Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 127/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 2168
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Janiszewska- Ziołek ( spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na przetrzymywanie zwierzyny łownej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2020r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] z [...] października 2020r. w przedmiocie wydania A. G. zezwolenia na czasowe przetrzymywanie łownej zwierzyny dziko żyjącej na okres trzech miesięcy.

Powyższa decyzja wydana została w następujących okolicznościach sprawy.

Wnioskiem z [...] września 2020r. A. G. zwróciła się do Starosty [...] z prośbą o wyrażenie zgody na przetrzymanie sarny na jej posesji. We wniosku wyjaśniła ona, że zwierzę doznało urazu na skutek potrącenia i wymagało opieki oraz leczenia i w tych okolicznościach weszła ona w posiadanie zwierzęcia. Do wniosku dołączyła ona zaświadczenie lekarsko-weterynaryjne wskazujące na dobrą kondycję fizyczną sarny. W dokumencie tym zaznaczono, że sarna wykazuje duży stopień udomowienia, przebywa w odpowiednich warunkach na posesji wnioskodawczyni – ma bowiem duży wybieg ze stałym dostępem do karmy i wody.

W rozpoznaniu wniosku Starosta L. decyzją z 6 października, nr [...], uwzględnił wniosek i wyraził zgodę na czasowe przetrzymywanie łownej zwierzyny dziko żyjącej – 1 sztuki sarny, na okres trzech miesięcy, licząc od daty wyrażenia zgody – tj. do [...] stycznia 2021r. Decyzja wydana została w oparciu o art. 9 ust. 2 ustawy z 13 października 1995r. Prawo łowieckie.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ przedstawił ustalenia faktyczne, wynikające z wyjaśnień A. G. i dokumentu dołączonego do wniosku. Przytoczył brzmienie art. 9 Prawa łowieckiego i wyjaśnił, że w związku z pozyskaniem przez wnioskodawczynię sarny w wyniku wypadku i uszkodzenia ciała zwierzyny ziściły się przesłanki udzielenia zezwolenia osobie, która udzieliła zwierzęciu pomocy. Starosta wskazał też, że po wyznaczonym okresie sarna powinna zostać przekazana uprawnionym podmiotom, których wykaz znajduje się na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w W.. Biorąc zaś pod uwagę czas niezbędny do przekazania zwierzęcia wyrażono zgodę na okres jedynie 3 miesięcy.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. G. wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła Staroście brak obiektywizmu w ocenie sytuacji zwierzęcia. Zakwestionowała ona obowiązek przekazania sarny po upływie 3 miesięcy, wskazując na przywiązanie zwierzęcia do nowo stworzonych dla niej warunków bytowania. Wyraziła oczekiwanie uzyskania zgody bezterminowej - umożliwienie pozostawienia sarny na terenie jej posesji bez konieczności jej przekazywania schroniskom dla zwierząt, w których nie zapewnia się właściwych warunków. Do odwołania A. G. dołączyła "rekomendację" pozostawienia sarny na terenie jej nieruchomości (oświadczenie myśliwego S. B.) oraz oświadczenie łowczego z Koła Łowieckiego nr [...] w T. o dobrych warunkach bytowych zwierzęcia.

W wyniku rozpoznania odwołania wydana została opisana na wstępie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W jej uzasadnieniu SKO stwierdziło, że poddane kontroli rozstrzygnięcie jest w pełni uzasadnione prawnie, wyjaśniając przy tym, że w świetle przepisów Prawa łowieckiego nie ma możliwości prawnych wydania zezwolenia na stałe przetrzymywanie zwierząt łownych przez osoby fizyczne. Zwierzę może za zgodą Starosty przebywać u czasowego opiekuna jedynie do czasu znalezienia właściwego ośrodka rehabilitacji. Podkreślono też, że ustawodawca zabrania chowu i hodowli zamkniętej zwierząt łownych – z wyjątkiem bażanta, a przetrzymywanie zwierzęcia bez zezwolenia stanowi wykroczenie wskazane w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa łowieckiego. W świetle powyższych regulacji, w ocenie SKO, okoliczność udomowienia sarny na skutek długiego przebywania z człowiekiem nie może stanowić podstawy do wydania zgody na jego zatrzymanie. Organy administracji państwowej mają zaś obowiązek czuwania nad przestrzeganiem zakazów określonego działania (wyłapywania zwierząt). Wobec zaś ustalenia, że obecnie sarna znajduje się w dobrej kondycji fizycznej, organ odwoławczy uznał za realne i stosowne wyznaczenie terminu 3 miesięcy na przekazanie zwierzęcia podmiotom uprawnionym.

