Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 747/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym i wypadkowym postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z. K. pismem z dnia 20 października 2020 r. wniosła skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym i wypadkowym.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że zaskarżona decyzja zawierała pouczenie, iż przysługuje od niej odwołanie do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325; dalej zwana p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem, których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 508 z późń. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Zatem kognicja sądów administracyjnych odnosi się jedynie do spraw określonych przepisami prawa.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej ZUS) w przedmiocie obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym i wypadkowym.

Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 5, art.8 ust. 6 pkt 4, art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 300 ze zm.), przy czym zgodnie z art. 83 ust. 2 tej ustawy, od decyzji ZUS przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. W konsekwencji, co do zasady, mimo że postępowanie przed ZUS podlega przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach (por. art. 180 § 1 k.p.a. i art. 123 cyt. ustawy), to od decyzji ZUS przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Kognicja w zakresie ochrony prawnej w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych realizowana jest, zatem przez sądy powszechne oraz sprawujący nad nimi nadzór judykacyjny Sąd Najwyższy, według przepisów procesu cywilnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt I OPS 1/13, wyjaśnił, że w ustawie systemowej przyjęta została zasada stanowiąca, że sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych podlegają rozpoznaniu w trybie postępowania administracyjnego, a weryfikacja podjętych w tym zakresie decyzji następuje w drodze postępowania sądowego, stosownie do reguł określonych w Kodeksie postępowania cywilnego, tj. przez właściwy sąd powszechny (sąd pracy i ubezpieczeń społecznych). Ustanowiony w sprawach ubezpieczeń społecznych odrębny od określonego przez przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego tryb odwoławczy skutkuje tym, że wskutek złożenia odwołania od decyzji rozpoznanie sprawy przeniesione zostaje na drogę postępowania sądowego, ale przed sądem powszechnym, a nie sądem administracyjnym. Przyjmuje się, bowiem, że od momentu wniesienia odwołania do sądu powszechnego sprawa staje się zgodnie z art. 1 k.p.c. sprawą cywilną (w znaczeniu formalnym), podlegającą rozstrzygnięciu wedle reguł właściwych dla tej kategorii spraw (por. art. 476 § 2 i 3 k.p.c.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się zaś, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych zasadą jest rozstrzyganie przez sąd pracy i ubezpieczeń społecznych w postępowaniu cywilnym o prawach oraz obowiązkach stron na podstawie przepisów prawa materialnego, a nie przepisów procedury administracyjnej (por. uchwałę z 7 kwietnia 2010 r., I UZP 3/10).

W ocenie Sądu, przyjęcie, że ustanowiony w art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych sądowy tryb odwoławczy odnosi się do wszystkich decyzji wydawanych na podstawie art. 83 ust. 1 oraz 83a ust. 1 i ust. 2 cyt. ustawy, pozwala uniknąć systemowej niespójności. Prawodawca przewidział jednak wyjątki od tego trybu zaskarżania. Zgodnie, bowiem z art. 83 ust. 4, od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej przyznanie takiego świadczenia, a także od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, odwołanie nie przysługuje. Strona w tych sprawach może złożyć do Prezesa Zakładu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, włącznie z zaskarżaniem rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego. Wyjątek ten nie ma jednak zastosowania w niniejszej sprawie.

Sąd stanął na stanowisku, że rozpatrywana sprawa z zakresu ubezpieczeń społecznych nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga na decyzję w zakresie ustalenia podlegania obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu podlega kognicji sądów powszechnych. Strona skarżąca chcąc podania wydanej decyzji kontroli sądowej powinna od niej wnieść odwołanie do właściwego sądu powszechnego, zgodnie z zawartym w nich pouczeniem o trybie zaskarżenia, a nie usiłować zainicjować odrębne postępowanie przed sądem administracyjnym, który nie może przyjąć do rozpoznania skargi na taką decyzję. Aby bowiem akt lub czynność organu administracji podlegały kognicji sądów administracyjnych muszą mieścić się w kryterium "z zakresu administracji publicznej" oraz muszą dotyczyć przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Jak wyjaśniono zaś uprzednio, tylko wąskim zakresie spraw, ustalonym na podstawie art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, dopuszczalna jest droga sądowoadministracyjna. W pozostałych sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych kognicja sądów administracyjnych jest wyłączona, co wynika wprost z art. 83 ust. 1 i 2 cyt. ustawy, który stanowi lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a, orzeczono jak na wstępie.