Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1570/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust.3 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1570/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), WSA Ewa Michna, Protokolant: Henryka Lech, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011r., sprawy ze skargi "T" Sp. z o. o. w T., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 4 sierpnia 2011r. nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006r., I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że wymienione w pkt I decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 206 zł (dwieście sześć złotych).


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 grudnia 2010r. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "T" zwróciła się do organu podatkowego l instancji o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2006 w wysokości 1.538,00 zł. Do wniosku podatnik dołączył korektę deklaracji podatkowej na rok 2006 w części dotyczącej powierzchni gruntów oraz wartości budowli.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Spółka posiada sieć dróg wewnętrznych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej. Drogi te stanowią główny ciąg komunikacyjny umożliwiający poruszanie się pojazdów samochodowych jak i pieszych do różnych punktów handlu detalicznego prowadzonych przez Spółkę .Drogi o których mowa wykonane są z betonu i asfaltobetonu. W ocenie wnioskodawcy wspomniane budowle dróg winny korzystać z ustawowego zwolnienia wynikającego z treści obowiązującego od 2004r. przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o i opłatach lokalnych.

Decyzją z dnia 16.06.2011 r. Burmistrz D. decyzją z dnia nr [...] określił "T " Sp. z o. o. w T. wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2006r. , w kwocie 5 149,00 zł .

W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji .

Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Kolegium doszło do przekonania , że przeprowadzone postępowanie dowodowe jak również wydana w jego następstwie zaskarżona decyzja organu l instancji nie budzą zastrzeżeń.

Zgodnie z treścią przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 2001r o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2003r. nr 200 poz.1953) w brzmieniu obowiązującym od 9 grudnia 2003r. do 31 grudnia 2006r. w roku 2006 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje zawartych w powołanym przepisie pojęć w tym pojęcia pasa drogowego oraz drogi dlatego w celu ich wyjaśnienia sięgnąć należy do ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, w której pojęcia te zostały zdefiniowane.

W myśl art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Nadto zgodnie z art. 4 pkt 2 w/w ustawy przez drogę należy rozumieć budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym.

Z kolei z art. 2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika , iż aby drogi oraz obiekty budowlane związane z prowadzeniem , zabezpieczeniem i obsługą ruchu były wyłączone z opodatkowania muszą spełniać warunek położenia ich w ciągu pasa drogowego jak i powiązania obiektów z prowadzeniem , zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Tym samym w oparciu o przedmiotowy przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie można przyjąć , iż można wyłączyć z opodatkowania samą budowle drogi czy obiekty budowlane

Skoro bowiem pas drogowy na którym zlokalizowana jest budowla drogi jest gruntem to musi być sklasyfikowanym w ewidencji gruntów i budynków jako droga ( dr ). Jeżeli bowiem dany grunt stanowi pas drogowy zabudowany drogą w ujęciu ustawy o drogach publicznych (co uzasadnia wyłączenie spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ) to powinien być sklasyfikowany w stosownej ewidencji jako droga (dr). Dotyczy to także dróg wewnętrznych.

Powyższe twierdzenie zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2009r. sygn. akt II FSK 1066/2008 w treści którego wskazał m.in., iż (...) jeżeli przedmiotowe grunty ( grunty pasów drogowych ) nie zostały sklasyfikowane w stosownej ewidencji symbolem "dr", to nie może być mowy aby zlokalizowane były na nich drogi wewnętrzne podlegające wyłączeniu od opodatkowania. (...)...jeżeli dany grunt stanowi pas drogowy zabudowany drogą w ujęciu ustawy o drogach publicznych (co uzasadnia wyłączenie spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 p.o.l.), to powinien być sklasyfikowany w stosownej ewidencji jako droga (dr).

