Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1140/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 12 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M.N. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 25 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2012 rok p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu


UZASADNIENIE

M.N., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2012 rok.

W treści skargi pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając złożony wniosek pełnomocnik podał, ze w dniu, w którym upływał termin do wniesienia skargi do sądu był niezdolny do pracy z uwagi na ból związany z zabiegiem stomatologicznym, który miał miejsce w dniu 4 lipca 2017 r. Okoliczność ta potwierdzona jest, zdaniem pełnomocnika, załączonym do wniosku zaświadczeniem lekarskim.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc:

• zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu,

• uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,

• dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono.

Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest zatem łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a. tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy.

Jak wskazano wyżej, pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Brak winy wiąże się w takiej sytuacji z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Jedynie gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Innymi słowy nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania instytucji przywrócenia terminu. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci, tj. niedbalstwa, rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. W przypadku, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, to jego brak winy jest warunkiem przywrócenia terminu przez sąd, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony nie uprawdopodobnił okoliczności, które miałyby przemawiać za stwierdzeniem, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi miało charakter niezawiniony.

Wnioskodawca uzasadniając brak swojej winy w terminowym wniesieniu skargi wskazał na dolegliwości bólowe związane z przebytym zabiegiem stomatologicznym, który uniemożliwiał mu terminowe wniesienie skargi.

W ocenie Sądu, pełnomocnik pomimo przedłożenia zaświadczenia lekarskiego, nie uprawdopodobnił wskazywanej we wniosku okoliczności. Analiza znajdującego się w aktach sprawy dokumentu potwierdza wprawdzie, że pełnomocnik zgłosił się na wizytę stomatologiczną, niemniej jednak z jego treści nie wynika, iż u pacjenta rzeczywiście wystąpiły dolegliwości bólowe. Co równie istotne treść zaświadczenia nie wskazuje, aby nasilenie objawów bólowych było tego rodzaju, że uniemożliwiało podejmowanie jakichkolwiek czynności. Podkreślenia wymaga również, że treść dokumentu nie potwierdza, aby zabieg stomatologiczny miał rzeczywiście miejsce w dnu 4 lipca 2017 r., a jedynie, że pacjent zgłosił się na wizytę w dniu 5 lipca 2017 r. Zgłoszenie się na wizytę interwencyjną we wskazanej dacie nie jest natomiast równoznaczne z poddaniem się zabiegowi stomatologicznemu w dniu poprzednim.

Uprawdopodobnienie oznacza ustalenie faktu na podstawie wiarygodnych środków dowodowych, pozwalających na przekonanie o zgodności dowodzonych faktów z rzeczywistością. Jest to obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie danego faktu jest wysoce prawdopodobne. Uprawdopodobnienie nie może się jednak opierać wyłącznie na twierdzeniach zainteresowanego, albowiem powinny one znaleźć swoje uzasadnienie w wiarygodnych dowodach.

W ocenie Sądu, w świetle przedłożonego przez pełnomocnika dokumentu nie zostało uprawdopodobnione wystąpienie okoliczności, która w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi miała uniemożliwić pełnomocnikowi podjęcie tej czynności postępowania.

W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.