Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 513/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 c ust 1, art. 22a, art. 24 a, art. 8a
journal: Dz.U. 2016 poz 708
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2019 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga S. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. (data wpływu do organu) S. K. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister SWiA", "organ") o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708 ze zm.), dalej: "ustawa zaopatrzeniowa".

W uzasadnieniu ww. wniosku szczegółowo opisał przebieg służby w Milicji Obywatelskiej, wskazując, iż polegała ona w głównej mierze na kontrwywiadowczej ochronie obiektów wojskowych przed penetracją obcych służb wywiadowczych. Wskazał, że nigdy nie podejmował żadnych czynności wobec ówczesnej opozycji politycznej. Zawsze był funkcjonariuszem zdyscyplinowanym, należycie wykonywującym swoją pracę, jednak za przekonania religijne i popieranie koncepcji demokratycznego państwa prawa, przez długi okres czasu nie był nagradzany i wyróżniany.

Podał również, iż po pozytywnym zweryfikowaniu rozpoczął służbę w pionie operacyjno-rozpoznawczym, gdzie za rzetelne wykonywanie zadań i uzyskiwanie dobrych wyników w służbie, był wielokrotnie nagradzany oraz awansowany na kolejne stanowiska służbowe do stanowiska I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w P. Podejmował także wiele społecznych inicjatyw na rzecz mieszkańców Ziemi P. Przez dwie kadencje był członkiem Komisji Bezpieczeństwa i Porządku przy Starostwie Powiatowym w P., przez trzy kadencje aktywnie działał w ramach Powiatowej Rady Zatrudnienia, wspierał także w wyborach samorządowych Akcję Wyborczą Solidarność, z listy której został radnym Rady Miasta W.

Wskazał, iż za osiągnięcia w służbie, za odwagę i patriotyczną postawę oraz wielokrotne narażanie życia i zdrowia, między innymi za akcję ratunkową w czasie powodzi w C., został wyróżniony nadaniem Złotego Krzyża Zasługi i brązowej Odznaki Zasłużony Policjant.

Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Minister SWiA, działając na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wnioskodawca został zwolniony ze służby w Policji w dniu [...] sierpnia 2004 r. i ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i art. 22a ustawy zaopatrzeniowej, przy czym otrzymuje emeryturę jako świadczenie korzystniejsze.

Z pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (dalej: "IPN"), tj. informacji o przebiegu służby wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] kwietnia 1981 r. do dnia [...] lipca 1990r. Całkowity okres służby wnioskodawcy wynosi 25 lat, 1 miesiąc i 19 dni, z czego okres służby na rzecz totalitarnego państwa wynosi 9 lat, 3 miesiące i 6 dni. Do wysługi emerytalnej zaliczono skarżącemu również okres zasadniczej służby wojskowej, tj. 2 miesiące i 15 dni.

Z kopii akt osobowych sygn. [...] przekazanych przez IPN, nie wynika, aby wnioskodawca nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r.

Z kolei z informacji dotyczącej przebiegu służby przekazanej przez Komendanta Głównego Policji w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r., (znak [...]) wynika, że wnioskodawca po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki służbowe. Wnioskodawcy wielokrotnie przyznano zwiększony dodatek służbowy do uposażenia oraz nagrody pieniężne. Został on również odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i brązową Odznaką Zasłużony Policjant. W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o udzielonych wymienionemu karach dyscyplinarnych. Brak jest również dokumentów odnoszących się do zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia.

Organ wskazał dalej, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej. W sytuacji bowiem gdy całkowity okres służby wnioskodawcy wynosi 25 lat, 1 miesiąc i 19 dni, z czego 9 lat, 3 miesiące i 6 dni to służba na rzecz totalitarnego państwa, czyli około 36,8% całego okresu służby, to brak jest podstaw do uznania, że służba pełniona na rzecz totalitarnego państwa była krótkotrwała.

