Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 396/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.247§1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art.119 pkt 2, art.145§1 pkt 1 lit. c, art. 200, art.205§2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję w całości. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

K.S. (powoływany dalej jako: "Skarżący", "Strona") wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (powoływanego dalej także jako: "organ II instancji", "organ odwoławczy", "SKO") z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] uchylającą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] oraz stwierdzającą nieważność decyzji (postanowienia) Wójta Gminy (dalej również jako: "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia K.S. z podatku od nieruchomości.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.

Postanowieniem (decyzją) z dnia [...] lipca 2018 r., Nr [...] Wójt Gminy zwolnił K.S. z podatku od nieruchomości dotyczącego Zakładu [...]. Wskazał, że zwolnienie przysługuje od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik złożył wniosek czyli od dnia [...] lipca 2018 r. do [...] czerwca 2028 r. Jednocześnie organ zaznaczył, że zobowiązuje się stronę do utrzymania, co najmniej 30 miejsc pracy przez cały okres zwolnienia oraz przez 1 rok po upływie okresu zwolnienia.

Pismem z dnia [...] października 2020 r. Wójt Gminy wystąpił do Kolegium o stwierdzenie nieważności postanowienia (decyzji) Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie zwolnienia K.S. z podatku od nieruchomości dotyczącego Zakładu [...] jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu ww. wniosku organ I instancji podał, że Rada Gminy podjęła uchwałę nr XXXIX/216/10 z dnia 10 sierpnia 2010 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis zwanej dalej "uchwałą z 2010". Dalej organ I instancji, podkreślił, że Rada Gminy przyjęła uchwałę nr XIV/84/2016 z dnia 18 kwietnia 2016 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis zwanej dalej "uchwałą z 2016", która zawierała m.in., regulacje w § 4, § 8 oraz § 9 o treści tożsamej z uchwałą z 2010 oraz § 13, stanowiący, że uchwała wchodzi w życie po 14 dniach od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa i obowiązuje do 31 grudnia 2020 r.

W dniu 22 czerwca 2018 r. do Wójta Gminy wpłynął wniosek K.S. o zwolnienie z podatku od nieruchomości na podstawie uchwały z 2010 "w powiązaniu z uchwałą 2016, z którego niespornie wynika, że podatnik zakończył inwestycję na terenie Gminy [...] w 2015 r." a zatem w okresie obowiązywania uchwały 2010. W związku z powyższym wnioskiem, Wójt Gminy wydał w dniu [...] lipca 2018 r. postanowienie nr [...] o zwolnieniu podatnika z podatku od nieruchomości dotyczącego Zakładu [...]. Jako podstawę prawną postanowienia z [...] lipca 2018 r. wskazano § 4 ust. 1 i 2 uchwały 2010, w jego treści przytoczono (niedosłownie) m.in. treść cytowanych wyżej § 8 i § 9 uchwały 2010. Wójt Gminy w dniu [...] lipca 2018 r. wydał decyzję nr [...] w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2018 rok - podatnikowi K.S.

Zdaniem organu podatkowego, postanowienie (decyzja) z dnia [...] lipca 2018 r. o zwolnieniu podatnika K.S. z podatku od nieruchomości dotyczącego Zakładu [...] zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa i jako takie dotknięte jest nieważnością. Bezspornym jest, że podatnik złożył wniosek o zwolnienie z podatku od nieruchomości na podstawie § 4 ust. 1 i 2 uchwały Rady Gminy Nr XXXIX/216/10 z dnia 10 sierpnia 2010 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców, w powiązaniu z obowiązującą w tym przedmiocie uchwałą Rady Gminy Nr XIV/84/2016 z dnia 18 kwietnia 2016 r. W następstwie, organ podatkowy w dniu [...] lipca 2018 r. wydał postanowienie (decyzję), którym udzielił podatnikowi zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie § 4 ust. 1 i 2 uchwały Rady Gminy nr XXXIX/216/10 z dnia 10 sierpnia 2010 r., która obowiązywała do 31 grudnia 2015 roku, czyli na dzień wydania postanowienia nie było jej w obrocie prawnym.

