Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 49/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6, art. 7 ust. 1, art. 10, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 9 a ust. 1
journal: Dz.U. 1996 nr 132 poz 622
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia NSA Jolanta Sikorska (sprawozdawca) Protokolant : Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. ze skargi W. D. na bezczynność Burmistrza O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza O. do rozpoznania punktu 2 wniosku skarżącego z dnia 5 marca 2012 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego orzeczenia wraz z aktami administracyjnymi; II. w pozostałym zakresie postępowanie sądowoadministracyjne umarza; III. zasądza od Burmistrza O. na rzecz skarżącego kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowadministracyjnego; IV. stwierdza, że bezczynność Burmistrza O. w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 5 marca 2012 r. W. D., zwany dalej skarżącym, powołując się na art. 6 ust. 1 pkt 4a w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Burmistrza O., dalej organ, o udostępnienie informacji w zakresie: 1) liczby gospodarstw domowych objętych zorganizowaną zbiórką odpadów komunalnych na podstawie umów zawartych na ich odbiór; 2) wykonywania przez przedsiębiorstwa zajmujące się zorganizowaną zbiórką odpadów komunalnych na terenie Gminy O. obowiązku wynikającego z art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o czystości i porządku w gminach, tj. comiesięcznego przekazywania informacji Burmistrzowi O.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 2 kwietnia 2012 r. podał, że: 1) ilość podpisanych umów na odbiór odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy O. wynosi 4776 szt.; 2) ilość przedsiębiorstw zajmujących się zorganizowaną zbiórką odpadów komunalnych na terenie Gminy O.– aktywną działalność w zakresie świadczenia usług komunalnych (odebranie odpadów stałych od właścicieli nieruchomości) głównie wykonują dwa podmioty gospodarcze: a) Zakład Gospodarki Komunalnej Spółka z o.o., ul.[...], O., b) [...] S.A. ul. [...] W.

Powyższa odpowiedź została doręczone skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2012 r.

Skarżący pismem z dnia 30 marca wniósł skargę w niniejszej sprawie na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej, powołując się na złożenie w dniu 8 marca 2012 r. do organu wniosku z dnia 5 marca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Zarzucając organowi bezczynność w zakresie rozpoznania powyższego wniosku, domagał się zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że żądane informacje są informacją publiczną oraz, że nie są opublikowane na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy O.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że pismem z dnia 2 kwietnia 2012 r. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 5 marca 2012r. Uczynił to przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność organu. W tej sytuacji, zdaniem organu, nie można stwierdzić, że organ pozostaje w bezczynności w żądanym przez stronę zakresie. Bez znaczenia natomiast pozostaje w sprawie fakt, czy dana odpowiedź satysfakcjonuje skarżącego. Organ dodał, że podjął stosowne czynności, które wskazują na brak podstaw do stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę w zakresie opisanym w pkt. 1 skargi, to jest bezczynności organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej dotyczącej liczby gospodarstw domowych objętych zorganizowaną zbiórką odpadów komunalnych na podstawie umów zawartych na ich odbiór. Podniósł jednak, że w dniu złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności w tej części skargi. Oświadczył również, że podtrzymuje skargę w zakresie bezczynności opisanej w pkt. 2, a mianowicie bezczynności organu w zakresie udzielenia informacji dotyczącej wykonywania przez przedsiębiorstwa zajmujące się zorganizowaną zbiórką odpadów komunalnych na terenie Gminy O. obowiązku wynikającego z art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o czystości i porządku w gminach, tj. comiesięcznego przekazywania informacji Burmistrzowi O.

Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Burmistrza O. w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 5 marca 2012 r., którym zwrócił się on do w/w organu o udostępnienie informacji w zakresie: 1) liczby gospodarstw domowych objętych zorganizowaną zbiórką odpadów komunalnych na podstawie umów zawartych na ich odbiór; 2) wykonywania przez przedsiębiorstwa zajmujące się zorganizowaną zbiórką odpadów komunalnych na terenie Gminy O. obowiązku wynikającego z art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o czystości i porządku w gminach, tj. comiesięcznego przekazywania informacji Burmistrzowi O.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowi ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwana dalej u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Uwzględniając wszystkie te aspekty można zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Omawiana ustawa, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby jej udostępniania wymienione w art. 7 ust. 1. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Wniosek taki nie tylko wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, ale też określa krąg podmiotów biorących w nim udział. Wystąpienie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do określonego podmiotu przesądza o tym, że w odniesieniu do tego podmiotu należy czynić rozważania, czy jest on, w świetle przepisów u.d.i.p., zobowiązany do udzielania informacji publicznej oraz czy w wyznaczonych w/w ustawą terminach podejmuje stosowne czynności (udostępnienie, odmowa udostępnienia), których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl ust. 2 w/w przepisu prawa, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 u.d.i.p., w sytuacji, gdy podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek.

