Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 941/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska(spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 1203/17, ze sprzeciwu spółki F. o. z siedzibą w W. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 07.11.2017 r. uchylającą do ponownego rozpoznania decyzję Wójta Gminy Kazimierz Biskupi z dnia 12 lipca 2017 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi na działkach o nr [...], [...], [...] obręb geod. Anielewo oraz nr [...], [...], [...] obręb geod. Dobrosołowo w gminie Kazimierz Biskupi.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż ze względu na rodzaj powołanych w skardze zarzutów Sąd, przechodząc po przedstawieniu rozważań ogólnych do oceny zakażonej decyzji, najpierw zwrócił uwagę na niedostatki rozważań prawnych Kolegium dotyczących statusu wnoszącego odwołanie jako strony postępowania. Sąd argumentował, że rozpatrzenie sprawy w instancji odwoławczej uwarunkowane jest ustaleniem dopuszczalności i terminowości wniesionego środka zaskarżenia. Jak wynika z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy we wstępnej fazie postępowania zobowiązany jest do ustalenia, czy odwołanie jest dopuszczalne, a w tym, czy pochodzi od strony postępowania i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu, bowiem w razie stwierdzenia niedopuszczalności lub uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy nie może rozpatrzyć merytorycznie bezskutecznego środka zaskarżenia, lecz w drodze postanowienia stwierdzić niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do jego wniesienia. Natomiast rozpatrzenie odwołania niedopuszczalnego lub wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która na podstawie art. 16 § 1 k.p.a. korzysta z ochrony trwałości.

Sąd zwrócił uwagę, że podstawowym obowiązkiem organu administracji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest w szczególności ustalenie, kto jest stroną danego postępowania administracyjnego w świetle zasady ogólna wyrażona w art. 28 k.p.a., i art. 53 ust. 1 u.p.z.p. zawierającego modyfikację proceduralną, gdyż stanowi, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, natomiast inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Z brzmienia tego przepisu można wywieść wniosek, że poza inwestorem również właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, są w zasadzie stronami postępowania w przedmiocie wydania decyzji lokalizacyjnej.

Idąc dalej, Sąd podkreślił, że to do organu odwoławczego należy przeprowadzenie analizy, czy podanie pochodzi od strony danego postępowania, czy też od osoby niemającej takiego statusu. Konsekwencją braku przymiotu strony w postępowaniu głównym (odwoławczym) jest umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Sąd wskazał, że w sprawach dotyczących zagospodarowania przestrzennego prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony - lub też zagrożony - postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zasada ta wynika bezpośrednio z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., który jednakże sam w sobie nie jest źródłem interesu prawnego, a jedynie określa sposób ochrony tego interesu w procedurze ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jednakże przepisów wskazujących na istnienie po stronie konkretnego podmiotu interesu prawnego trzeba poszukiwać gdzie indziej, nie wyłączając przepisów art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego, przy czym możliwość wywodzenia z nich interesu prawnego w danym postępowaniu zależy od konkretnych okoliczności ustalonych w konkretnej sprawie. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie są zagadnienia związane z przyszłym i niepewnym wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnie odczuwana uciążliwość inwestycji, czy też spodziewany spadek atrakcyjności lub wartości działki.

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, Sąd wskazał, że stroną postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu prócz właściciela lub wieczystego użytkownika nieruchomości, której dotyczy postępowanie, zwykle uznaje się też właścicieli lub wieczystych użytkowników działek bezpośrednio sąsiadujących z taką nieruchomością, jednakże w przypadku nieruchomości położonych dalej - ich właściciele, wieczyści użytkownicy mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek Sąd przy tym podkreślił, że krąg podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie musi się pokrywać zawsze z kręgiem podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu o wydanie innych rozstrzygnięć administracyjnych w procesie inwestycyjnym (np. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia wodnoprawnego czy pozwolenia na budowę). W każdym postępowaniu należy oddzielnie badać interes prawny, opierając się na odpowiednich przepisach - co do zasady prawa materialnego - z których może być wywiedziony prawnie chroniony interes podmiotu wnoszącego podanie.

