Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1543/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skarg L. J. oraz R. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargi


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. (dalej: organ II instancji, SKO w W., Kolegium) znak: [...] z [...] czerwca 2014 r. wydane na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1, ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz.U. z 2001 nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia S. Sp. z o.o., (dalej: wnioskodawczyni) na postanowienie Prezydenta W. (organ I instancji, Prezydent) nr [...] z [...] lutego 2014 r. znak: [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażem podziemnym, elementami zagospodarowania terenu i wjazdem, planowanej na części działek nr [...],[...] i nr [...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...], na terenie W. W postanowieniu z [...] czerwca 2014 r. organ II instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił postanowienie Prezydenta z [...] lutego 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Stan sprawy przestawiał się następująco.

W decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. znak: [...], Prezydent W. orzekł o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji realizowanej etapowo, polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażem podziemnym, elementami zagospodarowania terenu i wjazdem, planowanej na części działek nr [...],[...],[...] i nr [...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...], na terenie W.

We wniosku z [...] lipca 2013 r. S. Sp. z o.o. zwróciła się do Prezydenta W. o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją, wskazując jako podstawę prawną przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Organ I instancji w postanowieniu nr [...] z [...] lutego 2014 r. znak: [...], orzekł o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. znak: [...]. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ stwierdził, że przeprowadzone postępowanie dowodowo-wyjaśniające wykazało, że nie zaistniały przesłanki do poszerzenia kręgu stron postępowania zakończonego decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. znak: [...], ponieważ nieruchomość stanowiąca własność S. Sp. z o.o. nie znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji, dla której ww. decyzją ustalone zostały warunki zabudowy, a ponadto wnioskodawczyni nie wykazała interesu prawnego. Na powyższe postanowienie zażalenie do SKO w W., z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła S. Sp. z o.o. w W. podnosząc, iż wpłynięcie do organu wniosku o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w ramach którego organ bada spełnienie przesłanek formalnych do wznowienia postępowania, tj. czy z wnioskiem wystąpiła strona, czy podanie wpłynęło w terminie, a także czy powołano w nim ustawowe przesłanki wznowienia postępowania. Wnioskodawczyni wskazała, iż w pierwszej fazie postępowania organ nie bada legitymacji prawnej strony do wznowienia postępowania jedynie w przypadku, gdy wnoszący podanie o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem okoliczność ta podlega ustalenia w drugim etapie postępowania. W związku z powyższym S. Sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W postanowieniu z [...] czerwca 2014 r. organ II instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił postanowienie Prezydenta z [...] lutego 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W piśmie z [...] czerwca 2014 r. R. Sp. z o.o. z siedzibą W. (dalej: strona skarżąca, skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem SKO w W. na postanowienie Kolegium znak: [...] z [...] czerwca 2014 r.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuca rażące naruszenie następujących przepisów:

1. wydanie postanowienia z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. przez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie i uchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy zażalenie powinno zostać oddalone w całości, w zw. z naruszeniem przez organ odwoławczy przepisów art. 149 § 1-3, 151 § 1 pkt 1 oraz 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. - w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, przez ich błędną wykładnię i uznanie w okolicznościach niniejszej sprawy, że istnieje konieczność uchylenia skarżonego orzeczenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji,

2. naruszenie art. 6, 7, 8 i 12 k.p.a. - określonych w nich zasad praworządności przez przekroczenie granicy działania na podstawie prawa, dopuszczając w to miejsce błędną wykładnią obowiązujących przepisów oraz pobieżne rozważenie wynikających z postępowania kwestii - w szczególności przyjęcie, że oceny interesu prawnego wnioskodawczyni organ pierwszej instancji nie może badać już na etapie oceny wniosku o wznowienie postępowania, oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez uznanie, że organ I instancji nie dokonał wystarczającej oceny stanu faktycznego co do kluczowych dla sprawy okoliczności.

Skarżąca wniosła:

1. na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, ze względu na opisane wyżej naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy,

2. wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia przez organ który wydał postanowienie w całości, względnie w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku, po przekazaniu Sądowi skargi wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia przez Sąd w całości.

