Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1156/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par.1 pkt.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 10
journal: Dz.U. 1991 nr 30 poz 127
law: Ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 maja 2011 r., nr [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 lutego 2011r., nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 13 lutego 1995r., nr [....] wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w O. , którą orzekł o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości położonej w B. , stanowiącej działkę nr [....] , zapisaną w operacie ewidencji gruntów pod poz. rej. Nr [....] .

Z powyższą decyzją SKO w K. z dnia 28 lutego 2011r., nr [....] nie zgodziła się T.P. , reprezentowana przez adwokata P.P. i złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 2 maja 2011r., nr [....] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję SKO w K. z dnia 28 lutego 2011r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 13 lutego 1995r., nr [....] wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w O.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że brak podstaw aby stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej jak również z rażącym naruszeniem prawa.

Następnie wyjaśniono, iż przy zatwierdzeniu projektu podziału działki nr [....] w B. podstawę prawną stanowił przepis art. 10 ust 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. W związku z tym, zdaniem Kolegium, kwestionowana przez skarżącą decyzja o podziale działki nr [....] winna być oceniana pod względem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B. , zatwierdzonym uchwałą Nr XIV/69/86 Rady Narodowej Miasta i Gminy B. z dnia 16 grudnia 1986r., przy czym, jak zaznaczyło Kolegium, "niezbędnym warunkiem podziału jest ponadto wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości".

Następnie wskazano, że wniosek o zatwierdzeniu podziału w/w działki został złożony w dniu 17 listopada 1994r. przez J.R. i M.R. – użytkowników wieczystych działki nr [....] w B. ., na podstawie którego organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w jego toku Burmistrz Miasta B. zaopiniował pozytywnie projekt podziału w aspekcie jego zgodności z planem miejscowym. Następnie na tej podstawie Kierownik Urzędu Rejonowego w O. decyzją z dnia 13 lutego 1995r., nr [....] , zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w B. stanowiącej działkę nr [....].

Kolegium uznało, że dokonany podział nieruchomości na dwie działki: nr [....] i [....] był zgodny z postanowieniami obowiązującego wówczas planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B.

Dodano przy tym, iż zapisy miejscowego planu nie określały wielkości działek przy dokonywaniu podziałów jak i też nie przewidywały dla tego terenu realizacji celów, które wykluczałyby zaproponowany sposób podziału.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że zgodność decyzji podziałowej – w dniu jej wydania - z planem zagospodarowania miejscowego była jedyną normatywną przesłanką dopuszczalności podziału nieruchomości.

W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, oceniając kwestionowaną decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia 13 lutego 1995r. nie można było (jak chciała tego wnioskodawczyni T.P.) analizować jej zgodności z przepisami o warunkach technicznych dotyczących sytuowania budynków na działce budowlanej. Znajdowały one bowiem zastosowanie w postępowaniu o pozwolenie na budowę i pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego.

W tym miejscu Kolegium przywołało obowiązujące w dacie wydania decyzji podziałowej rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980r., nr 17, poz. 62 ze zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414).

Stwierdzono również, że zgodnie z regulacją § 1 i § 2 cyt. rozporządzenia przepisy te nie mogły znaleźć zastosowania w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości.

W dalszej kolejności organ odwoławczy podniósł, że ocena prawidłowości wzniesienia budynków mieszkalnych w sytuacji dokonania podziału nieruchomości po ich budowie pozostaje poza kompetencją Kolegium i należy do organów administracji architektoniczno – budowlanej.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdzono, że dokonując opisu budynku na projekcie podziału działki nr [....] zaznaczono, że ściana południowa jest ścianą pełną.

Kolegium stwierdziło, iż projekt podziału (k-41) nie zawierał tego rodzaju opisu, a projekt techniczny (budynków istniejących na mapie) nie był dokumentem wymaganym do zatwierdzenia podziału.

SKO w K. zaznaczyło również, że twierdzenie, iż wymiary domu uwidocznionego na mapie z podziałem nie są zgodne z faktycznymi wymiarami, jest bez znaczenia dla sprawy dotyczącej zatwierdzenia tego podziału. Również i to, że powstała w wyniku podziału działka nr [....] ze względu na wielkość nie może być obecnie uznana za działkę budowlaną, gdyż zgodnie z przepisami Prawa budowlanego nie da się na niej wybudować żadnego budynku mieszkalnego zachowując właściwe odstępy od granicy - nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności badanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [....] z dnia 13 lutego 1995r.

