Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 944/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015r. sprawy ze skargi MS na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ( [...] złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Po 944/14

UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. M. S. złożyła wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie uznania jej za podatnika tego podatku z tytułu dostawy działek oraz uznania, że czynność ta podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Jak wynika z akt postępowania wniosek o wydanie interpretacji został uzupełniony pismem z dnia [...] czerwca 2014 r., w którym na wezwanie organu podatkowego doprecyzowano opis zdarzenia przyszłego.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni nabyła spadek w 1/2 części po ojcu K. K. zmarłym w dniu [...] listopada 2012 r. Dziedziczenie nastąpiło na podstawie testamentu notarialnego sporządzonego w dniu [...] marca 2006 r. otwartego i ogłoszonego w dniu [...] grudnia 2012 r. protokołem otwarcia i ogłoszenia testamentu. Drugim spadkobiercą był brat wnioskodawczyni – P. K..

W odniesieniu do działek wchodzących w skład masy spadkowej obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy Gniezno nr XXVII/193/2012 z dnia 11 września 2012 r. Zgodnie z jego postanowieniami teren, na którym położone są działki, ma następujące przeznaczenie: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (przeważająca), drogi wewnętrzne, infrastruktura techniczna - elektroenergetyka. Na mocy prawomocnej decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2013 r. zatwierdzono projekt podziału działek należących do spadkobierców.

W drodze umowy częściowego działu spadku i zniesienia współwłasności z dnia [...] czerwca 2013 r. wnioskodawczyni nabyła na wyłączną własność do majątku osobistego działki: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położone w Go., gmina G. o powierzchni [...] ha stanowiące grunty orne. Ponadto w drodze przedmiotowej umowy wnioskodawczyni nabyła do współwłasności z bratem P. K. w udziałach wynoszących po [...] dla każdego z nich działki o nr [...],[...],[...],[...],[...] stanowiące grunty orne o łącznej powierzchni [...] ha położone w Go., gmina G.

Wnioskodawczyni umową sprzedaży z dnia [...] marca 2014 r. dokonała sprzedaży niezabudowanej działki o nr [...] stanowiącej grunty orne o powierzchni [...] ha oraz udziału w [...] części współwłasności niezabudowanej nieruchomości położonej na działkach o nr geod. [...], [...],[...],[...],[...] stanowiącej grunty orne o powierzchni [...] ha.

Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej. W drodze spadkobrania nabyła opisane nieruchomości i stanowią one majątek będący w posiadaniu rodziny wnioskodawczyni od kilkunastu lat. Tym samym skarżąca nie nabyła wyżej opisanych nieruchomości w celu wykorzystywania ich do prowadzenia działalności gospodarczej lub dokonywania nimi obrotu. Nabyte nieruchomości stanowią jej prywatny majątek. Wnioskodawczyni zamierza dokonać ich sprzedaży.

Wnioskodawczyni uzyskanych ze sprzedaży kwot nie zamierza przeznaczać na zakup kolejnych nieruchomości, którymi dokonywałaby obrotu.

W uzupełnieniu swojego wniosku z dnia [...] czerwca 2014 r. wnioskodawczyni wskazała, że:

1) nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług;

2) nie wnioskowała o objęcie nieruchomości planem zagospodarowania przestrzennego;

3) nieruchomości wskazane we wniosku nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w tym w działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 ww. ustawy;

4) działki, których dotyczy wniosek, wnioskodawczyni udostępniła innej osobie na podstawie umowy dzierżawy. Grunt jest dzierżawiony na cele rolnicze, a czynsz dzierżawny został ustalony na kwotę [...] zł rocznie za jeden hektar. Umowa została zawarta na okres jednego roku;

5) nie poniosła i nie planuje ponosić żadnych nakładów finansowych w celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Wnioskodawczyni nie dokonywała uzbrojenia terenu, jego ogrodzenia. Skarżąca nie podejmowała również innych działań zmierzających do zwiększenia wartości nieruchomości lub ich atrakcyjności. Wnioskodawczyni dokonała jedynie podziału nieruchomości zgodnie z planem zagospodarowania terenu;

6) nie zamierza zamieszczać ogłoszeń o sprzedaży nieruchomości w środkach masowego przekazu, tj. w prasie, sieci internet, radiu lub telewizji. Wnioskodawczyni planuje podpisać umowę z biurem pośrednictwa nieruchomości;

7) nie wykorzystywała nieruchomości na cele działalności gospodarczej, w tym działalności gospodarczej zwolnionej od podatku od towarów i usług;

8) z tytułu nabycia nieruchomości nie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Na tle tak przedstawionego zdarzenia przyszłego skarżąca zwróciła się z pytaniem czy w sytuacji sprzedaży przez nią kilkunastu działek (stanowiących prywatny majątek wnioskodawczyni i będących w jej rodzinie od kilkunastu lat) zgodnie z przedstawionym zdarzeniem przyszłym, będzie ona podatnikiem podatku od towarów i usług, i w konsekwencji czynność ta podlegać będzie opodatkowaniu tym podatkiem?

