Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 480/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Jacek Fronczyk, Asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2006 r. sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) określa, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 listopada 2002r. Skarżący R. G. wniósł do Prezydenta miasta [...] W. o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty targowej za lata 1995-1998 wraz z należnym oprocentowaniem.

W dniu 13 stycznia 2003r. Prezydent miasta [...] W. skierował do Skarżącego na podstawie art. 140 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60), zwanej dalej "Ord. pod.", zawiadomienie

o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy. Przesyłkę pocztową z powyższym pismem nadano na wskazany przez Skarżącego we wniosku adres w dniu 16 stycznia 2003r., co wynika ze stempla pocztowego na kopercie. W dniu 20 stycznia 2003r. poczta dokonała zwrotu przesyłki do nadawcy z adnotacją na kopercie "zwrot adresat wyprowadził się". Na przesyłce brak było natomiast adnotacji o pozostawieniu adresatowi zawiadomienia i o miejscu jej złożenia (awizo). W podobny sposób zwrócone zostały przesyłki z kolejnymi zawiadomieniami z dnia 28 marca oraz

26 czerwca 2006r., a następnie zawiadomienie z dnia 28 czerwca 2003r.

o wyznaczeniu Skarżącemu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się

w zakresie zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie.

Decyzją z dnia [...] lipca 2003r. Prezydent miasta [...] W. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie z wniosku Skarżącego.

Decyzję skierowano do Skarżącego przesyłką z dnia 22 lipca 2003r., która została w dniu 24 lipca 2003r. zwrócona do nadawcy z adnotacją "zwrot adresat wyprowadził się" i bez adnotacji o pozostawionym awizie.

W dniu 12 lutego 2004r. Skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. informując, że decyzję z dnia [...] lipca 2003r. otrzymał w dniu 2 lutego 2004r..

W związku ze złożonym odwołaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w dniu 10 marca 2004r. poinformowało Skarżącego o zwróconych przesyłkach, kierowanych do niego w toku postępowania – w tym przesyłce zawierającej zaskarżoną decyzję – wskazując daty, w których zwrotów dokonano. Jednocześnie organ wezwał Skarżącego do wypowiedzenia się w terminie 7 dni w kwestii zasadności adnotacji poczty "zwrot adresat wyprowadził się".

W odpowiedzi na wezwanie Skarżący w dniu 19 marca 2004r. poinformował organ, że adnotacje poczty są bezzasadne, ponieważ w okresie, w którym zostały sporządzone, przebywał pod adresem wskazanym we wniosku o zwrot opłaty targowej. Oświadczył, że pod tym samym adresem zamieszkują również jego rodzice, wobec czego doręczenie przesyłki lub ewentualne pozostawienie awiza nie powinno stanowić problemu. Na potwierdzenie skarżący załączył zaświadczenie potwierdzające zameldowanie na pobyt stały pod adresem, na który kierowane były przesyłki. Skarżący stwierdził przy tym, że w miejscu jego zamieszkania informacji o jego rzekomej wyprowadzce mógł udzielić "jakiś żartowniś", za co Skarżący nie może ponosić odpowiedzialności.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że dowód doręczenia sporządzony przez pocztę, jak też wszelkie adnotacje poczynione przez pracownika poczty, stanowią dowód w postępowaniu. Jeżeli zatem Skarżący uważa, że poczta naniosła adnotacje niezgodnie z prawdą, winien – zdaniem Kolegium – podjąć stosowną reklamację prawidłowości doręczeń we właściwym urzędzie pocztowym, zaś w razie braku satysfakcjonujących wyjaśnień ze strony poczty i ewentualnego przekonania po stronie Skarżącego o świadomym poświadczeniu nieprawdy na dowodach doręczenia przez pracownika poczty, Skarżący mógłby rozważyć złożenie zawiadomienia

o przestępstwie.