Na decyzję SKO w K. z dnia 2 maja 2011r., nr [....] skargę (w zasadzie dwie skargi datowane na dzień 17 czerwca 2011r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła T.P. , reprezentowana przez adwokata P.P.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji z dnia 13 lutego 1995r., nr [....] wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w O.

W uzasadnieniu podniesiono, że celem podziału – co wg skarżącej wynika z decyzji o podziale – było utworzenie dwóch zabudowanych działek i w związku z tym decyzja powinna zostać wydana na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a nie jak miało to miejsce na podstawie art. 10 ust. 1 tejże ustawy.

Następnie stwierdzono, że oparcie decyzji o podziale na podstawie art. 10 ust. 1 w/w ustawy mogłoby mieć miejsce gdyby wydzielone były działki, na których możliwa jest budowa budynku mieszkalnego, gdyż w miejscowym planie, działki znajdują się w terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne.

Zdaniem skarżącej w wyniku podziału powstała działka nr [....] , na której nie jest możliwe usytuowanie budynku mieszkalnego w sposób zgodny z warunkami technicznymi. "Wydzielona działka ma 11 metrów szerokości i obowiązujące w dacie wydania decyzji przepisy prawa budowlanego uniemożliwiały zabudowanie jej budynkiem mieszkalnym".

W konkluzji podniesiono, iż wskutek wydania decyzji podziałowej na podstawie ustaleń poczynionych z rażącym naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. spowodowano, że budynek wnioskodawczyni znajduje się w istocie na dwóch działkach.

T.P. odrębnie wniosła także osobiście skargę, której treść odpowiada w zasadzie pierwszej.

W odpowiedzi SKO w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Stosownie natomiast do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej.

Wynikający z przywołanych regulacji zakres kognicji sądów administracyjnych ograniczony został do kontroli sfery prawnej zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.).

Sąd administracyjny kontrolując działalność administracji publicznej pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Nie będąc związany granicami skargi, sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa oraz wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

We wstępie rozważań zauważyć należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest odmowa stwierdzenia przez organ administracyjny nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości.

Zgodnie z brzmieniem art. 156. § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej nie wykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Zgodnie z § 2 tego artykułu, nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1,3,4,7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Stwierdzenie nieważności decyzji dopuszczalne jest w procedurze administracyjnej przy spełnieniu trzech przesłanek:

- pozytywnej – stanowiącą zaistnienie jednej z wyczerpująco wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. podstaw,

- negatywnych – terminu oraz spowodowanie przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych (art. 156 § 2 k.p.a.). Nie jest konieczne aby zaskarżona decyzja posiadała przymiot ostatecznej (B. Adamiak, J. Borkowski, "Postępowanie administracyjne i sądowo administracyjne", Warszawa 2005, s. 323-324).

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 maja 2011r., nr [....] utrzymująca w mocy decyzję SKO w K. z dnia 28 lutego 2011r., nr [....] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia 13 lutego 1995r., nr [....] , orzekającej o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości położonej w B. , stanowiącej działkę nr [....] , zapisaną w operacie ewidencji gruntów pod poz. rej. Nr [....] .

Sąd biorąc pod uwagę powyższe, stwierdził, że należy zbadać czy w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tzn. czy decyzja podziałowa, którą kwestionuje skarżąca został wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Skład orzekający podziela poglądy wyrażone w orzecznictwie, że "rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny" (wyrok NSA z 2000.09.26, sygn. akt V SA 2998/99).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa w stopniu kwalifikowanym, które powodowałoby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej przez skarżącą decyzji podziałowej.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie przy zatwierdzaniu podziału działki nr [....] w B. słusznie przyjęto za podstawę art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991r., nr 30, poz. 127 ze zm.).

Słusznie stwierdził organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 2 maja 2011r., że w myśl przytoczonego powyżej przepisu obowiązującego w dacie wydania decyzji podziałowej, tj. 13 lutego 1985., podział nieruchomości mógł nastąpić jeżeli był on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu przesłanka ta została spełniona.

