Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 915/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 915/22. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Waldemar Michaldo sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w N., przy uczestnictwie O. S.A., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2021 r., nr SKO-Pod.-4140-529/21, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 i 2010 r.; uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy Nawojowa w dniu 21 listopada 2016 r. wydał decyzję /znak: FB.3127.45.2013.BB/ w stosunku do O. S.A. w W. (poprzednio: T.S.A. w W.), w której określił wymiar zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009 i 2010 w łącznej kwocie 44.065,00 zł.

Było to już drugie rozstrzygniecie organu pierwszej instancji w sprawie. Decyzja z dnia 29 sierpnia 2014 r. /znak; FB.3127.45.2013.BB/ i utrzymująca ją w mocy decyzja SKO w Nowym Sączu z dnia 2 grudnia 2014 r. /znak: SKO-Pod.-4140-262-14/ zostały uchylone w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 228/15. Wskazana wyżej ponowna decyzja Wójta Gminy Nawojowa z dnia 21 listopada 2016 r. została utrzymana w instancji odwoławczej decyzją z dnia 20 kwietnia 2017 r. /znak: SKO-Pod.- 4140-1/17. Kolegium stwierdziło, iż nie nastąpiło przedawnienie przedmiotowego zobowiązania podatkowego, bowiem od dnia wydania decyzji określającej podatek od nieruchomości do dnia wydania wyroku NSA została zachowana terminowość określona w o.p., a bieg terminu przedawnienia został skutecznie zawieszony. Jednocześnie zobowiązanie podatkowe zostało za 2009 rok zapłacone w dniu 23 grudnia 2014r. a za rok 2010 w dniu 16 grudnia 2014r. i w dacie dokonanych wpłat wygasło.

Podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z 19 października 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 643/17 ją oddalił uznając, że w niniejszej sprawie doszło do ostatecznego ukształtowania zobowiązania podatkowego na podstawie decyzji wydanej przez organ drugiej instancji na podstawie art. 21 § 3 o.p. przed upływem terminu przedawnienia. Dodatkowo, zarówno za rok 2009, jak i 2010 doszło do zapłaty podatku. Uchylenie decyzji przez sąd administracyjny nie powoduje wyeliminowania jej skutków od początku (ex tunc), gdyż taki stan nastąpiłby jedynie wówczas, gdyby decyzję tę uznano za nieważną. Zatem postępowanie prowadzone przez organy także w związku z treścią art. 153 p.p.s.a. nie było bezprzedmiotowe.