Organ stwierdził nadto, że nie kwestionuje rzetelnego wykonywania przez wnioskodawcę zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. Brak jest jednak jakichkolwiek dowodów, że służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. Przy czym sam charakter zadań realizowanych w jednostkach organizacyjnych Policji i wynikające z nich prawdopodobieństwo możliwości zaistnienia sytuacji stanowiących zagrożenie zdrowia i życia nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie:

1) art. 75 § 1 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 78 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) dalej: "k.p.a.", poprzez niedopuszczenie przez organ jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w szczególności dokumentacji dostarczonej przez skarżącego, a także niezebranie i nierozpatrzenie przez organ w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, finalnie nieuwzględnienie i nieprzeprowadzenie przez organ dowodów żądanych przez skarżącego we wniosku o zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, co bezpośrednio wywołało błędy w ustaleniach faktycznych mających istotne znaczenie w sprawie w zakresie wypełnienia przez skarżącego wszystkich ustawowych przesłanek zastosowania art. 8a ww. ustawy;

2) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną, a ponadto sprzeczną z zasadami logicznego myślenia ocenę materiału dowodowego w sprawie, w zakresie oceny krótkotrwałości służby skarżącego oraz występowania szczególnie uzasadnionego przypadku, co doprowadziło do błędów w ustaleniach faktycznych mających istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie;

3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie przez organ w uzasadnieniu faktycznym decyzji dowodów, na których oparł ustalenia faktyczne, jak również niewskazanie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co uniemożliwia skarżącemu pełne zaznajomienie się ze sposobem załatwienia sprawy przez organ i wpływa na jego prawo do skutecznego odwołania poprzez odniesienie się do działań i zaniechań organu, a ponadto narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego opisane w treści art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a.;

4) art. 12 § 1 i 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania, stanowiącej podstawową zasadę postępowania administracyjnego, poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania, niepodejmowanie czynności przez organ w długich odstępach czasu i niewykorzystanie przez organ - w celu niezwłocznego załatwienia sprawy - dowodów i wyjaśnień wskazanych przez skarżącego bezpośrednio we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie;

5) art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej poprzez jego błędną wykładnię - sprzeczną z zasadami logicznego myślenia i doświadczenia życiowego, a także ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym - co doprowadziło do błędnego uznania, że skarżący nie spełnił przesłanek opisanych w wymienionym przepisie.

W związku z powyższymi zarzutami, które zostały poparte szczegółową argumentacją zawartą w uzasadnieniu środka zaskarżenia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem, a tym samym zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]Minister SWiA, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia - po przedstawieniu stanu sprawy - organ powołał treść art. 8a ustawy zaopatrzeniowej wskazując, iż wymienione w ww. przepisie przesłanki muszą być spełnione łącznie. Zaznaczył także, że ww. przepis zawiera dwie przesłanki formalne, których spełnienie otwiera możliwość zastosowania go względem konkretnej osoby, jednakże nakłada także na organ obowiązek weryfikacji, czy rozpatrywana sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Tylko bowiem w takiej sytuacji ustawodawca dopuszcza możliwość wyłączenia stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy.

Analizując pierwszą z przesłanek formalnych organ wskazał, że "krótkotrwałość" pełnienia służby musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, jednakże z zastrzeżeniem jej oceny w ujęciu bezwzględnym - jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa, a także w aspekcie proporcjonalnym - stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza.

Wykładnia językowa ww. pojęcia prowadzi do wniosku, że "krótkotrwałość" jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Synonimy powyższego słowa to: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).

Dalej organ zauważył, iż "rzetelność wykonywania zadań i obowiązków" po dniu 12 września 1989 r. "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która powinna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Zgodnie z wykładnią językową pojęcie "rzetelności" definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Synonimy powyższego słowa to: "akuratny, całościowy, dogłębny, dokładny, drobiazgowy, gorliwy, niestrudzony, niezawodny, obowiązkowy, oddany, ofiarny, pedantyczny, pewny, pilny, pracowity, precyzyjny, przenikliwy, skrupulatny, solidny, staranny, sumienny, uczciwy, wierny, wnikliwy, wszechstronny, wytrwały" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).

W świetle powyższego, zdaniem organu, rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Istotna jest także postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych.

Z kolei zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy.

