Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1661/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2.
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Sylwia Koszewska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Po 268/16 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [... grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Spółki A na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 6 grudnia 2016 r. oddalił skargę P. W. "R." Spółki z o.o. w Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z [...] grudnia 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w wyniku przeprowadzonej w dniu 11 lutego 2015 r., kontroli na S. P. przy ul. P. [...] w W., funkcjonariusze ceni ujawnili dwa urządzenia o nazwach HOT FUN nr [...] i HOT FUN nr [...]. W drodze przeprowadzonego na nich eksperymentu ustalono, że były to automaty do gier w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm., dalej: u.g.h.). Za podmiot urządzający gry uznano Spółkę R., którą łączyła umowa z 19 grudnia 2014 r. wynajmu powierzchni lokalu właścicielowi automatów Spółce P..

Ustalenia te stały się podstawą decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie z [...] sierpnia 2015 r., którą nałożono na skarżącą spółkę karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 24.000 zł.

Objętą skargą decyzją z [...] grudnia 2018 r., Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że gry urządzane na ujawnionych automatach, były grami na automatach w rozumieniu u.g.h., a ich urządzanie odbywało się z naruszeniem przepisów ustawy. Wskazał, że automaty umożliwiały prowadzenie gier o charakterze losowym o wygrane pieniężne oraz rzeczowe, które to ustalenia wynikały z przeprowadzonego eksperymentu. O tym, że Spółkę należało uznać za urządzającą gry na automatach świadczyły, zdaniem organu, poszczególne postanowienia umowy zawartej z właścicielem automatów firmą P. Sp. z o.o. Zgodnie z umową, Spółka R., zobowiązana była do zapewnienie dostarczenia energii elektrycznej wyłącznie na potrzeby zainstalowanych automatów. Miała również obowiązek zapewnić właścicielowi automatów lub wskazanym przez niego podmiotom, swobodny dostęp do zainstalowanych urządzeń, jak również poinformować o zmianie czasu otwarcia swojego lokalu za każdym razem, co najmniej na trzy przed planowaną zmianą, za co również otrzymywała stosowne wynagrodzenie.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję za bezsporne uznał, że skarżąca nie legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jej działania (art. 6 i 7 u.g.h.), a jednocześnie nie wykazała, że przed udostępnieniem urządzenia grającym zadośćuczyniła obowiązkowi jego rejestracji, na podstawie art. 23a u.g.h. Nie ulegało również wątpliwości Sądu, że skontrolowane automaty były automatami do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

Odnosząc się do kwestii "urządzającego gry" i ustalenia, czy Skarżąca Spółka była adresatem przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., Sąd I instancji wskazał, że przepis ten adresowany jest do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, nawet wówczas gdy gry te urządzał bez koncesji lub zezwolenia - od 14 lipca 2011 r. także bez zgłoszenia lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry - podlegać będzie karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie zaś karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

W ocenie Sądu, Skarżącą można było uznać za "urządzającą gry" albowiem podejmowała ona działania wskazujące na jej istotny udział w procesie nielegalnego urządzania gier hazardowych. Na takie zachowanie wskazywały zapisy umowy z 19 grudnia 2014 r., zgodnie z którą przedmiotem było ustalenie zasad wynajmowania powierzchni użytkowej oraz osiągania przez obie strony dochodów ze wspólnej eksploatacji automatów do gier. Sąd zauważył, że wprawdzie z treści umowy najmu wynikało, że Strona nie była właścicielem kontrolowanych automatów do gier, to jednak była zaangażowana w urządzanie gier na kontrolowanych automatach. Wyrażając zgodę na wynajęcie części powierzchni użytkowej lokalu, wyposażyła ten lokal w automaty do gier i zapewniła warunki umożliwiające uruchomienie i eksploatację tych automatów, w tym zapewnienie dostępu do sieci elektrycznej, utrzymanie urządzenia w czystości. Wstawiając automaty do ogólnodostępnego lokalu, strona udostępniła te urządzenia osobom trzecim i umożliwiła tym osobom prowadzenie gier na tych automatach, z czego następnie czerpała korzyści finansowe z zainstalowanych urządzeń.

Odnosząc się do zarzutu oparcia zaskarżonego aktu na przepisach art. 89 u.g.h., stanowiących, w ocenie autora skargi, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h. regulację techniczną w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, czego konsekwencją - w braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej - jest niemożność jego stosowania, Sąd I instancji wskazał, na uchwałę NSA z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, w której stwierdzono, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Przepis ten może zatem stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w omawianym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.

