Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2014/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka (spr.) WSA Maria Jagielska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2006 r. sprawy ze skargi K. N.V. z siedzibą w E., Holandia na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek pt. "S" w części dotyczącej sposobu i nośnika zapisu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...].08.2005 r. nr [...]Urząd Patentowy RP działając na podstawie art. 245 ust.1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej w zw. z art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy p.w.p., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. o odmowie udzielenia patentu na wynalazek

pt.: "S " w części dotyczącej sposobu i nośnika zapisu.

Z akt administracyjnych wynika, że w dniu [...].05.1998 r. firma K. NV, E., Holandia dokonała zgłoszenia wynalazku "S" (wejście w fazę krajową międzynarodowego zgłoszenia [...]) – nr [...].

W piśmie z dnia [...].04.2004 r. Urząd Patentowy RP w trybie art. 49 ust. 2 pwp zawiadomił Zgłaszającego o istnieniu przeszkód do uzyskania patentu. Zdaniem Urzędu przedmiot zgłoszenia pt.: "S" określony zastrzeżeniami patentowymi nr 1 i nr 2 nie stanowi rozwiązania

o charakterze technicznym – w kategorii sposobu, stosownie do art. 10 ustawy

o wynalazczości. Postępowanie przedstawione w zastrzeżeniu zależnym, mające określać wynalazek w kategorii sposobu, nie przedstawia ciągu czynności technicznych w sensie oddziaływania na materię prowadzących do osiągnięcia celu określonego w tytule zapisu informacji. Sformułowanie podane w części znamiennej zastrz. 1: "kod identyfikacyjny zapisuje się... nie określa kolejnych kroków czynnościowych prowadzących do realizacji takiego zapisu ani środków do realizacji takich kroków. Postępowanie podane w zastrz. 1 sprowadza się do stwierdzenia, iż sposób cyfrowego zapisu informacji, wg wynalazku polega na tym, że zapisuje się kod identyfikacyjny" – brak jakiejkolwiek procedury przebiegającej w czasie.

Zdaniem Urzędu zakres żądanej ochrony, określony zastrz. 1, 2 podaje efekt bliżej nie określonego postępowania czynnościowego określonego w zastrz. 3 –

w ujęciu funkcjonalnym, co nie charakteryzuje wynalazku w kategorii sposobu.

W zawiadomieniu nadto podniesiono, iż przedmiot zgłoszenia

pt.: "U" określony zastrzeżeniem patentowym nr 4, nie został przedstawiony w sposób dostatecznie ujawniający wszystkie istotne dane potrzebne do jego zrealizowania stosownie do art. 26 ustawy o wynalazczości.

W odpowiedzi na w/w zawiadomienie zgłaszający przesłał przeredagowane zastrzeżenia patentowe wyjaśniając, że "nowy zestaw zastrzeżeń" został opracowany dla uwydatnienia technicznego charakteru rozwiązania i ujednolicenia zastrzeżeń z tymi, które są przedmiotem postępowania przed Europejskim Urzędem Patentowym.

Zdaniem Zgłaszającego, który nie zgodził się z przedstawionym

w zawiadomieniu stanowiskiem Urzędu, zastrzeżenie nr 1 dotyczy sposobu zapisu informacji, a charakter techniczny etapów sposobu wg tego zastrzeżenia należy oceniać mając na uwadze fakt, że w przyrodzie nie występuje sposób zapisu informacji, który nie obejmowałby oddziaływania na materię. Nie można zapisać informacji bez oddziaływania na materię, dlatego też sposób zapisu informacji wg zastrzeżenia 1 posiada charakter techniczny w sensie oddziaływania na materię. Zastrzeżenie nr 1 jako całość ujawnia ciąg czynności technicznych, a kolejność ich wykonywania pokazuje, że sama procedura jest rozłożona w czasie. W nowych zastrzeżeniach terminy "bloki początkowe" i "bloki końcowe" zostały doprecyzowane przez wskazanie, że bloki początkowe są zapisywane bezpośrednio przed fragmentem programu, a bloki końcowe bezpośrednio za fragmentem programu. Odnosząc się do zarzutu, iż przedmiot zgłoszenia określany zastrzeżeniem nr 4 nie został przedstawiony w sposób dostatecznie ujawniający wszystkie istotne dane potrzebne do jego zrealizowania. Zgłaszający podniósł, iż to zastrzeżenie opisuje urządzenie w sposób funkcjonalny i osoba o stosownym wykształceniu wykorzystując informacje zawarte w opisie badanego zgłoszenia jest w stanie zbudować urządzenie zapisujące.

W kolejny zawiadomieniu – z dnia [...].01.2005 r. Urząd Patentowy RP stwierdził, iż część wynalazków ujętych w zgłoszeniu nie spełnia wymogów art. 10 ustawy o wynalazczości. Na przedmiot zgłoszenia w kategorii sposobu określony zastrzeżeniami patentowymi nr 1 i 2 oraz na przedmiot zgłoszenia dotyczący nośnika określony zastrzeżeniem nr 3 nowej wersji zastrzeżeń nie może zostać udzielony patent ponieważ wymienione przedmioty nie stanowią rozwiązania

o charakterze technicznym. Analiza zastrzeżeń patentowych nr 1 i 2 wskazuje bowiem na to, że w stanie faktycznym nie jest zastrzegany sposób cyfrowego zapisu informacji na nośniku ale rodzaj i kolejność zapisywanych informacji.

