Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1237/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 15 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek J. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...]


UZASADNIENIE

W skardze z 27 maja 2010 r. skarżący J. Z. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2010 r., znak: [...]. Powyższym rozstrzygnięciem organ uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2010 r. i stwierdził nieważność decyzji Starosty W. z [...] grudnia 2003 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. Z. pozwolenia na remont budynku mieszkalnego na działce nr [...] w S.

Skarżący wskazał, że wniosek "uzasadniony jest ujemnymi skutkami i znaczną szkodą w postaci kosztów, jakie dla inwestora wynikać mogłyby w związku z zaskarżoną decyzją, zwłaszcza, że prace budowlane objęte decyzją, której nieważność stwierdzono, zostały już w całości zrealizowane".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 cyt. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna więc wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).

Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważność decyzji Starosty W. z [...] grudnia 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Zatem, skarżona decyzja, o której wstrzymanie strona skarżąca wnosi, wydana została w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Istotą tej decyzji było więc ustalenie, czy będąca przedmiotem oceny w tym postępowaniu nadzwyczajnym inna decyzja narusza porządek prawny w stopniu kwalifikowanym, czy też nie. Zaskarżona decyzja nie nakłada więc na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Z uwagi na swój formalny charakter i zakres, nie ma charakteru decyzji wymagającej wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61.

Konkludując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania. Z tego też powodu Sąd nie uwzględnił rozpoznawanego wniosku w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.

Na marginesie Sąd zauważa, że ryzyko wystąpienia strat materialnych, może ewentualnie powstać, w wyniku działań podjętych przez organy nadzoru budowlanego, w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże nie bezpośrednio w następstwie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2010 r.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.