A. G., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy – zaskarżając w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Decyzjom zarzuciła:

- ich nieważność z uwagi na zaistnienie przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 a oraz art. 1a i 2 ustawy o ochronie zwierząt – wyjaśniając, że załadunek sarny i jej transport, a następnie utrzymywanie jej w nieznanym miejscu wywoła czyn zagrożony karą (przestępstwo znęcania się nad zwierzęciem),

- naruszenie przepisów postępowania w zakresie art. 7, art. 77 oraz art. 107 k.p.a polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażającej się zwłaszcza w nieuwzględnieniu przez organ zarzutów podniesionych w odwołaniu – odnoszących się do wystąpienia zagrożenia dla życia zwierzęcia w razie wykonania decyzji;

- naruszenie art. 130 § 1 k.p.a. przez określenie terminu w zaskarżonej decyzji (okres trzech miesięcy) liczonego od dnia podpisania decyzji, w sytuacji, gdy termin ten powinien być liczony od dnia, gdy decyzja stanie się ostateczna,

- brak zastosowania art. 6, art. 7 i art. 7a k.p.a. przez nieuwzględnienie wszystkich przepisów istotnych w niniejszej sprawie oraz niewzięcie pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu strony ,

- dokonanie błędnej wykładni art. 9 ust. 2 Prawa łowieckiego z pominięciem reguł wykładni celowościowej i systemowej oraz poprzez przyjęcie, że podmiotami uprawnionymi do prowadzenia hodowli zwierząt łownych są ośrodki rehabilitacji zwierząt, w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki do uznania, że gospodarstwo Skarżącej jest odpowiednim miejscem do przetrzymywania sarny i zachowania dobrostanu zwierzęcia,

- naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 a § 1 k.p.a. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania na wniosek Skarżącej w zakresie niezgodnym z jej żądaniem,

- bezduszność w stosowaniu prawa.

Formułując powyższe zarzuty A. G. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie Bydgoszczy będącego siedzibą tutejszego Sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 24 marca 2021r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

W następnej kolejności wyjaśnić należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia i co należy podkreślić nie może brać pod uwagę takich kryteriów, jak zasady sprawiedliwości społecznej, względy słuszności, czy też zasady współżycia społecznego.

Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną zgodnie z przedstawionymi wyżej zasadami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo łowieckie (tj. Dz. U. z 2020r., poz. 67 ze zm. – dalej powoływanej jako "u.p.ł.").

Poza sporem w okolicznościach badanej sprawy pozostaje, że Skarżąca zwróciła się do Starosty [...] w L. o wyrażenie zgody na przetrzymywanie sarny na terenie własnej nieruchomości. Poza sporem jest również to, że Skarżąca weszła w posiadanie zwierzęcia w wyniku wypadku i uszkodzenia ciała zwierzęcia – co miało miejsce kilka lat przed złożeniem powyższego wniosku (ok. 7 lat!). W sprawie nie jest też kwestionowane przez Skarżącą, że nie posiada ona zezwolenia na prowadzenie ośrodka rehabilitacji zwierząt (rozumianego jako miejsca, w którym jest prowadzone leczenie i rehabilitacja zwierząt dziko występujących, wymagających okresowej opieki człowieka w celu przywrócenia ich do środowiska przyrodniczego) zgodnie z wymogami określonymi w art. 75 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020r., poz. 55).

