Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 458/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 i 2,  art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Olga Białek, , , po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielnia Pracy Lekarzy Specjalistów i Stomatologów A w W. na pismo Miejskiego Zarządu Budynków Spółki z o.o. do Urzędu Miejskiego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podjęcia z naruszeniem prawa decyzji administracyjnej przez Urząd Miejski w W., w wyniku której Spółdzielnia utraciła prawo do dotychczasowej stawki czynszu p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Spółdzielnia Pracy Lekarzy Specjalistów i Stomatologów A w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismo z dnia 6 sierpnia 2007 r., które jak określiła "dotyczy skargi na decyzję administracyjną". Skarżąca wyjaśniła również, że "sprawa dotyczy podjęcia z naruszeniem prawa decyzji administracyjnej przez Urząd Miejski W., w wyniku której spółdzielnia utraciła prawo do przyznanej jej uchwałą Zarządu Miasta W. z dnia [...] stawki czynszu". W treści pisma Spółdzielnia nie wskazała jednak konkretnej decyzji administracyjnej /lub innego aktu administracyjnego/ która miała być przedmiotem skargi, a przedstawiła jedynie obszerne wywody w których, przywołując korespondencję prowadzoną z Urzędem Miejskim w W. i Miejskim Zarządem Budynków w W., kwestionowała legalność rozwiązania z nią przez WTBS w W. umowy najmu lokalu użytkowego gwarantującej jej korzystny czynsz (2 zł 11 gr), a następnie zawarcia z nią przez ten podmiot nowej umowy, powodującej podwyższenie stawki czynszu o około 300%.

Zarządzeniem z dnia 21 sierpnia 2007 r. Spółdzielnia została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu. Jednocześnie skarżąca została pouczona o zakresie przedmiotowym spraw objętych kontrolą sądowoadministracyjną.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca oświadczyła, że organem którego skarga dotyczy jest Urząd Miejski w W., a zaskarżony akt to dokument sporządzony dnia [...] o sygnaturze: [...], który stanowi załącznik do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolą działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach wyszczególnionych w art. 3 § 2 tej ustawy. Według przywołanego przepisu, przedmiotem skargi składnej do sądu administracyjnego mogą być:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W niniejszej sprawie strona skarżąca jako przedmiot skargi określiła decyzję administracyjną, której jednak bliżej nie oznaczyła (nie podano jej daty ani sygnatury) ani też nie wskazała organu, który miałby podjąć tę decyzję. Z motywów skargi wynikało natomiast, że – w istocie - Spółdzielnia kwestionowała zachowanie organów Gminy W. akceptujących działanie Towarzystwa Budownictwa Społecznego B /podmiotu z którym Gmina zawarła umowę o zarządzanie/ który - jej zdaniem – z naruszeniem obwiązujących przepisów doprowadził do rozwiązania z nią umowy najmu komunalnego lokalu użytkowego, a następnie zawarł z nią nową umowę najmu na ten lokal, wprowadzając wyższą niż dotychczas stawkę czynszu. Skarżąca podważała sposób i tryb rozwiązania /lub zmiany/ dotychczasowej umowy najmu oraz wskazywała na "braki formalne wymagane przy wprowadzeniu zmian stawek czynszowych". Stwierdziła, że "w dotychczasowej procedurze związanej ze zmianą czynszu Najemca otrzymuje podstawę prawną (w tym przypadku uchwałę Zarządu Miasta) w oparciu o którą wprowadza się zmiany. W przedstawionym przypadku procedury takiej nie zastosowano. Stawki czynszowe jakie nieprawnie wymusił na Zarządzie WTBS nie mają umocowania prawnego". W wyniku tych "uchybień formalno-prawnych", zdaniem Spółdzielni, dla wynajmowanego przez nią lokalu "wprowadzone zostały rynkowe ceny czynszu".

W odpowiedzi na wezwanie Sądu Spółdzielnia sprecyzowała przedmiot skargi w ten sposób, że jako zaskarżony akt wskazała pismo z dnia [...] ([...]) sporządzone przez Spółkę z o.o. C w W., adresowane do Urzędu Miejskiego w W. Wydziału Infrastruktury Miasta, przy którym przekazano wniosek Spółdzielni z dnia 16 czerwca 2004 r. o przywrócenie stawki czynszu za zajmowany przez nią lokal użytkowy do wysokości stawki obowiązującej za wynajmowane od Gminy W. inne lokale użytkowe /tj. do kwoty 3,61 zł/, celem skierowania tego wniosku do Prezydenta W. Natomiast jako organ, którego działalność zaskarża wskazała Urząd Miejski W.

