Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 417/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a, art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par 13z ust. 1 i 2, 4, par 13v ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 187
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 352 poz 9 art. 3 ust. 2
law: Rozporządzenie Komisji UE nr 1408/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej  do pomocy de minimis w sektorze rolnym.

SENTENCJA

Dnia 17 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Asesor WSA Paweł Dańczak, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz W. K. kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256), § 13v, § 13z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r., poz. 187 z zm.), art. 3 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. U. UE. L. z 2013 r. nr 352, str. 9), po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. nr [...] z [...] o odmowie przyznania W. K. pomocy finansowej, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

18 października 2019 r. W. K. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Ł. wniosek o przyznanie pomocy suszowej 2019.

Następnie 19 sierpnia 2020 r. strona złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w Ł. "Wniosek o udzielenie pomocy na podstawie § 13z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań ARiMR, dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19". W powyższym wniosku wnioskodawca zrzekł się prawa do pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1 ww. rozporządzenia.

[...] września 2020 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. wydał decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku z 16 października 2019 r. oraz decyzję nr [...] z tej samej daty, tj. z [...] września 2020 r., na mocy której odmówił przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19.

Strona złożyła odwołanie od powyższych decyzji.

W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor [...]OR ARiMR decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku z 16 października 2019 r.

[...] listopada 2020 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję nr [...] o uchyleniu w całości decyzję z dnia [...] września 2020 r. nr [...] o odmowie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł.

Następnie [...] organ I instancji wydał decyzję, na mocy której odmówił przyznania stronie pomocy dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19.

19 stycznia 2021 r. skarżący złożył odwołanie, wskazując na naruszenie art. 7 w zw. 77 § 1 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, czyli art. 3 ust. 2 i 7 rozporządzenia (UE) nr 1408/2013 oraz § 13z ust. 1 pkt 1 i ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor [...]OR ARiMR w Ł. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ powołał treść § 13z ust. 1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia z 27 stycznia 2015 r. Organ odwołał się także do treści § 13v rozporządzenia oraz art. 3 ust. 2, ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 7 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym i wskazał, że z akt sprawy wynika, że w 19 sierpnia 2020 r. strona złożyła wniosek o udzielenie pomocy finansowej dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19 jednocześnie oświadczając, iż zrzeka się prawa do pomocy, o której mowa w § 13 v ust.1 rozporządzenia. W wyniku rozpatrzenia materiału dowodowego organ I instancji [...] wydał decyzję na mocy, której odmówił stronie przyznania wnioskowanej płatności. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że łączna kwota pomocy de minimis nie może przekroczyć limitu wynoszącego 20 000 euro, który obejmuje rok bieżący oraz poprzednie dwa poprzedzającego go lata podatkowe. Na podstawie danych, do których ma dostęp z urzędu, organ l Instancji stwierdził, że kwota pomocy de minimis otrzymanej przez stronę w tym okresie wyniosła 17 615,41 euro. Na tę kwotę składały się szczegółowo otrzymane przez stronę płatności.

Organ wyjaśnił, że kwota dostępnego limitu pomocy dla strony wyniosła zatem 2 384,59 euro [20000euro - 17615,41euro= 2 384,59 euro ] czyli 10 701,80 zł [po przeliczeniu zgodnie z kursem euro na dzień wydania decyzji, czyli 2 384,59 euro*4,4879 zł = 10 701,80 zł], zaś stronie przysługująca płatność wyliczona stosowanie do treści § 13z ust. 4 rozporządzenia to 40 570,00 zł. Ze względu na przekroczenie limitu pomocy de minimis wnioskowana płatność została odmówiona.

Organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie Kierownika Biura Powiatowego jest prawidłowe i znajduje oparcie o obowiązujących przepisach prawa.

Dyrektor ARiMR wyjaśnił, że występując 18 października 2019 r. z wnioskiem o przyznanie pomocy suszowej 2019, w sekcji IX formularza strona wnioskowała o przyznanie "pomocy de minimis w rolnictwie, udzielanej na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013, w przypadku gdy szkody wyniosły nie więcej niż 30 % średniej rocznej produkcji w gospodarstwie rolnym z ostatnich trzech lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły szkody, albo z trzech lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok, w którym wystąpiły szkody, z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości produkcji." W sekcji IX.I. część A wniosku strona zadeklarowała do objęcia pomocą: - 21,37 ha upraw rolnych, (z wyłączeniem wieloletnich użytków zielonych), na których wystąpiły szkody w wysokości co najmniej 30% i nie więcej niż 70% uprawy, - 24,62 ha upraw rolnych (z wyłączeniem wieloletnich użytków zielonych), na których wystąpiły szkody w wysokości co najmniej 70% uprawy oraz - 10,53 ha wieloletnich użytków zielonych, na których wystąpiły szkody w wysokości co najmniej 30% i mniej niż 70% uprawy.

