Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 542/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A.F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące marzec i czerwiec 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił A.F. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące marzec i czerwiec 2002 r. Organ podatkowy zakwestionował zasadność obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących zakup palet przemysłowych drewnianych, na których jako wystawca figuruje A, wskazując że przedmiotowe faktury wystawił podmiot nie będący czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Na podstawie § 50 ust. 4 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia

22 grudnia 1999 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm.) oraz obowiązującego od dnia 26 marca 2002 r., § 48 ust. 4 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.), podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku. Organ pierwszej instancji zakwestionował nadto zasadność obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający:

- w miesiącu marcu 2002 r., z faktury VAT nr [...] z dnia [...] dokumentującej zakup usług telekomunikacyjnych w kwocie netto

287,36 zł, VAT 63,22 zł, na której zawarto informację o terminie płatności do dnia

1 kwietnia 2002 r.

- w miesiącu czerwcu 2002 r., z faktury VAT nr [...] z dnia

[...] dokumentującej zakup usług telekomunikacyjnych w kwocie netto 190,07 zł, VAT 41,82 zł, na której zawarto informację o terminie płatności do dnia 2 lipca 2002 r.

W ocenie organu podatkowego ujmując przedmiotowe faktury w ewidencji zakupu podatnik naruszył art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą o VAT, w związku z czym działając na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy o VAT organ pierwszej instancji dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe.

W odwołaniu A. F. wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania, zarzucił organowi podatkowemu:

- naruszenie prawa materialnego poprzez oparcie decyzji na przepisie § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, którego brzmienie jest identyczne jak brzmienie uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucja § 48 ust. 4 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym

- naruszenie przepisów postępowania - art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 122 Ordynacji podatkowej;

- błędy w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że podatek należny wykazany w deklaracjach VAT-7 przez B - vel - [...] jest znacznie niższy niż podatek wynikający z samych faktur VAT będących w posiadaniu A.F.;

- błędy w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że A nie dopełniła obowiązku rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż A.F. w przedmiotowych okresach rozliczeniowych dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur z tytułu zakupów palet przemysłowych drewnianych wystawionych przez A, która nie była czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Organ odwoławczy wskazał, przywołując treść przepisu art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, że prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego może być realizowane tylko w warunkach ściśle określonych przez przepisy ustawy i przepisy zawarte w aktach wykonawczych do tej ustawy. Zgodnie z § 50 ust. 4 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz obowiązującego od dnia 26 marca 2002 r., § 48 ust. 4 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w przypadku gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nie istniejący lub nie uprawiony do wystawiania faktur lub faktur korygujących faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Krąg podmiotów uprawnionych do wystawiania faktur VAT określony został w przepisie § 36 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia

22 grudnia 1999 r., oraz w § 34 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia

22 marca 2002 r., zgodnie z którym zarejestrowani podatnicy, posiadający numer identyfikacji podatkowej lub posługujący się numerem tymczasowym, wystawiają faktury oznaczone wyrazami "FAKTURA VAT", z wyjątkiem podatników:

1) korzystających ze zwolnień określonych w art. 14 ust. 1, 5 i 6 ustawy,

2) wykonujących wyłącznie czynności wymienione w art. 7 ust. 1 ustawy lub czynności zwolnione przepisami wydanymi na podstawie art. 47 ustawy.

Zgodnie przy tym z § 1 pkt 4 oraz § 2 pkt 4 cyt. rozporządzeń pod pojęciem podatnika zarejestrowanego należy rozumieć podatnika zarejestrowanego na postawie art. 9 oraz art. 46 ustawy tzn. takiego, który złożył w urzędzie skarbowym zgłoszenie rejestracyjne i nie zgłosił zaprzestania działalności.

Z ustaleń organów podatkowych wynika, że A od dnia

22 stycznia 1997 r., a tym samym i w przedmiotowych okresach rozliczeniowych, nie była czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług (nie składała żadnych deklaracji w podatku od towarów i usług VAT-7 jak również nie rozliczała należnego podatku).

Organ odwoławczy za bez znaczenia uznał nadto okoliczność podnoszoną przez stronę, że K. S. posiada kopie zakwestionowanych faktur VAT oraz, że ujął je w prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług ewidencji sprzedaży. Także bez wpływu zdaniem organu pozostaje okoliczność, że przedmiotowe faktury dokumentują rzeczywiście dokonane transakcje. Dyrektor podkreślił, że organ pierwszej instancji nie zakwestionował przedmiotowych faktur z uwagi na fakt, że dokumentują czynności, które nie zostały dokonane, ale zakwestionował prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez podmiot nieuprawniony do ich wystawienia. Okoliczność rzeczywistego dokonania transakcji nie była kwestionowana na żadnym etapie postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał również rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji dotyczące zasadności obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur z dnia [...] oraz z dnia [...] dokumentujących zakup usług telekomunikacyjnych z terminami płatności odpowiednio: 1 kwietnia 2002 r., i 2 lipca 2002 r.

