Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1055/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3, art. 184, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2017 r. o odrzuceniu skargi w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1231/17 ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - P.p.s.a., odrzucił skargę A. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, mimo prawidłowego wezwania, nie uiściła wpisu sądowego w brakującej wysokości 100 zł, a kwota ta wpłacona na rachunek niewłaściwego Sądu (WSA w Krakowie) nie została przekazana do WSA w Warszawie.

A. M. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i nadania sprawie dalszego biegu, względnie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazania kwestii odrzucenia skargi do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zarzuciła naruszenie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a., poprzez błędne uznanie, że skarga nie została należycie opłacona, podczas gdy brakujący wpis w kwocie 100 zł został uzupełniony w dniu 13 czerwca 2017 r.; naruszenie art. 219 § 2 w zw. z art. 212 § 2 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wniesienie wpisu od skargi na rachunek dochodów WSA w Krakowie nie stanowi należytego opłacenia wpisu, podczas gdy rachunki bankowe Wojewódzkich Sądów Administracyjnych stanowią dochody budżetu Państwa w ramach jednej jego części.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w zażaleniu zarzuty są bezzasadne, gdyż Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że wpis od skargi nie został uiszczony na rachunek bankowy WSA w Warszawie w zakreślonym terminie.

Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli należna opłata nie została uiszczona, z zastrzeżeniem wypadków wymienionych w jego § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, co wynika z akt sprawy, że zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia wpisu od skargi zostało pełnomocnikowi skarżącej. W zarządzeniu tym wskazano, że wymienioną w nim kwotę (100 zł) należy uiścić w kasie Sądu, bądź na rachunek bankowy Sądu, przy czym zostały wskazane zarówno godziny otwarcia kasy, jak i numer rachunku bankowego. W terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania skarżąca nie uiściła należnego wpisu. W takiej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że okoliczność ta wypełnia hipotezę przepisu art. 220 § 3 P.p.s.a., co musiało skutkować odrzuceniem skargi.

Nie znajdowała uzasadnienia argumentacja zażalenia wskazująca na to, że wpis sądowy został uiszczony w należnej wysokości i w zakreślonym terminie, tyle że omyłkowo na rachunek bankowy innego sądu, a beneficjentem wpłaty pozostawał w dalszym ciągu budżet państwa. Prezentując taki pogląd, autor zażalenia pomija bowiem treść art. 219 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a., gdzie określono, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Sądem właściwym w rozumieniu tego przepisu niewątpliwie był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a więc to w kasie tego Sądu lub na jego rachunek bankowy należało uiścić należny w sprawie wpis, o czym profesjonalny pełnomocnik skarżącej został wyraźnie poinformowany w treści doręczonego mu odpisu zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Pomimo tego kwota 100 zł została uiszczona na rachunek bankowy WSA w Krakowie, który nie był sądem właściwym do rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą A. M.

Stanowiska Sądu I instancji nie podważyła również argumentacja, że skoro opłaty sądowe są dochodami budżetu państwa, to skuteczne wykonanie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego może nastąpić również poprzez uiszczenie wpisu na rachunek bankowy niewłaściwego sądu. Gdyby to stanowisko zaakceptować, to za równie dopuszczalne należałoby uznać uiszczenie wpisu na rachunek bankowy jakiejkolwiek jednostki sektora finansów publicznych, co jednak jest nie do zaakceptowania w świetle treści art. 219 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela ugruntowany orzecznictwie tego Sądu pogląd, że uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma może polegać nie tylko na uiszczeniu opłaty sądowej w niewłaściwej wysokości, czy też po upływie przewidzianego w ustawie terminu, lecz również na uiszczeniu opłaty na niewłaściwy rachunek bankowy, tj. inny rachunek niż rachunek wojewódzkiego sądu administracyjnego, który jest właściwy do rozpoznania sprawy, np. na rachunek innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, sądu powszechnego, czy też organu administracyjnego (zob. postanowienia: z 19 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 825/08, z 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 767/10, z 8 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 328/11, z 22 czerwca 2012r. sygn. akt II GSK 968/12, z 16 marca 2011 r. sygn. akt I GSK 311/11, z 18 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1451/08 oraz z 29 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1360/14 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.