Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 607/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi V. S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę WSA/wyr.1-sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. udzielił "V. S." Spółce z o. o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa w. na okres 6 lat.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. strona zwróciła się z prośbą o przedłużenie wyżej wskazanego zezwolenia na okres kolejnych 6 lat.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P. na podstawie art.207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej Ordynacja podatkowa) i art. 8, art. 118, art. 129 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ( Dz. U. nr 201, poz. 1540 – dalej ustawa o grach hazardowych) odmówił "V. S." Spółce z o. o. przedłużenia zezwolenia na okres dalszych 6 lat. W uzasadnieniu decyzji podniósł m. in., że rozpatrzenie wniosku strony przypadło na czas, w którym przestała obowiązywać ustawa o grach i zakładach wzajemnych, a jej miejsce zajęła ustawa o grach hazardowych, w której zostały również zawarte normy intertemporalne regulujące kwestie międzyczasowe, a więc opisujące sposób rozstrzygania w sprawach uruchomionych przed jej wejściem w życie. Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zezwolenia o których mowa w art. 129 ust. 1 nie mogą być przedłużane. Brak zgody ustawodawcy na przedłużanie dotychczas wydanych zezwoleń powoduje, ze wniosek w tym względzie nie może być załatwiony pozytywnie.

W dniu [...]lutego 2010 r. spółka wniosła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem. Zaskarżonej decyzji odwołująca zarzuciła naruszenie :

1) art. 138 ust. 1, art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 2 Konstytucji RP,

2) art. 120, art. 121 § 1w zw. z art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej,

3) art. 6, art. 8 w zw. z art. 35 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu odwołania wskazano m. in., że zakaz przedłużania zezwoleń, o których mowa w art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych dotyczyć może jedynie sytuacji, w których wniosek w tym zakresie został złożony po dniu wejścia w życie tej ustawy, a więc po dniu 1 stycznia 2010 r. Ponadto organy administracji dopuściły się zamierzonej bezczynności przy rozpatrywaniu wniosku strony, aby nie został on rozpatrzony na podstawie uprzednio obowiązujących, korzystnych dla strony regulacji. Odwołująca wskazała m. in. także, że zawsze gdy nie ma podstaw materialnych do wydania decyzji, gdyż podstawy te odpadły na skutek zmiany stanu prawnego, przepisy przejściowe przewidują umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego i zbędnego. Tak też ustawodawca uczynił w wypadku zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Nie uczynił tego jednak w sposób analogiczny w odniesieniu do przedłużania zezwoleń na prowadzenie działalności w tym zakresie, jeśli wniosek o przedłużenie został złożony przed wejściem w życie ww. ustawy. Zatem ustawodawca nie uznał wcale tych postępowań za bezprzedmiotowe. Ten fakt musi zatem rzutować na treść i wykładnię art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Nakazuje to bowiem przyjąć, iż zakaz wynikający z tego przepisu, niezależnie od wskazanych poniżej zastrzeżeń co do jego zgodności z Konstytucją, może co najwyżej dotyczyć tylko takich sytuacji, w których wniosek o przedłużenie zezwolenia miałby zostać złożony już po dniu wejścia w życie przedmiotowej ustawy. Taka wykładnia ww. przepisu jest w pełni uzasadniona także w świetle zasady wykładni ustaw w zgodzie z Konstytucją. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego dotyczącym ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, istota tej zasady sprowadza się do nakazu takiego stanowienia prawa, by obywatel mógł układać swoje sprawy bez narażania się na skutki prawne, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji (zob. orzeczenie TK z 24 maja 1994 r., sygn. K. 1/94, OTK w 1994 r., cz. I, poz. 10, s. 78 oraz wyrok TK z 2 czerwca 1999 r., sygn. K. 34/98, OTK ZU nr 5/1999, poz. 94, s. 482). W wyroku z 14 czerwca 2000 r., sygn. P 3/00 ). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, wymaganie zachowania przy wprowadzaniu nowych rozwiązań prawnych odpowiedniej vacatio Iegis jest niewątpliwie jednym z elementów składających się na zasadę ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Wymóg ten nie ma charakteru bezwzględnego; ustawodawca może zrezygnować z vacatio Iegis jeśli przemawia za tym konieczność natychmiastowego uwzględnienia innej wartości konstytucyjnej; w szczególnych okolicznościach może to doprowadzić nawet do odstąpienia od nakazu ochrony praw nabytych (zob. wyrok TK z 30 maja 2005 r., sygn. P 7/04, OTK ZU nr 5/A/2005, poz. 53). Co do zasady jednak wejście w życie nowego przepisu powinno być poprzedzone okresem dostosowawczym, dzięki któremu jego adresaci mogą zapoznać się z nowym rozwiązaniem prawnym i dostosować do niego swoje postępowanie. Przepisy art.129 oraz art.138 § 1 ustawy o grach hazardowych można uznać za niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Ustawodawca nie uwzględnił bowiem w tych przepisach faktu, iż w dotychczasowym stanie prawnym zapewniał przedsiębiorcom możliwość wykorzystywania składników majątku zaangażowanych w prowadzoną działalność przez okres 6 lat, a ponadto, ze względu na fakt, że uzyskanie przedłużenia na kolejnych 6 lat nie było obwarowane szczególnymi wymaganiami , również na kolejnych 6 lat. Skoro ustawa zmieniła reguły dotychczas obowiązujące, to można niewątpliwie zasadnie podnieść zarzut naruszenia wynikającej z art. 2 Konstytucji zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Spółka podniosła także, iż wbrew przepisom narzucającym organom szybkość i sprawność działania oraz regulującym terminy załatwiania spraw administracyjnych, rozpatrzenie wniosku spółki zajęło organom ponad 5 miesięcy. Przedmiotowy wniosek miał charakter standardowy i nie odznaczał się wcale znacznym stopniem skomplikowania jeśli chodzi o stan faktyczny i prawny, więc powinien zostać sprawnie i szybko załatwiony w oparciu o uprzednio obowiązujące przepisy. Odwołująca wskazała, że regulacje intertemporalne zachęcały wręcz do nadmiernego i nieuzasadnionego przedłużania trwających postępowań w tym zakresie, tak aby ich rozstrzygnięcie nastąpiło nie na podstawie obowiązujących uprzednio, korzystnych dla przedsiębiorców rozwiązań, ale według nowych, restrykcyjnych zasad. Bezsporne jest, że gdyby przedmiotowy wniosek spółki został rozpatrzony bezzwłocznie, a nawet w ramach maksymalnych terminów do jego załatwienia, nie istniałyby prawne przeszkody do jego merytorycznego rozpatrzenia. Przeszkody takie, zdaniem skarżącego powstały z uwagi na przedłużającą się procedurę.

