Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 731/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 59 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 106 par. 3, art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 czerwca 2022 r. nr SKO.4150.247.2022 w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 czerwca 2022r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na postawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 735 ze zm.), zwanej k.p.a., oraz art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 503) uchyliło w całości decyzję Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego z dnia 29 kwietnia 2022r. oraz nakazało M.Ś., właścicielowi nieruchomości oznaczonej numerem działki [...], w obrębie [...], położonej w [...] przy ul. [...], przewrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu nieruchomości w A. przy ul. [...], działka numer [...], obręb [...], poprzez powstrzymanie się od parkowania oraz wjazdu na teren działki samochodów transportu ciężarowego, służących do prowadzenia działalności gospodarczej, na zgodny z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrów Łódzki (uchwała nr XXVII/241/04 Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 16 grudnia 2004r., opublikowana w Dz. Urz. Woj. Ł. Nr 76 z 2005r. poz. 758).

W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że decyzją z dnia 29 kwietnia 2022r., znak: GG.6731.1.2017.KA, Burmistrz Aleksandrowa Łódzkiego ponownie rozpatrując sprawę nakazał M.Ś., właścicielowi nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej przy ul. [...] w A., przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu nieruchomości w A. przy ul. [...], działka numer [...], obręb [...] w szczególności poprzez powstrzymanie się od parkowania oraz wjeżdżania na teren działki samochodów transportu ciężarowego, służących prowadzonej działalności gospodarczej, na zgodny z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrów Łódzki (uchwała nr XXVII/241/04 Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 16 grudnia 2004r., opublikowana w Dz. Urz. Woj. Ł. Nr 76 z 2005r. poz. 758).

W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że sprawa dotycząca nałożenia na właściciela nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej przy ul. [...] w A., obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu tej nieruchomości była już przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy administracji, jak też przedmiotem rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 3 września 2020r., sygn. akt II SA/Łd 932/19, uchylił wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 7 października 2019r. nr SKO.4150.345.2019 oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego, znak: GG.6731.1.2017.KA, z dnia 6 sierpnia 2019r. w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania.

Następnie Kolegium zwróciło uwagę, że w rozstrzyganej sprawie nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz nie nastąpiła zmiana stanu prawnego, a zatem dalsze rozważania na temat legalności decyzji organu I instancji muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu zawarte w przywołanym wyroku z dnia 3 września 2020r., sygn. akt II SA/Łd 932/19. W wyroku tym Sąd jednoznacznie stwierdził, że wykorzystywanie miejsc parkingowych na działce nr [...], przeznaczonych dla obsługi mieszkaniowej funkcji tego terenu, jako miejsc parkowania transportu ciężarowego dla potrzeb działalności gospodarczej prowadzonej przez M.Ś., nie mieści się w sposobie przeznaczenia tego terenu przewidzianego w zapisach planu.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w ocenie Sądu za niewystarczające uznano dowody zgromadzone przez organy potwierdzające fakt, że skarżący prowadzi na swojej nieruchomości działalność gospodarczą w zakresie wywozu nieczystości nieprzerwanie od 1988r. ponieważ dowody te nie wskazują, że faktycznie doszło do zintensyfikowania tej działalności w sposób pozwalający na uznanie, że doszło do zmiany sposobu zagospodarowania. Sąd zwrócił uwagę, że aby ocenić granice i charakter wprowadzonych zmian w zagospodarowaniu terenu, a następnie sprecyzować zakres sankcji, należy niewątpliwie i dokładnie ustalić stan wyjściowy, a następnie porównać sposób zagospodarowania jaki istniał przed wejściem w życie planu miejscowego ze stanem, który nastąpił po tej dacie. W niniejszej sprawie należało zatem ustalić z jaką intensywnością M.Ś. prowadził swoją działalność przed uchwaleniem planu miejscowego, a jakie konkretnie działania doprowadziły do tego, że jego działalność uległa zwiększeniu (przy uwzględnieniu realiów życia gospodarczego w określonych etapach prowadzenia działalności przez skarżącego). Aby zatem ustalić, że na działce nr [...] doszło do zintensyfikowania działalności należało przede wszystkim ustalić jak wyglądała ta działalność przed wejściem w życie planu miejscowego.