W przedmiotowej sprawie okoliczności uprawniające Kolegium do wydania rozstrzygnięcia formalnego na podstawie art. 134 k.p.a. w ogóle nie zachodziły, bowiem zainteresowany K. S. - również na wezwanie organu II instancji - w postępowaniu odwoławczym dodatkowo (pisma procesowe z dnia 13 sierpnia, 11 września i 2 października 2017 r.) uzasadniał okoliczności, z których wywodzi swój interes prawny w sprawie i legitymację do wniesienia odwołania od decyzji lokalizacyjnej. W takim wypadku weryfikacji statusu zainteresowanego należało dokonać w toku postępowania rozpoznawczego, co też miało miejsce, jednak finalnie okazało się niewystarczające dla uznania, że Kolegium było uprawnione do rozstrzygnięcia sprawy poprzez wydanie decyzji merytorycznej lub merytoryczno-reformatoryjnej, o których mowa w art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. lub decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Organ odwoławczy przyjął, że planowane linie średniego napięcia wraz z przewodami teletechnicznymi wykonane zostaną jako doziemne, co ograniczy do minimum ich oddziaływanie (pole elektromagnetyczne) na otoczenie, w tym na zdrowie ludzkie, jednak zarazem stwierdził, że mimo to posiadanie przez K. S. niezabudowanych nieruchomości w sąsiedztwie działki drogowej, przez którą przebiegać ma planowana inwestycja stanowi podstawę do uznania go za stronę postępowania. Taka konkluzja organu odwoławczego, zdaniem Sądu, w kontekście zarzutów i wniosków formułowanych przez inwestora, uznana być musiała za przedwczesną. Tym bardziej, że Kolegium samo wskazuje na ograniczenie do minimum oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

Sąd wskazał, że charakterystyka przedsięwzięcia została przedstawiona we wniosku inwestora, jak i w decyzji organu I instancji. Kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia wskazanego we wniosku inwestora - "zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami technicznymi" może zaś dokonać samodzielnie organ odwoławczy. Podobnie należy się odnieść do wykazania, że realizacja przedmiotowej inwestycji ma znaczenie dla społeczności lokalnej, celem weryfikacji stanowiska organu I instancji, że przedmiotowa decyzja dotyczy ustalenia "lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym". Przypomnieć jeszcze raz należy, że stosownie do dyspozycji art. 51 ust. 1 u.p.z.p. wójt pozostaje organem właściwym tak w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej dla inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim (pkt 1), jak i inwestycji o znaczeniu powiatowym i gminnym (pkt 2), z tym, że w odniesieniu do pierwszego przypadku wymagane jest uzgodnienie decyzji z marszałkiem województwa. Zatem nawet w razie przyjęcia, że przedmiotem postępowania jest ustalenie lokalizacji dla inwestycji o znaczeniu szerszym niż gminne, wciąż te same organy będą właściwe dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś ewentualne uzgodnienie decyzji z marszałkiem województwa nie przekroczy granic postępowania odwoławczego. Przy czym, Kolegium nie zakwestionowało prawidłowości dotychczas poczynionych przez organ I instancji uzgodnień w sprawie, stąd też ich ewentualne ponowienie - nawet na etapie postępowania odwoławczego - nie może być uznane za przeprowadzenie postępowania uzupełniającego z przekroczeniem dyspozycji przepisu art. 136 k.p.a. (istotnie rozbudowanego wskutek wejścia w życie nowelizacji ustawy dnia 7 czerwca 2017 r.). Kolegium może w razie potrzeby uzupełnić materiał dowodowy celem uzyskania dodatkowych informacji niezbędnych dla kwalifikacji prawnej przedmiotowej inwestycji. Przede wszystkim jednak powinno na podstawie już zgromadzanych materiałów sprawy, jak i ustalonych okoliczności rozstrzygnąć, co do publicznego charakteru inwestycji polegającej na budowie infrastruktury technicznej obsługującej elektrownie wiatrowe. W tym względzie powinno zaś mieć na uwadze, że nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Zdaniem Sądu to do Kolegium będzie w tych warunkach należała ocena, czy w przypadku infrastruktury technicznej obsługującej elektrownie wiatrowe wystarczające jest np. przyjęcie faktu wytwarzania energii elektrycznej, jako uzasadniającego uznanie budowy linii kablowej służącej do przesyłu tak wyprodukowanej energii za inwestycję o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym, jak również, czy całokształt argumentacji inwestora (w tym przedstawione uwarunkowania inwestycji) przemawia za uznaniem przedmiotowego przedsięwzięcia za inwestycję celu publicznego.