Ponadto w sekcji VII wniosku strona oświadczyła, że w dniu wystąpienia szkód posiadała ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw rolnych w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem wieloletnich użytków zielonych, co najmniej od jednego z ryzyk: suszy, gradu, deszczu nawalnego, ujemnych skutków przezimowania, przymrozków wiosennych, powodzi, huraganu, pioruna, osunięcia się ziemi, lawiny. Do wniosku strona dołączyła protokół nr [...] z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego - suszy z 16 sierpnia 2019 r. oraz polisę ubezpieczeniową A z dnia 7 maja 2019 r.

Następnie, 19 sierpnia 2020 r. strona złożyła wniosek o udzielenie pomocy finansowej dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19.

Dyrektor [...]OR ARiMR w Ł. wskazał, że zgodnie z treścią powyżej cytowanego § 13z rozporządzenia o płatność na podstawie tego przepisu mogą się ubiegać producenci rolni, których gospodarstwo jest zagrożone utratą płynności finansowej w związku z Ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19 oraz którym nie została przyznana pomoc wskazana w § 13v ust. 1 rozporządzenia, po zrzeczeniu się przez nich prawa do tej pomocy (§ 13z ust. 1, ust. 4 rozporządzenia). Oznacza to konieczność wycofania wniosku oczekującego na rozpatrzenie. Organ podkreślił, że oświadczenie o wycofaniu wniosku złożonego w 2019 r. jest zawarte w treści aktualnie składanego wniosku. Strona składając wniosek 19 sierpnia 2020 r. złożyła przedmiotowe oświadczenie (w sekcja IV wniosku).

Organ wyjaśnił, że stosownie do treści § 13z ust. 4 rozporządzenia wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, ustala się zgodnie z § 13j. Przepis § 13v ust. 7 rozporządzenia stanowi, że kwotę wnioskowanej pomocy ustala się jako iloczyn dekIarowanej przez producenta powierzchni uprawy, na której wystąpiły szkody oraz stawki pomocy, przy czym kwota pomocy ulega pomniejszeniu o 50%, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem wieloletnich użytków zielonych, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia (z § 13v ust. 13 rozporządzenia).

Organ wskazał, że z treści przedstawionego przez stronę protokołu wynika, że całkowita powierzchni upraw rolnych w danym sezonie wegetacyjnym, z których w danym roku przewidziany jest zbiór plonu w gospodarstwie rolnym, wynosiła 56,62 ha i cała ta powierzchnia dotknięta została niekorzystnym zjawiskiem atmosferycznym – suszą. Zdaniem organu przedstawiony przez stronę protokół potwierdził zadeklarowaną we wniosku powierzchnię, na której wystąpiły szkody, oraz procentową wysokość szkód w produkcji roślinnej. W analizowanym stanie faktycznym został spełniony również warunek ubezpieczenia co najmniej 50% upraw w gospodarstwie. Wobec powyższego organ stwierdził, że wysokość pomocy możliwej do przyznania stronie to 40 570,00 zł [ 24 620zł + 10 685zł + 5265,00zł = 40 570,00 zł].

Organ podkreślił, że łączna kwota przysługującej pomocy stosownie do treści § 13v ust. 10 pkt 1 w zw. z § 13z ust. 4 rozporządzenia nie może przekroczyć 90% kwoty obniżenia dochodu z produkcji rolnej obliczonego zgodnie z art. 25 ust. 6 rozporządzenia nr 702/2014 - dla gospodarstw rolnych położonych na obszarach z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami określonymi w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, jak też nie może przekroczyć kwoty dostępnego limitu pomocy de minimis dla danego producenta rolnego (tutaj: 2 384,59 euro). Zgodnie bowiem z cytowanym powyżej art. 3 ust. 2. rozporządzenia (UE) nr 1408/2013 całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 20 000 EUR w okresie trzech lat podatkowych", zaś zgodnie art. 3 ust. 7

ww. rozporządzenia, jeżeli z powodu udzielenia nowej pomocy de minimis zostałyby przekroczone pułapy de minimis, górny limit krajowy lub górny limit sektorowy, o których mowa w ust. 2, 3 i 3a, nowa pomoc nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia. Organ wyjaśnił, że w jaki sposób oblicza się wysokość pomocy.