W ocenie wnioskodawczyni sprzedając działki nabyte w drodze dziedziczenia, nie będzie ona podatnikiem podatku od towarów i usług, a więc czynność sprzedaży działek nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.

W ocenie skarżącej w przedstawionym zdarzeniu przyszłym sprzedaż majątku będzie stanowiła zbycie prywatnego majątku i będzie wykonywaniem prawa własności, a tym samym sprzedaż taka nie będzie stanowiła wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji zatem skarżąca nie stanie się podatnikiem tego podatku a dokonana przez nią sprzedaż nie będzie podlegać opodatkowaniu tym podatkiem.

Planowana sprzedaż działek ma zdaniem wnioskodawczyni charakter zarządu prywatnym majątkiem, nie będzie stanowiła regularnego i powtarzalnego źródła jej dochodów. Pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży skarżąca nie zamierza przeznaczać na zakup kolejnych nieruchomości i ich sprzedaż.

Należy zdaniem skarżącej zauważyć, że działalnością handlową w postaci sprzedaży majątku osobistego (prywatnego), nie jest sprzedaż majątku który nie został nabyty w celach odsprzedaży (handlowych). W każdym przypadku decydujące znaczenie powinien mieć zamiar nabycia gruntów, które następnie są sprzedawane przez nabywcę.

Wnioskodawczyni zauważyła także, iż w przedstawionym zakresie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, wskazał, że nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Podsumowując swoje stanowisko w sprawie skarżąca wskazała, iż nie nabyła działek w celach sprzedaży, ale stała się ich właścicielem w drodze dziedziczenia po ojcu (ex lege). Działki nigdy nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Działki stanowią jej prywatny majątek. Pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży działek skarżąca nie zamierza przeznaczać na zakup innych nieruchomości w celu dokonywania nimi obrotu.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko skarżącej zawarte w jej wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest nieprawidłowe.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej w P. wskazał, że podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej.

Jak wskazał to organ, działalność gospodarcza - mocą art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stwierdzić zdaniem organu podatkowego należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest, w ocenie organu podatkowego podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał także, że będąca usługą dzierżawa, wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, bez względu na to, czy dzierżawa będzie prowadzona w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa dzierżawy, wskazuje, iż ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.

Na poparcie swojego stanowiska Dyrektor Izby Skarbowej w P. odwołał się do orzecznictwa, wskazując, że w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko, że czerpanie dochodów ze składnika majątku na podstawie umowy zawartej z jednym podmiotem wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. W orzeczeniu z dnia 4 grudnia 1990 r. w sprawie C-186/89 W. N. Van Tiem v. Staatssecretaris van Financien uznano, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem działalności gospodarczej. W innym wyroku z dnia 26 września 1996 r. w sprawie C-230/94 Renate Enkler przeciwko Finanzamt Hamburg stwierdzono, że wynajem majątku rzeczowego stanowi wykorzystanie tego majątku, które należy zaklasyfikować jako działalność gospodarczą w rozumieniu artykułu 9 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Odnosząc poczynione przez siebie rozważania do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził, że wnioskodawczyni nie będzie zbywała majątku osobistego, ale majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Dokonując dostawy kilkunastu działek (powstałych z podziału gruntu), które były wydzierżawiane w celach zarobkowych, tj. skutkujących uzyskiwaniem korzyści majątkowych z tego tytułu, skarżąca będzie wypełniała przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Podsumowując rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w P., sprowadzało się do uznania, iż sprzedaż przez skarżącą w przedstawionej przez nią sytuacji, wydzielonych działek będzie wypełniała definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług a zatem wnioskodawczyni będzie występowała - w związku z dostawą działek - w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. W konsekwencji dostawa kilkunastu działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca wniosła skargę na wyżej wymienioną interpretację przepisów prawa podatkowego skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w skardze tej skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wnosi o uchylenie zaskarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego w całości a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzuca się obrazę prawa materialnego to jest - art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. poprzez uznanie stanowiska wnioskodawczyni za nieprawidłowe i przyjęcie, że sprzedaż przez wnioskodawczynię wydzielonych działek, stanowiących jej prywatny majątek nabyty w drodze dziedziczenia i należący do rodziny wnioskodawczym od kilkudziesięciu lat, będzie wypełniało definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a wnioskodawczym będzie występowała - w związku z dostawą działek - w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji dostawa kilkunastu działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Kwestią sporną w tej sprawie jest, czy w konkretnych jej okolicznościach faktycznych, skarżąca sprzedając jedną działkę stanowiąca grunty orne i udziały w pięciu działkach stanowiących grunty orne jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a w konsekwencji tego - czy sprzedaż ta jest opodatkowana tym podatkiem.

W zakresie problematyki będącej przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, niewątpliwie pomocne są tezy wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zw. dalej: TSUE) z 15.9.2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 J.S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz E.K. i H.J.-K. przeciwko Dyrektorowi IS w Warszawie (C-181/10).

Wynika z nich, że:

1) dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE, zmienionej Dyrektywą Rady 2006/138/WE z 19.12.2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

2) osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.

3) Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.

