Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 409/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 271, 218
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 1 ust. 2 pkt 2, art. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 139
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo  własności tych gruntów - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 20 maja 2020 r. nr SKO 4141/4/2020 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej jako SKO, Kolegium) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Świdnicy o odmowie wydania zaświadczenia w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu - oznaczonego geodezyjnie jako działki nr [...] i nr [...] (obręb [...]) położonego przy ul. [...] w Ś. – w prawo własności tych gruntów.

Z akt wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa budynku pod wskazanym wyżej adresem, wystąpiła do Prezydenta Miasta Świdnicy z wnioskiem z dnia 20 grudnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ww. działek. Wnioskująca wyjaśniła, że budynek Wspólnoty posadowiony jest na trzech działkach nr [...], nr [...], nr [...]. Bryła główna budynku znajduje się na działce nr [...] a na pozostałych działkach posadowione są wiatrołapy – wejścia do budynku. Wiatrołapy te są częściami budynku posiadającymi fundamenty, dach i są na trwale związane z budyniem i gruntem. Na przedmiotowych działkach znajdują się także przejścia prowadzące do budynku z ulicy [...] oraz utwardzony plac na śmietnik z dojściem do niego, drzewa, krzewy i trawniki. W ewidencji gruntów wszystkie działki oznaczone są symbolem B.

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2020 r.(GGN.6826.1.292.294.2020) Prezydent Miasta Świdnicy, działając na podstawie art. 219 oraz 124 k.p.a w związku z art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. Organ ustalił, że nieruchomość gruntowa składająca się z wymienionych działek, dla której Sąd Rejonowy w Ś. prowadzi księgę wieczystą nr [...], nie stanowi gruntu zabudowanego budynkami mieszkalnymi i nie podlega przekształceniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U z 2019 r. poz. 916 – dalej jako u.p.p.u.w.). Wskazane we wniosku działki są funkcjonalnie związane z działką nr [...] zabudowaną budynkiem mieszkalnym nr [...] dla której wydane już zostało zaświadczenie z dnia 8 października 2019 r. potwierdzające przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Według ustaleń organu, działki nr [...] i [...] zabudowane są jedynie wiatrołapami stanowiącymi część budynku usytuowanego na działce nr [...].

Postanowienie powyższe zakwestionowała w drodze zażalenia Wspólnota Mieszkaniowa przy u. [...] w Ś.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, po przedstawieniu regulacji dotyczących wydawania zaświadczeń oraz omówieniu przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę orzekania zawartych w u.p.p.u.w. stwierdziło, że aby obiekty i urządzenia budowlane wskazane art. 1a podlegały regulacji ustawowej, muszą znajdować się na tym samym gruncie, co budynki mieszkalne. Zatem, jeżeli obiekty i urządzenia budowlane stanowią odrębną nieruchomość od budynków mieszkalnych dla których urządzone są odrębne księgi wieczyste, to nawet gdy umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych, nie będą podlegać regulacji ustawy. Nie dzielą one bowiem w takiej sytuacji losu prawnego budynku mieszkalnego (WSA w wyroku z dnia 8 stycznia 2020 r. I SA/Wa 2038/19). Zdaniem Kolegium powyższa zasada znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Nieruchomość dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], nie spełnia bowiem warunku gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 oraz art. 1a u.p.p.u.w. Przekształcenie prawa użytkowania gruntów zabudowanych obiektami i urządzeniami budowlanymi jest możliwe pod warunkiem, że tego rodzaju infrastruktura znajduje się na gruntach zabudowanych budynkami mieszkalnymi. Za niesporne Kolegium uznało, że objęta wnioskiem o przekształcenie nieruchomość nie jest zabudowana jakimkolwiek budynkiem a jedynie znajdują się na niej części funkcjonale budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...].

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] w Ś. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.

