Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 37/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 2, i par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 20 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. U. na uchwałę Rady Miejskiej Tomaszowa Mazowieckiego z dnia 29 kwietnia 2015 roku nr IX/72/2015 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Centrum – rejonu Placu Kościuszki i Alei Marszałka Piłsudskiego w Tomaszowie Mazowieckim p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego K. U. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 22 stycznia 2020 roku, pod pozycją [...].


UZASADNIENIE

W dniu 4 grudnia 2019 roku K. U. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej Tomaszowa Mazowieckiego z dnia 29 kwietnia 2015 roku nr XI/72/2015 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Centrum – rejonu Placu Kościuszki i Alei Marszałka Piłsudskiego w Tomaszowie Mazowieckim, wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały w części określonej w § 29 dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 3.07.MU.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi w całości na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – powołanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.).

Na gruncie niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności zauważyć, że wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), tj. z dniem 1 czerwca 2017 r. zmianie uległ stan prawny dotyczący wnoszenia skarg na uchwały jednostek samorządu terytorialnego, jak również uległa zmianie treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika zatem, że skarga taka nie musi już być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże zgodnie z treścią przepisu przejściowego tej ustawy - art. 17 ust. 1 - do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, zaś z art. 17 ust. 2 wynika, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (ustawa o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejście w życie niniejszej ustawy.

Wychodząc z powyższych przesłanek wskazać zatem należy, że w sprawach dotyczących aktów organów gminy nowa regulacja znajdzie zastosowanie dopiero w stosunku do takich aktów, które podjęte zostaną po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Odnosząc powyższe do zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej Tomaszowa Mazowieckiego z dnia 29 kwietnia 2015 roku nr IX/72/2015, stwierdzić należy, że podjęta została przed wejściem w życie przepisów zmieniających. Prowadzi to zatem do konieczności zastosowania w tym stanie faktycznym przepisów poprzednio obowiązujących ustaw.

Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem - w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie dnia 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Jak zostało już wyżej zasygnalizowane stosownie do art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawodawca zastrzegł tym samym, że odformalizowany tryb zaskarżania uchwał jednostek samorządu terytorialnego będzie miał zastosowanie tylko, jeśli skarżony akt wydany został po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej z dnia 7 kwietnia 2017 r. W przeciwnym razie konieczne jest respektowanie poprzednio obowiązujących wymogów w zakresie poprzedzenia skargi do sądu administracyjnego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Zaskarżona uchwała została podjęta przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zatem w sprawie zastosowanie znajdzie art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed dnia 1 czerwca 2017 r. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona powinna była wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 52 § 1 i § 4 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa, w przypadku innych aktów, nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia prawa. Zgodnie zaś z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący w przedmiotowej skardze wskazał, że pismem z dnia 15 października 2019 roku, doręczonym w dniu 17 października 2019 roku, wezwał Radę Miejską Tomaszowa Mazowieckiego do usunięcia naruszenia prawa. Dodał przy tym, że nie otrzymał odpowiedzi na powyższe wezwanie.

Jednak, jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 12 marca 2019 roku (data złożenia w organie: 14 marca 2019 roku) m.in. K. U. wezwał Radę Miejską Tomaszowa Mazowieckiego do usunięcia naruszenia prawa w zakresie § 29 zaskarżonej uchwały. Rada Miejska Tomaszowa Mazowieckiego uchwałą nr XIV/107/2019 z dnia 27 czerwca 2019 roku nie uwzględniła powyższego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 3 października 2019 roku, sygn. akt II SA/Łd 694/19, odrzucił skargę wniesioną m.in. przez skarżącego na uchwałę będącą przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wspomnianego postanowienia z dnia 3 października 2019 roku wskazano, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Skarga została wniesiona w dniu 16 lipca 2019 roku, tymczasem termin na jej wniesienie upłynął w dniu 13 maja 2019 r.

W dalszej kolejności skarżący ww. pismem z dnia 15 października 2019 roku po raz kolejny wezwał Radę Miejską Tomaszowa Mazowieckiego do usunięcia naruszenia prawa przez zaskarżoną uchwałę, którego treść pozostała tożsama z ww. wezwaniem z dnia 12 marca 2019 roku.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07 (LEX nr 260435), przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania.

Przedmiotowa skarga, co należy podkreślić, została poprzedzona kilkoma wezwaniami skarżącego do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się przy tym na orzecznictwo, wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu (postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2013 roku, sygn. I OSK 2929/12, LEX nr 1282733). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jeżeli strona uruchomi takie postępowanie, a następnie skarga zostanie odrzucona, to ponowne wniesienie w tej samej sprawie takiej samej skargi byłoby podważeniem sensu rygorów procesowych i skutków ich stosowania. Skoro więc przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wymaga, aby zaskarżenie uchwały samorządu gminnego do sądu administracyjnego było poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, nie może budzić wątpliwości, że dopuszczalna jest tylko jedna skarga tego samego podmiotu, który dokonał wezwania (postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2013 roku, sygn. I OSK 2929/12 i przywołane w nim orzeczenie, LEX nr 1282733).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że kolejne wstąpienie skarżącego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, tj. pismo z dnia 15 października 2019 roku, należy uznać za niedopuszczalne. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje tylko raz, to kolejne pisma tytułowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie stanowią wezwania, o którym stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g.

W przedmiotowej sprawie wobec wniesienia przez skarżącego w dniu 14 marca 2019 roku wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego zaskarżonej uchwały, termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 13 maja 2019 roku. Przedmiotowa skarga wniesiona zatem w dniu 4 grudnia 2019 roku została złożona po terminie prawem przewidzianym.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu w kwocie 300 zł orzeczono w punkcie 2 sentencji postanowienie, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

B.A.