Istota sporu sprowadza się do zasadności wyrażenia zgody na przetrzymanie zwierzęcia – w okolicznościach badanej sprawy – na okres trzech miesięcy, a nie na czas nieograniczony, jak oczekuje tego Skarżąca.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 9 ust. 2 u.p.ł. stanowiący, że Starosta może wyrazić zgodę, na okres do 6 miesięcy, na przetrzymanie zwierzyny, osobie, która weszła w jej posiadanie w wyniku osierocenia, wypadku lub innego uszkodzenia ciała zwierzyny, mając na uwadze potrzebę podjęcia koniecznej opieki i leczenia. Zgodnie z tym przepisem, po okresie – maksymalnie 6 miesięcy – zwierzyna powinna następnie być przekazana uprawnionemu podmiotowi w celu dalszej hodowli.

Przed odniesieniem się do zarzutu naruszenia ww. przepisu należy tytułem wstępu poczynić kilka ogólnych uwag.

Sarny (Capreolus capreolus) należą do gatunku zwierząt łownych - zgodnie z § 1 rozporządzeniem Ministra Środowiska z 11 marca 2005r. w sprawie ustalenia gatunków zwierząt łownych (Dz. U. z 2005r., Nr 45, poz. 433) i co istotne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - nie zostały zaliczone do zwierząt gospodarskich (jak np. jeleniowate z gatunku: jeleń szlachetny, jeleń sika i daniel) – co wyklucza możliwość prowadzenia ich zagrodowej hodowli (art. 2 ustawy z 29 czerwca 2007r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich – Dz. U. z 2017r., poz. 2132 – obowiązującej w dacie wydania zaskarżonych decyzji). Sarny zaś jako zwierzęta łowne, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu Państwa (art. 2 u.p.ł.). Możliwość pozyskiwania zwierzęcia łownego następuje wyłącznie z upoważnienia państwa i podlega ścisłym rygorom określonym w przepisach prawa łowieckiego.

Według regulacji zawartych w prawie łowieckim z jednej strony sankcjonowane jest objęcie we władanie przez osobę trzecią (nieuprawnioną) zwierzyny, która znalazła się w okolicznościach zagrażających jej życiu lub zdrowiu – art. 9 ust. 1 pkt 2 u.p.ł. Z drugiej strony ustawodawca umożliwił jednak wspomnianej osobie trzeciej sprawowanie władztwa nad zwierzyną (przetrzymywanie jej) przez okres do sześciu miesięcy. Tego rodzaju uregulowanie jest uzasadnione, jak wynika z treści omawianego przepisu, koniecznością zapewnienia ochrony zwierzęciu łownemu narażonemu na niebezpieczeństwo. Starosta, wykonując w tym zakresie w imieniu Skarbu Państwa prawo "własności" zwierzyny, decyduje, czy osoba trzecia może, a jeżeli tak, to przez jaki okres (do 6 miesięcy), sprawować powyższe władztwo. Zauważyć trzeba, że osoba trzecia włada zwierzyną nie dla siebie, lecz dla Skarbu Państwa. Po upływie ustalonego okresu osoba ta jest zobowiązana przekazać przetrzymywane zwierzę uprawnionemu podmiotowi – wskazanemu przez starostę. Warto też zwrócić uwagę na brzmienie art. 15 ust. 2 u.p.ł. zgodnie z którym zwierzyna bezprawnie pozyskana stanowi "własność" Skarbu Państwa. Przepis ten przesądza, że akt bezprawnego zawładnięcia zwierzęciem nie zmienia jego sytuacji prawnej, w szczególności nie przechodzi ono (w odróżnieniu od zwierzyny pozyskanej w obwodzie łowieckim zgodnie z prawem) na "własność" osoby pozyskującej. Niezależnie zatem od sankcji karnych (odpowiedzialność za wykroczenie z art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.ł.) Skarb Państwa jest uprawniony (jako "właściciel") do dochodzenia od pozyskującego zwrotu zwierzęcia w trybie roszczenia windykacyjnego, ewentualnie naprawienia szkody według reżimu deliktowego.