Przy czym Sąd jednoznacznie wskazał, że ustalenia te nie mogą być dokonane na podstawie zeznań świadków, skoro są one sprzeczne z zeznaniami skarżącego, w szczególności gdy strony pozostają ze sobą w konflikcie. Dowodu w tej sprawie nie może stanowić także dokumentacja fotograficzna, skoro brak jest dokumentacji fotograficznej obrazującej stan zagospodarowania terenu przed wejściem w życie planu miejscowego. W szczególności trudno w jakikolwiek sposób stwierdzić, że dopiero od 2014r. na nieruchomości skarżącego zlokalizowana jest baza transportowa dla jego firmy. Organy nie ustaliły bowiem, gdzie skarżący parkował samochody do tej pory.

Kolegium zwróciło uwagę, że Sąd ocenił dowód w postaci informacji z ewidencji pojazdów, uznając za niewystarczające dane o aktualnie posiadanych przez M.Ś. pojazdach, przy braku informacji na temat ilości pojazdów, którymi dysponował przed wejściem w życie planu, co uniemożliwia ustalenie, że flota samochodowa firmy skarżącego uległa znacznej rozbudowie po 2014r. Poza tym, Sąd zwrócił uwagę na przedstawione przez M.Ś. dokumenty potwierdzające, zdaniem Sądu, zmniejszenie intensywności wykorzystywania miejsc parkingowych na tej działce dla potrzeb prowadzonej działalności, co z kolei oznacza, że być może wydanie decyzji na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy stało się bezprzedmiotowe.

Analizując sprawę Kolegium wskazało, że organ I instancji po dokonaniu ponownych ustaleń w sprawie stwierdził jednoznacznie, że bezspornym jest, że M.Ś. prowadził działalność gospodarczą przed wejściem wżycie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność a nie była kwestionowana w prowadzonym postępowaniu.

W ocenie Kolegium, faktem udowodnionym ponad wszelką wątpliwość jest to, że działalność ta nie była prowadzona na działce nr [...], będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Dowody zgromadzone w trakcie prowadzonego postępowania w postaci archiwalnej dokumentacji fotograficznej potwierdzają, że działka nr [...] była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej nie mieszczącej się w sposobie przeznaczenia tego terenu przewidzianego w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopiero po wejściu w życie tego planu.

Jednocześnie organ odwoławczy dodał, że dowodem na tę okoliczność są udostępnione przez Marszałka Województwa Łódzkiego ortofotomapy obejmującej lata 1988 – 2021, tj. okres przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2004r. oraz po jego uchwaleniu. Ortofotomapa stanowi centralną część państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego a dostęp do niej ma charakter bezpłatny i można ją uzyskać za pośrednictwem serwisu Geoportal Krajowy (grupa warstw "Dane do pobrania". Z informacji uzyskanej z tego źródła (wydruk w aktach sprawy) bezsprzecznie wynika, że działka nr [...], będąca przedmiotem niniejszego postępowania, co najmniej do 2009r. pozostawała niezabudowana i nie były na niej prowadzone jakiekolwiek prace budowlane.

Nadto Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji uzyskał także z Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii fotogrametryczne zdjęcia lotnicze wykonane w latach 1988 - 2021 obejmujące obszar działki nr [...]. Ze zdjęć tych jednoznacznie wynika, że do dnia 1 kwietnia 2005r. (tj. do dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) obszar odpowiadający działce numer [...] nie był wykorzystywany jako miejsce parkowania pojazdów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie wywozu nieczystości płynnych. Co więcej, co najmniej do roku 2009 działka ta była działką niezabudowaną. Pierwsza aktywność budowlana udokumentowana na zdjęciach pozyskanych z GUGiK datowana jest na rok 2012. Kolejne zdjęcia z lat 2015, 2018, 2019 wskazują na dalsze zintensyfikowanie prac budowlanych na tym terenie. Zdjęcia te, zadaniem organu I instancji, stanowią dowód na okoliczność, że działka nr [...] przed wejściem w życie planu miejscowego nie była wykorzystywana na jakikolwiek cel związany z działalnością gospodarczą (stanowiła niezabudowany i nieużytkowany teren zielony). Jej wykorzystanie na cel niezgodny z planem miejscowym (parkowanie samochodów wykorzystywanych do działalności gospodarczej) należy datować na okres od 2012r., kiedy to na terenie tej działki przeprowadzono pierwsze roboty budowlane związane z utwardzeniem gruntu, następnie wykorzystywanego na cele postojowe samochodów innych niż osobowe. Utwardzenie terenu o pow. ok. 1400 m2 potwierdza decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z dnia 26 maja 2015r. nr 110/2015 nakazująca M.Ś. doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu działki nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w A.

