Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 530/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Łukasz Krzycki, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, (dalej także: "GIODO" lub "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w związku z art. 12 pkt 2 i art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 922 ze zm. - dalej także: "u.o.d.o."), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zakończonej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2016 r., nr [...],[...], w sprawie zainicjowanej skargą wniesioną do organu przez R. Z. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") w przedmiocie przetwarzania dotyczących go danych osobowych przez P.U. (dalej także: "przedsiębiorca" lub "uczestnik postępowania"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.U. z siedzibą w M., przy ul. [...] - utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] września 2016 r.

Zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wydana została w następującym stanie faktycznym.

Skarżący R. Z. wniósł do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych skargę w przedmiocie bezprawnego przetwarzania jego danych osobowych przez przedsiębiorcę P.U., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.U. z siedzibą w M. przy ul.[...].

W uzasadnieniu skargi R. Z. podniósł, że pomimo tego, iż nigdy nie udostępnił swych danych osobowych na rzecz wskazanego wyżej przedsiębiorcy, ani tym bardziej nigdy nie wyraził zgody na ich przetwarzanie, podmiot ten, posługując się jego danymi osobowymi, kierował zapytania kredytowe do Banku B. S.A. z siedzibą w G. przy ul. [...], E. Banku S.A. z siedzibą w W. przy ul.[...] oraz Banku H. w W. S.A. z siedzibą w W. przy ul.[...]. Skarżący wskazał jednocześnie, że zwracał się do wspomnianego przedsiębiorcy z wnioskami o wypełnienie obowiązku informacyjnego wobec niego oraz skierował do niego pismo, w którym wyraził sprzeciw wobec przetwarzania jego danych osobowych. Skarżący zauważył, że przedsiębiorca udzielał odpowiedzi na wspomniane pisma skarżącego, lecz nie czyniły one zadość jego żądaniom.

W związku z powyższym, skarżący wniósł do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o:

1) nakazanie wykonania obowiązku informacyjnego w odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] lutego 2016 r. oraz obowiązku, o którym mowa art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych,

2) nakazanie zaprzestania przetwarzania danych osobowych i ich udostępniania,

3) przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi,

4) przeprowadzenie postępowania administracyjnego w terminach i zasadach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

W celu rozpatrzenia wniosku skarżącego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podjął stosowne czynności wyjaśniające, podczas których zwrócił się do przedsiębiorcy z prośbą o wyjaśnienia.

W udzielonych organowi pisemnych wyjaśnieniach przedsiębiorca P. U. poinformował, że dane osobowe skarżącego pozyskał na podstawie umowy zawartej w dniu [...] października 2015 r. ze spółką N. sp. z o.o. (organ ustalił, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego R.Z. przez ten podmiot było przedmiotem odrębnego postępowania). Jednocześnie, przedsiębiorca poinformował Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, że zaprzestał przetwarzać dane osobowe skarżącego bezzwłocznie po otrzymaniu od niego prośby w tej sprawie, tj. w grudniu 2015 r. Ponadto, przedsiębiorca podniósł, że obowiązku informacyjnego dopełnił drogą telefoniczną.

W wyniku analizy akt sprawy związanej ze skargą wniesioną do organu przez R.Z. w przedmiocie przetwarzania dotyczących go danych osobowych przez przedsiębiorcę P.U., Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych - działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2 i art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - umorzył postępowanie.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wskazał na wstępie, że w niniejszej sprawie dokonał oceny legalności przetwarzania danych osobowych skarżącego przez przedsiębiorcę P.U. w zakresie przetwarzania jego danych, uwzględniając okoliczności przetwarzania tych danych, całokształt materiału dowodowego oraz przepisy prawa, w tym przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

Organ stwierdził, iż poczynione w toku niniejszego postępowania ustalenia wskazują, że przedsiębiorca zaprzestał przetwarzania danych osobowych skarżącego. Ponadto, jak zauważył organ, podmiot ten usunął wszelkie informacje dotyczące skarżącego R.Z.

Powołując się na brzmienie art. 105 § 1 k.p.a., Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podniósł, iż postępowanie administracyjne nie może toczyć się w sytuacji, gdy w jego toku przestał istnieć jego przedmiot, bądź przedmiot ten nie istniał już przed wszczęciem postępowania. Organ zauważył, że w doktrynie podkreśla się w szczególności, iż przedmiot postępowania wiąże się ze stosowaniem przez organ publiczny przepisów prawa materialnego i przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. ma miejsce, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2000, s. 428).

