Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1926/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.7, art 16, art 24 par 1, art 77 par 1, art 107 par 3, ar 156 par 1 art 160
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skarg A. C. i D. T. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargi -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Minister Gospodarki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] lipca 2009 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił następujący stan sprawy.

1. Decyzją z dnia [...] listopada 2000 r. Minister Gospodarki, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 i § 2 K.p.a. stwierdził nieważność zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] czerwca 1951 r. w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem M. osada i gmina I., pow. K. oraz orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] lutego 1964 r. w sprawie stwierdzenia nieważności przejścia na własność Państwa powyższego przedsiębiorstwa.

2. Na skutek rozpatrzenia wniosków stron postępowania zakończonego powyższą decyzją ostateczną – A. C. i D. T., decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Minister Gospodarki na podstawie art. 160 § 1, § 3 i § 4 K.p.a. w zw. z art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 162, poz. 1692 ze zm.) odmówił przyznania odszkodowania na rzecz wnioskodawczyń za szkodę poniesioną na skutek nieprawnego upaństwowienia przedsiębiorstwa pn. M. w I. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przyczyną odmowy był brak wykazania przez wnioskodawczynie wysokości szkody, a przez to brak dokonania niezbędnych czynności formalnoprawnych warunkujących wydanie decyzji o odszkodowaniu. W decyzji zawarto pouczenie, iż strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może wnieść powództwo do sądu powszechnego.

3. D. T. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1512/09 odrzucił skargę.

4. Odrębnym pismem z dnia 19 sierpnia 2009 r. (uzupełnionym pismem z dnia 9 września 2009 r.) D. T. wniosła do Ministra Gospodarki o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

5. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Minister Gospodarki nie stwierdził nieważności ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] lipca 2009 r. o odmowie przyznania odszkodowania wskazując w uzasadnieniu, iż brak jest podstaw do uznania, że w/w decyzja narusza prawo, a tym bardziej w stopniu rażącym.

6. Wnioskiem z dnia 4 grudnia 2009 r. A. C. zwróciła się do Ministra Gospodarki o ponowne rozpatrzenie sprawy.

7. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Minister Gospodarki stwierdził niedopuszczalność wniesienia wniosku w trybie art. 127 § 3 K.p.a.

8. Po rozpoznaniu skargi A. C., wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 209/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ błędnie uznał, że pismo skarżącej z dnia 4 grudnia 2009 r. stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożony w trybie art. 127 § 3 K.p.a. od decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2009 r. o odmowie przyznania odszkodowania za szkodę poniesioną na skutek niezgodnego z prawem upaństwowienia przedsiębiorstwa. W istocie Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra z dnia [...] listopada 2009 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. (na co miały wskazywać fragmenty uzasadnienia wniosku).

9. Minister Gospodarki będąc związany wytycznymi Sądu, decyzją z dnia [...] października 2010 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] listopada 2009 r.

10. Po rozpoznaniu skarg A. C. i D. T. wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2294/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że zarówno decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. jak i z dnia [...] października 2010 r. została podpisana przez tą samą osobę działającą z upoważnienia Ministra Gospodarki, zatem decyzja z dnia [...] października 2010 r. została wydana z istotnym naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.

11. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2011 r. Minister Gospodarki ponownie utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Gospodarki stwierdził, iż jego decyzja z dnia [...] lipca 2009 r. odmawiająca przyznania odszkodowania A. C. i D. T. nie narusza prawa w ogóle, a tym bardziej w sposób rażący, zatem decyzja z [...] listopada 2009 r. została wydana w sposób prawidłowy.

Organ dokonał analizy art. 160 K.p.a. regulującego granice odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa. Wskazał, iż to na stronie spoczywał ciężar wykazania wartości poniesionej szkody (zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej jako "K.c."). Skoro nie wykazano wartości żądanego odszkodowania, zatem nie dokonano czynności niezbędnych do wydania decyzji o odszkodowaniu. Ponadto nie uznano by sporządzony w terminie późniejszym przez Z. operat szacunkowy, określający wartość odszkodowania z tytułu nacjonalizacji przedsiębiorstwa, czynił zadość obowiązkom prawnym stron, wynikającym z powołanego przepisu, w postaci wykazania rzeczywistej wartości poniesionej szkody.