Przede wszystkim wskazać należy, iż wniosek o zatwierdzenie podziału działki nr [....] w B. został złożony w dniu 17 listopada 1994r. przez J.M. i M.R. – użytkowników wieczystych wspomnianej nieruchomości.

Na tej podstawie organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w toku którego Burmistrz Miasta B. zaopiniował pozytywnie projekt podziału działki nr [....] w B. w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta B. , zatwierdzonego uchwałą Nr XIV/69/86 Rady Narodowej Miasta i Gminy B. z dnia 16 grudnia 1986r. Biorąc to za podstawę Kierownik Urzędu Rejonowego w O. decyzją z dnia 13 lutego 1995r., nr [....] , zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w B. stanowiącej działkę nr [....] , zapisanej w operacie ewidencji gruntów pod poz. rej. Nr [....].

"Jeżeli z wnioskiem o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości występują właściciel lub użytkownik wieczysty, a proponowany podział jest w zasadzie zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego, to organ nie może odmówić jego zatwierdzenia. Wydanie decyzji w tym przedmiocie nie jest aktem uznaniowym. Wbrew dosłownemu brzmieniu art. 10 ust. 1 ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ("Podział nieruchomości może nastąpić"), należy przyjąć, że w braku sprzeczności projektu podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązkiem rejonowego organu jest zatwierdzenie projektu podziału. Przepis ten bowiem stanowi z natury rzeczy ograniczenie prawa własności i dlatego powinien być interpretowany w sposób wyłączający możliwość przyjęcia uznaniowego charakteru decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu podziału." – wyrok NSA z 5.02.1998r., sygn. akt I SA 1112/97

Odnosząc się do powyższego podnieść należy, że dokonany podział nieruchomości był zgodny z art. 10 ust 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Wymieniony przepis był jedyną przesłanką konieczną do skutecznego podziału nieruchomości i w związku z tym w ocenie Sądu brak jakichkolwiek powodów do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. decyzją z dnia 13 lutego 1995r., a w konsekwencji uchylenia decyzji SKO w K. z dnia 2 maja 2011r., nr [....] i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, czego domaga się strona skarżąca.

"Podział dokonywany w trybie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. miał zatem do spełnienia tylko jeden cel tj. zapewnienie zgodności podziału nieruchomości z planem zagospodarowania przestrzennego. Podział ten był tylko podziałem geodezyjnym i miał jedynie znaczenie "pozwolenia" na podział prawny polegający na utworzeniu (w drodze dalszych czynności prawnych) z dotychczasowej nieruchomości, nowych nieruchomości. Przepis dotyczył zarówno nieruchomości niezabudowanych jak i nieruchomości zabudowanych, przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele zabudowy, z wyjątkiem gruntów zabudowanych, wchodzących w skład gospodarstw rolnych oraz związanych z państwowym gospodarstwem leśnym i położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego wyłącznie na cele gospodarki rolnej i leśnej (art. 1 cytowanej ustawy). Ustawa ta innych przesłanek, warunkujących podział nieruchomości nie przewidywała. Kwestia prawidłowości wytyczenia granicy na gruncie nie jest badana przez organ w postępowaniu o wydanie decyzji o podziale tego gruntu i tym samym nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej." – wyrok WSA w Warszawie z 12.06.2008r., sygn. akt I SA/Wa 227/08

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących kwestii warunków technicznych dotyczących usytuowania budynków na przedmiotowej nieruchomości, które są właściwe w postępowaniu o pozwolenie na budowę i pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego, stwierdzić należy, iż są one całkowicie bezpodstawne na gruncie niniejszego postępowania administracyjnego.

Sąd zaznacza, że w stosunku do powyższego zastosowanie miały przepisy, obowiązujące w dacie wydania decyzji przez Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia 13 lutego 1995r., nr [....] . Całkowicie należy odrzucić sugestię, iż podział nieruchomości musiał uwzględniać zapisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 13 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980r., nr 17, poz. 62 ze zm.) regulujące m.in. minimalne odległości usytuowania budynku od granicy, jak również przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 4040).

