Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 916/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 18 ust. 1, art. 18 ust. 10
journal: Dz.U. 2012 poz 1356
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K.R.A. "Ł." w W. M. i E.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji cofającej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę K.R.A. "Ł." w W.M.


UZASADNIENIE

W dniu 23 lipca 2012 r. Burmistrz S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia Pani H.D. zazwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczo - przemysłowym, D.M. 17A. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...] Burmistrz S. cofnął zezwolenie nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, udzielone na wniosek Pani H.D. prowadzącej sklep spożywczo - przemysłowy w D.M. 17A. Organ pierwszej instancji podał, że w dniu 17 lipca 2012 r. do Burmistrza S. wpłynęło pismo od Pana S.S., mieszkańca miejscowości D.M., w którym poinformował o fakcie spożywania alkoholu na terenie punktu sprzedaży, a także powtarzających się awanturach wszczynanych przez osoby pijące w tym sklepie alkohol, wymagających interwencji policji. W celu wyjaśnienia sprawy w Urzędzie Miejskim w S. został przeprowadzony dowód z zeznań świadków. Po rozpatrzeniu całości materiału dowodowego uznano za udowodnione, że w punkcie sprzedaży alkoholu D.M. 17A miało miejsce nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym i na kredyt oraz nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych w ten sposób, że alkohol był spożywany w punkcie sprzedaży, mimo że było to niedopuszczalne ze względu na posiadanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu przeznaczonego do spożycia wyłącznie poza miejscem sprzedaży.

Z decyzją tą nie zgodziła się Pani H.D. reprezentowana przez pełnomocnika Panią I.D. i wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wnosząc o jej uchylenie. W obszernym uzasadnieniu odwołania zainteresowana wskazała na naruszenie art. 77 i art. 80 Kpa "poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i jednostronne potraktowanie dowodów poprzez pominięcie dowodów korzystnych dla strony, naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, w szczególności poprzez nieudostępnienie w całości materiałów sprawy w początkowej fazie postępowania, naruszenie art. 9 Kpa poprzez brak stosownych pouczeń strony o zakresie przysługujących jej uprawnień w postępowaniu oraz naruszenie zasady praworządności poprzez faktyczne przyznanie przez organ przymiotu strony S.S.". Ponadto skarżąca podała, że już przed wszczęciem postępowania w sprawie "z góry" założono cofnięcie jej zezwolenia. Potwierdza to odezwa skierowana przez Sekretarza Gminy Pana R.G. (prowadzącego następnie postępowanie) do mieszkańców miejscowości D.M.. Zeznania świadków nie potwierdziły by zdarzenie, które stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania miało miejsce. Świadkowie powołani z inicjatywy Pana S.S. w sposób ogólnikowy zeznali, że znane są im przypadki spożywania piwa na terenie sklepu lub poza sklepem. Zeznania świadków były nielogiczne, świadczy o tym m.in. fakt, iż niektórzy z nich (mieszkający daleko od sklepu) widzieli przez okna spożywanie alkoholu w sklepie, inni zaś widzieli w sklepie osoby spożywające wódkę, w sytuacji gdy właścicielka nie posiadała zezwolenia na sprzedaż takiego alkoholu. Organ rozstrzygający oparł się na wyrwanych z kontekstu stwierdzeniach świadków. Na podstawie zeznań świadka Pani R.M. "przyjęto za udowodnione, że miała miejsce sprzedaż alkoholu nieletnim m.in. na podstawie tego, że świadek widział z okna z czym dzieci wychodzą ze sklepu. Tak jak było podnoszone w piśmie ustosunkowującym się do zebranego materiału dowodowego świadek nie mógł czegoś takiego zobaczyć chociażby ze względu, że dom Państwa M. znajduje się w dość sporej odległości od sklepu oraz, że na granicy działki sklepu w stronę domu M. rosną drzewa liściaste zasłaniające widok na sklep (organ rozstrzygający sprawę nie wziął tego w ogóle pod uwagę). Mimo, że zeznanie to powtórzone zostało przez świadka Panią S.D., to z uwagi na niedorzeczność opisywanej sytuacji i brak faktycznych możliwości zaistnienia jej, uwidacznia się obraz zmowy czy porozumienia świadków, których zeznaniom nie można dać wiary. Strona również podnosiła i utrzymywała, że nie sprzedaje alkoholu nieletnim, a dostęp nieletnich do alkoholu może wynikać z tego, że mają dorosłych kolegów, znajomych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania decyzją [...] z dnia [...] listopada 2012 r. uchyliło w całości przedmiotową decyzję Burmistrza S. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

