Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 841/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 ust.1 i ust.2
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art.134, art.151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.59 ust.1, art.60 ust.1 i ust.4, art.61 ust.1, ust.4, ust.6 i ust.7
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Dnia 12 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi J. M. i H. Sz.-M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy K., na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017r., poz. 1073 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.), ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarsko - składowych, budowie budynku składowego i mieszkalnego jednorodzinnego, na działkach nr "[...]" i "[...]" obr. B., gm. K. na rzecz E. i M. R. W decyzji określono ustalenia dotyczące funkcji i rodzaju zabudowy oraz ustalenia i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Wskazano, że w związku z tym że po realizacji inwestycji liczba dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza dla gospodarstwa rolnego (DJP) zgodnie z wnioskiem inwestora nie przekroczy 60, inwestycja w rozumieniu właściwych przepisów nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wskazano, że obsługa komunikacyjna działek objętych inwestycją nastąpi poprzez projektowany zjazd z drogi publicznej – powiatowej. Nakazano chronić uzasadnione interesy osób trzecich. W uzasadnieniu podano, że dla terenu objętego przedmiotową inwestycją gmina K. nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w związku z tym określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, której sporządzenie powierza się uprawnionej osobie. Wskazano, że zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. dokonano analizy warunków .i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analizując wniosek oraz ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. (przyjętego uchwałą Nr LV/341/14 Rady Gminy w K. z dnia z 7 listopada 2014r.) organ stwierdził, że nie zachodzi okoliczność dotycząca obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu przedmiotowej inwestycji. Podano, że strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w sprawie, w jego toku uzyskano stosowne uzgodnienia, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 i 9 u.p.z.p. oraz dokonano analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p.

Od decyzji tej odwołali się H. S.-M. i J. M., zarzucając:

- niewłaściwe określenie parametrów architektonicznych w decyzji oraz w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik do decyzji poprzez wskazanie tylko jednej wartości granicznej a nie dwóch w pkt 2a decyzji oraz w pkt zatytułowanym "Ochrona gruntów rolnych i leśnych" oraz sporządzenie analizy z naruszeniem rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. oraz ustalonej w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładni tych przepisów;

- nieprecyzyjne określenie w decyzji powierzchni planowanej zabudowy, poprzez nakazanie inwestorowi ograniczenia do minimum zabudowy działki, co jest określeniem nieprecyzyjnym, którego nie można egzekwować;

- bezpodstawne odstąpienie od wyznaczenia wskaźnika wielkości zabudowy, co narusza art. 61 ust 7 pkt 2 u.p.z.p. oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy;

- błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie tylko na podstawie oświadczenia inwestora, że liczba dużych jednostek przeliczeniowych - DJP inwestycji nie przekroczy 60 oraz, że projektowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, co narusza art. 135 ustawy - Prawo ochrony środowiska;

- brak zobowiązania inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz badań hydrologicznych i geologicznych terenu inwestycji, co jest szczególnie ważne dla ustaleń dotyczących ewentualnego zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko i jest niezgodne z dyrektywą Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne;

- nieprecyzyjne określenie zakazu ograniczenia dotychczasowych funkcji sąsiednich działek, gdyż bez przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko nikt nie jest w stanie określić nawet ewentualnych zagrożeń, zwłaszcza, że w decyzji nie określono rodzaju produkcji;

- nieprecyzyjnie określony nakaz dla inwestora oszczędnego korzystania z terenu;

- nieprecyzyjne określenie, że inwestor powinien chronić środowisko podczas prowadzonych prac, gdyż zasada ta wynika z ustawy - Prawo ochrony środowiska i nie ma potrzeby przenoszenia jej do decyzji;

- nieprecyzyjne zobowiązanie inwestora do minimalizacji przekształceń przyrodniczych;

- nieprecyzyjne określenie nakazu dla inwestora ochrony interesów działek sąsiednich;

- braki formalne decyzji, które mogą mieć wpływ na jej ważność tj. wykorzystanie do wydania decyzji analizy, która nie została podpisana przez osobę, która ją sporządziła, a przez pełnomocnika, co budzi poważne wątpliwości czy została sporządzona przez osobę posiadającą kwalifikacje określone w art.60 u.p.z.p.;

- błędne ustalenie stanu faktycznego, gdyż w analizie przyjęto, że obszar oddziaływania inwestycji nie będzie przekraczał granic działek nr "[...]" i "[...]", podczas gdy inwestycja zajmie około 90% powierzchni działek;

- nieuwzględnienie żadnego z argumentów dotyczących ochrony środowiska oraz interesów sąsiednich działek, zawartych w piśmie odwołujących.

