Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 388/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15zzb, art. 15gg
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi [...] M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na akt - informację Starosty, za którego działa Dyrektor [...] Urzędu Pracy w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia dofinansowania I. uchyla zaskarżony akt; II. zasądza od Starosty na rzecz [...] M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania z czego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem kosztów postępowania odwoławczego.


UZASADNIENIE

Z. (skarżąca, spółka) wniosła skargę na czynność Starosty – informację z dnia [...] o negatywnym rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] r. o udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne, w przypadku spadku obrotów gospodarczych, w następstwie wystąpienia COVID-19, na podstawie art. 15zzb ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa COVID).

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15zzb ustawy COVID oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy w drodze aktu z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień wynikających z przepisów prawa i odmowę przyznania dofinansowania w formie wiadomości w systemie praca.gov.pl, skierowanej przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy w [...] do pełnomocnika spółki, podczas gdy ze względu na to, że informacja dotyczy zadań realizowanych w ramach imperium i dotyczy środków publicznych powinna zostać wydana decyzja administracyjna, co w dalszej kolejności doprowadziło do braku możliwości skorzystania z odwołania w toku postępowania administracyjnego i kontroli rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Spółka zarzuciła też naruszenie art. 15 gg ust. 6 w zw. z art. 15 gg ust. 7 oraz art. 15 zzb ust. 5 w zw. z art. 15 zzb ust. 12 ustawy COVID przez ich błędną wykładnię i uznanie, że wobec skorzystania z dofinansowania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) na rzecz ochrony miejsc pracy dla pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym oraz obniżonym wymiarem czasu pracy przez okres 3 miesięcy od miesiąca złożenia wniosku, spółka skorzystała z dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych i nie jest uprawniona do otrzymania dofinansowania ze środków starosty w zakresie części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID -19.

W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie informacji w całości, uznanie jej uprawnienia do dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 na podstawie art. 15 zzb ustawy COVID. Wniosła też o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca zaznaczyła, że kwestionuje przede wszystkim stanowisko organu, że z uwagi na treść przepisów ustawy COVID skorzystanie z dofinansowania z FGŚP na podstawie art. 15 gg ust. 1, nawet po zakończeniu okresu pobierania tego dofinansowania, wyklucza przyznanie dofinansowania, o którym stanowi art. 15 zzb tej ustawy. Zdaniem spółki, ustawa dopuszcza łączenie obu tych dofinansowań niezależnie od faktu skorzystania z jednego z nich z zastrzeżeniem, że z każdego z nich można korzystać maksymalnie przez okres 3 miesięcy, o ile okresy te się nie pokrywają.

Skarżąca wyjaśniła, że w związku z epidemią dotknął ją znaczny spadek obrotów. Otrzymała dofinansowanie z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] na podstawie art. 15gg ustawy COVID, tj. dofinansowanie dla pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym oraz obniżonym wymiarem czasu pracy na okres trzech miesięcy, w okresie od lipca do września 2020 r. (wniosek został złożony w dniu 24 lipca 2020 r.). Następnie w dniu 30 listopada 2020 r. złożyła za pośrednictwem Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wniosek na podstawie art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID na okres dwóch miesięcy, obejmujący 72 pracowników. Oświadczyła przy tym, że dofinansowanie będzie przeznaczone na inne koszty niż te, które zostały sfinansowane ze środków publicznych, a dofinansowanie na podstawie art. 15zzb dotyczy innych okresów niż dofinansowanie z art. 15gg ustawy.

Po wezwaniu przez urząd, spółka przedłożyła m. in. wykaz pracowników ze wskazaniem miesięcy, w których otrzymała na nich świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy w oparciu o art. 15gg ustawy COVID. Wskazywała też, że przepisy ustawy nie zakazują łączenia świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP i dofinansowania wynagrodzeń ze środków starosty, o ile dotyczą innych okresów, nawet gdy chodzi o tych samych pracowników.

Organ rozpatrzył wniosek negatywnie i stwierdził, że spółka nie mogła skorzystać z dofinansowania z art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID w sytuacji, w której skorzystała już ze wsparcia w ramach art. 15gg ust. 1 w pełnym dopuszczalnym okresie, tj. 3 miesięcy.

Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z uzyskanymi w urzędzie informacjami, rozstrzygnięcie to zapadło na podstawie nieformalnych wytycznych ministerialnych.