W czasie ponownego rozpoznawania sprawy, w dniu 13 lutego 2013 r. do Burmistrza S. wpłynął wniosek Pani I.D. o wyłączenie z udziału w przedmiotowym postępowaniu Pani E.D. i Pani E.D., następnie dnia 13 lutego 2013 r. wpłynęło pismo Klubu Rodzin Abstynenckich "Ł." o dopuszczenie do postępowania na prawach strony. Organ l instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. dopuścił stowarzyszenie do udziału w postępowaniu, następnie pismami nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. wezwał kolejnych świadków na przesłuchanie w dniu 25,26,27 lutego 2013 r. W dniu 18 lutego 2013 r. do Burmistrza S. wpłynęło pełnomocnictwo dla Pani R.R. od Klubu Rodzin Abstynenckich "Ł." do zastępowania Klubu w przedmiotowej sprawie. Organ l instancji pismem z dnia [...] luty 2013, nr [...] odmówił I.D. wyłączenia E.D. i E.D.z przedmiotowego postępowania.

W dniu 17 kwietnia 2011 r. do Burmistrza S. wpłynął kolejny wniosek Pani H.D. o udzielenia informacji przez Policję na temat pytań zawartych w tymże wniosku oraz wezwanie świadków w celu przesłuchania na okoliczności podnoszone w oświadczeniach Pani E.D. i E.D.. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ l instancji pismem [...] z dnia [...] kwietnia 2013 poinformował, iż przesłał oświadczenia Pani E.D. i E.D. do Komendy Powiatowej Policji w W.M. i odmówił przesłuchania ponownie tych samych świadków, następnie w dniu 22 kwietnia wpłynęło pismo pełnomocnika Pani E.D. z uzasadnieniem jej udziału jako strony postępowania, a w dniu [...] maja 2013 r. organ l instancji pismem [...] ponownie zmienił termin zakończenia postępowania na koniec maja 2013 r., następnie do akt sprawy dołączono pismo Komendanta Policji w S. dnia [...] maja 2013 r., nr.[...] dotyczące przedmiotowego punktu sprzedaży napojów alkoholowych. W dniu 10 czerwca do Wójta Gminy S. wpłynęło kolejne pismo Pani H.D. w którym oświadczyła, iż po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym w dalszym ciągu podtrzymuje, że w jej sklepie nie dochodziło do naruszeń prawa związanego ze sprzedażą alkoholu, a cała sprawa ma na celu uniemożliwienie jej rozszerzenia działalności gospodarczej które miałoby polegać na otworzeniu baru. W dniu [...] czerwca 2013 r. Burmistrz S. decyzją nr [...] cofnął Pani H. D. zezwolenie nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w punkcie sprzedaży D.M. 17A. Z powyższą decyzją nie zgodziła się Pani H.D. i złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. ponownie uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Organ odwoławczy stwierdził, iż powodem cofnięcia zezwolenia Pani H.D. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczo – przemysłowym był argument, że z licznych zeznań świadków wyłonił się obraz notorycznego łamania na terenie sklepu przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Analizując akta sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało, że zebrany materiał dowodowy i uzasadnienie zaskarżonej decyzji uniemożliwiają dokonanie oceny w zakresie słuszności podjętego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia. Kolegium stwierdziło także, że organ l instancji wydając powyższą decyzję naruszył naczelną zasadę postępowania administracyjnego, jaką jest obowiązek podjęcia przez organ administracji wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli art. 7 Kpa, nie zebrał i nie rozpatrzył wyczerpująco całego materiału dowodowego do czego był zobligowany (art. 77 § l Kpa). Organ zwrócił również uwagę, iż cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu i poza miejscem sprzedaży z powodu nieprzestrzegania zasad obrotu napojami alkoholowymi zawartych w ustawie, a w szczególności sprzedaży alkoholu osobom nieletnim i nietrzeźwym oraz z powodu powtarzającego się w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę, wymaga zasięgnięcia opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. W aktach sprawy, zdaniem organu, brak jest protokołów pokontrolnych sporządzonych przez Burmistrza S. lub na podstawie jego upoważnienia przez straż gminną lub członków gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych w punkcie sprzedaży alkoholu przeznaczonego do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczo - przemysłowym, zlokalizowanym w miejscowości D.M. 17A, którego właścicielką jest Pani H.D., na okoliczność potwierdzenia się lub nie zarzutów w skardze Pana S.S., jak i zeznań pozostałych świadków przedmiotowego postępowania. Tut. Kolegium zauważa, iż jak wspomniano powyżej do przeprowadzenia tego typu kontroli zobowiązuje organ l instancji art. 18 ust. 8 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (j.t. Dz. U z 2012 r., poz. 1356 ze zm. – dalej jako ustawa alkoholowa), natomiast w przedmiotowej decyzji organ nie ustalił czy w sklepie były przeprowadzane kontrole przestrzegania zasad sprzedaży napojów alkoholowych przez gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych i jaki był ich rezultat.

