Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 184/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2010 r. w Wydziale I Finansowym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia (...) listopada 2009 r., Nr (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług - postanawia - 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej (...) S.A. z siedzibą w S. kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Syg. akt.: I SA/Rz 184/10

Uzasadnienie

Interpretacją indywidualną z dnia (...) listopada 2009 r., Nr (...), Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko "A" S.A. z siedzibą w S. – zwanej dalej: Spółką – odnośnie interpretacji przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Wezwany przez Spółkę do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaniem przedmiotowego aktu organ ten, w odpowiedzi na to wezwanie z dnia 14 grudnia 2009 r., (doręczone Spółce w dniu 17 grudnia 2009 r.), stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej z dnia 12 listopada 2009 r.

Zarówno w treści interpretacji indywidualnej jak i odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawarte zostało pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w szczególności o tym, że skarga ta wnoszona jest za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną interpretację.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a./ skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przepis art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi natomiast, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (interpretacje podatkowe), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl natomiast art. 53 § 2 P.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Skargę na interpretację podatkową, zgodnie z generalną zasada, obowiązującą na gruncie P.p.s.a., wnosi się za pośrednictwem organu, którego działania lub bezczynności skarga ta dotyczy (art. 54 § 1 P.p.s.a.)

W okolicznościach przedmiotowej sprawy Spółka w dniu 18 stycznia 2010 r. nadała skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 listopada 2009 r., bezpośrednio na adres Sądu, do którego wpłynęła w dniu 20 stycznia 2010 r., a który w dniu 22 stycznia 2010 r. (data nadania przesyłki) przesłał ją Ministrowi Finansów.

Mając na uwadze brzmienie wyżej powołanych przepisów należy stwierdzić, że skarga Spółki została nadana na adres organu, za którego pośrednictwem winna ona być wniesiona, po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, a który upłynął z dniem 18 stycznia 2010 r., w związku z tym, jako wniesiona po terminie podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a, który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.