Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 208/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...] Prezydent Miasta S. określił Rejonowemu Zarządowi Infrastruktury w O. (zwanemu dalej: "Skarżącym, "RZI") podatek od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 319.280,00 zł. Na powyższą kwotę składała się: kwota podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, kwota podatków za grunty pozostałe oraz kwota podatku od budynków pozostałych. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ pierwszej instancji po weryfikacji i analizie dokumentów, powziął wątpliwość co do prawidłowości wykazanych przez Skarżącego powierzchni gruntów pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na skutek wezwania organu, RZI podniósł, że złożona za 2018 r. deklaracja na podatek od nieruchomości została sporządzona prawidłowo i odmówił złożenia korekt deklaracji. W ocenie organu podatkowego wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. i przeprowadzone postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za grunty pod napowietrznymi liniami energetycznymi za 2018 r. potwierdziło, że przez teren będący w posiadaniu RZI na mocy umowy

o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] z aneksami w obrębie gminy miejskiej przebiegają linie elektroenergetyczne umieszczone nad obszarem lasów o łącznej powierzchni 1384 m2. Powierzchnię gruntów potwierdza: umowa ustanowienia służebności przesyłu i rozliczenie za korzystanie z gruntu z dnia [...] grudnia 2013 r. (akt notarialny rep. [...] dalej jako "umowa ustanowienia służebności". Organ podatkowy stanął na stanowisku, że grunty, na których ustanowiono służebność przesyłu podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S. decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że RZI w deklaracjach na podatek od nieruchomości na 2018 r. wykazał, że wysokość zobowiązania w tymże podatku wynosi ostatecznie 318.173,00 zł, podczas gdy w rzeczywistości wysokość tego zobowiązania wynosi 319.280,00 zł. Okazało się, że podatnik nie wykazał w złożonych deklaracjach gruntów leśnych zajętych naprowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni 1.384 m2. Jak wynika z akt sprawy RZI w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2018 r. dotyczącej działki o nr geod. 32963 położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...] w mieście S. ustalił wysokość zobowiązania w tym podatku w kwocie 25.463,00 zł, przyjmując do opodatkowania: grunty pozostałe o powierzchni 87.803 m2. W drugiej zaś deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017 r., tj. ostatniej złożonej za ten rok korekcie z dnia [...] listopada 2018 r., dotyczącej działek: nr geod. [...] i części działki nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym nr [...] w mieście S. oraz nr geod. [...] położonej w obrębie geodezyjnym nr [...] w mieście S., wykazał wysokość zobowiązania w tym podatku w kwocie 292.710,00 zł, przyjmując do opodatkowania grunty pozostałe o powierzchni 323.583 m2 oraz budynki pozostałe o powierzchni użytkowej: za miesiące I-X - 26.638,95 m2 i za miesiące XIXII - 26.541,05,94 m2, a także budynki lub ich części zwolnione z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U z 2018 r., poz. 1445 ze zm., zwanej dalej: "u.p.o.l") o powierzchni 1.079,42 m2. W żadnej ze złożonych deklaracji podatnik nie wykazywał do opodatkowania gruntów leśnych zajętych na prowadzeniem działalności gospodarczej, co było przyczyną wszczęcia przez Prezydenta Miasta S. przedmiotowego postępowania postanowieniem z dnia [...] września 2019 r.