Mając powyższe na względzie, organ podniósł, iż postępowanie administracyjne prowadzone przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych jest ukierunkowane na wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Organ wskazał, że z brzmienia powołanego przepisu wynika, iż w przypadku naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, Generalny Inspektor Ochrony Danych z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usuniecie uchybień (pkt 1), uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych (pkt 2), zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe (pkt 3), wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego (pkt 4), zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom (pkt 5), usunięcie danych osobowych (pkt 6).

Zdaniem organu, w sytuacji, gdy kwestionowany proces przetwarzania danych osobowych skarżącego nie jest już kontynuowany, badanie jego legalności, w kontekście ustalenia ewentualnego zaistnienia przesłanek dla sformułowania nakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, byłoby oczywiście bezprzedmiotowe.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wskazał, że ustalenie przez organ zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., zobowiązuje go do umorzenia postępowania, albowiem nie ma w sytuacji zaistnienia tej przesłanki podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ, powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 27 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Wr 871/96 oraz z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94 - wskazał, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, jak uznał GIODO, że wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie.

Mając powyższe na względzie, organ stwierdził, że w sytuacji, gdy kwestionowany proces przetwarzania danych osobowych nie jest już kontynuowany, nie ma podstaw do jego dalszego badania (do badania zdarzeń przeszłych, a nie mających miejsca obecnie), albowiem ocena dokonywana przez Generalnego Inspektora w każdym przypadku służy zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu nakazu odpowiadającego dyspozycji art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, służącego przywróceniu stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych osobowych. Według organu, jest więc ona uzasadniona i potrzebna tylko o tyle, o ile proces kwestionowanego przetwarzania danych osobowych trwa.

Ustosunkowując się do zarzutu niespełnienia przez przedsiębiorcę obowiązku informacyjnego wobec strony skarżącej, organ wskazał, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić, czy rzeczywiście ten obowiązek został zrealizowany. Organ zauważył bowiem, iż przedsiębiorca oświadczył, że udzielił skarżącemu informacji, wynikających z art. 25 ustawy o ochronie danych osobowych drogą telefoniczną, zaś skarżący podkreślił, że nie otrzymał informacji we wskazanym wyżej zakresie. W tej sytuacji, organ uznał, iż nie ma możliwości kategorycznego stwierdzenia, czy rzeczywiście przedsiębiorca P.U. wypełnił wobec skarżącego R.Z. dyspozycję wynikającą z przepisu art. 25 cyt. ustawy. Jednakże, organ podniósł, że choć przepisy ustawy o ochronie danych osobowych nie zastrzegają określonej formy spełnienia obowiązku informacyjnego (a więc nie przesądzają, czy ma to być forma pisemna, czy też elektroniczna), to jednak dla celów dowodowych wskazanym jest wykonanie tego obowiązku informacyjnego w sposób możliwy do udokumentowania.

Niemniej, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych - mając na uwadze powyższe ustalenia - uznał, że postępowanie administracyjne należy umorzyć.

Pismem z dnia [...] września 2016 r. skarżący R.Z. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania - poprzez pominięcie i błędną ocenę okoliczności faktycznych sprawy. W konsekwencji, skarżący wniósł o nakazanie administratorowi danych wykonanie obowiązku informacyjnego, o którym mowa we wniosku z dnia [...] maja 2016 r. oraz o przeprowadzenie postępowania z poszanowaniem przepisów k.p.a.

W uzasadnieniu środka zaskarżenia strona skarżąca wskazała, że przedsiębiorca nie poinformował jej o prawach i obowiązkach, stosownie do art. 24 i art. 25 u.o.d.o. Ponadto, skarżący zarzucił, iż nie jest prawdą, jakoby przedsiębiorca wykonał ten obowiązek telefonicznie, gdyż skarżący prowadził z nim korespondencję tylko w formie pisemnej. Jednocześnie, skarżący podniósł, że przedsiębiorca nadal przetwarza jego dane osobowe, a zatem postępowanie nie powinno zostać umorzone. Skarżący zaznaczył ponadto, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca przetwarza jego dane osobowe poza zbiorem danych, w rozumieniu art. 7 u.o.d.o. (np. na potrzeby niniejszego postępowania administracyjnego), i nie wywiązał się z obowiązku informacyjnego, to jest jednak zobowiązany do przedstawienia skarżącemu informacji o przetwarzanych danych osobowych zgodnie z jego wnioskiem.

