Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1766/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Asesor WSA Ewa Marcinkowska(spr.) Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2006 r. sprawy ze skarg R. C. na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] i z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwoleń na broń palną bojową i broń myśliwską oddala skargi


UZASADNIENIE

R. C. wniósł skargi na decyzje Komendanta Głównego Policji:

1) decyzję z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palna bojową,

2) decyzję z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską.

Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż skarżący decyzją z dnia [...] stycznia 1999 r., uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej, natomiast decyzją z dnia [...] lipca 1999 r. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w G. [...] Wydział Grodzki z dnia [...] września 2004 r. sygn. akt [...] skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk.

Komendant Wojewódzki Policji w G. w wyniku uzyskania informacji o skazującym wyroku karnym wszczął z urzędu postępowania administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwoleń na broń.

W piśmie z dnia [...] maja 2005 r. skierowanym do Komendanta Wojewódzki Policji w G. skarżący stwierdził, że wszczęcie postępowań administracyjnych w sprawie cofnięcia mu pozwoleń na broń jest bezprzedmiotowe. Powołał się na to, że w dniu [...] marca 2005 r. zdał pozytywnie test psychologiczny dla osób posiadających pozwolenie na broń. Ponadto w sprawie karnej dobrowolnie poddał się karze, a zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu stwierdzona w czasie kontroli nie była spowodowana świadomym nadużywaniem alkoholu, lecz musiała być spowodowana używaniem leków. Podkreślił też, że w dniu [...] maja 2005 r. oddane zostanie mu prawo jazdy.

W kolejnym piśmie z dnia [...] maja 2005 r. skarżący podniósł, że w czasie zatrzymania przez Policję nie miał przy sobie broni. Ponownie też stwierdził, że wynik badania alkomatem był spowodowany używaniem leku, a nie spożywaniem alkoholu. Żeby jednak uniknąć skomplikowanych procedur w sprawie karnej dobrowolnie poddał się karze. Czyn, za który został skazany, nie wyczerpuje według niego znamion czynu określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a więc postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe. Skarżący załączył też pozytywną opinię z [...] Koła Łowieckiego Nr [...] "B." w G., którego jest członkiem.

Decyzjami z dnia [...] maja 2005 r. i z dnia [...] maja 2005 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w G. cofnął skarżącemu posiadane przez niego pozwolenia na broń w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) powołując się na skazujący wyrok karny wydany przez Sąd Rejonowy w G.. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że osoba, która dopuściła się czynu zabronionego w stanie nietrzeźwości, nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni, a więc zachodzi obawa, że broń może być przez nią użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ podkreślił przy tym, że jest związany ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego, a więc tłumaczenie skarżącego, że nie spożywał alkoholu lecz zażywał leki, które dały określony wynik badania alkomatem, nie mogą być uwzględnione. Nie ma natomiast znaczenia okoliczność, że skarżący w chwili kontroli nie miał przy sobie broni.

W odwołaniach od tych decyzji wniesionych do Komendanta Głównego Policji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania i wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonych decyzji.

W uzasadnieniu odwołań zarzucił, że organ I instancji dokonał wadliwej interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, gdyż skazanie za przestępstwo z art. 178a § 1 kk nie oznacza jeszcze, że skarżący nie daje gwarancji prawidłowego i bezpiecznego wykorzystywania posiadanej broni. Ponadto w momencie popełnienia tego czynu skarżący nie posiadał przy sobie broni. Podkreślił też, że skarżący dobrowolnie poddał się karze, posiada nienaganną opinię oraz nie były prowadzone przeciwko niemu żadne postępowania w związku z niewłaściwym posługiwaniem się bronią. Zarzucił ponadto, że organ I instancji uchybił art. 77 § 1 kpa – nie przeprowadził bowiem wywiadu środowiskowego o skarżącym, nie uwzględnił więc jego nienagannej opinii, a tym samym całokształtu okoliczności podmiotowych dotyczących skarżącego.

Komendant Główny Policji decyzjami z dnia [...] lipca 2005 r. i [...] lipca 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.

W uzasadnieniu tych decyzji stwierdził, że skazanie za czyn z art. 178a § 1kk daje uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Lekceważenie przepisów dotyczących zakazu prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości świadczy o tym, że zachowanie skarżącego może być nieodpowiedzialne i niebezpieczne dla otoczenia. Natomiast okoliczność, że skarżący prowadził dotychczas nienaganny tryb życia i cieszy się dobrą opinią, nie może mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia i zniweczyć uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Za niezasadny uznał też zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 kpa.

