Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 408/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 138  par. 1-2, art. 156 par. 1 pkt 2 in fine
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. 2. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] na rzecz skarżącego, P. W. kwotę 240 złotych ( dwieście czterdzieści ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 listopada 2011 r. chor.sztab. P. W. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżący") wystąpił do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] (dalej: "Dowódca J.W. [...]") z wnioskiem o ustalenie od dnia [...] lipca 2010 r. prawa do zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem w formie ryczałtu miesięcznego w wysokości 75% ceny imiennego biletu miesięcznego określonego w cenniku biletów środków komunikacji publicznej, wykonywanych przez przewoźników autobusowych na trasie pomiędzy przystankiem autobusowym [...] a przystankiem autobusowym [...].

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Dowódca JW [...] ustalił Wnioskodawcy od dnia[...] lipca 2010 r. prawo do zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca zamieszkiwania, tj. z miejscowości [...], do miejsca pełnienia służby, tj. do miejscowości [...], i z powrotem za każdy miesiąc kalendarzowy pełnienia służby w Jednostce Wojskowej Nr [...] (dalej: "J.W. [...]"), w formie ryczałtu miesięcznego, w wysokości 75% ceny imiennego biletu miesięcznego określonego w cenniku biletów środków komunikacji publicznej wykonywanych przez przewoźników autobusowych – z wyłączeniem miesięcy, o których stanowi § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie świadczeń socjalno-bytowych dla żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 87, poz. 565; dalej: "rozporządzenie w sprawie świadczeń", w skrócie: "rozp.MON.2010.04.30") oraz jeżeli z przyczyn służbowych żołnierz przez okres miesiąca kalendarzowego nie dojeżdżał z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby.

Postanowieniem o wznowieniu postępowania nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Dowódca J.W. [...]– działając podstawie art. 104 § 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") – wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przyznania Wnioskodawcy decyzją nr [...] zwrotu kosztów codziennych dojazdów.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z dokumentów załączonych do wniosku wynikało, że przejazd na wskazanej trasie, w obie strony, przekraczał czas dwóch godzin, a więc w myśl obowiązujących przepisów miejscowość, w której zamieszkuje Wnioskodawca nie byłaby miejscowością pobliską w stosunku do miejsca pełnienia służby. Wnioskodawca w swoim wniosku nie podał jednak odległości między miejscem swojego zamieszkania a bramą J.W. [...], która wynosi 5,5 km (w wersji przedstawionej we wniosku podróż z miejsca zamieszkania do miejsca służby odbywałaby się po trasie okrężnej o długości 31,1 km). Organ stwierdził, że powyższe okoliczności nie były znane w czasie wydawania ww. decyzji oraz że zmieniają one całokształt podstawy faktycznej dla przyznania zwrotu kosztów codziennych dojazdów.

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. – wydaną, jak zaznaczono w części wstępnej decyzji, "po rozpatrzeniu wniosku chor. sztab. P. W. z dnia [...] listopada 2011 roku", na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 68 ust. 2 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.; dalej: "u.s.w.ż.z."), art. 1a pkt 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143 z późn. zm.; dalej: "ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych", w skrócie "u.z.S.Z.") oraz § 5 ust. 5 rozp.MON.2010.04.30 – Dowódca J.W. [...] odmówił Wnioskodawcy ustalenia prawa do zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z dokumentów załączonych do wniosku wynikało, że przejazd na podanej przez Wnioskodawcę trasie w obie strony przekraczał czas dwóch godzin, a więc że miejscowość, w której zamieszkuje Wnioskodawca, nie jest miejscowością pobliską wobec miejsca pełnienia służby w rozumieniu przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych znowelizowanych od dnia 1 lipca 2010 r. Rozpatrując wniosek należało jednak wziąć pod uwagę fakt, że Wnioskodawca mieszka w odległości 2,3 km od bramy J.W. [...], zaś wersja przedstawiona przez Wnioskodawcę zakłada podróżowanie po trasie okrężnej, której długość wynosi 31 km. Zdaniem organu z ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych oraz rozporządzenia w sprawie świadczeń wynikają dwa kryteria definiowania "miejscowości pobliskiej" – odległość 30 km bądź czas przejazdu powyżej 2 godzin w obie strony. Na tej podstawie organ stwierdził, że odległość zdecydowanie krótszą (w tym przypadku 2,3 km) żołnierze pokonują we własnym zakresie. Nie byłoby bowiem społecznie sprawiedliwe, by za odległość 2,3 km otrzymywać należność jak za 30 km. Wnioskodawca jest żołnierzem i sprawność fizyczna jest immanentną cechą służby wojskowej, w związku z czym nawet piesze pokonywanie dystansu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby nie jest i nie może być dla niego uciążliwe zważywszy na podaną wyżej odległość 2300 metrów.

