Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 539/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 77, 78 i 107 kpa, art. 98 b, art. 92 c kpa, art. 7, 8, 9, kpa, art. 75 kpa
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 143 par. 1 p.p.s.a.,  art. 145 par. 1 pkt 1 i 3, art. 135 P.p.s.a., art. 200 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżącego A. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. B., prowadzącego firmę transportowo- usługową, karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym:

* lp.5.1 przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę,

* lp.5.2 przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut,

* lp.5.3 skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny,

* lp.6.3.7 nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień,

* lp.6.3.9 okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych

o okresach aktywności kierowcy za każdy dzień,

* lp.6.3.11 naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę,

* lp.6.3.12 naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego za każdy pojazd.

Naruszenia ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa przeprowadzonej

w dniach [..] r., a zostały one stwierdzone w protokole kontroli z dnia [...].

Strona, w momencie kontroli posiadała licencję nr [..] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ważną od [...] r. W okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniała średnio 6 kierowców. Kontrola obejmowała okres od [...] r.

Pismem z dnia 16.03.2015 r. strona odwołała się od rozstrzygnięcia organu

I instancji zarzucając jej nieuwzględnienie zapisów rozporządzenia nr [...] przy obliczaniu terminu wczytywania danych z kart kierowców oraz z urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pojazdach, jak również bezpodstawne nałożenie kary pieniężnej za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w odniesieniu do kierowców P. C., P.J.

Ponadto strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 7 Konstytucji RP: "Organy władzy publicznej działają na podstawie

i w granicach prawa",

2. art. 6 K.p.a., zgodnie z którym "organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa",

3. art. 7 K.p.a., zgodnie z którym "w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

4. art. 8 K.p.a., zgodnie z treścią którego "organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej",

5. art. 9 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego poprzez niewydanie postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowców i strony,

6. art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania,

7. art. 77 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania

i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

8. art. 78 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądanie strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu na okoliczność mającą znaczenie dla sprawy;

9. art. 107 K.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji;

10. art. 92b ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie;

11. art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie.

Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 72, art. 92a ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, lp.5.1.1, lp.5.3.1, lp.5.3.2, lp.6.3.7, lp.6.3.9, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, art. 33 ust. 2, art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 o czasie pracy kierowców, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał - odnośnie do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) - że zgodnie z art. 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie dłużej niż do 10 godzin nie więcej niż dwa razy w tygodniu, a dzienny okres prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku.

Stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia

07.06.2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie

z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu karą pieniężną: w wysokości [...] zł o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, oraz karą pieniężną w wysokości [..] złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę.

Na podstawie materiału dowodowego w postaci karty pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących z dnia [...] r. oraz danych cyfrowych z karty kierowcy organ odwoławczy - po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwania napięcia - stwierdził, że kierowca M. P. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 18 minut. Naruszenie zaistniało w dziennym okresie jazdy zawartym pomiędzy godz. [...] r. Łączny czas prowadzenia pojazdu to 10 godzin i 18 minut, a w tym przypadku dozwolonym było prowadzenia pojazdu przez 10 godzin. Przy obliczeniu naruszenia odjęto wszystkie okresy nieprowadzenia pojazdu.

W wyjaśnieniach z dnia [...] r. strona wskazała, że kierowca nieznacznie przekroczył dzienny okres prowadzenia pojazdu, co było spowodowane koniecznością dojazdu do bezpiecznego miejsca postoju w celu prawidłowego odebrania dziennego odpoczynku.

Zdaniem organu odwoławczego, kierowca może odstąpić od stosowania przepisów art. 6-9 rozporządzenia nr [..] w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca zgodnie z art. 12 rozporządzenia [..] wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Organ zważył, że strona wezwana pismem z dnia 16.01.2015 r. do okazania opisanego wydruku dotyczącego rozpatrywanego naruszenia, do dnia wydania decyzji nie okazała wydruku sporządzonego przez kierowcę. Organ odwoławczy zważył również, że przewóz podczas którego doszło do naruszenia nie podlegał wyłączeniom określonym w art. 3 oraz art. 13 rozporządzenia nr 561/2006. Powyższe naruszenie stwierdzono na podstawie analizy okazanych do kontroli cyfrowych zapisów z kart kierowców, a przy obliczeniach odjęto wszystkie okresy nieprowadzenia pojazdu.

Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki / wydruku / karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny, organ odwoławczy nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Odnośnie do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku (lp.5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) organ II instancji wskazał, że w myśl art. 8 ust. 1- 4 i 8 ww. Rozporządzenia nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24-godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości [...]zł i za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy po ponownym przeprowadzeniu postępowania stwierdził,

że słuszna była decyzja organu I instancji o uznaniu wyjaśnień strony dotyczących nieprawidłowego zakwalifikowania odpoczynku kierowcy P. J. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godz. 04:47 w dniu[...]r. i odstąpienie od nałożenia kary za to naruszenie. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy

w powyższym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na podstawie materiału dowodowego w postaci karty pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących z dnia [...] r. oraz danych cyfrowych z karty kierowcy organ odwoławczy stwierdził, że:

1. Kierowca P. C. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 39 minut w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godz. 07:06 w dniu [...] r. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godz. 21:45 w dniu r. a godz. 07:06 w dniu r., odpoczynek trwał 9 godzin i 21 minut, podczas gdy w tym przypadku wymaganym było odebranie odpoczynku regularnego trwającego nieprzerwanie minimum 11 godzin. W wyjaśnieniach z dnia. strona podnosi, że powodem skrócenia dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę, była konieczność dojazdu do bezpiecznego miejsca postoju w celu odebrania prawidłowego, regularnego odpoczynku tygodniowego. Organ odwoławczy zważył, że kierowca może odstąpić od stosowania przepisów art. 6-9 rozporządzenia nr [...] w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca zgodnie z art. 12 rozporządzenia 561/2006 wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Organ odwoławczy zważył, że strona wezwana pismem z dnia r. do okazania opisanego wydruku, do dnia wydania decyzji nie nadesłała przedmiotowego wydruku. Ponadto zgodnie z art. 8 pkt 8 rozporządzenia nr [..] jeżeli kierowca dokona takiego wyboru dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

2. Kierowca K. F. skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 50 minut w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godz. 03:20 w dniu r. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał od godz. 15:20 do godz. 21:30 w dniu r., który wyniósł 6 godzin i 10 minut, podczas gdy w tym przypadku dopuszczalne było odebranie odpoczynku w wymiarze skróconym trwającym nieprzerwanie minimum 9 godzin. W piśmie z dnia r. strona podnosi, że odpoczynek trwał 17 godzin, a został przez kierowcę przerwany w wyniku nieprzewidzianych okoliczności. W celu zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym kierowca zmuszony był przestawić pojazd o kilkanaście metrów. W konsekwencji kierowca wydłużył przerwany odpoczynek aby zrekompensować konieczność krótkiego podjazdu. Organ odwoławczy zważył, że kierowca może odstąpić od stosowania przepisów art. 6-9 rozporządzenia nr 561/2006 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Zgodnie z art. 12 rozporządzenia 561/2006 wskazuje się powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Organ nie mógł przychylić się do wyjaśnień strony, ponieważ możliwość odstąpienia od stosowania norm czasu pracy kierowców, opisane są w art. 12 rozporządzenia 561/2006, zgodnie z którym kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce lub na wydruku

z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Organ odwoławczy stwierdził, że pomimo wezwania z dnia r., strona do dnia wydania decyzji nie okazała przedmiotowego wydruku. Jednocześnie organ odwoławczy zważył, że zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia 561/2006 "odpoczynek" oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Organ odwoławczy przeprowadzając ponownie postępowanie stwierdził, że powyższy przewóz nie podlegał wyłączeniom określonym w art. 3 oraz art. 13 rozporządzenia 561/2006. Nie okazano zapisów sporządzonych przez kierowcę, uzasadniających odstąpienie od norm czasu pracy/odpoczynku. Powyższe naruszenie stwierdzono na podstawie analizy okazanych do kontroli cyfrowych zapisów z kart kierowców, a przy obliczeniach odjęto wszystkie okresy nieprowadzenia pojazdu.