Wobec poczynionych przez Spółdzielnię wyjaśnień precyzujących skargę, należy stwierdzić, że wskazane przez nią – jako skarżony akt – pismo z dnia [...] nie zostało sporządzone przez organ administracji publicznej ani przez podmiot sprawujący w zleconym zakresie funkcje administracji publicznej, lecz przez podmiot prawa handlowego – spółkę z o.o. Nie posiada ono cech ani decyzji administracyjnej, ani też żadnej innej formy prawnej działania organów administracji publicznej, wymienionej w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotowy dokument nie może być zatem zaskarżony do sądu administracyjnego. Na marginesie Sąd zauważa, że nie jest zrozumiałe dlaczego akurat ten dokument został przez Spółdzielnię wskazany jako zaskarżony akt, skoro sama podkreśla, że zawiera on dla niej korzystne tezy. Sąd nie może również rozpoznać skargi na - jak to sprecyzowała Spółdzielnia - Urząd Miejski w W., ponieważ nie jest to organ administracji publicznej, którego działalność lub bezczynność mogłaby być przedmiotem skargi w rozumieniu przywołanego wcześniej przepisu. Organami tym – jeżeli chodzi o działalność Gminy – są niewątpliwie Prezydent oraz Rada Miejska. Urząd Miejski jest natomiast zorganizowanym zespołem osób przy pomocy którego Prezydent /ale również i Rada/ wykonuje swoje zadania /art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz. U. z 2001r, Nr 142, poz. 1591 z późn. zm./.

Skoro skarżąca, pouczona przez Sąd co do tego, co może być przedmiotem skargi, sprecyzowała ją we wskazany wyżej sposób, Sąd zobligowany był do tak określonego przedmiotu skargi się odnieść.

Niezależnie od powyższego zauważyć również trzeba, że z treści skargi wynika, iż Spółdzielnia raczej kwestionuje działalność organu wykonawczego Gminy – Prezydenta W. Analiza zawartych w skardze zarzutów i przedstawiony w niej stan faktyczny wskazuje, że spór toczy się pomiędzy Spółdzielnią a organem reprezentującym Gminę (Prezydentem) i dotyczy stosunku cywilnoprawnego jaki wiąże skarżącą oraz Gminę i warunków wynikających z umowy najmu lokalu użytkowego. Spółdzielnia kwestionuje zarówno tryb rozwiązania poprzedniej umowy najmu, tryb nawiązania nowej umowy jak i warunki tej umowy /stawkę czynszu najmu/. Niezależnie zatem, czy w sprawie miało miejsce rozwiązanie umowy najmu łączącej Spółdzielnię i Gminę a następnie zawarcie nowej umowy /jak uważa skarżąca/, czy też zmiana warunków umowy /jak podnosi Gmina/ nie budzi wątpliwości, że wszystkie te czynności mają charakter cywilnoprawny a nie administracyjnoprawny. Pomimo więc, że skarżąca twierdzi, iż zaskarżyła decyzję administracyjną, to wszystkie opisywane przez nią /i kwestionowane/ czynności podejmowane w imieniu Gminy nie mają charakteru decyzji administracyjnej / tj. władczego, jednostronnego przejawu woli organu administracji publicznej, rozstrzygającego sprawę administracyjną na podstawie powszechnie obowiązującego przepisu prawa, skierowanego do indywidualnego podmiotu/, przede wszystkim z tego względu, że podejmowane były w sprawie cywilnej, w której strony umowy występują jako równe podmioty. Przedmiotem oceny Sądu nie mogą być również "uchybienia formalno-prawne w wyniku których wprowadzone zostały ceny rynkowe czynszu najmu". Zdaniem skarżącej, uchybienia te polegają na zmianie przez Gminę /na istotnym podwyższeniu/ czynszu najmu, bez wcześniejszej uchwały właściwego organu. Zaznaczyć bowiem należy, że zarzuty te podnoszone są w kontekście umowy cywilnoprawnej – a nie konkretnego aktu administracyjnego rozumianego jako jednostronny przejaw woli organu podejmowanego w sprawie z zakresu administracji publicznej /Spółdzielnia nawet takiego aktu nie wskazała/ – nie podlegają zatem kognicji sądu administracyjnego. Cywilnoprawny charakter stosunku łączącego Spółdzielnię i Gminę W. eliminuje możliwość skarżenia przed sądem administracyjnym czynności podejmowanych przez organy gminy kształtujących ten stosunek. Wszelkie spory, jakie mogą powstać na tle łączącej skarżącą i gminę umowy cywilnoprawnej podlegają natomiast rozpoznaniu przez sądy powszechne.

Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną odrzucił. Skoro bezpośrednio z treści skargi wynikało, że podlega ona odrzuceniu, Sąd nie żądał od niej wpisu (art. 222 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) a ponieważ jest to jedyny koszt do jakiego strona na tym etapie byłaby zobowiązana, nie nadano biegu wnioskowi o zwolnienie od kosztów sądowych.

Biorąc powyższe pod uwagę postanowiono jak w sentencji.