Ponadto Kolegium podniosło, że z akt sprawy zgromadzonych w toku prowadzonego przez organ podatkowy I instancji postępowania wyjaśniającego wynika, że RZI jako reprezentujący Skarb Państwa - Ministerstwo Obrony Narodowej - posiadał w 2018 r. w trwałym zarządzie nieruchomości Skarbu Państwa położone na terenie gminy miejskiej S. oznaczone w ewidencji gruntów nr działek: [...] (przed podziałem nr [...]) w obrębie ewidencyjnym nr [...], nr geod. [...] w obrębie geodezyjnym nr 7. Ponadto na podstawie umowy o przekazanie nieruchomości w użytkowanie nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. zawartej pomiędzy Dyrektorem Generalnym Lasów Państwowych, reprezentowanym przez Nadleśniczego Nadleśnictwa S. a Ministerstwem Obrony Narodowej, reprezentowanym przez Szefa RZI w O., RZI w O. był użytkownikiem nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa znajdującej się w trwałym zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwa S., oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] miasta S.. W posiadaniu Skarżącego było też szereg budynków, których powierzchnia użytkowa zmieniała się w trakcie roku podatkowego, a wykaz tych budynków i ich powierzchni znajduje się w aktach sprawy. Ze znajdującego się w aktach sprawy aktu notarialnego Rep. [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. wynika, że na części nieruchomości oznaczonej nr [...] ustanowione zostało ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności przesyłu. W akcie tym Skarb Państwa PGL LP Nadleśnictwo S. zawarło z PGE Dystrybucja Spółka Akcyjna z siedzibą w L. (zwanym dalej: "PGE") umowę ustanowienia służebności przesyłu obejmującą m.in. części działek położonych na terenie gminy miasta S., oznaczonych nr geod.: [...]. Według zapisów w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Prezydenta Miasta S. działki te stanowią w przeważającej większości lasy, a także w nieznacznej części grunty rolne i tereny różne. Z zawartej zaś umowy służebności przesyłu wynika, że obciążone tymże prawem zostały części wyżej wymienionych działek o powierzchni łącznej 31.146 m2, tj.: 1384 m2 z działki nr [...], 384 m2 z działki nr [...], 364 m2 z działki nr [...], 496 m2 z działki nr [...], 7200 m2 z działki nr [...], 7470 m2 z działki nr [...], 4698 m2 z działki nr [...], 7290 m2 z działki nr [...], 654 m2 z działki nr [...], i 1035 m2 i 171 m2 z działki nr [...], stanowiące użytki leśne i rolne. Z zapisów zawartych w umowie ustanowienia służebności oraz danych wynikających z planu urządzenia lasu dla poszczególnych działek wynika, że na gruntach obciążonych posadowione są obiekty stanowiące napowietrzną i kablową linię energetyczną należącą do PGE, za pomocą której podmiot ten dokonuje przesyłu energii elektrycznej, która to czynność składa się na działalność gospodarczą Spółki. Oznacza to, że objęta służebnością przesyłu cześć gruntów jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo energetyczne

Kolegium podniosło, że wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, podatnikiem podatku od tychże gruntów, stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.o.l. jest RZI, jako posiadacz zależny przedmiotowej nieruchomości. Wskazało, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z posiadaniem nieruchomości Skarbu Państwa i posiadanie to wynika z umowy zawartej z właścicielem. W ocenie organu odwoławczego, poza sporem pozostaje, że RZI od 1 stycznia 2005 r. włada przedmiotową nieruchomością na mocy umowy użytkowania zawartej z Lasami Państwowymi, które zarządzają lasami należącymi do Skarbu Państwa. Użytkowanie nieruchomości stanowi jeden z wariantów posiadania zależnego nieruchomości.

Zdaniem Kolegium umowa użytkowania spornych gruntów zawarta pomiędzy MON-RZI w O. a Dyrektorem PGL LP w dniu 29 grudnia 2004 r. dała Skarżącemu prawo faktycznego władania nieruchomością, które zresztą nieprzerwanie od 1 stycznia 2005 r. do chwili obecnej RZI wykonuje. Statusu posiadacza spornej działki nr 32936 nie pozbawiło użytkownika obciążenie przedmiotowej nieruchomości służebnością przesyłu na rzecz PGE, czego dokonano na mocy wskazywanej powyżej umowy z dnia [...] grudnia 2013 r. (akt notarialny Rep. [...] w aktach sprawy). Organ odwoławczy podniósł, że zakres przedmiotowego obciążenia nie pozbawia RZI faktycznego władztwa nad pasem gruntu objętym służebnością przesyłu.