Odnosząc się do przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" organ stwierdził, że warunek ten zachodzi wówczas, gdy wnioskodawca - poza spełnieniem dwóch ww. przesłanek formalnych - legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy. Zatem uprawnienie z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami.

Dalej organ stwierdził, że całkowity okres służby skarżącego obejmuje 25 lat, 1 miesiąc i 19 dni (od dnia [...] lipca 1979 r. do dnia [...] sierpnia 2004 r.), natomiast służba pełniona na rzecz totalitarnego państwa wynosi 9 lat, 3 miesiące i 6 dni (od dnia [...] kwietnia 1981 r. do dnia [...] lipca 1990 r.). Zatem służba na rzecz totalitarnego państwa stanowi około 36,8% całego okresu służby skarżącego. Wskazany okres służby na rzecz totalitarnego państwa, zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały.

Organ zaznaczył, iż brak jest podstaw do kwestionowania rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez skarżącego w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Z opinii Komendanta Głównego Policji wynika, iż skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki, a dokumenty zgromadzone w sprawie, nie zawierają treści, które mogłyby podawać w wątpliwość rzetelność jego służby. Jednakże brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających, że służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia.

Organ stwierdził również, iż zgromadzone w postępowaniu dokumenty nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego organ uznał, iż nie znajdują one uzasadnienia. Wyjaśnił w tym zakresie, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ zebrał niezbędny materiał dowodowy, rozpatrzył go, zapewnił stronie udział w postępowaniu informując o każdej podjętej czynności oraz umożliwił zapoznanie się z całością akt sprawy (z którego to uprawnienia pełnomocnik skarżącego skorzystał). Stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji wyjaśniono stan faktyczny i prawny sprawy, wskazano i przeanalizowano podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzja zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 107 § 1 k.p.a. Organ nie naruszył zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, w sposób wystarczający zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a także ocenił, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że odmowa zastosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej - jest uzasadniona.

Organ zaznaczył również, że wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego, złożonym na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, wymagało przeprowadzenia szeregu czynności wyjaśniających (o czym strona była każdorazowo informowana), koniecznych do zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie, pozwalającego na ocenę stanu faktycznego sprawy i dokonanie jego analizy w kontekście przesłanek ustawowych, co jest czasochłonne.

Odnosząc się do natomiast do zarzutu dotyczącego braku zgromadzenia w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechania uwzględnienia złożonych wniosków dowodowych organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie jest związany treścią informacji o pełnieniu służby przez skarżącego sporządzoną przez IPN oraz dokumentacją dotyczącą przebiegu służby przesłaną przez Komendanta Głównego Policji. Jednocześnie wskazał, że na podstawie art. 78 § 2 k.p.a. żądanie skarżącego nie zostało uwzględnione, bowiem dotyczyło okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołaną decyzję Ministra SWiA z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. rażące naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 75 § 1 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niedopuszczenie przez organ jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w szczególności dokumentacji dostarczonej przez wnioskodawcę, a także niezebranie i nierozpatrzenie przez organ w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, finalnie nieuwzględnienie i nieprzeprowadzenie przez organ dowodów żądanych przez skarżącego we wniosku o zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, co bezpośrednio wywołało błędy w ustaleniach faktycznych mających istotne znaczenie w sprawie w zakresie wypełnienia przez skarżącego wszystkich ustawowych przesłanek zastosowania art. 8a ww. ustawy;

2. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną, a ponadto sprzeczną z zasadami logicznego myślenia ocenę materiału dowodowego w sprawie, w zakresie oceny krótkotrwałości służby wnioskodawcy oraz występowania szczególnie uzasadnionego przypadku, co doprowadziło do błędów w ustaleniach faktycznych mających istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie;

3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie przez organ w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których oparł ustalenia faktyczne, jak również niewskazanie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co uniemożliwia stronie pełne zaznajomienie się ze sposobem załatwienia sprawy przez organ i wpływa na jej prawo do skutecznego odwołania poprzez odniesienie się do działań i zaniechań organu, a ponadto narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego opisane w treści art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a.;