W ocenie strony skarżącej, organ I instancji prawidłowo ustalił, podstawową okoliczność, że S. Sp. z o.o. nie ma interesu prawnego i planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Zdaniem skarżącej, wbrew stanowisku organu odwoławczego organ I instancji dokonał koniecznej i prawidłowej oceny przedmiotowej sprawy. Organ I instancji już na etapie badania wniosku wznowieniowego prawidłowo ocenił interes prawny S. Sp. z o.o. i odmówił wznowienia postępowania. Organ administracji może bowiem na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania, jeśli brak jest podstawowych przesłanek do wznowienia - w szczególności interesu prawnego do takiego żądania. W przedmiotowej sprawie według skarżącej, nie ma żadnych przesłanek, aby przymiotu strony nie badać już na etapie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Kolegium z [...] czerwca 2014 r. wydane, po rozpatrzeniu zażalenia S. Sp. z o.o. na postanowienie Prezydenta W. z [...] lutego 2014 r., o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z [...] kwietnia 2013 r. o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażem podziemnym, elementami zagospodarowania terenu i wjazdem, planowanej na części działek nr [...],[...] i nr [...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...], na terenie W.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa (zob. W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu, Warszawa 1962, s. 230; W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, s. 242). Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145-152 k.p.a.

Jak wynika z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wystąpią przesłanki wymienione w ww. przepisie, w tym m.in., jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a). Wskazana w tej normie prawnej podstawa wznowienia opiera się na dwóch przesłankach: po pierwsze, na fakcie niebrania udziału przez stronę w postępowaniu; po drugie, na braku winy strony. Przez udział w postępowaniu należy rozumieć udział stron w całym ciągu czynności rozpoznawczych oraz rozstrzygających postępowania administracyjnego prowadzonych przez organ administracji publicznej. Istotne znaczenie ma to, że chodzi tu udział w czynnościach, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i udział, w których jest przewidziany w kodeksie, a zatem obejmuje zarówno przypadki, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu, jak i gdy nie brała udziału w istotnych czynnościach wyjaśniających organu.

W literaturze przyjmuje się, że tę przesłankę uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania należy rozpatrywać w płaszczyźnie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu (zob. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 13, Warszawa 2014, s. 584). Zgodnie z art. 148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, zaś w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Treść art. 148 k.p.a. reguluje tryb wnoszenia podania oraz termin wniesienia podania. Zachowanie terminu miesięcznego musi być udowodnione przez stronę. Organ ma obowiązek z urzędu badać zachowanie tego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa i godzi w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych.

Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia następuje w formie postanowienia. Postanowienie to otwiera postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, w którym organ dokonuje oceny, czy występują podstawy wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., a to zgodnie z treścią art. 149 § 1 i 2 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ I instancji odmówił wznowienia postępowania, wskazując, że w sprawie nie występuje przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W drugiej kolejności należy stwierdzić, ze w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, można wyróżnić fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania (takich, jak przykładowo: zachowanie terminu czy wskazanie ustawowej podstawy wznowienia). Stwierdzenie niedopuszczalności wznowienia postępowania kończy już na tym etapie postępowanie w sprawie wznowienia i skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Odmowa taka jest zatem w istocie odmową zbadania, czy rzeczywiście istniały powołane we wniosku o wznowienie postępowania podstawy wznowienia.

W związku z powyższym organ administracji ze szczególną ostrożnością winien oceniać przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania. Dotyczy to zwłaszcza wznowienia postępowania z tego powodu, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na tej podstawie, co jednoznacznie wynika z wniosku S. Sp. z o.o. z [...] lipca 2013 r. We wniosku wnioskodawczyni poinformowała, że działka na którą została wydana decyzja nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażem podziemnym, elementami zagospodarowania terenu i wjazdem planowanej do realizacji na części działki o nr ew.: [...],[...],[...],[...] w obrębie [...] położonych przy ul. [...] na terenie W., wydaną dla p. A. K. [...], przeniesioną decyzją nr [...] z [...] września 2013 r. na rzecz R. Sp. z o.o. w organizacji usytuowana jest w sąsiedztwie nieruchomości wnioskodawczyni, a jej parametry w znacznym stopniu oddziałują na jej działkę.