1/ art. 1 ust. 1 w związku z art. 1 ust.2 pkt 3 u.p.p.u.w przez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że nieruchomość na której znajdują się części składowe budynku mieszkalnego takie jak murowane i trwale związane z gruntem wejścia do budynku, a także inne obiekty i urządzenia umożliwiające racjonalne i prawidłowe korzystanie z budynku mieszkalnego, jak utwardzone przejścia łączące budynek z drogą publiczną oraz utwardzony plac na boks i odpady stałe, nie stanowi gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe, podczas gdy, prawidłowa wykładnia tych przepisów jest taka, że skoro grunt jest w pewnym zakresie zabudowany częścią budynku mieszkalnego (wejścia do budynku) oraz innymi urządzeniami i obiektami ściśle związanymi z funkcjonowaniem budynku mieszkalnego, to należy go zakwalifikować jako przeznczony na cele mieszkaniowe;

2/ art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.p.u.w poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nieruchomość dla której prowadzona jest księga wieczysta [...] nie stanowi gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w rozumieniu ustawy, co doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy wydania żądanego zaświadczenia w sprawie przekształcenia, podczas gdy, na tej nieruchomości znajdują się części składowe budynku mieszkalnego – murowane i trwale związane z budynkiem i gruntem wejścia do budynku, a także inne (wskazane wcześniej) obiekty i urządzenia umożliwiające racjonale i prawidłowe korzystanie z budynku mieszkalnego, co powinno skutkować zakwalifikowaniem tej nieruchomości jako zabudowanej na cele mieszkaniowe i w związku z tym wydaniem zaświadczenia o przekształceniu.

Zarzucając powyższe Wspólnota wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono rozwinięcie przytoczonych wyżej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanym postanowieniu.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 listopada 2020 r.– w związku z zarządzeniem Prezesa WSA we Wrocławiu nr 21/2020 z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie organizacji pracy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu w czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii – niniejszą sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów (art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia zgodnie z kryteriami wynikającymi z art. 145 §1 i § 2 w związku z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U z 2019 r. poz. 2732 ze zm.) wykazała, że narusza ono przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co - w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - skutkować musiało jego uchyleniem. Jednocześnie ze względu na zakres stwierdzonych naruszeń prawa Sąd uznał, za konieczne uchylenie także postanowienia organu pierwszej instancji (art. 135 p.p.s.a.).

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy przywołanej wcześniej ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (u.p.p.u.w). Grunty objęte powyższą regulacją zdefiniowano w art. 1 ust. 2 ustawy. Zgodnie powołanym przepisem, przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub zabudowane na cele mieszkaniowe budynkami jedno lub wielorodzinnymi wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Przepisy ustawy stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie (art. 1a ustawy).

Z przywołanych regulacji wynika zatem, że rola właściwych organów na gruncie tej ustawy, sprowadzona została do potwierdzenia zdarzenia następującego z mocy ustawy w stosunku do ściśle określonej kategorii gruntów. W przypadku gruntu odpowiadającego definicji gruntu zabudowanego pozostającego do dnia 1 stycznia 2019 r. w użytkowaniu wieczystym, potwierdzenie takie powinno zostać wydane, gdyż kwestia przekształcenia nie podlega ocenie organu.

Istotne znaczenie ma także, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków. Wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek (art. 4 ust. 2 ustawy).

Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach działu VII K.p.a., jednakże u.p.p.u.w wprowadza w stosunku do postanowień kodeksowych pewne odrębności choćby dotyczące trybu czy terminu wydania zaświadczenia (art. 4 ust. 2 i ust. 3). Wprowadzone odrębności nie powodują jednak, że przy wydawaniu zaświadczeń potwierdzających przekształcenie wyłączony zostaje całkowicie tryb określony w art. 217 i 218 k.p.a. Znajduje on zastosowanie w takim zakresie w jaki nie zmieniają, go przepisy ustawy. W związku z powyższym nie można pomijać, że postępowanie dotyczące zaświadczeń ma charakter uproszczony a organ wydaje zaświadczenie na podstawie dokumentów, które są w jego posiadaniu, przede wszystkim ewidencji i rejestrów. Przepis art. 218 § 1 k.p.a. dopuszcza przy tym możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj postępowania o charakterze administracyjnym w znacznym stopniu odformalizowanego. Sprowadza się ono przede wszystkim do zbadania okoliczności wynikających z ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia czy te dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów lub stanu prawnego, którego potwierdzenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry, mogą zawierać żądane dane.

W tym postępowaniu niedopuszczalne jest dokonywanie ocen prawnych ani nowych ustaleń determinujących zakres uprawnień lub obowiązków podmiotów wnioskujących o wydanie zaświadczenia. Organ nie powinien także rozstrzygać jakichkolwiek kwestii spornych, gdy stwierdzony będzie brak zgodności pomiędzy treścią żądania a stanem wynikającym z ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przepis art. 218 § 2 k.p.a. dopuszcza przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, więc spełnia ono jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Jego przedmiotem powinno być ustalenie jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane przez wnioskodawcę okoliczności i ustalenie ich dysponentów. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (zob. m.in. wyroki NSA z dnia: 31 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 1633/09; z dnia 8 września 2009 r., sygn. I OSK 104/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl; por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści PiP 2004nr 10 s. 63).