Wobec powyższego, powtórnie rozpatrując przedmiotową sprawę, Kolegium - w razie wyjściowego stwierdzania interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie i braku podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. - powinno rozstrzygnąć sprawę administracyjną, której przedmiotem pozostaje ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia opisanego we wniosku strony skarżącej w zakresie infrastruktury technicznej służącej do przesyłu energii elektrycznej wytworzonej przez zespół elektrowni wiatrowych. To do Kolegium będzie należało również rozważenie ewentualnej kwestii sporządzenia projektu nowej decyzji lokalizacyjnej, jak i dodatkowych (uzupełniających) uzgodnień, jakich może wymagać wydanie decyzji merytorycznej w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji w niewystarczający sposób umotywował ustalenia dotyczące wniesienia odwołania przez stronę postępowania oraz nie ustosunkował się do twierdzeń strony skarżącej, kwestionującej legitymację procesową zainteresowanego podmiotu, który zainicjował postępowanie odwoławcze. Ten aspekt sprawy wymaga szczególnie wnikliwego omówienia przez organ, skoro warunkuje przystąpienie do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w instancji odwoławczej.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie pismem z dnia 29 maja 2018 r. uzyskało stanowisko Pana K. S., który jak w odwołaniu nadal wnosił o wyeliminowanie z obrotu prawnego przedmiotowej decyzji, bowiem w jego i mieszkańców ocenie potraktowanie linii kablowej jako inwestycji celu publicznego jest manipulacją inwestora oraz Wójta Gminy Kazimierz Biskupi, który ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia niebędącego inwestycją celu publicznego. Następnie odniósł do ustawy z dnia 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, z której wynika konieczność zachowania odległości określonych w art. 4 tejże ustawy, a których Wójt Gminy nie zachował.

Natomiast inwestor pismem z dnia 30 maja 2018 r. wniósł o umorzenie postępowania odwoławczego w całości na podstawie art. 138 § 1 ust. 3 K.p.a. w związku z faktem, iż odwołującemu nie przysługuje w niniejszym postępowaniu przymiot strony. Zauważono, że wymieniona na stronie 10 uzasadnienia decyzji SKO z 7 listopada 2017r. działka nr [...] w obrębie A. należąca do odwołującego nie przylega do terenu inwestycji objętej decyzją Wójta. Działka ta po swej południowej stronie graniczy z działką [...] obręb A., która to znajduje się w obszarze gminy Kazimierz Biskupi objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestor zadeklarował jednocześnie, że inwestycja na działce nr [...] obręb A. wykonana zostanie w sąsiedztwie działek należących do Odwołującego ([...], [...], [...] obręb A.) w technologii przewiertu sterowanego, tak by wykluczyć wszelkie dla niego uciążliwości również na etapie budowy inwestycji. W fazie eksploatacji inwestycji wszelkie jej oddziaływania mieścić się będą w granicach działek objętych decyzją Wójta. Zauważono ponadto, że działki Odwołującego są niezabudowane, a on sam zamieszkuje w odległości nie mniejszej niż 730 m od planowanej inwestycji.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mając na uwadze uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19.02.2018 r., zwróciło się o uzupełnienie materiału dowodowego o opinię biegłego w dziedzinie instalacji linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami technologicznymi, w celu wykazania, że "wszelkie oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na budowie doziemnych linii kablowych, a więc inwestycji objętej decyzją Wójta ograniczać się będą do działek na których powstanie inwestycja. Przedłożono opinię autorstwa P. K. Kręciprocha omawiającą w sposób wyczerpujący zagadnienie oddziaływania pola i promieniowania elektromagnetycznego na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi na działkach o nr geodezyjnych: [...], [...], [...] - obręb A., [...], [...], [...] - obręb D., G. B.. Autor opracowania jednoznacznie stwierdził, że oddziaływanie przedmiotowej inwestycji zamyka się w granicach terenu objętego decyzją organu I instancji, zatem inwestycja ponad wszelką wątpliwość nie będzie oddziaływała na nieruchomości sąsiednie na etapie jej eksploatacji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie zwróciło się do Pana K. S. o wskazanie normy prawa materialnego z której wywodzi swój interes prawny w przedmiotowym postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi, który w odpowiedzi na wezwanie w piśmie z dnia 02 października 2017 r. wskazał, że :

