Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2055/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2013r. Nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. Nr [...] z [...] maja 2013 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z [...] czerwca 2011r. w sprawie przyznania H.K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] kwietnia 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR w K. wpłynął wniosek H. K. o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2010. Producentka zadeklarowała do płatności działki rolne, położone na działkach ewidencyjnych znajdujące się w województwie [...], w powiecie [...], gminie [...] ubiegajac się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni [...] ha, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni [...] ha, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych do powierzchni [...] ha oraz o wsparcie specjalne w formie płatności do samic z gatunku bydło domowe (płatność do krów i owiec) do sześciu sztuk krów.

Wraz z wnioskiem producentka przedstawiła informację o numerach identyfikacyjnych krów.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. w dniu [...] stycznia 2011 r. przyznał wnioskodawczyni płatność JPO, UPO oraz specjalną płatność obszarową do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych do powierzchni wskazanej we wniosku, natomiast odmówił przyznania płatności do krów i owiec. Odmowa przyznania płatności wynikała z ustalenia przez organ, iż na podstawie danych rejestru identyfikacji i rejestracji zwierząt wnioskodawca nie posiada zarejestrowanej siedziby stada, w której przebywałyby zgłoszone sztuki bydła.

Od powyższej decyzji, w części dotyczącej odmowy przyznania płatności do krów, rolniczka złożyła odwołanie, podnosząc, iż zwierzęta były zarejestrowane na jej męża, z którym prowadzi wspólne gospodarstwo rolne.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. wobec stwierdzenia braku zasadności odmowy przyznania stronie płatności do krów i owiec, uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. Organ wskazał, że w toku ponownego rozpatrywania wniosku Kierownik Biura zobowiązany będzie uwzględnić fakt współposiadania przez stronę 6 sztuk bydła zadeklarowanych w załączniku wnioskju oraz winien wezwać stronę do przedłożenia pisma zawierającego zgodę małżonka na przyznanie tej płatności do zwierzat bedących przedmiotem współposiadania.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z [...] czerwca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. przyznał H. K. wnioskowane płatności, w tym płatność do krów i owiec w kwocie [...] zł. Decyzja ta stała się ostateczna.

Zawiadomieniem z dnia [...]maja 2013 r. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.

Wynikiem wszczętego postępowania było wydanie przez Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. w uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, iż H. K. nie spełniła przesłanki warunkującej przyznanie płatności do krów i owiec. Organ ustalił bowiem, że bydło zgłoszone do ww. płatności nie było zarejestrowane na wnioskującą o płatność w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych.

Od powyższej decyzji w dniu [...] czerwca 2013 r. H. K. złożyła odwołanie do Prezesa ARiMR.

Po przeprowadzeniu postępowania, organ odwoławczy potwierdzil zasadność wydanego przez organ I instancji rozstrzygniecia stwierdzając, że w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności Prezes ARiMR wskazał na na przepisy regulujące zasady przyznawania płatności do krów i owiec, mające zastosowanie w sprawie, w myśl których – art. 7 ust. 2b pkt 2 lit b ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 26 stycznia 2007 r. (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na kampanię 2010, rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej i złożył wniosek o przyznanie tej płatności, przysługuje wsparcie specjalne w formie płatności do samic gatunku bydło domowe (Bos taurus) i do samic gatunku owca domowa (Ovis aries), zwane dalej "płatnością do krów i owiec", jeżeli:

- w dniu 31 maja danego roku posiada nie więcej niż 10 samic z gatunku bydło domowe mających co najmniej 36 miesięcy życia, znajdujących się w siedzibie stada położonej w rejonie wrażliwym pod względem gospodarczym lub środowiskowym

– co potwierdza wpis do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych prowadzonego na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.

Dalej wskazano, że zgodnie z art. 7 ust. 2c ww. ustawy płatność do krów i owiec przysługuje do zwierząt, o których mowa w ust. 2b pkt 2, znajdujących się w dniu 31 maja danego roku w siedzibie stada położonej w rejonie wrażliwym pod względem gospodarczym lub środowiskowym, co potwierdza wpis do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych prowadzonego na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.

