Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 5/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
658
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi Biura Handlowego ,,A’’ sp. z o.o. w K. na bezczynność Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie bezczynności organu w kwestii podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K., wniosło skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. , postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r.

Stan sprawy jest następujący:

W dniu [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wszczął w stosunku do skarżącej kontrolę podatkową w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. Jak ustalono, spółka nabywała olej rzepakowy oraz folię stretch, które następnie sprzedawała w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do kontrahentów z Czech i Słowacji. W toku kontroli wątpliwości organu wzbudził fakt udziału w transakcjach handlu olejem rzepakowym znacznej ilości podmiotów, z których żaden nie był producentem towaru jak również jego konsumentem, wysokie obroty z działalności, krótkie terminy płatności (nawet w dniu dostawy), brak posiadania placów do składowania towarów (ustalenia opisano w protokole kontroli 12 lutego 2014 r., przedstawiając ustalone nieprawidłowości).

W dniu [...] r. spółka złożyła korektę deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2013 r., w której ponownie wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w terminie 25 dni (podobnie jak w deklaracji pierwotnej), nie akceptując zasadniczych ustaleń kontroli. W tej sytuacji postanowieniem z 6 marca 2014 r. organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2013 r., a następnie kolejnymi postanowieniami, stosownie do art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej, przedłużał je, informując stronę o tym fakcie i jego przyczynach.

W celu potwierdzenia dokonanych przez spółkę transakcji nabycia oraz sprzedaży towarów organ w toku postępowania wystąpił do właściwych dla kontrahentów "A" Sp. z o.o. organów podatkowych, w tym do czeskiej i słowackiej administracji podatkowej, celem weryfikacji transakcji za grudzień 2013 r. Analiza i ocena nadchodzących odpowiedzi wraz z dowodami spowodowały, że - w ocenie organu – istnieje podejrzenie, że "A" Sp. z o.o. jest ogniwem tzw. transakcji łańcuchowych, uczestniczącym w oszustwie podatkowym (spółka nabywane w grudniu 2013 r. towary sprzedała bezpośrednio w ramach transakcji wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów do podmiotów słowackich i czeskich, a z informacji uzyskanych od słowackiej i czeskiej administracji podatkowej wynika, iż podmioty te odsprzedawały zakupione towary z powrotem do Polski). W konsekwencji organ podjął działania celem ustalenia pełnego stanu faktycznego, w tym z udziałem kontrahentów spółki.

W skardze na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. postępowania podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. skarżąca spółka wskazała, że organ postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r. wszczął postępowanie w w/w sprawie, jednak nie wydał dotychczas decyzji, przez co naruszył przepisy: art. 139 § 1, 2 i 4 oraz art. 207 ustawy Ordynacja podatkowa, a także art. 120, 121 § 1, 122 i 125 tej ustawy, z uwagi na brak uzasadnienia dla trwającego niemal trzy lata postępowania podatkowego i niezakończenie go decyzją kończącą postępowanie podatkowe. Wobec powyższego spółka wniosła o:

1. zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji,

2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa,

3. wymierzenie Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w S. grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Motywując żądanie spółka na wstępie wskazała, że w dniu [...] r. wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w K. z ponagleniem na nieterminowe załatwienie opisanej wyżej sprawy, a organ ten postanowieniem z [...] r. uznał ponaglenie za bezzasadne.

Przedstawiając stan sprawy skarżąca wyjaśniła, że postanowieniem z 6 marca 2014 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wszczął postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., po czym kolejnymi postanowieniami wydanymi na podstawie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej przedłużał termin jego zakończenia, ostatnio ustalając go na 7 grudnia 2016 r. Motywując przedłużenie terminu organ niezmiennie powołuje się na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego zebranego w trakcie kontroli podatkowej, przeprowadzenia szczegółowej analizy dokumentów i informacji otrzymywanych od innych urzędów (odpowiedzi na wystosowane wnioski), przeprowadzenia przesłuchań, czy podjęcia kolejnych czynności podczas toczącego się postępowania podatkowego. Tymczasem rzeczywiste czynności organu są sporadyczne. Zdaniem skarżącej spółki w aktach sprawy znajduje się wystarczający materiał dowodowy dokumentujący okoliczności zakupu i sprzedaży oleju rzepakowego, jak również transportu.