Organ odwoławczy zaznaczył również, że opisany w § 4 lit. a ww. aktu notarialnego zakres działań i czynności, do wykonywania których uzyskała prawo spółka energetyczna na podstawie zawartej umowy, nie daje podstaw do uznania, że PGE weszła w posiadanie pasa gruntu objętego służebnością. Zdaniem Kolegium Spółka ta uzyskała jedynie prawo dostępu do nieruchomości i to w ściśle określonym zakresie. Ustanowienie w 2013 r. służebności przesyłu spowodowało więc, że przedsiębiorstwo przesyłowe uzyskało ograniczone prawo rzeczowe, w postaci służebności przesyłu, a więc stało się posiadaczem prawa, a nie posiadaczem gruntu.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wywiódł skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

a) art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. w związku z art. 336 kodeksu cywilnego, poprzez uznanie RZI za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwo S., a które są obciążone służebnością przesyłu na rzecz PGE., a tym samym w stosunku do których to PGE wykazuje cechy posiadacza zależnego;

b) art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. w związku z art. 3051 k.c. poprzez uznanie RZI za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwo S., oraz uznanie, że w stosunku do których PGE. nie wykazuje cech posiadacza rzeczy (tj. gruntu), tylko co najwyżej cechy posiadacza służebności przesyłu;

c) art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 4 a u.p.o.l., poprzez uznanie RZI za podatnika podatku od nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwo S., które są we faktycznym władaniu PGE i na których RZI nie może prowadzić żadnej działalności (nawet szkoleniowej), a są one w formalnie objęte przedmiotem umowy o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie z dnia [...] grudnia 2004 r. ze względu na brak wydzieleń geodezyjnych korytarzy przesyłowych.

d) art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., zwanej dalej: "o.p.".), poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania;

e) art. 121 § 1 oraz art. 2a o.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych z uwagi na zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie oraz zignorowanie argumentów prezentowanych przez RZI, w tym wskazania, że z uwagi na obciążenie służebnością przedmiotowych gruntów RZI nie wykonuje i nie ma możliwości wykonywania posiadania na potrzeby związane z obronnością i bezpieczeństwem państwa rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść podatnika wbrew zasadzie in dubio pro tributario;

f) art. 187 § 1, art. 180 § 1 oraz art. 191 w zw. z art. 122 i art. 124 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w sposób wyczerpujący oraz rozstrzygnięcia jej w zgodzie z przepisami prawa i ustalonymi okolicznościami, a w konsekwencji naruszenie zasady przekonywania i zasady prawdy obiektywnej.

Mając powyższe na względzie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a., jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Istota sporu między stronami dotyczy ustalenia jakim podatkiem tj. leśnym, czy też od nieruchomości, powinny być objęte grunty pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi, będące w zarządzie skarżącego, objęte służebnością przesyłu przez firmę PGE Dystrybucja Spółka Akcyjna w L.

Odnosząc się do kwestii podmiotowych podniesionych w skardze należy uznać, że podstawą do uznania skarżącej za podatnika podatku od nieruchomości stanowiło uregulowanie art. 3 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe ciąży na jednostkach organizacyjnych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Natomiast w uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślał, że zakłady energetyczne na podstawie zawartych umów stały się posiadaczem zależnym spornych gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, co spowodowałoby, że na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. obowiązek podatkowy obciążałby te zakłady.

Z poglądem takim nie można się zgodzić, gdyż sprzeciwia się temu treść umowy ustanawiającej służebność przesyłu. Wskazuje ona, że operatorom sieci elektroenergetycznych na ich podstawie nie może być przypisany status posiadacza zależnego, albowiem zakłady energetyczne uzyskały po ich zawarciu wyłącznie uprawnienie do "korzystania z rzeczy", a nie "władztwo nad rzeczą". Zakładowi energetycznemu można zatem przypisać wyłącznie posiadanie służebności (art. 352 § 1 k.c.), a nie posiadanie rzeczy (art. 336 k.c.).

