Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 973/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant specjalista Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi W. D. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 stycznia 2018 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.628.2017.1.SM w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz W. D. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W.D. (dalej "Skarżący" lub "Strona") złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wniesienia udziałów w znaku towarowym w formie aportu do spółki komandytowej.

Skarżący opisując zdarzenie przyszłe wskazał, że jest właścicielem znaku towarowego zarejestrowanego przez Prezesa Urzędu Patentowego pod numerem [...] obejmujący znak słowno-graficzny "D.". Znak stanowi w całości utwór oryginalny, nie narusza praw autorskich osób trzecich, w szczególności praw własności przemysłowej i intelektualnej, Skarżącemu przysługuje jednocześnie pełnia majątkowych praw do utworu. Znak został zarejestrowany przez Skarżącego i nie jest przez niego wykorzystywany w celach prowadzonej działalności gospodarczej, korzysta natomiast z niego spółka D.spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w miejscowości C., w której Skarżący posiada status komandytariusza.

Skarżący jest zainteresowany dokonaniem darowizny udziałów w znaku towarowym i majątkowych autorskich prawach do utworu obejmującego znak towarowy na rzecz swego brata i ojca. W udziałach wynoszących po 1/3 na rzecz wyżej wskazanych, tak by każdy ze współudziałowców posiadał równe prawa do znaku towarowego wynoszące po 1/3. Przeniesienie praw do znaku towarowego nastąpi w prawem przewidzianej formie.

Następnie Skarżący wraz z pozostałymi współwłaścicielami planuje przenieść własność znaku towarowego na rzecz spółki D.spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, w której to spółce Skarżący jak i przyszli współwłaściciele praw do znaku towarowego posiadają status komandytariusza. Dokonanie tejże czynności nastąpi poprzez wniesienie udziałów w prawie do znaku towarowego w formie aportu do spółki. Wartość znaku towarowego, przenoszonego na rzecz spółki ujęta w wysokości określonej w wycenie wartości znaku towarowego, dokonanej przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego.

Ani Skarżący, ani osoby, na rzecz których rozważa dokonanie darowizny, nie prowadzą działalności gospodarczej i nie zamierzają wykorzystywać znaku towarowego w ramach ewentualnej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym Skarżący zapytał czy wniesienie udziałów w znaku towarowym w formie aportu do spółki komandytowej przez osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?

Zdaniem Skarżącego wniesienie do spółki komandytowej, z majątku osobistego Skarżącego oraz majątku osobistego pozostałych komandytariuszy, wkładu niepieniężnego w postaci posiadanego udziału w prawie ochronnym do znaku towarowego, nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT.

Uzasadniając swoje stanowisko Skarżący powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2011 r. sygn. akt II FPS 8/10, w której stwierdzono, że wniesienie przez osobę fizyczną do spółki osobowej (jawnej) wkładu niepieniężnego w postaci udziałów w spółce kapitałowej (aport) nie stanowi odpłatnego zbycia tych udziałów. W uchwale tej wskazano, iż w przeciwieństwie do spółki kapitałowej w spółce osobowej, z wyjątkiem spółki komandytowo-akcyjnej, brak jest kapitału zakładowego, który dzieliłby się na udziały albo akcje. W spółkach osobowych występuje natomiast udział kapitałowy, który - o ile wspólnicy nie postanowią inaczej - odpowiada wartości rzeczywiście wniesionego wkładu oraz udział w zysku, od którego uzależniona jest wysokość, w jakiej poszczególni wspólnicy partycypują w zysku spółki. W odniesieniu do majątku założycielskiego utworzonego z wniesionych wkładów wspólnikom przysługują udziały kapitałowe, natomiast w odniesieniu do mienia nabytego przez spółkę w trakcie jej funkcjonowania, udziały w zysku. Konsekwencją prawnej konstrukcji spółek osobowych jest niemożność określenia, co dokładnie jest przychodem osoby fizycznej, wnoszącej aport do spółki. W związku z tym nie można wskazać metody określenia wielkości tegoż przychodu, co jest warunkiem sine qua non określenia związanego z nim zobowiązania podatkowego (wyrok NSA z 4 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1206/10).

