Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 212/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 278
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - teskt jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący A.Z. wniósł skargę na decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: OR ARiMR) z [...] lutego 20018 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (dalej: Kierownik BO ARiMR) z [...] listopada 2017 r. odmawiającą przyznania Skarżącemu przyznania płatności w ramach działania rolno-środowiskowo-klimatycznego (dalej PROW) na rok 2016.

Z uzasadnienia tej decyzji wynikał następujący stan sprawy:

W dniu 15 czerwca 2016 r. do BP ARiMR wpłynął złożony przez Skarżącego wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016. Skarżący zadeklarował, że ubiega się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (dalej JPO), płatności redystrybucyjnej (dalej RDST) oraz płatności za zielenienie (dalej PZZ). Łączna powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych do płatności wynosiła 9,15 ha.

Decyzją z [...] czerwca 2017 r. Kierownik BP ARiMR z [...] odmówi przyznania Skarżącemu przyznania płatności JPO, płatności RDST oraz płatności PZZ na rok 2016. Jednocześnie w zakresie płatności JPO nałożył na Skarżącego karę administracyjną w wysokości 4.277,76 zł. W skutek wniesionego odwołania Dyrektora OR ARiMR decyzją z [...] września 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania, wymienioną na wstępie decyzją z [...] listopada 2017 r. Kierownik BP ARiMR, działając na podstawie art. 5 i 6 ustawy z dnia 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r., poz. 278) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił Skarżącemu przyznania płatności JPO i nałożył sankcję w wysokości 4.227,76 zł, płatności za zielenienie oraz płatności redystrybucyjnej, nakładając jednocześnie sankcję w wysokości 1.581,03 zł.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że przy ustalaniu powierzchni kwalifikującej do płatności uwzględnił wyniki kontroli na miejscu w gospodarstwie Skarżącego w zakresie kwalifikowalności płatności. Wskazał, że ze względu na stwierdzenie, iż grunty rolne deklarowane do płatności na rok 2016 nie były użytkowane rolniczo, płatności odmówiono oraz nałożono karę administracyjną na podstawie art. 19a ust. 1 i 4 Rozporządzenia nr 640/2014. Natomiast w przypadku płatności PZZ nie zastosowano kary administracyjnej ze względu na regulacje art. 28 ust. 3 Rozporządzenia nr 640/2014, stanowiącym, iż zgodnie z art. 77 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, kary administracyjnej obliczonej zgodnie z ust. 1 i 2 wskazanego przepisu nie stosuje się w latach składania wniosków 2015 i 2016.

Pismem z [...] listopada 2017 r. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Kierownika BP ARiMR z [...] listopada 2017 r.

Wymienioną na wstępie decyzją z [...] lutego 2018 r. Dyrektor OR ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 - dalej: k.p.a.) w zw. z art. 10 ust. 2 Ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 2137), art. 3, art. 7 ust. 1, art. 8 ust.1-4, art. 19 ust. 1 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r., poz. 278 ze zm.), art. 9 ust. 3 akapit pierwszy lit. a, art. 19 a ust. 1 i 4 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (WE) nr 640/2014 z 11 marca 2014 r. uzupełniającego Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasad wzajemnej zgodności (Dz. U. UE z 20 czerwca 2014 r. L. 2014.181.48), § 2 pkt 2b Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z 2015 r., poz. 3561).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w toku postępowania przeprowadzono kontrolę administracyjną wniosku oraz poddano gruntu zadeklarowane do płatności kontroli na miejscu. Powołując się na treść protokołu z raportu z kontroli na miejscu oraz dokonując analizy dokumentacji fotograficznej, Dyrektor ARiMR zgodził się z organem pierwszej instancji, że żadna z działek objętych wnioskiem nie kwalifikuje się do płatności. Wskazał, iż nie zachowano wynikającego z załącznika nr 2 do rozporządzenia PRSK wymogu przynajmniej jednokrotnego wykoszenia działek, co powodowało, że nie zostały spełnione przesłanki do przyznania płatności wynikające z § 2 rozporządzenia PRSK. Organ stwierdził, że dokumentowane na wskazanej dokumentacji fotograficznej obszary całych działek rolnych "A/A1", "B/B1", "C/C1", "D/D1" oraz "E/E1", na których występują wieloletnie drzewa, zakrzaczenia, roślinność chwastowa (przekwitnięta, częstokroć - jak wskazują zdjęcia z kontroli - zeschnięta, w stanie wegetatywnym, a zatem świadczącym o tym, iż nie została skoszona i usunięta we wcześniejszym roku gospodarczym w rolnictwie), tereny bezpośrednio po wykarczowaniu połaci zalesionych, to obszary, na których strona nie prowadziła działalności rolniczej m.in. nie wykonała obligatoryjnego zabiegu koszenia działek rolnych do dnia 30 września 2016 r. (termin wynikający z Załącznika nr 2 do rozporządzenia PRSK). Zdaniem organu w świetle szczegółowo opisanych w decyzji ustaleń dokonanych w trakcie kontroli na miejscu nie sposób uznać, iż na działkach rolnych była prowadzona działalność rolnicza, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 Rozporządzenia PRSK w zw. z regulacjami określonymi w art. 4 ust. 1 ppkt (ii) (iii) Rozporządzenia nr 1307/2013 oraz Załącznikiem nr 2 do Rozporządzenia PRSK.