Organ odwoławczy stwierdził także, iż Burmistrz S. bezpodstawnie uznał Panią E.D. i E.D. za strony postępowania. Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 Kpa). Organ zaznaczył, że przyznanie jednostce statusu strony jest uzależnione od przyznania w określonym zakresie przedmiotowym ochrony prawnej, nadając moc interesu prawnego. Interes prawny to interes chroniony w przepisach prawa materialnego prawa administracyjnego, które dają podstawy do władczego konkretyzowania uprawnienia (obowiązku) jednostki (Wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., l OSK 1665/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku Pani E.D. i E.D., zdaniem Kolegium, nie posiadają one interesu prawnego który można wywieść z przepisów prawa materialnego, a jest to wyłącznie interes faktyczny którym jest spożywanie alkoholu przez syna, hałas spowodowany przez pijanych mieszkańców wsi, czy otwarty punkt sprzedaży alkoholu do późnych godzin nocnych i z tych też względów nie mogą być uznane za osoby na prawach strony, a jedynie za świadków.

Z decyzją tą nie zgodził się Klub Rodzin Abstynenckich "Ł." w W.W. (dalej jako Skarżący). W wywiedzionej dnia 17 września 2013 r. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżący zarzuca naruszenie przepisów postępowania polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całości materiału dowodowego w sprawie (art. 7, art. 76 § 1 i art. 80 Kpa), naruszenie art. 8 Kpa poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, naruszenie art. 8 Kpa w zw. z art. 138 § 1 i § 2 Kpa poprzez naruszenie zasady zaufania przejawiającej się w ponownym cofnięciu sprawy do organu I instancji, naruszenie art. 107 § 2 Kpa poprzez stosowanie dowolności w wydawaniu decyzji, niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji. Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia art. 18 ust. 1 i 10 ustawy alkoholowej poprzez błędne przyjęcie, że nie zostały udowodnione fakty powodujące cofnięcie koncesji. W oparciu o powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ powołał się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji podkreślając, że organy nie mogą działać tylko na podstawie pomówień i nie sprawdzonych informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka nie zachodzi.

Zgodnie z brzmieniem art. 18 ust. 1 ustawy alkoholowej sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży.

W myśl natomiast art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) i pkt 2 i 3 cytowanej ustawy, zezwolenie o którym mowa w ust. 1 może być cofnięte w przypadku nieprzestrzegania

określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt i pod zastaw i na skutek powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Z dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 1) ustawy alkoholowej wynika natomiast, na co słusznie wskazał organ II instancji, iż nie zostaną naruszone zasady obrotu napojami alkoholowymi, jeżeli zachowanie osoby, której sprzedano alkohol, nie wskazywało, iż osoba ta znajduje się w stanie nietrzeźwym. Wobec różnej bowiem tolerancji alkoholu przez różne osoby może zdarzyć się w praktyce taka sytuacja, że alkohol zostanie sprzedany osobie faktycznie nietrzeźwej, choć jej zachowanie wcale nie będzie wskazywało na to, iż znajduje się ona w tym stanie (zob. wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 880/06 z dnia 2 sierpnia 2006 r.,tak również: G. Zalas [w:] I. Skrzydło-Niżnik, G. Zalas "Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Komentarz, Doktryna, Orzecznictwo", Zakamycze 2002 r., s. 348-349). Ponadto organ zezwalający cofa zezwolenie w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Organ zezwalający lub, na podstawie jego upoważnienia, straż gminna lub członkowie gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych dokonują także kontroli przestrzegania zasad i warunków korzystania z zezwolenia art. 18 ust. 8 ustawy alkoholowej.

Stwierdzić należy także, za organem Ii instancji, że w przedmiotowej sprawie nie został rozpatrzony wnikliwie cały materiał dowodowy, a niektóre tezy i twierdzenia nie są poparte żadnymi wiarygodnymi dowodami. Organ l instancji nie uzasadnił także w sposób przekonujący dlaczego wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o zeznania wyłącznie świadków skarżących punkt Pani