4. art. 12 § 1 i 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania, stanowiącej podstawową zasadę postępowania administracyjnego, poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania, niepodejmowanie czynności przez organ w długich odstępach czasu i niewykorzystanie przez organ w celu niezwłocznego załatwienia sprawy dowodów i wyjaśnień wskazanych przez skarżącego bezpośrednio we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie;

II. rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, poprzez błędną i sprzeczną z zasadami logicznego myślenia i doświadczenia życiowego, a także zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym jego wykładnię, co doprowadziło do błędnego uznania, że skarżący nie spełnił przesłanek opisanych w wymienionym przepisie.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż całkowicie niezrozumiałe jest stanowisko organu, który - będąc zobowiązanym do przestrzegania opisanych w k.p.a. podstawowych zasad i reguł postępowania dowodowego - ignoruje dowody przedkładane przez skarżącego bez jakiegokolwiek merytorycznego ustosunkowania się do nich, jak również bez wskazania obiektywnych przyczyn ich nieuwzględnienia w toku postępowania.

Skarżący podniósł w tym zakresie, iż organ w żaden sposób nie odniósł się do pisma z dnia [...] lutego 2018 r., za którym przedłożone zostały dodatkowe dowody w sprawie. Taka postawa organu stanowi w istocie pogwałcenie praw skarżącego, w tym prawa do czynnego udziału w postępowaniu oraz do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

Skarżący wskazał, iż pominięcie przez organ składanych przez niego dowodów spowodowało błędy w ustaleniach faktycznych, co dotyczy pełnienia przez niego służby "z narażeniem zdrowia i życia" oraz spełnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Organ pominął okoliczności świadczące o ponadprzeciętnym, wyróżniającym się oddaniu skarżącego służbie Rzeczypospolitej Polskiej, co znalazło odzwierciedlenie w bezpośrednim wpływie jego działań i postawy na poprawę bezpieczeństwa na terenie [...], jak również zostało bezpośrednio docenione przez społeczność lokalną, która wielokrotnie decydowała o wyborze skarżącego jako swojego przedstawiciela w organach samorządowych.

Skarżący podniósł również, że dokonana przez organ wykładnia art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej jest błędna, sprzeczna z zasadami logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. Wskazał, iż w słownikach języka polskiego termin "krótkotrwała" określany jest jako: "trwająca przez krótki czas, przemijająca, czasowa, nietrwała, okresowa, iluzoryczna". Przekładając zatem powszechnie przyjęte znaczenie terminu krótkotrwałości służby na ww. przepis prawa, nie sposób jednoznacznie określić konkretnej ilości jednostek czasowych koniecznych dla spełnienia tego wymogu. "Krótkotrwałość" służby powinna być określana indywidualnie w każdym przypadku na podstawie konkretnego stanu faktycznego. Służba pełniona przez skarżącego przed dniem 31 lipca 1990 r. miała charakter krótkotrwały, wpadkowy, wynikający z obowiązującego ustroju państwowego, była przemijająca, czasowa. Stanowiła mniej niż połowę czasu trwania całego okresu służby, z którego znaczna większość pełniona była w Policji po 1990 roku.

Skarżący podniósł również, że zapis w art. 8a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" nie stanowi zamkniętego katalogu okoliczności determinujących rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. Już bowiem samo rzetelne wykonywanie obowiązków potwierdzone stosownymi dokumentami stanowi spełnienie przesłanki wymienionej w ww. przepisie. Zaznaczył, iż z dokumentów przekazanych przez Komendę Wojewódzką Policji w G., tj. informacji o przebiegu służby oraz oceny realizacji zadań wynika, że skarżący pełnił służbę wzorowo, przejawiał inicjatywę, doskonalił swoje kwalifikacje zawodowe; niejednokrotnie pełnił służbę w trudnych warunkach. Stwierdzenie przez organ, że w aktach osobowych brak jest zaświadczenia potwierdzającego uprawnienie do podwyższenia emerytury zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczególnych warunków podwyższenia emerytur funkcjonariuszy Policji (...) nie przesądza jednoznacznie, że skarżący nie pełnił służby z narażeniem zdrowia i życia. Takie informacje nie są zawarte w aktach osobowych funkcjonariusza, lecz w aktach prowadzonych lub nadzorowanych przez niego postępowań, wykonywanych czynności oraz zakresów obowiązków. W celu dokonania rzetelnej oceny ww. przesłanki należałoby zatem przeanalizować okres służby skarżącego w Policji przez pryzmat ilości interwencji, zabezpieczeń, podejmowanych czynności operacyjnych, operacyjno-rozpoznawczych, zatrzymań sprawców przestępstw. O fakcie pełnienia służby z narażeniem utraty życia i zdrowia przez wnioskodawcę świadczą wyjaśnienia i dokumenty składane w toku postępowania. Z dokumentów tych wynika, że skarżący był niejednokrotnie awansowany, nagradzany i odznaczany m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz brązową odznaką Zasłużony Policjant, co potwierdza jego szczególne zaangażowanie, poświęcenie i narażanie życia i zdrowia w służbie.

