Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1336/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 184 pkt 3, art. 65, art. 187
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
article: art. 165a par. 1, art. 165 par. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Danuta Dopierała (spr.), Protokolant - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi B. M. i K. M.- S.C. I. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... marca 2008 r. nr ... w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zrzeczenia się towarów na rzecz Skarbu Państwa; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z ... marca 2008 r. Nr ... utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w W. nr ... z dnia ... kwietnia 2007 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zrzeczenia się towarów na rzecz Skarbu Państwa.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym:

W dniu ... lutego 2001 r. Agencja Celna ... działając w imieniu i na rzecz właścicieli S.C. . – B M. i K. M. zgłosiła na formularzu SAD ... towary przywiezione wg karnetu TIR nr ... w kontenerze ... Do zgłoszenia celnego załączona została faktura o numerze ... z ... grudnia 2000 r. obejmująca towar w postaci podkoszulek chłopięcych i dziewczęcych na łączną kwotę ... DEM. Do zgłoszenia celnego załączono również świadectwo pochodzenia FORM A Nr ... z ... grudnia 2000 r.

Zgłoszenia celnego dokonano ... lutego 2001 r. ok. godziny 15:30, dlatego też, po jego przyjęciu, przełożono dopełnienie formalności celnych na dzień następny. W tym samym dniu, na wniosek Komendy Stołecznej Policji w W. dokonana została przez funkcjonariuszy Generalnego Inspektoratu Celnego kontrola w związku ze stwierdzeniem naruszenia plomb na kontenerach znajdujących się przy Urzędzie Celnym.

Kontrolą objęto także kontener ..., który z wraz z zawartością został zabezpieczony przez funkcjonariuszy GIC i w dniu .. lutego przekazany funkcjonariuszom Urzędu Celnego w celu dokonania odprawy celnej. W tej samej dacie - ... lutego 2001 r. - Agencja Celna ... działając w imieniu i na rzecz Spółki, wystąpiła do Urzędu Celnego w Warszawie z wnioskiem o unieważnienie zgłoszenia celnego nr ... z ... lutego 2001 r. i objęcie towarów procedurą tranzytu, uzasadniając, iż nastąpiła pomyłka w dostarczeniu towaru - kontener ... zamiast do ..., został dostarczony do polskiego odbiorcy. Do wniosku załączona została kserokopia pisma chińskiego kontrahenta z ... lutego 2001 r., w którym firma .... informowała, iż kontener Nr ... wraz z fakturą Nr ... powinien zostać dostarczony do ... firmy ...

W dniu ... lutego 2001 r. dokonano rewizji celnej kontenera Nr ..., w wyniku której stwierdzono przywóz koszulek męskich z krótkim rękawem w ilości ... szt., koszul nocnych damskich w ilości ... szt. oraz bluzek damskich w ilości ... szt.

W wyniku przeprowadzenia postępowania, decyzją nr ... z ... lipca 2004 r., Naczelnik Urzędu Celnego w W. odmówił unieważnienia zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. W uzasadnieniu wskazał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że nastąpiła pomyłkowa zamiana kontenerów z towarem od chińskiego kontrahenta pomiędzy ..., a polską firmą. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą zatem przesłanki zawarte w art. 68 § 1 i 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.). Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w W. nr ... z ... listopada 2006 r.