Zważywszy przedmiot żądania wniosku skarżącego z dnia 5 marca 2012 r. wszczynającego postępowanie w sprawie udostępnienia informacji oraz podmiot, do którego wniosek ten został skierowany, uznać należy, że do jego rozstrzygnięcia ma zastosowanie ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej. Informacja, której wniosek dotyczy, jest bowiem informacją publiczną w rozumieniu omawianej ustawy, a podmiot, do którego wniosek skierowano, należy do kręgu podmiotów, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że wniosek skarżącego z dnia 5 marca 2012 r. wszczynający postępowanie w sprawie został wniesiony do organu w dniu 8 marca 2012 r. Organ udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia 2 kwietnia 2012 r., które zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2012 r. Skarga natomiast na bezczynność organu w niniejszej sprawie została wniesiona do Sądu administracyjnego za pośrednictwem organu w dniu 4 kwietnia 2012 r., to jest po upływie określonych przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminów udostępnienia informacji publicznej. Z powyższego wynika, że w dniu złożenia skargi organ pozostawał bezczynny w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 5 marca 2012 r. o udzielenie informacji publicznej. Dniem udostępnienia informacji publicznej na wniosek jest dzień, w którym informacja dotarła do wiadomości wnioskodawcy, a nie dzień jej wytworzenia przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia. W związku z odpowiedzią organu z dnia 2 kwietnia 2012 r. na wniosek skarżącego z dnia 5 marca 2012 r., na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. skarżący cofnął wniosek w zakresie pkt. 1 wniosku.

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a.: "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności." Mając na względzie wyżej powołane okoliczności faktyczne i prawne sprawy, Sąd uznał cofnięcie skargi w powyższej części za dopuszczalne w związku z czym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt II wyroku umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie pkt 1 wniosku skarżącego z dnia 5 marca 2012 r. o udzielenie informacji publicznej.

Za zasadną natomiast uznał skargę w części dotyczącej bezczynności organu w zakresie objętym pkt. 2 wniosku skarżącego z dnia 5 marca 2012 r. W punkcie 2 wniosku skarżący domagał się udostępnienia informacji w zakresie wykonywania przez przedsiębiorstwa zajmujące się zorganizowaną zbiórką odpadów komunalnych na terenie Gminy O. obowiązku wynikającego z art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o czystości i porządku w gminach, tj. comiesięcznego przekazywania informacji Burmistrzowi O.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 2 kwietnia 2012 r. podał, że: "ilość przedsiębiorstw zajmujących się zorganizowaną zbiórką odpadów komunalnych na terenie Gminy O.– aktywną działalność w zakresie świadczenia usług komunalnych (odebranie odpadów stałych od właścicieli nieruchomości) głównie wykonują dwa podmioty gospodarcze: a) Zakład Gospodarki Komunalnej Spółka z o.o., ul. [...] O.; b) [...] S.A. ul.[...] , W."

Z porównania żądania zawartego w pkt 2 wniosku oraz udzielonej nań odpowiedzi wynika, że organ zamiast udzielić informacji odnośnie "wykonywania przez przedsiębiorstwa zajmujące się zorganizowaną zbiórką odpadów komunalnych na terenie Gminy O. obowiązku wynikającego z art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o czystości i porządku w gminach, tj. comiesięcznego przekazywania informacji Burmistrzowi O.", udzielił informacji odnośnie ilości i nazw przedsiębiorstw zajmujących się zorganizowaną zbiórką odpadów komunalnych na terenie Gminy w zakresie świadczenia usług komunalnych, a więc innej niż wnioskowana. W wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn.. akt II SAB/Wa 280/10 (lex nr 756226) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że: "Przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji niepełnej może powodować jego uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi". Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Udzielona przez organ w pkt 2 pisma z dnia 2 kwietnia 2012 r., będącego odpowiedzią na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej określonej w pkt. 2 wniosku z dnia 5 marca 2012 r. informacja, jest informacją inną niż żądana. W tej sytuacji należało uznać, że mimo upływu terminów określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, organ pozostaje bezczynny w tej części wniosku, w związku z czym Sąd, uznając skargę w tym zakresie za zasadną, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku.

Mając na względzie okoliczności faktyczne sprawy, w tym upływ czasu jaki nastąpił od dnia doręczenia wniosku organowi do dnia doręczenia skarżącemu pisma organu z dnia 2 kwietnia 2012 r., Sąd uznał, że brak jest podstaw do uznania, że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 5 marca 2012 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w związku z czym na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. orzekł jak w punkcie IV wyroku.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 357 zł składa się: kwota 100 zł uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi, kwota 17 zł opłaty skarbowej od udzielonego przez skarżącego pełnomocnictwa oraz określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 162, poz. 1349 ze zm.) kwota 240 zł wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym za czynności oraz reprezentację skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w niniejszej sprawie.