Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 97/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-03-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielko-polskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 12 marca 2010 r. wniosku Z.Ł. o zwolnienie od wpisu od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do grudnia 2005 roku postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu ustalonego na 9.720 zł, skarżący wniósł o zwolnienie od tej opłaty. W uzasadnieniu swojego wniosku podniósł, że nie ma pieniędzy na pokrycie wpisu oraz, że na jego utrzymaniu pozostaje sześcioletnia córka. Oświadczył, że mieszka wraz z żoną i córką. Źródłem utrzymania rodziny jest wynagrodzenie za pracę żony skarżącego wynoszące ok. 2.000 zł oraz przychody z działalności gospodarczej skarżącego określone na ok. 2.500 zł. Wynagrodzenie żony skarżącego jest obciążone zajęciem egzekucyjnym. Skarżący jest właścicielem domu mieszkalnego o powierzchni 300 m kw. oraz zakładu produkcyjnego (4500 m kw.), nieukończonego "zajazdu" (4.200 m kw.) i domu wielorodzinnego (800 m kw.). Cały ten majątek jest zajęty w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący wskazał, że przeciwko niemu prowadzone jest wiele postępowań egzekucyjnych, w ramach których dochodzone są kilkumilionowe należności.

W odpowiedzi na wezwanie wystosowane w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarżący przedstawił zawiadomienia wystosowane przez Bank [...], z których wynika, że rachunki bankowe skarżącego nie wykazują salda dodatniego. Złożył również deklarację dla podatku od towarów i usług za czwarty kwartał 2009 roku, gdzie wykazano stanowiącą podstawę opodatkowania sprzedaż netto 1.238.716 zł oraz nabycie towarów i usług o wartości netto 1.235.392 zł. Nadto skarżący przedstawił zestawienie kosztów i przychodów działalności gospodarczej skarżącego za okres od 1 października do 31 grudnia 2009 r. Wynika z niego strata z działalności gospodarczej w wysokości 133.973,98 zł (przychody: 1.238.717,22 zł, koszty uzyskania przychodów 1.372.691,20 zł).

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim jakiego przyznania domagał się skarżący, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że poniesienie całości kosztów postępowania mogłoby narazić ją i jej rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego.

Skarżący nie wykazał powyższych przesłanek.

Z oświadczenia skarżącego oraz przedłożonych przez niego dokumentów wynikają istotne sprzeczności.

Skarżący twierdził bowiem, że jego dochody wynoszą 2.500 zł miesięcznie. Przedstawiona dokumentacja tego jednak nie potwierdza. Wynika z niej, że działalność gospodarcza przynosi stratę (ujemną różnicę pomiędzy przychodami a kosztami ich uzyskania). Oświadczenie o wysokości dochodu nie mogło stanowić zatem podstawy ustaleń faktycznych w tym przedmiocie.

Ze złożonych dokumentów wynika również, iż skarżący, pomimo braku zasobów gotówkowych, finansuje wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości nieznajdującej pokrycia w uzyskiwanych przychodach. Uprawnia to wniosek, ze posiada niewskazane we wniosku źródła finansowania swych wydatków. Zważywszy przy tym, iż niniejsza sprawa dotyczy zobowiązań podatkowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a wyliczona średnia miesięczna wysokość związanych z tą działalnością wydatków skarżącego jest kilkukrotnie wyższa od należnego wpisu od skargi, należało przyjąć, że nie wykazano by uiszczenie wpisu od skargi wykraczało poza możliwości finansowe skarżącego.

W tym stanie rzeczy, postanowiono jak w sentencji.