Dyrektor [...]OR ARiMR w Ł. stwierdził, że z powyższych obliczeń wynika, że w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek do przyznania pomocy de minimis, określony w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013, ponieważ kwota możliwej do przyznania pomocy o którą strona się ubiegała na podstawie § 13z rozporządzenia wynosi 40 570,00 zł i tym samym przekracza kwotę dostępnego limitu pomocy de minimis dla strony, tj. 10 701,80 zł. W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania stronie wnioskowanej płatności.

Mając na uwadze treść odwołania organ podkreślił, że postępowanie w sprawie przyznania płatności, o której mowa w § 13z rozporządzenia wszczynane jest wyłącznie na wniosek rolnika. Skarżący składając wniosek potwierdził znajomość warunków przyznawania płatności o czym świadczy złożone oświadczenie znajdujące się w sekcji VII Wniosku .Pozostałe oświadczenia i zgody wnioskodawcy" natomiast przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości, iż nie jest możliwa wypłata nawet części wnioskowanej pomocy w przypadku przekroczenia limitów pomocy de minimis. Na podstawie art. 3 ust. 7 rozporządzenia 1408/2013, jeśli na skutek udzielenia nowej pomocy de minimis dopuszczalne jej pułapy zostałyby przekroczone, nowa pomoc nie może być objęta reżimem pomocy de minimis, a wobec tego w ogóle nie może być przyznana. W rozporządzeniu nr 1998/2006 przepisowi temu odpowiadał art. 2 ust. 2, zgodnie z którym jeśli łączna kwota pomocy przewidziana w ramach środka pomocy przekracza wymieniony pułap, do pomocy tej nie stosują się przepisy niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu do części, która nie przekracza tego pułapu. W takim wypadku nie można domagać się korzyści z tytułu z niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tego rodzaju środka pomocy ani w chwili przyznania takiej pomocy, ani później. Pomimo odmiennego sformułowania tej reguły w rozporządzeniu, zasadne jest przyjęcie, że skutki wywierane przez przywołane przepisy art. 3 ust. 7 rozporządzenia oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1998/2006 są analogiczne. Jeżeli organ udzielający pomocy stwierdzi przekroczenie dopuszczalnego pułapu, nie może udzielić pomocy de minimis stosownie do wniosku przedsiębiorstwa (lub okoliczności sprawy). W ten sposób rozporządzenie wprowadza regułę, która stanowi konsekwencję przepisu w art. 3 ust. 2 oraz jest uzupełnieniem tego przepisu.

Organ odwołał się też do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 października 2020 r., sygn. akt: C- 608/2019, w którym Trybunał orzekł, że "Artykuły 3 i 6 rozporządzenia nr 1407/2013 w sprawie stosowania art. 107 i I 08 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo, któremu państwo członkowskie jego siedziby zamierza przyznać pomoc de minimis, która ze względu na istnienie wcześniejszej pomocy podniosłaby całkowitą kwotę pomocy przyznaną temu przedsiębiorstwu do poziomu przekraczającego pułap 200 000 EUR w okresie trzech lat podatkowych przewidzianym w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013, może wybrać, do momentu przyznania tej pomocy, zmniejszenie wnioskowanego finansowania lub zrzeczenie się - w całości lub w części - już otrzymanych wcześniejszych dotacji, aby nie przekroczyć tego pułapu (por. pkt 43 i pkt 1 sentencji). Artykuły 3 i 6 rozporządzenia nr 1407/2013 w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie nie są zobowiązane do zezwolenia wnioskującym przedsiębiorstwom na zmianę ich wniosków o przyznanie pomocy przed jej przyznaniem, tak aby nie przekroczyć pułapu 200 000 EUR w okresie trzech lat podatkowych przewidzianym w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013. Do sądu odsyłającego należy ocena skutków prawnych braku przysługującego przedsiębiorstwom uprawnienia do dokonania takich zmian, przy czym należy podkreślić, że zmiany te mogą zostać dokonane jedynie przed dniem przyznania pomocy de minimis (por. pkt 46 oraz pkt 2 sentencji). W pierwszej kolejności, co się tyczy brzmienia rozpatrywanych przepisów rozporządzenia nr 1407/2013, należy podkreślić, po pierwsze, że z jednej strony art. 3 ust. 7 tego rozporządzenia przewiduje, że jeżeli z powodu udzielenia nowej pomocy de minimis [pułap de minimis] został[by] przekroczon]y], nowa pomoc nie może być objęta przepisami rozporządzenia nr 1407/2013. Z brzmienia tego przepisu wynika, że momentem, w którym należy ocenić, czy kumulacja z innymi rodzajami pomocy de minimis przekracza pułap de minimis jest moment "przyznania" pomocy (por pkt 29 uzasadnienia)."