Spółka wywiodła jednak skuteczną skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 934/18 uchylił wyrok zapadły w pierwszej instancji. Wedle NSA, wywody sądu I instancji, zawarte w uzasadnieniu nie wyjaśniały w sposób jednoznaczny, czy nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, zwłaszcza za rok podatkowy 2009. Zgodnie z art. 70§1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie ulegało wątpliwości, że w świetle przytoczonego przepisu zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku od nieruchomości za 2009r. przedawniało się wraz z upływem 2014r., natomiast w podatku od nieruchomości za 2010r. 31 grudnia 2015r. Oczywiście bieg terminu przedawnienia mógł zostać wydłużony, np. wskutek zawieszenia w następstwie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania (art. 70 § 6 pkt 2 o.p.). W takim przypadku bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. W ocenie NSA, do zawieszenia biegu terminu przedawnienia wynikającego z art. 70§1 o.p., a to w przypadku wymienionym w art. 70 § 6 pkt 2 o.p., dojdzie tylko wówczas, gdy skarga na decyzję dotyczącą zobowiązania podatkowego została wniesiona przed upływem terminu przedawnienia. Okolicznością w sprawie niesporną jest, że w dniu 29 sierpnia 2014r. organ podatkowy I instancji wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego za lata 2009, 2010. Decyzją z dnia 2 grudnia 2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Jeszcze w grudniu 2014r. Spółka zapłaciła podatek wynikający z decyzji za 2009 i 2010r. Stwierdzić zatem należy, że decyzja organu odwoławczego została wydana przed upływem terminu przedawnienia, ustalonego zgodnie z art. 70§1 O.p. W sprawie istotne natomiast jest to, że obie decyzje wymiarowe organów (pierwszoinstancyjna i odwoławcza) uchylone zostały wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 5 maja 2015r., sygn. akt: I SA/Kr 228/15, a skargę kasacyjną od tego orzeczenia, wywiedzioną przez SKO, oddalił NSA wyrokiem z dnia 14 czerwca 2016r., sygn. akt II FKS 3608/15. W konsekwencji tego, organ podatkowy pierwszej instancji, wydał w dniu 21 listopada 2016r. decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego za ww. lata, którą SKO w Nowym Sączu utrzymało w mocy decyzją z dnia 20 kwietnia 2017r. Zdaniem NSA, prawomocne wyeliminowanie z obrotu prawnego przez sąd administracyjny decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2009 i 2010 (a nawet samej decyzji odwoławczej) wywołuje skutek ex tunc. Bez znaczenia są przyczyny uchylania tychże decyzji, istotny jest sam fakt ich usunięcia z obrotu prawnego. Kontynuowane wskutek uchylenia decyzji ostatecznej SKO (z dnia 2 grudnia 2014r.) postępowanie podatkowe, winno zostać zakończone wydaniem ostatecznej decyzji wymiarowej jeszcze przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za wskazane lata. Z tej perspektywy istotne znaczenie dla oceny spornego problemu ma data wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji SKO z dnia 20 kwietnia 2017r., a nie decyzji z dnia 2 grudnia 2014r. Sąd I instancji, powołując się na przepisy art. 70 § 6 pkt 2 oraz 70 § 7 pkt 2 o.p., zaaprobował stanowisko organu odwoławczego, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Nie wyjaśnił jednakże, w jakiej dacie wystąpił skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia, kiedy konkretnie zawieszenie to zakończyło się (a więc ile dni trwało) i jak przekłada się to na ewentualne wydłużenie terminu przedawnienia (w stosunku do ustalonego zgodnie z art. 70 § 1 o.p). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, w jakim dniu decyzja SKO z 2 grudnia 2014r. weszła do obrotu prawnego (została doręczona stronie) oraz kiedy do sądu administracyjnego została wniesiona skarga na tę decyzję. Jeżeli skarga ta wniesiona została w styczniu 2015r. (czego wykluczyć się nie da), art. 70 § 6 pkt 2 o.p. nie mógł mieć zastosowania do zobowiązania podatkowego za rok 2009, ponieważ przedawniło się ono 31 grudnia 2014r. Do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 o.p. dojdzie tylko wówczas, gdy skarga na decyzję dotyczącą zobowiązania podatkowego została wniesiona przed upływem terminu przedawnienia. Brak natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozważań dotyczących okresu, o jaki należy przesunąć termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, uniemożliwia dokonanie oceny, czy decyzja SKO z dnia 20 kwietnia 2017r., zwłaszcza w zakresie odnoszącym się do zobowiązania za rok 2010, została wydana przed upływem terminu przedawnienia.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 987/20 uchylił rozstrzygnięcie Kolegium z dnia 20 kwietnia 2017 r. wskazując w uzasadnieniu za wyrokiem NSA, iż z akt sprawy nie wynika, czy termin przedawnienia został skutecznie zawieszony. W aktach sprawy nie ma decyzji z dnia 2 grudnia 2014r. wobec czego nie wiadomo kiedy została doręczona stronie skarżącej (czy przed dniem 31 grudnia 2014r.), kiedy wniesiono skargę do WSA w Krakowie na decyzję organu odwoławczego z dnia 2 grudnia 2014r., oraz kiedy prawomocny wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2016r., sygn. akt II FSK 3608/15 doręczono stronom. W ponownym postępowaniu niezbędne będzie zgromadzenie przez organ całości akt sprawy (brakującej decyzji z dnia 2 grudnia 2014r. z dowodem jej doręczenia stronom, skargi od tej decyzji skierowanej do WSA w Krakowie, informacji kiedy strony otrzymały wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2016r. sygn. akt II FSK 3608/15), a następnie precyzyjne ustalenie stanu faktycznego i zastosowanie normy prawnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu rozpatrując ponownie. odwołanie od decyzji Wójta Gminy Nawojowa z dnia 21 listopada 2016 r., decyzją z 20 grudnia 2021 r., znak: SKO-Pod,-4140-412/21, uchyliło to rozstrzygnięcie w całości i umorzyło postępowanie w sprawie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość z powodu stwierdzenia przedawnienia spornego zobowiązania.