Oceniając zebrany materiał dowodowy w postaci fotogrametrycznych zdjęć lotniczych wykonanych w latach 1988 — 2021 oraz dowodu w postaci powołanej wyżej decyzji Kolegium stwierdziło, że wszelkie zmiany na terenie działki nr [...] zmierzające do jej wykorzystania na cele parkowania samochodów wykorzystywanych do działalności gospodarczej, miały miejsce w okresie od 2012 do 2015r. Przed 2012r. na tej działce nie odnotowano żadnej działalności związanej ze zmianą jej nawierzchni zamierzającą do przystosowania jej do utworzenia miejsc postojowych.

Zdaniem organu odwoławczego, powoływanie się przez organ I instancji w tej sprawie na działania właściciela terenu polegające na utwardzeniu terenu nie miały na celu wykazania zwiększenia intensywności prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, intencją organu natomiast było wykazanie zmiany w sposobie zagospodarowania, a w konsekwencji użytkowania działki nr [...], nawet jeśli samo utwardzenie tego terenu ostatecznie uznano za legalne. W tym stanie rzeczy w przypadku działki nr [...] nie można mówić o zmniejszeniu bądź zwiększeniu intensywności wykorzystania miejsc parkingowych, bowiem działka ta przed wejściem w życie planu miejscowego, tj. przed 1 kwietnia 2005r., a także po tej dacie (co najmniej do roku 2012), nie była w ogóle wykorzystywana na cele związane z działalnością gospodarczą, w tym także w zakresie użytkowania jej na cele postojowe, dla samochodów służących do prowadzenia działalności gospodarczej.

Kolegium oceniło, że jeśli nawet działalność firmy M.Ś. uległa zmniejszeniu (ograniczeniu), to okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ocenę sposobu wykorzystywania działki nr [...]. Skoro teren ten przed wejściem planu był terenem zielonym, nieużytkowanym gospodarczo, a przed wydaniem decyzji organu I instancji potwierdzono (w wyniku oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu 10 lutego 2022r. z udziałem właściciela nieruchomości) odmienny sposób wykorzystywania tej działki, tj. na cele postojowe samochodów innych niż osobowe, to bezsprzecznie mamy do czynienia z użytkowaniem terenu sprzecznym z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, powstałym po wejściu w życie tego planu.

Organ odwoławczy stwierdził, że dokonując powyższych ustaleń, przede wszystkim w oparciu o wspomnianą wyżej dokumentację w postaci zdjęć lotniczych, organ I instancji ustalił stan działki nr [...] na przestrzeni lat 1988 - 2021, potwierdzając w ten sposób aktywność w przekształcaniu jej sposobu zagospodarowania, z nieużytkowanego terenu zielonego na inne cele, od roku 2012r. Tym samym organ I instancji, uwzględniając wskazania Sądu, ustalił wyjściowy (tj. sprzed wejścia w życie planu miejscowego) stan działki nr [...]. A następnie porównał sposób zagospodarowania jaki istniał przed wejściem w życie planu miejscowego ze stanem, który nastąpił po tej dacie, jak też istniał w dacie wydania decyzji. Przeprowadzone bowiem w dniu 10 lutego 2022r. oględziny nieruchomości wskazują jednoznacznie, że nawet jeśli zakres działalności gospodarczej M.Ś. uległ zmniejszeniu, to nie doprowadziło to do przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działki nr [...], bowiem na jej terenie nadal parkują samochody wykorzystywane do prowadzenia tej działalności (co potwierdza dokumentacja fotograficzna stanowiąca załącznik do protokołu z oględzin). Poza tym, kwestia własności tych samochodów także nie jest sporna, bowiem ani obecny podczas oględzin działki jej właściciel – M.Ś., ani jego pełnomocnik nie zakwestionowali tego faktu.

Reasumując Kolegium podkreśliło, że istotnie organ I instancji nie ustalił z jaką intensywnością M.Ś. prowadził swoją działalność przed uchwaleniem planu miejscowego a jakie konkretne działania doprowadziły do tego, że jego działalność uległa zwiększeniu. Jednakże ustalenia tego rodzaju, jak należy odczytywać uzasadnienie wyroku, miałyby znaczenie o ile wykazano by, że M.Ś. działalność na działce nr [...] prowadził przed wejściem w życie planu miejscowego.

Jednocześnie organ II instancji oddał, że o ile ustalenia organu I instancji sprowadzają się do stwierdzenia, że przed wejściem w życie planu miejscowego na działce nr [...] działalność żadna nie była prowadzona, to jakiekolwiek kwestie dotyczące zwiększenia bądź zmniejszenia działalności gospodarczej prowadzonej przez M.Ś. stają się nieistotne z punktu widzenia oceny czy w danym przypadku mamy do czynienia z niezgodnym z planem wykorzystywaniem nieruchomości (konkretnie działki nr [...]) powstałym po wejściu w życie tego planu.