Podsumowując, Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w toku postępowania prowadzonego w sposób zgodny z przepisami procedury. Uznając że przepis art. 89 u.g.h. nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, a Skarżąca jest urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., organy nie dopuściły się naruszeń prawa materialnego.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

P. W. "R." Spółka z o.o. w Ż., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1. przede wszystkim art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędna wykładnię pojęcia "urządzającego gry" w świetle okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, jako obejmującego również Skarżącą, której czynności sprowadzały się do wynajęcia kilku metrów kwadratowych powierzchni lokalu podmiotowi trzeciemu eksploatującemu automaty, bez dokonywania przez Skarżącą, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności, w tym zwłaszcza bez wykonywania czynności dotyczących aktywnej organizacji gier, a tym samym niezasadne objęcie Skarżącej zakresem podmiotowym z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. i niezasadne nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry",

2. nadto art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" w oparciu o przyjęte przez Sąd bez odniesienia się do materiału dowodowego oraz akt sprawy "wrażenia gracza", które miałoby być decydujące przy uznawaniu danego podmiotu za "urządzającego gry" (oraz całkowitym pominięciu oznaczeń automatu jako należącego do innego niż Skarżąca podmiotu), wprowadzając całkowicie nieostry element subiektywny, w istocie pozwalający na dowolność interpretacyjną;

3. również art. 65 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 659 § 1 i 2 oraz art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego poprzez dokonanie przez Sąd (także w drodze aprobaty ustaleń organu) błędnej wykładni umowy zawartej pomiędzy Skarżącą, a P. Sp. z o.o. oraz nieuprawnionego przyjęcia, że z umowy tej wynikają dla Skarżącej prawa i obowiązki sytuujące Skarżącą jako "urządzającego gry", istotnie odmienne niż wynikające ze zwykłej umowy najmu lub dzierżawy powierzchni, w tym zwłaszcza: (a) dostarczenie energii elektrycznej, (b) zgoda na zamontowanie na dzierżawionej powierzchni automatu oraz (c) możliwość dostępu do wydzierżawionej powierzchni nieograniczonej liczbie osób, podczas gdy z treści umowy ani powołane okoliczności nie świadczą o podejmowaniu przez Skarżącą jakiejkolwiek działalności możliwej do określenia mianem "urządzania gier", ani też nie powodują odmiennej kwalifikacji umowy niż jako umowy najmu (dzierżawy), podobnie jak sama powtarzalność czynności składających się na sam wynajem nie może świadczyć o takiej czy innej kwalifikacji (jednorazowa czynność czy czynności wielorazowe), lecz może o tym wyłącznie przesądzać rodzaj przedsiębranego zachowania;

4. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ordynacji podatkowej poprzez aprobatę nieprawidłowego ustalenia przez organ podatkowy rzeczywistej roli Skarżącej w tym postępowaniu, a zwłaszcza oparcie się przez organy oraz Sąd wyłącznie na literalnym brzemieniu umowy, nieprawidłowo zinterpretowanej.

Podnosząc te zarzuty strona Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie sprawy co do istoty, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych za obie instancje.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu.

Na wstępie stwierdzić należy, że pomieszczone w petitum skargi kasacyjnej zarzuty, tak naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w swojej istocie sprowadzają się wyłącznie do zakwestionowania przez stronę uznania ją przez organy za "urządzającą gry", która to ocena została zaaprobowana i podzielona przez Sąd I instancji w ramach przeprowadzonej kontroli wydanych w sprawie administracyjnej rozstrzygnięć mocą, których nałożono na skarżącą spółkę karę w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Podstawę prawną wymierzenia stronie powołanej kary stanowił przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Powołany art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem. W ustępie 2 pkt 2 tego przepisu określono natomiast, że kara za ta wynosi 12.000 zł od każdego automatu.

Podkreślenia wymaga, że ustawa o grach hazardowych nie zawiera definicji "urządzającego gry". Pojęcie to nie zostało zdefiniowane wprost w ustawie, jednakże opierając się o systematykę jego użycia w poszczególnych regulacjach, w zestawieniu z użyciem przez ustawodawcę pojęcia "prowadzącego działalności w przedmiocie urządzania gier hazardowych" przyjąć należy ukształtowaną orzecznictwem sądów administracyjnych definicję "urządzającego gry". W judykaturze, bowiem przyjęto, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. wyroki NSA z dnia: 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3111/17 i II GSK 3581/17; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Go 852/15). Dalej rozwijając zagadnienie, w orzecznictwie podnosi się również, że warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3745/17).