Tym samym organ uznał, że podstawą prawną postanowienia z [...] lipca 2018 r. nie mogła być uchwała 2010 ponieważ utraciła ona moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2016 r., a zatem na długo przed złożeniem przez podatnika wniosku o zwolnienie z podatku. Przyjęcie za podstawę prawną postanowienia (decyzji) z dnia [...] lipca 2018 r. przepisów nieobowiązującej uchwały oznacza, że zostało ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, co z kolei powinno skutkować jej uchyleniem. Z kolei, gdyby przyjąć za podstawę prawną postanowienia (decyzji) z dnia [...] lipca 2018 r, uchwałę nr XIV/84/2016 z dnia 18 kwietnia 2016 r., to analiza jej treści prowadzi do wniosku, że nie dawała ona podstaw do uwzględnienia wniosku podatnika. Wynika to z faktu, że zgodnie z § 4 ust. 1 uchwały 2016 zwalnia się z podatku od nieruchomości budynki, budowle lub ich części powstałe w wyniku nowej inwestycji. Pod pojęciem nowej inwestycji rozumie się budowę lub rozbudowę obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lub zakup nieruchomości z możliwością prowadzenia działalności gospodarczej, położone na terenie Gminy powstałe po wejściu w życie niniejszej uchwały. Z dokumentów dołączonych do podania wynika, że pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego podatnik otrzymał [...] września 2015 r., na podstawie decyzji Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Tak więc podatnik w dniu złożenia wniosku o zwolnienie, tj. 22 czerwca 2018 r. nie spełniał warunków przyznania ulgi, gdyż inwestycja powstała przed wejściem w życie uchwały nr XIV/84/2016 z dnia 18 kwietnia 2016 r. Zatem w tym przypadku mamy do czynienia nie tyle z brakiem podstawy prawnej do orzekania, skutkujący nieważnością decyzji (postanowienia z [...] lipca 2018 r.), lecz z wadliwym zastosowaniem postanowień uchwały z 2016 do stanu faktycznego sprawy. Innymi słowy, istniały (obowiązywały) przepisy prawa, które mogły stanowić podstawę konkretyzacji praw i obowiązków wnioskodawcy w drodze decyzji, jednak zostały w sprawie wadliwie zastosowane.

Reasumując Wójt Gminy podał, że uwzględniając, iż materialną podstawą prawną rozpatrzenia złożonego przez podatnika w 2018 r. wniosku o zwolnienie z podatku w związku z nową inwestycją mogła być wyłącznie obowiązująca w dacie jego złożenia uchwała z 2016, należy jednocześnie stwierdzić, że postanowienie z [...] lipca 2018 r. zostało wydane z naruszeniem § 4 ust. 1 w zw. z § 13 uchwały 2016 i to takim, które jest rażące. Z powołanego postanowienia uchwały 2016 wynika bowiem w sposób oczywisty, że zwolnienie z podatku nie mogło dotyczyć nowych inwestycji, które miały miejsce przed wejściem w życie tego aktu prawnego. Z wniosku podatnika wynikało natomiast w sposób niedwuznaczny, że podatnik swoją inwestycję zakończył w 2015 r. W związku z powyższym należy uznać, że bez względu na to, którą uchwałę Rady Gminy uznać za przyjętą za podstawę postanowienia (decyzji) z dnia [...] lipca 2018 r., to została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, co z kolei winno skutkować jej wyeliminowaniem z obiegu prawnego przez organ wyższego stopnia.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. SKO stwierdziło nieważność wydanej przez Wójta Gminy decyzji (postanowienia) z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie zwolnienia K.S. z podatku od nieruchomości dotyczącego Zakładu [...], przysługującego od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik złożył wniosek, czyli od dnia [...] lipca 2018 r. do [...] czerwca 2028 r. Jako podstawę stwierdzenia nieważności organ wskazał art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i stwierdziło nieważność wydanej przez Wójta Gminy decyzji (postanowienia) z dnia [...] lipca 2018 r. Jako podstawę stwierdzenia nieważności organ wskazał art. 247 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podzieliło stanowisko zawarte w decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2021 r. odnoszące się do podatnika z dnia [...] grudnia 2020 r. i powołanych w nim dowodów. Podniesione w nim kwestie i dołączone do tego pisma dokumenty nie mają istotnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy. W ocenie Kolegium dla oceny kwalifikowanej wadliwości decyzji (postanowienia) z dnia [...] lipca 2018 r. w trybie stwierdzenia jej nieważności nie ma bowiem znaczenia świadomość organu dotycząca wadliwie wskazanej czy przywołanej uchwały jako podstawy prawnej decyzji (postanowienia). Ponadto przedłożona przez podatnika dokumentacja techniczna obiektu powykonawcza - rozruch instalacji elektrycznej obiektu, jak sama nazwa wskazuje, nie ma związku z budową lub rozbudową obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lub zakupem nieruchomości z możliwością prowadzenia działalności gospodarczej, położonych na terenie Gminy. Dokumentacja ta jak wynika z protokołu z dnia [...] stycznia 2017 r., dotyczy stwierdzenia usterek i niedoróbek związanych z projektem budowlanym w zakresie prac elektromontażowych.

Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy organ wskazał, że korzystając z ustawowego uprawnienia wprowadzenia zwolnień przedmiotowych inne niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw, Rada Gminy podjęła:

a) uchwałę Nr XXXIX/216/10 z dnia 10 sierpnia 2010 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis (Dz. Urz. Woj. z 2010 r., Nr 85, poz. 1167),

b) uchwałę Nr XIV/84/2016 z dnia 18 kwietnia 2016 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis (Dz. Urz. Woj. z 2016 r., poz. 870).