Tym samym Dyrektor OR ARiMR uznał, że zasadnie odmówiono przyznania Skarżącemu wnioskowanych płatności oraz nałożono na niego karę administracyjną.

Skarżący nie zgodził się z decyzją OR ARiMR i w złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ, zarzucając naruszenie norm prawa materialnego, a mianowicie:

1) art. 9 ust. 3 akapit pierwszy lit. a/ i b/ rozporządzenia nr 640/2014, poprzez pominięcie wynikającej z tego przepisu dopuszczalności obecności drzew na działce rolnej oraz brak wskazania zarówno w decyzji, jak i w raporcie z kontroli liczby drzew obecnych na działce, a także wyjaśnień czy i dlaczego miałyby one wpływać na prowadzenie działalności rolniczej,

2) § 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie określenia maksymalnego zagęszczenia drzew,

3) art. 78 oraz art. 80 k.p.a., poprzez jednoznacznie błędne, tj. niezgodne ze stanem rzeczywistym ustalenie powierzchni kwalifikującej się do płatności za rok 2016 na podstawie nieumotywowanych ocen i domysłów zawartych w uwagach do raportu z przeprowadzonej w miesiącu maju roku 2017 kontroli na miejscu w gospodarstwie skarżącego,

4) art. 11 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez brak przedstawienia przekonującego i konkretnego uzasadnienia powodów, dla których organ uznał za rzekomo udowodnione wnioski i domysły inspektorów terenowych, o których mowa w pkt. 1, w szczególności zważywszy na ich wewnętrzne sprzeczności oraz ewidentną niezgodność z obowiązującą Instrukcją Kontroli Kwalifikowalności,

5) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie realizacji wyraźnego ustawowego obowiązku poinformowania strony o zakończeniu postępowania przez organ, przez co uniemożliwił stronie zajęcia stanowiska przed wydaniem decyzji, co jest naruszeniem tym bardziej rażącym, że strona wyraźnie informowała organ, że zwróciła się do niezależnego eksperta o wydanie ekspertyzy na temat znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego i wyraźni zwróciła się z wnioskiem o nie zamykanie postępowania do czasu przedłożenia w/w dokumentu,

6) art. 101 § 1 i 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się przez organ w formie postanowienia, na które służy zażalenie do złożonego przez stronę wniosku o zawieszenie postępowania do czasu przedłożenia przez stronę konkretnego dokumentu, mogącego stanowić istotny dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. Skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów złożonych w sprawie I SA/Go 211/18, tj. ekspertyzy sporządzonej przez M.R. oraz oświadczenie P.P. o dokonaniu wykoszenia łąk w sierpniu 2016 roku. Oświadczył, że nie zgłaszał w toku postepowania administracyjnego wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka – osoby, która wykonywała prace na spornym gruncie – gdyż nie wiedział, że przysługuje mu takie prawo.

Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu ze złożonych dokumentów, na co skarżący wniósł o potraktowanie stanowiska zaprezentowanego w przedłożonej ekspertyzie jako własnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który jednak dotyczy kognicji sądu w sprawach ze skarg na interpretacje podatkowe, a zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach kognicji, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa.

Zaskarżoną decyzją odmówiono skarżącemu przyznania płatności JPO i nałożył sankcję w wysokości 4.227,76 zł, płatności za zielenienie oraz płatności redystrybucyjnej, nakładając jednocześnie sankcję w wysokości 1.581,03 zł.

U podstaw rozstrzygnięcia legło ustalenie, iż Skarżący nie dochował w 2016 roku zasadniczego warunku do przyznania wnioskowanej płatności, tzn. w przepisanym okresie nie dokonał wykoszenia gruntów zgłoszonych do płatności.

Kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy była zatem ocena prawidłowości ustaleń faktycznych co do spełnienia przez Skarżącego wszystkich prawnych warunków uzyskania wnioskowanej pomocy.

Podstawowe warunki przyznania płatności PRST wynikały z § 2 ust. 1 rozporządzenia PRST. Przepis ten stanowił, iż płatność przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, jeżeli:

1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

2) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 807/2014, w ramach określonego pakietu albo jego wariantu, zwane dalej "zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym";

3) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

W przypadku Skarżącego organy przyjęły za spełnione wymogi wynikające z § 2 ust. 1 pkt 1 ww. Rozporządzenia, w głównej zaś mierze zakwestionowały spełnienie wymogu wynikającego z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Brak jakichkolwiek zabiegów świadczył zdaniem Dyrektora OR ARiMR o niespełnieniu warunku wynikającego z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

Wspomnieć zatem należy, że § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia PRSK ma charakter blankietowy, a jego normatywną treść współtworzą pozostałe przepisy rozporządzenia, w tym: zawarte w załącznikach. W przypadku Skarżącego sporne było spełnienie wymogu wynikającego z załącznika nr 2 (część IV pkt 6 ppkt 2 lit. a/ i b/ rozporządzenia PRSK) czyli przynajmniej jedno- bądź dwukrotnego wykoszenia koniecznego obszaru działki w okresie od 15 czerwca do 30 września 2016 r. który to warunek - jak trafnie wskazały organy - znajdował zastosowanie w przypadku Skarżącego ponieważ deklarował on płatności do pakietu pakiet "5.5. Półnaturalne łaki świże". Oświadczenie w tym względzie Skarżący złożył wraz z wnioskiem o przyznanie płatności.

W ocenie Sądu, organy ARiMR na podstawie zgromadzonych dowodów prawidłowo ustaliły, że brak podstaw do uznania, iż skarżący w 2016 r. przeprowadził konieczne zabiegi agrotechniczne.

Uznać bowiem należało, że organy zebrały obszerny i kompletny materiał dowodowy, wystarczający i miarodajny dla oceny spełnienia przez Skarżącego warunków dla uzyskania wsparcia. Należy zwrócić uwagę, że organ ustalenia oparł o ustalenia poczynione na podstawie protokołu z kontroli na miejscu oraz dokumentacji fotograficznej (płyta CD - zał. do akt adm., wydruki zdjęć w oryginale w aktach sprawy). Ustaleniom tym organ dał wyczerpujący wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W odniesieniu do działki "A/A1" organ, na podstawie analizy dokumentacji fotograficznej ustalił, że jest ona porośnięta chwastami oraz samosiejami olchy i wierzby w wyniku - jak wskazano – "naturalnej sukcesji" znajdującego się na działce obszaru zalesionego, a zachowanie takiej roślinności na gruncie wyklucza by działka została poddana zabiegowi wykaszania w całym 2016 roku. W przypadku działki "B/B1" organ stwierdził, że prowadzone były na niej intensywne prace polegające na wycince drzew w okresie bezpośrednio poprzedzającym kontrolę na miejscu w maju 2017 roku, z czego - w powiązaniu z analizą rozłożenia materiału pozostałego po wycince oraz faktem, iż pozostała część działki była pokryta rosnącymi gęsto drzewami - wywiódł wniosek, iż w 2016 roku działka nie mogła być pokryta łąką i nie mogła być na niej w 2016 roku prowadzona jakakolwiek działalność rolnicza. Z kolei na działce "C/C1" stwierdzono, iż porastają ją kilkuletnie samosieje brzozy i olchy, których położenie oraz wielkość wskazywała na nieprzeprowadzenie zabiegu koszenia łąki w okresie do 30 września 2016 r. Na działce "D/D1" Dyrektor OR ARiMR stwierdził występowanie obszarów porośniętych w sposób zwarty wieloletnimi drzewami, samosiejami krzewów oraz zeschniętymi trzcinowiskami. Na podstawie obrazów utrwalonych na fotografiach uznał, że z uwagi na gęstość pokrycia roślinnością działka nie mogła zostać wykoszona w okresie do 30 września 2016 r. a wręcz uznał, iż nie mogła ona być zakwalifikowana jako łąka. W przypadku działki "E/E1" uznano, że nie została ona wykoszona ponieważ porastały ją w dacie kontroli rośliny, których wielkość wskazywała na nieprzeprowadzenie koniecznych zabiegów w roku 2016 (działka porośnięta zaschniętymi trzcinowiskami, dziką marchwią i turzycą).

