Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 875/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono sporządzenia uzasadnienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2015r. wydanego w sprawie VII SA/Wa 875/14 w sprawie ze skargi K. K. i F. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić K. K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 30 stycznia 2015r.


UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu skargi K. K. i F. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014r., znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2015r. skargę oddalił.

Pismem z dnia 14 kwietnia 2015r. ( data wpływu do Sądu 17 kwietnia 2015r. ) skarżąca K. K. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu z dnia 30 stycznia 2015r. Skarżąca wskazała, że "została pouczona przez Sąd, że "w ciągu 7 dni otrzyma wyrok" i będzie mogła go zaskarżyć w terminie 30 dni od daty jego otrzymania. Skarżąca podniosła, że zaniepokojona brakiem jego otrzymania w dniu 9 kwietnia 2015r. zadzwoniła telefonicznie do Sądu i uzyskała informację, że sprawa została zakończona i akta sprawy przesłane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Zarządzeniem z dnia 11 maja 2015r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku poprzez nadesłanie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 30 stycznia 2015r. w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W dniu 22 maja 2015r. K. K. i F. K. nadesłali pismo, które potraktowano jako wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia

30 stycznia 2015r. Powyższy wniosek F. K. został rozpoznany odrębnym postanowieniem, gdyż nie składał on wniosku o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek może przywrócić termin. Stosownie natomiast do art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając przesłankę braku winy

w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdej osoby, należycie dbającej o swoje interesy. Brak winy

w uchybieniu terminowi można więc przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2010r., sygn. akt I OZ 216/10). Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne. Nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw. Podkreślić należy, że z uwagi na fakt, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, to może to nastąpić jedynie wtedy, gdy strona zaprezentowaną argumentacją,

w sposób przekonujący, uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku

o przywrócenie terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2014r., sygn. akt I OZ 332/14). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą.

W szczególności zaś przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, ani nieznajomość prawa (zob. postanowienia NSA z dnia: 4 marca 2014r., sygn. akt II GZ 75/14; 27 czerwca 2012r., sygn. akt I OZ 450/12 oraz 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1104/12).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 30 stycznia 2015r.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca o terminie i sposobie złożenia wniosku

o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę oraz wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku pouczona została przez Sąd dwukrotnie, w piśmie stanowiącym zawiadomienie o terminie rozprawy oraz przez Przewodniczącego składu sędziowskiego po ogłoszeniu wyroku Sądu z dnia 30 stycznia 2015r.

Zwrócić należy uwagę, że pouczenia jakie otrzymała są pouczeniami standardowymi, jasnymi i zrozumiałymi. Nieprawidłowe zrozumienie przez skarżącą pouczenia na rozprawie, że "w ciągu 7 dni otrzyma wyrok" nie może świadczyć o braku winy po jej stronie w uchybieniu terminu do dokonania czynności. Powyższe świadczy o braku należytej staranności skarżącej. Dopuszczenie się przez skarżącą braku staranności w prowadzeniu własnych spraw, w świetle powołanych na wstępie uwag wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

Reasumując należy stwierdzić, że podniesione przez skarżącą okoliczności nie uzasadniają przyjęcia, że dołożyła ona należytej staranności, aby nie uchybić siedmiodniowemu terminowi, o którym stanowi art. 141 § 2 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało postanowić jak sentencji postanowienia.