W wyniku ponownego rozpatrzenia, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22 u.o.d.o. - decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy sporną decyzję z dnia [...] września 2016 r.

W uzasadnieniu decyzji Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wskazał, że kluczowe dla wydania przez ten organ decyzji umarzającej postępowanie było zaprzestanie przetwarzania danych osobowych skarżącego przez przedsiębiorcę, zgodnie z informacją przekazaną organowi w pisemnych wyjaśnieniach. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wskazał również, że kwestionowanie przez skarżącego stanu faktycznego ustalonego przez organ w zakresie zaprzestania przetwarzania jego danych osobowych przez przedsiębiorcę nie zostało poparte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żadnymi dowodami nieznanymi lub nieuwzględnionymi przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji, organ uznał, iż w sytuacji, gdy kwestionowany proces przetwarzania danych osobowych nie jest już kontynuowany, badanie jego legalności, w kontekście ustalenia ewentualnego zaistnienia przesłanek dla sformułowania nakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.o.d.o., byłoby oczywiście bezprzedmiotowe. Ocena dokonywana przez organ w każdym przypadku służy bowiem zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu nakazu odpowiadającego dyspozycji art. 18 ust. 1 u.o.d.o., służącego przywróceniu stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych - jest więc ona uzasadniona i potrzebna tylko o tyle, o ile proces kwestionowanego przetwarzania danych trwa.

Odnosząc się do zarzutu niespełnienia przez przedsiębiorcę obowiązku informacyjnego wobec skarżącego, organ wskazał, iż na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić, czy rzeczywiście obowiązek ten został zrealizowany.

Powyższa decyzja z dnia [...] listopada 2016 r., podobnie jak wcześniejsza decyzja z dnia [...] września 2016 r., została podpisana przez - działającego z upoważnienia Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych - Dyrektora Departamentu [...] – M.K.

Pismem z dnia 28 listopada 2016 r. R.Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 530/19, uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że skarga skarżącego zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli w niej podniesione.

Sąd wskazał bowiem, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. przez tą samą osobę (pracownika GIODO), która brała udział w wydaniu poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] września 2016 r.

W tej sytuacji, Sąd uznał, iż zobligowany był do uchylenia obarczonej wadą kwalifikowaną decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., albowiem zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., wydanie decyzji przez pracownika organu, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24 k.p.a., stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 12 pkt 2 i art. 22 u.o.d.o. - decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...],[...], utrzymał w mocy sporną decyzję GIODO z dnia [...] września 2016 r. umarzającą postępowanie zainicjowane skargą R.Z. wniesioną w przedmiocie przetwarzania dotyczących go danych osobowych przez przedsiębiorcę P.U.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zmiany spornej decyzji.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podkreślił, że kluczowe dla wydania przez organ decyzji umarzającej postępowanie było zaprzestanie przetwarzania danych osobowych skarżącego przez przedsiębiorcę, o którym przedsiębiorca poinformował organ w przesłanych wyjaśnieniach.

Organ uznał, że jeśli chodzi o podniesiony przez skarżącego fakt przetwarzania danych osobowych skarżącego przez przedsiębiorcę w zakresie określonym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdzić należy, iż stanowi on okoliczność niemieszczącą się w przedmiocie postępowania określonym przez samego skarżącego, a tym samym wykracza poza jego ramy czasowe i tym samym nie stanowi przesłanki do zmiany spornego rozstrzygnięcia z dnia [...] września 2016 r. wydanego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.

Organ stwierdził, że kwestionowanie przez skarżącego stanu faktycznego ustalonego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w zakresie zaprzestania przetwarzania jego danych osobowych przez przedsiębiorcę nie zostało poparte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żadnymi dowodami, które organ mógłby uwzględnić przy wydawaniu niniejszej decyzji.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wskazał, że postępowanie administracyjne prowadzone przez ten organ było ukierunkowane na wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, który nakazuje, aby w przypadku naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, organ z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazał przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez szczegółowo określone w tym przepisie działania.