Podkreślenia wymaga, że obszerna część uzasadnienia skargi dotyczyła możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności, powziętych w ramach postępowania w przedmiocie dofinansowania na podstawie art. 15zzb ustawy COVID. Spółka wskazywała na jego dwuetapowość i wywodziła, że pierwszy etap, mający na celu weryfikację spełnienia ustawowych przesłanek, należy do sfery prawa publicznego i jest to postępowanie administracyjne. Kwestionowana w niniejszej sprawie informacja organu nie jest decyzją administracyjną, ale – zdaniem skarżącej – powinna nią być. Przy tym informacja niewątpliwie nosi cechy indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień wynikających wprost z przepisów prawa, wobec czego sąd administracyjny jest właściwy rzeczowo do rozpoznania sprawy.

Spółka argumentowała też, że organ działa w ramach uznania administracyjnego, co oznacza pewną swobodę, ale nie jest równoznaczne z arbitralnością. Wobec tego powinny zostać przeanalizowane przesłanki dofinansowania – czy wystąpił spadek obrotów, czy pracownicy są zatrudnieni na dzień złożenia wniosku. W razie spełnienia przesłanek, organ nie ma możliwości odmowy przyznania dofinansowania.

W uzasadnieniu skargi odniesiono się do treści art. 15 gg ust. 6 i ust. 7 oraz art. 15 zzb ust. 5 i ust. 12 ustawy COVID. Spółka wskazała, że posiada status średniego przedsiębiorcy i odnotowała spadek obrotów gospodarczych w okresie od 1 lipca 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r., w porównaniu do okresu 1 lipca 2019 r. - 30 sierpnia 2019 r. w wysokości 35,54%, zatem spełniła przesłanki niezbędne do uzyskania dofinansowania na podstawie art. 15gg oraz art. 15zzb ustawy. W okresie od listopada do grudnia 2020 r. pracownicy objęci wnioskiem nie byli i nie mieli zostać objęci żadnym innym dofinansowaniem. Spółka podkreśliła, że ustawa nie zawiera zakazu łączenia dofinansowań, o których mowa w art. 15gg i art. 15zzb w przypadku, gdy dotyczą one innych okresów, nawet jeśli dotyczą tych samych pracowników. Za nieuprawnione i niemające oparcia w przepisach strona uznała twierdzenie organu, że okres dofinansowania wynosi łącznie 3 miesiące, w odniesieniu do dofinansowania ze środków starosty i z FGŚP. Termin ten powinien być odrębnie liczony zarówno dla dofinansowania z art. 15 gg ust. 1, jak i z art. 15 zzb ust. 1 ustawy COVID. Biorąc pod uwagę zasadę racjonalnego ustawodawcy nie można – zdaniem skarżącej spółki - przyjmować, bez istnienia w tym zakresie jakiegokolwiek szczegółowego przepisu, że okres 3 miesięcy jest okresem łącznym dla wszystkich rodzajów dofinansowań z ustawy COVID. Skarżąca zwróciła też uwagę, że przyjęte przez Komisję Europejską tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii nie przewidują żadnych ograniczeń czasowych korzystania z określonego rodzaju pomocy publicznej, w szczególności nie wprowadzają ograniczenia, iż z danego rodzaju pomocy publicznej można skorzystać jedynie przez okres trzech miesięcy. Ramy wprowadzają jedynie ograniczenie w zakresie kryterium intensywności. W innych krajach członkowskich UE instrumenty związane z ochroną miejsc pracy, w tym różne rodzaje pomocy publicznej, są dostępne dla przedsiębiorców przez okres dłuższy niż trzy miesiące.

Spółka podniosła zatem, że wykładnia art. 15gg ust. 1 i art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID nie wyklucza możliwości uzyskania obu dofinansowań na tych samych pracowników za inne okresy. Oba dofinansowania są różne, przyznawane są na podstawie odrębnych tytułów (umów z różnymi podmiotami), przy tym dofinansowanie przyznawane przez starostę stanowi pomoc publiczną, a dofinansowanie z FGŚP nią nie jest. W przypadku dofinansowania, dotyczącego różnych okresów pokrywane koszty są takie same, a nie te same, zatem art. 15zzb ustawy COVID się do nich nie odnosi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Stwierdził, że jego rozstrzygnięcie było prawidłowe, a forma decyzji administracyjnej nie była wymagana.