Dalej wskazano, że stronie która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 K.p.a. albo stwierdzenia nieważności takiej decyzji służy roszczenie o odszkodowanie za poniesioną szkodę chyba, że ponosi ona winę za powstanie okoliczności wymienionych w tym przepisie. Kryterium oceny w postępowaniu odszkodowawczym jest konieczność wskazania przez stronę wysokości poniesionej szkody oraz związku przyczynowego jaki istnieje pomiędzy kwotą żądanego odszkodowania, a decyzją powodującą powstanie tej szkody. Przesłanki te muszą być wykazane kumulatywnie. Minister Gospodarki w decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. (dalej również jako decyzja z "lipca 2009 r.") zasadnie wskazał na brak wykazania przez wnioskodawczynie w/w przesłanek.

Zauważono, że ustawodawca wyznaczył zasady i sposób dochodzenia naprawienia szkody w art. 160 K.p.a. (a poprzez ten przepis, w regulacjach K.c.). Zgodnie z tymi zasadami Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność jeżeli łącznie spełnione zostaną następujące przesłanki:

- wystąpi szkoda,

- jej wyrządzenie jest następstwem niezgodnego z prawem wykonania czynności z zakresu władzy publicznej,

- pomiędzy powstaniem szkody a niezgodnym z prawem wykonaniem czynności z zakresu władzy publicznej istnieje normalny (adekwatny) związek przyczynowy.

Skoro A. C. i D. T. nie wykazały, że pomiędzy szkodą, za którą żądają odszkodowania, a wadliwymi decyzjami nacjonalizacyjnymi istniał bezpośredni związek przyczynowy dlatego też uznano, że nie dokonano czynności niezbędnej do wydania decyzji orzekającej o odszkodowaniu.

Skargi na powyższą decyzję Ministra Gospodarki wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. C. i D. T.

A. C. wskazała (sprawa o sygn. akt IV SA/Wa 1926/11), że nie jest w stanie podać kwoty odszkodowania dotyczącej jej osoby, ponieważ wycena przedsiębiorstwa znajduje się w aktach organu i jest już nieaktualna. W oparciu o powyższe oraz wskazując na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2010 r. i na długotrwałość postępowania, uznała swoją skargę za zasadną.

D. T. (sprawa o sygn. akt IV SA/Wa 1927/11), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. ponieważ decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa – polegającą na utrzymaniu w mocy decyzji nie będącej w obiegu prawnym,

- art. 107 K.p.a. – błędne rozstrzygnięcie przez utrzymanie w mocy decyzji nie będącej w obiegu prawnym,

- art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez naruszenie interesu prawnego strony Skarżącej.

W uzasadnieniu podniesiono następujące argumenty:

a) wskazano, że decyzją z dnia [...] października 2010 r. utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. o nr [...], a decyzja taka nie istnieje – w dniu [...] listopada 2009 r. Minister Gospodarki wydał bowiem decyzję o nr [...];

b) dalej pomijając, że decyzja z dnia [...] października 2010 r. została już wyeliminowana z obrotu (wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2294/10) podniesiono zarzuty przemawiające za uchyleniem tej decyzji w szczególności, że:

- zawiera nieprawidłową sygnaturę, a błąd ten nie może być uznany za inną oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 K.p.a. (tezę poparto licznym orzecznictwem sądowym);