Zgodnie z zastrzeżeniem niezależnym na nośniku jest zapisywany program podzielony na fragmenty i przeplatany blokami danych z zapisanym kodem identyfikacyjnym urządzenia. Treść oraz ustalona kolejność zapisywanej informacji jest tworem intelektualnym, ma charakter umowny i nie posiada charakteru technicznych w sensie oddziaływania na materię. Urząd Patentowy zwrócił nadto uwagę na to, że Zgłaszający przyznał w opisie fig. 1, że sposób zapisu danych na płycie CD nie jest przedmiotem tego wynalazku. Nadto w zawiadomieniu podniesiono, że w sposobie fizycznego zapisywania danych na nośniku można dopatrzyć się oddziaływania na materię, jednak w przypadku zgłoszenia to nie taki sposób zapisu ma podlegać ochronie, tylko koncepcja ustawienia odpowiedniej informacji w ustalonej kolejności, a zatem twór nie mający charakteru technicznego. Urząd Patentowy RP stwierdził nadto, że rozwiązanie nazwane nośnikiem określone zastrzeżeniem patentowym nr 3 również nie stanowi rozwiązania o charakterze technicznym. Zastrzeżenie to nie przedstawia bowiem konstrukcji nośnika

(składu, struktury) tylko wymienia rodzaj i kolejność danych, jakie są w nim zapisane i z analogicznych powodów co rozwiązanie w kategorii sposobu nie ma zdolności patentowej.

Zgłaszający także i w tym przypadku nie zgodził się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego odnosząc się w piśmie z dnia [...].03.2005 r. do zarzutów Urzędu.

Decyzją z dnia [...].04.2005 r. nr [...] Urząd Patentowy RP na podstawie art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (tj. Dz. U. nr 26, poz. 117 z 1993 r.) w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119 ze zm.) oraz art. 49 ust. 1 i art. 50 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej odmówił udzielenia patentu na wynalazek pt.: "S"

w części określonej zastrzeżeniami nr 1, 2 dotyczącej sposobu cyfrowego zapisu informacji oraz określonej zastrzeżeniem nr 3 dotyczącej nośnika zapisu do rejestracji informacji cyfrowej.

Urząd Patentowy podtrzymał swoje stanowisko przedstawione

w zawiadomieniu z dnia [...].01.2005 roku. Zdaniem Urzędu nie ma rozbieżności pomiędzy użytym w zawiadomieniach określeniem stanowić, a podanym

w przepisach wykonawczych określeniem dotyczyć. Zgodnie z powołanym przepisem podstawowym do oceny zdolności patentowej przedmiotu zgłoszenia

tj. art. 10 ustawy o wynalazczości (wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest rozwiązanie o charakterze technicznym) wymagane jest aby rozwiązanie było rozwiązaniem o charakterze technicznym, a zatem miało, posiadało charakter techniczny (a nie tylko dotyczyło rozwiązania posiadającego taki charakter). Użyte

w zawiadomieniach określenie stanowić rozwiązanie o charakterze technicznym jest powszechnie używane w opiniach i orzeczeniach Urzędu Patentowego i oznacza tyle co rozwiązanie o charakterze technicznym (Sposób stanowi rozwiązanie

o charakterze technicznym jeżeli określony jest zespołem czynności, operacji, procesów uporządkowanych według z góry ustalonej kolejności, warunkami

w których się one odbywają (np. temperatura, czas trwania, ciśnienie, wilgotność) oraz stosowanymi surowcami i rodzajami energii. Użyte w przepisach wykonawczych określenie dotyczyć określonego sposobu technicznego oddziaływania na materię podkreśla jedynie, że rozwianie ma mieć bezpośredni związek z oddziaływaniem na materię, a nie jak interpretuje to Zgłaszający

(w oderwaniu od przepisów zasadniczych) pozostawać w jakiejś relacji z tego typu rozwiązaniem.

Wymaganie, aby przedmiot zgłoszenia był całkowicie i kompletnie zdefiniowany przez zastrzeżenie patentowe niezależne nie jest, zdaniem Urzędu Patentowego, nieuprawnione i bezpodstawne. Szczególne znaczenie zastrzeżeń patentowych wynika z faktu, że właśnie przy ich pomocy Zgłaszający precyzuje swoje roszczenia do udzielenia żądanej ochrony, czyli określa zakres żądanego prawa wyłącznego, o które się ubiega. Zakres ten Urząd Patentowy ocenia w trakcie badania pod kątem zdolności patentowej. Zastrzeżenia patentowe niezależne powinny określać wynalazek środkami technicznymi odpowiednimi dla każdej kategorii wynalazku, prowadzącymi do uzyskania pożądanego rezultatu, czyli zamieszczone w tych zastrzeżeniach patentowych rozwiązania powinny być zupełne, to znaczy rozwiązywać postawione zagadnienie (teza wynikająca z decyzji Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP z dnia [...] kwietnia 1992 r. sygn. akt. odw. [...], opublikowana w Wiadomościach Urzędu Patentowego, nr [...], str. [...]). Brak charakteru technicznego zastrzeżenia patentowego niezależnego to, zdaniem Urzędu, nie jedynie nieprawidłowa budowa zastrzeżeń, a podstawowa wada decydująca o braku zdolności patentowej przedmiotu zgłoszenia. Niezrozumiałe jest zatem co podniesiono w uzasadnieniu w/w decyzji, oczekiwanie Zgłaszającego, że Urząd wyda w tej sprawie postanowienie na podstawie §21 czy §27 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17.09.2001r., gdyż przepisy te stosuje się w przypadku braków formalnych, proceduralnych, a nie zarzutów merytorycznych. Jeżeli jednak, zdaniem Zgłaszającego, postawiony zarzut wynikał z nieprawidłowej budowy zastrzeżeń patentowych to miał on prawo nadesłać nową wersję zastrzeżeń usuwającą tą nieprawidłowość (zgodnie z § 32 ust. 5 w/w rozporządzenia).