- interes prawny nie musi wywodzić się z faktu legitymowania określonym tytułem prawnym do nieruchomości, ale interes prawny ma każdy, kto znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, którym w ocenie odwołującego jest całe przedsięwzięcie inwestora polegającego na budowie farmy wiatrowej K. B. o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 21 MW, składającej się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 193 m n.p.t. i sieci kablowej zasilającej niskiego i średniego napięcia na działkach o nr geodezyjnych: 233 - obręb A.; [...] - obręb [...]; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],112,[...],138,[...],[...],[...] - obręb B., któremu ma służyć inwestycja określona w zaskarżonej decyzji Wójta Gminy z dnia 12 lipca 2017 r.

- jak każdy obywatel ma niezbywalne prawo do ochrony zdrowia i życia, które gwarantuje Konstytucja, całe przedsięwzięcie inwestora ma wyłącznie charakter komercyjny a odległości 409 m od turbiny (WTG nr [...]) oraz 536 m od turbiny (WTG nr [...]) od zabudowy Odwołującego są zbyt małe (mniejsze niż dziesięciokrotność ich maksymalnej wysokości), by można mówić o bezpieczeństwie zdrowotnym strony i jego bliskich. Planowana inwestycja nie spełnia kryterium odległości, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy wiatrakowej,

- ma niezbywalne prawo do wolności w zakresie uzyskania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa;

- Miejscowy Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr XL.III/351/14 z dnia 17 lutego 2014 r., na podstawie którego Farma W. K. Biskupi realizuje inwestycję nie ograniczał rozbudowy żadnej miejscowości będącej w zasięgu realizacji tej inwestycji. Jednakże na wskutek obowiązującej ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych i realizacji tej inwestycji mieszkańcy utracą zagwarantowane prawa określone w tym planie. Zdaniem odwołującego mieszkańcy wsi A., [...] oraz Bochlewo nie uczestniczyli w uchwaleniu powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W państwie praworządnym interes inwestora nie może być ponad interesem mieszkańców,

- farmy wiatrowe nie mieszczą się w katalogu inwestycji publicznych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie decyzją z dnia 27 lipca 2018r. na podstawie art. 138 §1 pkt 3 w zw. z art. 28 K.p.a. oraz art. 53 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym umorzyło postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem K. S..

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium w pierwszej kolejności przytoczyło w sposób szczegółowy dotychczasowy stan faktyczny sprawy i wskazało, że dla terenu inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie, w ramach którego wydano zaskarżoną decyzję toczyło się na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego mają: wnioskodawca oraz właściciele nieruchomości przez które będzie przebiegać planowana inwestycja - co wynika z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie są to: wnioskodawca - Farma W. K. Biskupi sp. z. o.o. z siedzibą w W. oraz właściciele działek: nr [...] obręb Anielewo - Z. K., nr [...] obręb D. - K. M. i K. J., nr [...] obręb A. - S. Państwa, [...] obręb A. i nr [...] obręb Dobrosołowo - G. B., dz. nr [...] obręb D. - S. Państwa. Pan K. S. nie jest inwestorem ani właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana. Z ustaleń organu odwoławczego wynika natomiast, że odwołujący jest między innymi właścicielem działek niezabudowanych o nr ewid. [...], [...] oraz [...] w obrębie A., które graniczą z terenem objętym wnioskiem o ustalenie inwestycji celu publicznego, tj. działką drogową o nr ewid. [...] obręb A..

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem, w którym inwestor Farma W. K. [...] sp. z. o.o. z siedzibą w W. domagała się ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi. W pkt 2 wniosku wskazano między innymi, że inwestycja ma być realizowana na działkach o nr [...], [...], [...] obręb geod. Anielewo oraz nr [...], [...], [...] obręb geod. Dobrosołowo, gm. K. B..