- w toku postępowania o odszkodowanie ustalono wartość szkody rzeczywistej w mieniu ruchomym i nieruchomym, a wartości te w 2004 r. znajdowały się w aktach sprawy; całość zestawień poniesionej szkody została wyceniona w operacie na kwotę 356.407,00 zł; dnia 4 maja 2005 r. D. T. została zawiadomiona o przygotowaniu operatu szacunkowego określającego wartość odszkodowania i nie kwestionowała tych wysokości; zatem zarzut braku określenia wysokości oczekiwanego odszkodowania jest chybiony;

- odnośnie związku przyczynowego stwierdzono za Sądem Najwyższym, że nie jest istotne aby skutek zawsze się pojawiał, nie musi więc być konieczny – wystarcza, że jest następstwem typowym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2002, sygn. akt I CKN 1215/00);

- w przypadku braku możliwości ustalenia związku przyczynowego przy użyciu teorii sine qua non zasadne powinno być zastosowanie teorii ekwiwalencji.

W odpowiedzi na skargi Minister Gospodarki wniósł o ich oddalenie oraz podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 1926/11 i IV SA/Wa 1927/11 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod sygn. akt IV SA/Wa 1926/11.

Pełnomocnik skarżącej D. T. podniósł, iż decyzja z lipca 2009 r. odmawiająca przyznania odszkodowania oraz decyzja odmawiająca stwierdzenia jej nieważności z listopada 2009 r. zostały podpisane przez tego samego pracownika, co stanowi naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Powyższe zaś jest podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego, co uzasadnia uchylenie kwestionowanych decyzji. Natomiast rażącego naruszenia prawa w decyzji z lipca 2009 r. Skarżący upatrywał w tym, iż przerzucono na stronę ciężar udowodnienia szkody, co jest sprzeczne z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 K.p.a.). Podniósł, iż szkoda została udowodniona i istniały w aktach operaty szacunkowe ustalające wysokość szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji orzekał w trybie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określa enumeratywnie art. 156 § 1 K.p.a. Przepisy dotyczące stwierdzania nieważności decyzji, jako stanowiące wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 K.p.a.), nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W rozpatrywanym przypadku przywoływaną w kwestionowanej decyzji podstawą stwierdzenia nieważności jest art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w świetle którego wadą nieważności dotknięte są decyzje wydane z rażącym naruszeniem prawa. Koniecznym warunkiem dla ustalenia występowania tej przesłanki nieważności decyzji jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie lub dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego w sposób oczywiście sprzeczny ze zgromadzoną w aktach dokumentacją sprawy lub innymi oczywistymi, znanymi temu organowi faktami. Istotne znaczenie ma w końcu okoliczność, iż o rażącym naruszeniu prawa przesądza również to, jakiego rodzaju norma została naruszona i jakie są skutki prawne naruszenia, co podlega ocenie w kontekście ustalenia czy pozostanie w obiegu prawnym określonego orzeczenia jest do pogodzenia z zasadami państwa prawa.

Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie było orzeczenie wydane w związku z treścią art. 160 K.p.a. . przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). W świetle regulacji, jakie miały zastosowanie w niniejszej sprawie, wypłata odszkodowania następowała na podstawie orzeczenia organu administracji, jednak strona nieusatysfakcjonowana mogła wnieść powództwo do sądu powszechnego (art. 160 § 5 K.p.a.). Instytucja możliwości wniesienia powództwa do sądu powszechnego przez osobę niezadowoloną z rozstrzygnięcia służyła wyeliminowaniu sytuacji oczywistej nierównowagi pomiędzy stronami wynikającej z faktem, iż organ administracji niejako sam orzekał w sprawie zakresu własnego obowiązku - wypłaty odszkodowania. Przyjęte rozwiązanie skutkowało tym, iż spory, co do meritum, gdy chodzi o wysokość odszkodowania lub też w kwestii ustalenia czy takowe jest w ogóle należne, rozstrzygały sądy powszechne a weryfikacja decyzji w tym przedmiocie w trybie administracyjnym nie była dopuszczalna, co do zasady, bowiem tryb odwoławczy był wyłączony (a contrario art. 160 § 5 K.p.a.). Wskazane uwarunkowania formalne wyznaczają również granice weryfikacji tego rodzaju orzeczeń w trybie nadzwyczajnym np. stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa.