W związku z powołanymi zarzutami odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazano, że niedopuszczalne jest wydanie decyzji, która skutkować będzie poważnymi zagrożeniami dla czystości środowiska oraz interesów okolicznych mieszkańców. Podano, że decyzja niewłaściwie określa parametry architektoniczne budynków, gdyż określono tylko jeden parametr, a brak określenia minimalnej wielkości może skutkować budową, która grozi katastrofą budowlaną lub widokiem nie pasującym do architektury otoczenia. Zdaniem odwołujących się wymiary muszą być dwa, a nie tylko jeden. Ponadto użycie sformułowań nieostrych w decyzji powoduje trudności interpretacyjne i nie daje czytelnych podstaw przy ewentualnej egzekucji jej postanowień. Podniesiono, że niewytłumaczalnym jest odstąpienie od wyznaczenia wskaźnika wielkości zabudowy, do czego zobowiązują przepisy. Wskazano także, że inwestor zamierza wybudować dwa budynki inwentarsko-składowe, które mają mieć po 2.300 m2, a budynek składowy 650 m2 i ma być tam prowadzona produkcja drobiu, o czym nie ma słowa w samej decyzji. Wskazano, że przepisy o ochronie środowiska uzależniają rodzaj produkcji od zabezpieczeń środowiskowych, a w wytycznych do produkcji drobiu przyjmuje się, że 33 kg drobiu hoduje się na 1 m2 kurnika. Przy powierzchni inwestycji 4.600 m2 daje to 303 DJP, a w związku z tym oświadczenie inwestora, że jego produkcja nie przekroczy 60 DJP budzi poważne wątpliwości. Zatem planowana inwestycja będzie na pewno znacząco oddziaływać na środowisko i odstąpienie od przeprowadzenia postępowania w tej sprawie narusza przepisy o ochronie środowiska. Zarzucono, że nie ma w decyzji informacji, że do przechowywania odchodów zwierzęcych powinny być zastosowane zamknięte zbiorniki z nieprzepuszczalnymi ścianami i dnem, zaopatrzone w wyloty wentylacyjne, a budynki uciążliwe dla otoczenia powinny być odizolowane pasem zieleni.

Od decyzji odwołał się także J. S., kwestionując wielkość obsady drobiu w planowanej inwestycji.

