Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 71/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Starszy asystent sędziego Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi J. A. W. na decyzję Wojewody z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania J. A. W. od decyzji Starosty L. z dnia [...] r. nr [...], odmawiającej uchylenia - po wznowieniu postępowania -decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] r. nr [...]

w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia O. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid.[...], położonej w miejscowości R., gmina N. D.

– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie powyższe zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

We wniosku z dnia 6 lipca 2018 r. J. W., zwrócił się do Starosty L. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] r., zatwierdzającą projekt budowlany

i udzielającą O. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w postaci wieży kratowej na działce nr ewid.[...] w miejscowości R.. Jako podstawę wznowienia wnioskodawca wskazał art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.").

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2018 r. Starosta L. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Na powyższe rozstrzygnięcie wnioskodawca złożył zażalenie, po rozpatrzeniu którego Wojewoda postanowieniem z dnia [...] r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. W. Starosta L., postanowieniem z dnia [...] r., wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia kwestionowanej decyzji z dnia [...] r. o udzieleniu pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że na gruncie niniejszej sprawy legitymację wnioskujących do brania udziału w postępowaniu oceniać należy w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej: "Pr.bud."). Powołany przepis wprowadza - jako kryterium uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę – bycie właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, rozumianym jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (art. 3 pkt 20 Pr.bud.). Przedmiotowa budowa, zdaniem Starosty L., nie stwarza natomiast takich ograniczeń, bowiem w świetle przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz.1397 ze zm.), nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym inwestycja ta nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ pierwszej instancji podkreślił, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w załączonym do wniosku inwestora postanowieniu Wójta Gminy N. D. z dnia [...] r. nr [...] orzekającym o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Od powyższej decyzji J. W. wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego Wojewoda powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] (zaskarżoną w niniejszej sprawie) utrzymał w mocy decyzje rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że stanowisko Starosty L. jest zgodne z obowiązującymi przepisami. Wskazał, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] r. przyjęto, iż obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się do działki inwestora, oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] J. A. W. jest natomiast właścicielem niezabudowanej działki o nr ewid. [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestycyjną. W ocenie Wojewody, z analizy akt sprawy wynika, że sporna inwestycja nie wpłynie na sposób zagospodarowania, w tym na możliwości zabudowy działki odwołującego, bowiem nieruchomość ta - zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N. D., przyjętego uchwalą nr [...] Rady Gminy N. D. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 143, poz. 3110) – znajduje się na terenie rolnym bez prawa zabudowy (symbol "RP"), w obrębie którego dopuszczono jedynie adaptację istniejącej zabudowy, jej modernizację i uzupełnianie nowymi budynkami w graniach działki zabudowanej. Organ drugiej instancji uznał zatem, że Starosta L. w sposób prawidłowy ustalił obszar oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji krąg stron postępowania, mając na uwadze obowiązujące przepisy, w tym postanowienia ww. planu miejscowego, a także przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Organ podkreślił, że odwołujący nie wskazał na żaden konkretny przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie mógłby skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Źródłem jego interesu nie są także postanowienia powołanej w treści odwołania Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej 25 czerwca 1998 r. w Aarhus. Zdaniem Wojewody argument, że sporna inwestycja znajduje się w bliskim sąsiedztwie działki odwołującego, nie jest zatem wystarczający dla uznania, że posiada on w przedmiotowej sprawie interes prawny.

Organ odwoławczy również powołał się na postanowienie Wójta Gminy N. D. z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania

w sprawie wydania decyzji o środowiskowych dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Podkreślił, że z treści uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, iż przyczyną odmowy wszczęcia postępowania było uznanie, że inwestycja ta nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organy architektoniczno-budowlane nie mają natomiast kompetencji do badania i kwestionowania - w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę - okoliczności, które były przedmiotem odrębnego postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań.

J. W. (reprezentowany przez adwokata T. C.) wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w L. skargę na powyższą decyzję Wojewody, zarzucając jej naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z:

1) art. 64 ust 3 w powiązaniu z art. 32 ust 1 oraz 2 Konstytucji RP poprzez przyjęć, że właściciele sąsiednich nieruchomości mają różne prawo do zabudowy na danym terenie, a także poprzez uznanie, że skarżącemu przysługuje ograniczone prawo w stosunku do właściciela, który wydzierżawił teren pod inwestycję;

2) art. 28 ust 2 w związku z art. 3 pkt 20, w związku z art. 5 ust 1 pkt 9 Pr.bud., w powiązaniu z art. 143 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 ust 3 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że właściciel sąsiedniej nieruchomości nie ma prawa do kwestionowania dokumentacji technicznej przedłożonej przez inwestora, albowiem organ, nie podzielając przywołanego w odwołaniu orzecznictwa NSA, uznał, że stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej może być tylko i wyłącznie osoba, której ograniczenia wprowadzono, zaś ustaleń tych dokonuje się na etapie ustalenia stron. W ocenie skarżącego organ w istocie przyjął, że nie ma stron postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę w odniesieniu do jakiejkolwiek inwestycji, albowiem trudno przypuszczać, że na etapie wniosku inwestor potwierdzi, iż chce wprowadzić ograniczenia poza terenem, do którego posiada tytuł prawny;

