Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2048/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.), Sędzia WSA (del.) Małgorzata Fita, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1263/14 w sprawie ze skargi H.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi) z dnia 2 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki z o. o. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. oraz styczeń, luty i marzec 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego oraz uchylenia decyzji i umorzenia postępowania za lipiec, październik oraz listopad 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od H. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z 11 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1263/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę H. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 2 września 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. oraz styczeń, luty i marzec 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego oraz uchylenia decyzji i umorzenia postępowania za lipiec, październik i listopad 2008 r.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z 19 grudnia 2013 r. orzekł o odpowiedzialności Skarżącego, jako prezesa zarządu H. Sp. z o.o., za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec, październik, listopad i grudzień 2008 r. oraz styczeń, luty i marzec 2009 r. z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzją uchylił decyzję organu I instancji w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe spółki za lipiec, październik oraz listopad 2008 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał w mocy przedmiotową decyzję. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił przy tym ocenę organu I instancji co do zasadności orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe spółki za grudzień 2008 r. oraz styczeń, luty i marzec 2009 r. Powołując się na przepis art. 116 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) organ odwoławczy wskazał, że zaległości spółki za ww. okresy rozliczeniowe powstały, kiedy Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu tej spółki, egzekucja prowadzona wobec tego podmiotu okazała się bezskuteczna (postanowieniem z 27 marca 2013 r. umorzono postępowanie egzekucyjne z uwagi na to, iż w toku egzekucji nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne), natomiast Skarżący nie wskazał mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części tychże zaległości podatkowych. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że Skarżący nie wykazał, że we właściwym czasie złożył wniosek o ogłoszenie upadłości lub że niezgłoszenie tego wniosku nastąpiło bez jego winy.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do WSA w Łodzi Strona wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że jako prezes zarządu H. Sp. z o. o. z siedzibą w R. nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku VAT za grudzień 2008 r. oraz styczeń-marzec 2009 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w tej części przez organ l instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 108 § 2 ust. 1 lit. b) O.p., poprzez zaniechanie zbadania, czy organ podatkowy przed wszczęciem postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki wydał decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika;

- art. 108 § 2 ust. 1 lit. b) w związku z art. 208 § 1 O.p., poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy z uwagi na niewydanie przez organ podatkowy przed wszczęciem postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią nie wydał decyzji o odpowiedzialności płatnika, co stanowi trwałą i nieusuwalną przeszkodę uniemożliwiającą prowadzenie postępowania i skutkuje koniecznością jego umorzenia;

- art. 188 O.p., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wniosku o załączenie akt postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko spółce, w sytuacji gdy przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy - ustalenie braku bezskuteczności egzekucji;

- art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p., poprzez brak umożliwienia Stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności poprzez zaniechanie wyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji;

- art. 116 ust. 1 O.p., polegającą na jego zastosowaniu, w sytuacji gdy nie zostały spełnione przesłanki przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania spółki na członka jej zarządu, w szczególności: egzekucja z majątku spółki nie okazała się w całości ani części bezskuteczna; skarżący wskazał, że spółka posiada majątek, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. oraz styczeń, luty i marzec 2009 wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego, a niezłożenie w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nastąpiło bez winy Skarżącego;

- art. 116 ust. 1 O.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i bezzasadne przyjęcie, iż przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku spółki jest spełniona, gdy bezskuteczna będzie egzekucja prowadzona z jakiegokolwiek elementu majątku spółki, a nie z całej jego masy.

2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. WSA w Łodzi stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

3.2. Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie przesłanki zastosowania

art. 116 § 1 O.p. zostały spełnione.