W uzasadnieniu organ podał, iż realizacja wskazań wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 987/20 napotyka na poważne trudności, w tym wynikające z upływu czasu. Przeprowadzona przez tutejszy organ kwerenda rejestrów i archiwum własnych nie wyjaśnienia przyczyn powstania braków w materiałach sprawy zwróconych przez sąd administracyjny. Nie sposób także skorzystać z sytemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, albowiem instytucja ta nie przechowuje tak długo potrzebnych w niniejszej sprawie danych. Już w dniu 23 stycznia 2017 r. tutejszy organ wystąpił do Wójta Gminy Nawojowa o informacje konieczne do określenia terminu przedawnienia zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 i 2010 rok. Odpowiedź z dnia 31 stycznia 2017 r. nie umożliwia ustalenia w sposób jednoznaczny terminów przedawnienia rzeczonych należności, czy zawieszenia i odwieszenia biegów tych terminów w związku z toczącymi się postępowaniami sądowo-administracyjnymi. Trudno zatem przyjąć, że po upływie kolejnych czterech lat podjęcie kolejnych działań w tym kierunku przyniesie jakiś pozytywny skutek. Tutejszy organ nie dysponuje również dokumentem skargi spółki na decyzję własną z 2 grudnia 2016 r., albowiem winna ona wraz z dowodem jej wniesienia być przekazana w oryginale do sądu administracyjnego. Kolegium nie dysponuje także żadną kopią tych materiałów. Jeżeli zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu zakończonym w dniu 30 listopada 2020 r., w sprawie oznaczonej sygn. I SA/Kr 987/20, nie był w stanie odtworzyć tych akt, to tutejszy organ odwoławczy tym bardziej nie dysponuje takimi możliwościami. Odnośnie ostatniego ze wskazań, to udało się wyjaśnić, że organ pierwszej instancji prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z aktami sprawy otrzymał w dniu 24 sierpnia 2016 r. Mając na uwadze powyższe, kierując się zasadą praworządności (art. 120 o.p.), pogłębiania zaufania (art. 121 § l o.p.) oraz poszukiwania prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), organ zmuszony był przyjąć, iż bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego nie został skutecznie zawieszony.

Prokurator Prokuratury Rejonowej w N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję, zarzucając naruszenie art. 208 § 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit a) o.p., poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, pomimo iż brak było przesłanek do umorzenia postępowania, albowiem postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe. Ponadto zarzucił naruszenie przepisu art. 153 § 1 p.p.s.a., art. 121 i art. 122 o.p. w związku z art. 233 § 1 o.p., poprzez niezastosowanie się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, co do dalszego postępowania podatkowego, wyrażonego w wyroku z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 987/20 i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania bez przeprowadzenia, bądź zlecenia temu organowi czynności koniecznych do wyjaśnienia, czy nie doszło do przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i argumentując, że postępowanie w przedmiocie odtworzenia akt sprawy SKO-Pod.-4140-262/14 w części prowadzonej w postaci papierowej jest w toku. Jak wynika jednak z pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2022 r., [...], przedmiotowa skarga została nadana w urzędzie pocztowym w Warszawie nr [...] w dniu 7 stycznia 2015 r. Oznacza to, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2009 nie został skutecznie przerwany. W przypadku dalszych wątpliwości tutejszy organ wnosi o ustalenie daty wniesienia skargi z akt sprawy sądu oznaczonych sygn. I SA/Kr 228/15. Dowód z przedmiotowych dokumentów nie powinien przedłużyć postępowania, niemniej Kolegium pozostawia ocenie sądu, czy istnieje jeszcze taka konieczność. Rozstrzygnięcie tutejszego organu w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2009 jest więc prawidłowe.