"Urządzającym gry" będzie zatem podmiot wypełniający swoim faktycznym działaniem, którąkolwiek, cześć lub wszystkie z wymienionych powyżej przesłanek. Innymi słowy działania podmiotu urządzającego gry hazardowe będą działania mające na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu lub automatów do gier hazardowych zgodnie z ich przeznaczeniem w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki.

Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy i mając na uwadze, że podniesione w skardze kasacyjne zarzuty opierają się w głównej mierze na błędnym, w ocenie skarżącej kasacyjnie, zinterpretowaniu treści umowy łączącej ją ze spółką P., w oparciu, o którą to umowę przypisano stronie status "urządzającej gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., uznać należy ocenę zakwestionowanej decyzji, jakiej dokonał Sąd I instancji za prawidłową.

Jakkolwiek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oparł się w swoich wywodach w ramach prowadzonej kontroli na tylko niektórych postanowieniach wspomnianej umowy, zauważyć należy, iż były to zasadnicze, a wręcz kluczowe zapisy na podstawie, których można było niesprzecznie uznać skarżącą za urządzająca gry na automatach poza kasynem.

Analiza postanowień umowy z 19 grudnia 2014 r., szczególnie wobec akcentowanego przez Sąd I instancji zapisu zawartego w artykule 4 ust. 4 umowy, wynika, że skarżąca była co najmniej współorganizującym ze spółką P. działalność hazardową, umożliwiająca działanie automatów, które miały być "wstawione" do lokalu skarżącej spółki. Zapis ten dotyczy zobowiązania wynajmującego (skarżącej) do poboru w lokalu energii elektrycznej wyłącznie na potrzeby eksploatacji zainstalowanych urządzeń, bez dodatkowych opłat.

Również pozostałe zapisy umowy świadczą, o tym że strona była wespół ze spółką P. urządzającym gry na umieszczonych w lokalu S. P. przy ul. P. [...] w W., automatach. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżąca była w pełni świadoma charakteru prowadzonej przez najemcę działalności na co wskazują zapisy wstępne umowy określające jej strony jak też art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i ust. 3 umowy.

O prawidłowości przypisania stronie statusu "urządzającej gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., świadczą poza już wymienionymi postanowieniami umowy, jej przepisy zawarte w art. 4 ust. 5, art. 5, art. 7, art. 8 ust. 2, art. 9 oraz art. 10 i wiążącym się z nim załącznikiem nr 4.

Na podstawie wymienionych przepisów umowy na wynajmującym, a więc na stronie skarżącej, spoczywały obowiązki zapewnienia serwisantom spółki P. i jej przedstawicielom umożliwienia swobodnego dostępu do automatów w godzinach otwarcia lokalu oraz informowania właściciela automatów o wszelkich zdarzeniach, przede wszystkim włamaniach lub uszkodzeniach, związanych z umieszczonymi w lokalu automatami, a także przestrzegania przez stronę i zatrudnionych przez nią pracowników do działania zgodnie z instrukcją (załącznik nr 4 do umowy) w sytuacjach bezprawnej ingerencji osób trzecich i podejmowanych przez organy administracji czynności w stosunku do zainstalowanych w lokalu urządzeń.

Ponadto, jak wynika z treści umowy, strona miała prawo do dysponowania kluczami do urządzenia umożliwiającymi otwarcie automatów i używania opcji serwisowych. Jakkolwiek, co wynika z protokołu kontroli, skarżąca kluczami takimi nie dysponowała, jednakże nie wpływa to na ocenę wynikającego z przyznanego jej umową uprawnienia do dysponowania kluczami umożliwiającymi jej nieograniczony dostęp do automatów, wykraczający poza sferę prowadzenia na nich gier czy dbałości o niezakłócone z ich korzystanie.

Istotnym są również ustalenia umowy dotyczące kwestii finansowych i związanych z tym informacji, które wskazują, że strona była, a co najmniej mogła być żywotnie zainteresowana sprawnym działaniem wstawionych do jej lokalu urządzeń i osiąganiu w związku z ich działaniem jak najwyższych dochodów. Otóż stosownie do zapisu art. 3 ust. 3 umowy, wypłata czynszu uzależniona była od okresów eksploatacji urządzeń – ich działania w lokalu. Stosowanie zaś do treści art. 5 ust. 1 umowy, miesięczny czynsz strony ustaliły na stałą miesięczną kwotę/procent od przychodów. Przy tym zauważyć należy, że wszelkie opłaty eksploatacyjnej oraz wszelkie inne opłaty ponoszone przez skarżącą uwzględnione zostały w wysokości czynszu zaś sam wynajmujący uwolnił się od uiszczania jakichkolwiek dodatkowych opłat – obciążeń z tytułu umowy najmu (art. 5 ust. 4 umowy). Wreszcie, zgodnie z art. 9 umowy, strona zobowiązała się do nieujawniania i przekazywania dobom trzecim jakichkolwiek informacji związanych z przychodami z urządzeń najemcy.