Charakteryzując planowaną inwestycję zaznaczono, że projektowany zespół linii kablowych służyć będzie do wyprowadzenia mocy elektrowni wiatrowych projektowanych na terenie gminy Kazimierz Biskupi do planowanej rozdzielni elektroenergetycznej na działce nr [...]. Linie kablowe pracować będą na średnim napięciu (od 15 kV do 30 kV). Równoległe do linii kablowych ułożone zostaną przewody teletechniczne służące do sterowania pracą zespołu elektrowni wiatrowych. Całość inwestycji wykonana zostanie jako doziemne linie kablowe, co ograniczy do minimum ich oddziaływanie na otoczenie, a inwestycja będzie całkowicie niewidoczna dla osób przebywających w ich sąsiedztwie. Powierzchnia terenu podlegająca przekształceniu wynosi 15.900 m 2 - odcinek o długości 2.321 m x 6,85 m. Inwestycja nie będzie wywierała istotnego wpływu na środowisko. Czas budowy linii jest krótki. Po zakończeniu etapu budowy linie kablowe pozostaną przykryte warstwą gruntu. Dotychczasowy sposób użytkowania na powierzchni gruntu nie będzie generowała pól elektromagnetycznych o wartości mogących mieć wpływ na otoczenie, w tym w szczególności na zdrowie ludzi. Teren inwestycji tj. działki nr [...] i [...] w obrębie geod Anielewo oraz dz. nr [...] w obrębie geodezyjnym Dobrosołowo stanowią pas drogowy dróg gminnych, dz. nr [...] stanowi pas drogowy drogi powiatowej nr 3226P, działka nr [...] Anielewo i dz. nr [...] Dobrosołowo są gruntami rolnymi i stanowią własność osób prywatnych. Projektowany przebieg linii kablowych położony jest poza obszarami Natura 2000 oraz poza innymi terenami objętymi ochroną przyrody na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Wniosek nie dotyczy przedsięwzięcia należącego do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Nadto Inwestor zadeklarował, że planowana inwestycja na działce nr [...] obręb A. wykonana zostanie w sąsiedztwie działek należących do Odwołującego ([...], [...], [...] obręb A.) w technologii przewiertu sterowanego, tak by wykluczyć wszelkie dla niego uciążliwości również na etapie budowy inwestycji. W fazie eksploatacji inwestycji wszelkie jej oddziaływania mieścić się będą w granicach działek objętych decyzją Wójta, co było już przez Spółkę podnoszone na wcześniejszych etapach postępowania. Działki Odwołującego są niezabudowane, a on sam zamieszkuje w odległości nie mniejszej niż 730 m od planowanej inwestycji, objętej decyzja Wójta.

Kolegium następnie oceniło przedłożoną opinię biegłego K. K., uznając że omawia w sposób wyczerpujący zagadnienie oddziaływania pola i promieniowania elektromagnetycznego na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi na przedmiotowych działkach. Oddziaływania te można uznać za najistotniejsze potencjalne oddziaływania takiego przedsięwzięcia, gdyż przy liniach kablowych prowadzonych pod powierzchnią ziemi nie wstępują inne oddziaływania, takie jak propagacja hałasu, czy też wpływ na krajobraz, które to mogły by wpływać na możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Autor opracowania jednoznacznie stwierdza, że oddziaływanie przedmiotowej inwestycji, objętej Decyzją Wójta zamyka się w granicach terenu objętego tą decyzją. Inwestycja objęta Decyzją Wójta ponad wszelką wątpliwość nie będzie oddziaływała na nieruchomości sąsiednie na etapie jej eksploatacji. Prawidłowe zaplanowanie i zrealizowanie robót budowlanych pozwoli na ograniczenie placu budowy do działek objętych Decyzją Wójta. Nie zakłada się konieczności korzystania z terenów sąsiednich na etapie budowy tej inwestycji, niewielki zakres robót budowlanych powoduje, że na etapie budowy inwestycja nie spowoduje uciążliwości na nieruchomościach przyległych, które utrudniałyby, czy też ograniczały możliwość korzystania z nich. Kolegium przeprowadziło dowód z powyższej opinii uznając, że nie zawiera żadnych niejasności, jest spójna, logiczna i konsekwentna. Przedmiotowe opracowanie obejmuje swoim zakresem zagadnienia oddziaływania pola i promieniowania elektromagnetycznego na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi na działkach o nr geodezyjnych: [...], [...], [...] - obręb A., [...], [...], [...] - obręb D., G. B..