Zdaniem organu, w sytuacji., gdy kwestionowany proces przetwarzania danych osobowych skarżącego nie jest już kontynuowany, badanie jego legalności, w kontekście ustalenia ewentualnego zaistnienia przesłanek dla sformułowania nakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 cyt. ustawy, byłoby oczywiście bezprzedmiotowe. Organ zauważył bowiem, iż ocena dokonywana przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w każdym przypadku służy zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu nakazu odpowiadającego dyspozycji art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, służącego przywróceniu stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych. Organ uznał, że jest więc ona uzasadniona i potrzebna tylko o tyle, o ile proces kwestionowanego przetwarzania danych osobowych trwa.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wskazał, że ustalenie przez organ administracji publicznej zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., zobowiązuje go do umorzenia postępowania, albowiem nie ma w sytuacji zaistnienia tej przesłanki podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ, powołując się ponownie na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 27 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Wr 871/96 oraz z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94 - wskazał, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, jak podniósł organ, że wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie.

Ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego niespełnienia przez przedsiębiorcę obowiązku informacyjnego wobec skarżącego, organ wskazał, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym rozbieżnego stanowiska obu stron, nie można jednoznacznie stwierdzić, czy rzeczywiście ten obowiązek został zrealizowany. W tej sytuacji, organ zauważył, iż nie ma on możliwości kategorycznego stwierdzenia, czy rzeczywiście przedsiębiorca wypełnił wobec skarżącego dyspozycję wynikającą z art. 25 u.o.d.o.

W piśmie z dnia [...] marca 2018 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2018 r.

Wnosząc w petitum skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2018 r. oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, skarżący zarzucił organowi:

1) naruszenie art. 8 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organów administracyjnych (władzy publicznej) oraz zasad proporcjonalności i równego traktowania, a także zasady pewności prawa,

2) naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. - poprzez ograniczenie skarżącemu, jako stronie postępowania, czynnego udziału w sprawie oraz całkowite pominięcie powoływanego przeze skarżącego wniosku dowodowego zawartego m. in. w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r., a także brak jakiejkolwiek informacji o przyczynach pominięcia tego wniosku dowodowego i jego nieprzeprowadzenia, choć wniosek ten został powołany 1,5 miesiąca przed wydaniem skarżonej decyzji,

3) naruszenie art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. - poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego m.in. w zakresie wniosku dowodowego mającego istotne znaczenie dla sprawy, a także mogące rozwiać wątpliwości Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wskazane choćby w przedostatnim paragrafie uzasadnienia zaskarżanej decyzji (str. 5) oraz innych istotnych danych dotyczących sprawy, a także poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i pełny,

4) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji, dlaczego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pominął wnioskowane dowody i dlaczego odmówił im mocy dowodowej.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że z przyczyn dla niej niezrozumiałych Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pominął wniosek skarżącego, skierowany w dniu [...] grudnia 2017 r. do organu za pośrednictwem ePUAP, o przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania cywilnego zawisłego przed Sadem Okręgowym w K. w sprawie sygn. akt [...], tj. protokołu i zapisu dźwiękowego rozprawy odbytej przed tym sądem w dniu [...] września 2017 r oraz treści apelacji strony powodowej.

Skarżący stwierdził tymczasem, że przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz zobowiązuje organ do czynnego działania w postępowaniu wyjaśniającym, polegającym na poszukiwaniu dowodów pozwalających na dojście do prawdy obiektywnej.

Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 1981 r., sygn. akt SA 234/81 (ONSA z 1981 r. nr 1, poz. 23), skarżący wskazał, że zaniechanie przez organ administracji publicznej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji.

Ponadto, skarżący podniósł, że obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego, to drugi obowiązek nałożony na organ administracji państwowej na gruncie art. 77 k.p.a. W tym zakresie skarżący wskazał na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 3 lutego 1999 r., w którym to NSA podkreślił, że organ, rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas zobowiązany jest to uzasadnić.