Organ odwoławczy stwierdził, że przepisy art. 3 i art. 6 rozporządzenia nr 1407/2013 i normy wynikające z tych przepisów są tożsame z przepisami i normami art. 3 i art. 6 rozporządzenia nr 1408/2013, które ma zastosowanie w niniejszej sprawie. A wobec tego stanowisko TSUE powołane powyżej ma zastosowanie także do rozporządzenia nr 1408/2013. Treść orzeczenia TSUE z dnia 28 października 2020 r. nie pozostawia wątpliwości, iż zgodnie ze stanowiskiem TSUE, w przypadku gdy na skutek udzielenia nowej pomocy de minimis dopuszczalne jej pułapy zostałyby przekroczone, organ nie może przyznać pomocy w ogóle. W przeciwnym razie byłyby wszak bezprzedmiotowe i niecelowe rozważania Trybunału, czy podmiot wnioskujący o przyznanie pomocy może wprowadzić zmiany do wniosku zmniejszające kwoty wnioskowanej pomocy przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie przyznania tej pomocy, lub czy przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie przyznania tej pomocy może zrzec się już poprzednio przyznanej pomocy de minimis, której kwota skumulowana z wnioskowaną pomocą skutkuje przekroczeniem pułapu de minimis. Brak szczególnych rozważań Trybunału w zakresie tego, że w przypadku, gdy na skutek udzielenia nowej pomocy de minimis dopuszczalne jej pułapy zostałyby przekroczone organ nie może przyznać pomocy w ogóle wynika z tego, że treść przepisu zarówno art. 3 ust. 7 rozporządzenia 1407/2013, jak i o tożsamym brzmieniu przepisu art. 3 ust. 7 rozporządzenia 1408/2013 jest jasna i nie budzi wątpliwości. Wskazuje na to również treść art. 6 ww. rozporządzeń. Jak podniósł Trybunał celem tych regulacji było maksymalne uproszczenie procedur i działań organów administracji przyznających pomoc. Organ wskazał też, że jeśli chodzi o cele rozporządzenia nr 1407/2013 Trybunał uznał, że uregulowanie de minimis ma na celu uproszczenie obciążenia administracyjnego przedsiębiorstw, Komisji i państw członkowskich (zob. podobnie wyrok z dnia 7 marca 2002 r., Włochy/Komisja, C-31 0/99. E UC:2002: 143, pkt 94)" (pkt 41 uzasadnienia). Trybunał wskazał także, że "jeśli chodzi o kontekst, w jaki wpisują się art. 3 i 6 rozporządzenia nr 1407/2013 należy stwierdzić, że rozporządzenie to nie zawiera przepisów, na mocy których wnioskujące przedsiębiorstwa mogłyby w razie potrzeby zmienić swój wniosek o przyznanie pomocy, obniżając kwotę tej pomocy lub rezygnując z wcześniejszej pomocy, w celu przestrzegania pułapu de minimis. W związku z tym, ponieważ zgodnie z art. 3 ust. 4 tego rozporządzenia przyznanie pomocy jest regulowane przez odpowiednie przepisy krajowe, państwa członkowskie dysponują szerokim zakresem uznania przy określaniu procedury przyznawania takiej pomocy. W tym względzie należy stwierdzić, iż motyw 21 wspomnianego rozporządzenia przewiduje, że zgodnie z zasadą współpracy" (pkt 39 i pkt 40 uzasadnienia), jak podniesiono wyżej powołane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stanowi element porządku prawnego Unii Europejskiej, a ponadto z uwagi na zasadę prymatu tego porządku względem prawa krajowego, stanowi element porządku prawnego, z którym zgodna winna być interpretacja przepisów krajowych.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że przyznanie pomocy na podstawie § 13 rozporządzenia następuje na wniosek strony pod warunkiem, że spełnione są wszystkie warunki jej przyznania wskazane ww. przepisie oraz przepisach, do których się odwołuje. Zatem organ jest związany wnioskiem strony oraz oceną przesłanek przyznania pomocy z punktu widzenia powszechnie obowiązujących przepisów regulujących zasady jej przyznawania. Kwestia przyznania pomoc nie jest objęta sferą uznania administracyjnego organu. Z uwagi na uproszczenie obciążeń administracyjnych organ bada tylko, czy przesłanki są spełnione, jeżeli przesłanki są spełnione przyznaje wnioskowaną pomoc publiczną, jeżeli nie odmawia przyznania pomocy publicznej. Organ administracji nie jest uprawniony do korekty, zmiany czy poprawiania wniosku o przyznanie pomocy ani do wzywania strony do złożenia korekty/zmiany wniosku i zmniejszenia wnioskowanej pomocy. W tym względzie organ jest związany również kwotą wnioskowanej pomocy wskazaną we wniosku przez wnioskodawcę. W przypadku gdy na skutek udzielenia nowej pomocy de minimis dopuszczalne jej pułapy zostałyby przekroczone, organ nie przyznaje wnioskowanej pomocy w ogóle.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. K. zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie obowiązkowi podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, a w szczególności poprzez niewzięcie pod uwagę słusznego interesu obywateli oraz wydania decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, przy pominięciu faktu możliwości utraty płynności finansowej przez skarżącego wskutek COVID-19;