Od opisanej decyzji nr [...] odwołanie złożył Wnioskodawca, wnosząc z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przywrócenie prawa do zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem.

W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji nie wziął pod uwagę jego zażalenia na postanowienie nr [...] o wznowieniu postępowania, wniesionego pismem z dnia 24 stycznia 2012 r. Odnosząc się do treści uzasadnienia tej decyzji stwierdził, że obowiązujące przepisy wskazują wprost tylko jedno kryterium ustalenia prawa do zwrotu kosztów codziennych dojazdów – czas przejazdu miedzy miejscem zamieszkania a miejscem pełnienia służby dłuższy niż dwie godziny lądowymi środkami transportu publicznego. Wbrew twierdzeniom organu I instancji nie istnieje kolejne kryterium, jakim jest odległość od miejsca pełnienia służby do miejsca zamieszkania. Skarżący zaznaczył, że pomimo jego starań dotychczas nie uzyskał informacji, na podstawie jakich to nowych, nieznanych okoliczności wznowiono postępowanie, a następnie wydano decyzję odmowną.

Decyzją nr [...] z dnia 16 marca 2012 r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] (dalej: "Dowódca J.W. [...]") – z powołaniem się na art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 68 ust. 2 i art. 104 ust. 1 u.s.w.ż.z., art. 1a pkt 7 u.z.S.Z. oraz § 5 ust. 5 rozp.MON.2010.04.30 – "odmówił uchylenia zaskarżonej decyzji".

W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że odległość między miejscem zamieszkania Skarżącego, a bramą J.W. [...], mierzona jest według przebiegu dróg publicznych, wynosi 2,4 km. Prawdą jest, że na tej trasie nie kursują środki komunikacji publicznej, ale jej pokonanie samochodem zajmuje 4 minuty, zaś pieszo – około 22 minut. Skarżący, by spełnić przesłankę zwrotu kosztów dojazdów, czyli "przekroczenia czasu podróży powyżej dwóch godzin w obie strony", wybrał trasę o długości 27,7 km. Faktycznie czas przejazdu wskazanymi przez Wnioskodawcę środkami komunikacji publicznej po tej trasie przekracza 2 godziny w obie strony. Jednakże, zdaniem organu odwoławczego, analizując ten stan faktyczny należy odpowiedzieć na dwa pytania, a mianowicie: (1) od jakiej odległości między miejscem pełnienia służby a miejscem zamieszkania żołnierz nie jest obowiązany pokonywać drogi we własnym zakresie i ma prawo korzystać ze środków komunikacji publicznej, by ewentualnie ubiegać się o zwrot kosztów codziennych dojazdów; (2) czy trasa dojazdu środkami komunikacji publicznej może przekraczać dowolnie wielokrotność trasy najbliższej (w tym przypadku sześciokrotnie). Odpowiadając na pierwsze z tych pytań Dowódca J.W. [...] "przywołał pomocniczo" przepis art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.; dalej: "u.s.o."), z którego wynika, że dzieci w wieku 7–10 lat muszą samodzielnie pokonywać odległość do szkoły do 3 km, a dzieci w wieku 11–15 lat odległość do 4 km – dopiero powyżej tej odległości obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu. Wobec uczniów starszych takiego obowiązku gmina nie ma i muszą oni samodzielnie pokonywać odległości nawet dłuższe niż 4 km. Odpowiadając zaś na drugie pytanie organ odwoławczy stwierdził, że tej trasy dojazdu nie można zwielokrotniać dowolnie. Takie zwielokrotnienie, z praktycznego punktu widzenia, winno umożliwić szybsze pokonanie trasy niż np. pokonanie jej pieszo po najkrótszym odcinku. W tym przypadku tak nie jest.