Postępowanie dowodowe pozwoliło bezsprzecznie stwierdzić , iż podatnik nie posiada gruntów sklasyfikowanych symbolem - dr , żadna z działek których użytkownikiem wieczystym jest bądź była Spółka "T" ( nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] ) nie jest sklasyfikowana jako droga i oznaczona symbolem "dr". Wszystkie z wymienionych działek sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe oznaczone symbolem Ba.

W ocenie organu odwoławczego w kontekście poczynionych wyżej ustaleń jak również zaprezentowanych rozważań stwierdzić należy , że grunty należące do Spółki "T" , określane przez podatnika mianem sieci dróg wewnętrznych, podlegające zdaniem Spółki wyłączeniu z opodatkowania nie zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako "drogi" oznaczone symbolem "dr" przez co nie mogą podlegać wyłączeniu z opodatkowania na zasadzie obowiązującego w roku 2006 art. 2 ust 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( w brzmieniu nadanym ustawa z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw).

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca , powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniosła , iż brak jest podstaw do stosowania w interpretacji art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy podatkowej przepisów art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne i w konsekwencji przypisanie decydującej roli ewidencji gruntów i budynków, ponieważ w ustawie podatkowej ustawodawca nie odwołuje się bezpośrednio do tej ewidencji, a w związku z tym "determinantem wymiaru podatku od nieruchomości jest wystąpienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego". Ponadto uznanie za prawidłowe odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji gdy ewidencja gruntów i budynków stanowiłaby jedyną podstawę wymiaru podatku, nawet wówczas gdy dane z niej wynikające byłyby niezgodne ze stanem rzeczywistym (wyrok NSA z dnia 27 maja 2008r. Syg.akt II FSK 483/07, wyrok WSA w Szczecinie z 23 lipca 2007r. I SA/Sz 171/08, wyrok NSA z 16 października 2009r. Syg.akt II FSK 784/08, wyrok WSA we Wrocławiu z 15 marca 201 Ir. Syg.akt I SA/WR 116/11 ).

Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w okresie od l stycznia 2005r. do 31 rudnia 2006r. (nadanym ustawą z dnia 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw opubl. w Dz.U. Nr 200 póz. 1953 ze zm.), z opodatkowania tym podatkiem zostały wyłączone pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, iż z opodatkowania zostały wyłączone wszelkie drogi, wobec tego również drogi wewnętrzne. Potwierdza powyższe znowelizowanie tego przepisu łącznie ze zmianą ustawy o drogach publicznych i zakres wprowadzonych zmian, w porównaniu z poprzednim brzmieniem tego artykułu, ustępu i punktu, który dotyczył wyłącznie dróg publicznych.

W ocenie strony skarżącej w w/w artykule zostały wyłączone z opodatkowania, jako odrębne przedmioty: pasy drogowe; drogi oraz obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Ustawa podatkowa nie definiuje w/w pojęć wobec tego należy zgodzić się ze stanowiskiem sądów i Organu II instancji, że definicji drogi należy szukać w ustawie o drogach publicznych. Zdaniem podatnika należy jednak mieć również na uwadze autonomię ustawy podatkowej w zakresie wskazania przedmiotu opodatkowania. Zgodnie z ustawą podatkową budynki i budowle są odrębnie opodatkowane i według innych stawek niż np. grunty. Wobec tego na podstawie ustawy podatkowej należy je odrębnie traktować, a definiowanie poszczególnych pojęć z tej ustawy nie może doprowadzić do zatarcia różnicy pomiędzy w/w przedmiotami opodatkowania.

Zdaniem podatnika ewidencja gruntów i budynków nie może być wyłącznym źródłem ustaleń faktycznych Organów, stanowiących podstawę orzekania w niniejszej sprawie, ponieważ tylko wizja w terenie może potwierdzić istnienie pasa drogowego i drogi.

Nawet jeżeli w ewidencji gruntów i budynków dany pas gruntu byłby oznaczony symbolem "dr" ale w rzeczywistości byłby wykorzystywany w terenie jako np. boisko sportowe to zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy podatkowej nie powinien być wyłączony z opodatkowania. Intencją bowiem ustawodawcy było niewątpliwie wyłączenie spod opodatkowania dróg i pasów drogowych służących komunikacji i związanych z tą komunikacją oraz jej obsługą.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji .

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu ogniskuje się wokół problemu, czy drogi wewnętrzne położone na nieruchomości skarżącej Spółki w roku podatkowym 2006 nie mogły być objęte wyłączeniem z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 2001r o podatkach i opłatach lokalnych ( w brzmieniu nadanym ustawa z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw. Dz.U. z 2003r. nr 200 poz.1953) powoływana dalej jako u.p.o.l. z tego względu, że grunty, na których drogi te były zlokalizowane nie zostały oznaczone w ewidencji gruntów, właściwym dla gruntów pod drogami symbolem "dr".

W ocenie organów podatkowych zasadnicze znaczenie dla określenia przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości mają dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli z ewidencji nie wynika, aby na działce znajdowały się grunty oznaczone symbolem "dr", to wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie są na niej zlokalizowane drogi wewnętrzne, podlegające wyłączeniu od opodatkowania.

Tego stanowiska nie podzieliła strona skarżącą uznając, za częścią orzecznictwa , iż na tle niniejszej sprawy ewidencja gruntów i budynków nie może być wyłącznym źródłem ustaleń faktycznych organów stanowiących podstawę orzekania, gdyż tylko wizja w terenie może potwierdzić istnienie drogi .

W ocenie Sądu orzekającego stanowisko organów nie zasługuje na uwzględnienie . Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od 9 grudnia 2003 roku do 31 grudnia 2006 roku, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Niewątpliwie przepis ten obejmował zarówno drogi publicznego jak i inne w tym drogi wewnętrzne, czego wprost dowodzi jego literalna wykładnia, a potwierdza dotychczasowe orzecznictwo (vide np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2007 roku I SA/Ol 582/2006, LexPolonica nr 1158791, wyrok NSA z dnia 16 października 2009 roku II FSK 784/08 Lex Nr 528862 ). Przepis ten uległ zmianie przez art. 1 pkt 3 lit. b) tiret trzecie ustawy z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 249 poz.1828) zmieniającej ustawę z dniem 1 stycznia 2007r. Dopiero od dnia 1 stycznia 2007r. w sposób jasny wyłączono z opodatkowania grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle. W ocenie Sądu nowelizacja dokonana z dniem 1 stycznia 2007r. świadczy o tym, że dopiero z tym dniem wyłączenia z opodatkowania dotyczyły wyłącznie dróg publicznych. Z uzasadnienia projektu zmian (druk nr 1082 Sejmu RP V kadencji) wynika, ze zmiana miała na celu doprecyzowanie m.in. brzmienia art.2 ust.2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z powodu istniejących wątpliwości interpretacyjnych.

Zdaniem Sądu orzekającego wprowadzanie do ustawy podatkowej zmian mających, w ocenie projektodawców, na celu usunięcie wątpliwości interpretacyjnych nie może doprowadzać do rozszerzającej wykładni przedmiotu opodatkowania, w sytuacji gdy obowiązujący przed dokonaną zmianą przepis pozwalał na zastosowanie wykładni skutkującej węższym zakresem ciężaru podatkowego. Konstytucyjne zasady wynikające z art.217 i 84 Konstytucji RP nakładają na ustawodawcę obowiązek precyzyjnego określania w ustawach podmiotów i przedmiotów opodatkowania. ( zob. wyrok z dnia 5 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1849/09 )

Z uwagi więc na fakt, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiowała ani pojęcia "pasa drogowego" ani "drogi" należało odwołać się do rozumienia przyjętego w ustawie o drogach publicznych, zwłaszcza, że pojęcia te na zdefiniowano właśnie ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2003 r. Nr 200 poz. 1953 z późn. zm.), która wprowadziła nowe (mające znaczenie dla niniejszej sprawy) brzmienie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązujące w okresie między 9 grudnia 2003 roku a 31 grudnia 2006 roku (tak też NSA w wyroku z dnia 27 maja 2008 roku , II FSK 483/2007, Lex Polonica nr 2074893).