Fakt nadania przedmiotowi zgłoszenia tytułu "s", zdaniem Urzędu Patentowego, nie przesądza, że istotą wynalazku jest faktycznie sposób cyfrowego zapisu rozumianego jako ciąg czynności technologicznych prowadzących do realizacji takiego zapisu. Podawane w części nieznamiennej cechy zastrzeganego sposobu to: "nagranie realizuje się podczas sesji nagraniowej" – informacja ta nie stanowi środka technicznego w kategorii sposobu (nie dotyczy fizycznej czynności zapisu ani sterowania procesem zapisywania), "nagranie zawiera fragment programu, w którym zapisuje się informację" – ogólnikowo określona część danych do zapisania (brak charakteru technicznego), "przed zapisaniem fragmentu programu zapisuje się ustaloną liczbę bloków początkowych bezpośrednio poprzedzających ten fragment programu i/lub po zapisaniu fragmentu programu zapisuje się ustaloną liczbę bloków końcowych bezpośrednio następujących po tym fragmencie programu" – ustalenie kolejności zapisywanych danych (koncepcja, a nie realizacja techniczna), "ponadto podczas sesji nagraniowej, na nośniku zapisuje się kod identyfikacyjny urządzenia zapisującego użytego do zapisu w czasie sesji nagraniowej" – podaje rodzaj zapisywanej informacji, kod identyfikacyjny urządzenia zapisującego nie jest informacją sterującą czy kontrolującą proces zapisu jak sugeruje Zgłaszający, tylko jedną z zapisanych danych do późniejszego odtworzenia i wykorzystania. Cecha znamienna na którą Zgłaszający ubiega się o ochronę "kod identyfikacyjny zapisuje się w przynajmniej jednym z bloków początkowych i bloków końcowych", nie jest, w ocenie Urzędu Patentowego, cechą techniczną dotyczącą fizycznej czynności zapisu danych ani cechą procesu sterowania zapisywanymi danymi, tylko dotyczy rodzaju i kolejności (miejsca) zapisywanych danych i zakres ochrony dotyczy właśnie rodzaju i kolejności zapisywanych danych, a nie usprawnienia procesu zapisywania.

Zdaniem Urzędu Patentowego wskazane w piśmie Zgłaszającego z dnia [...].03.2005 r. orzeczenie Europejskiego Urzędu Patentowego nie ma związku

z rozpatrywanym zgłoszeniem. Przedmiot zgłoszenia nie zastrzega bowiem formatu zapisu danych, a wskazany kod identyfikacyjny, nie jest daną funkcjonalną

w procesie zapisu (mającą istotny wpływ na przebieg czy sterowanie zapisem) tylko daną użytkową umożliwiającą późniejsze wykorzystanie do identyfikacji urządzenia. Nadto Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu w/w decyzji podniósł, że zastrzeżenie patentowe niezależne dotyczące nośnika informacji powinno zawierać konstrukcję nośnika informacji. Z tego powodu nie ma znaczenia typ danych zapisywanych na tym nośniku. Nie jest istotne z wynalazczego punktu widzenia czy dane te są kognitywne czy funkcjonalne. Istotna jest struktura budowy zastrzeganego nośnika, a nie rodzaj zapisywanej informacji i cele, do których zapisywana informacja jest wykorzystywana.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Zgłaszający wniósł o uchylenie w/w decyzji. Zdaniem Zgłaszającego stanowisko Urzędu wynika z błędnego rozumienia pojęcia charakteru technicznego wynalazków, zawartego

w szczególności w przepisach ustawy o wynalazczości z dnia 19 października 1972 r.

W uzasadnieniu wniosku Zgłaszający podniósł, że z treści przepisów ustawy o wynalazczości wynika jednoznacznie, iż ustawodawca celowo zdecydował się na odstąpienie od wprowadzenia legalnej definicji pojęcia "rozwiązanie o charakterze technicznym" poprzez wskazanie jego sztywnych ustawowych desygnatów. Nie zawarł również delegacji ustawowej upoważniającej do ich doprecyzowania w akcie wykonawczym. W ten sposób ustawodawca uniknął konieczności dokonywania kolejnym zmian legislacyjnych, ze względu na dokonujący się w szybkim tempie postęp techniczny, uniknął również problemów zwianych z dostosowaniem zakresu pojęć ustawowych do dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości. Ta "elastyczność" ustawodawcy przeniosła ciężar doprecyzowania zakresu przedmiotowego pojęcia,

a tym samym konieczność wskazania jego aktualnych desygnatów, na organ badający zgłoszenie wynalazku, tak aby spełnione zostały podstawowe dyrektywy dokonania owego doprecyzowania wynikające z art. 7 i 77 kpa.

Wskazówkę co do tego, jak należy rozumieć charakter techniczny rozwiązania zawierają przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września

2001 r., w szczególności zaś § 32.1 rozporządzenia, z którego a contrario wynika, iż za wynalazek podlegający opatentowaniu Urząd Patentowy powinien uznać taki przedmiot zgłoszenia, który dotyczy sposobu technicznego oddziaływania na materię. A zatem to, czy rozwiązanie jest wynalazkiem, uwarunkowane jest bezpośrednio istnieniem związku pomiędzy rozwiązaniem a oddziaływaniem na materię.

Skoro bowiem art. 10 ustawy o wynalazczości uznaje za wynalazek rozwiązanie o charakterze technicznym, a §32.1 rozporządzenia stwierdza, że wynalazek dotyczy technicznego sposobu oddziaływania na materię, to należy uznać, że rozwiązaniem o charakterze technicznym jest takie rozwiązanie, które dotyczy technicznego sposobu oddziaływania na materię.

Przedmiotem wynalazku zdefiniowanym w tytule jest "S". Celem wynalazku jest uzyskanie takiego procesu zapisu informacji, w którym zapis treści na nośniku zostałby cyfrowo oznaczony kodem identyfikacyjnym urządzenia wykonującego ten zapis.