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 3 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia UE nr 1408/2013 r. z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu i objęcie jego dyspozycją skarżącego, w sytuacji gdy pomoc udzielana na podstawie § 13z ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa miał mieć odmienny charakter niż pomoc udzielana na podstawie § 13v rozporządzenia, to jest miał stanowić pomoc publiczną związaną z epidemią COVID - 19 (na mocy decyzji Komisji Europejskiej nr SA.58105(2020/N) z dnia 31 lipca 2020 r.), o czym, organ administracji poinformował na swojej stronie internetowej;

- § 13z ust.1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poprzez błędną wykładnię i bezzasadną odmowę udzielenia pomocy finansowej, w sytuacji gdy skarżący spełnił przesłanki opisane w przepisie, a także złożył wszystkie wymagane prawem oświadczenia;

- § 13z ust. 4 rozporządzenia w związku z § 13v rozporządzenia przez błędną wykładnie i uznanie, że do ustalenia wysokości pomocy finansowej udzielanej producentowi rolnemu, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID - 19 znajduje zastosowanie przepis § 13v w całości, podczas gdy ten paragraf przewiduje inny rodzaj pomocy finansowej, opierającej się na innych przesłankach.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżący wskazał, że pomoc udzielana na podstawie § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ma odmienny charakter niż pomoc udzielana na podstawie § 13v rozporządzenia. Wynika to z informacji jaka zamieszczona była na stronie ARiMR, z której wynika, że pomoc będzie miała charakter pomocy publicznej przyznawanej na podstawie decyzji Komisji Europejskich nr SA.58105(20201N0 z dnia 31 lipca 2020 roku zgodnie z art. 108 Traktatu TFUE. O pomoc mogli ubiegać się wszyscy rolnicy, których gospodarstwa zagrożoną są utratą płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z COVID -19, oraz którym nie została przyznana pomoc wskazana w § 13v ust. 1 rozporządzenia.

Skarżący poniósł, że brak było informacji o ograniczeniu możliwości ubiegania się o ww. pomoc finansową, w szczególności nie wskazano, by pomoc ta przysługiwać miała tylko producentom rolnym niekorzystającym dotychczas z pomocy de minimis.

Skarżący wskazał też, że organ błędnie zinterpretował obowiązujące przepisy art. 3 ust. 2 i 3 oraz art. 3 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013r. z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż w przypadku gdy wnioskodawca wnioskuje o wyższą kwotę niż limit pomocy de minimis jaki posiada, organ odmawia przyznania pomocy w całości, a nie tylko w części przekraczającej dostępny limit de minimis. To stanowisko nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Zdaniem skarżącego brak jest przeszkód, by dany przedmiot uzyskał pomoc w wysokości, która kwocie tej odpowiada. Nie sprzeciwiają się temu postanowienia ww. rozporządzenia. Brak jest także przeszkód, by organy działając w interesie obywatela wezwały go do zmiany wniosku, tak aby dopuszczony limit pomocy nie został przekroczony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola w tak zakreślonej kognicji wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że 18 października 2019 r. skarżący zwrócił się do Kierownika Biura ARiMR w Ł. z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym wystąpiły szkody w uprawach rolnych spowodowane suszą w 2019 r. Następnie 19 sierpnia 2020 r. do organu wpłynął wniosek skarżącego o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19, w którym to wniosku skarżący oświadczył, że zrzeka się prawa do pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W wyniku tego organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2020 r. umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 18 października 2019 r., a organ II instancji decyzją z [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy tę decyzję stwierdzając, że postępowanie jest bezprzedmiotowe.

Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest zatem zaskarżona decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. z [...] o odmowie przyznania W. K. pomocy finansowej, o której mowa w § 13z ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r., poz. 187 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.U. L z 2013 r. nr 352, poz. 9 ze zm.).

Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest to, czy dopuszczalne jest przyznanie pomocy finansowej, o której mowa w § 13z rozporządzenia w sytuacji, gdy suma wnioskowanej pomocy finansowej i kwot uzyskanej pomocy przez danego producenta rolnego w ostatnich trzech latach podatkowych przekroczyła całkowitą kwotę pomocy de minimis, o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013.

Zgodnie z § 13z ust. 1 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r., dodanym przez § 1 rozporządzenia z 14 lipca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 1258 zmieniającego rozporządzenie z dniem 18 lipca 2020 r.) - w 2020 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19. Zgodnie z § 13z ust. 2 rozporządzenia pomoc, o której mowa w ust. 1, jest przyznawana, w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego, na wniosek tego producenta rolnego złożony na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej. Jak stanowi ust. 3 powołanego paragrafu wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres producenta rolnego ubiegającego się o pomoc;

2) numer identyfikacyjny producenta rolnego ubiegającego się o pomoc nadany w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

3) numer identyfikacyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (numer PESEL) albo numer identyfikacji podatkowej (NIP) producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, a w przypadku osób fizycznych nieposiadających numeru PESEL - numer paszportu albo innego dokumentu stwierdzającego tożsamość;

4) oświadczenie producenta rolnego o zagrożeniu utraty płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19 oraz niewypłaceniem pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1;

5) oświadczenie producenta rolnego o zrzeczeniu się prawa do pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1.

Stosownie zaś do treści § 13z ust. 4 rozporządzenia wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, ustala się zgodnie z § 13v.

Przepis § 13v ust. 1 rozporządzenia określa, że w 2019 i 2020 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu:

1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

2) w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30% danej uprawy;

3) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014.

Zgodnie z ust. 2 § 13v rozporządzenia pomoc, o której mowa w ust. 1, jest udzielana:

1) na warunkach określonych w przepisach rozporządzenia nr 702/2014 oraz zgodnie z przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - w przypadku gdy szkody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oszacowane przez komisję, o której mowa w § 5 ust. 5, wynoszą powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym z trzech ostatnich lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły te szkody, albo z trzech lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok, w którym wystąpiły szkody, z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości produkcji, albo

2) zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1408/2013 oraz przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - w przypadku gdy szkody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oszacowane przez komisję, o której mowa w § 5 ust. 5, wynoszą nie więcej niż 30% średniej rocznej produkcji rolnej, o której mowa w pkt 1.

Zważywszy, że deklarowaną wartość strat w gospodarstwie rolnym skarżącego określono na poziomie 29,06%, a więc wynosi nie więcej niż 30% średniej rocznej produkcji rolnej, w sprawie należało zastosować przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 dotyczące pomocy de minimis.

Przepis art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 stanowi, że całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 20 000 EUR w okresie trzech lat podatkowych.

Organy w niniejszej sprawie ustaliły, że w ostatnich trzech latach podatkowych skarżący uzyskał pomoc w kwocie 10 701,80 zł, tj. 17 615,41 EUR, zatem niewykorzystany limit pomocy wynosi 2 384, 59 EUR. Z uwagi zaś na wysokość aktualnie żądanej pomocy finansowej w kwocie 40 570 zł, tj. 9 039,86 EUR - wyliczenie ARiMR na podstawie zadeklarowanej powierzchni upraw, udzielenie żądanej pomocy oznaczałoby przekroczenie wynikającego z art. 3 ust. 2 ww. rozporządzenia Komisji (UE) limitu wynoszącego 20 000 EUR i dlatego organy odmówiły przyznania wnioskowanej płatności.

Mając na względzie powyższe, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma wykładnia art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013. W świetle tego przepisu wymaga wyjaśnienia, czy w wypadku ubiegania się przez rolnika o pomoc finansową, która przekracza limit z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013 (tj. 20 000 EUR), przy uwzględnieniu wcześniej otrzymanych przez rolnika kwot pomocy, możliwe jest uzyskanie pomocy w części nieprzekraczającej tego limitu, czy też, tak jak uznały organy, brak jest możliwości uzyskania pomocy, nawet w odniesieniu do części pomocy nieprzekraczającej tego pułapu.

