Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 591/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162, art.150,art.147 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant Anna Kalisiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie powstania długu celnego, określenia podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 162 § 1 i art. 163 § 2 i 3, w związku z art. 223 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks Celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) w związku z art. 26 ustawy z dnia19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68 , poz. 623) Dyrektor Izby Celnej omówił M. K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego Nr [...] z dnia [...]

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]. nr [...] Panu M. K. zostało uznane przez organ celny za skuteczne w dniu 13 sierpnia 2004r.

Stosownie do art. 147 § 1 i § 4 pkt. 1 ustawy Ordynacja Podatkowa, w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy, strona obowiązana jest do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, w przypadku niedopełnienia opisanego wyżej obowiązku, pismo uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem.

Pismem z dnia 24 maja 2005r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu

25 maja 2005r. skarżący wniósł odwołanie od wyżej wskazanej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący podniósł, iż nie mógł odebrać przedmiotowej decyzji, z uwagi na jego nieobecność w kraju, w miesiącach lipiec i sierpień 2004r. Wskazał również, iż o prowadzonym postępowaniu podatkowym dowiedział się w dniu 20 maja 2005r. na skutek podjętych przez organ czynności egzekucyjnych.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej należności celne i podatkowe, w niniejszej sprawie nie było możliwe, bowiem strona pomimo, że złożyła stosowny wniosek w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia oraz dopełniła wymaganych czynności, to jednak nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu i tym samym nie zostały wypełnione wszystkie przesłanki z art.162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.).

Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż w okresie prowadzenia postępowania podatkowego skarżący wyjechał za granicę, nie podając adresu dla doręczeń, jak również nie ustanowił w tym czasie pełnomocnika dla doręczeń.

Zdaniem organu, strona miała świadomość toczącego się postępowania przed organami celnymi i winna była przewidzieć sytuację, w której doręczenie decyzji może spowodować ujemne skutki ze względu na niezachowanie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji /w dniu 10 lutego 2004r. doręczono stronie postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w wszczynające postępowanie/.I

Strona skarżąca otrzymała postanowienie Dyrektora Izby Celnej wydane w dniu [...]. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wskazanej wyżej decyzji w dniu 16 lipca 2005r. i nie zgadzając się ze stanowiskiem organu skierowała w dniu 1 sierpnia 2005r. Idata nadania pisma w urzędzie pocztowymi do tut. Sądu, za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej , skargę na powyższe postanowienie.

Skarżący w piśmie z 1 sierpnia 2005r. podniósł, że zamieszkujący wspólnie ze skarżącym domownicy nie potwierdzają faktu prób doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego , w czasie jego pobytu za granicą, nadto podał, że nie został pouczony o obowiązku ustanowienia pełnomocnika dla doręczeń, ani nie wezwano go do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem zaskarżonego postanowienia i nie zażądano zgłoszenia dowodów potwierdzających brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Zarzucił organowi kierowanie korespondencji na stary adres, mimo, że wskazał nowe miejsce zamieszkania.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu postanowienia z dnia 11lipca 2005r. oraz dodatkowo wyjaśnił (w odpowiedzi na stawiane w skardze zarzuty) , iż :

- zarzut braku pouczenia o uprawnieniu ustanowienia pełnomocnika, jest próbą przeniesienia odpowiedzialności za brak dbałości o swoje sprawy na organy celne,

- ciężar udowodnienia przyczyn uchybienia terminowi spoczywa na stronie, organ jedynie ocenia okoliczności i przedstawione dowody,

- organ wyznacza stronie siedmiodniowy terminu do zapoznania się z mate- riałem dowodowym zebranym w sprawie - przed wydaniem decyzji (art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Do postanowień nie ma zastosowa- nia wskazany przepis. (art.219),

- pierwsza informacja o zmianie adresu pojawiła się dopiero w piśmie z dnia 24 maja 2005r. zawierającym odwołanie i wniosek o przywrócenie terminu,

Organ celny w odpowiedzi na skargę z dnia 31 sierpnia 2005r. wniósł o oddalenie skargi M. K..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Termin do wniesienia środka zaskarżenia jest terminem ustawowym zawitym.

Przepis art.162 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość przywrócenia terminu w sytuacji gdy zainteresowany uprawdopodobni /przedstawi wiarygodne okoliczności/, że naruszenie terminu nastąpiło bez jego winy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.

W niniejszej sprawie na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że skarżący M. K. wiedział o toczącym się postępowaniu celnym, gdyż postanowienie o wszczęciu tego postanowienia zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 lutego 2004r. zaś postanowienie dotyczące wyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zostało osobiście odebrane przez skarżącego.

Decyzja określająca skarżącemu dług celny została doręczona w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej a odwołanie od tej decyzji zostało wniesione dopiero

25 maja 2005r., a więc po upływie około 8 miesięcy od daty doręczenia decyzji. Wprawdzie skarżący zaprzecza aby przesyłka była awizowana jednakże w aktach sprawy celnej znajduje się koperta zawierającą decyzję ze stosownymi stemplami i adnotacjami poczty.

Skarżący twierdzi, że nie mógł się zastosować do obowiązku wynikającego

z art. 147 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiącego że w razie wyjazdu za granicę co najmniej na 2 miesiące, strona obowiązana jest do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń, ponieważ o tym obowiązku nie został pouczony. Zarzut braku wiedzy co do obowiązku wynikającego z obowiązujących przepisów prawnych

w tym przypadku nie może być uwzględniony bowiem skarżący nie powiadomił organu o zamiarze wyjazdu zagranicę i o tym ile czasu nieobecność w Kraju będzie trwała. W związku z tym skarżący nie mógł uzyskać od organu stosownego pouczenia.

W tych okolicznościach należy podzielić stanowisko organu odwoławczego,

iż kilkumiesięczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy a usprawiedliwieniem zwłoki nie jest fakt wyjazdu za granicę.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę przyznaje, że adres Urzędu Skarbowego został podany nieprawidłowo na ostatniej stronie decyzji z dnia 10 sierpnia 2004r. gdzie wskazano komu do wiadomości doręczono tą decyzję. Ten błąd oceniony został jako niemający żadnego znaczenia w sprawie i ocenę tę Sąd w pełni podziela.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.