Sposób i urządzenie według wynalazku umożliwiają automatyczne oznaczenie zapisu wykonywanego na nośniku informacji tak, że operacje te są niezauważalne dla użytkownika inicjującego proces zapisu. Rozwiązanie według wynalazku pozwala również na zidentyfikowanie urządzenia dokonującego zapis, stanowiąc skuteczne narzędzie w walce z nieuprawnionym kopiowaniem treści chronionych prawami autorskimi. W szczególności sposób cyfrowego zapisu informacji jest procesem maszynowym, wykonywanym automatycznie, w którym udział człowieka ograniczony jest do wydania polecenia wykonania zapisu. Wszystkie operacje związane z procesem oznaczania są wykonywane automatycznie przez urządzenie według wynalazku i skutkują bezpośrednio uzyskaniem nośnika zapisu, na którym umieszczony jest oznaczony zapis. Zdaniem Zgłaszającego, zarzut Urzędu jakoby przedmiotem zgłoszenia były wyłącznie operacje abstrakcyjno-logiczne nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych sprawy, ponieważ operacje abstrakcyjno-logiczne same w sobie nie stanowią istoty wynalazku. Przedmiotem zgłoszenia jest bowiem rozwiązanie bazujące na zastosowaniu operacji

o charakterze logicznym tak, aby osiągnąć cel wynalazku. Zastosowanie sposobu według wynalazku prowadzi do uzyskania innej formy zapisu informacji, a żądany zakres ochrony stanowi integralną część całego procesu cyfrowego zapisu informacji. Pominięcie w procesie zapisu etapu, o ochronę którego wnosi Zgłaszający, skutkuje uzyskaniem innego od zakładanego celem wynalazku procesu zapisu informacji,

tj. zapisu pozbawionego kodów identyfikujących.

Zdaniem Zgłaszającego nieuprawnione jest stanowisko Urzędu Patentowego, ograniczające swobodę wynalazczą jedynie do rozwiązań polegających wyłącznie na fizycznym zapisie informacji, przy całkowitym pominięciu warstw sterujących

i identyfikacyjnych, świadczących o unikalności rozwiązania, oraz odmawianie przez Urząd przyznania ochrony patentowej na takie wynalazki. Takie stanowisko Urzędu świadczy o niewłaściwym rozumieniu istoty charakteru technicznego wynalazków. Przedstawiając swoje stanowisko w powyższym zakresie zgłaszający odwołał się do praktyki Europejskiego Urzędu Patentowego, który jak podano we wniosku wypracował linię orzecznictwa uznającą charakter techniczny rozwiązania, wynikający zarówno z uzyskania dalszych efektów technicznych, jak i z faktu rozwiązania problemu technicznego. We wniosku zwrócono też uwagę na to, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych oraz skutkach patentu europejskiego w Rzeczypospolitej Polskiej przez uzyskanie patentu europejskiego, w którym Polska zostaje wyznaczona jako kraj ochrony, nabywa się takie same prawa, jakie przyznaje patent udzielony przed polskim Urzędem Patentowym i z tego też względu przy interpretacji przepisów regulujących przesłanki zdolności patentowej należy w jak najszerszym zakresie przyjąć ich wykładnię, dokonaną przez EPO.

Nadto podniesiono, że w przypadku rozpatrywanego zgłoszenia dalszym efektem technicznym jest uzyskanie oznaczonego zapisu na nośniku zapisu,

a rozwiązywanym problemem jest możliwość maszynowej identyfikacji nośników zapisu. Tak więc, osiągnięcie zakładanego celu, jakim jest rozwiązanie znanego problemu technicznego, związanego z automatycznym oznaczaniem sesji zapisu wykonywanych na nośniku zapisu informacji stanowi, zdaniem Zgłaszającego argument przemawiający za uznaniem zastrzeganego rozwiązania za wynalazek, zasługujący na ochroną patentową.

Zdaniem Zgłaszającego Urząd Patentowy nie dostrzegł wyraźnej różnicy pomiędzy danymi poznawczymi (treści kognitywne) i danymi, które z punktu widzenia procesu zapisu posiadają charakter funkcjonalny i argumentacja poparta orzeczeniami Izby Odwoławczej EPO [...] ([...]) oraz [...]

([...]), została w trakcie badania sprowadzona do nieistotnego, marginalnego wątku, podczas gdy z wymienionych powyżej orzeczeń Izby Odwoławczej przy EPO wynika, że przy określaniu zakresu wykluczeń z patentowalności zakreślonych

w art. 52 (2) i (3) Europejskiej Konwencji Patentowej należy uwzględnić dwa typy danych. Dane "rzeczywiste" (określone w orzeczeniach jako "treści kognitywne"), na przykład dane wideo lub audio, oraz dane odnoszące się do danych funkcjonalnych, na przykład informacje synchronizujące, adresy itp. Według wymienionych powyżej orzeczeń Izby Odwoławczej przy EPO, tylko pierwszy typ danych jest objęty wykluczeniem z mocy art. 52 (a) i (3) EPC.

W przedmiotowym zgłoszeniu w kategorii sposobu etapem, o ochronę którego ubiega się Zgłaszający, jest wprowadzenie do bloku początkowego i bloku końcowego "kodu identyfikacyjnego". Kod identyfikacyjny jest typowym przykładem danych funkcjonalnych przeznaczonych do warunkowego sterowania procesem odczytu. Dane funkcjonalne, stanowią integralną część i są nierozerwalnie związane z zastrzeganym procesem zapisu informacji. Zgłaszający, co podniósł we wniosku, na żadnym etapie postępowania nie wnosił o ochronę treści kognitywnych, wykraczających poza zakres patentowalności.

Zgłaszający podniósł nadto, że zarówno tytuł jak i niezależne zastrzeżenia patentowe wyraźnie określają przedmiot wynalazku jako sposób cyfrowego zapisu informacji, natomiast żądany zakres ochrony obejmuje zastosowanie koncepcji logicznej, prowadzącej do osiągnięcia celu, jakim jest uzyskanie oznaczonego zapisu informacji utrwalonego na nośniku. Proces cyfrowego zapisu informacji ze swojej natury obejmuje szereg wyższych warstw abstrakcyjno-logicznych, które

w przypadku maszyn cyfrowych obejmują wykonywanie operacji sterujących identyfikujących i kontrolno-pomiarowych. Wszystkie te etapy stanowią elementy sposobu i definiują operacje, które mają na celu uzyskanie zapisanego nośnika informacji o zakładanych parametrach (takim parametrem jest możliwość identyfikacji zapisu). Zgłaszający nigdy nie żądał uzyskania ochrony obejmującej operacje abstrakcyjno-logiczne, zaś zakreślony zakres ochrony obejmuje sposób cyfrowego zapisu informacji, którego jeden z kluczowych etapów obejmuje, zdaniem Zgłaszającego, nowe i nieoczywiste zastosowanie takich operacji w postaci ekonomicznie racjonalnej implementacji sposobu według wynalazku.