W marcu i czerwcu 2002 r., nie stwierdzono transakcji zakupu pomiędzy podatnikiem z B zatem zarzut w tym zakresie jest bezprzedmiotowy. Prawną podstawą orzeczenia nie był kwestionowany w odwołaniu przepis § 5 art. 4 pkt 2 rozporządzenia MF z 22.XII.1999 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję A.F. wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzających ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:

1. sprzeczność ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji ze stanem faktycznym oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy;

2. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów podanych jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji - rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - przepisów niekonstytucyjnych w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego wydanym w sprawie K 24/03;

3. nierozpatrzenie wszystkich zarzutów odwołania oraz zarzutów podatnika zawartych w protokołach i wyjaśnieniach składanych w toku postępowania;

4. naruszenie zasady państwa prawa przez interpretowanie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść podatnika;

5. naruszenie art. 120 oraz art. 234 Ordynacji podatkowej;

6. przesłanie decyzji na adres pełnomocnika mimo wyraźnego wniosku o przesłanie jej na adres domowy podatnika przez co naruszono przepisy o doręczeniach; co narusza art. 145 Ordynacji podatkowej;

7. nieprzeprowadzenie przez organ l i II instancji dowodów wnioskowanych przez stronę w celu odtworzenia dokumentacji podatkowej u wystawcy zakwestionowanych faktur oraz potwierdzenia ich wiarygodności w drodze przesłuchania świadków lub badania grafologicznego pisma ręcznego, co stanowi naruszenie przepisów ordynacji powołanych w odwołaniu z dnia 30.11.2005 r. - odnośniki 2-5 oraz naruszenie art. 229 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący kwestionuje możliwość zastosowania w jego wypadku regulacji wynikającej z § 50 ust. 3, ust. 4 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. W jego ocenie może mieć zastosowanie wyłącznie przepis § 50 ust. 6 rozporządzenia. Skarżący wskazuje, ze przepisy powyższego rozporządzenia utraciły moc stosownie do § 71 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Jednakże przepisy obowiązującego od

26 marca 2002 r., rozporządzenia w dotyczącym skarżącego fragmencie są identyczne jak przepisy poprzednie z 1999 r., - § 50 ma identyczną treść co obowiązujący § 48

ust. 3, ust. 4 pkt 2 oraz ust. 6. W tym zakresie skarżący powołuje się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego (sygn. K 24/03) i wskazuje, że nie zgadza się z uzasadnieniem decyzji jakoby tożsame brzmienie nie uprawniało wniosku, że w sprawie ma zastosowanie przywołany wyrok TK. Skarżący przytacza tezę wyroku NSA z

14 lutego 2002 r., i stwierdza, że powyższa teza uzasadnia powoływanie się na naruszenie przepisów Konstytucji RP. W związku z tym zarzuca, że § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r., stanowi naruszenie art. 32,

art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji.

W sprawie organy podatkowe badając sprawę stwierdziły, że w 4 z 18 miesięcy objętych kontrolą firma B zadeklarowała podatek niższy niż wynikający z faktur sprzedaży wystawionych dla skarżącego co uzasadniało zastosowanie sankcji w stosunku do 18 miesięcy na szkodę podatnika.

Nie wzięto pod uwagę oświadczenia pełnomocnika firmy, że wszystkie faktury miały swoją kopię w dokumentacji prowadzonej przez niego firmy. W ocenie strony z powodów czysto formalnych nie doszło do odtworzenia dokumentacji firmy B, w czym nie ma winy podatnika.

Zdaniem skarżącego skutki nierzetelności sprzedawcy w pierwszej kolejności powinno ponosić państwo, ponieważ sprzedawca działa w tym przypadku w jego imieniu.

Według skarżącego oryginał faktury VAT traktować należy jako wyłączny dowód zapłaty podatku VAT, szczególnie gdy był on pisany ręcznie przez wystawcę i istnieją metody weryfikacji pisma ręcznego przez grafologów. W tym zakresie skarżący występował do organu pierwszej instancji ale ten pominął wnioski i dowody składane przez skarżącego, nie uzasadniając podstaw zaniechania. Paradoksem jest sytuacja, w której nie kwestionuje się dokumentu oznaczonego jako "oryginał", ale kwestionuje się brak dokumentu oznaczonego jako "kopia". Niedopuszczalna jest również sytuacja, gdy u innego podatnika - K. S. - odnaleziono wszystkie kopie transakcji i stwierdził, że była ona prawidłowo zaewidencjonowana, lecz urząd odrzucił te wyjaśnienia z powodu nie zarejestrowania się podatnika w odpowiednim czasie.