Jednocześnie, decyzją nr ... z ... lipca 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie kwoty wynikającej z długu celnego, dokonał korekty zgłoszenia celnego w części ilości i rodzaju towaru oraz stwierdził powstanie w dniu ... lutego 2001 r. długu celnego od sprowadzonego z zagranicy towaru. Na skutek wniesienia odwołania, decyzją nr ... z ... listopada 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił ww. decyzję w części dotyczącej określenia wartości celnej oraz kwoty długu celnego odnośnie pozycji towarowych ... oraz pola 22 dokumentu SAD (ogólna wartość faktury) i orzekł w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż biorąc pod uwagę wyniki rewizji celnej towaru oraz ustalenia dokonane przez czeskie służby celne w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, z których wynika, że w omawianej sprawie nie miała miejsca pomyłka polegająca na zamianie kontenerów między polską firmą ... a ... firmą ..., organ I instancji zasadnie uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie kwoty długu celnego, dokonał jego korekty i stwierdził powstanie długu celnego w określonej wysokości. Wartość celna została ustalona przez organ I instancji na podstawie art. 29 Kodeksu celnego w oparciu o materiał dowodowy w postaci wykazu cen importowanych towarów odzieżowych z rozeznania cen hurtowych towarów odzieżowych. Zdaniem organu odwoławczego ww. cenniki niewątpliwie mogły być dowodem w sprawie w zakresie oceny wiarygodności importowanego towaru, jednak nie wystarczającym do określania wartości celnej towaru metodą "ostatniej szansy". Z tego względu organ II instancji ustalił wartość celną wartość celną zaimportowanej odzieży w oparciu o materiał porównawczy uzyskany z bazy TWC, tj. najniższą wartość transakcyjną, za pomocą metody "ostatniej szansy" (art. 29 Kodeksu celnego).

Następnie, w związku ze zmianą klasyfikacji taryfowej oraz podstawy opodatkowania, decyzją nr ... z ... grudnia 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. określił w prawidłowej kwocie wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie przedmiotowego zgłoszenia celnego. Na skutek odwołania strony, decyzją nr ... z ... listopada 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej określenia podstawy opodatkowania zobowiązania podatkowego z tytułu importu towarów i usług oraz kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku VAT od towarów ujętych w poz. 1 i 2 zgłoszenia celnego i orzekł w tym zakresie; w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W związku z decyzją nr ... z dnia ... lipca 2004 r. o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego w W. z ... września 2004 r., wydanym na podstawie art. 241 § 1 Kodeksu celnego, zajęto zaimportowany towar do dyspozycji Urzędu Celnego w W. w celu zabezpieczenia ciążących na nim należności do czasu ich uiszczenia.

W odwołaniu z 9 sierpnia 2004 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. nr ... i nr ... z dnia ... lipca 2004 r., zawarto wniosek o zrzeczenie się na rzecz Skarbu Państwa towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu według przedmiotowego zgłoszenia celnego (art. 184 Kodeksu celnego).

Postanowieniem nr ... z ... kwietnia 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego W.na podstawie art. 165a § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zrzeczenia się na rzecz Skarbu Państwa towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego z ... lutego 2001 r.

W zażaleniu na ww. postanowienie wniesiono o jego uchylenie i przejęcie na rzecz Skarbu Państwa towaru pozostającego w dyspozycji Urzędu Celnego. Stanowisko Naczelnika Urzędu, iż towar, którego wniosek dotyczy, jest towarem krajowym, zakwestionowano jako niezgodne z art. 3 § 1 pkt 18 lit. b i art. 84 Kodeksu celnego wskazując, iż przedmiotowy towar od chwili przekroczenia granicy, tj. od ... lutego 2001 r., nie był dopuszczony do obrotu i znajduje się pod dozorem celnym.

Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z ... marca 2008 r. nr ..., powołując w podstawie prawnej art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 i art. 165a Ordynacji podatkowej, art. 65 § 3, art. 184 pkt 3, art. 187 § 1 i art. 262 Kodeksu celnego oraz art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 184 Kodeksu celnego przedmiotem zrzeczenia się na rzecz Skarbu Państwa mogą stać się towary niekrajowe. Towary, których dotyczy wniosek, zostały objęte procedurą dopuszczenia do obrotu zgodnie ze zgłoszeniem celnym nr ... z ... lutego 2001 r. i stały się towarami krajowymi w świetle przepisów ustawy Kodeks celny (art. 65 § 3 pkt 1 Kodeksu celnego). Decyzją z ... lipca 2004 r. nr ... Naczelnik Urzędu Celnego W. uznał to zgłoszenie za nieprawidłowe tylko w zakresie kwoty wynikającej z długu celnego, dokonał zmiany w powyższym zgłoszeniu celnym w tym zakresie i stwierdził powstanie długu celnego w nowej wysokości. Z kolei decyzją nr ... z ... grudnia 2004 r., organ, w oparciu o nowe dane zawarte w decyzji nr ... z dnia ... lipca 2004 r. tj. wartość celną towaru oraz należne cło, określił w nowej wysokości zobowiązanie podatkowe z tytułu importu towarów.

