Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2707/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 58 par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1, art. 225
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi K. F. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2021 r., [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu, K. F. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi oraz kwotę 100 (sto) złotych, stanowiącą nadpłatę z tytułu wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2021 r., [...] Główny Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD), działając w oparciu o art. 123 § 1 i 2 w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.) odmówił zawieszenia postępowania prowadzonego w sprawie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] i numerze blankietu [...], udzielonego dnia [...] maja 2015 r. przedsiębiorcy – K. F. (dalej: skarżący).

Odmawiając zawieszenia postępowania organ wskazywał, że w sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia uzależnione byłoby merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w oparciu o art. 7d ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 919 ze zm.; dalej: u.t.d.). Podkreślał, że wydanie decyzji w przedmiocie zawieszenia zezwolenia nie jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny skargi na decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji.

W treści postanowienia organ zawarł pouczenie o jego niezaskarżalności w drodze zażalenia.

Pismem z 30 września 2021 r. skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie. W uzasadnieniu wskazywał, że nie kwestionuje faktu posiadania przez decyzje o utracie dobrej reputacji przymiotu ostateczności. Podkreślał jednak że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie ogranicza zawieszenia postępowania tylko do sytuacji gdy wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, ale przewiduje zawieszenie postępowania także wtedy gdy rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego należy do Sądu. W jego ocenie, wynik postępowania sądowego prowadzonego w sprawie dotyczącej utraty dobrej reputacji ma wpływ na postępowanie dotyczące zawieszenia zezwolenie bowiem bezpośrednim skutkiem utraty dobrej reputacji jest zawieszenie zezwolenia, a w postępowaniu dotyczący zawieszenia zezwolenia organ nie bada na nowo przesłanki dotyczącej oceny utraty dobrej reputacji tylko stosuje zawieszenie niejako automatycznie w następstwie wydania decyzji dotyczącej dobrej reputacji. Tym samym faktycznym skutkiem decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji, w przypadku przewoźnika którego głównym przedmiotem działalności jest transport, jest zakaz jej prowadzenia. Nadmieniał, że odebranie dobrej reputacji a w konsekwencji zawieszenie licencji pociągnie za sobą konsekwencje finansowe, które mogą skutkować koniecznością złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej odrzucenie, wskazując na niedopuszczalność skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta odbywa się w trybie i na zasadach określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 225 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Merytoryczne rozpatrzenie skargi, każdorazowo poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tego powodu nastąpi w szczególności w sytuacji, w której skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie GITD z [...] września 2021 r. odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

W myśl art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18) nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. stronie służy zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Ratio legis wskazanych zmian było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne, przy jednoczesnym wyłączeniu możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że strona niezadowolona z tego rodzaju rozstrzygnięcia nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli, ponieważ stosownie do art. 142 k.p.a. może je kwestionować w treści środka odwoławczego oraz skardze do sądu administracyjnego (tu we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionym od decyzji z [...] września 2021 r. lub skardze na decyzję wydaną po jego rozpoznaniu) (por. NSA w wyroku z 18 czerwca 2013 r., II OSK 2296/12; w postanowieniu z 19 listopada 2013 r., II OSK 1272/12 oraz w wyroku z 22 października 2013 r., II OSK 1188/12 – dostępne w CBOSA).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 stycznia 2015 r., II OSK 1590/13: "Przepis art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, w drodze odrębnej skargi, jest wyłączona w sprawach, które w toku postępowania administracyjnego są załatwiane postanowieniem, na które nie służy zażalenie. (dostępne w CBOSA).

Z powyższą sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy.

Reasumujące stwierdzić należy, że niedopuszczalność zaskarżenia w drodze zażalenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania wynika wprost z art. 101 § 3 k.p.a. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a., jak również nie wpisuje się w żadną inną kategorie aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., w związku z czym nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 oraz art. 225 p.p.s.a.