Zdaniem organu nie budzi wątpliwości, że obie uchwały pozostawały w obrocie prawnym i na ich podstawie Wójt Gminy posiadał kompetencje do prowadzenia postępowań w przedmiocie objętym ich zakresem. SKO podkreśliło, że to uchwała rady gminy stanowi w tej sytuacji bezpośrednią podstawę stosowanego zwolnienia podatkowego. Postanowienia uchwały dotyczącej stosowania zwolnień podatkowych powinny być na tyle precyzyjne, że powinno z nich wynikać nie tylko to kiedy uchwała wchodzi w życie, ale także to jakie zobowiązania obejmuje swym zakresem. Kolegium zwróciło uwagę, że przedmiotowe uchwały regulują zwolnienia w podatku od nieruchomości a nie ulgi w podatku od nieruchomości. Zwolnienie podatkowe jest inną instytucją niż ulga podatkowa. Zwolnienie podatkowe odnosi się do rezygnacji z opodatkowania konkretnych przedmiotów lub podmiotów i oznacza definitywną rezygnację z wpływów z tego tytułu, zaś ulga bezpośrednio dotyczy obniżenia kwoty należnego podatku, stawki podatkowej lub podstawy opodatkowania.

Zdaniem SKO zaznaczenia wymaga, że uchwały te obowiązywały w jednoznacznie zakreślonym czasie. Uchwała Nr XXXIX/216/10 z dnia 10 sierpnia 2010 r. obowiązywała od 25 sierpnia 2010 r. do 31 grudnia 2015 r., co wynika wprost z postanowienia § 13 tej uchwały, zaś uchwała Nr XIV/84/2016 z dnia 18 kwietnia 2016 r. od 6 maja 2016 r. do 31 grudnia 2020 r., co wynika wprost z postanowienia § 13 tej uchwały. Tym samym w okresie od [...] stycznia 2016 r. do [...] maja 2016 r. w Gminie nie ustanowiono zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis. Dla przedmiotowej sprawy ma to o tyle znaczenie, że wniosek przedsiębiorcy, w tym przypadku K.S. mógł obejmować czas obowiązywania uchwały z 2010. Jednakże, o ile w niniejszej sprawie zdaniem organu bezspornym jest fakt, że wniosek wpłynął do Wójta Gminy pod rządami uchwały z 2016 r., o tyle istotną kwestią pozostaje fakt, że obejmował przedmioty zwolnienia powstałe w wyniku nowej inwestycji w roku 2015.

Dalej organ wskazał, iż obie uchwały wyraźnie określają, że zwolnienie objęte zostaną budynki, budowle lub ich części powstałe w wyniku nowej inwestycji, położone na terenie Gminy powstałe po wejściu w życie niniejszej uchwały. Literalne brzmienie wskazuje, że nowa inwestycja ma powstać po uzyskaniu przez uchwałę mocy obowiązującej. Oznacza to, że w przypadku uchwały z 2010 r. były to inwestycje po 25 sierpnia 2010 r., a w przypadku uchwały z 2016 r. były to inwestycje po 6 maja 2016 r. Ustalony stan faktyczny wskazuje, że nowa inwestycja, w rozumieniu zapisów ww. uchwał, powstała po 25 sierpnia 2010 r. i nie powstała po 6 maja 2016 r. Inną kwestią wynikającą z wniosku jest okoliczność objęcia nim zwolnienia za 2018 r. i następne. Kolegium w decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. uznało, iż postanowienie (decyzja) z dnia [...] lipca 2018 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium w ww. decyzji wskazało, że z postanowienia (decyzji) z dnia [...] lipca 2018 r., wynika, że mimo, iż Wójt Gminy w podstawie prawnej tego aktu przywołał przepisy uchwały z 2010 r. to jednak w jego uzasadnieniu organ wymienił treść § 8 i § 9 uchwały z 2016, mimo że nie przywołał tego aktu. Organ zauważył, że uchwała z 2010 jako akt prawa miejscowego obowiązujący na terenie Gminy obowiązywała do 31 grudnia 2015 r. Uchwała z 2010 utraciła moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2016 r., a zatem w momencie złożenia wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. przez K.S. przepisy jej nie miały zastosowania w obrocie prawnym.

Jak podało Kolegium w ww. decyzji, z przepisu § 4 ust. 1 uchwały z 2016 wynika, że przepis ten dotyczy jedynie nowych inwestycji, które zostały rozpoczęte po dniu wejścia w życie uchwały z 2016 r.. A contrario przepis ten nie dotyczy natomiast inwestycji, które zostały zakończone przed wejściem w życie uchwały 2016. Z dokumentów dołączonych do wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. wynika, że pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego podatnik otrzymał w dniu [...] września 2015 r., na podstawie decyzji Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z decyzji tej wynika, że stała się ona ostateczna w dniu [...] października 2015 r. W związku z powyższym złożenie przez K.S. wniosku o zwolnienie w dniu 22 czerwca 2018 r. spowodowało, że nie spełnione zostały warunki przyznania ulgi, gdyż inwestycja powstała przed wejściem w życie uchwały nr XIV/84/2016 Rady Gminy z dnia 18 kwietnia 2016 r. A zatem wniosek strony z dnia [...] czerwca 2018 r. o zwolnienie K.S. z podatku od nieruchomości za 2018 r. i następne nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie dla strony przez organ I instancji poprzez wydanie decyzji (postanowienia) z dnia [...] lipca 2018 r. zwalniającej K.S. z podatku od nieruchomości dotyczącego Zakładu [...].