Wedle organu kierując się wskazaniami wyroku z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 987/20, być może nieprawidłowo odczytanymi, organ ustalił datę wznowienia biegu przedawnienia spornego zobowiązania poprzez doręczenie prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 3608/15/ organowi pierwszej instancji. W literaturze przedmiotu podniesiono jednak pogląd przeciwny (np. A. Sputkowski LEX OA 1688248), a to iż termin ponownego biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego związany jest z datą doręczenia prawomocnego wyroku organowi odwoławczemu. W niniejszej sprawie wskazane wyżej orzeczenie doręczone zostało Kolegium w dniu 14 lipca 2016 r. (dowód: wydruk z rejestru sprawy SKO-SA-420-13/15). Przyjmując to stanowisko, jako prawidłowe zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2010 przedawniło się jeszcze wcześniej, już z dniem 19 kwietnia 2021 r. Możliwe uchybienia tutejszego organu przy wykonywaniu wskazań w zapadłych w niniejszej sprawie wyrokach sądowych i tak nie mogą mieć wpływu na trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazane w skardze dodatkowe czynności nie mogły przybliżyć zakończenia sprawy w terminie przedawnienia, albowiem o jego zawieszeniu nie decyduje doręczenie decyzji podatkowej, ale skuteczne wniesienie na takie rozstrzygnięcie skargi do sądu administracyjnego. Dalej organ wskazał na swoje ustalenia i ocenę prawną w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2010r., przedstawiając wyliczenia, co do okresu zawieszenia i w efekcie konkludując, że ono nastąpiło.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

W poddanej sądowej kontroli sprawie skonstatować należy naruszenia przez organ decyzyjny art. 153 § 1 ustawy o p.p.s.a., oraz art. 121 i art. 122 w związku z art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej , poprzez niezastosowanie się do wskazań prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 987/20.

Zgodnie z przywołanym art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zatem naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).

W kontrolowanej sprawie sąd w wyroku z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 987/20 zalecił, aby ustalony stan faktyczny i następnie opartą o niego ocenę prawną kwestii przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego oraz zawieszenia jego biegu zweryfikować poprzez analizę decyzji z dnia 2 grudnia 2014r. celem ustalenia kiedy została doręczona stronie skarżącej (czy przed dniem 31 grudnia 2014r.), oraz kiedy wniesiono skargę do WSA w Krakowie na decyzję organu odwoławczego z dnia 2 grudnia 2014r., a także kiedy prawomocny wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2016r. sygn. akt: II FSK 3608/15 doręczono stronom. Zatem konkretne i precyzyjne wskazania sądu dotyczyły zgromadzenia przez organ brakujących akt sprawy w postaci decyzji z dnia 2 grudnia 2014r. wraz z dowodem jej doręczenia stronom, skargi od tej decyzji skierowanej do WSA w Krakowie, oraz informacji kiedy strony otrzymały wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2016r. sygn. akt II FSK 3608/15, a następnie konieczności precyzyjnego ustalenie stanu faktycznego i zastosowania normy prawnej.