Spełnienie przez skarżącego ww. przesłanki wynika również z wniosków o nadanie stopnia Policji z dnia [...] czerwca 2000 r. oraz z dnia [...] maja 2003 r., które zawierają m.in. szczegółową opinię bezpośredniego przełożonego wraz ze wskazaniem podejmowanych czynności i realizowanych zadań. Skarżący był osobiście odpowiedzialny i brał udział w zabezpieczaniu wielu imprez masowych, katastrof i klęsk żywiołowych oraz w innych wydarzeniach wymagających zabezpieczenia i negocjacji, a mających na celu zapobieganie zdarzeniom niebezpiecznym. Dziewięcioletni okres służby na stanowisku Komendanta Komisariatu Policji we W. przy niedostosowaniu jego struktury i ilości kadry do występujących zagrożeń wymagał od skarżącego stałej dyspozycyjności i poświęceń własnego zdrowia.

W odpowiedzi na skargę Minister SWiA wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra SWiA z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję własną organu z dnia [...] października 2018 r. o odmowie wyłączenia stosowania wobec S. K. 15c, art. 22a i 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) (Dz.U. z 2016 r., poz. 2270).

Powołana ustawa przewiduje obniżenie emerytur i rent inwalidzkich wszystkim funkcjonariuszom, którzy pozostawali w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i którzy w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. pełnili służbę w wymienionych w ustawie instytucjach i formacjach (tzw. służba na rzecz państwa totalitarnego). Obniżeniu podlegają także renty rodzinne pobierane po funkcjonariuszach, którzy taką służbę pełnili.

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i która pozostawała w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., emerytura wynosi: (1) 0% podstawy wymiaru - za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b; (2) 2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz 2-4. Przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1-3a, 5 i 6 stosuje się odpowiednio. Emerytury nie podwyższa się zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3, jeżeli okoliczności uzasadniające podwyższenie wystąpiły w związku z pełnieniem służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b (ust. 2). Wysokość emerytury ustalonej zgodnie z ust. 1 i 2 nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej emerytury wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości emerytury, zgodnie z ust. 1-3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1 (ust. 4). Przepisów ust. 1 - 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5).

Zgodnie natomiast z art. 22a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, rentę inwalidzką ustaloną zgodnie z art. 22 zmniejsza się o 10% podstawy wymiaru za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b. Przy zmniejszaniu renty inwalidzkiej okresy służby, o której mowa w art. 13b, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy. W przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i została zwolniona ze służby przed dniem 1 sierpnia 1990 r. rentę inwalidzką wypłaca się w kwocie minimalnej według orzeczonej grupy inwalidzkiej (ust. 2). Wysokość renty inwalidzkiej, ustalonej zgodnie z ust. 1, nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej renty z tytułu niezdolności do pracy wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości renty inwalidzkiej, zgodnie z ust. 1 i 3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1. Przepisy art. 13a stosuje się odpowiednio (ust. 4). Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5).