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie. Jednocześnie wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tak zwanej zasady "dobrego sąsiedztwa" nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Wskazano, że powierzchnia gospodarstwa rolnego należącego do wnioskodawców, wynosząca 51,7991 ha, jest większa od średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie K. wynoszącej 8,68 ha. Zatem planowana nowa zabudowa nie wymaga wykazania kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu o czym stanowi art. 61 ust. 4 ustawy wyłączając stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W związku z tym niezasadny jest zarzut, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy nie wskazano wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Wskazano, że zgodnie z delegacją zawartą w art. 61 ust. 6 i ust. 7 u.p.z.p. Minister Infrastruktury otrzymał upoważnienie do uregulowania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588) wynika, że określenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy jest obligatoryjnym elementem decyzji w przypadku oceny możliwości lokalizacji inwestycji przy uwzględnieniu zasady "dobrego sąsiedztwa". Podany wskaźnik, podobnie jak też wskaźniki dotyczące nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - mają służyć ocenie kontynuacji funkcji na analizowanym terenie, z zastrzeżeniem wyjątku wynikającego z art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który zachodzi w niniejszej sprawie. Odnośnie do braku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko w związku z przekonaniem odwołujących się o nieprawidłowo podanej przez inwestorów liczbie zwierząt w planowanej hodowli wyjaśniono, że na etapie ustalania warunków zabudowy nie ma żadnych podstaw do kwestionowania informacji zawartej we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a organ nie posiada instrumentów prawnych do jej weryfikowania. Wskazano, że z akt sprawy wynika, że w planowanych do budowy obiektach inwentarskich hodowane będą gęsi o łącznej obsadzie (w dwóch budynkach) wynoszącej 7200 sztuk tj. 57,60 DJP. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2009r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Z kolei art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z roku 2017 poz. 1405) określa, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Zgodnie z art. 59 ust. 2 tej ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia wymaga realizacja przedsięwzięcia, jeżeli przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony oraz jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 97 ust. 1. Zatem nałożenie na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko w innych przypadkach niż w powołanym przepisie pozbawione jest podstawy prawnej. Tym bardziej, że obowiązku takiego nie można oprzeć na przypuszczeniu, że wielkość hodowli może być inna niż podana we wniosku, nawet jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że hodowca może w przyszłości - z uwagi na powierzchnię budowanych obiektów - dążyć do powiększenia hodowli. Decyzja administracyjna musi odzwierciedlać istniejący w dniu jej wydania stan faktyczny sprawy i nie może dotyczyć zdarzeń przyszłych i niepewnych. Wyjaśniono, że nie ma zastosowania przywołany przez odwołujących się art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z roku 217 poz. 519 ze zm.), który określa ustawowe przesłanki tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania dla obiektów takich, jak oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostownie, trasy komunikacyjne, lotniska, linie i stacji elektroenergetyczne oraz instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne a nie dla gospodarstw rolnych. W toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy organ nie stosuje także przepisów Prawa budowlanego, w tym przywołanego przez odwołujących się rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wynikające z powyższych przepisów obowiązki wnioskodawców oceniane będą na etapie postępowania dotyczącego uzyskania pozwolenia na budowę. Odnośnie do użycia w decyzji mało precyzyjnych określeń zawartych w poszczególnych częściach sentencji decyzji, w tym w części dotyczącej ochrony interesów osób trzecich wskazano, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym ochrona interesów osób trzecich na etapie warunków zabudowy nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 8 Prawa budowlanego, obowiązany jest uwzględnić organ architektoniczno-budowlany. Wobec tego nie może być ona tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę. Zamieszczenie w decyzji innych niedookreślonych pojęć takich, jak "minimalizacja przekształceń przyrodniczych", czy też nałożony obowiązek "chronienia środowiska podczas prowadzonych prac" nie czynią decyzji wadliwej o tyle, o ile stanowią przywołanie obowiązków ustawowych wynikających z przepisów o ochronie środowiska, które są źródłem obowiązku, nawet bez jego zaznaczenia w decyzji. Co do kwestii podpisania mapy zawierającej analizę funkcji i cech zabudowy, stanowiącej załącznik do decyzji, przez pracownika organu, działającego z upoważnienia Wójta, a nie przez osobę uprawnioną sporządzającą ten dokument wskazano, że o ile opracowanie projektów dokumentów niezbędnych do wydania decyzji powierzone zostało osobie posiadającej stosowne uprawnienia, o tyle kompetencja do wydania decyzji opartej o przygotowany projekt. Stąd też decyzja oraz załączniki jako akt administracyjny wydany przez uprawniony organ zostały prawidłowo podpisane przez pracownika organu działającego na podstawie upoważnienia Wójta Gminy. Podkreślono, że przy ustalaniu warunków zabudowy brak jest obowiązku badania wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie, co ma miejsce na etapie pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli H. S.-M. i J. M., zarzucając skarżonej decyzji naruszenie:

- art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 78 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepowołanie z urzędu biegłego ds. hodowli drobiu w celu ustalenia w jakiej wielkości w DPJ może odbywać się produkcja gęsi w pomieszczeniach o pow. 4.600 m2 oraz czy uzasadniona ekonomicznie jest budowa 4.600 m2 powierzchni dla produkcji 7.200 gęsi tj. 57,6 DJP, przez co nie zebrano całego materiału dowodowego i oparto rozstrzygnięcie na wątpliwym oświadczeniu wnioskodawcy, że produkcja nie przekroczy 60 DJP co zwolniło go z obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko;