Kolegium, nie podzieliło stanowiska, iż postanowienie (decyzja) z dnia [...] lipca 2018 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa z przyczyn wskazanych przez Kolegium w decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. Kolegium podniosło, iż stwierdzenie, że uchwała z 2010 utraciła moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2016 r., a zatem w momencie złożenia wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. przez K.S. przepisy jej nie miały zastosowania w obrocie prawnym nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Organ powołał się na art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej jako: "O.p."). Za zasadne SKO uznało, iż jeżeli przedawnia się zobowiązanie podatkowe, to wraz z nim przedawnieniu ulegają także inne elementy danego stosunku prawno-podatkowego. Organ wskazał, że elementem stosunku prawno-podatkowego jest również żądanie zwolnienia z podatku od nieruchomości, po spełnieniu przesłanek materialnoprawnych. Uprawnienie przedsiębiorcy do wnioskowania o ww. zwolnienie przedawnia się więc z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynąłby termin płatności podatku. W przedmiotowej sprawie wniosek obejmował, jak zawarto we wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. str. 1 tiret pierwsze lit. a.: "budynki, budowle i ich części, których dotyczy wniosek dotyczy powstały w wyniku nowej inwestycji w roku 2015", więc uprawnienie złożenia wniosku o zwolnienie od podatku od nieruchomości przedawniło się z upływem 31 grudnia 2020r. w odniesieniu do nowej inwestycji z roku 2015 r., gdyż uchwała z 2010 r. traciła moc 31 grudnia 2015 r. Co za tym idzie przepisy uchwały z 2010 r. mogłyby mieć zastosowanie do wniosku złożonego w 2018 r. a obejmującego inwestycję z roku 2015. Jednakże w stanie faktycznym niniejszej sprawy SKO stwierdziło, że wniosek K.S. z [...] czerwca 2018 r. obejmował zwolnienie z podatku od nieruchomości za rok 2018 i następne, a jak sam wnioskodawca podaje na stronie 2, wiersz 16 wniosku, działalność uruchomiona została w roku 2015. Tym samym wniosek z dnia [...] czerwca 2018 r. o zwolnienie przedsiębiorcy K.S. został rozpatrzony przez organ I instancji bez podstawy prawnej, gdyż, jak podaje sam wnioskodawca, przedmioty zwolnienia powstały w wyniku nowej inwestycji w roku 2015 a wnioskodawca żądał zwolnienia w podatku od nieruchomości za rok 2018 i następne.

SKO zwróciło uwagę, że Kolegium w decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. znak: [...], przekroczyło granice badania decyzji organ I instancji w postępowaniu nieważnościom poprzez wskazanie, że z przepisu § 4 ust. 1 uchwały z 2016 wynika, że przepis ten dotyczy jedynie nowych inwestycji, które zostały rozpoczęte po dniu wejścia w życie uchwały 2016. A contrario przepis ten nie dotyczy natomiast inwestycji, które zostały zakończone przed wejściem w życie uchwały 2016. Ponownie podkreślenia wymaga, że uchwałodawca - Rada Gminy określając zwolnienie w § 4 ust. 1 uchwały z 2010 jak i uchwały z 2016 r. nie posłużył się pojęciami rozpoczęcia, czy też zakończenia inwestycji. Takie rozumienie powyższych zapisów uchwał wychodzi poza ich gramatyczną wykładnię. Kolegium wskazało, że w ww. decyzji jako przesłankę stwierdzenia nieważności podało art. 247 § 1 pkt 3 O.p., czyli zagadnienie wystąpienia rażącego naruszenia prawa. Dalej organ II stwierdził, że Kolegium w decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. dokonało ponownej oceny merytorycznej złożonego wniosku i spełnienia przesłanek w nim zawartych, do czego nie było uprawnione.