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i art. 8, art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m. in., że zgodnie z art. 118 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ) do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 1 stycznia 2010 r. stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stanowi, iż zezwolenia o których mowa w art. 129 ust. 1 nie mogą być przedłużane. Przepis art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stanowi w sposób jednoznaczny, że zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie mogą być przedłużane. Fakt, iż ustawodawca nie uznał tych postępowań za bezprzedmiotowe, jak uczynił to w odniesieniu do wniosków o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie stanowi podstawy do dokonywania innej wykładni tego artykułu.

W doktrynie, sytuacje w których postępowanie należy uznać za bezprzedmiotowe, zostały jasno i precyzyjnie określone. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przyczyny bezprzedmiotowości postępowania mogą mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy, tj. występują wówczas, gdy brak jest podmiotu (strony) postępowania lub gdy nie istnieje sprawa, która mogłaby stanowić przedmiot postępowania. W niniejszej sprawie, żadna z powyższych przesłanek nie jest ziszczona. Z wnioskiem wszczynającym postępowanie wystąpił podmiot istniejący i prosperujący, a przedmiotem postępowania było posiadane przez ten podmiot zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

W przypadku wniosków o udzielenie zezwolenia, takowe przesłanki zachodzą, ponieważ nowa ustawa o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przenosi na grunt kasyn. Na prowadzenie kasyna gry podmiot musi uzyskać koncesję organu koncesjonującego. Natomiast, kwestie przedłużenia zezwolenia tyczą się podmiotów, które działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych już prowadzą, na podstawie udzielonego i ważnego zezwolenia. Zatem, ustawodawca mając na uwadze zasadę ochrony i trwałości praw podmiotowych słusznie nabytych, zawarł w niniejszej ustawie uregulowania dotyczące postępowania w sprawach zezwoleń wydanych pod rządami starej ustawy, w tym kwestie ich przedłużania. Ponadto, należy zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż brak przesłanki do uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej i nie oznacza, że postępowanie takie nie powinno być prowadzone. Dopiero bowiem wynik tego postępowania pozwala na ocenę zasadności wniosku strony (wyroki NSA z dnia 10 stycznia 1988 r., sygn. SA/Wr 957/88 oraz z dnia 16 stycznia 1992 r., sygn. I SA 1289/91).