Ponadto, w ocenie Skarżącego, nawet jeśli przyjąć, że wniesienie aportu niepieniężnego do spółki osobowej byłoby czynnością odpłatną na podstawie ustawy o podatku od towarów i usług, to spełnienie tego warunku nie jest elementem wystarczającym do stwierdzenia powstania zobowiązania podatkowego. Ustawa uzależnia powstanie obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług od zaistnienia kumulatywnie dwóch przesłanek: wystąpienia czynności, która podlega opodatkowaniu oraz dokonania tej czynności przez podatnika podatku prowadzącego działalność gospodarczą. Skarżący podkreślił jednorazowy charakter czynności wniesienia aportu, co zaprzecza wykonywaniu jej w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.) – dalej "u.p.t.u". Ponadto dodał, że znak towarowy będący przedmiotem aportu nie był wykorzystywany w jej ramach w jakikolwiek inny sposób. Sposób wykorzystania znaku towarowego w spółce, do której jest wnoszony, pozostaje bez wpływu na sposób jego opodatkowania u skarżącego, który dokonuje wniesienia aportu. Strona nie będzie wykorzystywała znaku towarowego w sposób ciągły, gdyż czynność aportu ma charakter jednorazowy i z chwilą jej dokonania zbywca utraci wszelkie prawa do wykorzystania znaku, posługiwania się nim czy też czerpania z niego korzyści, w tym finansowych. Brak jest zatem okoliczności towarzyszących, które wskazywałyby na możliwość kontynuowania działalności gospodarczej w tym zakresie.

W ocenie Skarżącego wniesienie aportu nie jest czynnością wykonywaną w ramach działalności gospodarczej. Sama istota wniesienia aportu jako czynności jednorazowej, a także fakt, że jest ona dokonywana przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, prowadzi do konkluzji, że czynność nie została dokonana w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Z tego powodu stanowisko Skarżącego, że czynność nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług należy uznać za prawidłowe i zasadne.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej zwany "Dyrektorem"), w interpretacji indywidualnej z 17 stycznia 2018 r., stanowisko Skarżącego uznał za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji Dyrektor stwierdził, że przekazanie w formie aportu udziałów w znaku towarowym do spółki komandytowej przez Skarżącego, stanowi działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a Skarżący występuje dla tej czynności jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy. W ocenie Dyrektora, charakter znaku towarowego i korzyści wynikające z faktu bycia jego właścicielem wykluczają, by mógł być on wykorzystywany na cele osobiste. Funkcje znaku towarowego, czyli oznaczanie pochodzenia, jakościowa oraz reklamowa powodują, że niemożliwym jest skuteczne realizowanie praw z niego wynikających w sferze "życia prywatnego", w oderwaniu od działalności gospodarczej. Trudno jest wskazać okoliczności, kiedy i w jaki sposób znak towarowy miałby służyć celom osobistym osoby fizycznej. Jakkolwiek możliwe jest samo posiadanie praw do znaku towarowego i niekorzystanie z nich, jednak w przypadku kiedy dochodzi do realizacji uprawnień z nich wynikających, zawsze jest to cel zarobkowy, a nie osobisty. Fakt, że Skarżący nie wykorzystuje przedmiotowego znaku towarowego w celach prowadzonej działalności gospodarczej nie może stanowić argumentu przemawiającego za potraktowaniem posiadanego składnika majątku jako majątku osobistego.

W świetle powyższego przekazanie udziałów w znaku towarowym w drodze aportu nie pozwala na przyjęcie, że mamy do czynienia z majątkiem osobistym, który nie był wytworzony przez Skarżącego w celu wykorzystania go do celów prowadzonej działalności gospodarczej.

W konsekwencji czynność przekazania przez Skarżącego udziałów w znaku towarowym w drodze aportu do spółki komandytowej nosi znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., zaś Skarżący dla tej czynności występuje w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy.

W związku z powyższym organ interpretacyjny stwierdził, że znak towarowy mieści się w kategorii wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Zatem aport udziałów w znaku towarowym zalicza się do świadczenia usług. W konsekwencji czynność przekazania przez Skarżącego udziałów w znaku towarowym w drodze aportu do spółki komandytowej nosi znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., zaś Skarżący dla tej czynności występuje w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy, dokonującego odpłatnego świadczenia usług, o których mowa art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.

W skardze złożonej na powyższą interpretację Strona wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości interpretacji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:

- art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. poprzez dopuszczenie się błędu wykładni polegającego na uznaniu, iż planowana przez Skarżącego czynność wniesienia do spółki komandytowej aportu w postaci udziałów w znaku towarowym stanowi odpłatne świadczenie usług, czynność odpłatną,

- art. 2 pkt 22, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 i art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. poprzez dopuszczenie się błędu wykładni polegającego na uznaniu, że planowana przez Stronę czynność wniesienia do spółki komandytowej aportu w postaci udziałów w znaku towarowym, nosić będzie znamiona działalności gospodarczej, a Skarżący w ramach tej czynności występować będzie jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u.,

- art. 121 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.) – dalej "O.p." - poprzez wydanie interpretacji z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w wyniku czego organ zajął stanowisko, z którego wynika, iż nawet jednorazowa czynność tak jak w niniejszej sprawie wniesienie aportu do spółki komandytowej w postaci udziałów w znaku towarowym nosi znamiona działalności gospodarczej i przydaje jednocześnie Skarżącemu przymiot podatnika VAT, które to stanowisko nie ma oparcia w treści obowiązujących przepisów prawa, orzecznictwie sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w stanie faktycznym przedstawionym przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji, nie przeprowadzenie przez organ analizy czy możliwe jest rozporządzenie autorskim prawem majątkowym w oderwaniu od działalności gospodarczej.