Odnosząc się natomiast do sentencji decyzji organu I instancji Kolegium przede wszystkim odwołało się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 września 2020r., sygn. akt II SA/Łd 932/19, w którym Sąd zgodził się ze skarżącym, że organ I instancji w decyzji z dnia 6 sierpnia 2019r., znak: GG.6731.1.2017.KA, wadliwie określił przedmiot obowiązku przywrócenia poprzedniego stanu nieruchomości. Organ wskazał bowiem, że obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego ma polegać na powstrzymaniu się od prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu ciężarowego z wykorzystaniem infrastruktury technicznej. Jednak – jak podkreślił organ odwoławczy - taka treść obowiązku ingeruje w prawo wykonywania przez skarżącego legalnej działalności gospodarczej. Rację ma zatem skarżący, że obowiązek poprawnego zachowania, który mógłby być nałożony na niego na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. powinien sprowadzać się wyłącznie do rozstrzygnięcia w zakresie powstrzymania się od parkowania albo zakazu wjazdu na sporną działkę samochodów ciężarowych służących do prowadzenia działalności gospodarczej, a nie do powstrzymania się od prowadzenia tej działalności. Takiej treści obowiązek został nałożony na M.Ś. w zaskarżonej decyzji. Zmiana tej decyzji dokonana przez Kolegium sprowadza się w istocie do nałożonego obowiązku poprzez wskazanie, że dotyczy on przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości położonej w A. przy ul. [...], działka numer [...], obręb [...] poprzez powstrzymanie się od parkowania oraz wjazdu na tę działkę samochodów ciężarowych służących do prowadzenia działalności gospodarczej. Użyte bowiem w decyzji Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego z dnia 29 kwietnia 2022r., znak: GG.6731.1.2017.KA, sformułowanie "w szczególności" oznacza, że katalog wskazanych w tej decyzji ograniczeń w sposobie korzystania z przedmiotowego terenu ma formułę otwartą, a zatem jedynie przykładową.

Odnosząc się do kwestii związanej z zawieszeniem postępowania w przedmiotowej sprawie Kolegium wskazało, że złożenie wniosku o zmianę dotychczasowego przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr XXVII/241/04 Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 16 grudnia 2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrów Łódzki dla działek nr [...], [...] i [...], znajdującej się w obrębie [...], przy ul. [...] i [...] o powierzchni 2 ha, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., którego wystąpienie uzasadnia zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, a na ewentualną zasadność zastosowania tego przepisu nie zwracał uwagi także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 3 września 2020r. sygn. akt II SA/Łd 932/19.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył M.Ś., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, majce istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a tym samym zaakceptowanie rażącego naruszenia prawa przez organ I instancji, co jest szczególnie rażące w przypadku ingerowania w prawo własności oraz naruszenie praw nabytych strony, w tym odnoszących się do uprawnienia do wykonywania działalności gospodarczej na własnej działce;

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji zmierzającej, w swej istocie, do zakazania prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej na jej terenie, podczas gdy niniejsze postępowanie nie było prowadzone w tym kierunku a w obrocie prawnym funkcjonują wykonalne i ostateczne decyzje zezwalające na prowadzenie działalności gospodarczej na działce numer [...] przy ul. [...] w A.;

3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 9, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące wskazanie przesłanek, jakimi kierowały się organy obu instancji ingerując w prawo własności strony i swobody jej decydowaniu w wykorzystaniu nieruchomości, a nadto w sposób istotny ingerujący w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego;

4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego po uchyleniu poprzednio wydanych decyzji w niniejszej sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 3 września 2020r., wydanym w sprawie II SA/Łd 932/19 w sposób sprzeczny z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w ww. orzeczeniu;

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 10 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 1292) poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść strony - przedsiębiorcy;

6. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 35 u.p.z.p. poprzez jego niezasadne niezastosowanie.

W oparciu o te zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania; ewentualnie uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych a nadto zwrotu udokumentowanych wydatków związanych z doręczaniem korespondencji.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że sentencja decyzji organu I instancji jest błędna, bowiem decyzja tej treści jest niemożliwa do wykonania, a nadto zmierza faktycznie do powstrzymania skarżącego od prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu ciężarowego z wykorzystaniem infrastruktury technicznej.