- art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieustosunkowanie się do zarzutu skarżących naruszenia rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy poprzez niewłaściwe określenie parametrów architektonicznych w przedmiotowej decyzji oraz w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik tekstowy do decyzji, poprzez wskazywanie tylko jednej wartości granicznej a nie dwóch;

- art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierównorzędne traktowanie stron, gdyż kiedy skarżący zakwestionowali, z uwagi na ochronę walorów środowiskowych terenu, przedmiotową inwestycję organ nie ustosunkował się do niego, natomiast oświadczenie wnioskodawcy, że na 4.600 m2 powierzchni będzie hodował 7.200 sztuk gęsi przyjęto bez zastrzeżeń, choć przeczy to zdrowemu rozsądkowi;

- art. 104 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 107 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, które nakazuje, aby decyzja rozstrzygała sprawę, co oznacza że powinna zawierać jednoznaczne, konkretne dyspozycje, a niedookreślone sformułowania, których jest kilkanaście w decyzji i budzą kontrowersje;

- art. 60 u.p.z.p., gdyż analiza stanowiąca załącznik do decyzji nie została podpisana przez osobę, upoważnioną tylko przez pełnomocnika Wójta, co budzi poważne wątpliwości czy została sporządzono przez osobę posiadającą kwalifikacje określone w art. 60 u.p.z.p.;

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o powołanie biegłego ds. hodowli drobiu, który ustali w jakiej wielkości, w DJP, może odbywać się produkcja gęsi na powierzchni 4.600 m2 oraz czy jest uzasadniona ekonomicznie budowa dwóch budynków inwentarskich po 2.300 m2 każdy dla produkcji 7.200 sztuk gęsi. Podniesiono, że decyzje wydane w niniejszej sprawie naruszają przepisy prawa. Natomiast powołanie biegłego ds. hodowli drobiu pozwoli wykazać, że oświadczenie wnioskodawcy o wielkości zamierzonej produkcji nie przystaje do wielkości zamierzonej inwestycji i powstało tylko i wyłącznie, aby zwolnić się z obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakwalifikować przedmiotową inwestycję do tzw. przedsięwzięć nie mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji bez powołania biegłego, wskazano że nieprzeprowadzenie tego dowodu nie stanowi - jak wywiedziono w skardze - o nierozpatrzeniu wszystkich zarzutów odwołania. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono bowiem stanowisko Kolegium co do braku możliwości weryfikowania wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Treść wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy jest wiążąca dla organu, przez co organ nie może doszukiwać się w tym wniosku innego zamiaru niż przedstawiony w załączonym opisie, ani też weryfikować wskazanych tam parametrów w odniesieniu do ewentualnych i zaledwie przewidywanych zdarzeń przyszłych. Wyjaśniono, że w przypadku zabudowy zagrodowej warunek w zakresie "kontynuacji funkcji" należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić. W niniejszej sprawie Wnioskodawcy niewątpliwie zamierzają zrealizować zabudowę zagrodową na gruncie posiadanego gospodarstwa rolnego tj. obiektów inwentarskich, budynku składowego oraz siedliska - parterowego budynku mieszkalnego z poddaszem użytkowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Podstawę materialnoprawną wydania powyższej decyzji stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli dany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Dla wydania takiej decyzji niezbędne jest spełnienie wszystkich wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym wymogu, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jednakże zgodnie z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Wprawdzie w u.p.z.p. brak jest definicji pojęcia "zabudowy zagrodowej", ale w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zabudowa zagrodowa to w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010r., II OSK 1100/09, wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2007r., II OSK 1118/06, [w:] CBOSA). Tego rodzaju zabudowa nie wymaga zatem zachowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, czyli dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że planowana inwestycja ma charakter zabudowy zagrodowej. Zamierzenie inwestycyjne polega bowiem na budowie dwóch budynków inwentarsko - składowych, budowie budynku składowego i mieszkalnego jednorodzinnego. Ponadto inwestor jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 51,7991 ha, a średnia powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie K. wynosi 8,68 ha. Zatem spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. W związku z tym analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu ograniczała się w tym wypadku do spełnienia warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. W tym zakresie nie budzi wątpliwości fakt, że zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie, a w związku z tym brak było podstaw od odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze przede wszystkim należy wyjaśnić że na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy organ związany jest wnioskiem inwestora i – jak słusznie wskazało Kolegium - nie ma uprawnienia do jego weryfikowania, czy tez podważania jego wiarygodności. Stąd też nie było podstaw do powoływania biegłego. Przy czym na marginesie należy wskazać, że zgodnie z wnioskiem skarżących biegły miałby nie tylko ocenić, jaka ilość sztuk drobiu może odbywać się na powierzchni planowanej przez inwestorów, ale także czy planowana inwestycja w wymiarze podanym przez inwestorów jest uzasadniona ekonomicznie. Zdaniem Sądu ta okoliczność wykracza nie tylko poza przepisy prawa, mające zastosowanie w niniejszej sprawie, czyli u.p.z.p., ale w ogóle poza wszelkie regulacje prawne, gdyż nie ma takich uregulowań, które nakładałyby na inwestorów obowiązek realizacji wyłącznie inwestycji opłacalnych ekonomicznie. Natomiast sąd administracyjny w ogóle nie prowadzi postępowania dowodowego, gdyż jak wskazano na wstępie, dokonuje jedynie kontroli legalności działalności organów administracji. W zawiązku z tym nie ma uprawnień do powoływania biegłych.