W szczególności, w niniejszym opracowaniu określono zakres oddziaływania projektowanej inwestycji:

• w zakresie pól elektromagnetycznych o częstotliwości 50Hz,

• w zakresie promieniowania elektromagnetycznego fal średniej częstotliwości.

Omówiono także dopuszczalne wartości parametrów fizycznych pól elektromagnetycznych na tle zagospodarowania terenu inwestycji oraz terenów sąsiadujących, a także wpływ oddziaływania elektromagnetycznego przedsięwzięcia na zdrowie i życie ludności oraz dobra materialne osób trzecich.

Wyjaśniono, że lokalizacja przedsięwzięcia omija tereny intensywnie zamieszkane i prowadzona jest w bocznych drogach, przy których zabudowa jest mało intensywna. Linie kablowe biegną drogą gminną (na działce [...]) równoległą do drogi powiatowej nr [...] Przy drodze powiatowej nr 3226P zgrupowana jest zasadnicza cześć zabudowy mieszkalnej wsi A.. Dystans pomiędzy planowaną inwestycja, a wsią Anielewo wynosi ponad 670m, Przy planowanej trasie linii kablowych znajduje się kilkanaście budynków mieszkalnych. Są one wybudowane w odległości nie bliższej niż 20 m od przebiegu planowanej inwestycji. Linie kablowe ułożone zostaną na dnie wykopu na głębokości minimum 90 cm, jeżeli grunt jest piaszczysty, w pozostałych przypadkach kable ułożone zostaną na warstwie piasku o grubości co najmniej 10 cm. Ułożone kable zasypane zostaną warstwą piasku o grubości co najmniej 10 cm, następnie warstwą piasku lub rodzimego gruntu, jak również oznaczone folią lub siatką. Folia lub siatka znajdować się będzie nad ułożonym kablem na wysokości nie mniejszej niż 25 cm i nie większej niż 35 cm, co przedstawione zostało na załączniku graficznym Opracowania. Przewiduje się wykonanie części linii kablowych w technologii przewiertów sterowanych. Technologia przewiertów sterowanych polega na wykonaniu otworu pilotażowego, następnie jego rozwierceniu do odpowiedniej średnicy i wciągnięciu zaprojektowanych rur osłonowych dla kabli. Sterowanie uzyskuje się tylko podczas wykonywania przewiertu pilotażowego.

Zrealizowane przedsięwzięcie będzie źródłem pola elektromagnetycznego generowanego poprzez linie kablowe. Linie teletechniczne będące liniami optotelekomunikacyjnymi nie będą generować pola elektromagnetycznego. Energia elektryczna wyprodukowana przez zespół wiatrowy dostarczana będzie do stacji transformatorowej za pomocą sieci kablowej średniego napięcia (najprawdopodobniej siecią o napięciu roboczym 30kV), które generują pole elektromagnetyczne, o poziomie na tyle niskim, iż nie zagraża w żaden sposób środowisku. W przypadku typowych linii średniego napięcia poziom natężenia pola elektrycznego sięga do 0,[...] Typowe natężenie pola magnetycznego nie przekracza natomiast [...] Natężenie pola elektrycznego przy gruncie wyniesie ok. [...] nad samą linią kablową, natomiast na wysokości 1,8 m npt. przyjmie wartość ok. 0,[...] Są to wartości dużo niższe od dopuszczalnych, określonych dla terenów dostępnych dla ludności. W przypadku pola magnetycznego, jego natężenie nad samym gruntem nie powinno przekraczać 7A/m, natomiast na wysokości 1,8m npt — poniżej [...] Są to również wartości dużo niższe od dopuszczalnych na terenach dostępnych dla ludności.

Biegły wskazał, że projektowany zespół linii kablowych nie będzie źródłem pola elektrycznego lub magnetycznego, którego poziom mógłby naruszyć wartości dopuszczalne, określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, póz 1883 z dnia 30 października 2003r.). Poziomy pola elektromagnetycznego występujące w środowisku po uruchomieniu projektowanej inwestycji należy uznać za bezpieczne, nie zagrażające zdrowiu i życiu ludzi. Nie przewiduje się oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie. Oddziaływanie inwestycji ograniczone zostanie do terenu objętego decyzją o lokalizacji celu publicznego, a więc działek o nr ewid. [...], [...], [...],[...], [...], [...].