Następnie powołując normę zawartą w art. 7 ust. 3 ustawy o płatnościach wskazano,że w przypadku gdy działka rolna lub zwierzę, o którym mowa w ust. 2b pkt 2, w dniu 31 maja danego roku jest przedmiotem współposiadania, płatności obszarowe lub płatność do krów i owiec przysługują temu współposiadaczowi, na którego pozostali współposiadacze wyrazili pisemną zgodę.

Prezes ARiMR podkreślił, że rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2010 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 39 poz. 215 ze zm.) nakłada na producenta rolnego w § 3 pkt 5 obowiązek dołączenia do wniosku o przyznanie płatności informację o numerach identyfikacyjnych krów lub owiec, do których rolnik ubiega się o płatność, znajdujących się w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych prowadzonym na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.

Z powyższego wynika, jak przyjął organ odwoławczy, iż płatności do krów i owiec, stosownie do art. 7 ust. 2b pkt 2 lit. b ustawy o płatnościach przysługują jeżeli rolnik w dniu 31 maja danego roku posiada nie więcej niż 10 samic z gatunku bydło domowe mających co najmniej 36 miesięcy życia, znajdujących się w siedzibie stada położonej w rejonie wrażliwym pod względem gospodarczym lub środowiskowym, co potwierdza wpis do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych prowadzonego na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.

W niniejszej sprawie ustalono na podstawie danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, prowadzonego na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, że wskazane sztuki bydła nie były zarejestrowane na wnioskodawczynię H. K.

Dyspozycja ww. przepisów zdaniem Prezesa ARiMR nie daje podstaw do przyjęcia zasadności twierdzenia, że płatność do krów i owiec może zostać przyznana do zwierząt, które są zarejestrowane w systemie na współmałżonka wnioskodawcy, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się natomiast do okoliczności podnoszonych przez stronę, iż wspólnie z małżonkiem prowadzi gospodarstwo rolne, Prezes wyjaśnił, iż ww. przepisy wyraźnie odnoszą się do posiadania, a więc określonego stanu faktycznego, a fakt ten, stosownie do wymogów przepisu art. 7 ust. 2b pkt 2 lit b ustawy o płatnościach, powinien wynikać z danych zawartych w rejestrze zwierząt oznakowanych prowadzonego na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.

Stosownie natomiast do danych zawartych w tym rejestrze odwołująca nie była posiadaczem wymaganej ilości zwierząt na dzień 31 maja 2010 r. Z danych zawartych w rejestrze wynika, iż we wskazanej powyżej dacie posiadaczem wymaganej ilości zwierząt był małżonek H. K.

Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że jeżeli z danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych nie wynika, iż w dacie 31 maja 2010 r. strona była posiadaczem wymaganej ilości zwierząt, uznać należy, iż odwołująca nie spełnia warunku do przyznania płatności do owiec i krów, stosownie do art. 7 ust. 2b pkt 2 lit. b ustawy o płatnościach.

W tej sytuacji przyznanie jej płatności do krów i owiec, mimo braku spełnienia przesłanek warunkujących jej przyznanie, rażąco narusza przepis art. 7 ust. 2b pkt 2 lit b w związku z art. 7 ust. 2c ww. ustawy o płatnościach.

Odnosząc się natomiast do tej części odwołania, w której wnioskodawczyni zawarła prośbę o informację, czy decyzja która zostanie ponownie wydana "będzie uwzględniała przyznane (...) płatności i czy będzie konieczny zwrot? ", Prezes ARiMR wyjaśnił, że powyższa kwestia nie jest przedmiotem niniejszego postępowania , prowadzonego przez Prezesa ARiMR, natomiast w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji rozstrzygającej o przyznaniu płatności, będzie zachodziła konieczność ponownego rozpoznania wniosku o płatność.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. K. wystąpiła o uchylenie decyzji Prezesa ARiMR z [...] lipca 2013r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Oddziału z [...] maja 2013r. nr [...].