Na opisaną decyzję nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Wnioskodawca. Z powołaniem się na zarzuty:

1) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: (a) art. 68 ust. 2 u.s.w.ż.z., poprzez jego niezastosowanie; (b) art. 1a ust. 1 pkt 7 u.z.S.Z., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na mylnym rozumieniu treści zastosowanego przepisu; (c) § 5 rozp.MON.2010.04.30, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym odniesieniu prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego; (d) art. 17 ust. 2 u.s.o., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, nawet pomocnicze, polegające na nieprawidłowym odniesieniu prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego;

2) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

3) naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10, art. 79 i art. 81 k.p.a.,

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podniósł, że zamieszkując poza miejscem pełnienia służby, w miejscowości, która nie jest miejscowością pobliską w rozumieniu przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, nabywa uprawnienie do zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem. Prawo to jest obligatoryjne, a nie uznaniowe. Zdaniem Skarżącego, wbrew twierdzeniom organu nie zaszła żadna przesłanka do wznowienia postępowania. Wskazywane przez organy okoliczności są nie tylko pozornymi, ale również wzajemnie się wykluczają. Organy za każdym razem podają inną odległość z miejsca zamieszkania Skarżącego do bramy jednostki wojskowej. Nadto organ, przyjmując bezpodstawnie kryterium odległości, nawet nie uwzględnił topografii terenu, pór roku i związanych z tym warunków atmosferycznych, co ma istotne znaczenie dla czasu przebycia odległości w obie strony.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podkreślając bezpodstawność zarzutów postawionych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Dokonując tak rozumianej kontroli Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nr [...] Dowódcy J.W. [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Nr [...] Dowódcy J.W. [...] nie mogą się ostać, gdyż są obarczone wadą nieważności.

Zaskarżoną decyzją organ II instancji "odmówił uchylenia" decyzji organu I instancji. Tak sformułowane rozstrzygnięcie nie mieści się w zamkniętym katalogu dopuszczalnych rozstrzygnięć organu odwoławczego przewidzianych w przepisach art. 138 § 1 i 2 k.p.a., zgodnie z którymi organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

− utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo

− uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), albo

− uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (art. 138 § 2 k.p.a.), albo

− umarza postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.).

W świetle powyższego organ odwoławczy (tu: Dowódca J.W. [...]) uznając decyzję organu I instancji (tu: Dowódcy J.W. [...]) za niewadliwą powinien orzec, iż: "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję", a nie że: "odmawia uchylenia zaskarżonej decyzji". Co więcej, takie sformułowanie sentencji decyzji, jak ostatnio przywołane, sugeruje, że organ odwoławczy ograniczył się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji – w dodatku niewykluczone, że wyłącznie w granicach zarzutów odwołania – gdy tymczasem podstawowym obowiązkiem tego organu, wynikającym z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), było powtórne, merytoryczne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie.