3.3. Za zasadne Sąd uznał stanowisko organu, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku zawartemu w skardze, organy podatkowe załączyły do zebranego materiału dowodowego akta postępowania egzekucyjnego. Postępowanie to prowadzone w stosunku do H. Sp. z o.o. zakończyło się umorzeniem egzekucji po stwierdzeniu, że w jego dalszym toku nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W postanowieniu z 27 marca 2013 r. organ egzekucyjny wskazał, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej od 2010 r., nie jest właścicielem nieruchomości, nie posiada środków transportu i żadnych rachunków bankowych. Postanowienie to nie zostało przez spółkę zaskarżone. Sąd przyjął, że przedmiotowe postanowienie w stopniu wystarczającym potwierdza spełnienie warunku z art. 116 § 1 O.p. uzależniającego przeniesienie odpowiedzialności z podatnika na osobę trzecią od bezskuteczności egzekucji prowadzonej w stosunku do tego podatnika. Za niewystarczające do uwolnienia się Skarżącego od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki Sąd uznał przy tym argumentację tegoż Skarżącego, że spółka posiada liczne ruchomości w postaci sprzętu biurowego oraz maszyn, których sprzedaż pozwoliłaby na uregulowanie przedmiotowych zaległości. Zdaniem Sądu, mienie spółki wskazywane przez członka zarządu spełnia wymogi z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. - uwalniając tego członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki - tylko wtedy, gdy jest to mienie konkretne i rzeczywiście istniejące, a nadto umożliwiające przeprowadzenie egzekucji zaległości podatkowych spółki "w znacznej części", co oznacza, że musi mieć egzekwowalną wartość spełniającą przesłankę "znaczności" w porównaniu z wysokością zaległości podatkowych spółki. W przypadku wskazywania na majątek w postaci rzeczy ruchomych należy określić miejsce ich położenia oraz ich cechy umożliwiające identyfikację, tak by było możliwe ustalenie ich wartości. Skoro zaś oświadczenia Skarżącego w tym zakresie były pozbawione owej konkretności nie mogły - zdaniem Sądu - stanowić przesłanki uzasadniającej zwolnienie Skarżącego od odpowiedzialności za długi spółki.

3.4. Nie ma również podstaw do przyjęcia, iż złożenie przez Skarżącego prośby o odwołanie z funkcji prezesa zarządu spółki uwalniało go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki. W ocenie Sądu, oświadczenie Skarżącego datowane na 12 grudnia 2006 r. nie ma zdecydowanego charakteru. Z jego treści nie sposób wywnioskować, czy wolą Skarżącego jest definitywna rezygnacja z pełnionej funkcji w zarządzie spółki, czy jedynie czasowe zawieszenie wykonywania obowiązków prezesa zarządu trwające tylko do czasu poprawy stanu zdrowia. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że z załączonego do akt sprawy odpisu z KRS wynika, że zarząd w spółce H. jest jednoosobowy, nie przewidziano w niej rady nadzorczej ani prokurenta, wobec czego - zgodnie z art. 202 § 4 ksh - prezes zarządu winien zwołać zgromadzenie wspólników spółki z porządkiem obrad obejmującym powołanie nowego członka zarządu, a oświadczenie o rezygnacji złożyć dopiero na tym zgromadzeniu. Takiej procedury Skarżący nie zachował, co łącznie z wątpliwościami dotyczącymi charakteru i woli Skarżącego wyrażonej w piśmie z 12 grudnia 2006 r. - zdaniem Sądu - nie pozwala uznać, że w tej dacie nastąpiła rezygnacja Skarżącego z funkcji prezesa zarządu spółki, co wyłączałoby jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe tej spółki za wskazane miesiące 2008 i 2009 r. Sąd zauważył przy tym, że już po złożeniu przedmiotowego oświadczenia Skarżący wykonywał określone czynności przypisane członkowi zarządu spółki prawa handlowego, np. podpisując deklarację roczną spółki o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za rok 2008, zaś w odpisie z KRS - wedle stanu na dzień 20 czerwca 2013 r. - Skarżący figuruje jako prezes zarządu spółki H.

Mając na uwadze datę powołania Skarżącego na prezesa zarządu spółki wskazaną w odpisie z KRS (26 września 2006 r.) Sąd uznał, że zaległości podatkowe objęte kwestionowaną decyzją powstały w okresie, gdy Skarżący pełnił przedmiotową funkcję.

3.5. Za trafne Sąd uznał również stanowisko organów podatkowych, że niezłożenie przez Skarżącego wniosku o upadłość spółki nie nastąpiło bez jego winy. WSA przyjął, że choroba wieńcowa Skarżącego, datująca swój początek najpóźniej na rok 1992, nie przeszkodziła mu w podjęciu decyzji o objęciu przedmiotowej funkcji we władzach spółki H. Ponadto w aktach sprawy brak jest informacji, które wskazywałyby, że choroba ta nie pozwalała Skarżącemu zajmować się sprawami spółki. Bezsprzecznie zaś przesłanki do wystąpienia z takim wnioskiem zostały spełnione gdy spółka zaprzestała płacenia swoich zobowiązań, co - jak wykazały ograny - nastąpiło już w trakcie 2008 r.