Jak wynika z uzasadnienia aktu z lipca 2009 roku organ administracji odmówił orzeczenia o odszkodowaniu oceniając, iż zebrany materiał dowodowy nie pozawala na ustalenie wysokości szkody pozostającej w związku przyczynowo-skutkowym z decyzja, której nieważność wcześniej stwierdzono (o nacjonalizacji), wyrażając równocześnie stanowisko, iż obowiązek jej wykazania spoczywa na stronie.

Orzeczeniu temu nie można przypisać rażącej wadliwości. Jak wskazuje się w zaskarżonej decyzji pogląd, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania wysokości szkody prezentowany był w orzecznictwie (patrz przytoczone przez organ orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 3467/01). Można taką tezę wywodzić przy uznaniu, iż odesłanie do przepisów K.c. zawarte w art. 160 § 2 K.p.a dotyczy stosowania również reguł ogólnych (w tym zawartej w art. 6 K.c.). Strona skarżąca wywodzi z kolei (mylnie formułując zarzuty do uchylonej decyzji z dnia [...] października 2010 r., co jednak nie ma istotnego znaczenia z uwagi na analogiczną treść z orzeczeniem zaskarżonym), iż odesłanie do K.c. dotyczy wyłącznie kwestii związanych z szacowaniem szkód nie wyłącza zaś zasad ogólnych wynikających z K.p.a., gdzie obowiązek ustalenia stanu faktycznego spoczywa na organie (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.). Rozstrzygnięcie, który z poglądów jest prawidłowy nie jest jednak kluczowe w niniejszej sprawie. Należy mieć na względzie bowiem, iż ocena, co do prawidłowości zastosowanej wykładani przepisów prawa nie może mieć znaczenia w kontekście ustalenia, czy decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadliwością, na skutek jej wydania z rażącym naruszeniem prawa.

Strona skarżąca wskazuje również, iż wyrażony w decyzji z lipca 2009 roku pogląd jakoby brak było materiałów dowodowych wskazujących na wysokość szkody pozostającej w związku przyczynowym z wydaniem rażąco wadliwej decyzji o nacjonalizacji, jest sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowym gdzie stosowne informacje zostały zawarte (w tym zagadnienie ustalenia związku przyczynowego przy użyciu teorii ekwiwalencji, w sytuacji niemożności zastosowania teorii sine qua non). W tym kontekście należy wskazać, iż dokonana obecnie odmienna ocena materiału dowodowego, prowadząca do uznania możliwości orzeczenia na jego podstawie o stosownym odszkodowaniu, w sytuacji, gdy ewentualne spory w myśl wiążących regulacji miały być rozstrzygane przez sądy powszechne także nie może stanowić przesłanki dla oceny jakoby decyzje wydano z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z akt administracyjnych (korespondencja Ministra Gospodarki z dnia 24 kwietnia 2008 r. i odpowiedź S. z dnia 7 maja 2008 r.) ówcześnie zgromadzone informacje w ocenie organu administracji nie były wystarczające do wydania orzeczenia w przedmiocie wypłaty odszkodowania. Brak stosownych danych może potwierdzać także treść jednej ze skarg (p. A. C.) gdzie wskazuje się, iż wycena znajduje się w aktach z minionych lat i jest już nieaktualna czy też załączenie operatu szacunkowego na etapie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Jednocześnie, jak wskazano, sama kwestia czy obowiązek przedłożenie wyczerpujących danych w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy oraz czy dokonana w sprawie ocena materiałów jest właściwa nie może być brana pod uwagę, jako przesłanka ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji.