Wobec niemożności przesłuchania kolejnych świadków, którzy nie stawili się na wezwania organu, i co stanowi jeden z powodów przedłużenia terminu zakończenia postępowania, pełnomocnik spółki wnosił o ich przymusowe doprowadzenie, w tym o zastosowanie kary grzywny, o której mowa w art. 262 Ordynacji podatkowej. Tymczasem nie czyniąc tego organ jedynie pozoruje czynności dowodowe, jakie rzekomo podejmuje. Taki sposób procedowania nie może być akceptowany, gdyż narusza art. 139 § 1-4 Ordynacji podatkowej, nakazujący załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

O zasadności zarzutów przewlekłego prowadzenia postępowania, poprzez działania pozorowane, prowadzącego do bezczynności w sprawie, przekonuje argumentacja Dyrektora Izby Skarbowej w K. zawarta w postanowieniu z [...] r., która skupia się nie na wykazaniu, iż w sprawie nie zachodzą okresy bezczynności organu i przewlekania postępowania, pomimo dostrzeganej rozpiętości w czasie czynności, lecz na ogólnikowym wymienieniu czynności podejmowanych w okresie ok. 3 lat prowadzonego postępowania podatkowego. Z taką argumentacją skarżąca spółka się nie zgadza, gdyż czynności organu podejmowane są niejednokrotnie w odstępach nawet kilku miesięcy. Abstrakcyjne powoływanie okoliczności sprawy, bez powiązania ich z konkretnymi czynnościami organu i czasem ich trwania, tj. wielowątkowość i złożony charakter, przeprowadzanie czynności sprawdzających, przesłuchiwanie świadków i ich dyscyplinowanie, oczekiwanie na wyniki przeprowadzanych przez inne organy kontroli podatkowych, ustosunkowywanie się do licznych pism podatnika, dwa zażalenia, analiza obszernego materiału dowodowego, czynności techniczne - nie uzasadniają przewlekłości trwającego przez prawie 3 lata postępowania, z okresami bezczynności.

Skarżąca dodała, że nakładanie kar porządkowych winno być środkiem usprawniającym postępowanie, a nie usprawiedliwiającym jego przewlekłość, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Podobnie inicjatywa dowodowa podatnika i uczestnictwo w postępowaniu poprzez składane pisma, wnioski, czy zażalenia winno zostać odniesione do precyzyjnego wskazania czasu, w jakim trwało ich załatwienie, a nie stanowić z góry argumentu dla dłuższego trwania postępowania.

Wszystko to dowodzi, zdaniem skarżącej spółki, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. działa w niniejszej sprawie w sposób opieszały, czym narusza zasadę szybkości postępowania wynikającą z art. 125 Ordynacji podatkowej. Tym samym w sprawie ma miejsce naruszenie zasad postępowania wynikających z art. 120 oraz art. 121 § 1 tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując na bezzasadność zgłaszanych zarzutów. W uzasadnieniu szczegółowo przedstawił zakres i celowość czynności podejmowanych w toku postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej zwana w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłość.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Na wstępie nadmienić trzeba, że skarga spółki "A" na przewlekłość postępowania Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. została zarejestrowana i jest prowadzona pod odrębną sygnaturą sądową.

Istota sporu w badanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w/w organ pozostawał bezczynny w postępowaniu podatkowym wszczętym postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. ?

W celu odkodowania pojęcia bezczynności, z uwagi na brak definicji legalnej tego zwrotu, należy odwołać się do jego znaczenia w rozumieniu języka prawniczego (zob.: uchwała NSA z 29 listopada 1999 r. sygn. akt FPK 3/99, ONSA 2000 nr 2, poz. 59). Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Innymi słowy, jest to stan, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności, jak również wówczas, gdy nieefektywne działania nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasady szybkości postępowania i ekonomiki procesowej niezakończenia postępowania w terminie.