Powyższe postanowienie stanowiło przedmiot skargi z dnia 4 maja 2004r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie postanowienia, Skarżący podniósł zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 144 i art. 146 § Ord. pod., a także błędnego ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy, nie rozpoznania sprawy i naruszenia praw Skarżącego. Przy skardze załączył oświadczenie K. L., który jest sąsiadem Skarżącego, zgodnie z którym w lipcu 2003r. Skarżący przebywał pod swoim adresem.

Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sąd podzielił opinię organu, zgodnie z którą adnotacje poczty mają charakter dowodu. Jednocześnie podkreślił jednak, że dowód ten podlega takim samym zasadom oceny jak pozostałe dowody, a jego istnienie nie zwalnia organu podatkowego od ciążącego na nim z mocy art. 122 i art. 187 Ord. pod. obowiązku zebrania wszelkich niezbędnych dowodów i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Kierując się powyższymi przepisami, Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno było, zdaniem Sądu, wyjaśnić okoliczności i przyczyny opatrzenia przez pocztę dowodu doręczenia adnotacją o wyprowadzce adresata, skoro w toku postępowania przed tym organem Skarżący nie tylko podniósł zarzut podania w tej adnotacji nieprawdy, lecz także zarzut ten uprawdopodobnił, przedkładając zaświadczenie o zameldowaniu i oświadczenie sąsiada. Sąd stwierdził nadto, że obarczenie w tej sytuacji Skarżącego obowiązkiem samodzielnego wyjaśnienia tej sprawy było jednoznaczne z przerzuceniem na niego ciężaru dowodu, tj. działaniem w świetle art. 187 Ord. pod. niedopuszczalnym.

W wykonaniu polecenia Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się w dniu 11 lipca 2005r. do Naczelnika Urzędu Pocztowego W. [...]

o nadesłanie informacji, w oparciu o jakie przesłanki i przez kogo zostały naniesione adnotacje "zwrot adresat wyprowadził się" na kierowanych do Skarżącego przesyłkach z dnia 13 stycznia 2003r., z dnia 28 marca 2003r., z dnia 26 czerwca 2003r., z dnia 28 czerwca 2003r. oraz z dnia 18 lipca 2003r. Organ nadmienił, że Skarżący w toku postępowania oświadczył, iż nigdy nie wyprowadzał się ze swojego adresu, a adnotacje naniósł "jakiś żartowniś".

W odpowiedzi Centrum Usług Pocztowych Oddział Rejonowy W. z dnia 5 sierpnia 2005r. poinformowało Kolegium, że z powodu upływu okresu przechowywania w Urzędzie Pocztowym W. [...] nie natrafiono na ślad dokumentów pocztowych, obejmujących reklamowany okres, tj. rok 2003, wobec czego trudno jest w sposób jednoznaczny wypowiedzieć się w kwestii przyczyny zwrotu przesyłek adresowanych do Skarżącego. Powołując się na wyjaśnienia listonosza, doręczającego przesyłki pocztowe adresowane do Skarżącego, stwierdzono, że w 2003r. po uzyskaniu informacji od sąsiadów Skarżącego o jego wyprowadzeniu się, zwracał on przesyłki do nadawcy z adnotacją "adresat wyprowadził się". Nadto stwierdzono, że według listonosza do chwili obecnej nikt pod powyższym adresem nie przebywa, a przesyłki adresowane do Skarżącego są awizowane.

W dniu 6 października 2005r. w siedzibie organu przed składem orzekającym Kolegium i w obecności pełnomocnika Skarżącego przesłuchany został świadek – K. L., zamieszkały w lokalu mieszkalnym sąsiadującym z mieszkaniem Skarżącego, którego oświadczenie Skarżący złożył przy skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2004r..