Zdaniem Sądu Dyrektor OR ARiMR prawidłowo swe spostrzeżenia poczynił na podstawie analizy zdjęć wykonanych w maju 2017 roku i opisał dlaczego ustalił, że na działkach zgłoszonych do płatności w 2016 roku nie przeprowadzano niezbędnych zabiegów agrotechnicznych. Należy dostrzec, że opisy zindywidualizował z przyporządkowaniem swym konkluzjom konkretnych, oznaczonych numerami, zdjęć.

W ocenie Sądu ustalenia czynione na podstawie fotografii są zupełne, spójne i przekonują o trafności ostatecznej konkluzji o nieprzeprowadzeniu koniecznych zabiegów na wszystkich pięciu zgłoszonych działkach. Wnioskom tym nie można przypisać ani dowolności ani też nie można - jak twierdził Skarżący - uznać, iż Dyrektor OR ARIMR bezkrytycznie oparł się o wnioski zawarte w uwagach w raporcie z kontroli na miejscu. Przeciwnie - obszerny opis zdjęć wskazuje, iż wnioski te zweryfikowano, czyniąc zadość obowiązkowi płynącemu z zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.).

Należy też zwrócić uwagę, iż Skarżący w toku postępowania przed organami obydwu instancji nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego dokonanie zabiegów agrotechnicznych na działkach zgłoszonych do płatności.

Tymczasem stosownie do art. 3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (dz. U. z 2017 r. poz. 278 ze zm.) wynikają pewne odstępstwa, w zakresie prowadzenia postępowania, w stosunku do regulacji k.p.a. w postępowaniach dotyczących płatności. Przede wszystkim, ustawodawca nie przewidział obowiązywania zasady prawdy obiektywnej, ustalając, że organy prowadzące postępowanie zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie nałożył natomiast na organy obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Jednocześnie przyjął zasadę, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Konsekwencją tego jest przeniesienie na wnioskodawcę inicjatywy dowodowej, w zakresie wykazania spełnienia warunków przyznania wnioskowanej pomocy oraz jednoczesny brak po stronie organu obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na tę okoliczność, a także działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Stosownie bowiem do zasady praworządności, o której mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1 cytowanej ustawy, a którą należy rozumieć jako działanie organów na podstawie przepisów prawa, organ powinien wprawdzie podejmować działania zmierzające do załatwienia sprawy zgodnie ze stanem faktycznym, niemniej jednak, zgodnie z art. 3 ust. 3 tejże ustawy, to na wnioskodawcy ciążył obowiązek udowodnienia spełnienia kryteriów przyznania pomocy. Ograniczone zostały również zasada czynnego udziału stron w postępowaniu i zasada udzielania informacji, przez ustalenie, że organ zobowiązany jest do ich przestrzegania tylko na żądanie strony.

Skarżący nie zastosował się do takich obowiązków procesowych. Wnosząc kolejne odwołania od decyzji Kierownika ARiMR (pierwsza decyzja tego organu została uchylona w administracyjnym toku instancji), podważał bowiem ustalenia organów, czyniąc to w zasadzie wyłącznie przy użyciu argumentów natury formalnej, nie oferując żadnego pozytywnego dowodu podważającego treść znanego raportu z kontroli na miejscu. Tym samym nie dowiódł by spełnił warunki przyznania płatności.

Wniosku tego nie mogły podważyć przedłożone w toku postępowania sądowego: prywatna ekspertyza oraz oświadczenie P.P. dotyczącego zabiegu wykoszenia działek Skarżącego w 2016 roku.

Należy bowiem wskazać, iż art. 106 § 3 p.p.s.a. czyli przepis stanowiący podstawę prawną do uzupełniającego przeprowadzania dowodów z dokumentów nie pozwala na żądanie przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (wyrok NSA z 6.10.2009 r., II FSK 615/08, LEX nr 533874). Stanowisko to jest szczególnie aktualne w niniejszej sprawie właśnie z uwagi na swoisty rozkład ciężaru dowodu w postępowaniach dotyczących przyznania płatności. Wspomniany przepis nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok NSA z 20.01.2010 r., II FSK 1306/08, LEX nr 558886). Wskazuje się również, że sąd ocenia legalność decyzji na dzień jej wydania, a zatem kontrolując zgodność z prawem postępowania administracyjnego i wydanej w jego wyniku ostatecznej decyzji administracyjnej, nie ma obowiązku uwzględniać dokumentów powstałych po wydaniu zaskarżonej decyzji, natomiast dokumenty przedstawione przez Skarżącego zostały sporządzone już po wniesieniu skargi (por. wyrok NSA z 26.07.2017 r., II OSK 2100/16, LEX nr 2358606, zob. też B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz LEX/el. 2018 uwagi do art. 106).