Kolegium podkreśliło, że organ II instancji, prowadząc postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie prowadzi postępowania dowodowego i nie wyjaśnia okoliczności faktycznych sprawy, co potwierdza jednolite w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych i co zostało już wskazane powyżej. Stan faktyczny, ustalany jest w postępowaniu zwykłym, zaś organ II instancji bada jedynie wystąpienie przesłanek, warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji. Postępowanie nadzorcze nie jest ponownym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, lecz przeprowadzeniem weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia - czy decyzja jest dotknięta jedna z kwalifikowanych wad, wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Nie rozpoznaje się wówczas sprawy w jej całokształcie, nie orzeka co do istoty sprawy w jej podstawowym przedmiocie, bowiem postępowanie nadzwyczajne nie stanowi kontynuacji postępowania zwykłego, ale rodzaj sprawowanego nad nim nadzoru. Tym samym, w ramach postępowania nieważnościowego, organ nie może dokonywać nowych, lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy, zakończonej decyzją ostateczną, stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym. W tym zakresie Kolegium w pełni podzieliło zarzut odwołującej się strony przeprowadzenia niedopuszczalnej na obecnym etapie analizy warunków do uzyskania zwolnienia ulgi przez podatnika, stanowiącej w istocie merytoryczną ocenę postępowania, ze wskazaniem przez Kolegium, że "analiza jej treści prowadzi do wniosku, że nie dawała ona podstaw do uwzględnienia wniosku podatnika".

Tym samym Kolegium stwierdziło, że wydana przez Wójta Gminy decyzja (postanowienie) z dnia [...] lipca 2018 r. w sprawie zwolnienia K.S. z podatku od nieruchomości dotyczącego Zakładu [...], nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów uchwały nr XIV/84/2016 z dnia 18 kwietnia 2016 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis. Tym samym wobec nieziszczenia się przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Kolegium uznało za konieczne uchylenie w całości decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2021 r.

Dalej Kolegium podniosło, że całkowicie zostały pominięte dwie okoliczności mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. SKO odniosło się do faktu, że wniosek K.S. obejmuje zwolnienie w podatku od nieruchomości za rok 2018 i następne oraz, że działalność uruchomiona została w roku 2015, po drugie w okresie między [...] stycznia 2016 r. a [...] maja 2016 r. na obszarze Gminy nie obowiązywała jakakolwiek uchwała odnosząca się do zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis. Organ stwierdził, że ustalony stan faktyczny nie podlega badaniu w postępowaniu nieważnościowym, więc co za tym idzie należy go rozumieć i czytać tak jak został ustalony w postępowaniu zwykłym.

W ocenie organu II instancji wniosek z dnia [...] czerwca 2018 r. o zwolnienie przedsiębiorcy K.S. został rozpatrzony przez organ I instancji bez podstawy prawnej, gdyż, jak podał sam wnioskodawca, przedmioty zwolnienia powstały w wyniku nowej inwestycji w roku 2015 a wnioskodawca żądał zwolnienia w podatku od nieruchomości za rok 2018 i następne. A co za tym idzie decyzja (postanowienie) z dnia [...] lipca 2018 r. Wójta Gminy wydana została bez podstawy prawnej, gdyż nie istniał przepis prawa pozwalający regulować sprawę wniosku o zwolnienie przedmiotowe z roku 2018 za rok 2018 i następne w odniesieniu do przedmiotów powstałych w wyniku nowej inwestycji w roku 2015.

SKO podkreśliło, że w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 6 maja 2016 r. na terenie Gminy nie obowiązywał żaden akt normatywny regulujący zagadnienie zwolnienia w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców. Ta zaistniała przerwa wywołała ten skutek, że o zwolnienie w podatku od nieruchomości mogli ubiegać się ci przedsiębiorcy, którzy dysponowali budynkami, budowlami lub ich częściami powstałymi w wyniku nowej inwestycji, położonymi na terenie Gminy, po wejściu w życie jednej uchwał, czyli albo po 10 sierpnia 2010 r. do 31 grudnia 2015 r., albo po 6 maja 2016 r. do 31 grudnia 2020 r. W niniejszej sprawie budynki, budowle i ich części, których dotyczył wniosek, powstały w wyniku nowej inwestycji w roku 2015, co oznacza że inwestycja kwalifikowałaby się do rozpatrzenia pod rządami uchwały z 2010 r. Jednakże wniosek, w sposób nie budzący wątpliwości, zawiera żądanie zwolnienia w podatku od nieruchomości za rok 2018 i następne, czyli żądanie zwolnienia w podatku od nieruchomości obejmuje lata pod rządami uchwały z 2016 r. Wobec braku ciągłości w obowiązywaniu uchwały z 2010 r. i uchwały z 2016 r. zdaniem organu nie istnieje podstawa prawna do rozstrzygnięcia wniosku z 2018 r. obejmującego rok 2018 i następne a odnoszący się do nowej inwestycji, w rozumieniu uchwały z 2010 r., powstałej w 2015 r. Ponadto żadna z uchwał nie zawiera przepisów regulujących jej obowiązywanie w czasie innym niż wyraźnie określony w § 13 tych uchwał. Skoro w okresie 1 stycznia 2016 r. do 6 maja 2016 r. nie istniała podstawa prawna zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis, to w ocenie organu odwoławczego Wójt Gminy nie posiadał żadnych uprawnień, w jakimkolwiek zakresie, do rozstrzygania spraw zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis. Zatem w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 6 maja 2016 r. przedsiębiorcy, nieposiadjący stosownej decyzji, o której mowa w § 7 uchwały z 2010 r., byli zobowiązani do uiszczania podatku od nieruchomości. Oznacza to niemożność rozpatrzenia wniosku obejmującego zwolnienie za rok 2018 a dotyczący przedmiotów powstałych w wyniku nowej inwestycji w roku 2015. SKO uznało, że decyzja Wójta Gminy wykroczyła poza granice, które normuje przepis prawny, przyjęty za jej podstawę, czyli poza normy określone § 4 ust. 1 uchwały z 2010r. w związku z § 13 tej uchwały. Nawet gdyby przyjąć, że podstawę prawną decyzji stanowił przepis § 4 ust. 1 uchwały z 2016 r. nie zmieniłoby to oceny prawnej ww. decyzji Wójta Gminy. Nadal decyzja organu I instancji rozstrzygała kwestię leżącą poza materią uregulowaną w § 4 ust. 1 uchwały z 2016 r. w związku z § 13 tej uchwały.