Usytuowanie drogi oraz obiektów budowlanych i urządzeń technicznych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu zostało ustawowo zdeterminowane. Mianowicie, każda droga wraz z wymienionymi w omawianym przepisie budowlami oraz obiektami budowlanymi mieści się w pasie drogowym. Wynika to bowiem z językowego rozumienia przytoczonej definicji. Potwierdza to również funkcjonalne powiązanie znajdujących się w pasie drogowym obiektów budowlanych (budowli). W związku z czym granice pasa drogowego określają obiekty i urządzenia służące realizacji celów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także zarządzania drogą (vide: wyrok NSA z 28 maja 2008 roku II GSK 135/08 LEX nr 467113).

Nie można zatem podzielić argumentacji , w świetle której, skoro w przepisach prawnych brak normatywu co do ustalenia granic pasa drogowego dróg wewnętrznych (co nie jest zgodne z rzeczywistością, gdyż granice te zdeterminowane zostały w art. 4 upk1 ustawy o drogach publicznych, brak zaś wyłącznie uregulowań wykonawczych jak w przypadku dróg publicznych), to organ nie jest w stanie zweryfikować danych (odnośnie granic pasa drogowego) podanych przez podatnika i wobec czego nie może wyłączyć z opodatkowania określonych w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obiektów. Taka wykładnia nie tylko naruszałaby treść ostatniej z powołanych norm, ale nadto sprzeczna pozostałaby z ideą demokratycznego państwa prawa. Przyznający bowiem podatnikowi zwolnienie podatkowe przepis prawa faktycznie byłby martwą literą z uwagi na brak możliwości kontroli przez organy podawanego przez podatnika stanu faktycznego. Zdaniem Sądu poparcie takiego stanowiska jest niedopuszczalne.

Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 11 lutego 2009r. sygn. akt I SA/Sz 568/08, gdzie sąd zaznaczył, że: "Drogą" jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego zlokalizowana w pasie drogowym. Przyjęcie pojęcia "droga" jako gruntu, a nie jako budowli byłoby błędne. Należy uznać, że "droga", o której mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to budowla i pojęcie to rozumieć zgodnie z definicją ustawowa zawartą w art. 1a pkt 2 tej ustawy.

Do ustaleń w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości nie może mieć zastosowania art. 21 ustawy z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, gdyż ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w tym przepisie, nie jest dokumentem obejmującym budowle, w tym drogi. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające do ustalenia, czy na danym terenie znajduje się budowla, np. droga. Ewidencja ta może być bowiem podstawą do wymiaru i poboru podatków jedynie wtedy, gdy klasyfikuje kategorię gruntów wskazanych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawodawca w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wyraźnie wskazał na różne kategorie przedmiotów opodatkowania - pas drogowy i drogę.

W ewidencji gruntów i budynków nie ma symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe i dlatego art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w tym zakresie nie może znaleźć zastosowania. Stąd też przedmiotem ustaleń powinno być istnienie na gruncie budowli drogi, gdyż jedynie w tym przypadku można mówić o gruncie jako o pasie drogowym.

Ewidencja gruntów i budynków, jak wskazuje już jej nazwa, nie jest również dokumentem obejmującym budowle, w tym drogi. Są tam zawarte dane dotyczące gruntów i budynków, a nie budowli. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające do ustalenia, czy na danym terenie znajduje się budowla, np. droga (R. Dowgier, L. Etel, glosa do wyroku WSA w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2007 r. I SA/Ol 582/06, Finanse Komunalne 2007/3/49, Lex numer publikacji 58263).

Należy również zauważyć, że nie wszystkie grunty pod drogami są w ewidencji klasyfikowane jako "dr". Wniosek taki wypływa z załącznika nr 6 "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych" do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 z tego aktu wynika , iż grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego.