W świetle przedstawionych powyżej - co należy wskazać logicznie wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz przekonująco umotywowanych - ustaleń faktycznych, przyjętych przez Dyrektora OR ARiMR, należy uznać, iż Skarżący nie spełnił spornego warunku do przyznania wnioskowanej pomocy jakim przynajmniej jednokrotne wykoszenie koniecznych części powierzchni 5 działek (załącznika nr 2 do rozporządzenia PRSK), a do wsparcia nie kwalifikował się cały areał działek zadeklarowanych do płatności. Uzasadniało to odmowę przyznania wnioskowanej płatności.

Sąd nie znalazł jednocześnie podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi odnośnie zarzutu naruszenia art. 9 ust. 3 akapit pierwszy lit. a) i b) rozporządzenia 640/2014, a także rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie określenia maksymalnego zagęszczenia drzew. Podkreślić należy, że podstawą odmowy przyznania płatności do działek porośniętych drzewami nie było ustalenie o zbyt dużej ilości drzew, lecz ustalenie o niepoddawaniu działek wykoszeniu w okresie od 15 czerwca do 30 września 2016 r., co logicznie wywiedziono z ustalonego stanu działek w maju 2017 r., który wskazywał na niemożliwość dokonywania przepisowych zabiegów w poprzednim sezonie wegetacyjnym. Organ przyjął, że ilość, jakość i rozmiar porastającej działki roślinności wskazuje na brak prowadzenia na nich jakiejkolwiek działalności. Tym samym organ nie badał i nie miał obowiązku badania zagęszczenia drzew, a więc nie zachodziły przesłanki do stosowania przepisów dotyczących tej kwestii.

Nietrafne były również zastrzeżenia Skarżącego dotyczące oparcia ustaleń o niespełnieniu warunków do przyznania płatności o treść raportu z kontroli na miejscu. Zarzut ten zasadniczo oparto o twierdzenie o niezgodnym z instrukcją przypisaniu stwierdzonym nieprawidłowościom w trakcie kontroli na miejscu kodu "DR 18". Jest on jednak chybiony, ponieważ Dyrektor OR ARiMR w zaskarżonej decyzji nie oparł się bezpośrednio na ustaleniach i kwalifikacjach poczynionych przez pracowników organu dokonujących kontroli na miejscu, lecz dokonał weryfikacji spostrzeżeń zawartych w raporcie, czyniąc to na podstawie załączonego do raportu z kontroli na miejscu obszernego materiału fotograficznego. Tym samym nie można zasadnie twierdzić, że Dyrektor OR ARiMR nie poddał spostrzeżeń kontrolujących krytycznej analizie.

Niezasadne było również stanowisko Skrzącego o niepotraktowaniu jego pisma z [...] grudnia 2017 r. złożonego w toku postępowania odwoławczego, jako wniosku o zawieszenie postępowania do czasu przedłożenia przez Skarżącego prywatnej ekspertyzy. W ocenie Sądu, organu odwoławczego taki obowiązek nie obciążał. W ww. piśmie pełnomocnik wskazał, że dokument taki zostanie przedstawiony do dnia 10 stycznia 2018 r. W ocenie Sądu treść pisma nie pozwalała jednak na wyinterpretowanie z niego wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego. Nadto należy stwierdzić, iż zawieszenie takie byłoby niecelowe w sytuacji oznaczenia przez stronę nieodległego terminu w którym zobowiązała się do przedłożenia dokumentu zawierającego - jak należy rozumieć - jej stanowisko w sprawie. Co więcej: organ, honorując żądanie Skarżącego, swą decyzję wydał dopiero [...] lutego 2018 r. zapewniając tym samym stronie wystarczająco długi okres na przedstawienie dowodów czy sformułowanie wniosków dowodowych, czego jednak Skarżący nie uczynił. Tym samym Sąd uznał, iż w postępowaniu odwoławczym nie naruszono art. 78 k.p.a.

Za niezasadny uznał Sąd zarzut dotyczący oparcia ustaleń w zakresie prowadzenia na działkach zabiegów agrotechnicznych w 2016 roku o fotografie wykonane w 2017 roku. Dyrektor OR ARiMR wskazał bowiem przekonująco dlaczego uznał, że stan działek w 2017 roku pozwalał na przyjęcie kategorycznego wniosku o zaniechaniu wykoszenia działek w 2016 roku.

Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.