Badając zdolność patentową zgłoszonych wynalazków, Urząd Patentowy winien każdorazowo wypełnić aktualną treścią pojęcie "techniczności" zawarte

w art.10 ustawy o wynalazczości, a tym samym uwzględnić postęp techniczny

i dostosować zakres pojęć ustawowych do dynamicznie rozwijającej się rzeczywistości. Powyższe powinno zatem zostać uwzględnione także przy ocenie zdolności patentowej i technicznego charakteru zastrzeganego nośnika. Zapis wykonywany automatycznie przez urządzenie bazuje na zastosowaniu operacji abstrakcyjno-logicznych, ponieważ urządzenie jest pozbawione możliwości rozumowania, wykonuje w ustalonej kolejności ciąg zdefiniowanych w opisie operacji, które powodują uzyskanie zakładanego przez projektantów efektu

w postaci nośnika zapisu, który wyraźnie odróżnia się w warstwie zapisu od innych nośników zapisanych z wykorzystaniem konwencjonalnych urządzeń zapisujących. Operacja takie można na podstawie opisu zgłoszenia zidentyfikować i odtworzyć

w szeregu różnych przykładów wykonania. Nośnik ten posiada unikalne cechy pozwalające na podstawie umieszczonego na nim oznaczenia zidentyfikować urządzenie/urządzenia zapisujące, nawet w przypadku, gdy na tym samym nośniku zapis wykonywało szereg różnych urządzeń zapisujących. Rozwiązanie zdefiniowane w zastrzeżeniu 3 jako nośnik mieści się, zdaniem Zgłaszającego,

w kategorii produktu i jako takie zasługuje na uzyskanie ochrony patentowej.

Zdaniem Zgłaszającego, Urząd Patentowy RP prowadząc badanie zgłoszenia, błędnie przyjął, że przedmiot zgłoszenia musi być całkowicie i kompletnie zdefiniowany przez zastrzeżenia patentowe. Funkcją zastrzeżeń patentowych jest określenie żądanego zakresu ochrony, natomiast przedmiot zgłoszenia jest zdefiniowany przez całość dokumentacji patentowej łącznie z załączonymi figurami rysunku, w szczególności powinien go określać tytuł wynalazku. Zastrzeżenie 1

w sposób zupełny pokazuje wszystkie etapy prowadzące do uzyskania zapisu oznaczonego, pozostawiając znawcy dopuszczalną w świetle obowiązujących przepisów prawa swobodę projektową w doborze poszczególnych sposobów implementacji rozwiązania. Zatem stawianie przez Urząd wymagania, aby

w zastrzeżeniu opisany był każdy z oczywistych dla znawcy i znany ze stanu techniki elementarny sposób implementacji elementów składowych rozwiązania jest niezasadne.

Nadto Zgłaszający podniósł, że przedmiot wynalazku zgodnie z § 6 ust. 1

pkt 1 powołanego rozporządzenia, został określony jednoznacznie przez tytuł wynalazku i jest nim "S" i ekspert jest w stanie określić przedmiot zgłoszenia na podstawie części nieznamiennej zastrzeżenia niezależnego §8 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, zawierającej przytoczenie tytułu jak również zespół cech technicznych opisujących sposób cyfrowego zapisu informacji, a zakres ochrony wynikający z części znamiennej poprawionego zastrzeżenia 1 obejmuje jeden z etapów procesu zapisu informacji, mianowicie etap umieszczania kodu identyfikacyjnego w jednym z bloków początkowych lub końcowych.

Zgłaszający nie podzielił stanowiska Urzędu Patentowego RP, że etap oznaczania zapisywanych treści kodem identyfikacyjnym nie stanowił środka technicznego sterującego procesem zapisu. Etap oznaczania zapisu kodem identyfikacyjnym jest etapem procesu zapisu, który decyduje o unikalności rozwiązania. Zapis z kodem identyfikacyjnym jest zatem cechą wyróżniającą

i stanowi o istocie wynalazku. Sterowanie procesem zapisu może odbywać się na wielu różnych płaszczyznach, np. funkcja sterująca operacji umieszczania kodu identyfikacyjnego przejawia się w umieszczeniu na nośniku zapisu określonego oznaczenia. Oznaczenie to, w sposób dystynktywny wyróżnia, zdaniem Zgłaszającego, zapis wykonany za pomocą urządzenia według wynalazku, spośród innych zapisów wykonanych innymi urządzeniami na tym samym nośniku.

Urząd Patentowy podejmując w dniu [...].08.2005 r. zaskarżoną decyzję mocą której utrzymał w/w decyzję w mocy w uzasadnieniu decyzji podniósł, co następuje:

Treść zastrzeżeń patentowych 1-3 jest jasna i klarowna. Indywidualny kod identyfikacyjny ([...]) urządzenia zapisującego jest zapisywany w blokach początkowych i końcowych programu. Chodzi o zapis treści, czyli zapis wyłącznie

w sensie logicznym. Jak stwierdza się na s. 4 w.19-22: "sposób zapisu danych na płycie CD nie jest przedmiotem tego wynalazku, a dokładna znajomość tego procesu nie jest potrzebna dla zrozumienia idei wynalazku". Jak przedstawiono to

w poprzedzającym fragmencie opisu wynalazku (a także bardziej szczegółowo

w przykładzie wykonania) dotychczas kod [...] był zapisywany przy nagraniach dźwiękowych i był przeplatany z zapisem właściwej informacji. Nie jest to praktyczne w przypadku zapisu zwykłych danych, gdyż występuje wtedy konieczność zapisu krótkich sekwencji i nie można sobie pozwolić na długi okres czasu zapisu pełnego kodu [...]. Niezweryfikowana faktycznym stanem wiedzy inwencja Zgłaszającego polega na znalezieniu w specyfikacji standardu CD niewykorzystanych miejsc w blokach początkowych i końcowych, które nadają się do zapisywania informacji związanej z urządzeniem do nagrywania. Zapisy te są potrzebne po to, by później były odczytywane maszynowo i sterowały urządzeniem odczytującym. Ten później wykorzystywany skutek zapisu (odczytywanie

i sterowanie) ma stanowić według Zgłaszającego powód, by zapisanie tej samej informacji ([...]) w nieco innym niż dotychczas miejscu uznać za rozwiązanie

o charakterze technicznym.