W ocenie pełnomocnika, nierzetelnie przeprowadzono postępowanie odwoławcze, którego efektem jest lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, niezawierające odniesienia się do większości z podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów.

Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że w obrocie prawnym funkcjonują decyzje organów, które uprawniają skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej, do utwardzenia terenu na cele miejsc postojowych, a zatem zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z treścią wykonalnych decyzji.

Pełnomocnik skarżącego podniósł wątpliwość co do skuteczności i prawidłowości działania organów, które tworząc i zatwierdzając plan uchwałą, dokonały wyłączenia sąsiadujących z działką strony terenów z obszarów mieszkalnych na części, w których istnieją zakłady przemysłowe (dużo większe niż działalność strony). Wątpliwości te – zdaniem pełnomocnika - są istotne z punktu widzenia ochrony prawa własności oraz ochroną praw nabytych.

W dalszej kolejności pełnomocnik skarżącego stwierdził, że organ nie poczynił ustaleń faktycznych w zakresie daty przekształcenia sposobu zagospodarowania nieruchomości, zatem trudno powiedzieć, czy zmiana ta ma charakter trwały czy epizodyczny. Do akt postępowania zostały bowiem załączone dokumenty świadczące o tym, że część taboru skarżącego została przeniesiona na wynajęte miejsca parkingowe do Łodzi. Organy nie kwestionowały prawdziwości owych dowodów. Czasowy postój pojazdów skarżącego na jego nieruchomości może być przecież spowodowany użytkowaniem tego pojazdu na cele prywatne skarżącego (ilość taboru samochodowego jest znaczna a z materiału dowodowego wynika, że ilość aut stacjonujących na posesji jest mniejsza niż znikoma). Co prawda na działce znajduje się czasem pojazd do wywozu nieczystości, ale służy on do wykonywania usług użyteczności publicznej, w szczególności wywozu nieczystości z okolicznych domów. Nie można też wykluczyć, że pojazdami przyjeżdżają pracownicy skarżącego wyłącznie w celu załatwienia drobnych formalności, rozliczenia się z dokumentów, czy dla wypoczynku.

Nadto w ocenie pełnomocnika skarżącego, organy obu instancji nie sprostały wytycznym zawartym w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 3 września 2020r., wydanego w sprawie II SA/Łd 932/19, bowiem nie wykazały zmiany sposobu wykorzystania przez skarżącego swojej działki ani na dzień wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani też zanim weszła w życie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z pewnością za dowód tego stanu rzeczy nie mogą służyć fotografie lotnicze wykonane tylko jednego dnia. Zresztą, organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji koncentruje swoją uwagę - nie wiedzieć czemu - wyłącznie na fakcie prowadzenia na działce skarżącego prac budowlanych. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił przy tym, że działka ta, istotnie, do 2012r. nie była zabudowana. Po tej dacie skarżący przystąpił do utwardzenia gruntu - przygotowania drogi wewnętrznej prowadzącej do powstałego w głębi działki budynku gospodarczego i mieszkalnego. Nie zmienia to jednak faktu, że do tej daty działka skarżącego była przez niego wykorzystywana w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej właśnie jako miejsca parkingowe, przy czym nie musiało to się wiązać z dodatkowymi pracami związanymi z utwardzaniem nawierzchni bowiem rodzaj parkowanych wówczas tam pojazdów (ciągniki siodłowe, naczepy) tego nie wymagał a nawet - co wynika z ortofotomapy - na drugiej działce skarżącego (przy ul. [...]) pojazdy te były parkowane na nieutwardzonej powierzchni (na łące). Utwardzenie nawierzchni było spowodowane w pierwszej kolejności, wyłącznie koniecznością wybudowania drogi wewnętrznej - dojazdu do budynku mieszkalnego, która to była niezbędna, bowiem w przeciwieństwie do posiadanych przez skarżącego pojazdów ciężarowych, nie było możliwości dojazdu do budynku samochodem osobowym.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego, organy postępowania administracyjnego nie sprostały wytycznym zawartym w przywołanym już wcześniej wyroku WSA w Łodzi w sprawie II SA/Łd 932/19, w którym to Sąd nakazał organom ustalenie z jaką intensywnością skarżący prowadził swoją działalność przed uchwaleniem planu miejscowego, a jakie konkretnie działania doprowadziły do tego, że jego działalność uległa zwiększeniu - skoro nie ma informacji na temat tego, jak wyglądała jego działalność gospodarcza wcześniej. Tymczasem - wbrew uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skarżący na tej działce prowadził wcześniej działalność gospodarczą.

