Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 517/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 a par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z [...] r. Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Śląskim (WZON, organ II instancji), po rozpatrzeniu zażalenia K. K., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. (PZON) nr [...] z [...] r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z wniosku z 14 lutego 2017 r. Jako podstawę prawną jego wydania organ wskazał art. 61a w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz.256, dalej kpa).

Rozstrzygnięcie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym.

14 lutego 2017 r. (10.02. data wniosku) wpłynął do PZON wniosek skarżącego o wydanie orzeczenia o stopniu jego niepełnosprawności (umiarkowanym) wraz z kopią zaświadczenia o stanie zdrowia wydanym dla potrzeb Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, którego oryginał znajduje się w aktach sprawy nr [...] wszczętego wnioskiem z 17 stycznia 2017 r. Postanowieniem z [...] r. organ odmówił wszczęcia postępowania wskazując na art. 61a kpa oraz art. 6b ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (tj. Dz. U. z 2020 r., poz.426, dalej ustawa o rehabilitacji) oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia MG,PiPS z 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2027, rozporządzenie). Jak wynika z uzasadnienia postanowienia podstawą odmowy wszczęcia postępowania było prowadzone już postępowanie w tożsamej sprawie z wniosku skarżącego z 23 stycznia 2017 r., które pozostaje w toku. Organ nie może prowadzić równolegle dwóch postępowań w tej samej sprawie, które winny zakończyć się wydaniem decyzji o stwierdzeniu niepełnosprawności skarżącego, gdyż skutkowałoby to nieważnością wydanej w jego toku decyzji (art. 156 § 1 pkt 3 kpa, res iudicata).

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, gdyż w jego ocenie w sprawie nie wystąpiły przesłanki niedopuszczalności wszczęcia postępowania, których wystąpienie organ wywodzi z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z [...] r. sygn. akt [...]. Organ nie powiadomił go o wszczęciu wskazanego postępowania, czym uchybił obowiązkom wynikającym z art. 6, art. 8 i art. 9 kpa. Dodatkowo postępowanie to zostało wszczęte w czasie ważności orzeczenia z 14 stycznia 2016 r., które obowiązywało do 31 stycznia 2017 r. Orzeczenie utraciło ważność od 1 lutego 2017 r. i nie wywiera skutków prawnych. W ocenie skarżącego wniosek z 18 stycznia (23.01, data wpływu do organu) został złożony w innym stanie faktycznym. Ma inny zakres przedmiotowy, gdyż został złożony w czasie obowiązywania orzeczenia z 14 stycznia 2016 r.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. organ odwoławczy nie podzielił zasadności zarzutów zażalenia i zaskarżone postanowienie z [...] r. utrzymał w mocy postanowieniem organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygniecie podzielił pogląd, że prowadzenie drugiego postępowania w tej samej sprawie stanowiłoby naruszenie zasady res iudicata (wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 241/14 z 17.04.2014 r.).