Urząd Patentowy nie podzielił tego stanowiska Zgłaszającego. Nie ma zdaniem Urzędu powodów, by bardzo odległy skutek rozwiązania czysto logicznego powodował, by zmieniało ono charakter z logicznego na materialny i stawało się wynalazkiem. Patentowaniu podlegają rozwiązania, a nie ich skutki. Urząd zwrócił nadto uwagę, że do kwestii co jest a co nie jest wynalazkiem odniósł się w podobnej sprawie WSA w swym wyroku z 20 kwietnia 2004 r. (syg. akt 6 II SA 3937/02),

z którego zdaniem Urzędu wynika, że jeżeli wkład wynalazczy leży wyłącznie

w obszarze nietechnicznym rozwiązanie należy uznać za niepatentowalne,

a deklarowany w przedmiocie zgłoszenia wkład wynalazczy leży wyłącznie

w obszarze nietechnicznym. Ani to, że określa się indywidualny kod identyfikacyjny ([...]) urządzenia zapisującego, ani to, że jest on zapisywany w blokach początkowych i końcowych programu, nie jest cechą techniczną. Rozwiązania podobne do rozpatrywanego nie podlegają patentowaniu, bo wykluczeniu z zakresu działania prawa patentowego podlegają przedmioty zgłoszenia o charakterze "abstrakcyjnym", a w obszarze przetwarzania danych inwencja wyraża się właśnie w kreowaniu nowych abstrakcji. "Techniczne" (tzn. konkretne, namacalne

i powiązane z siłami natury) są w tym obszarze najwyżej trywialne przejawy działania znanych, konwencjonalnych urządzeń programowalnych. Te materialne przejawy działania pojawiają się dopiero po rozwiązaniu abstrakcyjnego problemu

i nie są z nim zintegrowane.

Nadto w uzasadnieniu w/w decyzji podniesiono, iż w sformułowaniu

z polskich przepisów wykonawczych do prawa patentowego "nie dotyczy on żadnego wytworu materialnego nadającego się do wykorzystania, określonego za pomocą cech technicznych odnoszących się do jego budowy lub składu ani określonego sposobu technicznego oddziaływania na materię" mowa jest o tym co podlega lub nie podlega patentowaniu, a nie o tym co ma jakiś z nim związek. Dlatego patentowalnymi są wyłącznie rozwiązania problemów technicznych. Nie wystarczy by techniczny był problem, czy tylko efekt (skutek) rozwiązania. Innowacja, która nie wnosi wkładu technicznego do stanu techniki nie stanowi wynalazku w sensie prawa patentowego.

W zastrzeżeniu muszą być też zawarte wszystkie istotne dla wynalazku atrybuty (cechy konstytutywne) rozwiązania. Pogląd, że cechy decydujące

o możliwości zaliczenia przedmiotu zgłoszenia do tworów patentowych mogą być poza zakresem ochrony (tym jest treść zastrzeżeń) jest, zdaniem Urzędu, nie do przyjęcia.

Natomiast, jeśli chodzi o orzecznictwo EPO Urząd Patentowy stwierdził, że na przedmiot zgłoszenia nie został udzielony patent europejski i podniósł, że jak zauważyła reprezentująca Komisję Europejską [...], po odrzuceniu

[...] lipca 2005 r. przez Parlament propozycji dyrektywy o "wynalazkach realizowanych przy pomocy komputera", w 25 państwach członkowskich obowiązują odrębne praktyki interpretowania granic patentowalności. Odnosząc się do preferowanej przez Zgłaszającego praktyki EPO Urząd Patentowy odwołał się do wypowiedzi posła sprawozdawcy M. R.: "Tę odmowę zaakceptowania Wspólnego Stanowiska należy rozumieć jako sygnał dla Europejskiego Urzędu Patentowego. Parlament Europejski odmówił ratyfikacji dokonanego drogą decyzji administracyjnych poszerzenia pojęć zdolności patentowej tak, by obejmowały one oprogramowanie. Jeżeli te rozszerzenia (zakresu stosowania prawa patentowego) będą kontynuowane to pojawi się wyraźna większość parlamentarna, która położy im kres".

Urząd Patentowy podniósł nadto, że nie ma podstaw do twierdzenia, że urządzenie umieszczające kod identyfikacyjny na nośniku zostało uznane przez Urząd Patentowy jako posiadające zdolność patentową bowiem w sprawie zastrzeżenia nr 4 nie podjęto jeszcze decyzji. Jak do tej pory Urząd Patentowy rozpatrywał przedmiot zgłoszenia tylko pod kątem tego, czy jest on wynalazkiem.

W skardze na w/w decyzję Zgłaszający zarzucił naruszenie art. 10 ustawy

o wynalazczości z dnia 19 października 1972 r. oraz art. 32 ust.1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września 2001 r. w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy pwp – poprzez bezzasadne przyjęcie przez UP RP, że zgłoszone rozwiązanie

w części dotyczącej sposobu i nośnika nie stanowi rozwiązania o charakterze technicznym i naruszenie art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa

w zw. z art. 252 ustawy pwp – poprzez brak wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne założenia natury faktycznej i prawnej.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący ponowił argumentację przedstawioną we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zwracając uwagę na to, iż praktyka EPO pod względem oceny tego typu rozwiązań, co objęte przedmiotowym zgłoszeniem w sposób znaczący różni się od praktyki stosowanej przez Urząd Patentowy RP.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie. Zdaniem Urzędu wielostronicowe rozważania skargi w ogóle nie odnoszą się do treści przedmiotu zgłoszenia. Skarżący przedstawia w skrócie szkic doktryny, zgodnie z którą można opatentować wszystko co ma związek z techniką. Tym podejściem jest skażona praktyka Europejskiego Urzędu Patentowego ale Polska nie jest jedynym państwem członkowskim, w którym ten aspekt doktryny EPO nie jest aprobowany. Państwa członkowskie Europejskiej Organizacji Patentowej obowiązuje Europejska Konwencja Patentowa, a nie rozszerzająca interpretacja tej Konwencji

w postaci wytycznych Prezesa EPO, a w Konwencji nie ma pojęcia wkładu technicznego, którym EPO zastąpiło ugruntowane w prawie patentowym rozumienie rozwiązania technicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a.)