W odpowiedzi na tę skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Pismem z dnia 7 listopada 2022 r. pełnomocnik uczestnika postępowania – I.L. wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. protokołu z rozprawy przed Sądem Okręgowym w Łodzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego".

Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 3 listopada 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi brak oświadczenia pełnomocnika skarżącego oraz uczestników postępowania, tj. A.A.L. i S.A.L. o możliwościach technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 7 grudnia 2022 r.

Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 3 listopada 2022 r.).

Stosownie natomiast do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium z dnia 27 czerwca 2022 r. nakazująca skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu jego nieruchomości w A. przy ul. [...], działka numer [...], obręb [...], poprzez powstrzymanie się od parkowania oraz wjazdu na teren działki samochodów transportu ciężarowego, służących do prowadzenia działalności gospodarczej, na zgodny z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrów Łódzki z dnia 16 grudnia 2004 r. nr XXVII/241/04.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie został już wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 września 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 932/19, którym zgodnie z art. 153 p.p.s.a. związane są zarówno organy rozstrzygające sprawę ponownie ją rozpatrując jak i Sąd. Stosownie do ww. przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Na tle powyższej regulacji w orzecznictwie wskazuje się, że przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych(wyrok NSA z dnia 8 września 2020r., sygn. akt II FSK 1221/20, LEX nr 3054829). Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeśli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Zawsze bowiem zmiana stanu prawnego będzie powodowała konieczność dokonania przez organ administracji publicznej nowych, samodzielnych ocen prawnych określonego stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 485/20, LEX nr 3047948).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organy zastosowały się do wskazań Sądu zawartych ww. wyroku z dnia 3 września 2020 r., a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego, skutkujące koniecznością wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego.

Sąd w wyroku z dnia 3 września 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 932/19, stwierdził, że oceniając, czy w sprawie doszło do zmiany zagospodarowania terenu, należy wziąć pod uwagę konkretne okoliczności zaistniałe w danym przypadku, porównując sposób zagospodarowania jaki istniał przed wejściem w życie planu miejscowego ze stanem, który nastąpił po tej dacie. Skoro bowiem przepis art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. uprawnia organ do wydania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania, to należy dokładnie określić, jaki był ten poprzedni sposób zagospodarowania.

Jednocześnie Sąd wskazał, że należało zatem ustalić z jaką intensywnością skarżący prowadził swoją działalność przed uchwaleniem planu miejscowego, a jakie konkretnie działania doprowadziły do tego, że jego działalność uległa zwiększeniu, przy czym należy w ocenie sądu wziąć pod uwagę również realia życia gospodarczego w określonych etapach prowadzenia działalności przez skarżącego. Skoro zatem brak jest jakichkolwiek informacji na temat tego, jak wyglądała działalność skarżącego przed wejściem w życie planu miejscowego, to w żaden sposób nie można zweryfikować, że działalność ta została zintensyfikowana w latach następnych.

Nadto Sąd ocenił, że o zastosowaniu przepisu art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. nie mogą przesądzać zeznania świadków, skoro są one sprzeczne z zeznaniami skarżącego. Zeznania te wzajemnie się wykluczają. Dodatkowo Sąd stwierdził, że również dokumentacja fotograficzna nie stanowi wystarczającego dowodu świadczącego o zmianie zagospodarowania terenu przez skarżącego, skoro brak jest dokumentacji fotograficznej obrazującej stan zagospodarowania terenu przed wejściem w życie planu miejscowego. W szczególności trudno w jakikolwiek sposób stwierdzić, że dopiero od 2014 r. na nieruchomości skarżącego zlokalizowana jest baza transportowa dla jego firmy. Organy nie ustaliły bowiem, gdzie skarżący parkował samochody do tej pory.

Poza tym Sąd stwierdził, że podobnie należy ocenić informacje z ewidencji pojazdów, bowiem przedstawiają one dane o aktualnie posiadanych przez pojazdach. Nie wiadomo natomiast iloma pojazdami dysponował skarżący przed wejściem w życie planu, a konsekwencji tego nie można jednoznacznie przesądzić, że flota samochodowa firmy skarżącego uległa znacznej rozbudowie po 2014 r.