W uzasadnieniu skargi, podobnie jak w toku dotychczasowego postępowania skarżąca podniosła, że na dzien 31 maja 2010r. była wraz z mężem współposiadaczem [...] sztuk bydła, do których przyznana została jej płatność. Do wniosku z nie dołączyła oświadczenia ze zgodą męża, a mimo tego ponowną decyzją na skutek wniesionego odwołania przynana została jej płatność, zaś pracownik Agencji rozpatrując jej wniosek nie wzywał do złożenia jakichkolwiek brakow czy wyjaśnień. Z tego względu skarżąca, jak wskazała nie rozumie kolejnej decyzji, która negatywnie dla niej rozstrzyga o przyznanych płatnościach do krów. Na koniec podkreśliła, że przyznana płatność stanowi istotną pozycję w budżecie i została przeznaczona na gospodarstwo.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego.

Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że zasługuje ona na uwzględnienie,

W tym miejscu zaznaczyć należy, iż kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

W podstawie prawnej decyzji Dyrektora Oddziału z [...] maja 2013 r. wskazano przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstwy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Skoro zatem organ uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, Sąd poddał analizie zasadność weryfikacji decyzji ostatecznej w drodze postępowania nieważnościowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Może zostać wszczęte na wniosek lub jak w niniejszej sprawie urzędu.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym, działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok NSA z 27 października 1995 r., sygn. akt III SA 829/95, niepublikowany, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258). Powołany art. 156 § 1 k.p.a. stanowi zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji.

Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która, między innymi jak wskazuje pkt 2 tej normy, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organy orzekające założyły, że w sprawie przyznania płatnosci do krów beneficjentowi - H.K. w ramach systemu wsparcia bezpośredniego doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego tj. przepisu art. 7 ust. 2b pkt 2 lit. b ustawy o płatnościach zgodnie z którym płatności te przysługują jeżeli rolnik w dniu 31 maja danego roku posiada nie więcej niż 10 samic z gatunku bydło domowe mających co najmniej 36 miesięcy życia, znajdujących się w siedzibie stada położonej w rejonie wrażliwym pod względem gospodarczym lub środowiskowym, co potwierdza wpis do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych prowadzonego na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.

W niniejszej sprawie przyjęto na podstawie danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, prowadzonego na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, że wskazane sztuki bydła nie były zarejestrowane na wnioskodawczynię H. K., a jej męża, co oznacza, że przyznanie płatności do krów na rzecz H. K. nie mogło zostać prawnie dokonane. Stanowisko to stało się podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Kierownika Biura Powiatowego z [...] czerwca 2011r.

W ocenie Sądu stanowisko organow nie jest prawidłowe. Po pierwsze polemizując z dokonanym przez organ zastosowaniem w sprawie instytucji nieważności Sąd zwraca uwagę, że w sprawie niniejszej organy Agencji stwierdzeniem nieważności w sposób całkowicie nieuzasadniony objęły również decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] czerwca 2011r. o przyznaniu wnioskodawczyni jednolitej płatności obszarowej ( JPO), uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) oraz płatności do upraw straczkowych i motylkowych drobnonasiennych, w sytuacji braku jakichkolwiek zastrzeżeń co do prawidłowości wydanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia. Stwierdzenie zatem nieważności decyzji w całości, w sytuacji gdy organ zakwestionował jedynie prawidłowość przyjętego rozstrzygnięcia w jej części tj. płatności do krów było pozbawione podstaw.

W zakresie zaś zakwestionowanego rozstrzygniecia tj. płatności do krow wskazać na wstępie wypada, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, iż rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, "gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek" (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237 ). Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37).

Badając zarzuty skargi w powyższym kontekście, a w szczególności zarzut naruszenia art. 156 §1 pkt 2 kpa Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, wyraża stanowisko o braku podstaw do zastosowania w sprawie niniejszej instytucji nieważności decyzji w oparciu o wskazaną przez organ podstawę. Decyzja organu Agencji z dnia [...] czerwca 2011r.o przyznaniu producentce płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, w tym płatności do krów wydana została bowiem w oparciu o właściwą - mającą w sprawie zastosowanie podstawę prawną art. 7 ust 1, 2 i 2b ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach - w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. 2008 Nr 170 poz. 1051 ze zm. ), po przeprowadzeniu ponownego postępowania i według wskazań organiu odwoławczego, na skutek uchylenia decyzją organu II instancji z [...] marca 2011r. decyzji Kierownika Biura z dnia [...] stycznia 2011r. W ocenie Sądu organ administracyjny II instancji właściwie uznał, brak zasadności odmowy przyznania stronie w.w. płatności wskazując jednakże na uchybienia związane z brakiem przedłożenia przez stronę pisma zawierającego zgodę małżonka na przyznanie płatności do zwierzat będących przedmiotem, współposiadania wobec stanu prawnego obowiązującego w dacie zlożenia wniosku. Wskazać bowiem należy że podstawą prawną przyznania płatności, m.in. do krów jest ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 z póżn. zm.), z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1. W szczególności art. 7 ust. 2b pkt 2 lit. a i ust. 7 stanowią:

Art. 7

2b. Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej i złożył wniosek o przyznanie tej płatności, przysługuje wsparcie specjalne w formie:

2) płatności do samic gatunku bydło domowe (Bos taurus) i do samic gatunku owca domowa (Ovis aries), zwane dalej "płatnością do krów i owiec", jeżeli:

a) w dniu 31 maja danego roku posiada nie więcej niż 10 samic z gatunku bydło domowe mających co najmniej 36 miesięcy życia

– co potwierdza wpis do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych prowadzonego na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt;

ust 7. W przypadku gdy działka lub zwierzę, o którym mowa w ust. 2b pkt 2, w dniu 31 maja danego roku jest przedmiotem współposiadania, płatności obszarowe lub płatność do krów i owiec przysługują temu współposiadaczowi, na którego pozostali współposiadacze wyrazili zgodę.

Zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym z dniem 15 marca 2012r. zgoda ta nie jest wymagana, jeżeli miałaby pochodzić od współposiadacza będącego małżonkiem wnioskodawcy. W takiej sytuacji domniemana jest zgoda małżonka, na którego zwierzęta są zarejestrowane.

Z przytoczonego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że o ile w dniu 31 maja danego roku krowy lub owce są przedmiotem współposiadania małżonków, co w sprawie niniejszej pozostaje poza sporem to wsparcie specjalne w formie płatności do krów lub owiec, o którym mowa w art. 7 ust. 2b pkt 2 lit. a i ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 z późn. zm.), przysługuje temu z małżonków, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej i złożył wniosek o przyznanie tej płatności wraz z wnioskiem o wsparcie specjalne w formie płatności do krów lub owiec, niezależnie od tego, na którego z małżonków zwierzęta są zarejestrowane. W niniejszej sprawie, H. K. spełniała warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej i złożyła wniosek o przyznanie tej płatności, a nadto co w sprawie pozostaje poza sporem była współposiadaczem krów zarejestrowanych na męża. Co prawda w dacie złozenia wniosku jak i przed rozstrzygnieciem sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. nie dołączyła pisemnej zgody męża na przyznanie jej specjalnego wsparcia w formie płatności do krów, nie mniej jednak uchybienie organu Agencji nie uzasadnia uznania, że przynajac beneficjencte płatności doszlo do rażącego naruszenia prawa skoro nowelizacją przepisow ustawy art. 7 ust 7 ustawy o płatnościach dokonaną ustawą z dnia 27 stycznia 2012r. ( Dz. U 2012. Nr 243 ) obowiązującą z dniem 15 marca 2012r. ustawodawca odstąpił od od obowiązku przedstawienia zgody od współposiadcza będącego małżonkiem wnioskodawcy.

W powyższej sytuacji nie mają racji organy administracyjne twierdząc, że w powyższym zakresie doszło do rażącego naruszenia prawa. Nie można natomiast w ocenie Sadu zgodzić się z przyjętą przez Prezesa Agencji interpretacją przepisów ustawy iż wymaga ona w takiej sytuacji jak współposiadanie zwierząt przez małżonków zrejestrowanie w rejestrze zwierzat gospodarskich stada przez każdego z nich. W ocenie Sądu wobec jednoznacznej treści przytoczonych wyżej przepisów brak jest podstaw do przyjęcia, iz decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] czerwca 2011r. dotknięta została wadą uzasadniajacą z mocy art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. stwierdzenie jej nieważności.

Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z dyspozycją art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.