Z materiału dowodowego przekazanego Sądowi wraz ze skargą wynika, że po wszczęciu postępowania podatkowego, poprzedzonego kontrolą przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie obrotu olejem rzepakowym oraz folią stretch, sprzedawanymi w ramach WDT do Czech i Słowacji, organ ustalił, iż okoliczności towarzyszące zawieranym transakcjom handlowym wskazują, że spółka "A" prawdopodobnie uczestniczy w tzw. karuzeli podatkowej, której skutkiem jest wyłudzenie podatku od towarów i usług. W celu weryfikacji transakcji dokonanych przez spółkę (nabycia oraz sprzedaży) organ podjął czynności z udziałem organów podatkowych właściwych dla kontrahentów spółki, w tym także czeskiej i słowackiej, administracji podatkowej. Jak ustalił organ w toku postępowania, dostawcami spółki (kontrahenci bezpośredni i pośredni) były firmy jedynie pośredniczące w handlu olejem rzepakowym, zwykle jednoosobowe, nieposiadające zaplecza magazynowego, niezatrudniające pracowników, w cenę towaru wliczające koszty transportu pomimo braku pojazdów. Część kontrahentów nie posiadała wiedzy na temat transportu towaru od swojego dostawcy do odbiorcy, miejsc załadunku, czy osób odpowiedzialnych za załadunek towarów. Niejednokrotnie próby przeprowadzenia kontroli podatkowej lub czynności sprawdzających u kontrahentów, a nawet kontaktu z nimi, były niemożliwe. Kolejne ustalenia organu potwierdzały, że spółka "A" jest uczestnikiem tzw. karuzeli podatkowej, zwłaszcza, że – jak poinformowała czeska administracja w lutym 2015 r. - towar dostarczany do czeskiej spółki "B" a.s. wracał z powrotem do Polski (do spółki I"C" w B. ). Zarówno kontrola podatkowa jak i czynności sprawdzające w tej spółce okazały się jednak niemożliwe. Z kolei słowacka administracja podatkowa wskazała, iż towar (olej rzepakowy) zbyty przez "A" do spółki "C" s.r.o. był odsprzedawany m.in. do polskiego podmiotu "D" Sp. z o.o. we W. . W maju 2015 r. wobec tej spółki właściwy organ wszczął postępowanie kontrolne w zakresie podatku VAT za IV kwartał 2013 r., jednak podjęte czynności okazały się bezskuteczne (siedziba w biurze wirtualnym, doręczanie korespondencji bezskuteczne, adres siedziby spółki niezgodny z KRS). Według ustaleń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. istnieje uzasadnione podejrzenie, że spółka "D" to tzw. znikający podatnik, który uczestniczył w oszustwie podatkowym. Potwierdziły to czynności prowadzone w 2015 r. z udziałem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. oraz Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. (spółka "D" jako znikający podatnik uczestniczyła w zorganizowanym na szeroką skalę procederze obrotu surowym olejem rzepakowym z udziałem firm krajowych oraz zarejestrowanych w Czechach i Słowacji). Dalsze ustalenia pokazały, że udziałowcem słowackiej spółki "E" w grudniu 2013 r. był M.P., udziałowiec "F" Sp. z o. o. w T. , dostawcy oleju rzepakowego do "A" Sp. z o.o.

Jak pokazało postępowanie, spółka "A" w grudniu 2013 r. sprzedawała towar na rzecz słowackiego podmiotu [...] s.r.o. Tenże podmiot słowacki sprzedawał z kolei olej na rzecz "G" Sp. z o.o. w K. przy czym transakcje te następowały w tych samych dniach i w tych samych ilościach. Na fakturach sprzedaży widniały te same nazwiska kierowców i numery rejestracyjne pojazdów. Olej rzepakowy sprzedawany przez "A" do "H" s.r.o. pochodził od "F" Sp. z o. o., a ta nabywała go od "I" w D. , który z kolei nabywał olej od "G" Sp. z o.o.

Te, a także dalsze ustalenia poczynione przez organ, zmierzały m.in. do ustalenia miejsca konsumpcji oleju rzepakowego i folii stretch zbywanych na rzecz kontrahentów zagranicznych: "B" a.s., "H" s.r.o., "E" s.r.o. i innych (np. "J" s.r.o.), jak również do zweryfikowania rzetelności transakcji z udziałem "A" Sp. z o.o. W celu stwierdzenia prawidłowości transakcji organ podatkowy podjął szereg działań nakierowanych na ustalenie okoliczności dotyczących ich rzeczywistego charakteru. Wielokrotnie występował do innych organów podatkowych w ramach prawa pomocy, jak też do administracji podatkowej innych państw. Świadczy o tym przytoczona obszernie korespondencja organu wyszczególniona na stronach 17-35 odpowiedzi na skargę.

Oceniając zakres czynności podjętych przez organ podatkowy w niniejszej sprawie i ich możliwy wpływ na wynik sprawy, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że czynności i ustalenia organu są pozorne. Z uwagi na okoliczność, że w przedmiotowej sprawie weryfikacja transakcji dotyczy wielu uczestniczących w nich podmiotów krajowych i zagranicznych – czas trwania czynności uległ wydłużeniu. W ocenie Sądu – nie można jednak mówić o bezczynności organu w sytuacji, gdy postępowanie za grudzień 2013 r. wobec skarżącej zostało wszczęte postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r. (w następstwie już zakończonej kontroli podatkowej) i od razu organ przystąpił do wykonywania czynności, co potwierdza ich opis zawarty w odpowiedzi na skargę, obejmujący kilkaset pozycji. Są to czynności wykonywane od wszczęcia postępowania do czasu sporządzenia odpowiedzi na skargę. Obejmują one działania własne organu, jak i korespondencję z innymi organami mającą na celu zgromadzenie niezbędnego materiału dowodowego, dotyczącego działalności skarżącej spółki oraz kontrahentów. W skład tych czynności zaliczyć też należy dokonywaną przez organ na bieżąco analizę przedkładanych dokumentów oraz napływającej korespondencji od organów i podmiotów związanych ze sprawą. Podkreślić przy tym trzeba, że organ może sam lub za pośrednictwem innych organów weryfikować prawidłowość i rzetelność rozliczenia nie tylko podatnika, ale również jego kontrahentów, co też czynił. Ten ostatni aspekt, z natury rzeczy oddający pole działania organom wezwanym (które podejmują mniej lub bardziej czasochłonne czynności na rzecz organu wzywającego), miał szczególne znaczenie dla oceny bezczynności. Podkreślić trzeba, że od organów podatkowych nie można wymagać, aby wszczynając postępowanie posiadały pełen plan postępowania dowodowego i w toku sprawy już go nie rozszerzały. Wiele dowodów w postępowaniu może nie przyczynić się do ustaleń faktycznych, ale być źródłem informacji o nowych, nieznanych wcześniej dowodach, bez przeprowadzenia których niemożliwe byłoby zrealizowanie zasady prawdy materialnej. W sprawach skomplikowanych pod względem dowodowym, sam czas trwania postępowania nie może samoistnie uzasadniać zarzutu bezczynności.

