Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1888/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2005 r. sprawy ze skargi T. B. na uchwałę Rady W. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie strefy płatnego parkowania postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2003 r. Rada W. działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 42, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 13b ust. 3 i 4 i art. 13f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838

ze zm.), podjęła Uchwałę Nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat.

Skarżący – T. B. w dniu 24 czerwca 2004 r. – działając na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.) – wezwał Radę W. do zmiany ww. uchwały żądając wskazania prawidłowej podstawy prawnej uchwały, zmiany granic strefy płatnego parkowania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej dla osób prowadzących działalność gospodarczą w lokalach przyległych do dróg objętych opłatą za parkowanie.

W odpowiedzi na wezwanie, Zastępca Dyrektora Biura Prezydenta Urzędu Miasta W. poinformował, że w dniu 29 grudnia 2003 r. Zastępca Prezydenta W. udzielił odpowiedzi na propozycje zmian w ww. uchwale. Stanowisko merytoryczne w sprawie nie uległo zmianie.

Następnie, w dniu 30 sierpnia 2004 r. Pan T. B.,

za pośrednictwem Rady W., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady W.

Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wnosił o jej odrzucenie podnosząc, iż skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, względnie o jej oddalenie z powodu braku wykazania przez skarżącego interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że skarga podlega odrzuceniu, jeżeli z innych przyczyn (innych niż wymienione w punktach 1-5) - wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Jak wynika z akt sprawy na tę samą uchwałę Rady W.

Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. skarżący składał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 19 lutego 2004 r. Sąd postanowieniem z dnia 12 maja 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 350/04 skargę odrzucił

z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu do jej wniesienia. Orzeczenie jest prawomocne.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 czerwca 2002 r. w składzie 7 sędziów sygn. akt OSA 2/02 (ONSA 2003/1/2), instytucja wezwania, o której mowa w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) jest odpowiednikiem środka odwoławczego, o jakim mowa w art. 52 § 4 ustawy p.p.s.a.. Środek odwoławczy na dane rozstrzygnięcie można wnieść tylko raz. Ta sama osoba nie może wielokrotnie składać wezwania do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W związku z powyższym, Sąd uznał wniesienie skargi za niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak z sentencji.