W uzasadnieniu skargi strona odwołała się ponadto treści przepisu art. 78 k.p.a., wskazując, iż z uwagi na brak ustawowej definicji pojęcia "okoliczności istotne w sprawie", a także z uwagi na brak możliwości uniwersalnej, zawsze poprawnej definicji tego określenia, organ jest zobowiązany zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), a w szczególności powinien ustosunkować się do wniosków dowodowych strony i okoliczności faktycznych, wskazanych przez stronę dla wyjaśnienia swojego postępowania (art. 78 i nast. k.p.a.). Skarżący podkreślił, że organy administracji mają obowiązek działać racjonalnie, a nie arbitralnie. Oznacza to - w ocenie skarżącego- że organ ma obowiązek przeprowadzić postępowania wyjaśniającego (art. 7 i art. 77 k.p.a.), obowiązek sporządzenia z urzędu adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 107 S 3 k.p.a.), jak i powinien wyjaśnić stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji (art. 11 k.p.a.).

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

Należy jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy, którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem europejskim (prawem Unii Europejskiej), rozumianym, jako całokształt dorobku prawnego Unii Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa europejskiego, interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, zobowiązany był wziąć pod uwagę również jej zgodność z przepisami prawa europejskiego, w tym przede wszystkim regulacjami zawartymi w Dyrektywie nr 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz. Urz. UE L z dnia 23 listopada 1995 r. Nr 281, s. 31; Dz. Urz. UE-sp.13-15-355 ze zm.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod tym kątem skarga R.Z. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych skarżącego przez przedsiębiorcę P.U., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.U. z siedzibą w M. przy ul. [...] - nie narusza obowiązujących przepisów prawa.

Sąd uznał bowiem, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, wydając obie sporne decyzje administracyjne w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego zainicjowanego skargą R.Z., prawidłowo zastosował przepis art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania.

Sąd uznał, iż organ przyjmując ową bezprzedmiotowość dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie przetwarzania danych osobowych skarżącego przez przedsiębiorcę P.U., zasadnie wskazał, iż podczas rozpatrywania sprawy związany był treścią żądania zawartego we wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2016 r., które obejmowało nakazanie przedsiębiorcy wykonanie obowiązku informacyjnego, jak również nakazanie zaprzestania przetwarzania i udostępnienia jego danych osobowych.

Ponadto, w wyniku przeprowadzenia analizy stanowiska organu zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2018 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] września 2016 r., nie dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych, albowiem wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a także dokonał właściwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W działaniu Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, jako organu administracji publicznej wydającego obie sporne decyzje, Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek istotnych nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy jej podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej.

Tym samym, Sąd uznał, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, wydając obie sporne decyzje administracyjne - nie dopuścił się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy na wstępie wyraźnie wskazać, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych jest organem do spraw ochrony danych osobowych.

Jego podstawowe zadania i kompetencje zostały wymienione w art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

Jednym z zadań Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, określonym w art. 12 ust. 2 cyt. ustawy, jest rozpoznawanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych.

Przedmiotem takiej skargi może być na przykład brak dbałości administratora o merytoryczną poprawność przetwarzanych danych, przetwarzanie tych danych w innym celu niż ten, dla którego zostały zebrane, bezpodstawne nieudostępnianie danych. Skarga może dotyczyć również podejrzenia przetwarzania danych przez osobę nieuprawnioną.

Jeżeli zatem określona osoba zgłasza Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych nieprawidłowości w zakresie przetwarzania danych osobowych, jest on zobligowany do wszczęcia postępowania wyjaśniającego, którego zadaniem jest ustalenie, czy dane osobowe są w istocie przetwarzane, jeżeli tak, to w jakim celu i czy proces ten następuje z poszanowaniem przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. GIODO wszczyna i prowadzi postępowanie na wniosek strony według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i rozstrzyga sprawę indywidualną strony w zakresie objętym jej wnioskiem, wydając w tym zakresie decyzję administracyjną (vide: m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1363/11).

Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Otóż, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, rozpatrując skargę R.Z. z dnia [...] maja 2016 r., dokonał oceny poprawności zaprzestania przetwarzania danych osobowych skarżącego, uwzględniając okoliczności przetwarzania tych danych, całokształt materiału dowodowego oraz przepisy prawa, w tym przede wszystkim przepisy ustawy o ochronie danych osobowych.