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zgodności art. 129 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997r., Dyrektor Izby Celnej w P. stwierdził, iż każdy podmiot gospodarczy, prowadzący działalność ponosi ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawa o grach hazardowych nie odbiera podmiotom posiadającym zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych możliwości dalszego prowadzenia tej działalności. W art. 129 ust. 1, ustawa stanowi jednoznacznie, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast możliwość przedłużenia ważności zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, którą przewidywała nieobowiązująca już ustawa o grach i zakładach wzajemnych, nie miała charakteru promesy. W tym zakresie więc nie budowała żadnych prerogatyw in futurę. Był to zapis fakultatywny, a nie obligatoryjny. Co więcej, przedłużanie wymagało spełnienia wszystkich przewidzianych prawem warunków, notabene zarezerwowanych dla nowo ubiegających się o ten akt. W rezultacie rodziło obowiązki, które obecnie narzuca ustawa o grach hazardowych. Skoro zatem podmiot gospodarczy może nadal prowadzić działalność w zakresie gier hazardowych, a nowy tryb koncesjonowania tej działalności jest zbliżony do dotychczasowego, to wywody strony w zakresie naruszenia zasady zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa są nieuzasadnione.

Obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, z kolei jest każda osoba posiadająca obywatelstwo polskie. Wszelkie utworzone akty prawne, mają na celu dobro obywateli kraju. Kwestie zasadności ustanowionych przepisów prawa winny być zatem rozstrzygane w skali makro. Twierdzenie, że ustawa o grach hazardowych narusza zasadę zaufania obywateli do państwa prawa tylko dlatego, że wprowadza reżim w zakresie hazardu, jest zbyt ogólnikowe. Postrzeganie dobra ogółu społeczeństwa polskiego, wyłącznie przez pryzmat podmiotów oferujących usługi w zakresie gier hazardowych, stanowiłoby naruszenie zasad konstytucyjnych.

Nieuzasadnione jest również twierdzenie, że zmiany wprowadzone ustawą o grach hazardowych mają charakter arbitralny. Ograniczenia, o których mowa wyżej zostały wprowadzone przez ustawodawcę, zatem nie zależą od woli organu. Stanowią literę prawną, których przedmiot należy do obowiązku administracji publicznej. Wspomniany ustawodawca ściśle określił materię urządzania gier od 1 stycznia 2010 r. W rezultacie wykluczył jakąkolwiek swobodę w działaniu organów koncesyjnych.

Nie można uznać za zasadne wywodów pełnomocnika strony, odnośnie pozbawienia przedsiębiorców przez nową ustawę o grach hazardowych ekspektatywy nabycia uprawnień do kontynuowania działalności, którą z kolei, zdaniem odwołującego, dawała treść art. 36 ust. 3 uprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Co prawda ustawa o grach hazardowych nie przewiduje możliwości przedłużenia uprawnienia do prowadzenia działalności na podstawie uprzednio uzyskanego zezwolenia oraz w miejscach w nim wskazanych, tj. punktach gier, niemniej jednak, jak już wcześniej podnoszono, pozwala na dotychczasową działalność w zakresie hazardu, ograniczając jedynie miejsca jej wykonywania, w celu kontroli przestrzegania warunków urządzania takich gier. Należy zauważyć również, że postanowienia art. 36 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, określane przez skarżącego jako ekspektatywa nabycia, nie miały charakteru obligatoryjnego. To, że nieobowiązująca ustawa przewidywała taką możliwość nie powinno być odbierane, jako element pewny. Jedynym pewnym elementem był fakt ważności zezwolenia przez okres sześciu lat, choć ten też był obwarowany licznymi warunkami. W przypadku naruszenia jakiegokolwiek warunku zezwolenia lub ustawy, organ koncesjonujący miał prawo cofnąć takie zezwolenie. Zatem, sam fakt uzyskanie zezwolenia nie uprawniał podmiotów prowadzących działalność objętą tym pozwoleniem do formułowania wniosków dalece wybiegających w przyszłość i uzależniania prowadzenia swojej działalności od sytuacji niepewnych. Ponadto, należy zauważyć, że co do zasady orzekanie w kwestii zgodności ustawy i umów międzynarodowych z Konstytucją, na mocy ustawy z dnia 01 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zmianami) jest zastrzeżone do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego. Zatem zarzuty dotyczące naruszenia przez ustawodawcę zasady przyzwoitej legislacji, jako wykraczające poza kompetencje tutejszego organu, Dyrektor Izby Celnej w P. pozostawia bez odpowiedzi.