Sarny jako zwierzęta łowne, ale wolno żyjące, podlegają nakazowi zapewnienia im warunków rozwoju i swobodnego bytowania na wolności – co zostało jasno określone w art. 21 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt - tj. Dz. U. z 2020r., poz. 638). Uregulowanie to wypełnia postanowienia Światowej Deklaracji Praw Zwierzęcia, uchwalonej przez UNESCO w dniu 15 października 1978 w Paryżu, według których (art. 4): "Każde zwierzę, które należy do gatunku dzikiego, ma prawo do życia na wolności w swym naturalnym otoczeniu: ziemskim, powietrznym lub wodnym, oraz prawo do rozmnażania się. Każde pozbawienie wolności, choćby w celach edukacyjnych jest pogwałceniem tego prawa."

Kierując się zatem regułami wykładni systemowej i celowościowej, jak oczekuje tego Skarżąca, należy dojść do przeciwnych wniosków niż formułowanych w skardze, a mianowicie - możliwość pozyskania zwierzęcia łownego dziko żyjącego i jego przetrzymywania za zgodą państwa ("właściciela") jedynie przez ściśle określony czas oraz w ściśle określonym celu (podjęcia koniecznego leczenia i opieki nad zwierzęciem rannym lub osieroconym) została wprowadzona do ustawodawstwa (art. 9 u.p.ł.) celem zapewnienia zwierzęciu ochrony przed działaniem prowadzącym do pozbawienia go prawa do życia w naturalnym dla niego środowisku, w którym ma prawo do rozmnażania się i swobodnego bytowania.

Wydanie Skarżącej zezwolenia na okresowe przetrzymanie zwierzęcia, uwzględniające okoliczności jego pozyskania z całą pewnością nie może być w świetle powyższych uregulowań uznane jako działanie bezprawne i godzące w dobro zwierzęcia. Rację ma zatem organ odwoławczy, który podkreślił, że przepisy ustawy o ochronie zwierząt w powiązaniu z innymi uregulowaniami bezpośrednio odnoszącymi się do praw zwierząt (np. prawo łowieckie), czy też ich ochrony jako elementu ochrony środowiska (art. 86 Konstytucji RP, art. 127 ust. 2 pkt 3 ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska) nakładają na organy administracji państwowej zapewnienie realizacji obowiązku ochrony przyrody (środowiska) – między innymi poprzez czuwanie nad przestrzeganiem zakazów określonego działania (w tym zakazu pozyskiwania i przetrzymywania zwierząt łownych).

Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się w sprawie podstaw do zarzucania organom podjęcia działań naruszających przepisy prawa - w tym naruszenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz dokonania błędnej wykładni przepisu art. 9 ust. 2 u.p.ł.

Jak wynika z brzmienia tego przepisu decyzja administracyjna wydawana na jego podstawie ma szczególny charakter, ponieważ jest decyzją uznaniową, a to rodzi po stronie organu konkretne obowiązki. Nie ulega wątpliwości, że decyzja uznaniowa oznacza, że norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia – w sposób wyraźny – dokonanie takiego wyboru organowi administracji, pozostawiając jemu wybór następstwa prawnego. Upoważnienie organu administracji publicznej do działania w trybie uznania administracyjnego wiąże się zawsze ze szczególnym obowiązkiem dokładnego zbadania i rozważenia okoliczności konkretnej, będącej przedmiotem rozpoznania przez organ sprawy. Szczególnie kształtuje się przy tym zakres kontroli legalności decyzji administracyjnych sprawowany przez sądy administracyjne. Sąd administracyjny bada bowiem zgodność z prawem, a nie celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego.