Zdaniem organu, spółka nie mogła otrzymać wnioskowanego wsparcia, ponieważ dofinansowanie do wynagrodzeń z obu źródeł nie może dotyczyć tych samych pracowników oraz nie może przekraczać łącznie 3 miesięcy. Oznacza to, że jeśli przedsiębiorca skorzystał przez okres 3 miesięcy ze wsparcia w ramach art. 15gg, to nie może uzyskać dofinansowania w ramach art. 15zzb na kolejne 3 miesiące na tych samych pracowników. Nie ma przeszkód prawnych do łączenia tych instrumentów z zastrzeżeniem, że dofinansowanie do wynagrodzeń z obu źródeł nie może dotyczyć tych samych pracowników oraz nie może przekraczać łącznie 3 miesięcy. Podobne zakazy łączenia form pomocy dotyczą innych zadań, realizowanych na podstawie ustawy COVID. Starosta wskazał przy tym, że skarżącą telefonicznie informowano o możliwości złożenia wniosku dotyczącego pracowników, którzy dotychczas nie zostali objęci wsparciem.

Wskazano też – przywołując treść art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – że brak było w sprawie podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej, w szczególności takiej podstawy nie zawiera art. 15zzb ustawy COVID.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2021 r. (sygn. akt I SA/Lu 111/21) odrzucił skargę, przyjmując że sprawa nie należy do drogi sądowej.

Rozstrzygnięcie to zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2021 r. (sygn. akt I GSK 748/21).

Sąd II instancji uznał, że działanie starosty na podstawie art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID jest działaniem z zakresu administracji publicznej, tyle tylko, że z wykorzystaniem pewnych konstrukcji cywilnoprawnych. Gdy organ ten zamierza przyznać świadczenie, musi zawrzeć umowę, ale najpierw musi zdecydować, że to uczyni. Sąd odwoławczy (w ślad za sądem I instancji) przyjął, że rozstrzygnięcie takie nie jest decyzją administracyjną. W działaniu poprzedzającym zawarcie umowy należy dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie, której otrzyma wsparcie, należy uznać za inny akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stwierdzenie przez starostę, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15zzb ustawy stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które ponadto odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie takiej umowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zatem uznał, że wykluczenie sądowej kontroli wskazanego w sprawie aktu jest niezgodne z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest w ocenie Sądu uzasadniona.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe oznacza, że ocena zaprezentowana w postanowieniu NSA z dnia 24 sierpnia 2021 r. sygn. akt I GSK 748/21, w tym dotycząca dopuszczalności drogi sądowej, ale i kwestii formy prawnej załatwienia sprawy przez organ (czego w części dotyczyła skarga), wiąże Sąd w niniejszej sprawie. Co za tym idzie, zarzuty strony w tym zakresie i twierdzenia, że odmowa przyznania dofinansowania winna przybrać formę decyzji administracyjnej (ze wszystkimi tego skutkami m.in. w sferze dwuinstancyjności postępowania administracyjnego) nie mogą podlegać ocenie innej, niż wskazana przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przechodząc zatem do oceny meritum sprawy wskazać należy, że stanowisko organu (niezwykle lakoniczne i nie wsparte żadną analizą) jest w ocenie Sądu niezasadne. O zasadności tego stanowiska nie mogą świadczyć powoływane przez organ wytyczne Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, które w żadnym razie nie mają charakteru wiążącego.

Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa COVID, specustawa) przewiduje różne formy pomocy dla przedsiębiorców, którzy znajdą się w trudnej sytuacji w związku z epidemią COVID-19. Wsparcie to z zasady dotyczy ochrony miejsc pracy, które odbywa się przy współudziale finansowania przez wskazane w ustawie podmioty wynagrodzeń oraz świadczeń im towarzyszących. Ochrona miejsc pracy jest celem omawianej ustawy, dlatego poszczególne jej przepisy (w tym przykładowo art. 15g, 15gg i 15 zzb) dotyczą dofinansowania wynagrodzenia zatrudnianych przez przedsiębiorcę pracowników, ustalając określone warunki tych świadczeń.