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Ustawa Prawo własności przemysłowej w art. 315 ust. 3 wyraża zasadę,

w myśl której zdolność patentową wynalazku zgłoszonego do ochrony przed wejściem w życie tej ustawy tj. przed 22.08.2001 r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. Przedmiotowe zgłoszenie zostało dokonane w dniu [...].08.1998 r., a zatem pod rządami ustawy z dnia 19.10.1972 r. o wynalazczości.

Art. 10 powołanej ustawy stanowiący podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi, iż wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest nowe rozwiązanie o charakterze technicznym nie wynikające w sposób oczywisty ze stanu techniki i mogące nadawać się do stosowania.

Urząd Patentowy RP odmowę udzielenia patentu w części dot. sposobu cyfrowego zapisu informacji i dot. nośnika zapisu do rejestracji informacji cyfrowej uzasadnił tym, że przedmiot zgłoszenia w tej części nie stanowi rozwiązania

o charakterze technicznym.

Przepisy ustawy o wynalazczości, na co zwraca uwagę skarżący, nie zawierają definicji "rozwiązania o charakterze technicznym". Pewną wskazówkę co do rozumienia tego pojęcia zawiera, zdaniem skarżącego, § 32 ust.1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17.09.2001 r. w sprawie dokonywania

i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych. Należy jednak zwrócić uwagę na to, że rozporządzenie jest aktem wykonawczym do ustawy prawo własności przemysłowej i zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 93 pwp (i art. 101 w zakresie wzorów użytkowych). Upoważnienie ustawowe zawarte

w tym przepisie obejmuje określenie przez Prezesa Rady Ministrów szczegółowych wymogów zgłoszenia wynalazku, szczegółowego zakresu i trybie rozpatrywania

i badania zgłoszenia i jako takie obejmuje tylko zagadnienia procesowe. Taki też charakter ma powołane rozporządzenie i z tego też względu określona w nim procedura odnosi się również do zgłoszeń dokonanych przed wejściem w życie ustawy prawo własności przemysłowej. Natomiast, jak wyżej wskazano, gdy chodzi o przepisy prawa materialnego to zastosowanie mają przepisy ustawy

o wynalazczości obowiązującej przed wejściem rozporządzenia w życie. Przepisy powołanego rozporządzenia nie powinny zatem z formalnoprawnego punktu widzenia stanowić podstawy wykładni przepisów o charakterze materialnoprawnym, a taki charakter ma przepis art. 10 powołanej ustawy.

Niemniej jednak w doktrynie, orzecznictwie sądów, a także praktyce Urzędu Patentowego RP przyjmuje się, że określenie "technika" oznacza ogół znanych metod i sposobów oddziaływania na materię służących zaspokajaniu praktycznych potrzeb człowieka. Do takiego zresztą rozumienia tego pojęcia nawiązuje przepis

§ 32 ust. 1 rozporządzenia. Przyjąć zatem należy, że rozwiązanie ma charakter techniczny, gdy:

1) dotyczy jakiejś dziedziny techniki,

2) odnosi się do zagadnienia technicznego

3) zostało scharakteryzowane środkami technicznymi

Wymóg, by rozwiązanie dotyczyło sposobu technicznego oddziaływania na materię nie może być jednak rozumiany tak, jak przedstawia to skarżący tj. jako szeroko rozumiany związek między rozwiązaniem, a oddziaływaniem na materię. Chodzi bowiem o to, że ten wymóg dotyczy rozwiązania, a nie tego, by przedmiot wynalazku pozostawał tylko w związku ze sposobem oddziaływania na materię. Zgłaszający błędnie odczytuje powyższy wymóg. Jego rozumienie w istocie prowadzi do wniosku, iż charakter techniczny ma wszystko co ma związek dalszy lub bliższy z techniką. Dlatego też uważa, że skoro w wyniku zapisu tworzone są na ścieżce nośnika fizyczne ślady zapisu czyli następuje w takiej postaci oddziaływanie techniczne na materię to rozwiązanie dotyczące sposobu cyfrowego zapisu informacji jak i dot. nośnika zapisu do rejestracji cyfrowej jest rozwiązaniem

o charakterze technicznym, bo ma związek z tym fizycznym zapisem i skoro dalszym efektem technicznym jest uzyskanie oznaczonego zapisu na nośniku zapisu, a rozwiązywanym problemem jest możliwość maszynowej identyfikacji nośników zapisu to osiągnięcie zakładanego celu, jakim jest rozwiązanie znanego problemu technicznego zw. z automatycznym oznaczeniem sesji zapisu wykonywanych na nośniku zapisu informacji przemawia za charakterem technicznym powyższych rozwiązań określonych zastrzeżeniami nr 1, 2 i 3.

Sąd tego stanowiska nie podziela. Z art. 10 powołanej ustawy wynika bowiem, iż ocenie podlega charakter zgłoszonego rozwiązania a nie jego związek (bliższy czy dalszy) z techniką. Gdyby chodziło tylko o związek z techniką to ustawodawca nadałby powołanemu przepisowi inne brzmienie i treść.

Zasadnie zatem Urząd Patentowy RP uznał, że rozwiązania w zakresie sposobu i nośnika nie stanowią w rozumieniu powołanego przepisu rozwiązania

o charakterze technicznym.

