Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 447/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt c, art.152, art.200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.138 par.2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygnatura akt: II SA/Ke 447/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant: Ref. stażysta Katarzyna Mrozicka- Bąbel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2006 r. sprawy ze skargi Polskiej Telefonii Komórkowej "A" sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]numer [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II . stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Polskiej Telefonii Komórkowej "A" sp. z o.o. w W. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Burmistrz Gminy W., na podstawie art. 50 ust.1, art. 51 ust.1 pkt 2 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, jaką jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wraz

z instalacjami i urządzeniami technicznymi zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, przewidzianą do realizacji na działce położonej w P., oznaczoną w ewidencji gruntów nr 664. Określił także warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a to:

-warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego

i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

-warunki i szczegółowe zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej

i komunikacji,

-wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

Linie rozgraniczające teren inwestycji oraz oznaczenia graficzne przedstawione zostały na kopii mapy zasadniczej stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji.

W uzasadnieniu organ I-szej instancji podniósł, że stosownie do treści art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ustawodawca za jeden z celów publicznych uznał budowę i utrzymanie obiektów i urządzeń zapewniających łączność publiczną i sygnalizację. Uznał w związku z tym, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Ponieważ stosownie do § 2 ust. 1 pkt 9 lit.g Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla której wykonanie raportu oddziaływania jest obligatoryjne, raport taki został opracowany. Wynika z niego, że z uwagi na zakres oddziaływania, nie jest wymagane ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania. Ponadto organ uzyskał niezbędne uzgodnienia, a inwestycja przeznaczona jest na terenach przemysłowo-składowych, zgodnie z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta

i gminy W.

Rozpoznając odwołanie wniesione od powyższego rozstrzygnięcia przez J.W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I-szej instancji, na podstawie art. 138 § 2 kpa.

Organ odwoławczy zarzucił, że treść uzasadnienia organu I-szej instancji nie wskazuje, dlaczego zamierzenie objęte wnioskiem, czyli budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, zakwalifikowano jako inwestycje celu publicznego.

W pisemnych motywach rozstrzygnięcia organ ograniczył się bowiem jedynie do stwierdzenia, że stacja taka jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Następnie organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące inwestycji celu publicznego i reasumując wskazał, że organ I-szej instancji w ponownym postępowaniu winien bądź to bezspornie wykazać, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest inwestycją celu publicznego bądź rozpatrzyć wniosek w trybie przewidzianym w przepisach zawartych w art. 59-64 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odnoszących się do innych inwestycji, niż inwestycje celu publicznego. Organ podniósł także, że w aktach brak jest dowodów wskazujących na jaki okres umieszczono obwieszczenie

o wszczęciu postępowania oraz, iż cześć graficzna decyzji jest elementem jej treści i dlatego załącznik winien być podpisany przez właściwy organ wydający decyzję w sprawie.

Skargę od powyższego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Polska Telefonia Komórkowa "A" spółka z o.o. w W. i wnosząc o jej uchylenie zarzuciła naruszenie art. 2 pkt 5 i art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ I-szej instancji prawidłowo zakwalifikował przedmiotową inwestycję do inwestycji celu publicznego, a zaskarżona decyzja doprowadza do nieuzasadnionego przedłużania procesu inwestycyjnego. Podniósł także, że zgodnie z zapisami ustawy o gospodarce nieruchomościami , dla celu publicznego nie ma znaczenia podmiot realizujący inwestycję, ważny jest jedynie cel zamierzenia. Ponadto organ odwoławczy nie wskazał, na czym konkretnie polegać ma bezsporne wykazanie, że budowa stacji bazowej jest inwestycją celu publicznego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest zasadna.

Sądowa kontrola decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych sprawowana jest granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego orzeczenia podnieść

w pierwszym rzędzie należy, że zaskarżone rozstrzygniecie wydane zostało

z naruszeniem art. 138 § 2 kpa.

Stosownie do treści tego przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I-szej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Podkreślenia przy tym wymaga, że generalną zasadą postępowania administracyjnego, wynikającą z art. 138 k.p.a., jest merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Wyjątkiem od niej jest wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, przy czym jeżeli organ II instancji uznaje za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., to przyczyny takiego stanu rzeczy winny znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.).

Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że konieczność zastosowania przepisu art. 138 § 2 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze upatruje

w braku wykazania przez organ I-szej instancji przyczyn, dla których przedmiotowe przedsięwzięcie uznał on za inwestycję celu publicznego. Wydaje się zatem, że wymogom postawionym organowi I-szej instancji przez organ odwoławczy sprostałoby sporządzenie motywów decyzji w taki sposób, aby znalazł się w nich szerszy wywód prawny w zakresie zakwalifikowania objętego wnioskiem zamierzenia jako inwestycji celu publicznego.

Nie ulega jednak wątpliwości, że organ I-szej instancji zajął konkretne stanowisko w tej kwestii i - choć można go podzielić lub nie bądź zarzucić zbyt powierzchowne podejście do tematu - to jednak nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że przeprowadzenie ponownej, tym razem wyczerpującej analizy prawnej zamierzonego przedsięwzięcia pod kątem zaliczenia go do inwestycji celu publicznego, wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego

w całości lub znacznej części, a zatem uprawnione jest zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 kpa. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, na czym ma polegać przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ I-szej instancji i w jakim kierunku ma ono zmierzać.

W szczególności nie wiadomo, jakie czynności organ miałby powtórzyć, bądź przeprowadzić nowe, aby "bezspornie wykazać", że przedmiotowe zamierzenie jest inwestycją celu publicznego.

Faktycznie bowiem, problem w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, do której odsyła art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Kwestia ta ma charakter wyłącznie prawny i jej oceny - w ramach postępowania odwoławczego - winien dokonać organ II instancji, o ile nie zgadzał się z poglądem zaprezentowanym w decyzji będącej przedmiotem odwołania.

Podstaw prawnych do zastosowania art. 138 § 2 kpa nie można także upatrywać w uchybieniach, na które wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jeśli chodzi bowiem o brak udokumentowania miejsca

i czasokresu umieszczenia obwieszczenia o wszczęciu postępowania - stosownie do treści art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to okoliczność ta mogła zostać wyjaśniona w trybie art. 136 kpa. Co się zaś tyczy braku podpisu na załączniku graficznym do decyzji, to załącznik, który przedstawiony został Sądowi wraz z aktami administracyjnymi ( k. 118 ), został opatrzony właściwym podpisem, zatem zarzut ten trudno uznać za słuszny.

Reasumując, ponieważ naruszenie prawa procesowego, a to art. 138 § 2 kpa, jakiego dopuścił się organ II instancji niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ).

Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 152 ustawy o p.p.s.a., zaś w pkt III w art. 200 ustawy.

Orzekając ponownie, organ odwoławczy mając na względzie poczynione wyżej uwagi wyda stosowne rozstrzygniecie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa, co w niniejszej sprawie oznacza zajęcie stanowiska, czy planowane przez inwestora zamierzenie inwestycyjne jest inwestycją celu publicznego.