Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 922/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.176, art. 231, art. 233, art. 174 pkt 1 i 2 , art. 183, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Maria Świderska, Protokolant Anna Dziewiż - Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Sądu Rejonowego w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 166/07 w sprawie ze skargi Sądu Rejonowego w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 7 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

S. R. w W. 11 grudnia 2006 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 listopada 2006 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 19 marca 2007 r., sygn.akt. I SA/Wr 166/07 odrzucił skargę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd administracyjny pierwszej instancji powołał art. 220 §1 oraz art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) oraz § 2 ust.1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193, dalej rozporządzenie w sprawie wpisów) i wobec nieuiszczenia opłaty stałej przez pełnomocnika reprezentującego stronę, odrzucił skargę.

Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę kasacyjną i zarzuciła mu naruszenie art. 221 w zw. z art. 231 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga nie dotyczy decyzji, której przedmiotem są należności pieniężne i na podstawie tego zarzutu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z utrwaloną już linią orzecznictwa, jako wysoce sformalizowany środek zaskarżenia, skarga kasacyjna, zgodnie z art. 176 p.p.s.a., powinna zawierać zarzuty korespondujące z wyraźnie wskazanymi podstawami kasacyjnymi, określonymi w art. 174 pkt 1 i 2 tej ustawy (tak m. in. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 398 i nast.). Tymczasem we wniesionej skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia art. 221 w zw. z art. 231 p.p.s.a. samoistnie, bez wskazania rodzaju popełnionego naruszenia prawa (naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenie przepisów o postępowaniu). Takie sformułowanie zarzutu powoduje, że może on łączyć się z każdym z wyżej wymienionych wcześniej naruszeń prawa. Co więcej, z dalszej argumentacji zamieszczonej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wynika, że jej autor zdaje się zakładać możliwość popełnienia błędu w postaci nieprawidłowej wykładni art. 233 w zw. z art. 231 p.p.s.a. zarzucając wprost (s.2. skargi kasacyjnej) "sprzeczność §2 ust.5 rozporządzenia w sprawie wpisu z treścią art. 231 p.p.s.a. w zakresie w jakim wskazuje, iż niezależnie od przedmiotu sprawy pobiera się wpis stały". Autor skargi kasacyjnej zdaje się zapominać, że §2 ust.5 rozporządzenia w sprawie wpisu stanowi o uiszczeniu wpisu stałego warunkując tę czynność od zaistnienia przesłanki zaskarżenia aktu wydanego w jednym ze wskazanych trybów nadzwyczajnych.

Inne sformułowania zawarte w skardze kasacyjnej mogłyby z kolei skłaniać do poglądu, że zarzucane sądowi pierwszej instancji uchybienia utożsamiane są z naruszeniem prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania wprost art. 231 p.p.s.a. zamiast przepisu §2 ust.5 rozporządzenia w sprawie wysokości wpisu). Autor skargi kasacyjnej szeroko rozwodzi się nad zasadnością zastosowania wprost art. 231 p.p.s.a. do sprawy, której przedmiotem jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej, uzasadniając, że przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Należy podkreślić, że przedmiotem sprawy jest w tym wypadku odmowa stwierdzenia nieważności decyzji, a jej rozstrzygnięcie zależy od spełnienia określonych ustawowo przesłanek nieważności decyzji. Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala. Odnosi się jedynie do przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji.

Należy podkreślić, że waga poprawnego sformułowania skargi kasacyjnej wynika ze związania Naczelnego Sądu Administracyjnego (co do zasady) granicami tego środka zaskarżenia (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie może wywoływać wątpliwości interpretacyjnych, a Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania jej zarzutów, stawiania hipotez w tym zakresie i domyślania się intencji wnoszącego skargę kasacyjną.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.