Z twierdzeniem, że uprawniony ze służebności przesyłu uzyskuje władztwo nad cudzą rzeczą nie można się zgodzić. Wskazania wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 861/16 wyraził stanowisko "że posiadanie służebności o którym mowa w art. 352 § 1 k.c., dotyczy każdego rodzaju służebności (gruntowej, osobistej i przesyłu). Mówiąc o posiadaniu służebności, należy mieć na uwadze, że dotyczy ono posiadania prawa, nie zaś rzeczy. NSA dalej w tym wyroku stwierdził, że art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., dotyczy posiadania rzeczy (nieruchomości), nie zaś praw z nieruchomością związanych (np. służebności przesyłu). Wobec powyższego, podatnikiem podatku od nieruchomości, w sytuacji określonej w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., będzie podmiot, który zawarł umowę ze Skarbem Państwa, bądź też posiada nieruchomość na podstawie innego tytułu prawnego, jako posiadacz zależny. Jeżeli natomiast z zawartej umowy wynika, że nie przeniesiono na taki podmiot posiadania, któremu można przypisać cechę posiadania zależnego, lecz ma on jedynie prawo korzystać z nieruchomości Skarbu Państwa w zakresie odpowiadającym posiadaniu służebności, nie będzie mógł być uznany za podatnika tego podatku". Ostatecznie problem ten rozstrzygnięty został przez NSA w uchwale z 9.12.2019 r.( II FPS 3/19). NSA stwierdził bowiem, że przedsiębiorca przesyłowy, który zawarł z PGL Lasy Państwowe umowę o ustanowienie służebności przesyłu na gruntach Skarbu Państwa, znajdujących się w zarządzie PGL Lasy Państwowe, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tych gruntów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych- w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2018 r.

Problem prawny, jaki zarysował się między stronami, a dotyczący odpowiedzi na postawione wyżej pytanie – jakim rodzajem podatku obciążyć grunty Nadleśnictwa zajęte pod służebność przesyłu - był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w szeregu orzeczeń, m.in. w wyrokach: z 9 czerwca 2016 r., II FSK 1156/14, II FSK 1157/14 i II FSK 1238/14; z 17 czerwca 2016 r. II FSK1315/14, II FSK 1391/14, II FSK 1392/14 i II FSK 1387/14; z 4 lipca 2017 r. II FSK 1541/15; z 11 sierpnia 2017 r., II FSK 2177/15 oraz z 15 listopada 2017 r., II FSK 795/07 (publ. CBOSA).

W orzeczeniach tych stwierdzono, że grunty leśne, nad którymi przebiegają linie elektroenergetyczne, są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii przez przedsiębiorstwo energetyczne, co skutkuje ich opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, a konstatacji takiej nie stoi na przeszkodzie możliwość prowadzenia na tych gruntach, w ograniczonym zakresie, określonych czynności w ramach działalności leśnej.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko przedstawione w tych orzeczeniach.