4) TSUE stwierdził także, że art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006)112/WE (stanowiącej odpowiednik art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy) pozwalał państwom członkowskim uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy, w szczególności pojedynczej dostawy terenu budowlanego.

Po wydaniu tego wyroku zapadło szereg orzeczeń NSA, w których prezentowane jest jednolite stanowisko w zakresie spornego problemu, z którego wynika, że do polskiego systemu nie implementowano art. 12 ust. 1 i 3 Dyrektywy nr 2006/112/WE (...).

Nie można przyjąć, by skarżąca w celu dokonania spornej sprzedaży gruntów podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 VATU, co skutkowałoby koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. W ocenie sądu fakt, że nabytą w drodze dziedziczenia oraz działu spadku nieruchomość podzieliła na mniejsze działki i planuje podpisać umowę z biurem pośrednictwa nie niweczy stwierdzenia, że sprzedaż ta nastąpiła w ramach zarządu jej majątkiem prywatnym.

Jak wskazał TSUE w wyroku z 15.9.2011 r., w wypadku stwierdzenia, że Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, należy zbadać, czy transakcje będące przedmiotem sporu w postępowaniach głównych podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, czyli będącego jego odpowiednikiem w Polsce - art. 15 ust. 2 VATU, w których to przepisach pojęcie podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w tych normach obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej (tak też: wyrok NSA z 28.5.2008 r., I FSK 692/07).

Warto też podkreślić, że TSUE w cytowanym wyżej wyroku podkreślił, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. Zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. (...)

Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (a tym samym art. 15 ust. 2 VATU), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że na zawodowy (profesjonalny), a w konsekwencji zorganizowany rodzaj działalności wskazywać mogą takie działania, jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru - przy czym jak się zaznacza - zwłaszcza w sytuacji gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, developerskich czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze (por.: wyroki NSA: z 10.11.2011 r., I FSK 1668/11; z 21.2.2012 r., I FSK 1850/11).

Jednocześnie podkreślić należy, że samo podzielenie nieruchomości na mniejsze działki nie decyduje jeszcze o zawodowym charakterze działalności podmiotu.

Przesądza bowiem o tym szereg innych okoliczności, które powodują, że aktywność podmiotu w przedmiocie zbycia działek jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Chodzi zatem o taką działalność podmiotu, która polega na aktywnych działaniach w zakresie obrotu nieruchomościami (por. wyrok NSA z 19.4.2012 r., I FSK 1118/11 publ: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie wskazuje się na znaczenie zamiaru, z jakim sprzedawca nabywał grunty, przy ocenie, czy działa on w charakterze podatnika, czy też nie.

Jeśli z okoliczności sprawy wynika, że zamiarem nabycia było późniejsze odsprzedanie gruntów, to - zasadniczo - należałoby takiego sprzedawcę uznać za podatnika VAT w zakresie tych sprzedaży (zob. także wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 czerwca 2007 r., I SA/Bk 399/06, LEX nr 940160). Jeśli natomiast sprzedawca gruntów nabywał te grunty do majątku prywatnego, dopuszczając wprawdzie możliwość odprzedaży, lecz nie było to jego głównym celem, wówczas co do zasady w zakresie dokonywanej sprzedaży gruntów nie powinien być traktowany jako podatnik VAT.

Podobnie przyjął NSA w wyroku z dnia 23 stycznia 2009 r. (I FSK 1629/07, LEX nr 508260), w którym podkreślił, że decydujące znaczenie mają zamiar i okoliczności nabycia składników majątku, w szczególności to, czy nabycie dotyczyło zaspokojenia własnych (prywatnych) potrzeb podatnika, czy też miało związek z prowadzoną działalnością handlową. O zamiarze takim w przypadku dziedziczenia nie może być mowy.

Trudno też uznać, że za prawidłowością stanowiska organu winien przemawiać argument dotyczący skorzystania z usług biura nieruchomości. Logicznym, choćby ze względów finansowych i pragmatycznych, jest wnioskowanie, że skoro strona zleca sprzedaż działek pośrednikowi w obrocie nieruchomościami, to jest to równoznaczne z tym, że sama nie działa w tym zakresie zawodowo - profesjonalnie (tak też: wyrok NSA z 19.4.2012 r.,I FSK 1118/11).

Fakt, że wnioskodawczyni przed sprzedażą zawarła jedną umowę dzierżawy działek na okres pół roku, z jednorazowo płatnym czynszem i bez zamiaru kontynuowania dzierżawy nie ma w ocenie sądu wpływu na zmianę oceny jej działań jako wykonywania zarządu majątkiem prywatnym. Zawarcie takiej umowy w omawianym przypadku nie ma bowiem cechy ciągłości, niezbędnej do kwalifikacji działalności jako gospodarczej.

Konkludując, w przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznym nie istnieją podstawy do przypisania jej przymiotu podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży wspomnianych gruntów. W konsekwencji organ podatkowy naruszył art. 15 ust. 1 i ust. 2. ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r.

Organ wydając ponownie indywidualną interpretację winien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia. W związku z powyższym, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej P.p.s.a) orzeczono, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 P.p.s.a.