Podczas kontroli w przedsiębiorstwie, nie okazano dokumentu, wydruku

z tachografu z adnotacją kierowcy, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie organu odwoławczego, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [..] złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie do naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień (lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) organ II instancji wskazał,

że według art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie,

z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy,

w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony

w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 ww. rozporządzenia przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w chwili stwierdzenia naruszenia obowiązywało rozporządzenie EWG 3821/85 jednakże w dniu 02.03.2016 r. zostało ono uchylone przez Rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. Powyższe naruszenie regulował art. 13, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia 3821/85. Aktualnie ww. naruszenie reguluje art. 33 ust. 2 oraz art. 34 rozporządzenia 165/2014. Organ odwoławczy stwierdził, iż poprzednia regulacja jest tożsama z nową, zaś po dniu 02.03.2016 r. stosownie do treści art. 47 rozporządzenia 165/2014, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Ponadto, w myśl art. 46 "W zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo- od daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu- przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. "

W myśl art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004r. pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie:

1) zapisów na wykresówkach;

2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności;

5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca:

1) udostępnia kierowcy na jego wniosek;

2) przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego.

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym, który sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną

w wysokości [...] zł za każdy dzień.

Na podstawie materiału dowodowego w postaci karty pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących z dnia r. oraz danych cyfrowych z kart kierowców organ odwoławczy stwierdził, że szczegółowej analizie czasu pracy poddano okres od r. Po jej przeprowadzeniu stwierdzono, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez:

1. Kierowcę P. C. w dniach [...] r. Przedsiębiorca okazał do kontroli zestawienie zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu przez kierowcę, w którym nie uwzględniono powyżej wskazanych dni. Naruszenie ustalono na podstawie analizy plików zawierających dane cyfrowe z karty kierowcy.

2. Kierowcę P. J. w dniach [..] r. Przedsiębiorca okazał do kontroli zestawienie zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu przez kierowcę, w którym nie uwzględniono powyżej wskazanych dni. Naruszenie ustalono na podstawie analizy plików zawierających dane cyfrowe z karty kierowcy.

Biorąc powyższe po uwagę organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna za powyższe stany faktyczne w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie

i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie do naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli

w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy - za każdy dzień (lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) organ II instancji wskazał, że w myśl art. 10 ust. 5 lit. i rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia

i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego.

W myśl art. 10 ust. 5 lit. ii) ww. rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych

w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG)

nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia

1985 r., pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.

W chwili stwierdzenia naruszenia obowiązywało rozporządzenie EWG 3821/85, jednakże w dniu 02.03.2016 r. zostało ono uchylone przez Rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. Powyższe naruszenie regulował art. 13, rozporządzenia 3821/85. Aktualnie ww. naruszenie reguluje art. 34 ust. 1, ust. 3, ust. 4 rozporządzenia 165/2014. Poprzednia regulacja jest tożsama z nową. Po dniu 02.03.2016 r. stosownie do treści art. 47 rozporządzenia 165/2014 wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Ponadto, w myśl art. 46 "W zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - od daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu- przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. "

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp.6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje udostępnienie podczas kontroli

w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy karą pieniężną w wysokości [..] zł za każdy dzień.

Na podstawie materiału dowodowego w postaci karty pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących z dnia r. oraz danych cyfrowych z karty kierowcy organ odwoławczy, na podstawie analizy danych cyfrowych z okresu od r. do r., stwierdził, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano niepełne dane o okresach aktywności.

1. Kierowca A. B. w dniach [...] r., zgodnie z deklaracją zaznaczoną w tachografie cyfrowym rozpoczął prowadzenie pojazdu na terenie . Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano wydruku z tachografu cyfrowego ani żadnego innego dokumentu potwierdzającego aktywność kierowcy polegającą na przemieszczeniu się z miejsca zamieszkania lub z bazy firmy do pojazdu znajdującego się na terenie .

2. Kierowca P.J. w dniu r. zakończył pracę. Następny zarejestrowany okres pracy rozpoczyna się w dniu r. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano wydruku z tachografu cyfrowego ani żadnego innego dokumentu potwierdzającego aktywność kierowcy polegającą na przemieszczeniu się z miejsca zakończenia pracy w dniu r. do domu.