Podsumowując SKO stwierdziło, że wydana przez Wójta Gminy decyzja (postanowienie) z dnia [...] lipca 2018 r. w sprawie zwolnienia K.S. z podatku od nieruchomości dotyczącego Zakładu [...], została wydana bez podstawy prawnej. Na dzień orzekania przez Wójta Gminy, tj. [...] lipca 2018 r., nie było przepisu ani uchwały nr XXXIX/216/10 z dnia 10 sierpnia 2010 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis (Dz. Urz. Woj. z 2010 r., Nr 85, poz. 1167) ani uchwały nr XIV/84/2016 z dnia 18 kwietnia 2016 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis (Dz. Urz. Woj. z 2016 r., poz. 870) umożliwiającego rozpatrzenie wniosku w 2018 r. obejmującego zwolnienie za rok 2018 i następne a dotyczącego budynków, budowlami lub ich częściami powstałymi w wyniku nowej inwestycji w roku 2015. Kolegium wskazało, że skutki wydania tej decyzji w podanym wyżej zakresie przez organ I instancji nie mogą być zaakceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa.

Skargę na powyższą decyzję złożył K.S., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił:

1. naruszenie art. 247 par. 1 pkt 3 O.p. poprzez błędna jego wykładnię oznaczającą nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, skutkujące przyjęciem, iż zachodzą przesłanki rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy faktycznie nie miało ono miejsca, a nadto brak jest w decyzji oceny skutków takiego rozstrzygnięcia dla podatnika;

2. błędne przyjęcie, że decyzja została wydana na podstawie aktu nieobowiązującego tj. uchwały z 2010 roku, a przede wszystkim, że podatnik nie spełniał warunków do uzyskania ulgi, co stoi w oczywistej sprzeczności z faktycznym stanem sprawy.

Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że Wójt Gminy wskazał na swoje działania jako dokonane z rażącym naruszeniem prawa wynikającym z udzielenia ulgi na mocy nieobowiązującej uchwały z 2010 roku. Z powyższym nie zgodził się skarżący, który składając wniosek w 2018 roku działał w zaufaniu do organów państwa, które udzieliły skarżącemu zwolnienia, przyznając za prawidłowe przedłożone dokumenty mające potwierdzić warunki skorzystania z pomocy publicznej.

Zdaniem skarżącego błędy organu nie powinny obciążać podatnika, któremu ulgę udzielono. Nadmienił, że podatnik spełniał warunki wynikające z uchwały 2016 roku. Podatnik w 2015 roku i 2016 roku nie był zobowiązany z mocy prawa do zapłaty podatku od nieruchomości, co wynikało z trwającej inwestycji. Istotne jest w niniejszej sprawie, że powyższe działanie organu podatkowego zostały poprzedzone decyzją SKO z dnia [...] czerwca 2020 roku ([...]) na mocy, której uchylona została decyzja organu podatkowego Wójta Gminy z dnia [...] marca 2020 r. Nr [...] w sprawie odmowy zwolnienia w ramach pomocy de minimis z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców. Kolegium wskazało na zapisy uchwały z 2016 roku, które należy interpretować na korzyść podatnika, zwłaszcza w przypadku ich niejednoznacznych zapisów. Jednakże dalsze działania organu podatkowego nie sanowały dotychczasowych uchybień, jak i niewłaściwego procedowania w niniejszej sprawie, co doprowadziło do kolejnego wniosku organu podatkowego.

Wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z błędnym jej wskazaniem, gdy w powszechnie obowiązujących przepisach rzeczywiście istniała podstawa do wydania tej decyzji, a mianowicie uchwała z 2016 roku, nie może przesądzać o spełnieniu warunków do uznania takiej decyzji za nieważną. Zdaniem skarżącego w postępowaniu nadzwyczajnym w zakresie stwierdzenia nieważności w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa nie mogą być niwelowane braki organów podatkowych w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy w uprzednio przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, jak w niniejszym przypadku, gdy Kolegium podjęło próbę weryfikacji zasadności udzielonego zwolnienia decyzją ostateczną. Skoro organ podatkowy (Wójt) uznał, że podatnik jest zwolniony z podatku od nieruchomości, to odmienna ocena w tym zakresie, poczyniona przez Kolegium, nie może być podstawą stwierdzenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. W ocenie skarżącego podjęcie przez Kolegium postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w trybie nadzwyczajnym celem wzruszenia decyzji ostatecznej skutkuje wydaniem wadliwego rozstrzygnięcia, które w dalszym ciągu wymaga eliminacji tych decyzji z obrotu prawnego. Niemiej jednak odmowa korzystania z ulgi przez skarżącego w okresie jej udzielenia tj. od [...] lipca 2018 r. do [...] czerwca 2028 r. jest rażącym nadużyciem, godzącym w sytuację skarżącego w sposób istotny, a mianowicie prowadząc do obciążenia fiskalnego, mimo udzielonego zwolnienia i skorzystania z pomocy de minimis. W odniesieniu do regulacji, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, a mianowicie postanowieniem (decyzją) Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2018 r., miały one obowiązywać do 31 grudnia 2020 r., a w ocenie skarżącego, Kolegium nie miało możliwości stosowania czy też zmiany aktu administracyjnego w czasie, w którym przestała obowiązywać regulacja normatywna stanowiąca podstawę do wydania decyzji podlegającej wzruszeniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 dalej zwana P.p.s.a. - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2021 r. sygn. akt I GSK 1848/18, publ. LEX nr 3227087).

Niniejsza sprawa na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Przedmiotowa sprawa dotyczy skargi na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] uchylającą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] oraz stwierdzającą nieważność decyzji (postanowienia) Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia K.S. z podatku od nieruchomości. W zaskarżonej decyzji organ uznał, że decyzja z dnia [...] lipca 2018 r. Wójta Gminy została wydana bez podstawy prawnej. W ocenie organu błędnie w I instancji uznano, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Stwierdzenie nieważności dotyczy wyłącznie decyzji ostatecznej - art. 247 O.p. - i tylko w warunkach w przepisie tym wymienionych. I tak art. 247 O.p. określa przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, które zachodzą, gdy:

1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) została wydana bez podstawy prawnej;

3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;

8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

Stwierdzanie nieważności decyzji ostatecznej jest więc środkiem nadzorczym umożliwiającym z urzędu lub na żądanie strony eliminowanie z obiegu prawnego ostatecznych orzeczeń, obciążonych kwalifikowanymi wadami, wymienionymi w 8 punktach art. 247 § 1 O.p.

W przedmiotowym stanie faktycznym K.S. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r. zwrócił się do Wójta Gminy o zwolnienie z podatku od nieruchomości za rok 2018 i następne na podstawie § 4 ust. 1 i 2 uchwały Rady Gminy Nr XXXIX/216/10 z dnia 10 sierpnia 2010 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców, w powiązaniu z obowiązującą w tym przedmiocie uchwałą Rady Gminy Nr XIV/84/2016 z dnia 18 kwietnia 2016 r.

Organ w uzasadnieniu decyzji podkreślił, że uchwały z 2010 i 2016 r. obowiązywały w jednoznacznie zakreślonym czasie. Uchwała Nr XXXIX/216/10 z dnia 10 sierpnia 2010 r. obowiązywała od 25 sierpnia 2010 r. do 31 grudnia 2015 r., co wynika wprost z postanowienia § 13 tej uchwały, zaś uchwała Nr XIV/84/2016 z dnia 18 kwietnia 2016 r. od 6 maja 2016 r. do 31 grudnia 2020 r., co wynika wprost z postanowienia § 13 tej uchwały. Tym samym w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 5 maja 2016 r. w Gminie nie ustanowiono zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis.

W ocenie organu II instancji wniosek z dnia [...] czerwca 2018 r. o zwolnienie przedsiębiorcy K.S. został rozpatrzony przez organ I instancji bez podstawy prawnej. Zdaniem Sądu jest to błędne stwierdzenie. Organ słusznie wskazał w swoich rozważaniach, że wniosek wpłynął do Wójta Gminy pod rządami uchwały z 2016 r., a obejmował przedmioty zwolnienia powstałe w wyniku nowej inwestycji w roku 2015. W momencie złożenia przez Stronę wniosku w dniu 21 czerwca 2018 r. aktem regulującym zwolnienia w podatku od nieruchomości była uchwała z 2016 r. Wobec czego nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, że nie było (nie istniała) podstawy prawnej do zastosowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Strony, a co za tym idzie, stwierdzić nieważność decyzji z tego powodu – na podstawie art. 247 §1 pkt 2 O.p.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza sytuację, w której nie ma przepisu prawnego, który umocowuje organ administracji publicznej do działania w formie decyzji, albo też przepis jest, ale nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 331/16 - wszystkie wyroki powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Braku podstawy prawnej do wydania decyzji nie należy natomiast utożsamiać z brakiem powołania podstawy prawnej w decyzji. Są to zupełnie dwie różne okoliczności. Przesłanka z art. 247 § 1 pkt 2 O.p. nie zachodzi, gdy podstawa prawna istnieje, a w decyzji jedynie jej nie powołano albo powołano ją błędnie. Istotne jest bowiem rzeczywiste istnienie wspomnianej podstawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2238/15; z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 482/14 oraz z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 256/12).