Stosownie natomiast do treści art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Przesłanki wymienione w art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy powinny być spełnione łącznie. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w ww. przepisie ustawodawca w drodze koniunkcji (przez użycie spójnika "oraz") połączył ze sobą dwa wymogi dla skutecznego ubiegania się o wyłączenie stosowania art. 15c, art. 22a oraz art. 24a ustawy w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b ustawy. Takie rozumienie art. 8a ust. 1 ustawy wynika z wykładni językowej. Zgodnie z jej regułami, czyli regułami języka polskiego (tzw. znaczeniem słownikowym), techniką legislacyjną (rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej - Dz. U. z 2016 r., poz. 283), logiką formalną (znajdującą zastosowanie do rachunku zdań) oraz utrwaloną praktyką orzeczniczą - użycie spójników: "i", "oraz", lub "łącznie" reprezentuje koniunkcję łączną, czyli taki rodzaj relacji między zdaniami, w których zdania (wyrażenia) poprzedzające i następujące po spójniku muszą być zastosowane kumulatywnie (łącznie).

Wskazać należy, że decyzja wydana na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...) ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego.

Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres, jednak obejmuje badanie, czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zgodnie z celem danej ustawy oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności.

Kontroli sądowej podlega w szczególności uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do wydania decyzji uznaniowej. Przy takim zakresie kontroli obowiązkiem sądu jest sprawdzenie czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a przede wszystkim czy uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie wystarczająco zindywidualizowanymi przesłankami tak aby nie można było mu zarzucić dowolności czy arbitralności (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2009, s. 404 - 405).

Uznaniowość w doktrynie i orzecznictwie ujmowana jest jako szczególny rodzaj dyskrecjonalnej kompetencji organu, której granice wyznacza - wyrażona w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - zasada związania administracji publicznej prawem (por. M. Jaśkowska [w:] System Prawa Administracyjnego. Tom 1. Instytucje prawa administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski i A. Wróbel, Warszawa 2010, s. 222 i nast.). Stopień dyskrecjonalności działania organu konkretyzują normy prawa materialnego - w analizowanym przypadku art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej zawierający przesłanki oparte na pojęciach niedookreślonych (nieostrych), a więc zawierających elementy ocenne. Obowiązkiem organu jest dokonanie interpretacji tych pojęć, a następnie odniesienie się do wskazanych przesłanek oraz ich rozważenie (wyważenie) na tle okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy.

Przepis art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej zawiera trzy pojęcia niedookreślone, niezdefiniowane w ustawie zaopatrzeniowej: "krótkotrwała służba", "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków" oraz "szczególnie uzasadniony przypadek". W przypadku ustalenia przez organ wystąpienia powyższych przesłanek w okolicznościach danej sprawy, uruchomiona zostaje konstrukcja decyzji uznaniowej, na gruncie której organ może wyłączyć stosowanie przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24c ww. ustawy.

W niniejszej sprawie Minister dokonał interpretacji pojęcia "krótkotrwałej" służby przed dniem 31 lipca 1990 r. odwołując się do wykładni językowej, której pierwszeństwo w stosunku do pozostałych rodzajów wykładni jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie i piśmiennictwie (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2007 r., sygn. akt III CZP 94/06, publ. OSNC 2007, nr 7- 8, poz. 95; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2015 r. sygn. akt II CSK 518/14, publ. LEX nr 1754050). Jednocześnie organ zasadnie wskazał, iż "krótkotrwałość" służby musi być każdorazowo oceniana indywidualnie z zastrzeżeniem oceny w ujęciu bezwzględnym - jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa, oraz w aspekcie proporcjonalnym - stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Stanowisko to, zdaniem Sądu, zasługuje na aprobatę, odsyła bowiem do kryteriów najbardziej obiektywnych.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym ze sporządzonej przez IPN informacji o przebiegu służby z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] wynika, że skarżący w okresie od dnia [...] kwietnia 1981 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. przez okres 9 lat, 3 miesięcy i 6 dni pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej. Skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2004 r.

Biorąc zatem pod uwagę fakt, że całkowity okres służby skarżącego obejmuje 25 lat, 1 miesiąc i 19 dni, z czego okres 9 lat, 3 miesięcy i 6 dni to służba na rzecz totalitarnego państwa, należy podzielić stanowisko organu, że skarżący nie spełnia ww. przesłanki koniecznej do zastosowania art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, tj. przesłanki krótkotrwałej służby, o której mowa w art. 13b ustawy (pkt 1).