Niezależnie od ww. ogólnych zasad dotyczących wydawania zaświadczeń uregulowanych w k.p.a., należy również uwzględnić stosowne przepisy materialnoprawne, z których wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. To z właściwych przepisów materialnoprawnych wynikać będzie, jaka okoliczność ma być stwierdzona w formie zaświadczenia.

W niniejszej sprawie organy odmówiły Wspólnocie Mieszkaniowej wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności uznając, że nieruchomość na którą składają się wnioskowane do przekształcenia działki – objęta jedną księgą wieczystą - nie jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Z samej zaś racji, że znajdują się na niej dojście do drogi publicznej i oraz utwardzone boksy, nie można wywieść podstawy do przekształcenia.

Co do zasady Sąd podziela stanowisko Kolegium, oparte na utrwalonym już poglądzie orzecznictwa sądów administracyjnych, w myśl którego obiekty budowlane i urządzenia budowlane umożliwiające prawidłowe i racjonalne korzystanie budynków mieszkalnych, dla ziszczenia się skutków prawnych ustawy o przekształceniu powinny znajdować się na tym samym gruncie, co budynki mieszkalne. Zatem w sytuacji gdy obiekty i urządzenia budowlane o jakich mowa wyżej stanowią części odrębnej nieruchomości od nieruchomości zabudowanej budynkami mieszkalnymi, to choćby ich właściwości i przeznaczenie miało umożliwiać prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych, to zabudowane nimi grunty, nie będą podlegać hipotezie art. 1 ust. 2 ustawy o przekształceniu. Słusznie podkreśla się w orzecznictwie, że w takiej sytuacji nie będą one dzielić losu prawnego budynku mieszkalnego.

Sąd uznał jednak za konieczne uchylenie zaskarżonego postanowienia, ponieważ nie zostało wyjaśnione w sposób dostateczny, czy nieruchomość objęta wnioskiem o przekształcenia nie jest zabudowana w części budynkiem mieszkalnym należącym do Wspólnoty który posadowiony jest na działce nr [...]. Inaczej mówiąc, nie zostało wyjaśnione, na podstawie dostępnych rejestrów i ewidencji, czy budynek mieszkalny wybudowany został na działce nr [...] i na sąsiadujących z nią działkach – jak twierdzi strona skarżąca. W rezultacie, zapadłe rozstrzygnięcie Sąd uznał za co najmniej przedwczesne i oparte na stanie faktycznym, który – w granicach możliwości działania organu - nie został w pełni ustalony.

Według oświadczenia Wspólnoty na objętych wnioskiem działkach, sąsiadujących z działką nr [...], znajdują się bowiem części budynku mieszkalnego stanowiące wejścia (tzw. wiatrołapy), co powoduje, że działki te zabudowane są na cele mieszkaniowe. Zdaniem organów, działki nie są zabudowane budynkiem mieszkalnym - znajdują się nich tylko części funkcjonalne budynku mieszkalnego zlokalizowanego na sąsiedniej działce. Organy nie wyjaśniły jednak w oparciu o jakie dane im dostępne, poczyniły takie ustalenia faktyczne. W tym względzie brak odwołania do jakichkolwiek danych zawartych w ewidencji czy rejestrach.