Trzeba w tym kontekście wskazać, iż nawet ewentualne istotne uchybienie, co do obowiązku wnikliwego rozpoznania sprawy, pod kątem istnienia danych mogących stanowić podstawę ustalenia należnego odszkodowania, nie może być przesłanką do uznania, iż doszło do rażącego naruszenia prawa. Przy ocenie naruszenia w tym zakresie nie można bowiem abstrahować od okoliczności, iż nawet oczywiście wadliwe orzeczenie mogło podlegać weryfikacji w trybie rozpatrzenia sprawy o charakterze spornym przed sądem powszechnym, o ile strona niezadowolona wniosła stosowne powództwo w terminie wskazanym w art. 160 § 5 K.p.a. Brak wykorzystania tych środków skutkował tym, iż orzeczenie w kwestii ewentualnego sporu majątkowego pomiędzy Skarbem Państwa a poszkodowanym stało się ostateczne. Niedopuszczalna byłaby jego weryfikacja poprzez ponowne rozpatrzenie sprawy, co do meritum a wiec oceny, czy istniały przesłanki dla odmowy wypłaty odszkodowania. Idąca w tym kierunku wykładnia przepisów dotyczących instytucji stwierdzenia nieważności decyzji (postulowana przez strony Skarżące) prowadziłaby do naruszania zasady, iż ewentualne spory w zakresie wypłaty odszkodowania były rozstrzygane przez sądy powszechne.

Wobec wskazanych wyżej uwarunkowań trafnie organ administracji skonstatował, iż nie ma przesłanek dla stwierdzenia nieważności orzeczenia z lipca 2009 roku.

Jednocześnie należy wskazać, iż organ orzekając w sprawie uchybił obowiązkowi prawidłowego uzasadnienia orzeczenia (art. 107 § 3 K.p.a.) bowiem zawarta w nim konstatacje wykraczają w części poza granice niniejszej sprawy - wskazano, iż orzeczenie z lipca 2009 roku jest zasadne i nie narusza prawa. Przedmiotem sprawy była wyłącznie ocena, czy orzeczenie nie jest dotknięte wadą kwalifikowaną - w tym przypadku, czy nie wydano go z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazane uchybienie organu, który wydał zaskarżoną decyzję, odnośnie jej prawidłowego uzasadnienia, stanowią o naruszenie przepisów postępowania, które nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Wyrażona bowiem w uzasadnieniu ocena nie ma mocy wiążącej a zawarta równocześnie konstatacja o tym, iż orzeczenie z lipca 2009 r. nie jest dotknięte wadą nieważności jest trafne. Stąd dostrzeżenie przez Sąd naruszenia przepisów postępowania nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, co wynika a contrario z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "ppsa".

Nietrafny jest zarzut, co do wadliwości zaskarżonej decyzji na skutek podpisania jej przez osobę podlegającą wyłączeniu. Przesłanki wadliwości decyzji w tym zakresie nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Podpisanie decyzji w przedmiocie nieważności przez osobę sygnującą orzeczenie, którego legalność była właśnie badana, wykracza poza przesłanki wyłączenia pracownika wskazane w art. 24 § 1 K.p.a. w szczególności pkt 5 tej regulacji, bowiem pojecie zaskarżenia orzeczenia używane jest w K.p.a. w kontekście wniesienia środków odwoławczych nie zaś żądania weryfikacji decyzji w trybie nadzwyczajnym.

Bez znaczenia, jako skierowane do aktu wyeliminowanego z obrotu prawnego, w sytuacji gdy ponowne orzeczenie nie zawiera analogicznego błędu, są zarzuty dotyczące utrzymania w mocy aktu "nieistniejącego" w kontekście żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii zasad zakresu dopuszczalności prostowania decyzji (problematyka rozwinięta w skardze), należy wskazać, iż nawet o ile przedmiotem zaskarżenia byłaby decyzja z dnia [...] października 2010 r., skuteczne kwestionowanie postanowienia w przedmiocie sprostowania (z dnia [...] grudnia 2010 r.) mogłoby mieć miejsce wyłącznie w razie jego zaskarżenia z zachowaniem trybu wskazanego w ppsa.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.