Urząd Patentowy trafnie przy tym odczytał istotę tych rozwiązań opierając się na poddanych szczegółowej analizie, zastrzeżeniach patentowych nr 1, 2, 3, określających powyższe rozwiązania i zarzut, iż Urząd Patentowy błędnie potraktował przedstawienie rozwiązania w zastrzeżeniach patentowych jak zupełne, jest zarzutem chybionym nie znajdującym uzasadnienia w przepisach ustawy

o wynalazczości, a także powołanego rozporządzenia. Z tych przepisów wynika bowiem, iż zastrzeżenia patentowe niezależne określają zakresu żądanej ochrony czyli zakres żądanego prawa wyłącznego. Ten zakres podlega zatem ocenie Urzędu z punktu widzenia zdolności patentowej. Zastrzeżenia patentowe niezależne powinny, na co zwrócił uwagę Urzędu Patentowy RP, określać wynalazek środkami technicznymi odpowiednimi dla każdej kategorii wynalazku, i te środki powinny prowadzić do uzyskania pożądanego rezultatu. Tym samym więc zamieszczone

w tych zastrzeżeniach rozwiązania powinny być zupełne w tym rozumieniu, że powinny rozwiązywać (przy użyciu środków technicznych) postawione zagadnienie.

Brak charakteru technicznego zastrzeżenia patentowego niezależnego jest brakiem merytorycznym przesądzającym o braku zdolności patentowej wynalazku określonego tymi zastrzeżeniami, a nie brakiem formalnym. Z tego też względu nie podlega uzupełnieniu w trybie przepisów powołanego rozporządzenia. Jeśli jednak w ocenie skarżącego zarzuty skutkujące odmową udzielenia patentu na powyższe rozwiązania wynikały z nieprawidłowej budowy zastrzeżeń to skarżący, któremu te zarzuty zostały przedstawione w toku postępowania zgłoszeniowego

(w w/w zawiadomieniach) miał możliwość złożenia nowej wersji zastrzeżeń. Przeredagowane zastrzeżenia złożone w odpowiedzi na zawiadomienie z dnia [...].04.2004 r. nie uzasadniały jednak zmiany stanowiska Urzędu Patentowego, który dokonując ich oceny trafnie przyjął, iż przedmiotowe rozwiązania nie stanowią rozwiązań o charakterze technicznym. Nie wystarczy bowiem, by postawiony problem, czy też efekt rozwiązania miał charakter techniczny. Innowacja, która nie wnosi wkładu technicznego do stanu techniki nie stanowi w świetle art. 10 powołanej ustawy wynalazku. Taki też pogląd został wyrażony w przytoczonym

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20.04.2004 r. sygn. akt 6 II SA 3937/02 i ten pogląd Sąd podziela.

Spór w istocie sprowadza się do odmiennego rozumienia "charakteru technicznego rozwiązania". W tym zakresie, co sygnalizowały obie strony występują różnice między Urzędem Patentowym RP a Europejskim Urzędem Patentowym,

w którym podejmowane są próby rozszerzenia prawa patentowego przez rozszerzającą wykładnię przepisów zwłaszcza, gdy chodzi o rozwiązania na pograniczu między sferą techniki a sferą niematerialną, a do takiej sfery przedmiotowe rozwiązania należą i tak też zostały odczytane przez Urząd Patentowy RP. Podnoszona przez skarżącego na rozprawie okoliczność, iż

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy zwrócił uwagę, iż nie doszło do przyjęcia dyrektywy o wynalazkach realizowanych przy pomocy komputera nie stanowi wbrew jego przekonaniu o uznaniu powyższych rozwiązań za oprogramowanie. Przeczy temu zarówno treść kolejnych zawiadomień o istnieniu przeszkód do udzielenia patentu jak i szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu obu decyzji stanowisko.

Sygnalizowane różnice w praktyce Urzędów nie mogą jednak w zaistniałym stanie rzeczy stanowić o wadliwości zaskarżonej decyzji. Urząd Patentowy RP prawidłowo zastosował bowiem przepis art. 10 powołanej ustawy dokonując jego trafnej wykładni.

Przystąpienie do konwencji o patencie europejskim, które zresztą nastąpiło

w dacie późniejszej niż data zgłoszenia, czyli w tej dacie Rzeczpospolita Polska nie była stroną konwencji, nie wyłącza ustawodawstwa krajowego, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy o wynalazczości. Została przy tym uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. O naruszeniu powołanego przepisu nie stanowi okoliczność, iż ocena charakteru rozwiązania nie została szeroko poparta dowodem w postaci orzecznictwa. Orzecznictwo sądów nie stanowi bowiem dowodu w sprawie w rozumieniu obowiązujących reguł procesowych. Może być jedynie pomocne dla oceny zakresu stosowania obowiązującego prawa

w zaistniałym stanie faktycznym i jego wykładni. W tym jednak zakresie Sąd nie dostrzegł wadliwości, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. Nie jest zasadnym również zarzut braku szczegółowego uzasadnienia co do braku zdolności patentowej rozwiązania objętego zastrzeżeniem nr 3. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno bowiem wynika, iż także w tym zakresie Urząd Patentowy RP uznał, iż rozwiązanie objęte tym zastrzeżeniem nie ma charakteru technicznego w rozumieniu powołanej ustawy i rozważania co do przyczyn takiej oceny w uzasadnieniu decyzji zostały podane. Natomiast kwestia, iż stanowiska Urzędu Patentowego RP i strony różnią się co do sposobu rozumienia pojęcia "charakter techniczny rozwiązania"

i w wyniku przyjęcia odmiennego niż stanowisko strony rozumienia tego pojęcia Urząd Patentowy podjął zaskarżoną decyzję nie stanowi o braku staranności po stronie Urzędu w gromadzeniu materiału dowodowego i jego ocenie, ani też

o jednostronności postępowania prowadzonego przed Urzędem. Wyprowadzony na tej podstawie zarzut naruszenia art. 7 i 77 kpa jest zatem zarzutem chybionym.

W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi

i zgodnie z art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.