W skardze z 22 lipca 2020 r. wniesionej do tut. Sądu skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w całości lub części postanowień organów obu instancji, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art.11, art. 12, art.19, art. 61a, art. 75, art. 77, art. 80, art. 97, art. 101, art. 124 ust. 2 w zw. z art.107 ust. 3 kpa, art. 138 ust. 1 kpa i art. 7 Konstytucji, gdyż w sprawie nie występują przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Nadto wniósł aby Sąd wydał postanowienie w trybie art. 155 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej ppsa) i poinformował MR,PiPS o uchybieniach w działaniach organów, co winno skutkować natychmiastowym odwołaniem ze stanowisk zajmujących je osób, gdyż działają na szkodę skarżącego i interesu publicznego. Podkreślił, że w tej sprawie sąd administracyjny wypowiadał się już w wyrokach z 26 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 543/17, z 27 września 2018 r., sygn. akt III SA/GL 660/18 i NSA w wyroku z 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 13/19, co potwierdza kognicję sądów administracyjnych. Dalej skarżący przywołał regulacje prawne dotyczące wydawania orzeczeń o niepełnosprawności i omowy wszczęcia postepowania administracyjnego wraz z orzecznictwem. W podsumowaniu skargi podkreślił, że organu uniemożliwiają mu uzyskanie orzeczenia o niepełnosprawności, czym naruszają jego prawa obywatelskie, gdyż postępowanie na które powołuje się organ, stanowiące przeszkodę do wszczęcia nowego, zostało umorzone postanowieniem z [...] r. załączonym do skargi. Wniósł także o rozpoznanie skargi w trybie art. 119 pkt 1 lub 2 ppsa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, gdyż prowadzenie nowego postępowania w tej samej sprawie z równolegle toczącym się już postępowaniem nr [...] (z wniosku z 23 stycznia 2017 r.), skutkowałoby jego nieważnością z racji naruszenia zasady res iudicata. Nie zgodził się także z twierdzeniem, że postępowania dotyczą równych stanów faktycznych. Odnosząc się do zarzutów skargi i wskazanego postanowienia o umorzeniu postępowania wyjaśnił, że do skargi załączono postanowienie z [...] r. umarzające postępowanie zażaleniowe (wpadkowe) dotyczące zawieszenia postępowania, które również zostało zaskarżone przez skarżącego wniesieniem skargi. Nie zgodził się również z twierdzeniem skarżącego, że postępowania zainicjowane wnioskiem z 23 stycznia 2017 r. i 14 lutego 2017 r. różnią się przedmiotowo i podmiotowo.

Sąd stwierdza z urzędu, że aktualnie w Sądzie zawisły trzy sprawy ze skarg wniesionych przez K. K. związane z zainicjowanym, przez niego postępowaniem administracyjnym w sprawie wydania orzeczenia o niepełnosprawności. I tak niniejsze postępowanie dotyczy zasadności odmowy wszczęcia postępowania o ustalenie stopnia niepełnosprawności skarżącego w związku z wnioskiem z 10 lutego 2017 r., który wpłynął do organu 14 lutego 2017 r. w związku z utratą ważności posiadanego orzeczenia z 16 stycznia 2016 r. z dniem 31 stycznia 2017 r. (sygn. akt III SA/Gl 17/20). Skarga sporządzona została 22 lipca 2020 r.

Druga sprawa, ze skargi z 21 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/GL 518/20 dotyczy postanowienia z [...] r. nr [...] o uchyleniu postanowienia PZSON z [...] r. w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z 23 stycznia 2017 r. o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w związku ze zmianą stanu zdrowia. Skarga została uwzględniona przez organ w trybie autokontroli i zaskarżone postanowienie z [...] r. oraz postanowienie z [...] r. zostało uchylone postanowieniem z [...]r.

Trzecia sprawa zawisła przez tut. Sądem ze skargi z 22 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 519/20 i dotyczy postanowienia z [...] r. wydanego przez organ w trybie autokontroli w związku ze skargą wniesioną 21 czerwca 2020 r. w sprawie III SA/GL 518/20.

Należy także wskazać, ęe nie są to pierwsze skargi wniesione przez skarżącego w sprawie wniosków o stwierdzenie stopnia niepełnosprawności z 23 stycznia i 14 lutego 2017 r., o czym niżej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej ppsa, wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt albo stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 ppsa) bądź oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 ppsa). Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty a jedynie ocenia, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo i czy wydany akt pozostaje w zgodzie z prawem. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz ich podstawą prawną (art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ppsa).

Skarga została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 3 ppsa.

W przedmiotowej sprawie należy wyjaśnić, że chociaż przedmiotem kontroli jest postanowienie z [...] r. Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Śląskim, którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z [...] r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego z 14 lutego 2017 r. o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z racji wygaśnięcia posiadanego przez niego orzeczenia z 14 stycznia 2016 r., to jest ono kolejnym (3) wydanym w sprawie.