Wydanie przez organ II instancji, w wyniku rozpoznania odwołania, decyzji, której sentencja nie odpowiada żadnemu z rodzajów rozstrzygnięć określonych wyczerpująco w art. 138 § 1 i 2 k.p.a., stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. (por.: wyrok NSA z 10.03.1993 r., IV SA 1245/92, CBOSA; wyrok WSA w Rzeszowie z 19.09.2007 r., II SA/Rz 410/07, CBOSA). Należy przy tym zauważyć, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy w podstawie prawnej decyzji błędnie wskazał jedynie ogólnie na przepis art. 138 § 1 k.p.a., bez doprecyzowania, o który konkretnie punkt (1, 2 albo 3) tego przepisu chodzi, co czyni samo rozstrzygnięcie jeszcze mniej czytelnym. Dodatkowo za stwierdzeniem nieważności omawianej decyzji przemawia fakt, iż pozostawiła ona w obrocie prawnym decyzję organu I instancji obarczoną wadą nieważności, co także, samo w sobie, należy zakwalifikować, jako rażące naruszenie prawa (por. wyroki NSA: z 28.06.1999 r., IV SA 1051/97, LEX nr 47905; z 12.04.2000 r., II SA/Gd 1089/98, CBOSA; z 18.04.2000 r., II SA/Gd 954/98, LEX nr 44072).

Natomiast podstawę stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji stanowił w niniejszej sprawie przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., z którego wynika, że nieważną jest decyzja, która dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Należy bowiem zauważyć, że Dowódca J.W. [...] orzekł już raz w przedmiocie wniosku Skarżącego z dnia 16 listopada 2011 r. – decyzją nr [...] – mocą której ustalił Skarżącemu prawo do zwrotu kosztów codziennych dojazdów. W aktach administracyjnych sprawy, decyzjach organów oraz pismach procesowych stron brak jakiejkolwiek wzmianki, aby decyzja ta została zaskarżona przez Wnioskodawcę, co skłania do wniosku, iż stała się ona ostateczna. Następnie, po wznowieniu postępowania w przedmiotowej sprawie postanowieniem nr [...], organ I instancji ponownie orzekł w przedmiocie wniosku Skarżącego z dnia [...] listopada 2011 r. – decyzją nr [...] – tym razem jednak odmawiając Wnioskodawcy prawa do zwrotu kosztów.

Decyzja nr [...] nie zawierała żadnego rozstrzygnięcia odnośnie wcześniejszej decyzji nr [...], w szczególności nie uchyliła jej. Tymczasem z art. 151 § 1 k.p.a. wynika, że po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego (tj. postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy) właściwy organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której: (1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., albo (2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Również w aktach administracyjnych sprawy brak jakiegokolwiek dokumentu lub wzmianki, z których wynikałoby, że decyzja nr [...] została uprzednio uchylona lub w inny sposób wzruszona. W rezultacie należy stwierdzić, że organ I Instancji wydając decyzję nr [...], orzekał w sprawie poprzednio rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną, nadal pozostającą w obrocie prawnym, tj. decyzją nr [...]. Tożsamość sprawy w obu przypadkach wynika jednoznacznie m.in. z użytego w części wstępnej obu decyzji zwrotu "po rozpatrzeniu wniosku chor. sztab. P. W. z dnia [...] listopada 2011 r.", a także z treści samych rozstrzygnięć zawartych w tych decyzjach – raz pozytywnie a drugi raz odmownie załatwiających ww. wniosek. Skoro obie decyzje załatwiają ten sam wniosek, to istnieje tożsamość rozstrzygniętej sprawy: występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W efekcie w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje sprzeczne ze sobą. Doszło więc do rażącego naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnych, proklamowanej w art. 16 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne, zaś uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Z istoty kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne wynika, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji czyni zbędną, bo przedwczesną, merytoryczną ocenę zarzutów podniesionych w skardze (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, uw. 12 do art. 145).

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w wysokości 240 zł.

Sąd odstąpił od orzekania na podstawie art. 152 p.p.s.a. w przedmiocie wykonalności aktu, gdyż zaskarżona decyzja, jako decyzja odmowna, ze swej istoty nie podlega wykonaniu.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji raz jeszcze rozważy wszystkie zarzuty podnoszone przez Skarżącego, w szczególności czy istniały podstawy do wznowienia postępowania, i zakończy wznowione postępowanie w sprawie wniosku z dnia 16 listopada 2011 r. jednym z rozstrzygnięć dopuszczonych przepisami prawa, w szczególności przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a.

ja