Komentując wywody odwołującego, odnoszące się do zachowania przy wprowadzaniu nowych rozwiązań prawnych odpowiedniej vacatio legis, która to zasada jest niewątpliwie jednym z elementów składających się na zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, Dyrektor Izby Celnej w P. zauważył, że wymóg ten nie ma charakteru bezwarunkowego, co słusznie stwierdził również w uzasadnieniu odwołania pełnomocnik spółki z ograniczona odpowiedzialnością "V. S.". W przytoczonym przez pełnomocnika wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 maja 2005 r., sygn. P 7/04 orzeczono, że ustawodawca może zrezygnować z vacatio legis jeśli przemawia za tym konieczność natychmiastowego uwzględnienia innej wartości konstytucyjnej; w szczególnych okolicznościach może to doprowadzić nawet do odstąpienia od nakazu ochrony praw nabytych.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że zgodnie z art. 4 ust.1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. Nr 62, poz. 718) akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. W przypadku przedmiotowej ustawy o grach hazardowych termin ten został dochowany, o czym stanowi również treść art. 145 niniejszego aktu.

Również, jak słusznie zauważył odwołujący powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, ocena "odpowiedniości" vacatio legis zależy od całokształtu okoliczności, zwłaszcza od przedmiotu i treści nowych przepisów oraz od tego jak dalece różnią się one od rozwiązań dotychczas obowiązujących. Obowiązująca ustawa o grach hazardowych nie prowadzi do całkowitej delegalizacji hazardu, ani też nie uniemożliwia podmiotom gospodarczym prowadzenie takiej działalności. Jak już wielokrotnie podkreślono, wprowadza ona jedynie zmiany w zakresie koncesjonowania tej działalności oraz miejsc jej wykonywania. Ponadto, podmioty posiadające ważne zezwolenie, kontynuują prowadzenie swojej działalności do czasu ich wygaśnięcia na zasadach dotychczasowych. Przez ten czas mogą jednocześnie przygotować się do nowego trybu pozyskania zgody na działalność hazardową. Ponadto przyjęła ona zasadę kontynuacji dotychczasowej działalności w punktach gier do czasu wygaśnięcia zezwolenia. Stanowi to wyraz łagodniejszej formuły przechodzenia do nowej rzeczywistości prawnej, odpowiadającej celom dostosowania się do niej.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że ustawa o grach hazardowych nie podlegała procedurze notyfikacji, ponieważ nie zawiera przepisów technicznych. Ze względu na obowiązek notyfikowania norm i przepisów technicznych, stosownie do wymogów dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21 lipca 1998 r. z późniejszymi zmianami), przepisy dotyczące takich zagadnień wyłączono do odrębnego projektu, tj. projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, które w dniu 19 stycznia 2010 r. zostały przyjęte przez Radę Ministrów. Wskazane wyżej wyłączenie umożliwiło przeprowadzenie procesu legislacyjnego i uchwalenie przepisów ustawy o grach hazardowych, bez obowiązku notyfikacji.

Odpowiadając z kolei na zarzuty naruszenia przepisów art. 120, art. 121 § 1 w związku z art. 139 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, organ uznał je za bezpodstawne.

Artykuł 120 Ordynacji podatkowej zawiera zasadę praworządności, która jest podstawową zasadą państwa prawa. Działanie na podstawie przepisów prawa oznacza działanie w ramach zakreślonych przez wymienione w art. 87 Konstytucji RP źródła powszechnie obowiązującego prawa, a mianowicie Konstytucję RP, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz akty prawa miejscowego. W literaturze podkreśla się, że działanie na podstawie przepisów prawa, to z jednej strony działanie przez organ właściwy, a z drugiej przestrzeganie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego.

Wskazuje się również, że postępowanie budzące zaufanie, o którym mowa w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, to przede wszystkim postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym dopuszcza się wnioskowane dowody, traktuje się równo interes strony postępowania i Skarbu Państwa, nie zmienia się ocen tych interesów, a materialnoprawnych wątpliwości nie rozstrzyga się na niekorzyść strony.

W niniejszej sprawie postępowanie prowadzone było w sposób należyty i dokładny. Organ wskazał, że wyrażenie zgody na przedłużenie zezwolenia rodziło te same konsekwencje i następstwa prawne, co udzielenie nowego zezwolenia. Postępowanie w tym zakresie winno zatem zostać przeprowadzone w analogiczny sposób, o czym stanowił również przepis art. 36 ust. 4 zdanie drugie ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ponadto, jednym z warunków koniecznych, które winny spełniać wszystkie zgłoszone przez wnioskujący podmiot punkty, jest usytuowanie tych punktów w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych, oddalonych co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo -wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego ( art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Z uwagi na fakt, iż odnośnie części zgłoszonych przez wnioskodawcę lokalizacji, brak było dokumentów potwierdzających spełnienie powyższego warunku, dowody takie nie zostały również przedłożone w późniejszym terminie, w ślad za przesłanymi umowami, Dyrektor Izby Celnej w P. dokonał weryfikacji tego wymogu we własnym zakresie.