Sąd w ww. wyroku ocenił, że o zmianie zagospodarowania można mówić jedynie wtedy, gdy zmiana ta istnieje w dacie orzekania przez organ. Natomiast organy nie wzięły pod uwagę, że przedstawione przez skarżącego dokumenty (faktury, umowy najmu miejsc parkingowych) świadczą o tym, iż intensywność wykorzystywania miejsc parkingowych na tej działce dla potrzeb prowadzonej działalności uległa zmniejszeniu. To samo dotyczy tankowania własnych pojazdów, czy ich naprawiania. Skoro zatem działalność firmy skarżącego uległa zmniejszeniu, to być może skarżący sam swoim działaniem doprowadził właśnie do przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania, co z kolei oznacza, że być może wydanie decyzji na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. stało się bezprzedmiotowe.

Sąd również wskazał, że za zwiększeniem intensywności działalności gospodarczej nie może przemawiać fakt utwardzenia nieruchomości, czy budowy budynku gospodarczego. Kwestie te były bowiem przedmiotem badania przez organ nadzoru budowlanego, który ostatecznie inwestycje te uznał za legalne.

Reasumując Sąd ww. wyroku wskazuje, że organy przedwcześnie nałożyły na skarżącego obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu. Organy nie ustaliły jakie konkretnie dowody świadczą o tym, że w latach 2014-2015 doszło do zintensyfikowania tej działalności. Z jednej strony organy uznały, że dokonana przez skarżącego zmiana zagospodarowania terenu powinna skutkować przywróceniem do stanu pierwotnego, ale z drugiej strony nie ustaliły, jaki był stan pierwotny, przy czym bezspornie z uwagi na art. 35 u.p.z.p. nie może być mowy o doprowadzeniu do zgodności z postanowieniami m.p.z.p. Ma to o tyle istotne znaczenie, że skarżący nawet po wejściu w życie planu miejscowego, stosownie do art. 35 u.p.z.p., mógł wykorzystywać teren swojej nieruchomości w sposób dotychczasowy. Plan nie określał natomiast ani sposobu, ani terminu tymczasowego zagospodarowania tego terenu. Organy naruszyły tym samym podstawowe zasady postępowania w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Na marginesie Sąd zgodził się ze skarżącym, że organ I instancji wadliwie określił przedmiot obowiązku przywrócenia poprzedniego stanu nieruchomości. Organ wskazał bowiem, że obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego ma polegać na powstrzymaniu się od prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu ciężarowego z wykorzystaniem infrastruktury technicznej. Jednak taka treść obowiązku ingeruje w prawo wykonywania przez skarżącego legalnej działalności gospodarczej. Rację ma zatem skarżący, że obowiązek powinnego zachowania, który mógłby być nałożony na niego na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., powinien sprowadzać się wyłącznie do rozstrzygnięcia w zakresie powstrzymania się od parkowania albo zakazu wjazdu na sporną działkę samochodów ciężarowych służących do prowadzenia działalności gospodarczej, a nie do powstrzymania się od prowadzenia tej działalności.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organy zastosowały się do wskazań Sądu zawartych ww. wyroku z dnia 3 września 2020 r. Postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszoinstancyjnej, zostało uzupełnione i przeprowadzone w zakresie wskazanym przez Sąd ww. wyroku.

Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. W sprawie możliwe jest zastosowanie ww. przepisu, jeżeli z zebranego materiału dowodowego wynika, że zmiana zagospodarowania terenu miała miejsce po dniu 11 lipca 2003 r. (t.j. daty wejścia w życie u.p.z.p.).

Organy ustaliły, że zmiana zagospodarowania działki skarżącego o nr ewid. [...] nastąpiła po ww. wskazanej dacie, tj. 11 lipca 2003 r., jak również po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrów Łódzki uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 16 grudnia 2004 r. nr XXVII/241/04, tj. po 1 kwietnia 2005 r. A zmiana zagospodarowania tej działki polega na wykorzystaniu jej jako miejsca parkowania pojazdów związanych z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą w zakresie wywozu nieczystości płynnych. Takie wykorzystywanie ww. działki nie mieści się w sposobie przeznaczenia tego terenu przewidzianych w zapisach ww. miejscowego planu.

Ustaleń w powyższym zakresie organy dokonały na podstawie zdjęć lotniczych wykonanych w latach 1988 - 2021, obejmujących obszar działki nr [...]. Organ pozyskał te dowody, gdyż jak stwierdził Sąd w wyroku z dnia 3 września 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 932/19, w sprawie brak jest dokumentacji fotograficznej obrazującej stan zagospodarowania terenu przed wejściem w życie planu. Ponadto należy podkreślić, że Sąd ww. wyroku zwrócił uwagę, że nie mogą stanowić skutecznego dowodu w sprawie zeznania świadków i skarżącego, gdyż są sprzeczne, a strony pozostają ze sobą w konflikcie. Podobnie Sąd ocenił informację z ewidencji pojazdów, tj. jako nieprzydatną dla sprawy, bowiem przestawiała tylko dane o aktualnie posiadanych przez skarżącego pojazdach.