Jak już nadmieniono, organ niezwłocznie podjął działania dla zweryfikowania prawidłowości rozliczenia przez podatnika podatku VAT i wydawał w trybie art. 140 Ordynacji podatkowej, postanowienia o jego przedłużeniu z zakreśleniem nowego terminu i przyczyny tego przedłużenia. Informował również stronę skarżącą o biegu postępowania nie tylko w uzasadnieniach postanowień o przedłużeniu, ale także w licznej korespondencji i udostępniając wgląd w akta postępowania. Weryfikując rzetelność rozliczenia strony skarżącej organ równolegle zlecał czynności weryfikacyjne kontrahentów skarżącej (krajowych i zagranicznych). Analiza akt wskazuje na obszerność i wielowątkowość sprawy, co niewątpliwie przekłada się na czas trwania postępowania.

Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się – wbrew zarzutom skargi - aby podejmowane przez organ czynność nosiły znamiona niecelowości lub pozorności. Czynności te były również podejmowane w niewielkich odstępach czasu i wynikały z kolejności i logiki zdarzeń oraz pozyskiwanych materiałów dowodowych, a także konieczności dalszej ich weryfikacji. Tym samym organ nie dopuścił się bezczynności, bowiem wszystkie podejmowane przez organy działania (mające na celu przesłuchanie świadków, zorganizowanie prawa pomocy ze strony wielu innych organów, w tym prokuratury, co wymaga oczekiwania na rezultaty ich działań - kontrola, czynności sprawdzające, wystąpienie do władz podatkowych innych państw) miały umocowanie w obowiązujących procedurach i zmierzały wprost do skontrolowania rzetelności rozliczeń podatnika.

Na tle okoliczności sprawy wynikających z akt przedłożonych Sądowi nie może być może być mowy o bierności organu. Jak już nadmieniono, bezczynność ma miejsce, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności, lub gdy nieefektywne działania nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności, nie prowadzą do zakończenia postępowania, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasady szybkości postępowania i ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Powyższe nie oznacza, że Sąd bezkrytycznie akceptuje konieczność przedłużenia prowadzonych czynności zwłaszcza w tych przypadkach, gdy przyczyną sa trudności i przeszkody w ich przeprowadzeniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt I SAB/Kr 16/13).

W ocenie Sądu, występująca w sprawie regularność i częstotliwość działań organu świadczy jednak o tym, że organ podejmuje czynności prowadzące do wyjaśnienia i zakończenia sprawy. Nie pozostaje zatem w bezczynności.

Niewątpliwie na podstawie art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Powyższa zasada pozostaje w bezpośrednim związku z art. 120 i art. 121 § 1 a także art. 122 powołanej ustawy, zobowiązującymi organy podatkowe do działania na podstawie przepisów prawa, a także pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Długi czas trwania postępowania nie może być jednak automatycznie utożsamiany z bezczynnością. Występuje ona, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ jest nadmierna (rażąca) i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy. Bezczynność organu jest to bowiem także niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać. Tak rozumiana bezczynność stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej i oznacza naruszenie prawa obywatela do dobrej administracji, które wynika z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE. z 2007 r. nr C 303 s. 1). Jednym z jego fundamentalnych elementów jest prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Szybkość załatwienia sprawy nie może jednak uzasadniać powierzchownego ustalenia stanu faktycznego sprawy i osłabiać dążenie do wyświetlenia prawdy obiektywnej.

Z tych przyczyn za nietrafne uznał Sąd zarzuty w powyższym zakresie.

Wobec niestwierdzenia bezczynności organu, wnioski strony skarżącej o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji, stwierdzenie że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w S. grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi – okazały się nieuzasadnione.

Z powyższych względów, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak również nie stwierdzając innych naruszeń prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.