Organ odwoławczy, nie uznał wyjaśnień strony, że zdarzyło się kilkukrotnie,

że wykorzystywano obecność przedsiębiorcy w pojeździe np. z braku czasu jazdy kierowcy, oraz że kierowcy zostali poinstruowani o konieczności zarejestrowania czasu dojazdu do pojazdu lub z powrotem.

Biorąc powyższe po uwagę organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna za powyższe stany faktyczne w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie

i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie do naruszenia obowiązku wczytywania danych z kary kierowcy - za każdego kierowcę (lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni (...).

Zgodnie z § 5 ust. 1 przywołanego rozporządzenia pobrane dane, (...), podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy.

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.11 załącznika do ustawy

o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy kara pieniężną w wysokości [...] zł - za każdego kierowcę.

Na podstawie materiału dowodowego w postaci karty pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących z dnia r. oraz danych cyfrowych z kart kierowców organ odwoławczy stwierdził, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano dane cyfrowe za okres od r. Dane z kart kierowców wczytywane były w następujących terminach:

1. Dane cyfrowe z karty kierowcy nr [..] A. B. wczytano w dniu . r., następnie po upływie 60 dni w dniu . r.

2. Dane cyfrowe z karty kierowcy nr [...] R.C. wczytano w dniu .., następnie po upływie 31 dni w dniu . r.

3. Dane cyfrowe z karty kierowcy nr [...] P.C. wczytano w dniu . r., następnie po upływie 39 dni w dniu r.

4. Dane cyfrowe z karty kierowcy nr [...] P. J. wczytano w dniu . r., następnie po upływie 31 dni w dniu . r., następnie po upływie 30 dni w dniu .r.

5. Dane cyfrowe z karty kierowcy nr [...] F. K. wczytano w dniu . r., następnie po upływie 30 dni w dniu . r., następnie po upływie 34 dni w dniu r.

6. Dane cyfrowe z karty kierowcy nr [...] M. P. wczytano w dniu . r., następnie po upływie 30 dni w dniu . r., następnie po upływie 32 dni w dniu . r.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt. 1 przywołanego rozporządzenia dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie do naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd (lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni (...). Zgodnie z § 5 ust. 1 przywołanego rozporządzenia pobrane dane, (...), podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy.

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego kara pieniężną w wysokości [...]zł - za każdy pojazd.

Na podstawie materiału dowodowego w postaci karty pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących z dnia r. oraz danych cyfrowych organ odwoławczy stwierdził, że dane z pamięci masowej tachografów zainstalowanych w pojazdach wczytywane były w następujących terminach:

1. Dane z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], zostały wczytane w dniu r., następnie dane wczytano po upływie dni w dniu r.

2. Dane z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], zostały wczytane w dniu r., następnie po upływie 197 dni w dniu.

3. Dane z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], zostały wczytane w dniu ] r., następnie po upływie 197 dni w dniu [...].

4. Dane z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], zostały wczytane w dniu r., następnie po upływie 197 dni w dniu.

5. Dane z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], zostały wczytane w dniu r., następnie po upływie 197 dni w dniu.

Przedsiębiorca nie okazał do kontroli innych plików, które zostały wczytane

w okresie kontroli.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 1 przywołanego rozporządzenia dane z jednostki zainstalowanej w pojeździe podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni.

Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny

w wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Ponadto, odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że zarzut nieuwzględnienia zapisów rozporządzenia nr 581/2010 przy obliczaniu terminu wczytywania danych z kart kierowców oraz z urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pojazdach nie zasługuje na uwzględnienie. Niezgodność pomiędzy regulacjami krajowymi a prawem wspólnotowym odnośnie do okresów sczytywania danych z kart kierowców i danych z cyfrowych urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pojazdach, nie istnieje. Skoro w ww. regulacjach ustawodawca nie użył żadnych dodatkowych określeń jednostki obliczania terminu, to znaczy, że dzień, ilość dni, oznacza dni kalendarzowe, co bezsprzecznie jest faktem notoryjnym. Takie określenie terminu nie jest sprzeczne z regulacjami wspólnotowymi obowiązującymi w tej sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 1 lipca 2010 r. uchwalono i ogłoszono Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców. Na tą właśnie regulację powołuje się strona. Zgodnie z brzmieniem punktu 3 jego preambuły: określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Zatem przepisy ww. rozporządzenia ustalają maksymalny okres wskazując jako miarę obliczania terminu dni zarejestrowanej działalności, co oznacza, że Państwa Członkowskie nie może określić okresów sczytywania danych dłuższych niż 28 dni zarejestrowanej działalności dla danych z kart kierowców i 90 dni zarejestrowanej działalności w przypadku danych z jednostek pojazdowych. Stąd wynika, że określony w rozporządzeniu Ministra Transportu z 23 sierpnia w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych termin pobierania danych z kart kierowców liczący 28 dni kalendarzowych i jednostek pojazdowych 90 dni kalendarzowych, nie przekracza okresów maksymalnych ustanowionych w powołanych uprzednio regulacjach europejskich, czyli że są one spójne, a co za tym idzie wywodzona przez stronę niezgodność nie istnieje.

Co do zarzutu bezpodstawnego nałożenia kary pieniężnej za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w odniesieniu do kierowców P. C., P.J. organ odwoławczy stwierdził, że powyższy zarzut również jest bezpodstawny. Analizie poddano komplet danych okazanych do kontroli, w związku z czym nie można mówić o zagubieniu czy pominięciu danych przez organ.

Z kolei, ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 7 Konstytucji RP organ odwoławczy stwierdził, że także powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w wyniku, którego wydano zaskarżoną decyzję było prowadzone na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i w granicach zakreślonych przez ustawę z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz ww. rozporządzeń, jak również przez ustawę z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

Za bezzasadne organ odwoławczy uznał również zarzuty naruszenia art. 6-10 K.p.a. oraz art. 77, 78 i 107 K.p.a., jak również art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym, wskazując, że wynikający z art. 10 rozporządzenia 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy,

a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Stwierdzone w toku postępowania naruszenia obrazują braki w organizacji pracy przedsiębiorstwa i kontroli kierowców, a nie - wystąpienie okoliczności wyjątkowych niezależnych od przedsiębiorcy, które mogłyby stanowić podstawę uwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za te naruszenia. Zatem organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie może znaleźć zastosowanie przepis art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd, który stanowi, iż nie wszczyna się postępowania

w sprawie nałożenia kary pieniężnej (...) a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przedsiębiorca ma wpływ na powstanie naruszeń związanych

z regulacjami rozporządzenia 3821/85 oraz rozporządzenia 561/06 bowiem zakres tych regulacji został wskazany jako obowiązek nadzoru z jego strony, w szczególności poprzez wydawanie odpowiednich poleceń kierowcy i przeprowadzanie regularnych kontroli. Ponadto, aby doszło do zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd, to przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego, w tej sprawie brak jest również podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych.

Pismem z dnia 25 marca 2016 r. A. B. złożył skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Strona skarżąca kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 91 ust. 3 Konstytucji RP,

2. art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

3. art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postepowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

4. art. 9 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego poprzez niewydanie postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowców i strony,

5. art. 75 K.p.a. poprzez niedopuszczenie jako dowodu w sprawie pisemnych oświadczeń kierowców,

6. art. 77 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

7. art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądanie strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu na okoliczność mającą znaczenie dla sprawy;

8. art. 107 K.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji;

9. art. 92b ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie;

10. art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie;

11. art. 2 rozporządzenia Komisji UE nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten, jak i poprzedzająca go decyzja organu I instancji, nie są zgodne z prawem, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie, mimo że nie wszystkie jej zarzuty Sąd uznał za trafne. Jak wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z treści uzasadnienia skargi wynika, że zarzucanych nią naruszeń prawa materialnego i procesowego skarżący upatruje w związku z przypisaniem mu między innymi naruszeń opisanych w lp. 6.3.11 i 6.3.12 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie Sąd skargę uznał za zasadną.

W ocenie Sądu organy administracji publicznej obu instancji orzekające

w sprawie, w odniesieniu do objętych decyzją ustaleń prowadzących do przypisania skarżącemu naruszeń opisanych w lp. 6.3.12 i 6.3.11 załącznika do u.t.d. i wymierzenia za te naruszenia kary, dokonały niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego i w efekcie niewłaściwie przepisy te zastosowały.