Powyższe zalecenia nie zostały wykonane, co wprost wynika z uzasadniania zaskarżonej decyzji, w której wskazano, że organ nie posiada wszystkich wyżej wymaganych dokumentów. SKO w Nowym Sączu ustaliło jedynie datę doręczenia Wójtowi Gminy Nawojowa wyroku NSA w Warszawie z dnia 14.06.2016r., sygn. IIFSK 3608/15 wraz z aktami sprawy. Dodatkowo z uzasadniania zaskarżonej decyzji wynika, iż SKO w Nowym Sączu, w celu wykonania zaleceń sądu, ograniczyło się jedynie do przeprowadzenia kwerendy swoich rejestrów i archiwum, ale w ich wyniku nie udało się wyjaśnić przyczyn powstania braków w materiałach sprawy. Jednocześnie organ wskazał, iż już w 2017r. zwracał się do Wójta Gminy Nawojowa o wyjaśnienie czy i kiedy zobowiązania podatkowe O. S.A. za lata 2009-2010 uległy przedawnieniu, jednakże nie uzyskał żadnych precyzyjnych danych, pozwalających na ustalenie rzeczywistego terminu przedawnienia w/w zobowiązań. Wobec powyższego skarżony organ a priori uznał, iż ponowne wystąpienie do Wójta Gminy Nawojowa w powyższej kwestii po kilku latach od poprzedniego wystąpienia byłoby zbyteczne. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż SKO w Nowym Sączu, wbrew zaleceniom sądu nie tylko nie wykonało nałożonych przez sąd powinności, ale też nie podjęło żadnych istotnych starań, poza wglądem we własne rejestry i archiwum, w celu uzyskania potrzebnych w sprawie danych. Okoliczność, że w 2017r. Wójt Gminy Nawojowa nie przekazał żadnych precyzyjnych danych, pozwalających na ustalenie terminu przedawnienia, nie oznacza że takimi danymi obecnie nie dysponuje, zważywszy, że w 2017r. jeszcze nie zapadły wiążący w sprawie w/w wyrok WSA jak i wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 934/18/ wskazujące kierunek, w jakim powinny pójść ustalenia w kwestii przedawnienia. Podobnie rzecz ma się z danymi możliwymi do ustalenia z akt sądowych WSA w Krakowie w sprawie do sygn. akt I SA/Kr 228/15 i sygn. akt I SA/Kr 987/20. Jak wprost wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ nie podjął przed jej wydaniem starań w celu uzyskania informacji kiedy wniesiono skargę do WSA w Krakowie na decyzję organu z dnia 2 grudnia 2014r., stwierdzając jedynie, że jeżeli Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu zakończonym wyrokiem z 30 listopada 2020 r., sygn. I SA/Kr 987/20, nie był w stanie odtworzyć tych akt, to tutejszy organ odwoławczy tym bardziej nie dysponuje takimi możliwościami. Tymczasem jak wprost wynika z uzasadnienia wiążącego w sprawie w/w wyroku z 30 listopada 2020 r., sygn. I SA/Kr 987/20, sąd ten wyraźnie wskazał, iż nie jest jego obowiązkiem gromadzenie materiału dowodowego do akt postępowania administracyjnego, które są niekompletne, a ich zgromadzenie jest zadaniem organów. Zatem sąd ten w ogóle nie wypowiadał się w kwestii tego, czy miał możliwość uzyskania informacji kiedy wniesiono skargę do WSA w Krakowie na decyzję organu z dnia 2 grudnia 2014r., zalecając uzyskanie tych danych przez organ i potem dokonanie oceny prawnej. Skarżony organ wskazał także, iż wystąpił do operatora pocztowego w kwestii ustalenia daty doręczenia stronie decyzji tegoż organu z dnia 2.12.2014r., podając że Poczta Polska nie przechowuje tak długo potrzebnych w niniejszej sprawie, jednak brak jest dowodu na takie wystąpienia do operatora pocztowego.

W efekcie braku zgromadzenia wymaganych dokumentów i niezbędnych danych, skarżony organ, dokonał oceny prawnej, stwierdzając, że z powodu braku tych dokumentów należy przyjąć interpretację na korzyść podatnika i umorzyć postępowanie z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zatem brak wykonania zaleceń sądu, spowodował uchylenie się organu od dokonania pogłębionej oceny prawnej, co do zaistnienia skutku przedawnienia.

Natomiast obecnie wskazywane w odpowiedzi na skargę ustalenia i dane, a w efekcie ocena prawna kwestii przedawnienia nie może zastępować uzasadnienia decyzji. Okoliczność, iż po wydaniu zaskarżonej decyzji organ zwrócił się samodzielnie do WSA w Krakowie o informację kiedy wniesiono skargę do WSA w Krakowie na decyzję organu z dnia 2 grudnia 2014r. i uzyskał taką informację dopiero po wniesieniu skargi, nie może prowadzić do sanacji zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z jednej strony bowiem oznacza to, że organ mógł po podjętych w odpowiednim czasie działaniach wykonać zalecenia z wiążącego go wyroku w tym zakresie, a ponadto odpowiedź na skargę nie może zastępować rozstrzygnięcia w zakresie uzasadnionych powodów stwierdzonego przedawnienia zarówno względem zobowiązania podatkowego za 2009 jak i 2010r., czego nie zawierało uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie przywołując podstawowych danych i wyliczeń w zakresie przedawnienia.

W tych okolicznościach, skoro nie wykonano zaleceń wiążącego wyroku sądu i nie udokumentowano dostatecznie w zaskarżonej decyzji faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, brak było podstaw do uznania za niezasadny zarzutu strony skarżącej. Kwestie te winny zostać ustalone i uzasadnione przez organ w treści decyzji w następstwie ponownego rozpoznania sprawy.

Z tego względu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu została na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., uchylona.