Co do kwestii wadliwego – zdaniem skarżących – wskazania parametrów zakreślonych w decyzji, to podkreślić należy – na co uwagę zwraca także Kolegium – że zabudowa zagrodowa nie wymaga przeprowadzenia analizy pod kątem zachowania wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Skoro zaś organ nie ma obowiązku prowadzenia takiej analizy, to nie powinien także nakładać na inwestora obowiązków w tym zakresie. Z treści bowiem art. 61 ust. 1 oraz ust. 6 i 7 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.

w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588) wynika jednoznacznie, że wymogi określone w decyzji o warunkach winny być ustalone w oparciu o przeprowadzoną analizę. Skoro zatem organ nie musiał określać kwestionowanych przez skarżących parametrów, to także nieskuteczne są ich zarzuty w tym zakresie. Sąd podziela także stanowisko Kolegium, że decyzja o warunkach zabudowy jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego, a uszczegółowienie zamierzeń inwestora następuje dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. W związku z tym wiele zapisów ma charakter ogólny, co jest zgodne z przepisami u.p.z.p., a co nie oznacza, że nie zabezpieczają one interesów osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy jest bowiem wiążąca dla organu administracji architektoniczno-budowlanej, a w związku wszystkie wymogi w niej określone muszą być zachowane na etapie projektowania zabudowy.

Nie jest także słuszny zarzut skarżących, że wydanie przedmiotowej decyzji winno być poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W swojej decyzji Kolegium szczegółowo opisało, w jakim wypadku przepisy prawa wymagają przeprowadzenia takiego postępowania. Organ nie może zaś nakładać na inwestora obowiązków, które nie wynikają z przepisów prawa. Przy czym to inwestor określa, jaki rodzaj zamierzenia inwestycyjnego planuje zrealizować i to on ponosi ewentualną odpowiedzialność za jego realizację zgodnie z uzyskaną decyzją o warunkach zabudowy, a następnie z pozwoleniem na budowę.

Nie jest także słuszny zarzut skarżących co do braku właściwego podpisu na załączniku do decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy wraz z załącznikami, które stanowią jej integralną część, jest wydawana przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta, co wyraźnie wynika z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., a nie przez osobę, o której mowa w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. W związku z tym decyzję taką wraz załącznikami może podpisać wyłącznie osoba sprawująca taką funkcje, bądź pracownik urzędu przez osobę taką upoważniony. Zatem wbrew twierdzeniom podnoszonym przez skarżących to właśnie podpisanie załączników przez osobę, o której mowa w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., a nie przez organ stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Natomiast nie ma wątpliwości, ze analiza była sporządzona przez osobę spełniającą wymogi określone w art. 60 ust. 4, co wynika z akt spraw, w tym między innymi z projektu decyzji oraz z kopii dyplomu autora analizy.

W tym stanie rzeczy skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.