Z. przed złożeniem wniosku o przyznanie dofinansowania, o którym mowa w art. 15 zzb ustawy COVID, niespornie korzystała przez okres 3 miesięcy (w okresie od lipca do września 2020 r.) z dofinansowania przyznanego jej na podstawie art. 15gg tej ustawy. Następnie, w dniu 30 listopada 2020 r., wystąpiła z wnioskiem o przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15 zzb tej ustawy, na okres od listopada do grudnia 2020 r. Niespornym przy tym jest, że skarżąca posiada status średniego przedsiębiorcy i odnotowała spadek obrotów gospodarczych w okresie od 1 lipca 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. w porównaniu do analogicznego okresu roku poprzedniego w wysokości 35,54%, co stanowi o spełnieniu przez nią przesłanek formalnych do wystąpienia z takim wnioskiem. Poza sporem jest i to, że do dofinansowania przedstawiono tych samych pracowników zakładu, co w wypadku dofinansowania otrzymanego na podstawie art. 15gg ustawy COVID. Organ nie przeanalizował jednak warunków formalnych wskazanych wprost w art. 15zzbust. 1-5 ustawy, bowiem uznał, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15gg przez okres 3 miesięcy na tych samych pracowników, uniemożliwia przedsiębiorcy skuteczne ubieganie się o takie świadczenie przy zastosowaniu innej normy tej ustawy.

Zgodnie z art. 15 gg ustawy COVID, podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych:

1. przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub

2. przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub

3. obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.

Podmiotom, o których mowa (...), przysługują środki z FGŚP na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należne od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 2 ustawy).

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 przywołanego przepisu oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 6 ustawy).

Podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7 ustawy).

Z kolei, w myśl art. 15zzb tej samej ustawy, możliwe jest uzyskanie od starosty dofinansowania wynagrodzeń pracowników, osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług. Zgodnie z ust. 5 artykułu 15zzb, dofinansowanie to może być przyznane mikroprzedsiębiorcom, małym oraz średnim przedsiębiorcom na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, przypadające od miesiąca złożenia wniosku. Natomiast zgodnie z ust. 12, przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych.

Redakcja obu wskazanych przepisów, ale też innych przepisów ustawy COVID, np. art. 15g, 15ga, wskazuje na fakt, że stanowisko organu o maksymalnym terminie dla wszystkich świadczeń przyznawanych na ich podstawie (3 miesiące) nie jest prawidłowe. Każdy z przepisów wskazuje bowiem odrębnie termin, na który określone w nim świadczenie może zostać udzielone (art. 15g ust. 16art. 15ga ust. 7, art. 15gg ust. 6, art. 15zzb ust. 5 ustawy COVID). W żadnym z przepisów ustawy COVID nie wskazano przy tym, że łączny termin świadczeń z poszczególnych tytułów nie może przekroczyć 3 miesięcy. Nie jest to zatem, jak chce organ, termin wspólny dla wszystkich świadczeń. Każde z nich korzysta z odrębnej regulacji tej kwestii, chociaż dla niektórych ze świadczeń maksymalny okres ich udzielenia jest analogiczny. Trzymiesięczny termin świadczenia liczony jest każdorazowo od miesiąca złożenia konkretnego wniosku, z odpowiednim jednak zastrzeżeniem, charakterystycznym dla poszczególnych świadczeń (art. 15g ust. 18, art. 15gg ust. 7 i art. 15zzb ust. 12). W przypadku dofinansowania, o jakie ubiegała się spółka zastrzeżenie tym jest ust. 12, w którym – co należy powtórzyć - przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych.

Nie można też zgodzić się z organem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15gg na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie art. 15zzb ustawy. Ust. 12 art. 15zzb wskazuje wprawdzie, że przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, jednak dokonana przez organ wykładnia tego przepisu w badanych w sprawie realiach jest zdaniem Sądu wadliwa. Ustawodawca posłużył się w tym względzie we wskazanej wyżej normie prawnej pojęciem "te same", a nie "takie same", "tożsame", podczas gdy np. w art. 15gg ust. 7 ustawy wskazano już, że podmiot może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Obydwa przepisy brzmią zasadniczo odmiennie, a i wnioski z nich wypływające są odmienne. Art. 15zzb ust. 12 kreuje przesłanki negatywne dla wniosku o dofinansowanie, zaś art. 15 gg ust. 7 – pozytywne. Przepis art. 15 zzb ust. 12 nie zawiera wyłączenia dofinansowania wynagrodzeń i składek ubezpieczeniowych dla tych samych pracowników. Stanowi jedynie, że "te same koszty" nie mogą być niejako dwukrotnie współfinansowane ze środków publicznych.

