Postanowienie NSA, sygn. akt III FZ 530/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par 1 i par 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Stachurski, , , po rozpoznaniu w dniu 14 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 482/22, w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 7 grudnia 2021 r., nr 1401-IEW1.4123.35.2021.6.AD, w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich p o s t a n a w i a oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 21 kwietnia 2022 r., III SA/Wa 482/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił P. L. (dalej: "skarżący") wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 7 grudnia 2021 r., nr 1401-IEW1.4123.35.2021.6.AD, wydanej w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2017 roku. Sąd pierwszej instancji, przedstawiając przyczynę odmowy wstrzymania skarżonej decyzji, wskazał na zbyt ogólnikową argumentację przedstawioną przez skarżącego na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący nie wykazał bowiem, jakie trudne do odwrócenia skutki lub jaką znaczną szkodę wywoła wykonanie spornej decyzji, nie dołączył również żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację finansową, które pozwoliłyby uprawdopodobnić podnoszone okoliczności, a także nie powołał konkretnych faktów i zdarzeń świadczących o zasadności wstrzymania wykonania wskazanej decyzji.

W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie skarżący zarzucił:

- naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), poprzez niezasadną odmowę wstrzymania wykonania spornej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w sytuacji, gdy wnioskodawca wykazał, że wykonanie decyzji na obecnym etapie spowodowałoby u niego znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki,

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że skarżący nie wykazał jakie trudne do odwrócenia skutki lub szkodę wywoła wykonanie skarżonej decyzji.

W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie o wstrzymaniu wykonania spornej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację dodając, że obecnie w wyniku podjęcia nowego rodzaju działalności gospodarczej potrzebuje środków finansowych na jej rozwój. Egzekucja kwot orzeczonych skarżoną decyzją faktycznie zablokuje możliwość rozwoju prowadzonej działalności. Działalność ta jest jedynym źródłem utrzymania skarżącego, a w obecnym okresie trwa zwiększony popyt na jego usługi. Skarżący ma szansę wygenerowania znacznych zysków i poczynienia oszczędności, których w przyszłości może potrzebować na spłatę ewentualnych zobowiązań. Wykonanie decyzji spowoduje natomiast niemożność zatrudnienia przez skarżącego pracowników, co z kolei przełoży się na ilość zleceń, które będzie w stanie przyjąć i wykonać.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a.), co nie wpływa jednakże na to, że przesłanką wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez wnioskodawcę okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje przesłanki pozytywne uwzględnienia wniosku, które stanowią: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W rozpoznawanej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący uzasadnił m.in.: pandemią Covid-19, która skutkowała koniecznością podjęcia nowego rodzaju działalności gospodarczej, potrzebującej środków finansowych na rozwój; a także twierdzeniem, że egzekucja kwot orzeczonych skarżoną decyzją faktycznie zablokuje możliwości rozwoju tej działalności, tj. spowoduje niemożność zatrudnienia przez skarżącego pracowników, co z kolei przełoży się na zmniejszenie ilości zleceń, które będzie w stanie przyjąć i wykonać, a w konsekwencji brakiem możliwości wygenerowania znacznych zysków i poczynienia oszczędności, których w przyszłości może potrzebować na spłatę ewentualnych zobowiązań.

Powyższa argumentacja, jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji, polega tylko na przytoczeniu ogólnych twierdzeń, które nie zostały poparte konkretnym odniesieniem się do sytuacji materialnej i możliwości finansowych skarżącego. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie podał nawet wysokości przychodów uzyskiwanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz kosztów ich uzyskania. Sąd nie mógł zatem ocenić, czy rzeczywiście wykonanie skarżonej decyzji zagraża interesom ekonomicznych wnioskodawcy. Powyższe skutkuje tym, że nie sposób przyjąć, że powołane okoliczności uprawdopodabniają spełnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto, faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Podsumowując, sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był sformułowany w sposób niewystarczający dla jego uwzględnienia, w szczególności nie został w żaden sposób uprawdopodobniony. Tym samym, zarzuty podniesione w zażaleniu nie zasługiwały na uwzględnienie albowiem Sąd odniósł się do wszystkich wskazanych we wniosku okoliczności, uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sposób prawidłowy oraz dokładnie wyjaśnił, że powodem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest brak uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.