Starosta w ramach uznania administracyjnego, kierując się zasadami wyrażonymi w art. 77 § 1 k.p.a. dokonał prawidłowego wyboru załatwienia sprawy – udzielił Skarżącej zezwolenia na przetrzymanie zwierzęcia albowiem uwzględnił okoliczności jego pozyskania (wskazane przez Skarżącą). Biorąc zaś pod uwagę aktualny dobry stan zdrowia sarny (wykazany stosownymi zaświadczaniami lekarza weterynarza) trafnie wyznaczył okres obowiązywania zezwolenia na 3 miesiące. Jak bowiem powyżej Sąd wyjaśnił, możliwość przetrzymania zwierząt dotyczy jedynie zwierząt osieroconych i zranionych i to tylko na okres niezbędny dla podjęcia koniecznej opieki i leczenia. W sytuacji, w której sarna przetrzymywana przez Skarżącą nie wymaga kontynuacji leczenia (skutków wypadku, jakiemu uległa) to nie sposób zarzucić organom przekroczenia granic uznania administracyjnego. Jak wyjaśniły organy obu instancji (czyniąc zadość wymogom określonym w art. 107 § 1 k.p.a.) czas, na który udzielono zezwolenia pozwoli Skarżącej na podjęcie stosownych działań celem przekazania zwierzęcia uprawnionym podmiotom.

W świetle formułowanych zarzutów skargi należy podkreślić, że zakres luzu decyzyjnego organów przewidziany przepisem ww. art. 9 u.p.ł. został ściśle określony. Jeżeli spełnione są bowiem przesłanki udzielenia zezwolenia na przetrzymanie zwierzęcia (okoliczności pozyskania zwierzęcia) to do organu należy wybór wyznaczenia okresu jego obowiązywania – lecz nie na zasadzie dowolności lecz w ramach określonych prawem – a mianowicie zezwolenie może być wydane maksymalnie na okres 6 miesięcy. Zauważyć należy, że termin ten jest terminem, na który organ wyraża zgodę na przetrzymanie zwierzęcia. Bez wątpienia jest to zatem termin prawa materialnego, w którym dochodzi do ukształtowania określonych obowiązków, czy praw strony i nie podlega swobodzie uznaniowej organu. Nie może zatem też podlegać wydłużeniu (poza okres 6 miesięcy). Oczekiwanie uzyskania "bezterminowej" zgody na przetrzymanie zwierzęcia nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Tym samym niezasadnie Skarżąca zarzuca organom naruszenie art. 61 § 1 i art. 61 a k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego niezgodnie z żądaniem wniosku.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 130 § 1 k.p.a. należy zauważyć, że skutki materialnoprawne powyższego terminu nie są związane z wykonalnością decyzji, gdyż o wykonaniu decyzji rozstrzyga właśnie wskazany powyżej przepis formułujący zakaz wykonania nieostatecznej decyzji. Co prawda organ I instancji wyznaczając trzymiesięczny okres obowiązywania udzielonego zezwolenia wskazał też datę dzienną upływu tego okresu – to jednak, w ocenie Sądu – błąd ten nie wpływa istotnie na wynik postępowania. Organ nie mógł bowiem z uwagi na treść art. 130 § 1 k.p.a skutecznie żądać od Skarżącej wykonania decyzji ani też przystąpić do przymusowego jej wykonania przed upływem terminu do wniesienia odwołania, a w myśl art. 130 § 2 k.p.a. z chwilą wniesienia odwołania w niniejszej sprawie wykonanie decyzji zostało wstrzymane.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., które polegać by miało (w ocenie Skarżącej) na nieuwzględnieniu przez organy słusznego interesu strony.

Przepis art. 7 k.p.a. stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Słuszny interes strony, o którym mowa jest w tym przepisie to interes godny ochrony i taki, który nie stoi w sprzeczności z prawem. Niemożność uwzględnienia ww. zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. wynika zatem przede wszystkim z tego, że przepisy prawa statuują zakaz pozyskiwania zwierząt łownych i umożliwiają wydanie zezwolenia na ich przetrzymanie jedynie na ściśle określony czas. Przepis art. 7 k.p.a. nie umożliwia więc organom administracji publicznej dokonywania korekt, uzupełnień czy modyfikacji przepisów prawnych stanowiących podstawę decyzji administracyjnej.

Warto też podkreślić, że Skarżąca przez okres 7 lat nie podejmowała starań o uzyskanie stosownego zezwolenia na przetrzymanie sarny, co stoi w sprzeczności z zakazami określonymi w prawie łowieckim. W tej sytuacji naruszenie zakazu pozyskiwania zwierząt i ich przetrzymywania bez zezwolenia nie może obecnie stanowić źródła formułowania przez Skarżącą roszczeń pod adresem organów administracji państwowej odpowiedzialnych za przestrzeganie tak ustanowionych zakazów.