"Te same koszty" to - według znaczenia leksykalnego, nie takie same rodzajowo wydatki przedsiębiorcy (wynagrodzenie określonych pracowników i składki ubezpieczeniowe), jak interpretuje przepis organ, ale wydatki tożsame co do podmiotu, przedmiotu, podstawy, wysokości i okresu, za który przysługują (a zatem dokładnie te, które już uprzednio sfinansowano). Nie oznacza to tym samym, że wydatki przedsiębiorcy na podstawowy cel związany z utrzymaniem miejsca pracy, a więc na wynagrodzenie pracowników i należne składki, obciążające go w innym niż dotychczas sfinansowany z tarczy antykryzysowej, nie mogą być objęte dofinansowaniem z art. 15zzb. Wnioski poczynione przez organ mogłyby dotyczyć sytuacji, gdy finansowanie takich wydatków byłoby dokonywane ze środków FGŚP (np. w zbiegu wniosków z art. 15g i 15gg – tak np. nieprawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 383/21), ale już w żadnym razie nie dotyczy to relacji dwóch podstaw takich świadczeń, o jakich mowa w sprawie (art. 15gg i art. 15zzb). Brzmienie tych przepisów jest zasadniczo różne i nie daje żadnej podstawy do wysuwania wniosków, jakie poczynił w niniejszej sprawie organ. Tym bardziej, że źródło finansowania (odmiennie niż w wypadkach art. 15g i art. 15gg) w obu tych wypadkach (tj. art. 15gg i art. 15zzb) jest różne.

Stanowczego podkreślenia wymaga, że żaden z przepisów ustawy COVID nie wskazuje (co zresztą przyznał sam organ), że omawiane przepisy (art. 15gg i 15 zzb) wzajemnie się wykluczają co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego. Zgodzić należy się z tym, że oba świadczenia (jakkolwiek pochodzące z całkowicie odmiennych źródeł, jednak mające charakter środków publicznych) nie powinny (nie mogą) się dublować, ale tylko jeśli chodzi o te same dokładnie wydatki, w rozumieniu, o jakim mowa powyżej. Takie założenie służy realizacji podstawowego celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, a w tym zachowaniu zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. Dofinansowanie zatem wynagrodzeń i związanych z nimi składek na ubezpieczenie społeczne, nawet dla tych samych pracowników, zatrudnianych przez przedsiębiorcę, ale za różne okresy, może zostać sfinansowane w części na podstawie ustawy COVID, przy czym z uwagi na wyczerpanie możliwości ubiegania się o dopłaty z art. 15gg, przedsiębiorcy przysługiwało pełne prawo do wystąpienia z wnioskiem na podstawie art. 15zzb.

Dlatego też podniesione w zaskarżonym akcie przyczyny, dla których organ nie uwzględnił wniosku skarżącej są niezasadne, bowiem pozostające w oderwaniu od brzmienia przepisów ustawy COVID i właściwej ich wykładni. Przy wykładni wskazanych przepisów nie można pomijać techniki legislacyjnej całego aktu prawnego, ta zaś prowadzi wprost do wskazanego w uzasadnieniu wyroku wniosku. Faktyczne limitowanie wypłat dofinansowań na podstawie wytycznych ministerialnych nie może stanowić wystarczającej przesłanki do określonego działania organu, który zobowiązany jest stosować przepisy obowiązującego prawa zgodnie z ich brzmieniem oraz przy zastosowaniu zasad wykładni.

Rzeczą organu w ponownie prowadzonym postępowaniu będzie dokonanie formalnej i merytorycznej oceny wniosku spółki, złożonego w dniu 30 listopada 2020r., z uwzględnieniem zaprezentowanej wykładni.

Jedynie marginalnie, w odniesieniu do wypowiedzi pełnomocnika organu na rozprawie wskazać należy, że sposób rozwiązania zadań wynikających z ustawy COVID pozostaje poza zakresem kontroli Sądu, zaś okoliczność zwrotu rzez starostę środków przeznaczonych na wsparcia dla przedsiębiorców nie może stanowić argumentu dla pozbawienia ich właściwej (skutecznej) drogi odwoławczej od wadliwych rozstrzygnięć podejmowanych w ich indywidualnej sprawie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c i § 14 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015, poz. 1800). Na zasądzoną od organu kwotę [...]zł (zgodnie ze złożonymi w sprawie wnioskami strony) składają się: wartości wpisów od skargi – [...] zł i skargi kasacyjnej – [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej za I instancję – [...] zł (2x[...]zł) oraz za II instancję [...] zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa–[...]zł.