Pogląd powyższy potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który w wyroku z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 116/11 stwierdził, iż przypisanie ewidencji gruntów i budynków decydującej roli w zakresie stosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., nie jest działaniem prawidłowym. Drogi wewnętrzne, stanowiące wewnętrzną komunikację poszczególnych nieruchomości, w ogóle nie podlegają klasyfikowaniu na podstawie rozporządzenia jako drogi z symbolem "dr". Zgodnie z tym przepisem drogi te otrzymują taki symbol, jaki mają grunty, na których drogi te są urządzone.

Jeśli zatem grunty, na których położone są drogi wewnętrzne w ogóle nie mogą być ewidencjonowane z symbolem "dr", to na tej podstawie nie jest możliwe przyjęcie, że wyłączenie z opodatkowania dróg wewnętrznych na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. uzależnione było od ich wydzielenia geodezyjnego jako drogi, tj. oznaczania gruntów symbolem "dr". Nie zmienia tego przepis art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, który stanowi, że podstawą m.in. wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów, gdyż w ewidencji tej nie ma odniesienia do pasa drogowego, a droga opodatkowana jest podatkiem od nieruchomości jako budowla, czyli jako obiekt w ogóle w ewidencji gruntów i budynków nie wykazywany. Nie zmienia także tego przepis art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowiący, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów. Przepis art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. nie obejmuje zwolnieniem przedmiotowym gruntów ale pasy drogowe. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 784/08).

Odnosząc się do wykładni art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., który w latach 2004-2006 stanowił, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, to - w ocenie Sądu - wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że obejmował on swym zakresem pasy drogowe wszelkich dróg oraz wszelkiego rodzaju drogi, także drogi wewnętrzne i grunty zajęte na te drogi.

Przytoczona definicja pasa drogowego swym zakresem obejmuje wszelkie drogi, niezależnie od statusu tych dróg, wynikającego z ustawy o drogach publicznych, a zatem z treści tej definicji wynika, że pojęcie pas drogowy występuje także przy drogach wewnętrznych.

Definicja dróg wewnętrznych, zawarta w art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, pozwala na przyjęcie, że jej zakresem objęte są także drogi, których dotyczy rozpoznawana sprawa. Do dróg tych zaliczane są, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe. Z definicji tej wynika także, że drogi wewnętrzne są drogami w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Analiza przytoczonych regulacji prowadzi do wniosku, że brak jest przesłanek natury prawnej do twierdzenia, że pojęcie droga nie obejmuje swym zakresem dróg wewnętrznych.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić trzeba, że zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie charakteru wskazanych przez Spółkę budowli oraz obiektów budowanych. Organ ponownie rozpoznając sprawę powinien ustalić, czy drogi wewnętrzne na terenie stanowiącym własność strony skarżącej faktycznie istnieją. W niniejszej sprawie organy koncentrując się na zapisach ewidencji gruntów i budynków w ogóle nie zbadały tych okoliczności. Należy zatem zbadać czy wskazywane przez stronę skarżąca obiekty są rzeczywiście drogami bądź obiektami budowlanymi lub urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu lub urządzeniami związanymi z potrzebami zarządzania drogą w rozumieniu art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. Zauważyć przy tym należy, że co zostało już podkreślone, rozstrzygającym elementem dla ustalenia spełnienia przesłanek z art. 4 pkt. 1 ustawy dla danego obiektu budowlanego lub urządzenia technicznego jest określenie, czy służy on spełnieniu jednego z wymienionych w tej normie celów. Trzeba więc stwierdzić, czy rozważany obiekt jest związany z prowadzeniem, zabezpieczeniem, obsługą ruchu lub potrzebami zarządzania drogą.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c, a także art. 152 p.p.s.a. Działając zaś na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także decyzji wydanych w I instancji, poprzedzających zaskarżone decyzje, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyły skargi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie Sąd zasądził zwrot wpisu od skarg,