Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 450/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6,  art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W.K. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...], cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji wszczął w czerwcu 2010 r. postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia przedmiotowego pozwolenia, ze względu na fakt skazania W.K. za czyn z art. 178a § 1 kk.

W wyniku podjętych czynności wyjaśniających organ I instancji uzyskał również informację, że w przeszłości przeciwko stronie toczyły się postępowania w sprawach o wykroczenia (czyny przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji popełnione, m.in. w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka), w których zapadły rozstrzygnięcia sądu, orzekające zakazy prowadzenia pojazdów przez stronę.

Ponadto, z dopuszczonych jako dowód materiałów Komendy Powiatowej Policji w B. wynika, iż w roku 2010 policjanci przeprowadzili interwencję w stosunku do W.K. z powodu wszczęcia przez niego awantury domowej. Podczas przedmiotowego zdarzenia syn wymienionego oświadczył, że jego ojciec nadużywa alkoholu oraz że pod jego wpływem znęca się psychicznie nad rodziną. W związku z powyższym [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji zobowiązał W.K. do poddania się badaniom lekarskim i [...] z przedstawionych orzeczeń wynikało, że został on uznany za zdolnego do posiadania broni.

Organ I instancji uznał i stanowisko to podzielił organ odwoławczy, iż zebrany materiał dowodowy pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy Policji przyjęły, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub już je posiadających należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, których to dóbr ochrona została powierzona, przede wszystkim Policji (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Prawomocne, potwierdzające fakt popełnienia czynów zabronionych prawem, orzeczenia sądu są więc dla organów Policji wiążące w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. dnia [...] marca 2007 r., sygn. akt [...] W.K. został skazany za to, że kierował samochodem, znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu wynoszącym 0,27 mg/l i 0,29 mg/l, czym stworzył zagrożenie nie tylko dla siebie, ale i innych uczestników ruchu drogowego. Podjął przy tym świadomą decyzję o kierowaniu samochodem osobowym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości. Popełnił zatem czyn godzący nie tylko w bezpieczeństwo w komunikacji, ale także w szeroko pojęty porządek publiczny.

Ponadto, jak wynika z akt sprawy, w przeszłości popełnił też wykroczenia drogowe (k.39), bowiem przekroczył dopuszczalną prędkość, naruszył obowiązek używania pasów bezpieczeństwa (w roku 2000, 2006 i 2008) oraz – co istotne w niniejszej sprawie – dwukrotnie (w roku 1994 i 2000) kierował pojazdem mechanicznym w stanie po spożyciu alkoholu lub środka odurzającego. W powyższych sprawach, orzeczony został również wobec W.K. zakaz prowadzenia pojazdów.

Wszystkie powyższe okoliczności potwierdzają zasadność oceny, iż wymieniony nie daje wystarczającej gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Ustalenia Sądu w sprawie karnej o czyn z art. 178a § 1 kk, świadczą nie tylko o nieodpowiedzialności, ale także o braku wyobraźni oraz kontroli przez W.K. swojego postępowania po spożyciu alkoholu, a więc takich cech, które mają istotne znaczenie u osób posiadających tak niebezpieczne narzędzie, jakim jest broń palna.

W ocenie organu istotne w niniejszej sprawie jest to, że wymieniony po spożyciu alkoholu podejmuje nieracjonalne i nieodpowiedzialne decyzje, co jest cechą niezwykle groźną w przypadku osób posiadających prawo do dysponowania tak niebezpiecznym narzędziem jakim jest broń palna. Nie można zatem wykluczyć, iż w warunkach wyłączonej całkowicie lub ograniczonej alkoholem samokontroli nie użyje również broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Prawo do posiadania broni jest swoistym przywilejem – nie każdy może je otrzymać w świetle reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji. Ma też ono ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego winny je posiadać osoby dające rękojmię, iż swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia, co przejawia się głównie w przestrzeganiu przez posiadaczy pozwoleń na broń porządku prawnego. W przypadku W.K., poczynione w postępowaniu ustalenia rękojmię tę znoszą. W związku z powyższym argumenty strony dotyczące braku związku przyczynowego pomiędzy faktem skazania za umyślne przestępstwo bezpieczeństwa w komunikacji, a uzasadnioną obawą możliwości użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie są trafne.

Organ odwoławczy wskazał, iż dokonana w sprawie ocena postępowania W.K. w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie narusza granic swobodnej oceny dowodów, do której organy Policji mają prawo na podstawie art. 80 k.p.a., bowiem znajduje ona odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Podstawa prawna cofnięcia pozwolenia jest bowiem zamieszczona w ustawie o broni i amunicji, a organ I instancji obszernie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, wskazując tego powody.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.K. wniósł o:

– uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie zezwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich oraz

– zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego polegające na:

1. błędnej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez rozszerzającą, a tym samym nieuzasadnioną, interpretację ww. przepisu polegającą na przyjęciu, iż przestępstwo z art. 178a § 1 kk należy do kręgu przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, które definiuje Kodeks karny w rozdziałach XIX oraz XXXV, w sytuacji, gdy jest to przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji niewymienione w ww. przepisie, a zatem niemogące stanowić uzasadnienia dla pozbawienia prawa do używania broni myśliwskiej przez skarżącego;

2. błędnej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, iż spełnione zostały przesłanki wymienione w ww. przepisie, w szczególności, iż istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego z uwagi na toczące się wobec niego postępowanie karne o przestępstwo z art. 178 § 1 kk.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie. Jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji daje organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie ulega wątpliwości, że każdy taki przypadek wymaga indywidualnej oceny, przy czym skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy samego prawa oznacza, że istnieje uzasadniona obawa, iż sprawcy tych przestępstw mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Właściwy organ Policji ma w tej sytuacji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Co do innych osób organ musi analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy. Takie stanowisko zostało wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 (publ. ONSAiWSA 2010/1/5).

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze, należy stwierdzić, że organy Policji dokonały właściwej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Popełnienie przez skarżącego przestępstwa z art. 178a § 1 kk, polegającego na prowadzeniu w B. samochodu w stanie nietrzeźwości, gdzie stwierdzona zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu blisko trzykrotnie przewyższała wartość dopuszczalną, wszczynane pod wpływem alkoholu awantury domowe wymagające interwencji Policji, słusznie zostało ocenione przez organy administracji jako wystarczające okoliczności do uznania, że skarżący należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Taka ocena jest prawidłowa i nie narusza art.18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Prawidłowa wykładnia przepisów ustawy o broni i amunicji prowadzi do przyjęcia, że dokonując oceny, czy istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego organy Policji w sposób rygorystyczny oceniają wszystkie zdarzenia, w których brała udział osoba dysponująca pozwoleniem na broń, będąc w stanie nietrzeźwości. Zdarzenia te nie muszą mieć bezpośredniego związku z bronią palną. Wystarczające jest, by w oparciu o ich przebieg można było uprawdopodobnić, iż posiadacz broni z powodu nadużycia alkoholu może doprowadzić do sytuacji, która stworzy potencjalne niebezpieczeństwo, że on sam albo osoby trzecie użyją broni palnej. Taki pogląd został zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2017/09 i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni ten pogląd podziela.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.