W ocenie Sądu wykładnia językowa, systemowa oraz celowościowa przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 prowadzi do wniosku, że górny pułap pomocy de minimis przyznanej jednemu przedsiębiorstwu nie może przekraczać 20 000 EUR, a tym samym nie jest możliwe udzielenie pomocy de minimis w wysokości przekraczającej wskazaną kwotę.

Przy wykładni wskazanego przepisu należy mieć również na uwadze, że zgodnie z art. 3 ust. 7 tegoż rozporządzenia, jeżeli z powodu udzielenia nowej pomocy de minimis zostałyby przekroczone pułapy de minimis, górny limit krajowy lub górny limit sektorowy, o których mowa w ust. 2, 3 i 3a, nowa pomoc nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia. Równocześnie zgodnie z pkt 8 preambuły do ww. rozporządzenia okres trzech lat brany pod uwagę do celów niniejszego rozporządzenia należy oceniać w sposób ciągły, zatem dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych.

Z powyższego wynika, że prawodawca unijny używa sformułowań "całkowita kwota pomocy" (art. 3 ust. 2) oraz "pułap określony w ust. 2" (art. 3 ust. 7), podając jednocześnie, że nie mogą one przekroczyć określonej kwoty. Z kolei przy interpretacji określonego w art. 3 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 sformułowania "nowa pomoc nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia" należy posłużyć się treścią pkt 8 preambuły do tego rozporządzenia, gdzie jednoznacznie potwierdzono, że dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych" oraz treścią pkt 13 tej preambuły, w której wyrażono potrzebę maksymalnego ograniczenia ryzyka przyznania pomocy ponad przyjęte limity.

Zdaniem Sądu, powyższe przemawia za uznaniem, że w powołanych przepisach mowa jest o faktycznie mającej być przyznanej pomocy, nie zaś pomocy jaka byłaby możliwa do przyznania.

Powyższa kwestia była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Podzielić należy stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 21 stycznia 2020 r. sygn. II FSK 456/18, z 7 lipca 2020 r. sygn. II FSK 930/20 oraz z 2 września 2020 r. o sygn. akt II FSK 1423/18, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyrokach z 8 października 2020 r., sygn. I SA/Sz 468/20, z 7 października 2020 r. sygn. I SA/Sz 467/20 i z 21 października 2020 r., sygn. I SA/Sz 573/20, z 16 czerwca 2021 r. sygn. III SA/Po 172/21 (orzeczenia są dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl.), w których stwierdzono, że pomoc de minimis, będąca wsparciem finansowym, ze swej definicji nie niesie ryzyka zakłócenia konkurencji na rynku unijnym i nie podlega procedurze notyfikacji. Pomoc ta przyznana jednemu beneficjentowi w okresie 3 lat kalendarzowych nie może przekroczyć ustalonego limitu. Stosownie do art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 1408/2013 pułapy de minimis oraz górny limiit krajowy i górny limit sektorowy, o którym mowa w ust. 2, 3 i 3a, stosuje się bez względu na formę i cel pomocy de minimis, a także bez względu na to, czy pomoc przyznana przez państwo członkowskie jest w całości lub częściowo finansowana z zasobów Unii. Okres trzech lat podatkowych ustala się przez odniesienie do lat obrotowych stosowanych przez przedsiębiorstwo w danym państwie członkowskim. Ponadto okres ten, stosownie do pkt 8 preambuły tego rozporządzenia, należy oceniać w sposób ciągły, co znaczy, że dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że wielkość już przyznanej pomocy skarżącemu jako producentowi rolnemu nie mogła doprowadzić do przekroczenia przysługującego trzyletniego limitu kwotowego wynoszącego 20 000 EUR Dopuszczalne było bowiem przyznanie skarżącemu pomocy finansowej, która będzie mieściła się w tym limicie, przy czym organ winien uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych, gdyż zasadniczym celem rozporządzenia Komisji (EU) nr 1408/2013 jest zakaz przyznawania przez państwo członkowskie pomocy ponad określoną w nim kwotę. W ocenie Sądu, przemawia to za uznaniem, że w przepisach tych mowa jest o faktycznie mającej być przyznanej pomocy, nie zaś pomocy jaka hipotetycznie możliwa jest do przyznania.