Przypomnieć też należy, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności skarżącego z 14 stycznia 2016 r. zostało wydane na 1 rok, ale zostało zaskarżone 12 lutego 2017 r. do sądu powszechnego, Sądu Rejonowego w S. (sygn. akt [...]). Sąd wyrokiem z 28 listopada 2019 r. zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że zaliczył skarżącego do lekkiego stopnia niepełnosprawności na okres do 31 stycznia 2020 r. Zatem wygasło z tą datą, ale wyrok uprawomocnił się 25 maja 2020 r., kiedy Sąd Okręgowy w K. oddalił wniesioną przez stroną apelację (sygn. akt [...]). Wyroki sądu zastępują orzeczenie o niepełnosprawności, co oznacza, że skarżący posiadał status osoby niepełnosprawnej w stopniu lekkim do 31 stycznia 2020 r. Wyrok zastępujący orzeczenie, gwarantuje osobie niepełnosprawnej te same uprawnienia i traktowanie stosownie do zapisów ustawy o rehabilitacji zawodowej.

Wracając do przedmiotu niniejszej sprawy wskazać należy, że została ona wszczęta wnioskiem skarżącego z 10 lutego 2017 r., który wpłynął do organu 14 lutego 2017 r., złożonym w związku z zawieszeniem postępowania zainicjowanego wnioskiem z 23 stycznia 2017 r. o wydanie nowego orzeczenia o stwierdzeniu niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym.

Postanowieniem z [...] r. PZON odmówił skarżącemu wszczęcia kolejnego postępowania w tej sprawie. Wskutek zażalenia WZON postanowieniem z [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Na postanowienie to strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a Sąd wyrokiem z 26 września 2017 r. sygn. IV SA/Gl 543/17 stwierdził nieważność postanowień organów obu instancji, gdyż podpisane zostały, w każdym z przypadków, przez Przewodniczącego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Tymczasem decyzja (postanowienie) wydawana przez organy kolegialne powinna być podpisana przez wszystkich członków organu biorących udział w jej podjęciu, co oznacza że zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 124 § 1 kpa. Naruszenie miało charakter proceduralny i Sąd nie orzekał co do zasadności zawieszenia.

Rozpatrując ponownie wniosek skarżącego PZON postanowieniem z [...] r. PZON odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania orzeczenia o niepełnosprawności. W podstawie prawnej powołał przepisy art. 61a § 1 i § 2, art. 123 kpa w związku z art. 6b ust. 1 ustawy o rehabilitacji oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że prowadzi już postępowanie w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności dla wnioskodawcy, z jego wniosku z 23 stycznia 2017 r. Brak jest więc podstaw do wszczęcia kolejnego postępowania w tej samej sprawie. Postanowienie podpisało dwóch członków PZON: przewodnicząca i sekretarz. Pomimo zaskarżenia wniesieniem za zażalenia postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem WZON z [...] r.

Postanowienie to zostało zaskarżone do WSA w Gliwicach, który wyrokiem z 27 września 2018 r., sygn. akt III SA/GL 660/18, utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 13/19, stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, gdyż zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa procesowego. Sąd uznał, że w katalogu orzeczeń zastrzeżonych do wydawania dla członków powiatowego i wojewódzkiego zespołu (a nie składu orzekającego) nie występuje postanowienie w sprawie odmowy wszczęcia postępowania, tj. stanowiące przedmiot skargi. To oznacza, że skoro wniosek o wydanie orzeczenia, o którym mowa w § 2 pkt 1 i 2, rozpatruje co najmniej dwuosobowy skład orzekający – jak stanowi § 7 ust. 1 rozporządzenia – to winien to być skład, o którym mowa m.in. w § 19 ust. 2, a więc pod przewodnictwem odpowiedniego lekarza specjalisty. Powyższe spowodowało, że postanowienia organu pierwszej instancji oraz drugiej instancji nie mogły się ostać. Podpisane zostały bowiem w składzie dwuosobowym, gdzie przewodniczący nie był odpowiednim lekarzem specjalistą.