Organ odwoławczy odnosząc się w swej decyzji do zarzutów naruszenia lp. 6.3.12 oraz Lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji

nr 581/2010 określa maksymalne okresy wczytywania danych z kart kierowców oraz danych z tachografów pojazdów i powołał się na treść § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych.

Zgodnie z tym rozporządzeniem dane z tachografów cyfrowych (§ 3) podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, a dane z karty kierowcy (§ 4) co najmniej raz na

28 dni, przy czym organ wyraźnie wskazuje w uzasadnieniu swojej decyzji, że okresy te odnosi do dni kalendarzowych. Tymczasem, organy orzekające w sprawie pominęły w swoich rozważaniach znaczenie pkt 3 preambuły do Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. U. UE L z dnia 2 lipca 2010 r.), który stanowi: "Określając maksymalne okresy na wczytywanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności".

Co do omawianych naruszeń istota sporu sprowadza się zatem do oceny czy

i jaki wpływ na wykładnię prawa krajowego ma pkt 3 preambuły wskazanego wyżej rozporządzenia. Kwestią zasadniczą jest bowiem to, czy przy realizacji obowiązków pobierania danych z tachografów cyfrowych i z kart kierowców, podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności.

Po pierwsze, w ocenie Sądu, pojęcie "dni zarejestrowanej działalności" należy odnosić do dni zarejestrowanej działalności przez jednostkę pojazdową i dni zarejestrowanej działalności na karcie kierowcy, gdyż tylko takie rozumienie wynika

z pkt 1 tejże preambuły. Wyklucza to jakąkolwiek inną wykładnię, chociażby taką, jak prezentowana niekiedy w orzecznictwie (np. w wyroku WSA z dnia

9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 347/15), która nawiązuje do dni zarejestrowanej działalności przedsiębiorcy.

Po drugie, w kontekście pkt 3 preambuły do wyżej wskazanego Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r., w pełni zasadny jest zarzut naruszenia zasady pierwszeństwa prawa unijnego nad prawem krajowym. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażone w przywołanym w skardze wyroku z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1556/14. W wyroku tym Sąd, który badał zgodność z prawem przypisanego stronie naruszenia Lp 6.3.11. załącznika Nr 3 do u.t.d. i stwierdził, że: "rozporządzenie Komisji nie mogło zostać pominięte przez GITD przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał sczytywać dane z kart kierowców. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decydowała treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Strona skarżąca słusznie zwraca uwagę na treść art. 2 rozporządzenia Komisji, w myśl którego rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowy obowiązek rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem WSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg sczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał (...) Może wchodzić w grę stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu."

Podkreślenia wymaga, że wyżej cytowane stanowisko znalazło pełną aprobatę

w dotyczącym innej sprawy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

3 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 2396/14. Nie ulega też wątpliwości, że taka sama argumentacja, jak przywołana w cytowanym wyżej wyroku WSA, odnosi się do rozumienia obowiązku pobierania danych z tachografów cyfrowych pojazdów, jako do dni zarejestrowanej działalności tychże pojazdów.

W tym stanie sprawy za zasadne uznać należy stanowisko skarżącego, że do rozliczenia czasu na odczyt danych z tachografu oraz z karty kierowcy stosuje się wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, a co za tym idzie trafny jest zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną interpretację w zakresie naruszeń objętych lp 6.3.11 i 6.3.12 oraz przepisów postępowania administracyjnego w zakresie dokonania ustaleń faktycznych co do tych naruszeń.

Przyznając w powyższym zakresie rację skarżącemu zaznaczyć jednak trzeba, że Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że naruszenia te miały charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W ocenie Sądu, w przypadku tych naruszeń można mówić o ich istotności, ale nie ma podstaw do zakwalifikowania ich jako rażących, skoro ich wykazanie wymagało dokonania interpretacji przepisów prawa materialnego.

