Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1944/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant ref. staż. - Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 października 2011 r. sprawy ze skargi S.A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata Z.K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2010 r. A.S. (dalej: skarżący) wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie mu polskiego dokumentu podróży. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie posiada paszportu [...], zaś Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców udzielił mu decyzją z dnia [...] października 2008 r. ochrony uzupełniającej, a w związku z okolicznościami, na podstawie których wydano tę decyzję, nie może powrócić do kraju pochodzenia celem uzyskania kolejnego dokumentu podróży.

Wobec powyższego Wojewoda M. – mając na uwadze treść art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się na wniosek cudzoziemca, który posiada zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub korzysta z ochrony uzupełniającej, jeżeli utracił on dokument podróży albo gdy jego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność, a uzyskanie przez cudzoziemca nowego dokumentu podróży nie jest możliwe – wezwał skarżącego do okazania zaświadczenia z [...] placówki dyplomatyczno-konsularnej o braku możliwości uzyskania dokumentu podróży.

W odpowiedzi skarżący oświadczył, że wobec faktu uzyskania przez niego ochrony uzupełniającej, nie jest wskazane aby kontaktował się z przedstawicielstwem kraju pochodzenia, gdyż może to skutkować pozbawieniem go tej formy ochrony.

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. Wojewoda M. odmówił wydania skarżącemu polskiego dokumentu podróży. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ wskazał, że skarżący nie udokumentował braku możliwości uzyskania dokumentu podróży u władz afgańskich oraz że zwrócenie się do [...] placówki dyplomatyczno-konsularnej nie powinno skutkować pozbawieniem skarżącego ochrony uzupełniającej.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że udzielenie mu ochrony uzupełniającej stanowi potwierdzenie okoliczności, iż nie może on korzystać z ochrony władz afgańskich, a w konsekwencji nie może się do nich zwrócić o wydanie mu dokumentu podróży. Skarżący powołał się na okoliczność, że został mu wcześniej wydany polski dokument podróży. Ponadto zarzucił, iż organ pierwszej instancji dokonał ustaleń faktycznych w sprawie tylko w oparciu o fragment uzasadnienia decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o udzieleniu mu ochrony uzupełniającej, dotyczący odmowy nadania statusu uchodźcy, nie zaś w oparciu o całość motywów tego rozstrzygnięcia.

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił w niej Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenie prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez odmowę wydania polskiego dokumentu podróży oraz istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumetację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r., nr 234. poz. 1694 z późn. zm.), polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się na wniosek cudzoziemca, który posiada zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub korzysta z ochrony uzupełniającej, jeżeli utracił on dokument podróży albo gdy jego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność, a uzyskanie przez cudzoziemca nowego dokumentu podróży nie jest możliwe.

W przedmiotowej sprawie skarżący nie udowodnił, że nie ma możliwości uzyskania nowego dokumentu podróży. Jak wynika z akt sprawy skarżący w ogóle nie zwrócił się do [...] placówki dyplomatyczno-konsularnej celem uzyskania w niej nowego dokumentu, wobec powyższego nie można stwierdzić, że skarżący nie ma możliwości jego uzyskania.

W tym miejscu wjaśnić należy, że argumnetacja skarżącego, iż zwrócenie się o dokument podróży do placówki dyplomatycznej będzie skutkować pozbawieniem go udzielonej mu ochrony uzupełniającej, jest bezpodstawna. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że z uzasadnienia decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].10.2008 r. nr [...] o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy i udzieleniu ochrony uzupełniającej wynika, iż "... A.S. nie wykazał faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadnić jego obawę przed prześladowaniem. Władze [...] nie podejmowały wobec niego żadnych krzywdzących działań na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej ani poglądów politycznych. Cudzoziemiec nigdy nie był zatrzymany, aresztowany, więziony czy sądzony w kraju pochodzenia, którym jest dla niego [...]". Jednocześnie należy podkreślić, iż skarżący uzyskał ochronę uzupełniającą z uwagi na brak obiektywnej możliwości zapewnienia mu przez władze jego kraju pochodzenia ochrony przed ryzykiem doznania poważnej krzywdy przez tortury, poniżające traktowanie lub karanie ze strony [...] w kraju pochodzenia. Wobec powyższego obawy skarżącego co do utraty udzielonej mu ochrony uzupełniającej w przypadku zwrócenia się przez niego do placówki dyplomatycznej kraju pochodzenia są bezpodstawne, gdyż ochrona ta została przyznana pomimo powyżej cytowanego stanowiska w zakresie uznania, iż nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem skarżącego w kraju pochodzenia.

Podobnie argument, iż skarżący uzyskał już uprzednio polski dokument podróży więc odmowa ponownego wydania mu takiego dokumentu jest bezpodstawa, uznać należy za niezasadny. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż uprzednie rozstrzygnięcie pozytywne nie może wiązać organów do wydania dokumentu podróży, w sytuacji gdy brak przesłanek do wydania takiego dokumentu.

Odnośnie braku rozważenia w przedmiotowej sprawie kwestii słusznego interesu strony i słusznego interesu obywateli, należy podkreślić, iż zasada, zgodnie z którą sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, uwzględniając słuszny interes strony, nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Skoro skarżący nie zwrócił się do [...] placówki dyplomatyczno-konsularnej celem uzyskania w niej dokumentu podróży i wobec powyższego nie można stwierdzić, czy w istocie brak jest możliwości jego uzyskania, to organ nie mógł wydać takiego dokumentu kierując się jedynie interesem strony, z naruszenim przepisów prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

W świetle powyższego Sąd doszedł do wniosku, że orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, a podniesione w skardze zarzuty są niezasadne.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.