Mając na uwadze regulacje zawarte w u.p.p.u.w. oraz uwzględniając, że celem wydawanego zaświadczenia jest potwierdzenie zaistnienia stanu prawnego powstającego z mocy prawa, uznać należy, że organy, działając w ramach szczególnych reguł postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie zaświadczenia (art. 218 § 2 k.p.a.), zobligowane były zweryfikować jednoznacznie podnoszone przez Wspólnotę Mieszkaniową twierdzenie o tym, że budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr [...] częściowo znajduje się także na działkach objętych wnioskiem o wydanie zaświadczenia. Wspólnota Mieszkaniowa wyraźnie podkreślała bowiem, że działki objęte wnioskiem należy uznawać za nieruchomość zabudowaną na cele mieszkaniowe, bowiem znajdują się nich części budynku mieszkalnego stanowiące wejścia (tzw. wiatrołapy) które mają fundamenty i są trwale związane z budynkiem i gruntem – co wskazywałoby na połączenie konstrukcyjne z budynkiem. Na działkach tych znajduje się także infrastruktura – dojścia do budynku utwardzone place i boksy śmietnikowe - umożliwiające prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkalnego. Organ I instancji nie odniósł się do tych kluczowych dla wydania zaświadczenia twierdzeń, a Kolegium stwierdziło lakonicznie w uzasadnieniu swego postanowienia, że na nieruchomości znajdują się "pewne funkcjonale części budynku mieszkalnego" znajdującego się na działce nr [...]. Kolegium nie wyjaśniło natomiast w oparciu o jakie dane znajdujące się w dyspozycji organu poczyniło takie spostrzeżenie. Z akt sprawy przekazanych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że organy nie uwzględniły w ogóle danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i nie przeprowadziły, wymaganego i koniecznego w tym wypadku, dowodu z mapy ewidencyjnej dla ww. działek, który potwierdzałby ustalenie Kolegium, że nieruchomość nie jest zabudowa żadnym budynkiem mieszkalnym tzn. że budynek Wspólnoty Mieszkaniowej w żadnym swym fragmencie, nie jest położony na objętej wnioskiem nieruchomości. Innymi słowy, nie zweryfikowano w oparciu o dostępne ewidencje, twierdzenia wnioskodawcy o położeniu budynku mieszkalnego także na nieruchomości objętej wnioskiem - co mogłoby przesądzać o uznaniu żądania Wspólnoty i wydaniu zaświadczenia potwierdzającego wynikający z mocy prawa skutek przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności.

W ocenie Sądu dla wyjaśnienia kwestii zabudowy budynkiem mieszkalnym przedmiotowej nieruchomości, w ramach postępowania poprzedzającego wydanie zaświadczenia, organy powinny korzystać ze wszystkich dostępnych danych a punktem wyjścia winny być niewątpliwie informacje zapisane w ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 20 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 276 z późn. zm.; dalej zwana p.g.k .), ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych budynków, a także lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. Dane zawarte w ewidencji gruntów stanowią także podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią (por.art. 21 ust. 1 p.g.k). Natomiast według § 28 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, elementem mapy ewidencyjnej są m.in. granice działek ewidencyjnych oraz kontury budynków i bloki budynków. W przekazanych Sądowi aktach sprawy brak takich danych, w tym także mapy ewidencyjnej.

W ocenie Sądu przeprowadzenie tego dowodu było konieczne, gdyż ewidencja gruntów na gruncie przepisów o przekształceniu pełni rolę istotnego źródła informacji (aczkolwiek nie jedynego – por. w tym względzie NSA w wyroku z dnia 9 września 2020 r. I OSK 181/20 CBOSA). Pominięcie danych dotyczących budynku wynikających z ewidencji gruntów i ewentualnie innych dostępnych organom rejestrów (bez wyjaśnienia przyczyny tego pominięcia) powoduje, że ustalenie organów o tym, że objęta wnioskiem nieruchomość nie jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, nie znajduje odpowiedniego oparcia w materialne dowodowym – w tym wynikających z mapy ewidencyjnej informacji co do położenia budynku mieszkalnego.

Powyższe prowadzi do konstatacji, że zaskarżone postanowienie, jak też poprzedzające je postanowienie organu I instancji, wydane zostało z naruszeniem przepisów o postępowaniu wyjaśniającym wynikających z art. 218 § 2 k.p.a. w związku 7, 77, 80 K.p.a. które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W ponownym postępowaniu organy uwzględniając dostępne dane – w tym przede wszystkim zawarte w ewidencji gruntów - ustalą dokładną lokalizację budynku i w zależności od poczynionego ustalenia wydadzą zaświadczenie lub też, odmówią jego wydania.

W kontekście podniesionych w skardze zarzutów wskazujących na naruszenie przepisów prawa materialnego, Sąd wyjaśnia, że ze względu na braki w ustaleniu stanu faktycznego przez organy, na obecnym etapie przedwczesnym jest odnoszenie się do tych zarzutów. Skarga okazała się zatem uzasadniona ale z przyczyn dostrzeżonych przez Sąd z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 i art. 134 p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach wydane zostało na podstawie art. 200 ww. ustawy.