Wobec powyższego nie sposób dopatrzyć się jakichkolwiek naruszeń procedury postępowania ze strony organu pierwszej instancji.

Twierdzenie skarżącego dotyczące standardowego charakteru wniosku, który jego zdaniem nie odznaczał się znacznym stopniem skomplikowania, jest subiektywną oceną pełnomocnika strony i nie ma wpływu na ocenę organu w tym zakresie.

W przypadku uzasadnionego zarzutu zamierzonej bezczynności organu administracji państwowej, stronie przysługiwało prawo złożenia ponaglenia do organu wyższego stopnia, zgodnie z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. W trakcie prowadzonego postępowania spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "V.S." takich czynności nie podjęła.

Również pełnomocnik strony formułując zarzut, że regulacje intertemporalne zachęcały wręcz do nadmiernego i nieuzasadnionego przedłużania trwających postępowań w tym zakresie, tak aby ich rozstrzygnięcie nastąpiło nie na podstawie obowiązujących uprzednio, korzystnych dla przedsiębiorców rozwiązań, ale według nowych, restrykcyjnych zasad nie przytoczył ani treści aktu prawnego, ani też konkretnego przepisu, który by tak stanowił. Przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych umożliwiały podmiotom prowadzącym działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych złożenie wniosku o przedłużenie posiadanego zezwolenia rok przed jego wygaśnięciem. Zatem przedsiębiorca mógł złożyć wniosek w tym zakresie już w dniu [...] marca 2009r. Wówczas ustawowy termin do załatwienia sprawy przypadłby na wrzesień 2009 r., czyli na czas, w którym obowiązywały przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Podkreślenia wymaga fakt, iż w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ w niniejszej sprawie przepis ten nie ma zastosowania. Traktuje on o postępowaniach w sprawach, w których przepisy szczególe nie określają terminów do ich załatwienia i wówczas zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie, ustawowy termin do załatwienia podania w sprawie wniosku o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, został przez ustawodawcę zawarty w ustawie o grach i zakładach wzajemnych.

W art. 36 ust. 4 ustawy o grach hazardowych, pod rządami której strona wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia, poprzez wskazanie marginalnego terminu do złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia, ustawodawca określił termin, w jakim winien on być rozpatrzony przez organ koncesjonujący. Również zawarty w tym przepisie nakaz stosowania w przypadku przedłużenia zezwolenia tej samej procedury, co w przypadku udzielenia zezwolenia, pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że ustawowy termin do rozpatrzenia sprawy jest analogiczny jak w przypadku rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia i wynosi 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku (vide art. 34 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Wniosek strony wpłynął do organu koncesjonującego w dniu [...] sierpnia 2009 r. zatem, ustawowy termin do rozpatrzenia sprawy upływałby w dniu [...] lutego 2010 r.

Niezależnie od powyższego, zauważyć należy, że w orzecznictwie NSA wskazuje się, że zasada praworządności odnosi się do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwienia sprawy. Wskazuje się również, że niedopełnienie przez organy administracji obowiązków wynikających z art. 139 i art. 140 Ordynacji podatkowej nie powoduje wadliwości decyzji administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zatem, powołanie się przez odwołującego na naruszenie przepisu art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, nie stanowi podstawy do wydania decyzji o innym rozstrzygnięciu, niż dokonane w pierwszej instancji.

Odnośnie natomiast zarzutów naruszenia art. 6, art. 8 w związku z art. 35 § 1 i § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, Dyrektor Izby Celnej w P. stwierdził, że zgodnie z art. 8 ustawy o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami), chyba że ustawa stanowi inaczej.

Z uwagi na fakt, iż zasady wynikające z powołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, są powtórzeniem zasad zapisanych w art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej organ pozostawia je bez odpowiedzi.

Na powyższą decyzję, w zakreślonym terminie, strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. zarzuciła naruszenie:

- art.120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 138 ust.1, art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 8 ust.1 w zw. z art.1 pkt 9 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającego procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, poprzez wydawanie decyzji na podstawie przepisu, który nie obowiązuje z uwagi na niedochowanie obowiązku notyfikacji,

- art. 138 ust. 1, art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) w związku z art. 2 Konstytucji RP,

- art. 138 ust. 1, art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez niewłaściwe zastosowanie, bowiem zakaz przedłużania zezwoleń, o których mowa w art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych dotyczyć może jedynie sytuacji, w których wniosek w tym zakresie został złożony po dniu wejścia w życie tej ustawy, a więc po dniu 1 stycznia 2010 r.