Z powyższego zdaniem Dyrektora Izby wynika, iż objęcie towaru wnioskowaną w zgłoszeniu celnym procedurą dopuszczenia do obrotu nastąpiło z mocy prawa w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Zatrzymanie do dyspozycji urzędu celnego zaimportowanego towaru, posiadającego status towaru krajowego, miało na celu zabezpieczenie należności celnych i podatkowych ciążących na tym towarze. W wyniku rewizji celnej stwierdzono bowiem rozbieżności pomiędzy ilością i rodzajem towaru znajdującego się w kontenerze nr ...

Powołując treść art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej organ zauważył, iż przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do postępowań wszczynanych na wniosek i jest podyktowany ekonomiką postępowania. Jeżeli bowiem już w momencie wszczęcia postępowania na wniosek strony można przewidzieć, że zostanie wydana decyzja umarzająca postępowanie zgodnie z art. 208 Ordynacji podatkowej, to mija się z celem nie tylko prowadzenie takiego postępowania, ale również jego wszczynanie. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do wszczęcia postępowania dotyczącego zrzeczenia się na rzecz Skarbu Państwa towaru objętego wnioskiem, gdyż jest on towarem krajowym. W sprawie wydane zostały decyzje ostateczne w przedmiocie długu celnego i zobowiązania podatkowego, a będący przedmiotem wniosku towar został zabezpieczony na poczet powstałego długu celnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący – B. M. i K. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonych postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając obrazę prawa materialnego, tj. art. 64 i art. 65 w zw. z art. 184 w zw. z art. 187 w zw. z art. 84 Kodeksu celnego.

W ocenie skarżących, w dniu ... lutego 2001 r., tj. w dacie złożenia wniosku o unieważnienie zgłoszenia celnego i objęcie towaru procedurą tranzytu, towar znajdujący się w kontenerze objętym zgłoszeniem był zgodnie z art. 84 Kodeksu celnego towarem niekrajowym i jako taki, na podstawie art. 184 i 187 Kodeksu celnego spełniał wszelkie warunki, dla których wniosek o objęcie towaru procedurą tranzytu był prawidłowy i zasługiwał na uwzględnienie. Złożenie zgłoszenia celnego nie oznacza, że za sprawą działania wnioskodawcy, a przed zakończeniem procedury dopuszczenia do obrotu nie można towarowi nadać innego przeznaczenia i objąć go inną procedurą celną, gdyż to, jaką procedurą towar zostanie objęty, zależy wyłącznie od woli zgłaszającego. Dlatego też, organ celny, wydając decyzję o odmowie unieważnienia zgłoszenia celnego i rozpoznając w dalszym ciągu zgłoszenie o dopuszczeniu towaru do obrotu przekroczył swoje kompetencje i naruszył art. 64 i 65 Kodeksu celnego orzekając wbrew woli skarżących.

Wydając zaskarżone postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o zrzeczenie się towarów na rzecz Skarbu Państwa, zawartego w odwołaniu z 9 sierpnia 2004 r., organ dopuścił się naruszenia art. 184 Kodeksu celnego. Przedmiotowy w sprawie towar nie mógł stać się towarem krajowym bowiem wnioskodawca złożył wobec urzędu celnego oświadczenie o zmianie procedury, którą chce towar objąć.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie i przedstawił stanowisko odnośnie zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Należy też zaznaczyć, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), przy czym rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (vide: post. NSA z 23.10.2007 r., sygn. akt I GSK 2218/06).