Kolejnym postanowieniem z [...] r. organ odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym z 14 lutego 2017 r., z racji toczącego się już postępowania w tej samej sprawie z wniosku z 23 stycznia 2017 r. Postanowienie zostało podpisane przez członka składu orzekającego i przewodniczącego (lekarza specjalistę).

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem 3 czerwca 2020 r. skarżący wniósł zażalenie, akcentując brak postaw do odmowy wszczęcia postępowania, gdyż jego wniosek złożony 23 stycznia 2017 r. ma inny zakres przedmiotowy niż wniosek z 14 lutego 2017 r. Złożony został bowiem w dacie obowiązywania orzeczenia WZON z 14 stycznia 2016 r., którą to okoliczność organ pominął. Orzeczenie określało czas ważności do 31 stycznia 2017 r., co w przypadku drugiego wniosku stwarza nowy stan faktyczny sprawy. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Postanowienie zostało podpisane przez skład orzekający, członka składu i przewodniczącego (lekarza specjalistę). Odpowiadają zatem wymogom proceduralnym w tym zakresie.

Sąd zauważa, że tym samym w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy art. 153 ppsa. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z uzasadnienia postanowień organów obu instancji wynika, że organy kolegialne działały w składzie dwuosobowym, gdzie przewodniczący był odpowiednim lekarzem specjalistą. Zatem wskazania sądu wyrażone w wyroku WSA w Gliwicach z 26.09.2017 r., sygn. akt IV SA/GL 543/17 oraz z wyroku z 27.09.2018 r. sygn. III SA/Gl 660/18 zostały zrealizowane. Nie doszło w związku z tym także do naruszenia art. 170 ppsa.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia, należy podkreślić, iż sporne zagadnienie ma charakter wyłącznie proceduralny. Kontrola dopuszczalności prowadzenia postępowania jest pierwszą czynnością jaką podejmuje organ po otrzymaniu wniosku. Zatem merytoryczne rozpatrzenie określonej sprawy przez tenże organ może nastąpić dopiero wówczas jeśli po wstępnej kontroli okaże się, że jest ono dopuszczalne – tj. wnioskodawca ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa; istnieje przedmiot sprawy podlegający kognicji danego organu administracji państwowej. Brak którejkolwiek z powyższych przesłanek uniemożliwia więc formalny bieg postępowania i skutkuje odmową jego wszczęcia. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jednakże stosownie do treści art. 61a § 1 tej ustawy gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Co do przymiotu strony skarżącego nie ma sporu, ale kwestią sporną pozostaje rozstrzygnięcie występowania innej przyczyny, która czyni wszczęcie postępowania niedopuszczalnym. Organ taką przyczynę upatruje w toczącym się równolegle postępowaniu o stwierdzenia stopnia niepełnosprawności u skarżącego z wniosku z 23 stycznia 2017 r. Z akt sprawy nie wynika czy postępowanie to zostało zakończone, ale wbrew twierdzeniom skarżącego, posiadał on orzeczenie o niepełnosprawności ważne do 31 stycznia 2020 r. w postaci wyroku sądowego z 28 listopada 2019 r. (prawomocny 25.05.2020 r.). Wyrok zastępuje orzeczenie organu w zakresie dokonanych zmian, a te dotyczyły stopnia niepełnosprawności i czasu obowiązywania orzeczenia z 14 stycznia 2016 r. w brzmieniu z daty wydania.