Zgodzić należy się z argumentacją skarżącego, że w oparciu o przepis art. 8a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy nie sposób jednoznacznie wskazać konkretnej ilości jednostek czasowych koniecznych dla spełniania wymogu "krótkotrwałej służby" przed dniem 31 lipca 1990 r. Z tego względu "krótkotrwałość" pełnienia służby powinna być oceniana indywidualnie w każdym przypadku na podstawie konkretnego stanu faktycznego.

Nie można jednak zarzucić organowi, iż - uwzględniając okoliczności tej, konkretnej sprawy administracyjnej - błędnie przyjął, że przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 1 nie została spełniona. Ocena czasu pełnienia służby przez skarżącego przed dniem 31 lipca 1990 r. w ujęciu bezwzględnym nie pozwala bowiem uznać, że 9 lat, 3 miesiące i 6 dni to okres krótkotrwały. Nie jest to przedział czasu, który można określić jako niedługi, krótkookresowy, czasowy. Również w aspekcie proporcjonalnym okres obejmujący 36,8% całej służby skarżącego nie może być uznany za krótkotrwały.

Nie sposób zatem nie zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej.

Dokonując interpretacji art. 8a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy Minister SWiA prawidłowo stwierdził w oparciu o wykładnię językową, że pojęcie "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków" definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie zadań i obowiązków. W tym kontekście organ zasadnie podzielił stanowisko Komendanta Głównego Policji zawarte w informacji z dnia [...] grudnia 2017 r., iż skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki pełniąc służbę po dniu 12 września 1989 r.

Wskazać przy tym należy, że wbrew stanowisku organu pojęcia "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r." nie można rozumieć wyłącznie jako przypadku pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia. Gdyby taka była wola ustawodawcy, zostałoby to wprost wskazane w ww. przepisie. Zgodnie bowiem z treścią § 145 ust. 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", jeżeli norma ma znajdować zastosowanie tylko w określonych okolicznościach, okoliczności te jednoznacznie i wyczerpująco wskazuje się w przepisie prawnym przez rodzajowe ich określenie. W analizowanym przepisie wprowadzenie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" stanowi tylko jeden z przypadków "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.", który uprawnia do przyjęcia, że warunek z art. 8a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy został spełniony. Z brzmienia ww. przepisu nie można wyprowadzić wniosku, jak czyni to organ, że dla spełnienia przesłanki "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków" konieczne jest stwierdzenie, że funkcjonariusz pełnił służbę z narażeniem zdrowia i życia. Innymi słowy, narażanie zdrowia i życia nie stanowi warunku rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków, lecz zostało potraktowane jako przykład takiej rzetelności. Zatem przyjęta przez organ wykładnia ww. przepisu - zawężająca stosowanie przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wyłącznie do przypadków, w których stwierdzono pełnienie służby z narażeniem zdrowia i życia - nie jest prawidłowa.

Błędne rozumienie ww. przepisu przez organ, a w konsekwencji zaniechanie rozważenia podnoszonych przez skarżącego okoliczności mających potwierdzać wykonywanie zadań i obowiązków służbowych z narażeniem zdrowia a nawet życia, nie mogło mieć istotnego znaczenia w rozpatrywanej sprawie, w sytuacji gdy organ prawidłowo odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy z powodu niespełnienia przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy. Tylko łączne spełnienie przesłanek z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy (krótkotrwałe pełnienie służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia), stanowi podstawę do podjęcia przez organ rozważań, czy zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia wyłączenie stosowania ww. zasad ogólnych ustawy zaopatrzeniowej ze względu na "szczególnie uzasadniony przypadek".