Dokonując oceny postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że postanowienie to jest prawidłowe, tj. nie narusza prawa.

Sąd zważył, iż zgodnie z dyspozycją art. 184 pkt 3 Kodeksu celnego przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa mogą stać się towary niekrajowe. Towary niekrajowe są to m.in. towary inne niż towary przywiezione spoza polskiego obszaru celnego i dopuszczone do obrotu (art. 3 § 1 pkt 18 b w zw. z art. 84 ww. ustawy).

Z kolei w myśl art. 65 § 3 pkt 1 Kodeksu celnego, przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego, chyba że w sprawie zostanie wydana decyzja rozstrzygająca inaczej o przeznaczeniu celnym towaru lub o kwocie wynikającej z długu celnego. Podkreślić należy, iż dla objęcia towaru procedurą celną i określenia kwoty wynikającej z długu celnego nie jest konieczne wydawanie decyzji o charakterze administracyjnym, czynności podejmowane przez organ mają charakter materialno-techniczny. Z kolei uprawnienia organu celnego do wydania decyzji rozstrzygającej o innym przeznaczeniu celnym niż wnioskowane w zgłoszeniu sprowadzają się do wskazania właściwej procedury celnej oraz określenia innej kwoty długu celnego.

Jak wynika z akt sprawy niniejszej, towary, których dotyczy wniosek z ... sierpnia 2004 r. o zrzeczenie na rzecz Skarbu Państwa, zostały - zgodnie z wnioskiem zgłaszającego - objęte procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie JDA SAD nr ... z ... lutego 2001 r. i w tej dacie - jak prawidłowo stwierdził organ orzekający - uzyskały status towarów krajowych w świetle przepisów Kodeksu celnego.

Zaznaczyć należy, iż w sytuacji, gdy importer błędnie określi kwotę długu celnego, musi mieć na uwadze fakt, że w ciągu trzech lat wysokość należności może zostać skorygowana albowiem organ celny zachowuje prawo do określenia w drodze decyzji prawidłowej wysokości należności celnych w okresie trzech lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 65 § 4, 5 i 5a Kodeksu celnego). Tej właśnie kwestii dotyczy powołany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2000 r. (sygn. akt SA/Sz 1012/99), gdzie wskazano, iż przyjęcie zgłoszenia celnego nie oznacza ostatecznego ustalenia kwoty należności celnych. Po przyjęciu zgłoszenia organ celny może je zweryfikować i wydać decyzję określającą wysokość cła. Prowadzenie postępowania w celu ustalenia właściwej kwoty długu celnego nie może być uznane za bezpodstawne, gdyż objęcie towaru procedurą celną nie stanowi decyzji ostatecznej w przedmiocie ustalenia tych należności.

Zgodnie bowiem z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny, na wniosek strony, wydaje decyzję lub może z urzędu wydać decyzję, w której uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe bądź uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części:

a) rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego,

b) określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego lub

c) zmienia elementy zawarte w zgłoszeniu celnym, inne niż określone w lit. a) i b).

W oparciu o ten właśnie przepis, na skutek weryfikacji zgłoszenia celnego w trybie art. 70 § 1 Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego ... w W. decyzją z ... lipca 2004 r. uznał ww. zgłoszenie celne z ... lutego 2001 r. za nieprawidłowe w zakresie kwoty wynikającej z długu celnego, dokonał zmiany zapisów w ww. zgłoszeniu celnym w tym zakresie oraz stwierdził powstanie długu celnego w nowej wysokości. W następstwie powyższego decyzją z ... grudnia 2004 r. Naczelnik Urzędu określił zobowiązanie podatkowe z tytułu importu towarów w nowej wysokości.