3) art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak informacji, jakie parametry techniczne organ analizował oraz, czy uwzględnił maksymalne tilty, a jeżeli nie, to z jakiego powodu oraz - co najważniejsze - na jakiej podstawie prawnej postanowienie Wójta Gminy N. D. z dnia [...] o odmowie wszczęcia postępowania, niemające charakteru merytorycznego i niewydane w trakcie postępowania administracyjnego, ma moc wiążącą w niniejszej sprawie;

4) art. 7 i art. 87 ust 1 w związku z art. 79 ust 1 Konstytucji RP, poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej albowiem Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu, a nie całości danego aktu normatywnego, a także poprzez uznanie, że postanowienie Wójta, niemające charakteru sprawy administracyjnej i nieprzewidziane w obowiązującym systemie prawnym, ma jakiejkolwiek znaczenie dla niniejszej sprawy;

5) art. 2, art. 6 ust 1 lit. "a" oraz art. 9 ust. 2 i 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r., w związku z art. 91 ust 1, 2 i 3 Konstytucji RP w powiązaniu z art. § 2 ust 1 pkt 7 lit. "b" oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. "f" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez przyjęcie, że właściciele sąsiednich nieruchomości, a tym samym również społeczeństwo, nie mają prawa do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która byłaby wymagana dla przedsięwzięcia w przypadku uwzględnia maksymalnych tiltów anten.

W oparciu o przytoczone wyżej zarzuty skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia 24 października 2018 r. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że nie można mylić oceny ograniczenia zagospodarowania nieruchomości w celu ustalenia, czy określony podmiot jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, od oceny oddziaływania, które powoduje, że projektowana inwestycja byłaby niedopuszczalna z uwagi na niezgodność z prawem. W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie nie ustalono, czy pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych znajduje się nad jego działką.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią

w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Na wstępie wskazać należy, że objęte w niniejszej sprawie kontrolą Sądu decyzje organów obu instancji zostały wydane w postępowaniu prowadzonym

w trybie wznowienia postępowania, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. W myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów, wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji objawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania administracyjnego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r., s. 295 i nast.).

Przepisy art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. enumeratywnie wskazują przyczyny, które obligują do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Jedną z tych przyczyn jest, w świetle art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., okoliczność braku udziału strony w postępowaniu bez jej własnej winy. Wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.).

W przedmiotowej sprawie skarżący J. W. - domagając się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty L. z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą O. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w postaci wieży kratowej, na działce nr ewid.[...] położonej w miejscowości R. - jako podstawę swojego żądania wskazał właśnie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., podnosząc, że pomimo posiadania interesu prawnego w tym postępowaniu, wynikającego z prawa własności do działki nr ewid. [...], bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, nie zapewniono mu udziału w postępowaniu w charakterze strony. Rozpoznając wniosek oparty na tej podstawie organy obu instancji zakwestionowały natomiast uprawnienie skarżącego do udziału w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony, w konsekwencji negatywnie oceniając zarzut wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i odmawiając uchylenia ww. decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zważywszy więc na argumenty, które legły u podstaw odmowy uchylenia - po wznowieniu postępowania – ostatecznej decyzji Starosty L. z dnia [...]., stwierdzić należy, że istota zawisłego przed Sądem sporu sprowadza się do oceny legitymacji skarżącego do udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym tą decyzją.

Jak słusznie zauważono w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji organów obu instancji, stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są wyłącznie podmioty wskazane w art. 28 ust. 2 Pr.bud., który to przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a, ustalającego generalną zasadę, iż stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z treści art. 28 ust. 2 Pr.bud. wynika natomiast, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu został przez ustawodawcę zdefiniowany jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (art. 3 pkt 20 Pr. bud.).

Powyższe rozwiązanie, ograniczające zakres podmiotowy postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wprowadzono po to, by oprócz inwestora brały w nim udział wyłącznie te podmioty, które w związku z prowadzeniem robót budowlanych doznają ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, do których mają tytuł prawny, bądź sprawują nad nimi zarząd.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę powinno nastąpić, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy uwzględnieniu nie tylko funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych, lecz również sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego zamierzenia, z jednoczesnym uwzględnieniem treści nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 29 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1509/17 - LEX nr 2499685 i z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 338/17 - LEX nr 2482915; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 1096/17 - LEX nr 2464199).

W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że obowiązkiem organów przy dokonywaniu oceny, czy stanowiąca własność skarżącego działka nr ewid. [...] znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji zaprojektowanej na działce nr ewid.[...], było uwzględnienie nie tylko cech i parametrów przedmiotowej inwestycji, lecz również sposobu zagospodarowania (w tym potencjalnej zmiany sposobu zagospodarowania) działki skarżącego, determinowanego obowiązującymi w odniesieniu do tej nieruchomości regulacjami prawnymi. Co więcej, ustalenie, w jakim stopniu obowiązujące regulacje prawne kształtują możliwość zagospodarowania działki skarżącego, miało decydujące znaczenie dla oceny, czy i ewentualnie w jakim stopniu realny wpływ na sposób zagospodarowania tej nieruchomości będzie miała przedmiotowa inwestycja.