Z tego względu bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie pozostaje fakt, iż organ nie odniósł się w żaden sposób do argumentów skarżącego podnoszonych w toku postępowania, a następnie w skardze do Sądu, iż w celu dokonania rzetelnej oceny poświęcenia i zaangażowania skarżącego w służbie oraz pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia należałoby przeanalizować cały okres jego służby w Policji przez pryzmat ilości interwencji, zabezpieczeń, podejmowanych czynności operacyjnych, operacyjno-rozpoznawczych, zatrzymań sprawców przestępstw.

Skarżący wskazał w tym zakresie na wnioski o nadanie stopnia w Policji z dnia [...] czerwca 2000 r. oraz z dnia [...] maja 2003 r., które to dokumenty zawierają szczegółową opinię bezpośredniego przełożonego wraz ze wskazaniem podejmowanych czynności i realizowanych zadań, które wymagały bezpośredniego i osobistego udziału skarżącego w niebezpiecznych akcjach i działaniach. Skarżący podnosił również, że był osobiście odpowiedzialny i brał udział w zabezpieczaniu wielu imprez masowych, katastrof i klęsk żywiołowych oraz w innych zdarzeniach wymagających zabezpieczenia i negocjacji, a mających na celu zapobieganie zdarzeniom niebezpiecznym. Wskazywał, iż okres służby na stanowisku Komendanta Komisariatu we W., przy niedostosowaniu jego struktury i ilości kadry do występujących zagrożeń, wymagał stałej dyspozycyjności i pełnego zaangażowania. Podnosił również, że za działania podejmowane z narażeniem życia i zdrowia został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi za udział w ratowaniu mienia i ludzi podczas powodzi w miejscowości C. na [...]. Narażanie zdrowia, zdaniem skarżącego, potwierdza również przyznanie III grupy inwalidzkiej z tytułu uszczerbku na zdrowiu w związku z pełnioną służbą oraz dokumentacja medyczna w tym opinia psychologiczna z dnia [...] maja 2005 r.

Zgodzić należy się ze skarżącym, że organ nie rozważył wskazanych powyżej okoliczności i dowodów załączonych na ich poparcie, czym dopuścił się naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Jednakże, jak już wyżej wskazano, uchybienie ww. przepisom postępowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy w sytuacji, gdy służba pełniona przez skarżącego przed dniem 31 lipca 1990r. nie może być oceniona jako "krótkotrwała" w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Późniejsze, niekwestionowane i godne uznania zasługi skarżącego w służbie na rzecz Państwa oraz przyznane za nie odznaczenia, nie mogą być oceniane z pominięciem ww. przesłanki warunkującej (łącznie z przesłanką z art. 8a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy) ewentualne wyłączenie stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a, art. 24a tej ustawy.

Odnośnie zarzutu skargi naruszenia przez organ art. 12 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania wskazać należy, że zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku w niniejszym postępowaniu, w którym przedmiotem zaskarżenia była ostateczna decyzja Ministra SWiA z dnia [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej, a nie przewlekłe prowadzenie postępowania w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. podlegające odrębnemu zaskarżeniu w świetle art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.

Również zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie doręczenia obydwu wydanych w sprawie decyzji skarżącemu, a nie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, jakkolwiek trafny, pozostaje bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji gdy skarżący - poprzez składanie wniosków dowodowych oraz terminowe wnoszenie środków zaskarżenia - brał udział w postępowaniu i korzystał z przewidzianych w ustawie uprawnień procesowych.

W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, że organ dopuścił się naruszenia art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Nie można również przyjąć, że w toku postępowania doszło do naruszenia wymienionych w skardze podstawowych zasad procesowych (art. 7, art., 8, art. 10 k.p.a.) oraz przepisów postępowania administracyjnego (art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Organ zebrał bowiem materiał dowodowy oraz wyjaśnił stan faktyczny sprawy w stopniu adekwatnym do podjęcia rozstrzygnięcia. Uzasadnienie rozstrzygnięcia, jakkolwiek ograniczone w swej treści, a nadto zawierające uchybienia w zakresie wykładni art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu kwalifikującym zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2018 r. do eliminacji z obrotu prawnego.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Wobec treści art. 200 p.p.s.a. Sąd nie uwzględnił złożonego na rozprawie wniosku pełnomocnika skarżącego o zwrot kosztów postępowania.