- art. 120, art. 121 § 1 w związku z art. 139 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami),

- art. 6, art. 8 w związku z art. 35 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. Z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Ponadto odpowiadając na zarzut naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej w związku żart. 138 ust. 1, art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) w związku z art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 9 Dyrektywy 98/34/WE, poprzez wydanie decyzji na podstawie przepisu, który nie obowiązuje z uwagi na niedochowanie obowiązku notyfikacji, Dyrektor Izby Celnej w P. stwierdził, że obowiązek notyfikowania projektu ustawy o grach hazardowych spoczywał na Ministrze Finansów. Regulamin pracy Rady Ministrów (Uchwała nr 49 Rady Ministrów z dnia 19 marca 2002 r. - M.P. Nr 13, poz. 221 ze zmianami) w § 10 ust. 2 pkt 4 nakłada na autora projektu obowiązek umieszczenia w uzasadnieniu do projektu informacji, czy projekt aktu normatywnego podlega notyfikacji zgodnie z trybem przewidzianym w przepisach dotyczących sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych - w przypadku projektów zawierających przepisy techniczne. Oznacza to, że autor projektu ocenia, czy dany akt prawny zawiera przepisy techniczne, które należy notyfikować.

Wbrew stanowisku Skarżącego, organ zauważył, że ustawa o grach hazardowych regulująca rynek gier i zakładów wzajemnych nie podlegała procedurze notyfikacji, ponieważ nie zawiera przepisów technicznych. Ze względu na obowiązek notyfikowania norm i przepisów technicznych, stosownie do wymogów Dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21 lipca 1998 r. z późniejszymi zmianami), przepisy dotyczące takich zagadnień wyłączono do odrębnego projektu, tj. projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, które w dniu 19 stycznia 2010 r. zostały przyjęte przez Radę Ministrów. Wskazane wyżej wyłączenie umożliwiło przeprowadzenie procesu legislacyjnego i uchwalenie przepisów ustawy o grach hazardowych, bez obowiązku notyfikacji.

Ustawa o grach hazardowych nie odbiera podmiotom posiadającym ważne zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych możliwości dalszego prowadzenia tej działalności. Zakazuje ona jedynie przedłużania ważności tych zezwoleń. Zatem argumenty pełnomocnika Strony dotyczące przejścia w krajowych przepisach z systemu zezwoleń na system zakazów co stanowi okoliczność przemawiającą za obowiązkiem notyfikacji, są niewłaściwe. Fakt przeniesienia działalności w zakresie gier hazardowych, w tym również gier na automatach na grunt kasyn, nie stanowi zakazu ich urządzania. Również dokonanie zmiany aktu zezwalającego na koncesję nie stanowi przesłanki do uznania przepisów niniejszej ustawy za przepisy techniczne. Kwestia kontynuacji prowadzonej działalności w zakresie usług hazardowych nie jest zabroniona.

Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Celnej w P. zauważył, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie zostały przez ustawodawcę, z zasady racjonalnego uznane za przepisy techniczne, które winny być poddane procedurze notyfikacyjnej. Zostały one więc wprowadzone do porządku prawnego i są aktem normatywnym obecnie obowiązującym, który w świetle art. 120 Ordynacji podatkowej musi być stosowany przez organy zezwalające.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności, czyli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa ), zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Skarga okazała się bezzasadną. Sąd w pełni podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę.

Z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), tj. 31 października 2009r. organem właściwym do rozpoznania i rozpatrzenia spraw dotyczących gier i zakładów wzajemnych stał się Dyrektor Izby Celnej. Na podstawie art. 238 wymienionej ustawy Dyrektor Izby Celnej w P. przejął do rozpatrzenia sprawy toczące się dotychczas przed Dyrektorem Izby Skarbowej w P..

Fakt wydania skarżącej spółce zezwolenia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. jest bezsporny albowiem skarżącej udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa w. na okres 6 lat decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...]. Bezsporne jest także, że w czasie powyższym ( [...] sierpnia 2009 r.) skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przedłużenie wyżej wskazanego zezwolenia na okres kolejnych 6 lat.

Wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2010 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych określającej zasady prowadzenia działalności m. in. w zakresie gier na automatach. Przepis art. 8 nowej ustawy stanowi, iż do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 117 ustawy o grach hazardowych udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Zgodnie natomiast z art. 118 ustawy o grach hazardowych, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie cytowanej wyżej ustawy stosuje się przepisy tej ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Skoro postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia udzielonego decyzją z dnia 24 marca 2004 r. na okres kolejnych 6 lat nie zostało zakończone to organy rozpoznając niniejsza sprawę miały obowiązek uwzględnić zmiany stanu prawnego, które weszły w życie 1 stycznia 2010 r. W ocenie Sądu organy prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych zezwolenia dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, udzielone przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, nie mogą być przedłużane. Przepis ten zatem jednoznacznie wyklucza możliwość przedłużenia zezwolenia dotyczącego działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, udzielonego przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, a z takim właśnie wnioskiem wystąpiła Spółka.

Niezasadny jest zarzut skarżącej o bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych ze względu na naruszenie w trakcie uchwalania tego aktu prawnego procedury notyfikacyjnej określonej w Dyrektywie 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21 lipca 1998 r. ze zmianami). Pojęcie przepisu technicznego według postanowień dyrektywy 98/34/WE (art. 1.11) oraz rozporządzenia (§ 2 pkt 3) ma bardzo szerokie znaczenie, obejmujące swym zakresem: specyfikacje techniczne (§ 2 pkt 2), inne wymagania (§ 2 pkt 3), przepisy dotyczące usług (§ 2 pkt 1), regulacje wprowadzające zakazy (§ 2 pkt 5 lit.d) oraz regulacje pośrednio ograniczające (§ 2 pkt 5 lit.e). Niemniej jednak, aby dany przepis mógł być uznany za przepis techniczny musi on dodatkowo odróżniać się od pozostałych przepisów pewnymi elementami. Przede wszystkim musi wystąpić element obligatoryjności, w postaci obowiązku, jako nieodłącznej właściwości przepisu technicznego, która odróżnia ten przepis od normy, z którą zgodność nie jest obowiązkowa. Istotne jest także to, jaki ma on wpływ na sprzedaż lub usługę produktu przemysłowego i rolniczego na terenie państwa członkowskiego lub jego zasadniczej części. Zatem nie każda norma dotycząca produktu lub usługi będzie podlegała procedurze notyfikacyjnej, a jedynie ta, która odpowiada wymogom stawianym przez dyrektywę 98/34/WE. Dyrektywa ta ustanawia procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. W art. 1 pkt 2 dyrektywy zdefiniowano pojęcie "usługa." Biorąc pod uwagę fakt, że gra na automatach o niskich wygranych nie spełnia wszystkich warunków podanych w definicji, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną, Sąd stanął na stanowisku, że ustawa o grach hazardowych nie podlega notyfikacji.

W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty, w których podniesiono sprzeczność art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji RP. Nie ulega wątpliwości, że jeżeli Sąd ma przekonanie co do niezgodności przepisu ustawy z Konstytucją lub ma wątpliwości w tym względzie, to na podstawie art. 193 Konstytucji i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym ma obowiązek zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z odpowiednim pytaniem prawnym. Wyłącznie wątpliwości Sądu, a nie skarżącego, mogą uzasadnić przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Po 821/07). Należy wskazać, że możliwość przedłużenia ważności zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, którą przewidywała ustawa o grach i zakładach wzajemnych, nie była obligatoryjna. Przedłużanie zezwolenia na dalsze 6 lat wymagało bowiem spełnienia wszystkich przewidzianych prawem warunków zarezerwowanych dla nowo ubiegających się o ten akt. Także obecnie podmioty gospodarcze mogą nadal prowadzić działalność w zakresie gier hazardowych występując o nowe zezwolenie. Wprowadzone w ustawie o grach hazardowych nowe rozwiązania mogą stwarzać dla niektórych podmiotów mniej korzystną sytuację, jednakże zasada demokratycznego państwa prawnego, wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, oraz wywodzona na jej podstawie zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do stanowionego przez nie prawa nie wykluczają stanowienia regulacji ograniczających lub znoszących prawa podmiotowe, a jedynie nakazują, aby legislacja została przeprowadzona z uwzględnieniem ustanowionego zakazu wstecznego działania prawa oraz nakazu przestrzegania reguł przyzwoitej legislacji. Uzasadnieniem naruszenia zasady ochrony praw nabytych może być bowiem potrzeba zapewnienia realizacji innej wartości istotnej dla systemu prawnego, choćby nie była ona wprost wyrażona w tekście przepisów konstytucyjnych. Ingerując w prawa nabyte prawodawca powinien jedynie umożliwić zainteresowanym dostosowanie się do nowej sytuacji i dokończenie przedsięwzięć podjętych na podstawie wcześniejszej regulacji, co powinno znaleźć wyraz w przepisach przejściowych nowego aktu prawnego. Ustawa o grach hazardowych zawiera normy końcowe, także o charakterze intertemporalnym, stosowną vacatio legis, akt ten odpowiada ogólnym zasadom techniki tworzenia aktów prawnych.