Zasadnie zatem organy wzięły w swych rozważaniach pod uwagę postanowienia obowiązującej dla przedmiotowego terenu uchwały nr [...] Rady Gminy N. D. z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy N. D., zwanego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy N. D. (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2003 r. Nr 143 poz. 3110). W oparciu zaś o tę uchwałę prawidłowo ustalono, że nieruchomość skarżącego, znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem "RP", stanowiącym tereny rolne bez prawa zabudowy. Zgodnie z § 12 rozdz. II ust. 1 pkt 1 i 3 ww. uchwały, na terenach tych wyklucza się lokalizację nowych obiektów i urządzeń budowlanych (z wyłączeniem dróg i sieci infrastruktury technicznej, określonych w planie), zaś dopuszcza się jedynie adaptację istniejącej zabudowy, jej modernizację i uzupełnianie nowymi budynkami w granicach działki zabudowanej, pod warunkiem, że nie koliduje to z zasadami i warunkami ochrony środowiska i krajobrazu kulturowego.

Z projektu zagospodarowania terenu, opracowanego na mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa L. pod nr [...], stanowiącego element projektu budowlanego zatwierdzonego sporną decyzją Starosty L. z dnia [...] r., wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że działka nr [...] jest nieruchomością niezabudowaną (k. 56 projektu budowlanego). Ten stan rzeczy w konfrontacji z przytoczonymi wyżej postanowieniami planu miejscowego oznacza, że na nieruchomości tej nie mogą powstać żadne obiekty ani urządzenia budowlane. Ograniczenie to jest zatem całkowicie niezależne od realizacji spornej stacji bazowej na działce nr ewid.[...]

Innymi słowy, uwzględniając ograniczenia z sposobie zagospodarowania (zabudowy) działki skarżącego wynikające z postanowień powołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie sposób przyjąć, by dodatkowo jakiekolwiek ograniczenia w tym zakresie wprowadzała sporna inwestycja. Wobec treści planu miejscowego inwestycja ta pozostaje bowiem bez wpływu na możliwość zabudowy tej działki.

Ewentualnych ograniczeń w wykorzystywaniu prawa własności względem działki nr ewid. [...] nie sposób wywodzić również z parametrów spornej inwestycji. W tym kontekście należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że sporna stacja bazowa nie spełnia kryteriów nakazujących uznanie jej za przedsięwzięcie mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych odpowiednio w § 2 ust. 1 pkt 7 i w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Niezależnie od faktu, iż ocena ta znajduje potwierdzenie w postanowieniu Wójta Gminy N. D. z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postepowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, na które to postanowienie powołały się organy w kontrolowanych decyzjach, stwierdzić należy, że do takiego samego wniosku prowadzi analiza opisu planowanego przedsięwzięcia zawartego w projekcie budowlanym (k. 95-98), z którego wynika, że w przypadku żadnej z anten zaprojektowanych w spornej stacji bazowej, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi każdorazowo [...] oś głównej wiązki promieniowania w przypadku minimalnego tiltu (najmniej korzystnego) nie napotyka w odległości 200 m (tj. w odległości ponadnormatywnego promieniowania anten o wskazanej mocy, wynikającej z ww. przepisów rozporządzenia) na miejsca dostępne dla ludności, w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.), tj., miejsca, do których dostęp ludności nie jest zabroniony i jest możliwy bez użycia sprzętu technicznego. Minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania w tym zasięgu na miejscem dostępnym dla ludności wynosi bowiem 3,2 m (k. 97 projektu budowlanego). Szkodliwe promieniowanie anten spornej stacji bazowej nie napotyka zatem miejsc dostępnych dla ludności również w obrębie działki skarżącego, zaś wobec postanowień obowiązującego planu miejscowego wykluczających zabudowy tej nieruchomości, na jej terenie, w zasięgu ów szkodliwego promieniowania, miejsca takie nie mogą tez powstać.

Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd w całości podzielił przekonanie organów orzekających w sprawie, że stanowiąca własność skarżącego działka nr ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji budowlanej zaprojektowanej na działce nr ewid.[...], zatwierdzonej pozwoleniem na budowę udzielonym przez Starostę L. w drodze decyzji z dnia [...] r. nr [...] Inwestycja ta została bowiem zaprojektowana w sposób zgodny z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa i jako taka nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącego, bowiem ograniczenia w jej zagospodarowaniu wynikają - niezależnie od udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji - z postanowień jej dotyczących zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz z aktualnego sposobu jej zagospodarowania. Skoro zaś należąca do skarżącego działka nr ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, to w myśl art. 28 ust. 2 Pr.bud. a contrario, skarżącemu nie przysługiwał status strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla tego przedsięwzięcia. Niezapewnienie skarżącemu udziału w charakterze strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją Starosty L., nie wypełnia zatem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i tym samym nie mogło stanowić podstawy do uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Z tych wszystkich względów, wobec barku podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.