Za takim rozumieniem omawianej regulacji przemawia także wykładnia historyczna regulacji pomocy de minimis w rolnictwie. W poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz. Urz. UE.L nr 337, str. 35 ze zm.) wyraźnie wskazano, że jeżeli łączna kwota pomocy przewidziana w ramach środka pomocy przekracza pułap, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie może ona być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu do części pomocy nieprzekraczającej tego pułapu (art. 3 ust. 2). Obecnie obowiązujące rozporządzenie nr 1408/2013 zastrzeżenia takiego nie wprowadza. Jest to zasadnicza i wyraźna różnica pomiędzy regulacjami poprzednio i obecnie obowiązującego rozporządzenia. Z powyższego wyprowadzić należy wniosek, że gdyby zamiarem prawodawcy unijnego było zakazanie udzielania pomocy de minimis, w przypadku gdy cała kwota możliwego zwolnienia podatkowego przekracza wartości określone w rozporządzeniu nr 1408/2013, to kwestię tę wyraźnie by uregulował, jak uczynił to w rozporządzeniu nr 1535/2007.

W świetle powyższego uznać należy, iż odmawiając przyznania przedmiotowej pomocy finansowej organy orzekające dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego - § 13z ust. 1 i 4 w zw. z § 13v ust. 2 pkt 2 rozporządzenia i art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EU) nr 1408/2013 poprzez ich błędną wykładnię, co miało wpływ na wynik sprawy. Organy błędnie przyjęły, że uzyskanie przez skarżącego w ostatnich trzech latach obrotowych pomocy o charakterze de minimis wyklucza możliwość przyznania mu pomocy, o której mowa w § 13z ust. 1 rozporządzenia z uwagi na potencjalne przekroczenie limitu 20 000 EUR. Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1408/2013 nie wprowadza zakazu udzielania pomocy de minimis do części konkretnego środka pomocy. Wymaga ono jedynie, aby pomoc ta nie przekraczała określonej wartości. Tym samym dopuszczalne będzie przyznanie stronie pomocy finansowej, która mieści się w tym limicie, przy czym organ winien uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną stronie w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych, gdyż zasadniczym celem rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 jest zakaz przyznawania przez państwo pomocy ponad określoną w nim kwotę. Zarówno z art. 3 ust. 2, jak również z art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013 wynika, że górny pułap przyznanej pomocy nie może przekraczać określonej wysokości. Jest to jedyna przeszkoda w uzyskaniu pomocy de minimis. Gdyby kwota wnioskowanej nowej pomocy miała doprowadzić do przekroczenia całkowitej kwoty pomocy, czyli zostałby przekroczony jej maksymalny pułap, może zostać ona udzielona do kwoty możliwej pomocy wynikającej z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013. Dopuszczalne jest zatem przyznanie stronie pomocy finansowej, która będzie mieściła się w maksymalnym limicie, przy czym organ winien uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych.

Podobny pogląd wyraził tut. Sąd w wyrokach z 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 78/21 oraz z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt. III SA/Łd 65/21, w których Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. akt. I GSK 806/21 oraz z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 840/21 oddalił skargi kasacyjne.

Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1408/2013 łączna kwota pomocy de minimis przyznanej w okresie trzech lat podatkowych przez państwo członkowskie przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w zakresie podstawowej produkcji produktów rolnych nie może przekroczyć górnego limitu krajowego określonego w załączniku I. Pomoc de minimis uznaje się za przyznaną w dniu, w którym uzyskuje się prawo otrzymania takiej pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym, niezależnie od terminu wypłacenia pomocy de minimis temu przedsiębiorstwu (art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 1408/2013).

Organy nie odniosły się do kwestii przekroczenia górnego limitu krajowego pomocy de minimis w rolnictwie, w szczególności czy ma on również zastosowanie do pomocy finansowej przyznawanej producentowi rolnemu, o której mowa w § 13z ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Z komunikatu Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 listopada 2021 r. (strony główna Ministerstwa) wynika, że wysokość wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie na dzień 29 października 2021 r. wynosi: 283 004 555,54 euro, co stanowi 95,63 % limitu, o którym mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 9, z późn. zm.). A zatem na dzień wydawania decyzji limit ten nie został wyczerpany.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy zastosować wykładnię spornych przepisów prawa przedstawioną w uzasadnieniu wyroku i rozważyć możliwość przyznania stronie wnioskowanej pomocy do wysokości maksymalnego pułapu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt a oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje obu instancji (pkt 1 sentencji wyroku).

Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z przepisem art. 15 zzs4 ust. 2 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Z kolei art. 15 zzs4 ust. 3 stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

m.m.