Przesłanka określona w art. 247 § 1 pkt 2 O.p. nie zachodzi również, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją – stanowi to rażące naruszenie prawa. Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter rażący, tzn. gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Naruszenie prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Ocena zasadności zarzutu rażącego naruszenia prawa materialnego może być w takim przypadku dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego sprawy – wyrok NSA z dnia 20 lipca 2021 r. sygn. akt II FSK 3839/18.

W istocie organ – Wójt Gminy miał podstawę prawną do wydania decyzji rozstrzygającej co do zasadności zwolnienia z podatku od nieruchomości. Na mocy uchwały z 2016 r., zobowiązany był zbadać czy złożony przez Stronę wniosek spełnia wymogi (przesłanki) zawarte w obowiązującej uchwale, a po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie, orzec czy Strona spełnia czy też nie przesłanki określone w uchwale i odpowiednio orzec o zwolnieniu bądź odmówić zwolnienia w podatku od nieruchomości. Kwestia ewentualnej błędnej oceny co do spełnienia przesłanek umożliwiających przyznanie zwolnienia nie może być oceniana pod kątem istnienia przepisów / nie istnienia przepisów. W przedmiotowej sprawie należało ocenić na podstawie złożonego wniosku i przedłożonych przez Stronę dokumentów czy uznanie, że Strona spełnia przesłanki do przyznania zwolnienia stanowiło rażące naruszenie prawa. W niniejszej sprawie pomimo, że organ orzekając w przedmiocie nieważności w I instancji oceniał właśnie kwestię czy wydana decyzja przez Wójta Gminy jest nieważna z uwagi na rażące naruszenie przepisów (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.), organ orzekając w II instancji uznał, że powołana podstawa stwierdzenia nieważności jest nieprawidłowa i z tego względu uchylił decyzję stwierdzającą nieważność i orzekł o stwierdzeniu nieważności na innej podstawie – na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 O.p. (brak podstawy prawnej). Jak wcześniej wskazano, podstawa prawna do przyznania ulgi w dacie składania wniosku istniała. Istnienie podstawy prawnej przyznania zwolnienia od podatku od nieruchomości nie oznacza jednak, że każdemu pomiotowi składającemu wniosek takie zwolnienie przysługuje. Zwolnienie przysługuje podmiotowi który spełnia przesłanki do przyznania tego zwolnienia.

Organ odwoławczy upatrywał brak podstawy prawnej w tym, że w okolicznościach sprawy brak było podstawy do przyznania zwolnienia z podatku od nieruchomości z tego względu, że zgłoszona przez Stronę inwestycja powstała

w 2015 r., a z treści uchwały obowiązującej na dzień złożenia wniosku o zwolnienie wynikało, że zwolnienie ma zastosowanie do inwestycji powstałych po wejściu w życie uchwały tj. po 6 maja 2016 r. Błędne (będące wynikiem wadliwej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa materialnego) przyznanie zwolnienia nie jest równoznaczne z wydaniem decyzji bez podstawy prawnej. Organ działał bowiem w sytuacji, gdy zwolnienie z podatku od nieruchomości miało umocowanie w przepisie prawa (w uchwale), zobowiązującym organ podatkowy do określenia w sposób władczy udzielenia pomocy de minimis dla przedsiębiorcy (§ 7 uchwały). Oczywiście udzielenie pomocy następowało w przypadku spełnienia warunków określonych w powołanej uchwale z 2016 r.

Mając powyższe na uwadze nie można stwierdzić, że został naruszony przepis art. 247 § 1 pkt 2 O.p. Podstawa prawna do wydania decyzji w istocie istniała, co najwyżej powołano ją błędnie, wskazując na nieobowiązującą w dacie wydania rozstrzygnięcia z [...] lipca 2018 r. uchwałę z 2010 r.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uchylił decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2021 r. i sam stwierdził nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2018 r. przywołując przy tym inne podstawy wydania przedmiotowej decyzji niż organ wydający decyzję z dnia [...] stycznia 2021 r. Wobec powyższego Strona została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się co do kwestii będących podstawą stwierdzenia nieważności decyzji poruszanych w decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r.

W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Organ stwierdzając, nieważność decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 O.p. naruszył przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ powinien ocenić czy naruszenia co do oceny merytorycznej wniosku Strony z dnia [...] czerwca 2018 r. są na tyle istotne, że nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji. Koszty postępowania zasądzono na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 P.p.s.a.