- art. 14b § 2 i § 3 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 O.p., poprzez wydanie zaskarżonej interpretacji z uwzględnieniem elementów zdarzenia przyszłego, które nie zostały zawarte we wniosku, a w szczególności na skutek bezpodstawnego przyjęcia w uzasadnieniu prawnym interpretacji, że prawa z opisanego we wniosku znaku towarowego nie mogą być skutecznie realizowane w sferze "życia prywatnego", w oderwaniu od działalności gospodarczej Skarżącego, nie służą celom osobistym Skarżącego, lecz zarobkowym i nie stanowią części jego majątku osobistego, ponieważ nie można przy ich pomocy realizować własnych potrzeb osobistych, chociaż tego rodzaju ustalenia nie znajdują oparcia w opisie zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku;

- art. 14c § 2 O.p., poprzez nieprzedstawienie wyczerpującego uzasadnienia prawnego zaskarżonej interpretacji, w szczególności zaś na skutek niewyjaśnienia - w kontekście przesłanek, określonych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. - z jakich przyczyn organ uznał, że Skarżący z tytułu jednorazowej czynności prawnej - wniesienia udziału w prawie ochronnym do spółki osobowej w postaci aportu wystąpi w charakterze podatnika podarku VAT.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji i powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi ocenił jako niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Istota sporu w sprawie dotyczy kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności wniesienia udziałów w znaku towarowym przez osobę fizyczną w formie aportu do spółki komandytowej.

W przedstawionym stanie faktycznym Skarżący wskazał, że jest właścicielem znaku towarowego, który nie jest przez niego wykorzystywany w celach prowadzonej działalności gospodarczej, korzysta natomiast z niego spółka D.Sp. z o.o. spółka komandytowa, w której Skarżący posiada status komandytariusza. Skarżący jest zainteresowany dokonaniem darowizny udziałów w znaku towarowym i majątkowych autorskich prawach do utworu obejmującego znak towarowy na rzecz swego brata i ojca. Następnie Skarżący wraz z pozostałymi współwłaścicielami planuje przenieść własność znaku towarowego na rzecz spółki D.spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa. Skarżący zaznaczył przy tym, że ani on, ani osoby, na rzecz których rozważa dokonanie darowizny, nie prowadzą działalności gospodarczej i nie zamierzają wykorzystywać znaku towarowego w ramach ewentualnej działalności gospodarczej.

Organ - odnosząc się do tak przedstawionego stanu faktycznego i stanowiska Skarżącego - uznał, że Skarżący wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. W ocenie organu trudno bowiem uznać, że składnik majątkowy w postaci prawa do znaku towarowego stanowić może część majątku osobistego, ponieważ nie można przy jego pomocy realizować własnych potrzeb osobistych, a wykonywanie jakichkolwiek czynności, których przedmiotem będzie ww. znak, nie stanowią wykonywania zwykłego prawa własności. W związku z tym do tej czynności zastosowanie znajdą przepisy u.p.t.u.

Odnosząc się do powyższego zgodzić należy się z zarzutem skargi, że organ nie odniósł się do argumentacji Skarżącego i nie wskazał uzasadnienia prawnego, które tłumaczyłoby uznanie jego stanowiska za nieprawidłowe. Należy bowiem wskazać, że brak uzasadnienia prawnego - w rozumieniu art. 14c § 2 O.p. - może polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na przytoczeniu w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu, czy także na braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 904/13, LEX nr 1478732).

Przechodząc zaś do istoty sporu wskazać należy, iż organ intepretujący wyraził pogląd, że czynność przekazania przez Skarżącego udziałów w znaku towarowym w drodze aportu do spółki komandytowej nosi znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., Skarżący dla tej czynności występuje w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., dokonującego odpłatnego świadczenia usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.

Skarżący wyraził przeciwne stanowisko twierdząc, że jednorazowy charakter czynności aportu stoi w sprzeczności z definicją działalności gospodarczej wyrażonej w treści art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Ponadto jest to czynność dokonywana przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Z tego też powodu Skarżący nie zgodził się z poglądem organu, iż z tytułu spornej czynności występować będzie jako podatnik VAT.

Zdaniem Sądu interpretacja podatkowa jest nieprawidłowa z uwagi na prezentowane w niej stanowisko organu podatkowego, a zatem trafne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci ich wadliwej wykładni.