Z zapisów w protokole z przesłuchania świadka wynika, że potwierdził on treść swojego oświadczenia z dnia 30 kwietnia 2004r., zaś wiedzę o wskazanym w nim miejscu zamieszkania Skarżącego czerpie z faktu zamieszkania w sąsiednim lokalu mieszkalnym. Z uwagi na upływ czasu świadek nie był w stanie stwierdzić, czy

w dniach, w których podejmowano próby doręczenia przesyłek pocztowych Skarżącemu, Skarżący przebywał w domu. Nie miał też wiedzy na temat tego, czy Skarżący upoważnił osoby trzecie do odbioru korespondencji w jego imieniu. Świadek oświadczył również, że za zgodą właściciela zajmowanego przez Skarżącego mieszkania, określonego w protokole jako "syn", ma dostęp do jego skrzynki pocztowej i nie jest mu nic wiadome o pozostawionym zawiadomieniu o przesyłce.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ponownie stwierdziło uchybienie przez Skarżącego terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta miasta [...] W. z dnia [...] lipca 2003r.. W uzasadnieniu organ, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 1999r. sygn. akt III SA 1594/98 (LEX 44831) i odnosząc jego tezę do stanu faktycznego w sprawie, wskazał za sądem, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podkreślił nadto, że jakkolwiek dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko takiemu dokumentowi, ale jego ciężar spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne. Kolegium stwierdziło, że w chwili obecnej dysponuje dwoma dowodami na okoliczność doręczenia Skarżącemu decyzji z dnia [...] lipca 2003r., tzn. odpisem dowodu doręczenia przesyłki poleconej nr [...] oraz pismem Dyrektora Oddziału Rejonowego Centrum Usług Pocztowych W. z dnia 5 sierpnia 2005r. Powołując się na oba powyższe dokumenty organ wywiódł, że w dacie doręczania zaskarżonej decyzji doręczyciel nie zastał Skarżącego pod wskazanym adresem, zaś od sąsiadów z budynku uzyskał informację o jego wyprowadzce. Organ powołał się także na cytowane wyżej zeznania świadka, twierdząc przy tym, że świadek podał, iż mieszkanie nr [...] (zajmowane przez Skarżącego) stanowi własność syna świadka. W tym stanie rzeczy organ uznał, że zarówno pisemne oświadczenie świadka, jak i jego zeznanie o przebywaniu Skarżącego pod określonym adresem nie odpowiada prawdzie, a ma na celu jedynie uchylenie się od skutków nieodebrania decyzji administracyjnej przez Skarżącego. Stwierdził też, że z pisma Dyrektora Oddziału Rejonowego Centrum Usług Pocztowych W. wynika, iż pod wskazanym przez Skarżącego adresem nikt nie przebywa, zaś przesyłki są awizowane. Powyższe okoliczności nakazują – w ocenie Kolegium – uznać za wiarygodny fakt, że w chwili obecnej mieszkanie pod tym adresem nie jest stale zamieszkane, a za prawdopodobny także fakt, że również w 2003r. nikt w lokalu tym nie zamieszkiwał na stałe. Nie dało też wiary przedłożonemu do akt poświadczeniu zameldowania, wskazując, że nie przesądza ono ani faktu własności mieszkania ani zamieszkania w nim.

W konsekwencji organ uznał, że Skarżący nie przebywał pod podanym adresem i nie wskazał innego adresu, wobec czego nastąpiły warunki do przyjęcia doręczenia zastępczego, które w odniesieniu do zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 24 lipca 2003r., a zatem odwołanie od tej decyzji Skarżący wniósł z uchybieniem zawitemu terminowi, który upłynął w dniu 7 sierpnia 2003r..

Na powyższe postanowienie Skarżący złożył w dniu 13 stycznia 2006r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie. W skardze podniósł zarzut naruszenia art. 148, art. 149 i art. 150 Ord. pod., nierozpoznania istoty sprawy oraz błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Skarżącego z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika niezbicie, że przesyłka obejmująca zaskarżoną decyzję była doręczona z wyraźnym uchybieniem art. 148 i art. 149 Ord. pod., gdyż nie podjęto nawet próby doręczenia zastępczego, zaś z wyjaśnień doręczyciela nie wynikają dane osoby, która poinformowała go o wyprowadzce Skarżącego. Skarżący podkreślił także, że informacje podane przez świadka K. L. są wyjątkowo wiarygodne i potwierdzają, że Skarżący zamieszkuje pod wskazanym adresem, zaś doręczyciel nie wykonał prawidłowo swoich obowiązków.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie w całej rozciągłości. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy prawidłowości doręczenia R. G. decyzji Prezydenta miasta [...] W. z dnia [...] lipca 2003r. w przedmiocie umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w sprawie o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty targowej za lata 1995-1998 wraz z należnym oprocentowaniem.

Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2005r. jest drugim postanowieniem wydanym w przedmiocie uchybienia przez Skarżącego terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta miasta [...] W. z dnia [...] lipca 2003r.. Pierwsze z nich (z dnia [...] marca 2004r.) zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005r.. Ponieważ dowodem skutecznego doręczenia decyzji, kwestionowanym przez stronę, jaki wzięło pod uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, była adnotacja doręczyciela o treści "zwrot adresat wyprowadził się" i przerzucenie przez ten organ ciężaru podważenia wiarygodności tej adnotacji na R. G., Sąd wskazując na postanowienia art. 122 i art. 187 Ord. pod. stwierdził, iż Kolegium winno było wyjaśnić okoliczności i przyczyny opatrzenia przez pocztę dowodu doręczenia adnotacją o wyprowadzce adresata, skoro w toku postępowania przed tym organem Skarżący nie tylko podniósł zarzut podania w tej adnotacji nieprawdy, lecz także zarzut ten uprawdopodobnił, przedkładając zaświadczenie o zameldowaniu i oświadczenie sąsiada. Sąd stwierdził nadto, że obarczenie w tej sytuacji Skarżącego obowiązkiem samodzielnego wyjaśnienia tej sprawy było jednoznaczne z przerzuceniem na niego ciężaru dowodu, tj. działaniem w świetle art. 187 Ord. pod. niedopuszczalnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wykonaniu wyroku podjęło czynności wyjaśniające. I tak, uzyskało z Centrum Usług Pocztowych Oddział Rejonowy W. informację, iż nie natrafiono na ślad dokumentów pocztowych, obejmujących reklamowany okres, tj. rok 2003, przez co trudno jest w sposób jednoznaczny wypowiedzieć się w kwestii przyczyny zwrotu przesyłek adresowanych do R. G. oraz że według wyjaśnień listonosza, doręczającego przesyłki pocztowe adresowane do Skarżącego, wiedzę o jego wyprowadzeniu się uzyskał od sąsiadów i dlatego zwracał przesyłki do nadawcy z adnotacją "adresat wyprowadził się". Według listonosza do chwili obecnej nikt pod adresem wskazywanym na kierowanych do R. G. przesyłkach nie przebywa, a przesyłki adresowane do Skarżącego są awizowane.

Poza tym w ramach czynności wyjaśniających Samorządowe Kolegium Odwoławcze przesłuchało świadka – K. L., zamieszkałego w lokalu mieszkalnym sąsiadującym z mieszkaniem Skarżącego. Świadek potwierdził, iż R. G. zamieszkuje pod adresem wskazanym we wniosku o zwrot opłaty targowej, przy czym na pytania, czy R. G. przebywał w mieszkaniu w dniach, w których podejmowano próby doręczenia mu przesyłek pocztowych odpowiedział, iż ze względu na upływ czasu nie może potwierdzić tego faktu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na odpis dowodu doręczenia przesyłki poleconej nr [...], pismo Centrum Usług Pocztowych W. i zeznania świadka wywiodło, że w dacie doręczania decyzji z dnia [...] lipca 2003r. R. G. nie przebywał pod wskazanym przez niego adresem. Z pisma poczty bowiem wynika, że pod wskazanym przez stronę adresem nikt nie przebywa, a przesyłki są awizowane, zaś świadek nie był w stanie powiedzieć, czy w dniu 24 lipca 2003r. R. G. przebywał w swoim mieszkaniu, a poza tym zeznał, iż mieszkanie, na adres którego kierowano korespondencję, należy do syna świadka. Okoliczności te, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nakazują uznać za prawdopodobny fakt, iż w 2003r. nikt nie mieszkał w lokalu, którego adres wskazała strona. Organ ten uznał, że o zamieszkiwaniu przez R. G. w lokalu pod podanym przez niego adresem nie przesądza też poświadczenie zameldowania. W konsekwencji stanęło na stanowisku, iż skoro strona nie przebywała pod wskazanym adresem i nie podała adresu do doręczeń, to doręczenie decyzji nastąpiło w trybie zastępczym w dniu 24 lipca 2003r. i tym samym odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W ocenie Sądu ustalenia poczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uprawniały tego organu do stwierdzenia, iż decyzja z dnia [...] lipca 2003r. została skutecznie doręczona R. G. Przede wszystkim nie dysponowało ono żadnym dowodem potwierdzającym zastępcze doręczenie decyzji.