Skoro postępowanie przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych zostało zainicjowane w niniejsze sprawie na wniosek skarżącego, to zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, organ ten zobowiązany był zbadać, czy doszło do naruszeń, na które wskazywała strona skarżąca, jako osoba zainteresowana, a w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych - zobowiązany był, w drodze decyzji administracyjnej, nakazać przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności:

1. usunięcie uchybień;

2. uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnianie danych osobowych;

3. zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe;

4. wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego;

5. zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom;

6. usunięcie danych osobowych.

Treścią decyzji wydanej na podstawie cytowanego wyżej przepisu powinien być nakaz przywrócenia stanu zgodnego z prawem, który może dotyczyć konkretnego (określonego w pkt 1-6) działania lub zaniechania. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych powinien stosować konkretne nakazy z uwzględnieniem charakteru stwierdzonego naruszenia, tj. adekwatne do stopnia naruszenia i zagrożenia praw osoby, której dane dotyczą. Stwierdzony przez organ stan naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych powinien istnieć w dacie wydania decyzji (vide: por. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona danych osobowych. Komentarz, Zakamycze 2004 r.).

W literaturze podnosi się, iż mamy tu do czynienia ze stopniowaniem sankcji administracyjnych (w zależności od rodzaju uchybienia), a Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych powinien stosować konkretne nakazy z uwzględnieniem charakteru stwierdzonego naruszenia, tj. adekwatne (współmierne) do stopnia naruszenia i zagrożenia praw osoby, której dane dotyczą (zob. G. Sibiga, Postępowanie w sprawach ochrony danych osobowych, Warszawa 2003, s. 153).

W literaturze i orzecznictwie wyrażany jest również pogląd, zgodnie z którym stwierdzony przez organ stan naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych powinien istnieć w dacie wydania decyzji, natomiast, jeżeli postępowanie administracyjne zostało wszczęte w wyniku stwierdzenia nieprawidłowości przez inspekcję, a w trakcie tego postępowania ustanie stan naruszenia prawa (np. administrator usunie uchybienia), postępowanie staje się bezprzedmiotowe, a organ wydaje decyzję o jego umorzeniu na podstawie art. 105 k.p.a. (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1988/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wykonując powierzone zadania w świetle przepisów cyt. ustawy, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych obowiązany jest dokonać oceny zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych wnoszącego skargę.

Rolą organu powołanego do spraw ochrony danych osobowych jest zatem - w każdej indywidualnej sprawie - przede wszystkim ustalenie, czy dane osobowe konkretnego skarżącego przetwarzane są zgodnie z prawem. Ocena w tym zakresie determinuje bowiem rodzaj rozstrzygnięcia organu. Pamiętać przy tym należy, że przez przetwarzanie danych rozumie się m.in. ich zbieranie, utrwalanie, opracowywanie, udostępnianie (art. 7 pkt 2 u.o.d.o.).

Stosownie do art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych, postępowanie w sprawach uregulowanych w tej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Z uwagi na fakt, iż ustawa o ochronie danych osobowych nie reguluje kwestii postępowania dowodowego i powinności organu związanych z czynieniem ustaleń faktycznych, zastosowanie w tym zakresie znajdują reguły i zasady określone w Kodeksie postępowania administracyjnego.

W sytuacji, gdy kwestionowany proces przetwarzania danych osobowych nie jest już kontynuowany, badanie jego legalności, w kontekście ustalenia ewentualnego zaistnienia przesłanek dla sformułowania nakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.o.d.o., byłoby oczywiście bezprzedmiotowe. Ocena dokonywana przez organ w każdym przypadku służy bowiem zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu nakazu odpowiadającego dyspozycji art. 18 ust. 1 u.o.d.o., służącego przywróceniu stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych - jest więc ona uzasadniona i potrzebna tylko o tyle, o ile proces kwestionowanego przetwarzania danych trwa. Natomiast ustalenie zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., zobowiązuje organ do umorzenia postępowania. Nie ma bowiem podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania może być także wynikiem zmiany stanu faktycznego sprawy.

W ocenie Sądu, należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia. Postępowanie prowadzone przez GIODO miało charakter kontrolny w tym znaczeniu, że organ badał zgodność przetwarzania danych osobowych z przepisami o ochronie danych osobowych, tj. ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

Zdaniem Sądu, przeprowadzona przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych kontrola miała postać postępowania wyjaśniającego i została dokonana w ramach realizacji zadania organu określonego w art. 12 pkt 2 u.o.d.o.