Skarżący zarzuca nadto naruszenie konstytucyjnej zasady państwa prawa oraz art. 120 ordynacji podatkowej i art. 234 Ordynacji podatkowej zakazującego wydawanie decyzji na niekorzyść podatnika w sytuacji oczywistego naruszenia prawa w decyzji l instancji. Skarżący podnosi, że nałożenie na podatnika podatku VAT kar w postaci podwójnej zapłaty podatku naliczonego jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności i praworządności oparta w tym zakresie na art. 2 Konstytucji.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odniósł się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej.

W dodatkowym piśmie procesowym z 10 lipca 2004 r., skarżący podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skardze i wskazał, że w toku tej samej kontroli podatkowej prowadzonej między tymi samymi podmiotami w tej samej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko skarżącego, bowiem w toku tej samej kontroli podatkowej między tymi samymi podmiotami w tej samej sprawie wydał decyzję z dnia [...] którą uchylił decyzje organu pierwszej instancji i nakazał ponowne rozpoznanie sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej w. odpowiedzi, na powyższe wskazał, że wydając decyzję z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2002 r., (kolejny rok podatkowy), ustalono, że istnieją dokumenty (ewidencje) pozwalające zweryfikować dane z deklaracji podatkowych (złożonych przez sprzedawcę) z danymi z konkretnych faktur.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.

W niniejszej sprawie skarżący podniósł zarzut sprzeczności ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym oraz zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, w uzasadnieniu precyzując, że pominięcie wniosku o przesłuchanie pełnomocnika firmy B - P. K. oraz treści złożonego przez niego oświadczenia skutkowało błędnym ustaleniem, że nie było możliwe odtworzenie dokumentacji i uzyskanie kopii faktury u sprzedawcy.

W ocenie Sądu zarzut nie koresponduje ze stanem faktycznym niniejszej sprawy, bowiem w rozpatrywanych okresach rozliczeniowych nie kwestionowano rozliczeń z tym wystawcą faktur.

Sąd nie podziela poglądu strony skarżącej o niekonstytucyjności § 50 ust.4 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Finansów z 1999 r., jednakże podkreślić należy, że przepis ten nie był podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Zarzuty naruszenia art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczące błędnych ustaleń w zakresie dopełnienia przez A obowiązku rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług nie są zasadne.

Ustalenie, że wystawca faktur nie był podatnikiem zarejestrowanym, zostało dokonane na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego.

K.S. w dniu 21 kwietnia 1997 r., złożył oświadczenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT i decyzją Burmistrza z [...] został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 22 stycznia 1997 r. Późniejsze podjęcie przez K. S. działalności gospodarczej w okresie od 4 kwietnia 2002 r., do 19 lutego 2003 r., nie skutkowało uzyskaniem przez niego statusu podatnika podatku od towarów i usług, zatem wystawione przez niego faktury VAT nie mogą być uznane za wystawione przez podmiot uprawniony. W konsekwencji organy podatkowe prawidłowo zastosowały § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z

22 grudnia 1999 r.

Jednym z podstawowych uprawnień podatnika podatku od towarów i usług jest wynikające z art. 19 ustawy o VAT prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Należy jednak podkreślić, że uprawnienie to nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż podlega ono szeregowi ograniczeń. Przede wszystkim niezależnie od tego, iż faktury VAT z założenia stanowią dokumenty potwierdzające nabycie przez podatnika określonych towarów bądź usług, nie każda z nich umożliwia nabywcy dokonanie odliczenia podatku naliczonego w niej wykazanego.

W przepisie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia, w drodze rozporządzenia, listy towarów i usług lub przypadków, w których nabycie towarów lub usług nie będzie uprawniało do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 21.

Korzystając z powyższego upoważnienia Minister Finansów w dniu

22 grudnia 1999 r., wydał rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm.). W § 50 tegoż rozporządzenia określono sytuacje, w których faktury, faktury korygujące i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Jedną z takich sytuacji jest wynikający z § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a) w/w rozporządzenia przypadek, gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami wystawionymi przez podmiot nie istniejący lub nie uprawniony do ich wystawiania.

Istotna jest regulacja zawarta w § 36 w/w rozporządzenia, który stanowi, że faktury oznaczone wyrazami "FAKTURA VAT" wystawiają podatnicy zarejestrowani, posiadający numer identyfikacji podatkowej lub posługujący się numerem tymczasowym, z wyjątkami określonymi w pkt 1 i 2 tego przepisu.