Tryb doręczania pism osobom fizycznym normują przepisy Działu IV Rozdział 5 Ord. pod. (vide art. 2 Ord. pod.). Art. 144 tej ustawy stanowi, iż organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez upoważnione osoby. Zgodnie zaś z jej art. 148 pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1). Pisma mogą być również doręczane: w siedzibie organu podatkowego, w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). Natomiast art. 149 stanowi, iż w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z kolei w myśl postanowień art. 150 § 1 w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub w art. 149:

1) poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę,

2) pismo składa się na okres 7 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2).

Jak wynika z przytoczonych przepisów ustawodawca precyzyjnie unormował sposób doręczania pism oraz wskazał okoliczności, w jakich pismo może zostać uznane za doręczone. W rozpoznawanej sprawie, wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie zostały spełnione ustawowe kryteria zastępczego doręczenia decyzji.

Organ I instancji powierzył doręczenie decyzji z dnia [...] lipca 2003r. poczcie. Dnia 22 lipca 2003r. decyzję skierowano do przesyłki, a w dniu 24 lipca 2003r. została ona zwrócona do nadawcy z adnotacją "zwrot adresat wyprowadził się". Z prostego zestawienia dat wynika, iż w niniejszej sprawie nie została wykonana dyspozycja art. 150 § 1 Ord. pod.. Zestawienie daty skierowania decyzji do wysyłki z datą jej zwrotu do nadawcy wskazuje, iż przesyłka nie była złożona przez okres 7 dni w placówce pocztowej. Kwestia pozostawienia lub nie awiza w skrzynce pocztowej nie została wyjaśniona, ale zważywszy na termin, w jakim dokonano zwrotu przesyłki oraz brak adnotacji o pozostawieniu awiza, można sądzić, że awiza listonosz nie pozostawił - przy czym fakt ten pozostaje w zasadzie bez znaczenia, gdyż i tak przesyłki nie było w placówce pocztowej we wskazanym w omawianym przepisie terminie. Są to jedyne fakty, na których mógł się oprzeć organ odwoławczy, zważywszy na informację Centrum Usług Pocztowych Oddział Rejonowy W., iż nie ma żadnych dokumentów pocztowych dotyczących doręczania przesyłek w 2003r.. W tym miejscu z całą mocą należy podkreślić, iż prawidłowość doręczenia przesyłki powinna być badana w świetle regulacji zawartych w Ord. pod..

Bez znaczenia pozostaje, czy skarżący zamieszkiwał (przebywał) pod wskazanym przez niego adresem. Przepisy Ord. pod. nie wprowadzają obowiązku odbioru przesyłek w miejscu zamieszkania (zameldowania), lecz jedynie zobowiązują stronę do wskazania adresu, na który ma być kierowana korespondencja. W niniejszej sprawie R. G. wskazał adres, pod który należało kierować pisma, a zatem zasadnie przesyłka została skierowana na ten adres. Wobec nieobecności skarżącego w mieszkaniu listonosz zobowiązany był pozostawić awizo w miejscu wskazanym w art. 150 § 2 Ord. pod. z informacją o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej przez okres 7 dni, a przesyłka przez ten okres winna znajdować w tej placówce. Tylko w sytuacji, gdyby skarżący przy zachowaniu wskazanego trybu doręczenia nie odebrał przesyłki, można byłoby stwierdzić zastępcze jej doręczenie. W okolicznościach zaistniałych w rozpoznawanej sprawie twierdzenie takie było nieuprawnione.