3.6. Za chybiony Sąd uznał również zarzut skargi co do naruszenia art. 200 § 1 O.p., wskazując przy tym, że z akt sprawy wynika, iż stosowne postanowienie w trybie art. 200 § 1 O.p. było kierowane do Skarżącego trzykrotnie - w dniach 11 października 2013 r., 25 listopada 2013 r. oraz 6 grudnia 2013 r. W tej sytuacji żądanie kolejnego informowania Skarżącego o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego należy uznać za zmierzające do przedłużenia postępowania.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając WSA w skardze kasacyjnej naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), poprzez oddalenie skargi, w sytuacji istnienia przesłanek do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji;

- art. 118 § 1 O.p., poprzez jego niezastosowanie i oddalenie odwołania, w sytuacji gdy doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej;

- art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez oparcie orzeczenia wyłącznie na materiale dowodowym zebranym przez organy z pominięciem dowodu z przesłuchania Skarżącego przeprowadzonego przez Sądem;

- art. 80 k.p.a., poprzez bezzasadne uznanie za udowodnione, że Skarżący, który podpisywał deklaracje podatkowe, ze swojej winy nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, w sytuacji gdy przygotowanie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki wymaga znacznie większego zaangażowania i wiedzy;

- art. 135 i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm., dalej: P.u.s.a.), poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi;

- 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p., poprzez bezzasadne uznanie, iż organy podatkowe w sposób prawidłowy umożliwiły Skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

2. prawa materialnego, a to:

- art. 116 ust. 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 1 O.p., polegające na ich nieprawidłowym zastosowaniu i pominięciu okoliczności, że wskutek wygaśnięcia zobowiązania podatnika, wygasło także akcesoryjne zobowiązanie osoby trzeciej;

- art. 116 ust. 1 O.p., polegające na jego zastosowaniu, w sytuacji gdy nie zostały spełnione przesłanki przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania spółki na członka jej zarządu, w szczególności:

• egzekucja z majątku spółki nie okazała się w całości ani części bezskuteczna;

• Skarżący wskazał, że spółka posiada majątek, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego;

• niezłożenie w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nastąpiło bez winy Skarżącego;

- art. 116 ust. 1 O.p., poprzez jego niewłaściwą wykładnię i bezzasadne przyjęcie, iż przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, niezbędna do przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki na członka jej zarządu jest spełniona, gdy bezskuteczna będzie egzekucja prowadzona z jakiegokolwiek elementu majątku spółki, a nie z całej jego masy.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie kwestionowanego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie tego wyroku oraz decyzji organów obu instancji w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe spółki za grudzień 2008 r. oraz styczeń, luty i marzec 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi i umorzenie postępowania w sprawie lub uchylenie wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji obu instancji w ww. części i orzeczenie, że Skarżący nie ponosi odpowiedzialności za określone wyżej należności. Ponadto Strona wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

4.2. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.1. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 118 § 1 O.p., gdyż decyzja organu odwoławczego w niniejszej sprawie została wydana 2 września 2014 r., a termin przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług H. szkła za grudzień 2008 r. oraz styczeń, luty i marzec 2009 r. upłynął w dniu 31 grudnia 2014 r., co oznacza, że ww. decyzja organu odwoławczego została wydana przed upływem tego terminu. Oznacza to również bezzasadność zarzutu naruszenia art. 116 ust. 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 1 O.p.

5.2. Za bezprzedmiotowe uznać należy zarzuty naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a., gdyż zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego, którego w sprawach orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości podatkowe nie stosuje się już od 1 stycznia 1998 r.

5.3. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 135 i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 P.u.s.a. z uwagi na brak jego uzasadnienia. Za takowe nie może być uznane stwierdzenie, że: "Istnieje generalny nakaz, aby sądy administracyjne rozpoznawały merytorycznie wszystkie podniesione w skardze zarzuty, gdy jest to konieczne do końcowego załatwienia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1649/06)". Skarżący nie wskazał jakie zarzuty skargi - jego zdaniem - nie zostały rozpatrzone przez Sąd I instancji, a tym samym nie wykazał wpływu tego ewentualnego uchybienia na wynik sprawy.