Skarżąca zarzuciła nadto organom naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. (poprzez jego niezastosowanie). Nie wyjaśniła jednak w czym dopatruje się naruszenia prawa w tym zakresie. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, przepis ten nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Przepis ten wyraża zasadę rozstrzygania wątpliwości organu co do treści normy prawnej na korzyść strony, jednakże wyłącznie w sytuacji, gdy przedmiotem prowadzonego postępowania jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Ograniczenie lub odebranie uprawnienia może nastąpić zaś jedynie w sytuacji gdy stronie uprawnienie takie przysługuje. Natomiast w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją przeciwną, w której Skarżąca wystąpiła o przyznanie jej uprawnienia, którego nie posiadała – wystąpiła o umożliwienie jej przetrzymania zwierzęcia łownego.

Zdaniem Sądu nie jest zasadny także zarzut niezastosowania przez organ odwoławczy w tej sprawie art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Stanowi on, że organ stwierdza nieważność decyzji, która w razie wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. W ocenie Skarżącej przekazanie sarny podmiotom uprawnionym narażałoby na ryzyko wywołania czynu zagrożonego karą w przypadku wykonania decyzji – odpowiedzialności karnej z art. 35 ust. 1a w zw. z art. 6 ust. 1a i 2 ustawy o ochronie zwierząt.

Mając na uwadze ten zarzut wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że powołany przepis dotyczy sytuacji, gdy karą zagrożony jest nie sam fakt podjęcia rozstrzygnięcia, lecz przystąpienie do jego realizacji. A zatem chodzi o sytuację, gdy przystąpienie do wykonania uprawnień lub obowiązków wynikających z legalnego rozstrzygnięcia wyczerpywałoby znamiona czynu zagrożonego karą. Przypomnieć więc należy, że przedmiotem decyzji nie było nałożenie na Skarżącą obowiązków, a jedynie udzielenie jej zezwolenia na przetrzymanie zwierzęcia. Skorzystanie z uprawnienia przetrzymania zwierzęcia przez określony czas (przewidziany prawem) nie może być rozpatrywane jako działanie wywołujące samo w sobie czyn zagrożony karą (w rozpoznawanej sprawie – czyn znęcania się nad zwierzęciem). Twierdzenie zaś Skarżącej, że korzystanie jedynie przez 3 miesiące z zezwolenia udzielonego przez Starostę wywoła czyn zagrożony karą, nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach tej sprawy, albowiem jest wyłącznie stwierdzeniem hipotetycznym. Trzeba wyraźnie zauważyć, iż sposób przekazania zwierzęcia podmiotom uprawnionym po upływie obowiązywania zezwolenia może rodzić odpowiedzialność karną osoby organizującej np. transport zwierzęcia ale jest to okoliczność przyszła i zależna od działań podjętych przez samą Skarżącą. Sama czynność przetransportowania sarny powinna być przeprowadzona np. przez profesjonalistów, aby zwierzę nie odniosło w związku z tymi działaniami szkody. W konsekwencji, skoro decyzja Starosty została skierowana do Skarżącej oraz jest wykonalna, to tym samym jej realizacja, oczywiście zgodnie z wytycznymi wyrażonymi w tym akcie (przekazanie zwierzęcia uprawnionym wyspecjalizowanym podmiotom), wykluczy bezprawność czynu. Działanie takie, podjęte zgodnie ze wskazówkami Starosty, nie będzie skutkować jakimkolwiek oskarżeniem Skarżącej (adresata decyzji). Tym samym i ten zarzut skargi nie jest usprawiedliwiony.

Reasumując - w ocenie Sądu, organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również Skarżącej udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a., a także naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec zaistnienia przewidzianych w przepisach prawa materialnego podstaw do udzielenia Skarżącej zezwolenia na przetrzymanie sarny przez okres 3 miesięcy, organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie dopuścił się też naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W sprawie nie zachodzi również przesłanka zastosowania art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.