Dokonując analizy treści art. 2 ust. 2 u.p.o.l opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Kluczowa w sprawie i sporna zarazem część tego przepisu obejmuje użyte w nim sformułowanie "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Dopełnienie tej regulacji, na gruncie ustawy o podatku leśnym stanowił jej art. 1 ust. 1, w myśl którego opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna, przy czym art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym precyzował, że w jej rozumieniu lasem są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Na tle tych przepisów w rozpoznawanej sprawie spornym zagadnieniem było, jakiemu podatkowi, tj. od nieruchomości czy leśnemu, powinny podlegać grunty znajdujące się pod napowietrznymi liniami energetycznym. Jak słusznie wskazano w powołanych powyżej orzeczeniach NSA, przez pojęcie gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej, należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Spółki energetyczne, prowadząc działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej, wykorzystują w sposób trwały dla potrzeb tej działalności pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającymi przez las liniami energetycznymi i które są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii. Ponadto spółki te jako operatorzy są zobowiązane utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznych przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa regulujących m.in. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych. Obowiązki te wynikają nie tylko z umowy ustanowienia służebności przesyłu, ale przede wszystkim z ustawy z 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest bowiem, że PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w L. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie min. dystrybucji energii elektrycznej, a na gruntach będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S.. Posadowione są urządzenia i instalacje elektroenergetyczne wraz z urządzeniami i infrastrukturą teleinformatyczną związaną z funkcjonowaniem sieci. Sporne pasy gruntu zostały udostępnione Spółce w celu utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji tych urządzeń.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1156/14, II FSK 1157/14 i II FSK 1238/14, słusznie poczynił szeroko umotywowane wywody w zakresie negatywnego oddziaływania linii energetycznych wysokiego napięcia na otoczenie, a co za tym idzie braku możliwości prowadzenia na gruncie usytuowanym w pasie technicznym działalności leśnej w zakresie ochrony i zagospodarowania lasu, a także utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych.

Z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie wynika też, aby na gruntach zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie mogła być prowadzona inna działalność, w tym leśna, o ile specyfika prowadzonej działalności gospodarczej na to pozwala. Nie ma to jednak wpływu na opodatkowanie takich gruntów, o ile są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i jest to główny i podstawowy cel ich wykorzystywania. by powstał skutek w postaci opodatkowania tych gruntów podatkiem leśnym. Przedstawione stanowisko jest wyrazem jednolitego aktualnie orzecznictwa sądów administracyjnych. Występujące we wcześniejszych latach rozbieżności w tym zakresie nie uzasadniają przyjęcia odmiennego poglądu. Jedynie dodatkowo trzeba zauważyć, że skarżący podatnik był świadomy, że grunty objęte służebnością przesyłu mogą być uznane za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W akcie notarialnym, w którym ustanowiono służebność przesyłu na rzecz PGE Dystrybucja Spółka Akcyjna w L., zawarto postanowienia dotyczące możliwości "zmiany zasad wyliczania wynagrodzenia"" w stosunku do gruntów, przez które przebiegają linie energetyczne i sposobu postępowania obu stron w tej sytuacji.

W tym stanie rzeczy za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego tj. art. 2 ust. 2 oraz art. 1a ust. 1 pkt 4 i 7 u.p.o.l. w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym przez błędną ich interpretację.

Jako niezasadne ocenić również należy zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mających w szczególności polegać na niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie sposobu wykorzystania gruntów leśnych położonych pod napowietrznymi liniami energetycznymi i rodzaju prowadzonej na nich działalności, wadliwym sformułowaniu uzasadnienia oraz odmowie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącego. Istota sporu dotyczyła bowiem interpretacji prawa materialnego w zakresie opodatkowania gruntów, a skoro zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się niezasadne, to również powiązane z nimi zarzuty naruszenia prawa procesowego nie mogły odnieść spodziewanego przez Skarżącego skutku i doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, iż ustalenia faktyczne w sprawie oparte zostały o akt notarialny obejmujący ustanowienie służebności przesyłu i wynikające z aktu dokumenty w postaci zestawienia powierzchni obejmujących przebieg linii energetycznej, który to dokument stanowił załącznik aktu notarialnego. Organy dokonały szczegółowej analizy umowy łączącej strony i wzięły pod uwagę także cel jej zawarcia. Sąd podziela w całości – jako prawidłową - argumentację organu w tym zakresie. Nieuzasadnione są zatem zarzuty naruszenia art. 121 § 1 O.p. oraz 187, 180, 191 w zw. z art. 122 i 124 oraz art. 2a O.p.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) Sąd orzekł jak w wyroku.