Kolejnym zarzutem strony jest dopuszczenie się przez organy przewlekłości postępowania wbrew przepisom narzucającym organom szybkość i sprawność działania oraz regulującym terminy załatwiania spraw. Po pierwsze zarzuty te nie mają znaczenia dla oceny zgodności z prawem decyzji, gdyż nie wpłynęłyby na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia, a tylko takie wady postępowania mogłyby stanowić podstawę uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Po drugie nawet gdyby sprawa była rozpatrywana przez organy z uchybieniem ustawowych terminów załatwiania spraw określonych w Ordynacji podatkowej, to i tak wniosek strony winien być rozpatrzony w oparciu o przepisy ustawy o grach hazardowych, a to z uwagi na regułę intertemporalną wyrażoną w art. 118, nakazującą do postępowań nie zakończonych przed dniem w życie ustawy stosowanie ustawy nowej. Bezprawne przedłużanie postępowania mogłoby podlegać ocenie w odrębnym postępowaniu w sprawie ze skargi na bezczynność organu, to jednak wymagałoby uprzedniego skorzystania przez skarżącą z przysługujących jej instrumentów prawnych zwalczania bezczynności na drodze administracyjnej – ponaglenie do organu wyższego stopnia (art. 141 Ordynacji podatkowej). Wskazać także należy, że złożony przez stronę wniosek o przedłużenie zezwolenia podlegał rozpatrzeniu w terminie 6 miesięcy od jego złożenia. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych rozpatrzenie wniosków o udzielenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier i zakładów wzajemnych, o których mowa w art. 2, oraz zatwierdzenie regulaminów gier i zakładów wzajemnych następuje w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2. Do wniosku tego stosuje się odpowiednio wymogi dotyczące wniosku o udzielenie zezwolenia, nadto wniosek taki składa się nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu - art. 36 ust. 4 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych. W orzecznictwie wskazuje się, że zezwolenie "przedłużane" wydaje się tak samo jak zezwolenie nowe, wydawane po raz pierwszy (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 sierpnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 417/09, LEX nr 553556). W niniejszej sprawie organ I instancji podjął rozstrzygnięcie dochowując terminu przewidzianego w ustawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano czynności, jakie były podejmowane w ramach prowadzonego postępowania w związku z weryfikacją przedłożonych dokumentów.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej w myśl, którego organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zaskarżona decyzja została, bowiem wydana na podstawie art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 8, art. 118, art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych a więc przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Za chybiony uznano również zarzut naruszenia wyrażonej art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady zaufania. Zgodnie z nią postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zgodzić się trzeba z twierdzeniem strony, że w niniejszej sprawie postępowanie prowadzone było w sposób należyty i dokładny. Z uwagi na braki formalne wniosku stronę wezwano do ich uzupełnienie pismem z dnia [...] września 2009 r. Uzupełnienie braków formalnych nastąpiło z kolei w dniu [...] października 2009 r. Kolejnym pismem z dnia [...] października 2009 r. organ poinformował spółkę "V. S." w oparciu o jakie przepisy prowadzone jest postępowanie oraz o możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, zapewniając tym samym stronie możliwość zapoznawania się z zebranym materiałem dowodowym, uzupełniania podania oraz składania wniosków. Skarżąca wielokrotnie uzupełniała złożony wniosek. Ostatnie pismo w tym zakresie wpłynęło do organu w dniu [...] grudnia 2009 r. Z uwagi na fakt, iż odnośnie części zgłoszonych przez wnioskodawcę lokalizacji, brak było dokumentów potwierdzających spełnienie powyższego warunku, dowody takie nie zostały również przedłożone w późniejszym terminie, w ślad za przesłanymi umowami, Dyrektor Izby Celnej w P. dokonywał weryfikacji tego wymogu we własnym zakresie. Niezwłocznie po zgromadzeniu całego materiału dowodowego, wyznaczono stronie 7 - dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 200 Ordynacji podatkowej (pismo z dnia 19 stycznia 2010 r., doręczone stronie dnia 22 stycznia 2010 r.).

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ppsa.