Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 55/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1-3, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
article: art. 6 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 15 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] stycznia 2020 roku sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

II SAB/Po 55/19

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2019 r., T. K. (dalej: skarżący), zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji [...] o udostępnienie informacji publicznej polegającej na podaniu czy funkcjonariusz Policji M. M. pełniący służbę w Komisariacie Policji [...] w [...] (o ile nie obecnie, o tyle w przeszłości), to osoba o wizerunku ze zdjęć załączonych do wniosku.

Komendant Komisariatu Policji [...], pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. poinformował skarżącego, że żądane przez niego dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 roku.

Skarżący, w dniu [...] kwietnia 2019 r. wniósł skargę na zaniechanie Komendanta Komisariatu Policji [...] wskazując, że organ ten zamiast odnieść się do zakresu żądanej informacji publicznej, przyjął, że doręczony wniosek o udostępnienie informacji publicznej polegającej na podaniu, czy osoba ze wskazanego wizerunku jest funkcjonariuszem policji o wskazanym imieniu i nazwisku - czy nie jest, w jego ocenie jest wnioskiem o podanie danych, przy czym komendant nie podał jakich danych w jego ocenie, albowiem wniosek nie żąda podania jakichkolwiek danych osobowych a jedynie informacji dotyczącej potwierdzenia powyższego, w szczególności celem umożliwienia obywatelowi zweryfikowania osoby podającej się za funkcjonariusza policji rzekomo wskazanego komisariatu. Zdaniem skarżącego, wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie żąda podania imienia i nazwiska osoby, której wizerunek wskazuje fotografia załączona do wniosku, a jedynie potwierdzenia lub zaprzeczenia, czy osoba na tym wizerunku jest funkcjonariuszem policji o konkretnie wskazanym imieniu i nazwisku rzekomo pełniącym służbę we wskazanym komisariacie. Wobec czego wniosek nie żąda podania danych osobowych osoby o wizerunku z tej fotografii, natomiast potwierdzenia, czy wskazana osoba jest tymże wskazanym funkcjonariuszem policji, co jest objęte zakresem informacji publicznej albowiem żądana informacja dotyczy sprawy publicznej. Skarżący zwrócił uwagę, że organ, odmawiając udostępnienia żądanej informacji nie uczynił tego w drodze decyzji a jedynie zwykłym pismem i to bez pouczenia o możliwości wniesienia środka odwoławczego a także, że organ, w odpowiedzi na każdy wniosek obowiązany jest konkretnie podać jakiego wniosku dotyczy udzielona przezeń odpowiedź, co nie wynika z pisma z dnia [...] kwietnia 2019 r.

Organ, pismami z dnia [...] maja 2019 r., poinformował skarżącego, że po zapoznaniu się z treścią skargi podtrzymuje stanowisko zawarte w odpowiedzi udzielonej pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz przekazał skargę do Sądu.

Pełnomocnik skarżącego, pismem z dnia [...] października 2019 r., zarzuciła organowi naruszenie art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust.1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Nadto, pełnomocnik skarżącego wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego w terminie 14 dni od uprawomocnienia się orzeczenia w przedmiotowej sprawie i stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Pełnomocnik skarżącego wskazała, że skarżący składając wniosek o udzielenie informacji publicznej chciał ustalić czy wskazana przez niego osoba jest funkcjonariuszem policji. Skarżący uważa, że ustalenie faktu czy dana osoba jest funkcjonariuszem policji czy nie jest ma charakter publiczny a nie prywatny i może mieć znaczenie dla większej grupy osób, nie tylko dla skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2).

W pierwszej kolejności, wskazać należy, że nie ulega wątpliwości, że swój wniosek o udostępnienie informacji publicznej skarżący skierował do podmiotu, który jest obowiązany do udostępnienia takiej informacji. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.), obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. poz. 1240 oraz z 2017 r. poz. 2371), oraz partie polityczne. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 161 z późn. zm.), organem administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1, jest m.in. komendant komisariatu Policji.

Wyjaśnić należy, że z bezczynnością, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot do tego zobowiązany nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialnotechnicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ani nie wydaje w powyższym terminie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie wskazuje się nadto, że może mieć również miejsce sytuacja, gdy w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej zostanie skierowane żądanie o udostępnienie informacji, która nie będzie posiadała waloru informacji publicznej. Wówczas uwolnienie się przez podmiot zapytany od skutecznego zarzutu bezczynności może nastąpić przez pisemne powiadomienie wnioskodawcy o tym, że informacja nie ma waloru publicznej. Sposobem na zweryfikowanie tego poglądu będzie wówczas skarga na bezczynność (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt: II SA/Bk 452/15, LEX 1790966).

W rozpoznawanej sprawie skarżący, wniósł skargę na bezczynność organu po otrzymaniu pisma, w którym wskazano skarżącemu, że żądana przez niego informacja dotycząca wizerunku Policjanta nie ma waloru informacji publicznej. Skarżący kwestionuje powyższe.

Stwierdzić trzeba, że policjanci są osobami pełniącymi funkcje publiczne, zatem dane ich dotyczące (zawarte np. w aktach osobowych czy w legitymacjach służbowych) są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Pozostają bowiem w związku z realizacją zadań publicznych (ustawowych) przez instytucję policji i jej pracowników (policjantów). Mając to na uwadze należy zatem zgodzić się, że wizerunek policjanta ma walor informacji publicznej.

W omawianej jednak sprawie skarżący nie domagał się udostępnienia mu informacji publicznej w postaci wizerunku konkretnego policjanta. Jego wniosek zmierzał do uzyskania identyfikacji osoby widniejącej na załączonych do wniosku zdjęciach fotograficznych jako konkretnego funkcjonariusza. W takiej sytuacji należy zgodzić się z organem, że wniosek skarżącego nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej. Ugruntowane orzecznictwo i doktryna pozwalają na stwierdzenie, że informacja tylko wtedy ma charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu, od którego wnioskodawca żąda jej udostępnienia. Nie jest nią czynność identyfikacji osoby na zdjęciu. Art. 6. cytowanej wcześniej ustawy stanowi m.n., że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o:

1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o:

a) zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej,

b) projektowaniu aktów normatywnych,

c) programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań;

2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:

a) statusie prawnym lub formie prawnej,

b) organizacji,

c) przedmiocie działalności i kompetencjach,

d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach

W cytowanym przepisie nie można doszukać się po stronie organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej obowiązku identyfikacji funkcjonariusza publicznego na nie pochodzących od niego i nie pozostających w jego dyspozycji zdjęciach fotograficznych.

W konsekwencji nie jest zasadne twierdzenie skargi, że w tym zakresie organ był bezczynny. Jak bowiem już wyżej wskazano, w świetle cytowanej ustawy milczenie organu zachodzi jedynie wówczas, gdy zgłoszone przez wnioskodawcę żądanie udostępnienia informacji powinno być ocenione jako żądanie udostępnienia informacji publicznej, a więc tylko wtedy, gdy do takiego żądania mogłaby mieć zastosowanie ustawa z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.). Skoro zaś informacje, o których mowa we wniosku nie stanowią informacji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma podstaw do uznania, że zasadna jest skarga na bezczynność organu.

W związku z tym, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) skarga podlegała oddaleniu.