Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 604/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2008r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 604/08

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 81c ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane zobowiązał K. S. do przedłożenia oceny technicznej stodoły drewnianej, znajdującej się na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości T. gm. K. wybudowanej bez pozwolenia na budowę.

Przedłożona ocena techniczna, opracowana przez H. S. upr. nr [...], wykazała możliwość doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem. W tym celu należało wykonać czynności wskazane w opracowanym przez H. S. projekcie budowlanym.

W związku z powyższym decyzją z dnia [...] stycznia 2004r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał K. S. wykonanie w zakreślonym terminie robót budowlanych wymienionych w projekcie budowlanym opracowanym przez H. S. niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowej stodoły do stanu zgodnego z przepisami.

Od niniejszej decyzji złożyła odwołanie K. S.

Decyzją z dnia [...] lipca 2006r. Nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia wskazał m. in. na wadliwą kwalifikację charakteru wykonanych robót, a także na brak ustaleń dotyczących bezspornego określenia daty realizacji przedmiotowej inwestycji co miało zasadnicze znaczenie przy określeniu, według przepisów której ustawy Prawo budowlane - z 1974r. czy 1994r. należy rozpatrywać niniejszą sprawę.

Na powyższą decyzję K. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 lutego 2007r., sygn. akt

VII SA/Wa 1901/06 oddalił skargę.

Decyzją z dnia [...] listopada 2007r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. działając na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), w związku z art.103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) nakazał K. S. wykonanie robót budowlanych zgodnie z projektem budowlanym stodoły drewnianej, opracowanym przez H. S. (wg punktu 1,2,3 tj. wykonania ściany p. poż., podparcia podciągu, wykonania obróbek dachu), w celu doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z przepisami, w terminie dwóch miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zwołano rozprawę administracyjną z udziałem stron i powołanych świadków. W trakcie rozprawy W. B. oraz Z. R. podali, że stodołę przesunięto w 1997r. Pozostałe przesłuchane trzy osoby podały datę wykonania fundamentu i przesunięcia na nie stodoły w 1990r. Wobec wynikłych rozbieżności przesłuchano dodatkowych świadków, podanych przez W. B. Świadkowie ci zeznali jednoznacznie, że stodoła była przesunięta na wykonane fundamenty przed rokiem 1994.

W związku z powyższym organ stwierdził, że zrealizowanie fundamentu, który jest częścią obiektu budowlanego, na który przesunięto stodołę jest samowolą budowlaną w rozumieniu przepisów art. 37-40 ustawy z dnia 24 października 1974r.- Prawo budowlane.

Zakończenie robót przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane stanowi podstawę do zastosowania art. 103 ust. 2 tej ustawy i rozpatrzenia samowoli budowlanej na podstawie przepisów ustawy Prawo Budowlane z dnia 24 października 1974r.

Ponieważ nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia

24 października 1974r. Prawo Budowlane o przymusowej rozbiórce, w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami, organ stwierdził, że na podstawie art. 40 należało orzec jak w sentencji decyzji.

Odwołanie od decyzji z dnia 8 listopada 2007r. złożyła K. S. wnosząc o umorzenie robót związanych z projektem.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia

7 lutego 2008r., Nr 210/08 działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2007r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu odwoławczego ustalenia poczynione przez organ I instancji, dotyczące charakteru spornej inwestycji polegającej na samowolnym zrealizowaniu fundamentu, na który przesunięto przedmiotową stodołę, jak i bezsporne ustalenie ( na podstawie zeznań świadków) daty realizacji inwestycji, zobowiązywały Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów dotyczących samowoli budowlanej pod rządami ustawy z dnia

24 października 1974r. Prawo budowlane.

Z pisma Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 21 stycznia 2008r. wynika, że sporna inwestycja była zgodna z obowiązującym w dacie jej realizacji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego jedynie możliwym w przedmiotowej sprawie było wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. orzeczenia zobowiązującego odwołującą się do wykonania, w określonym terminie wskazanych robót budowlanych przy stodole drewnianej, usytuowanej na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości T. gm. K. zgodnie z projektem budowlanym opracowanym przez H. S. (upr. nr [...]), niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z przepisami.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła K. S. wnosząc jednocześnie o "umorzenie robót związanych z projektem".

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga K. S. nie jest zasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

W przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego bezspornie ustaliły (na podstawie zeznań świadków), że przedmiotowy obiekt został zrealizowany przed dniem

1 stycznia 1995r., a zatem dla likwidacji zaistniałej samowoli budowlanej miały zastosowanie w związku z treścią art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane uprzednio obowiązujące przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, które organ prawidłowo zastosował. Przepisy ostatniej z wymienionych ustaw w przypadku samowoli budowlanej nie przewidywały bezwzględnego stosowania przymusowej rozbiórki, lecz dozwalały na legalizację tak wzniesionych obiektów, o ile nie zachodziły przesłanki przewidziane w art. 37 tej ustawy.

Zgodnie z dyspozycją powołanego art. 37 ust 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1. znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2. powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż w sprawie nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 37 Prawa budowlanego, które nakazywałyby organowi orzeczenie rozbiórki budynku.

Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Burmistrza Miasta Gminy K. z dnia 21 stycznia 2008r. wynika, że przedmiotowa inwestycja była zgodna z obowiązującym w dacie jej realizacji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z planu tego wynikało, że działka Nr [...] w T. jest przeznaczona pod tereny upraw rolnych i oznaczona symbolem "RP", który oznacza że na terenach oznaczonych tym symbolem dopuszcza się lokalizację inwestycji związanych z produkcją rolną i jej obsługą (w tym także zabudowę mieszkaniową dla ludności rolniczej). Z żadnego dokumentu nie wynika również, aby obiekt ten powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nie zachodzą również inne ważne przyczyny, z powodu których konieczny byłby nakaz rozbiórki.

Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie nie zostało wykazane, ażeby samowolna realizacja obiektu nastąpiła przy istnieniu przesłanek określonych w tym przepisie organ nadzoru budowlanego nie miał podstaw dla orzekania przymusowej rozbiórki, a mógł na podstawie art. 40 ustawy z 24 października 1974r. nakazać wykonanie robót doprowadzających budynek do stanu zgodnego z prawem.

Należy zauważyć, że przy braku podstaw do likwidacji samowoli budowlanej przy zastosowaniu art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane stosuje się art. 40 tego prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 1983 r. I SA 176/83 LexPolonica nr 299387).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego – nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane, powinien być stosowany tylko wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń na zasadzie art. 40 tej ustawy. W wypadku samowoli budowlanej art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego znajduje zastosowanie nie wtedy, gdy zajdzie taka możliwość, lecz wówczas, gdy występuje taka konieczność (np.: wyrok NSA z 17 kwietnia 1989 r. sygn. akt IV SA 83/89 ONSA 1989/1/38).

Stosownie do treści przepisu art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r. w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Z tych wszystkich względów, skoro zarzuty skargi nie odniosły zamierzonego skutku, należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).