Stwierdzenie powyższych naruszeń stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie ustalenie stanu faktycznego dotyczącego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie penalizowanym w lp. 6.3.11 i 6.3.12 załącznika Nr 3 do tej ustawy, z uwzględnieniem powyższych zapatrywań Sądu co do wykładni sposobu obliczania obowiązujących okresów sczytywania przez zobowiązany podmiot danych z tachografów cyfrowych oraz z kart kierowców i wydanie rozstrzygnięcia odpowiednio do wyników tych ustaleń.

Niezależnie od powyższego, trzeba wskazać, że jak już była o tym mowa na wstępie niniejszych rozważań, sąd poddał kontroli legalności całość zaskarżonej decyzji. W jej wyniku, w pozostałym zakresie nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz do podważenia ocen prawnych związanych z tymi ustaleniami.

I tak, bezzasadny okazał się zarzut dotyczący przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu oraz naruszenia skróconego dziennego czasu odpoczynku. Skarżący w zasadzie nie kwestionował powyższych okoliczności, co nieuwzględnienie przez organy ich usprawiedliwienia na podstawie oświadczeń kierowców. Ustalenia w tym zakresie i argumentacja przedstawiona przez organy, oparte zostały na materiale dowodowym w postaci kart pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących oraz danych cyfrowych z kart kierowców, i dlatego w ocenie Sądu zasługują na akceptację. Należy przy tym podkreślić, że w przypadku stwierdzonych naruszeń, nie zostały ujawnione dowody (w postaci wydruku z urządzenia rejestrującego z adnotacją kierowcy) uzasadniające odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Zastosowanie odstępstw od przepisów art. 6, art. 7 i art. 8 rozporządzenia

nr 561/2006 uregulowane zostało w art. 12 tego rozporządzenia, który odstępstwo takie wprowadza na zasadzie wyjątku i ogranicza zakres postępowania dowodowego zmierzającego do jego ustalenia wyłącznie do ściśle określonych dowodów. Unormowanie to przewiduje, że kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9

w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju. Jednocześnie, kierowca zobowiązany jest wskazać powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Wykładnia tej regulacji prowadzi do stwierdzenia, że tylko wymienione w niej dokumenty zawierające stosowną adnotację są dowodami mogącymi potwierdzić odstępstwo. Tymczasem, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, w odniesieniu do stwierdzonych w tym zakresie naruszeń brak było dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm wynikających z art. 6, art. 7 i art. 8 rozporządzenia nr 561/

2006 r.

Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1398/12: "skoro w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 K.p.a."

W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego przyczyny przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu oraz skrócenia odpoczynku dziennego, tj. konieczność dojazdu do bezpiecznego miejsca postoju, nie mogą usprawiedliwiać stwierdzonego naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoich orzeczeniach stwierdzał, że przedsiębiorca powinien tak kształtować swoje relacje z pracownikami wykonującymi na jego rzecz transport drogowy, aby przy użyciu odpowiednich środków kontroli i nadzoru - nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym zakresie zastosowanie. Warunkiem zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności, powodujących naruszenie, ale występujący jednocześnie brak wpływu na powstanie naruszenia (wyrok WSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/G1104/13). Przedsiębiorstwo transportowe musi uważnie planować przejazd kierowcy tak, aby był on bezpieczny i uwzględniał, na przykład, regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów.

Ustosunkowując się do zarzutu bezpodstawnego nałożenia kary pieniężnej za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w odniesieniu do kierowców P. C. i P.J. należy stwierdzić, że powyższy zarzut również jest bezpodstawny. Jak wynika z akt sprawy, analizie poddano komplet danych okazanych do kontroli, w związku z czym nie można mówić o ich zagubieniu czy pominięciu przez organ.

Pozbawione racji są również wywody skargi dotyczące naruszenia art. 7-9 K.p.a. oraz art. 75, 77, 78 i 107 K.p.a. oraz kwestionujące stanowisko organu co do braku podstaw faktycznych i prawnych do zastosowania art. 92 b i c ustawy o transporcie drogowym. Sąd w pełni podzielił argumentacje organu uznając ją za zgodną z prawem a przy tym wyczerpującą, a zatem nie zachodziła potrzeba jej powtarzania.

W tym stanie sprawy należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 135 P.p.s.a. orzec jak w pkt I sentencji. W przedmiocie kosztów (pkt II sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 tej samej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przysługuje skarżącemu od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia swych praw.