W świetle powyższego za nieuzasadniony uznać należy zarzut skargi odnośnie naruszenia art. 64 i 65 Kodeksu celnego polegający – zdaniem skarżących – na nieuwzględnieniu wniosku z 26 lutego 2001 r. o objęcie przedmiotowego towaru procedurą tranzytu. Jak wskazano powyżej, zgłoszenie celne nr ... zostało przyjęte w dniu ... lutego 2001 r. (art. 65 § 1 - 3 Kodeksu celnego). Po przyjęciu zgłoszenia celnego nie można było objąć towaru dowolną procedurą celną, lecz wnioskowaną procedurą dopuszczenia do obrotu. W chwili przyjęcia zgłoszenia celnego przedmiotowy towar został - z mocy prawa - objęty procedurą dopuszczenia do obrotu i stał się towarem krajowym. Zatrzymanie ww. towaru posiadającego status krajowy do dyspozycji urzędu celnego miało na celu - jak wskazał organ - zabezpieczenie należności celnych i podatkowych ciążących na tym towarze w związku z ustaleniami poczynionymi na skutek przeprowadzonej rewizji celnej.

W konsekwencji za bezpodstawny uznać należy również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 184 w zw. z art. 187 i w zw. z art. 84 Kodeksu celnego. Jak już bowiem wyżej zaznaczono, przedmiotem zrzeczenia się na rzecz Skarbu Państwa mogą stać się wyłącznie towary niekrajowe.

W tym miejscu Sąd zauważa, iż w motywach skargi skarżący podnoszą zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania celnego w sprawie uznania zgłoszenia celnego z .. lutego 2001 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej rodzaju towarów, długu celnego i zobowiązania podatkowego. Kwestie te, odrębne - co należy podkreślić - od przedmiotu rozpoznania w niniejszej sprawie, zostały rozstrzygnięte ww. ostatecznymi i prawomocnymi decyzjami Dyrektora Izby z ... listopada 2006 r.

W świetle powyższego, dokonując oceny zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu z ... kwietnia 2007 r. o odmowie wszczęcia postępowania wydane w oparciu o art. 165a § 1 w zw. z art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które winny skutkować wyeliminowaniem ww. orzeczenia z obrotu prawnego.

Art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej stanowi, iż datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu z zastrzeżeniem art. 165a. Zgodnie z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną w sprawie lub z jakichkolwiek przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Jak podkreśla się w doktrynie przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do postępowań wszczynanych na wniosek i jest podyktowany ekonomiką postępowania. Jeżeli bowiem już w momencie wszczęcia postępowania na wniosek strony można przewidzieć, że zostanie wydana decyzja umarzająca postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie z art. 208 Ordynacji podatkowej, to mija się z celem nie tylko prowadzenie takiego postępowania, ale również jego wszczynanie. Na podstawie art. 165a oraz art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej można wskazać, że postępowanie wszczynane na wniosek toczy się w dwóch fazach. Stosownie do treści art. 165 § 3, z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania strony - następuje wszczęcie postępowania, jednak jest to faza postępowania wstępnego, w którym organ podatkowy bada czy podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania podatkowego. Jako jedną z przyczyn, która powoduje, ze postępowanie nie może być wszczęte, wymienia się przypadek, gdy w sprawie zapadła już decyzja i to niezależnie czy ostateczna czy nieostateczna (v. Komentarz do art.165(a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007, wyd. II.).

W sprawie niniejszej podstawę zastosowania art. 165 a Ordynacji podatkowej stanowi okoliczność, iż towar objęty wnioskiem z ... sierpnia 2004 r. nie jest towarem niekrajowym, a tylko taki, w myśl cyt. wyżej art. 184 Kodeksu celnego, może stać się przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa. Jak już wyżej podkreślono, w sprawie ww. towaru wydane zostały ostateczne i prawomocne decyzje organów celnych, a będący przedmiotem wniosku towar został zabezpieczony na poczet powstałego długu celnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.