Oznacza to, że weryfikacja twierdzeń wnioskodawczyni w niniejszej sprawie jest w istocie badaniem przesłanek wznowienia. To z kolei powinno nastąpić w kolejnej fazie postępowania, czyli po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ administracji może weryfikować twierdzenia strony dotyczące jej interesu prawnego w zakończonym postępowaniu zwykłym. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym dominuje pogląd, że w przypadku, gdy żądanie wznowienia postępowania oparte jest na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. nie może opierać się na ocenie, czy wnoszący podanie był stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Tylko, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, że wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia. W przeciwnym wypadku organ musi wznowić postępowanie. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdzenie w tej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2527/12 wraz z orzeczeniami tam przywołanymi i z 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1828/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2884/13, (dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jeśli istnieją wątpliwości co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 821/11, dostępny j.w.). Również w literaturze podkreśla się, że odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. następuje wtedy, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy uchybiono wymogom formalnym. Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia, a treścią decyzji. Jeśli mogą być wątpliwości co do legitymacji wnoszącego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to postępowanie powinno być wznowione w celu zbadania, czy dana podstawa występuje (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, Warszawa 2011, s. 149).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organ II instancji w sposób prawidłowy ustalił, że Prezydent W. rozpoznał niniejszą sprawę z obrazą art. 77 § 1 k.p.a., nie wyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Nie budzi bowiem wątpliwości orzecznictwa ani doktryny, iż postępowanie administracyjne wszczęte zostaje dopiero z chwilą wydania postanowienia o wznowieniu postępowania nie zaś z chwilą złożenia samego wniosku o wznowienie.

Mając powyższe na uwadze należy uznać stanowisko SKO w W. o konieczności wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. za całkowicie uzasadnione bowiem, zadaniem organu prowadzącego postępowanie będzie ustalenie, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 2 k.p.a., czy firmie S. Sp. z o.o., przysługuje zindywidualizowany interes prawny. W piśmie z [...] października 2013 r. wnioskodawca poinformował, że planowana inwestycja będzie skutkować ograniczeniem jego praw związanych z możliwością swobodnego korzystania z nieruchomości, której jest właścicielem (działka o nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] położonych przy ul. [...]) z uwagi na bezpośrednie oddziaływanie inwestycji objętej decyzją o warunkach zabudowy. Zdaniem wnioskodawcy, planowana inwestycja będzie również wiązała się z hałasem i emisją różnego rodzaju zanieczyszczeń, a także powodowała utrudnienia w dojeździe do nieruchomości wnioskodawcy. Firma S. Sp. z o.o. twierdzi, że jest stroną postępowania, gdyż sąsiedztwo należy rozumieć szeroko, jako urbanistyczną całość.

Przymiot strony firmy S. Sp. z o.o. zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, powinien być zatem oceniony po wznowieniu postępowania.

Podkreślić ponownie należy, że w przypadku wskazania w podaniu przesłanki wznowienia wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ rozpatrujący podanie o wznowienie postępowania nie bada, czy podmiot domagający się wznowienia istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Stanowisko takie wyraził NSA w wyroku z 20 czerwca 1991 r., IV SA 487/91, w którym stwierdził, że "Na gruncie art. 149 § 2 k.p.a. należy mieć na względzie, iż przeprowadzenie postępowania w fazie pierwszej, to jest co do przyczyn wznowienia, następuje na podstawie postanowienia o wznowieniu postępowania. Taka konstrukcja przepisu prowadzi do wniosku, że postanowienie o wznowieniu postępowanie musi poprzedzać ocenę przyczyn wznowienia, a to z kolei implikuje, iż ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna. Jeżeli tak, to przesłanką decyzji o odmowie wznowienia postępowania, wydanej na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia. W związku z powyższym należy przyjąć, iż przesłanką odmowy wznowienia postępowania na gruncie art. 149 § 3 k.p.a. może być żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. Katalog bowiem przyczyn wymienionych w tym przepisie został ustalony enumeratywnie" (LEX nr 10207).

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. przez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie i uchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji, należy wyjaśnić, że organ II instancji nie naruszył przepisów art. 149 § 1-3, 151 § 1 pkt 1 oraz 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, przez ich błędną wykładnię. W niniejszej sprawie wbrew zarzutom skargi zaistniała konieczność uchylenia postanowienia Prezydenta W. nr [...] z [...] lutego 2014 r. oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 6,7,8 i 12 k.p.a., w zakresie określonych w nich zasad praworządności przez przekroczenie granicy działania na podstawie prawa i dopuszczenia w to miejsce błędnej wykładni obowiązujących przepisów oraz pobieżnego rozważenia wynikających z postępowania kwestii – w szczególności przyjęcia, że oceny interesu prawnego wnioskodawczyni organ pierwszej instancji nie może badać już na etapie oceny wniosku o wznowienie postępowania oraz zarzutu naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., przez uznanie, że organ nie dokonał wystarczającej oceny stanu faktycznego co do kluczowych dla sprawy okoliczności.

Zarzuty skargi Sąd ocenia jako nietrafne. W kontrolowanej sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego na wstępie kryterium legalności sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem podejmując zaskarżoną decyzję organ prawa nie naruszył, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.