Żadnej wagi dowodowej nie mają oświadczenia listonosza o sposobie powzięcia informacji o wyprowadzeniu się adresata. Jego zadaniem jest doręczenie przesyłki zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i nawet prawdziwość takiej informacji nie zwalnia go z tego obowiązku. Bezpodstawne jest założenie, iż jeśli strona wyprowadzi się, to przestaje kontrolować wpływ korespondencji do niej skierowanej.

Nie sposób pominąć milczeniem wniosków, jakie wyciągnęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze z przesłuchania świadka, aczkolwiek w świetle powyższego wywodu zeznania te nie mają znaczenia dla potrzeb ustalenia prawidłowości doręczenia decyzji z dnia [...] lipca 2003r.. Otóż organ odwoławczy stwierdził, że zeznania świadka z dnia 30 sierpnia 2005r. o przebywaniu R. G. pod wskazanym przez niego adresem nie odpowiadają prawdzie, ponieważ świadek nie był w stanie powiedzieć, czy w dniu 24 lipca 2003r. R. G. przebywał w mieszkaniu i czy w tym samym dniu świadek zaglądał do jego skrzynki oraz dlatego, że według zeznań świadka mieszkanie, w którym miał zamieszkiwać R. G., stanowi własność syna świadka. Przede wszystkim nie wiadomo, jakie znaczenie dla niniejszej sprawy maiłby mieć fakt zajrzenia w dniu 24 lipca 2003r. do skrzynki lub przebywania w mieszkaniu R. G., a już zupełnie nie wiadomo, dlaczego tak dużą wagę Kolegium przywiązało do własności lokalu, na adres którego kierowana była korespondencja do skarżącego. Żadna z tych okoliczności nie mogła bowiem przesądzić o prawidłowości doręczenia decyzji. Jak już powiedziano, bez znaczenia pozostaje kiedy, kto i czy w ogóle zajrzał do skrzynki, podobnie jak i własność lokalu - istotne jest, aby w danej skrzynce było pozostawione awizo, a przesyłka była złożona w placówce pocztowej (oczywiście w uwarunkowaniach niniejszej sprawy). Pomijając znaczenie zeznań świadka dla niniejszej sprawy, za kuriozum uznać należy wywodzenie na niekorzyść strony z faktu, iż świadek nie pamięta, czy w konkretnym dniu zaglądał do skrzynki pocztowej i czy tego dnia skarżący był w domu, zważywszy, że zeznania były składane po ponad dwóch latach od daty ustalanych zdarzeń. Z doświadczenia życiowego wiadomo, że takich czynności nie sposób zapamiętać z precyzją co dnia (czy też odtworzyć w pamięci po dwóch latach), szczególnie w przypadku takich technicznych i stałych czynności, jak sprawdzanie zawartości skrzynki pocztowej.

Reasumując, stwierdzić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze bezpodstawnie przyjęło, jakoby decyzja z dnia [...] lipca 2003r. została doręczona skarżącemu w dniu 24 lipca 2003r. w trybie doręczenia zastępczego. Nie dysponowało ono bowiem żadnym dowodem na okoliczność doręczenia decyzji w trybie przewidzianym w przepisach Ord. pod.. Tym samym organ ten bezzasadnie stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, czym naruszył art. 228 § 1 pkt 2 Ord. pod..

W świetle powyższego zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 148, art. 149 i art. 150 Ord. pod. Sąd uznał za zasadne, podobnie jak i wszystkie pozostałe, czemu dał wyraz w niniejszym wywodzie.

Z przedstawionych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono jak w sentencji.

Na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.