Sąd zauważa, że do kategorii " innych uzasadnionych przyczyn", zalicza się wniosek o wszczęcie postępowania sprawy rozstrzygniętej już decyzją lub sprawy, w której prowadzone jest postępowanie. Zdaniem Sądu, należy zgodzić się z organem że sprawa wszczęta wnioskiem z 23 stycznia 2017 r., jest tożsamą podmiotowo i przedmiotowo. Potwierdzeniem powyższego jest zaświadczenie lekarskie z 17 stycznia 2017 r. wydane dla potrzeb jego prowadzenia, które skarżący do niniejszej sprawy załączył w kopii a do wcześniejszego wniosku oryginał, co sam przyznał w treści wniosku z 10 lutego 2017 r.

Nadto tożsamość stosunku administracyjnoprawnego zachodzi wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, sprawa dotyczy tego samego przedmiotu, tego samego stanu prawnego oraz wydana została w niezmienionym stanie faktycznym ( wyrok WSA w Warszawie z 25.07.2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 347/18, LEX nr 2547294 ). Zdaniem Sądu, wszystkie wskazane wyżej elementy tożsamości stosunku administracyjnoprawnego, występują w rozpoznawanej sprawie.

Chociaż "inne przyczyny" z art. 61a § 1 kpa nie zostały skonkretyzowane w ustawie, to należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, tj. gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przesłanka odmowy wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych powodów dotyczy przede wszystkim sytuacji, w których sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ administracyjny w formie decyzji, bowiem na charakter cywilnoprawny, uprawnienia bądź obowiązki wynikają z mocy samego prawa, brak jest przepisu prawa stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 6.03.2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2356/11, z 23.06.20 r., VII SA/Wa 647/20, z 20.12.2018 r. II SA/Wa 1372/18; z 25.07.2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 347/18, wyrok WSA w Olsztynie z 13.12.2011 r., sygn. akt II SA/Ol 893/11, publ. CBOSA).

Zatem stosownie do art. 61a § 1 kpa, postępowanie nie może być wszczęte, jeżeli w tej samej sprawie toczy się już postępowanie administracyjne, co miało miejsce w kontrolowanej sprawie.. Z tego też powodu niezasadny jest zarzut niewłaściwego zastosowania art. 61a kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 kpa (res iudicata).

Należy też zauważyć, że chociaż w podstawie prawnej postanowienia organ odwoławczy powołał tylko art. 61a i art. 144 kpa, zamiast art. 61a § 1 kpa w zw. z art. 144 kpa i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, który ma odpowiednie zastosowanie w sprawie na jego mocy. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie i nie stanowi istotnego naruszenia prawa.

Co do wniosku skarżącego o poinformowanie o nieprawidłowościach, w trybie art. 155 ppsa, organu zwierzchniego nad WZON, czyli Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z tym przepisem (art. 155 § 1) w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Postanowienie sygnalizacyjne ma charakter fakultatywny. Skład orzekający sądu może poinformować właściwe organy, jeżeli uzna, że jest to uzasadnione okolicznościami sprawy. Zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie nie doszło do istotnego naruszenie prawa, stąd wniosek skarżącego w tej kwestii był bezprzedmiotowy.

Na koniec Sąd zauważą, że wniosek o wszczęcie postępowania o ustalenie stopnia niepełnosprawności musi wynikać z treści samego wniosku i załączonego do niego zaświadczenia lekarskiego, które nie może być kopią zaświadczenia przedłożonego w oryginale dla potrzeb wszczęcia innego postępowania i które jest w toku i winno zakończyć się wydaniem decyzji rozstrzygającej kwestię niepełnosprawności skarżącego od momentu wygaśnięcia orzeczenia z 14 stycznia 2016 r., zmienionego wyrokiem z 28 listopada 2019 r. w zakresie czasu obowiązywania do 31 stycznia 2020 r. Stad wniosek z 23 stycznia 2016 r. wraz z oryginałem zaświadczenia podlega rozpatrzeniu w pierwszej kolejności. Składanie kolejnego wniosku było zbędne, co wskazano wyżej.

Mając na względzie powyższe Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ppsa.