Powyższe w sposób jednoznaczny, w świetle poczynionych na wstępie wywodów, wskazuje, że strona skarżąca kasacyjnie była "urządzającym gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., albowiem sama nie mając prawa własności automatów czy innych uprawnień pozwalających jej na czerpanie bezpośrednich zysków z działalności organizowania gier hazardowych, aktywnie przyczyniała się do prowadzenia takiej działalności na urządzeniach należących do spółki P.. Udostępniła bowiem cześć swojego lokalu do zainstalowania w nim urządzeń służących do gier i wzięła na siebie szereg wymienionych obowiązków, mających zapewnić sprawne działanie tychże urządzeń, co wiązało się z uzyskiwaniem przez stronę dochodu (w formie czynszu) z samego już tylko faktu działania automatów.

Wskazuje to również, że wiążąca skarżącą ze spółką P. umowa najmu powierzchni użytkowej nie była umową najmu w klasycznym rozumieniu, wynikającą z treści art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego, który określa, że przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Powyższe czyni niezasadnym zarzuty postawione w punktach 1 i 3 skargi kasacyjnej oraz w jej punkcie 4 w zakresie, w jakim podnosi się w nim błędną i wyłącznie literalną wykładnię postanowień umowy.

Za jedynie zasadny uznać należy zarzut pomieszczony w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej, który podważa stanowisko Sądu I instancji zawarte w motywach wyroku (strona 11 wyroku), w którym Sąd ten podał, że "w kontekście analizy "urządzającego" istotnym i jedynie miarodajnym jest punkt widzenia przeciętnego gracza (korzystającego z automatu), dla którego udostępniającym automat i organizującym możliwość gry we własnym lokalu jest skarżąca". Takie założenie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma jakichkolwiek uzasadnionych i logicznych podstaw. Nie może być bowiem przy ustalaniu podmiotu urządzającego gry "istotny" i "jedynie miarodajny" punkt widzenia "przeciętnego gracza". Ocena przeciętnego gracza co do tego kto jest urządzającym gry hazardowe na automatach w lokalu, do którego trafił z zamiarem skorzystania z gier oferowanych na urządzeniach, będzie bowiem wyłącznie oceną subiektywną, a ta nie ma znaczenia dla obiektywnego ustalenia podmiotu urządzającego gry. Takie ustalenia leżą w gestii organów administracji publicznej. Ocena gracza, jeśli w ogóle będzie miała miejsc, jak już zauważono, mieć będzie wyłącznie charakter subiektywny oparty tylko i wyłącznie na bezpośredniej obserwacji lokalu z zewnątrz i wewnątrz, znajdujących się w nim automatów oraz obsługi lokalu i ewentualnie oferowanych dodatkowo poza grami usług. Nie można zatem takiej ocenie przypisać charakteru "istotnego", a tym bardziej "miarodajnego". Z obserwacji gracza można jedynie próbować wysnuć wniosek, czy miał on wrażenie, że lokal był lub nie był kasynem i jakiego rodzaju gry były w nim organizowane – zręcznościowe czy też pozbawione tego przymiotu.

Zasadność omówionego zarzutu nie wpływ jednakże na prawidłowość dokonanej przez Sąd I instancji kontroli i oceny niewadliwości wydanych w sprawie przez organy administracji decyzji nakładających na stronę karę za organizowanie gier hazardowych na automatach w lokalu nie będącym kasynem gry.

Powyższe rozważania, przede wszystkim dotyczące umowy łączącej skarżącą ze spółką P., czynią niezasadnym ostatni z zarzutów, zawarty w punkcie 4 petitum skargi kasacyjnej w zakresie wskazanych w nim przepisów postępowania jako regulacji naruszonych przez Sąd I instancji. Jak już wykazano umowa została prawidłowo zinterpretowana przez organ, co zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, w aspekcie klasyfikacji strony jako podmiotu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 p.p.s.a. Jej treść nie pozostawiał bowiem wątpliwość, że skarżąca kasacyjnie spółka była urządzającą gry w rozumieniu powołanego przepisu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach, jak w punkcie 2 sentencji wyroku, postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).