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej przez T.P. decyzji z dnia 2 maja 2011r., wspomniane przepisy zgodnie z treścią zawartą w § 1 i § 2 w/w rozporządzenia nie mogły być zastosowane w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości położonej w B. , stanowiącej działkę nr [....] , zapisaną w operacie gruntów pod poz. rej. Nr [....] . Rozporządzenie to miało zastosowanie wyłącznie na gruncie prawa budowlanego i nie można było uzależniać dokonania podziału nieruchomości od zastosowania jego postanowień (por. także wyroki NSA z 7.05.2010r., sygn. akt I OSK 959/09 i z 9.04.2010r., sygn. akt I OSK 813/09). Odmienna interpretacja stanowiłaby zbyt daleko idącą i niczym nie uzasadnioną ingerencję w prawo własności. Zatem przepisy mające zastosowanie w przypadku podziału nieruchomości stosować należy wąsko, a ustawodawca jedyne ograniczenia tym zakresie odniósł do przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo organy ustaliły, iż działka nr [....] zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta B. z 16.12.1986r. zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy B. nr XIV/69/86 położona była w obszarze o symbolu A1-31 MJ z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Podkreślić należy, że w chwili podziału działka ta była zabudowana dwoma budynkami mieszkalnymi. W wyniku dokonanego podziału na powstałych działkach nr [....] i [....] znalazły się budynki mieszkalne – po jednym na wydzielonych działkach. W pełni został więc zrealizowany cel i przeznaczenie określone w planie dla tego terenu. Jednocześnie zapisy planu nie przewidywały dla tego terenu realizacji celów, które wykluczałyby zaproponowany sposób podziału.

Bez znaczenia, w świetle oceny kwestionowanej decyzji SKO z dnia 2 maja 2011r., pod kątem stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia 13 lutego 1995r. o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, pozostaje twierdzenie skarżącej, że powstała w wyniku podziału działka nr [....] nie może być aktualnie uznana za działkę budowlaną ze względu na jej wielkość.

Podkreślić także należy, iż z wnioskiem o dokonanie podziału działki nr [....] wystąpili ówcześni jej użytkownicy wieczyści J.R. i M.R. (rodzice skarżącej), a dokonany podział był zgodny z ich żądaniem i nie był przez nich kwestionowany. Następnie w drodze umowy darowizny z 8.02.1996r., zawartej aktem notarialnym Rep. A nr [....] prawo użytkowania wieczystego działki nr [....] darowali córce – T.P. , która następnie uwłaszczyła się na tej działce na podstawie decyzji Burmistrza Miasta B. z 22.09.1998r., nr [....] . Stan geodezyjny nie był również kwestionowany przez nową właścicielkę, która dopiero pismem z [....] .2005r. (a więc dziesięć lat po dokonanym podziale) złożyła wniosek o stwierdzenie decyzji podziałowej. Zatem skarżąca nabyła w drodze darowizny działkę nr [....] w takim kształcie jaki wynikał z podziału. Wstąpiła ona w prawa i obowiązki swoich poprzedników pod tytułem szczególnym (umowy darowizny) a nie pod tytułem ogólnym (spadku),

Już w wyroku z 10.02.2009r., sygn. akt I OSK 329/08 Naczelny Sąd Administracyjny - wydanym na tle tej sprawy - nakazał zbadać czy " T.P. przysługiwało prawo następstwa, czy też nabyła działkę już w kształcie takim jak wynikał z podziału." Jak wynika z powyższych ustaleń skarżąca nabyła w drodze odrębnej czynności prawnej jedną z powstałych po podziale działek w kształcie takim jak wynikał z podziału, a nie nabyła jej pod tytułem ogólnym w drodze dziedziczenia po rodzicach. A zatem w chwili nabycia zdawała sobie sprawę z kształtu działki, jej wielkości, położenia na niej budynku mieszkalnego, a także zakresu praw i obowiązków dotyczących ale i ograniczających się do działki nr [....] – jednej z powstałych w wyniku podziału działki pierwotnej nr [....] .

Sąd biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, iż SKO w K. wydając zaskarżoną decyzję z dnia 2 maja 2011r., nr [....] w żaden sposób nie uchybiło art. 7 i 77 k.p.a. Zdaniem Sądu organ administracji publicznej dopełnił obowiązku zgromadzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a następnie prawidłowo rozpatrzył jego całokształt.

Mając na uwadze powyższe skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).