Zauważyć należy, iż nie jest sporne między stronami, że czynność wniesienia do spółki jawnej aportu w postaci prawa do znaku towarowego (tj. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych) ma charakter odpłatnego świadczenie usług w rozumieniu przedmiotowej ustawy podatkowej, co znajduje swoje umocowanie w treści jej art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Wnoszący aport do spółki osobowej otrzymuje bowiem w zamian wymierną korzyść majątkową w postaci ogółu praw i obowiązków wspólnika w tejże spółce, co stanowi wynagrodzenie za wniesione aportem składniki majątkowe. Jednakże samo tylko stwierdzenie, że dana czynność stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 5 u.p.t.u. nie jest wystarczającą przesłanką skutkującą opodatkowanie tej czynności podatkiem od towarów i usług, albowiem równocześnie zajść musi okoliczność, aby czynności tej dokonał podatnik podatku od towarów i usług. Zaznaczyć przy tym trzeba, że o statusie podatnika VAT nie decyduje okoliczność wniesienia aportu w zamian za wskazaną wcześniej korzyść, albowiem charakter tej czynności nie wyróżnia jej spośród pozostałych czynności podlegających – co do zasady – opodatkowaniu. Dla wystąpienia więc opodatkowania przy wniesieniu aportu, koniecznie jest stwierdzenie dokonania tej czynności przez podatnika podatku od towarów i usług i to działającego w takim charakterze przy tej czynności.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei według ust. 2 (art. 15), działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przytoczone unormowanie stanowi implementację art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. z 11 grudnia 2006r. Nr L 347, s. 1 i nast. (dalej: "dyrektywa 2006/112/WE"), zgodnie z którym podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Powyższa definicja ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem podatnika podmiotów, które prowadzą określoną działalność gospodarczą, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Zalicza się tu także wykorzystywanie wartości niematerialnych i prawnych (także towarów) w sposób ciągły do celów zarobkowych.

Odnosząc się do stanowiska organu, wyrażonego w zaskarżonej interpretacji indywidulanej, nie można było podzielić jego poglądu, że sam charakter znaku towarowego w świetle przepisów ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 776) oraz funkcje jakie spełnia w obrocie gospodarczym przesądzały, iż wniesienie aportu obejmującego prawo ochronne na znak towarowy, dokonywać się będzie w ramach działalności gospodarczej wnioskodawcy, który działalności gospodarczej nie prowadzi.

Przede wszystkim umknęło uwadze organu, że aport wnoszony do spółki komandytowej pochodzi z majątku osobistego Skarżącego, który nie został wytworzony w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej, a także dysponując prawem do znaku towarowego nie korzystał z funkcji związanych ze znakiem. Nie występował w profesjonalnym obrocie gospodarczym i nie wykorzystuje znaku towarowego w celach prowadzonej działalności gospodarczej.

Akcentowane przez organ funkcje znaku towarowego, które – jak trafnie podkreślono w interpretacji indywidualnej – realizują się zasadniczo w obszarze działalności gospodarczej, spełniane będą w związku wykorzystaniem znaku przez spółkę jawną, która będzie odrębnym podatnikiem podatku od towarów i usług, aniżeli wnioskodawca. Owa odrębność podmiotowa na gruncie przepisów u.p.t.u. wyklucza przypisanie wykorzystywania znaku towarowego przez spółkę jawną – podmiotowi wnoszącemu prawo do znaku, to jest Skarżącemu.

Przywołana wyżej definicja działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. wyraźnie nawiązuje do obrotu profesjonalnego, czego nie można odnieść do samej czynności wniesienia wkładu niepieniężnego. W niniejszym przypadku trudno też dostrzec, ażeby wykorzystywanie wartości niematerialnej i prawnej następowało w sposób ciągły do celów zarobkowych, skoro wniesienie wkładu jest czynnością prawną jednorazową (z uwzględnieniem sygnalizowanej odrębności podmiotowej). Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku trzeba bowiem rozumieć takie wykorzystanie, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

Reasumując, błędne było stanowisko organu interpretującego, który wniesienie przez wnioskodawcę wkładu niepieniężnego do spółki jawnej, w której będzie on wspólnikiem, uznał za podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów z uwagi na dokonanie tej czynności w ramach działalności gospodarczej Skarżącego. Organ dokonał błędnej wykładni art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u.

Organ podatkowy przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji uwzględni zaprezentowaną wykładnię przepisów prawa materialnego na tle przedstawionego przez Skarżącego we wniosku stanu faktycznego.

Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej "p.p.s.a." - uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną jako wydaną z naruszeniem ww. przepisów prawa materialnego oraz przepisów art. 14c § 2 O.p. poprzez wydanie wadliwej interpretacji indywidualnej.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 p.p.s.a. Zasądzone koszty obejmują wpis w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa w kwocie 480 zł zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804) oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.