Jak słusznie wskazały organu z ww. zdjęć wynika, iż działka nr [...] przed wejściem w życie planu miejscowego, tj. przed 1 kwietnia 2005 r. nie była wykorzystywana do prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, gdyż stanowiła niezabudowany i nieużytkowany teren zielony. Działka ta nie była zatem wykorzystywana jako miejsce parkowania samochodów wykorzystywanych do działalności gospodarczej skarżącego. Ze zdjęć tych wynika, że działka ta była co najmniej do 2009 r. niezabudowana, a pierwsza aktywność budowlana na niej jest uwidoczniona w 2012 r. Dalsze zintensyfikowanie prac budowlanych na tym terenie zostało uwidocznione w latach: 2015, 2018 i 2019. Utwardzenie terenu, którego dokonał skarżący na przedmiotowej działce - w stosunku, do którego została wydana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z dnia 26 maja 2015 r. nr 110/2015, nakazująca skarżącemu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu działki nr [...] – zostało dokonane w celu wykorzystania go z przeznaczeniem na parkowanie samochodów skarżącego, o czym świadczy późniejsze wykorzystywanie tego utwardzenie ww. celu, przy czym – podkreślić należy - niekwestionowana jest legalność tej inwestycji, jako utwardzenie terenu, a nie budowa parkingu czy miejsc postojowych. Do prowadzenia robót budowlanych, użytkowania obiektu, itp. zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a zagadnienia te nie są przedmiotem niniejszej sprawy.

Wspomniany materiał dowody w postaci zdjęć lotniczych wykonanych w latach 1988-2021 wskazuje, że zmiany terenu działki nr [...], mające na celu wykorzystywanie jej jako miejsce parkowania samochodów wykorzystywanych do działalności gospodarczej skarżącego, miały miejsce w okresie 2012 - 2015, a przed rokiem 2012 nie zrejestrowano takich zmian. Słusznie przy tym wskazało Kolegium, że w tym stanie rzeczy nie można mówić o zmniejszeniu bądź zwiększeniu intensywności wykorzystywania miejsce parkingowych na działce nr [...] przed wejściem w życie ww. planu miejscowego, gdyż działka ta przed wejściem w życie planu, nie była wykorzystywana na cele związane z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą.

Zgodnie zatem ze wskazaniami Sądu zawartymi ww. wyroku z dnia 3 września 2020 r. organy ustaliły stan zagospodarowania przedmiotowej działki przed wejściem w życie planu miejscowego oraz porównały ze sposobem zagospodarowania terenu, który ustalony został na podstawie oględzin dokonanych w dniu 10 lutego 2022 r., co doprowadziło do słusznego przekonania, że w sprawie ma zastosowanie art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., gdyż skarżący zmienił zagospodarowanie działki nr [...] i w tej sytuacji – jak wskazało Kolegium – nawet, jeżeli zakres działalności gospodarczej skarżącego uległ zmniejszeniu, to nie doprowadziło to do przywrócenia poprzedniego zagospodarowania działki nr [...].

Zarzuty skargi, które w zasadzie stanowią powtórzenie zarzutów będących przedmiotem rozpoznania przez Sąd w wyroku z dnia 3 września 2020 r., należy uznać za niezasadne. W świetle powyższej argumentacji uzasadnienia należy skonstatować, iż nietrafny okazał się także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Ponadto, mając na uwadze treść obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzję, należy wskazać, że Kolegium korygując rozstrzygnięcie organu I instancji, dokonało tym samym konkretnego wskazania obowiązku jaki został nałożony na skarżącego zaskarżoną decyzją. Przy czym konkretyzacja ta dokonana została zgodnie ze wskazaniem Sądu zawartym w wyroku z dnia 3 września 2020 r., w którym Sąd jasno wskazał, iż obowiązek ten nie może zostać określony jako nakaz powstrzymania się od prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgłoszony przez pełnomocnika uczestnika postępowania – I.L. wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. protokołu z rozprawy przed Sądem Okręgowym w Łodzi nie wypełnia przesłanki z art. 106 § 3 p.p.s.a. W sprawie nie zaistniały bowiem wątpliwości, do wyjaśnienia których niezbędne byłoby przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentu.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

k.ż.