Z kolei podatnikiem zarejestrowanym, zgodnie z § 1 pkt 4 w/w rozporządzenia, jest podatnik zarejestrowany na podstawie art. 9 oraz art. 46 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 9 ustawy o VAT podatnicy podatku od towarów i usług przed dniem wykonania pierwszej czynności są zobowiązani złożyć w urzędzie skarbowym zgłoszenie rejestracyjne, które zostaje potwierdzone przez urząd skarbowy. Ponadto zarejestrowany podatnik jest obowiązany umieszczać numer identyfikacji podatkowej na fakturach oraz w ofertach, a w przypadku, gdy numer ten nie został jeszcze nadany - jest on obowiązany posługiwać się numerem tymczasowym.

Z przytoczonych powyżej przepisów, wynika, że podmiotem nieuprawnionym do wystawiania faktur VAT jest m.in. podmiot, który nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

Skoro podmiot, od którego pochodzą sporne faktury VAT, nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, to nie był także podmiotem uprawnionym do jej wystawienia, czego konsekwencją jest brak możliwości dokonania pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z takiej faktury. Sam fakt zgłoszenia działalności gospodarczej we właściwej ewidencji przedsiębiorców nie jest tożsamy z zarejestrowaniem dla potrzeb podatku od towarów i usług.

Przepisy przewidujące możliwość sprawdzenia kontrahenta w zakresie prawidłowości zaewidencjonowania wystawionych faktur VAT (art. 32 a) zostały wprowadzone do ustawy o VAT dopiero z dniem 1 stycznia 2003 r., jednakże w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (w ślad za wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 czerwca 1998 r., U 9/97, OTK 1998/4/51) powszechnie przyjmuje się, że otrzymujący fakturę w dobrej czy złej wierze od zbywcy, który nie opłacił podatku od towarów i usług, nie może liczyć na obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ryzyko wyboru niewłaściwego (nieuczciwego) kontrahenta obciąża nabywcę towarów i usług i może on jedynie na drodze postępowania cywilnego dochodzić odszkodowania od zbywcy za poniesioną szkodę (por. np wyrok NSA z dnia 24 maja 2000 r., l SA/Wr 2241/97, LEX nr 43047; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2000 r., III SA 642/99, LEX nr 43031).

Przedmiotem sporu nie jest fakt posiadania kopii spornej faktury przez jej wystawcę, lecz sam fakt braku rejestracji tegoż podmiotu dla potrzeb podatku od towarów i usług.

Treść art. 145 Ordynacji podatkowej została uwzględniona: strona, ustanawiając pełnomocników, nie wyznaczyła pełnomocnika właściwego do doręczeń, wobec czego organ doręczał pisma jednemu z pełnomocników. W sprawie nie jest kwestionowana skuteczność doręczenia do rąk pełnomocnika. Wskazać należy, że strona aktywnie działała w postępowaniu, składając pisma procesowe i wyjaśnienia, potwierdzając na równi z pełnomocnikiem zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i ustosunkowując się do złożonych zarzutów i argumentów odwołania. Powyższe czyni bezpodstawnym zarzut naruszenia art. 145 §1 Ordynacji podatkowej.

Treść rozstrzygnięcia organu II instancji nie uzasadnia zarzutu naruszenia

art. 234 ordynacji podatkowej, gdyż nie została wydana decyzja na niekorzyść strony korzystającej z prawa zaskarżenia.

Nie jest również trafny zarzut dotyczący wydania decyzji w podatku od towarów i usług jedynie w odniesieniu do niektórych miesięcy z pominięciem okresów prawidłowo rozliczonych. Jeżeli w toku postępowania kontrolnego zostało potwierdzone prawidłowe rozliczenie przez podatnika za wskazany okres podatkowy nie było podstaw do wszczynania w tym zakresie postępowania podatkowego.

Organy ustaliły, że faktury z [...] i [...] dokumentujące zakup usług telekomunikacyjnych zawierały wskazanie terminu płatności, zatem zgodnie z p 42 ust. 4 powołanego rozporządzenia za miesiąc otrzymania faktury uważa się miesiąc, w którym przypada termin płatności określony w fakturze. Zarówno w odwołaniu, jak i skardze A.F. nie kwestionował ustaleń faktycznych w tym zakresie. Ustalenia zostały poczynione na podstawie dokumentów stanowiących materiał dowodowy właściwie zgromadzony i oceniony. Sąd działając z urzędu stwierdza, że również w tym zakresie zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Z tych względów ,uznając skargę za bezzasadną, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.