Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 44/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na bezczynność Wójta Gminy W.M. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) zł.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 lutego 2013 r. B. Sp. z o.o. z siedzibą w S., zastępowana przez radcę prawnego A.O., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wójta Gminy W.M.. Bezczynność polegać ma na nierozpoznaniu wniosku strony skarżącej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i adaptacji budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny, na nieruchomości zlokalizowanej w P., na działkach gruntu nr 365/7, 485, obręb P. (sygn. [...].P.). Wskazano, że wniosek o wydanie decyzji został złożony w dniu 25 stycznia 2012 r.

W skardze pełnomocnik strony skarżącej zawarł pogląd, że skarga nie wymaga uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, gdyż w sprawie tej nie ma zastosowania przepis art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co wynika z literalnego brzmienia tego przepisu.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy W.M. wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że strona skarżąca nie wyczerpała trybu określonego w art. 37 kpa, ponieważ nie wniosła, przed wniesieniem skargi do sądu, zażalenia na bezczynność wójta do organu wyższego stopnia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.

Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, iż środkiem zaskarżenia w przypadku skargi na bezczynność organu jest zażalenie z art. 37 kpa (por. np. postanowienia NSA z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 480/06, z dnia 18 września 2002 r. II SAB/Wr 15/02, z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SAB/Gd 8/97, z dnia 5 marca 1997 r. sygn. akt III SAB 47/96; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 741/07).

Stosownie do art. 37 § 1 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia z art. 37 § 1 kpa, zażalenie można uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mówi art. 37 § 1 kpa. Okresem tym jest jeden miesiąc (art. 35 § 3 zdanie pierwsze kpa).

W realiach niniejszej sprawy postępowanie przed Wójtem Gminy W.M., którego dotyczy skarga, związane jest z wnioskiem skarżącej spółki o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Postępowanie tego rodzaju toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) i Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosownie do przywołanych wyżej unormowań skuteczne złożenie skargi w tej sprawie winno zostać poprzedzone złożeniem zażalenia w trybie art. 37 kpa do organu wyższego stopnia nad Wójtem Gminy W.M., którym to organem zgodnie z art. 17 pkt 1 kpa jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W..

Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych przekazanych Sądowi przez organ, strona skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie złożyła zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, co powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącej drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego.

Nieprawidłowa pozostaje przy tym ocena prawna przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. dokonana przez pełnomocnika skarżącej, ponieważ pominął on w procesie wykładni tego przepisu treść art. 37 kpa, co musiało doprowadzić do odrzucenia skargi na obecnym etapie.

W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji postanowienia.