Ustalenia faktyczne, jakich dokonał organ, pozwoliły na wyprowadzenie wniosku, który Sąd uznał jako prawidłowy.

Na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych nie sposób skutecznie zakwestionować faktu zaprzestania przetwarzania danych osobowych skarżącego przez przedsiębiorcę.

Według Sądu, przeciwne twierdzenia skarżącego nie zostały poparte zarówno we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i w skardze złożonej do Sądu żadnymi istotnymi dowodami, których nie uwzględniłby Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Warto wyraźnie zauważyć, że zadaniem ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych nie jest jedynie stanie na straży interesów tych, których przetwarzane dane osobowe dotyczą. Naczelną zasadą ustawy nie jest też zakaz przetwarzania danych osobowych, lecz przestrzeganie zakresu i trybu ich przetwarzania. W art. 1 ustawy o ochronie danych osobowych stwierdza się bowiem, że przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce, jeżeli służy to dobru publicznemu, dobru osoby, której dane dotyczą lub dobru osób trzecich. Ochrona danych osobowych, na podstawie przepisów powołanej ustawy, nie powinna być oderwana od przepisów służących ochronie innych wartości.

Stosownie do treści art. 7 pkt 2 cyt. ustawy, przez przetwarzanie danych osobowych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych.

Z kolei w przepisie art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych zostały wymienione przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych.

Zgodnie z treścią tego przepisu przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy: (1) osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba, że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych, (2) jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, (3) jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą, (4) jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego, (5) jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą.

Wskazany powyżej przepis ustawy o ochronie danych osobowych określa ogólne materialne przesłanki przetwarzania danych osobowych. Przesłanki te mają charakter generalny, odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych, w tym zarówno do przetwarzania "na własne potrzeby" administratora, jak i "na zewnątrz". Są one co do zasady równoprawne, mają charakter autonomiczny i niezależny, co oznacza, że wystarczy wystąpienie jednej z nich, by przetwarzanie danych mogło być uznane za usprawiedliwione. Oznacza to także, że zgoda osoby, której dane dotyczą, nie jest wyłączną przesłanką przetwarzania danych osobowych (por. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona danych osobowych. Komentarz, System Informacji Prawnej LEX, 2015 r.).

Nie ulega wątpliwości, że każda z wymienionych w przepisie art. 23 ust. 1 u.o.d.o. podstaw stanowi odrębną przesłankę dopuszczalności przetwarzania danych osobowych i na gruncie określonego stanu faktycznego musi bezwzględnie uzasadniać przetwarzanie.

W ocenie Sądu, podzielić należy stanowisko Generalnego Inspektora Ochrona Danych Osobowych, który wskazał, że wyjaśnienia złożone przez przedsiębiorcę stanowiły podstawę do uznania, iż podmiot ten w dniu wydawania rozstrzygnięcia nie przetwarzał danych osobowych skarżącego w celach określonych w skardze. Przedsiębiorca oświadczył bowiem, że udzielił skarżącemu informacji, wynikających z art. 25 u.o.d.o., drogą telefoniczną. Zgromadzony w toku postępowania wyjaśniającego materiał dowodowy w sprawie nie zawiera jakichkolwiek dowodów na to, że przedsiębiorca na dzień rozstrzygania przez organ przetwarzał dane osobowe skarżącego w sposób opisany w skardze inicjującej postępowanie.

W konsekwencji, Sąd stwierdził, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zasadnie przyjął w tej sytuacji, iż bezprzedmiotowe jest dalsze prowadzenie postępowania, co dało podstawę do umorzenia postępowania.

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że GIODO jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 k.p.a.). Zdaniem Sądu, organ uwzględniając powyższą zasadę zobowiązany jest dokładnie wyjaśnić okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkować się do żądań i twierdzeń strony skarżącej oraz uwzględnić w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że wydając sporną decyzję administracyjną z dnia [...] lutego 2018 r., Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie dopuścił się w toku postępowania jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do legalności (zasadności) podjętego rozstrzygnięcia.

Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przewidziane przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w jej treści organ wyraźnie wskazał, dlaczego - pomimo podniesionych przez stronę skarżącą argumentów i przedłożonych materiałów dowodowych - zasadne jest umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.