W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego ponownie zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji. Ponownie też stwierdził, że organ dokonał błędnej interpretacji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący został bowiem skazany za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie za jedno z przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ powinien więc wszechstronnie rozważyć, czy zachodzi w stosunku do skarżącego obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustalenia poczynione w postępowaniu karnym powinny być w tym przypadku tylko jednym z dowodów w postępowaniu administracyjnym ( i to nie najważniejszym). Podkreślił, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń wydana była w ramach uznania administracyjnego, a więc organ powinien poprzedzić ją zgromadzeniem całego materiału dowodowego i jego wszechstronnym rozważeniem. Sam fakt skazania skarżącego za przestępstwo z art. 178a § 1 kk, nie oznacza, że stwarza on zagrożenie dla społeczeństwa poprzez fakt posiadania broni. W ocenie pełnomocnika skarżącego powinien istnieć związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem prawa, a faktem posiadania broni, natomiast skarżący w momencie popełnienia zarzucanego mu czyny nie posiadał przy sobie broni.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Ponadto podkreślił, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie określa wyczerpująco przesłanek uzasadniających obawę skutkującą obligatoryjnym cofnięciem pozwolenia na broń, nie jest więc wykluczone uznanie za taką przesłankę karalności z art. 178 a § 1 kk. Nie ma natomiast znaczenia okoliczność, że w momencie popełnienia czynu skarżący nie posiadał przy sobie broni. Nie mogą bowiem posiadać pozwolenia na broń osoby, które swoim nagannym i niebezpiecznym postępowaniem podważają wiarygodność zgodnego z prawem posiadania i używania broni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 1 lutego 2006 r. zarządził połączenie do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw ze skarg R. C. na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] i z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] prowadzonych pod sygnaturami akt VI SA/Wa 1766/05 i VI SA/Wa 1767/05 i prowadzić je dalej pod sygnaturą VI SA/Wa 1766/05.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia.

Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Skargi wniesione przez R. C. nie zasługują na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. i z dnia [...] lipca 2005 r. oraz utrzymane nimi w mocy decyzje [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] maja 2005 r. i z dnia [...] maja 2005 r. zostały wydane z naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do dokonania przez organ administracji oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.).

Art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. za przestępstwo z art. 178 a § 1 kk. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym.

Ustalenia prawomocnego wyroku skazującego Sądu Rejonowego w G. co do faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego były wiążące dla organu administracji, a więc tłumaczenie skarżącego, że nie spożywał alkoholu lecz zażywał leki, które dały określony wynik badania alkomatem, nie mogą być uwzględnione przez organ administracji.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymienia tylko przykładowo - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Nie sposób więc podzielić argumentacji pełnomocnika skarżącego, że skoro zachowanie skarżącego w dniu [...] maja 2004 r., wyczerpujące znamiona czynu zabronionego z art. 178 a § 1 kk nie jest stricte przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu (według systematyki przepisów kodeksu karnego) oraz nie zostało popełnione w związku z użyciem broni, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. Zauważyć bowiem wypada, iż przestępstwo objęte przepisem art. 178 a § 1 kk, usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI kk, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Właśnie takie konsekwencje wskazanego wyżej zachowania, jego waga społeczna oraz nagminność legły u podstaw ratio legis zakwalifikowania prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości jako przestępstwa.

Broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (okoliczność stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu) rodzi więc uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trzeba bowiem pamiętać, że pojazd mechaniczny w rękach osoby o zaburzonych, na skutek nietrzeźwości, właściwościach psychomotorycznych może niekiedy okazać się groźniejszym narzędziem przestępczym niż broń palna. Miarą osobistej odpowiedzialności jest więc, by w takim stanie samochodu nie prowadzić. Inaczej odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni.

Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować – zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ cyt. wyż. przepis art. 18 ust. 1 pkt 2, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)".

Podnoszone przez pełnomocnika skarżącego okoliczności dotyczące dotychczasowego nienagannego trybu życia skarżącego, w tym pozytywna opinia wydana przez [...] Koło Łowieckie "B.", którego skarżący jest członkiem, nie mogły mieć wpływu na decyzje organów Policji w niniejszej sprawie. Organ nie miał też obowiązku przeprowadzania wywiadu środowiskowego o skarżącym przed wydaniem decyzji.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyrok jaki zapadł w sprawie karnej w stosunku do skarżącego pozwalał organowi na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo z art. 178 a § 1kk był bowiem przesłanką do oceny osoby skarżącego w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni.

Twierdzenie skarżącego, iż "incydent" prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości niezwiązany z użyciem broni nie może dyskwalifikować go jako osoby uprawnionej do dysponowania bronią, jest w świetle całokształtu powyższych wywodów nieuzasadnione.

W ocenie Sądu zaskarżone decyzje nie noszą cech dowolności. Organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie uzasadnił treść rozstrzygnięcia. Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.