H.D.. W uzasadnieniu swojej decyzji Burmistrz S. wskazał, iż część świadków pochodzi z poza wsi i ze względu na odległość nie bywali w tym sklepie często, natomiast nie podniósł tego argumentu np. do Pani M.Ś., która zeznała do protokołu, że mieszka na kolonii daleko od sklepu lub Pana M.W., który zeznał, iż bywał rzadko w sklepie. Organ l instancji nie odniósł się również do protokołu Pani J.W., gdzie stwierdzono, iż zeznawała z kartek które następnie kazano jej schować, przyjął również za wiarygodne zeznania Pani S.D., która była pracownikiem Pani H.D., a odmówił wiarygodności zeznaniom Pani A.K. która jest jej obecnym pracownikiem. Organ l instancji podjętą decyzję oparł o

zeznania Pani E.D., a nie wziął pod uwagę faktu, że jest ona spokrewniona z rodziną właścicieli konkurencyjnego sklepu. Ponadto jak słusznie zauważyło Kolegium, organ l instancji nie uzasadnił w pełni dlaczego przyjął za wiarygodne zeznania świadków skarżących, które nie są poparte żadnymi innymi dowodami np. protokołami kontroli przedmiotowego punktu sprzedaży Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, czy dokumentami sporządzonymi przez Policję. Tym samym organ l instancji naruszył art. 107 § 3 kpa nie uzasadniając w sposób dostateczny swojej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie stwierdziło, iż "uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 kpa). Motywy rozstrzygnięcia powinny być tak ujęte by strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu (wyrok NSA OZ w Gdańsku z 6 maja 1999 r. II SA/Gd 134/97). Organ powinien więc po otrzymaniu zawiadomienia o podejrzeniu sprzedaży alkoholu wbrew obowiązującym przepisom prawa nasilić kontrole w zaskarżonym punkcie w celu ustalenia stanu faktycznego". Należy również wskazać, iż świadkowie przeciwni Pani H.D. zeznali, że dochodziło do notorycznych zakłóceń porządku publicznego w punkcie sprzedaży alkoholu lub w jego obrębie oraz, że był on otwarty do późnych godzin nocnych. W aktach sprawy brak jest dowodu na potwierdzenie tego stanu rzeczy. Z informacji Policji przekazanych w pismach z dnia [...] stycznia 2013 nr [...]i z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] wynika, iż były przeprowadzone dwie interwencje 7 czerwca 2012 r. i 25 czerwca 2013 r. Podczas pierwszej interwencji "zastano w obrębie sklepu E.D. pod wpływem alkoholu spożywającego piwo". Nie ustalono jednak, na co wskazuje materiał dowodowy, jak długo w obrębie sklepu osoba ta przebywała, a także gdzie piwo zostało zakupione (w miejscowości znajdują się dwa sklepy sprzedające piwo). Nie ustalono również czy "osoba sprzedająca w sklepie wyraziła zgodę na spożywanie alkoholu przez osobę kontrolowaną i czy w ogóle miała świadomość, że na terenie sklepu jest on spożywany". Należy podkreślić, iż samowolne, wbrew woli sprzedawcy alkoholu, jego spożycie przez klienta w sklepie, w którym go zakupił, nie jest samo przez się przejawem nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych przez podmiot posiadający zezwolenie na sprzedaż alkoholu do spożycia poza miejscem sprzedaży, w rozumieniu przepisów art. 18 ust. 10 pkt 2 i art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy alkoholowej, a tym samym jest niewystarczające do cofnięcia zezwolenia (Wyrok NSA w Warszawie, II GSK 71/10 z dnia 4 marca 2011 r., www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do drugiej interwencji to także nie ustalono czy alkohol spożywano na miejscu, nie zatrzymano żadnych sprawców wykroczenia, a jedynie stwierdzono, że w obrębie budynku znajdują się rozrzucone kapsle oraz kilka pustych butelek "co mogło świadczyć o spożywaniu napojów alkoholowych". Poza tym z pisma Komendanta Powiatowego Policji w W.M. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] wynika, iż żaden ze świadków nie zawiadamiał Policji o nadużyciach, tak aby Policja mogła na bieżąco podejmować interwencje.

Z powyższego w sposób oczywisty wynika, iż organ I instancji naruszył rozpoznając przedmiotową sprawę szereg przepisów postępowania administracyjnego, co zauważył organ odwoławczy i z tych powodów skierował sprawę do ponownego rozpoznania.

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż nie są uzasadnione zarzuty skargi odnoszące się tak do naruszenia zasady zaufania do organów, jak i do niewyczerpującego rozpoznania całości materiału dowodowego. Sąd zwraca uwagę, że to właśnie organ II instancji wnikliwie i całościowo spojrzał na przedmiotowe zagadnienie, dopatrując się szeregu uchybień organu I instancji. Działanie organu II instancji w tym zakresie wypełnia przesłanki zasady zaufania obywateli do organów administracji i jednocześnie potwierdza obowiązująca zasadę wnikliwości postępowania.

Ze względu na powyższe, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił skargę oddalić.