych jednostek oraz jednostek niższego rzędu wchodzących ewentualnie w ich skład (art. 35 u.s.g.), a także własne władze uchwałodawcze i wykonawcze (zob. objaśnienia do art. 36 i 37 u.s.g.). Jednostkom pomocniczym przysługuje prawo zarządzania przydzielonym im mieniem komunalnym i korzystania zeń oraz rozporządzania, w ustalonym zakresie, dochodami z tego źródła. Statut jednostki pomocniczej powinien ustalać zakres czynności dokonywanych przez jednostkę (ściślej - jej organy) w zakresie przekazanego jej mienia komunalnego bądź przysługującego jej mienia gminnego. Jednostki pomocnicze mogą też prowadzić, na zasadach określonych w statucie gminy, gospodarkę finansową w ramach budżetu gminy (art. 51 ust. 3 u.s.g.). Nie mają natomiast prawa do tworzenia własnych budżetów, co wynika pośrednio z art. 51 ust. 1 ustawy.

Ustawa nie definiuje pojęcia "zebranie wiejskie". Etymologicznie rzecz ujmując, można je określić jako zgromadzenie ogółu mieszkańców danego sołectwa. Z prawnego punktu widzenia do definicji tej należy dodać co najmniej następujące elementy: 1) stałość zamieszkania członków zebrania na obszarze sołectwa, 2) formalne zwołanie zebrania, 3) cel zebrania; rozstrzygnięcie określonej sprawy (zob. A. Szewc, komentarz do art. 5 usg, Lex – stan prawny 01.01.2010 r.). Zebranie wiejskie jest organem "uchwałodawczym", podejmującym uchwały w zakresie wyżej wskazanym.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne), w tym o: statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Zdaniem orzekającego Sądu, w tym zakresie mieszczą się informacje dotyczące zebrania wiejskiego, w tym jego "organizacji", tj. składu w jakim rozstrzyga na poszczególnych posiedzeniach. Trudno natomiast zrozumieć stanowisko Organu, że "osoby uczestniczące w zebraniach wiejskich nie są osobami publicznymi z natury" bo "nie pełnią funkcji publicznych". Według Sądu, mieszkańcy sołectwa z "natury" nie są osobami publicznymi, ale uczestnicząc w zebraniu wiejskim, które jest organem o określonych kompetencjach stanowiących, w tym dotyczących gospodarowania środkami wyodrębnionymi z budżetu gminy, działają w sprawach publicznych, w ramach określonych przepisami prawa i statutu, a nie swoich prywatnych.

Skoro zatem żądana informacja (tu: lista obecności osób uczestniczących w zebraniu wiejskim) stanowi informację publiczną, to Wójt Gminy [...], nie udzielając takiej informacji, ani nie wydając decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź nie postępując w inny sposób przewidziany przepisami ustawy, pozostaje w bezczynności. W nawiązaniu do powyższego stwierdzenia, Sąd zauważa, że w odpowiedzi na skargę (in fine) Organ niekonsekwentnie uznał, że lista obecności osób uczestniczących w zebraniu wiejskim to jednak jest informacja publiczna, tylko podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 ustawy). Należy dodać, że takim przypadku, organ był obowiązany odmówić udzielenia informacji, podając przyczynę, w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy).

5. Z bezczynnością mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62-63). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. wyrok NSA - OZ we Wrocławiu z 14 czerwca 1983 r., sygn. akt. SA/Wr 6/83, "Gazeta Prawnicza" 1983 r., nr 24), albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 5 listopada 1987 r., IV SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1 poz. 13. oraz W. Bochenek: "Bezczynność a milczenie organu administracji", Samorząd Terytorialny 2003 r., nr 12, s. 49).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, statuując w art. 1 i 2 generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, wskazuje jednocześnie na różne sposoby jej udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 ustawy informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Nie jest przy tym wymagana żadna szczególna forma, którą należałoby zachować przekazując wnioskodawcy żądaną informację. Z kolei odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji (art. 16 ust. 1).

Tymczasem Wójt Gminy [...], nie udzielając żądanych informacji, które znajdowały się w jego posiadaniu i do udzielenia których posiadał niewątpliwie środki techniczne, postąpił wbrew przepisom ustawy. Nie wydał decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej (w oparciu o art. 16 ust. 1), poprzestając jedynie na piśmie informującym, że żądane informacje nie stanowią w jego mniemaniu informacji publicznej. A skoro nie wydał decyzji odmownej, ani nie poinformował o przyczynach opóźnienia w realizacji wniosku (art. 13 ust. 2), pozostawał niewątpliwie w bezczynności.

6. Oceniając bezczynność w niniejszej sprawie przez pryzmat art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd uznał, że nosi ona cechy rażącej przewlekłości (o obligatoryjności stwierdzenia w w/w zakresie zob. wyrok WSA z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 18/11, Lex nr 14/2012 oraz Wspólnota 2011/26/29). Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 ustawy, organ winien bezzwłocznie udostępnić żądaną informację, nie później jednak niż w terminie 14 dni od złożenia wniosku. Uwzględniając datę wpływu do Organu wniosku o udostępnienie informacji, bezczynność trwająca do dnia rozprawy i wynosząca ponad siedem miesięcy, nosi, w ocenie Sądu, znamiona rażącej. Sąd nie uznał natomiast za zasadne nałożenie na Wójta Gminy [...] grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a., nie dopatrując się po stronie Organu złej woli. Stwierdzoną bezczynność Sąd ocenił w kategoriach małego doświadczenia w stosunku do ustawy (por. wyrok WSA z 0 stycznia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 336/11, cbois.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa pkt 2 sentencji). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.