5.4. Za bezprzedmiotowy uznać należy zarzut naruszenia art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p., gdyż z akt sprawy wynika, że Skarżący przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy otrzymał zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy w trybie ww. przepisów (patrz: verte postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 16 lipca 2014 r. ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 1 sierpnia 2014 r.).

5.5. Nie są także zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego.

5.6. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 116 § 1 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Ciężar wykazania istnienia przesłanek negatywnych odpowiedzialności członka zarządu spółki, w tym również odnośnie mienia, z którego możliwe jest zaspokojenie dochodzonych należności, spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od odpowiedzialności. Skarżący w tym zakresie powołał się na okoliczność, że spółka wciąż posiada liczne ruchomości, tj. sprzęt biurowy i maszyny, z których egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych tej spółki w znacznej części. Sąd I instancji przyjął, że były to stwierdzenia ogólnikowe i lakoniczne. W skardze kasacyjnej tej oceny Sądu I instancji nie podważono, dlatego też ten element stanu faktycznego jest dla Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążący.

Mienie spółki wykazywane przez członka zarządu zwalnia go od odpowiedzialności tylko wtedy, gdy jest to mienie konkretne i rzeczywiście istniejące, nadające się do efektywnej egzekucji. Takie mienie musi charakteryzować się odpowiednimi właściwościami, aby egzekucja z niego była realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2600/15.).

Skoro więc mienie, na które powołuje się Skarżący nie wykazuje określonych wyżej cech, to prawidłowo Sąd I instancji ocenił, że Skarżący nie wskazał mienia, z którego, możliwe byłoby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

5.7. Trafna jest także ocena Sądu I instancji w zakresie, w jakim Sąd ten przyjął, że niezłożenie w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nie nastąpiło bez winy Skarżącego. Winę członka zarządu spółki prawa handlowego należy oceniać według kryteriów podwyższonej staranności, uwzględniającej podwyższone ryzyko gospodarcze związane z prowadzeniem tej działalności. Oznacza to, że od członka zarządu spółki prawa handlowego należy oczekiwać podjęcia aktów należytej staranności dla zapewnienia prawidłowego prowadzenia spraw spółki, jeśli choroba uniemożliwiłaby ich nadzorowanie. Jeśli zaś Skarżący sam prowadził sprawy spółki, w czym choroba mu nie przeszkadzała, nie może skutecznie powoływać się na brak winy w niezłożeniu wniosku o upadłość. Podnoszone w tym kontekście argumenty, różnicujące stopień trudności pomiędzy poszczególnymi czynnościami podejmowanymi w ramach zarządu, nie mogą przedstawionej wyżej oceny podważać.

5.8. Nietrafny jest, sformułowany w ramach zarzutu naruszenia art. 116 § 1 O.p. wywód, że Sąd I instancji wadliwie ocenił okoliczności związane z rezygnacją przez Skarżącego z funkcji prezesa zarządu spółki. Przede wszystkim Sąd I instancji nie oparł tego twierdzenia tylko o formalne warunki rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu. Wypowiedź Sądu I instancji uwzględnia wszelkie ustalone w tym zakresie okoliczności faktyczne, a więc: brak jednoznaczności złożonego pisma, brak wymaganej formy, fakt, że przedłożone w toku postępowania podatkowego pismo jest kserokopią i brak informacji o sposobie, w jaki zareagowali udziałowcy spółki na złożone pismo, w końcu ustalenie, że po złożeniu oświadczenia Skarżący nadal wykonywał czynności przypisane członkowi zarządu spółki prawa handlowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wywiedziony na tej podstawie wniosek, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu w czasie, w którym powstały zaległości podatkowe spółki, jest w pełni uzasadniony.

5.9. Chybiony jest zarzut, że Sąd I instancji nie przeprowadził własnego postępowania dowodowego, opierając orzeczenie wyłącznie na materiale dowodowym zebranym przez organy podatkowe z pominięciem dowodu z przesłuchania H. K. przeprowadzonego przed Sądem. Sądy administracyjne nie przeprowadzają postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. To uprawnienie i zarazem obowiązek zastrzeżone są co do zasady wyłącznej kompetencji organu administracji publicznej. Tylko wyjątkowo, w sytuacjach wskazanych w art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd administracyjny nie może więc przeprowadzić dowodu z przesłuchania strony.

5.10. Nie stwierdzając - w świetle powyższego - żadnego naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania oraz prawa materialnego, za nietrafny uznać także należy zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.

5.11. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.