Biegły uznał, że projektowany zespół linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi nie będzie źródłem promieniowania elektromagnetycznego w zakresie średnich i wysokich częstotliwości. Sterowanie przesyłem energii będzie się odbywało zdalnie, przy użyciu łączy światłowodowych (linii teletechnicznych). Nie przewiduje się wykorzystania systemów transmisji radiowej, nie będzie zatem oddziaływań tego rodzaju. Na trasie projektowanego zespołu linii kablowych nie występują obiekty mogące powodować efekt kumulacji oddziaływań pola elektromagnetycznego.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, w ocenie zespołu orzekającego Kolegium, grunty będące własnością Pana K. S. nie znajdują się w oddziaływaniu planowanej inwestycji, zatem w związku z powyższym nie ma podstaw prawnych do uznania Pana K. S. za stronę niniejszego postępowania.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, że art. 28 k.p.a. wymaga wykazania interesu prawnego (nie faktycznego), przy czym interes prawny podmiotu ubiegającego się o status strony musi być zindywidualizowany, oparty o normę prawa materialnego. Normą taką nie mogą być, zdaniem Kolegium, ogólne przepisy Konstytucji RP. Występowanie podmiotu w obronie interesu ogólnospołecznego (społeczności lokalnej) nie daje Panu K. S. przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a.

Przywołany przez odwołującego art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. 2016 poz. 961) nie stanowi przepisu prawa powszechnie obowiązującego, którego naruszenie przez Spółkę czyni odwołującego stroną postępowania, ponieważ przepis ten nie wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, nieruchomości odwołującego w kontekście przedsięwzięcia objętego kwestionowaną decyzja.

Na uznanie Pana K. S. za stronę postępowania nie ma również wpływu przywołane w odwołaniu stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. w decyzji z 10.09.2014 roku w sprawie bezpiecznej odległości farm wiatrowych od budynków mieszkalnych oraz przedstawiona w reportażu telewizyjnym sprawa dotycząca elektrowni wiatrowej w sąsiedniej gminie K..

Następnie Kolegium wskazało, iż rozpatrując przedmiotową sprawę ma na uwadze wniosek który wszczął przedmiotowe postępowanie, a dotyczy on bezsprzecznie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi przy czym Inwestor nie ukrywał, iż zadaniem linii będzie odprowadzenie energii elektrycznej wyprodukowanej przez dwie farmy wiatrowe: FW K. B. o mocy do 21 MW oraz FW Stefanowo II o mocy do 6 MW do Krajowego Systemu Energetycznego.

Odnośnie poruszonych przez odwołującego się kwestii związanych z utratą przez mieszkańców zagwarantowanych praw określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy Kazimierz Biskupi z dnia 17 lutego 2014 r., Kolegium wyjaśniło, że dokument ten, stanowiący akt prawa miejscowego reguluje zagospodarowanie przestrzenne w części obszaru gminy Kazimierz Biskupi, w którym Spółka przygotowuje realizację inwestycji. Wprowadza on ład w zagospodarowanie przestrzenne gminy i pozwała na jej harmonijny rozwój. Plan wyznacza tereny pod różne rodzaje inwestycji mając na uwadze by nie doszło do wzajemnego niekorzystanego odziaływania pomiędzy nimi. Ponadto Farma Wiatrowa, co warto podkreślić planowana jest na terenie zrekultywowanej odkrywki K. B. P.. Ponadto Pan K. S. nie wykazał w żaden sposób, by utracił możliwość uzyskania pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego, w jego posiadaniu znajduje się 12 działek położonych na terenie gminy Kazimierz Biskupi obręb A., a z treści pism nie wynika, na której z tych działek planowany budynek miałby zostać zlokalizowany.

Ponadto Kolegium zauważyło, że Inwestor zadeklarował, że planowana inwestycja na działce nr [...] obręb A. wykonana zostanie w sąsiedztwie działek należących do odwołującego (150/3, [...], [...] obręb A.) w technologii przewiertu sterowanego, tak by wykluczyć wszelkie dla niego uciążliwości na etapie budowy inwestycji. Tym samym uznać należy, iż wewnętrzna, subiektywna niechęć odwołującego się względem powstających w jego i sąsiednich miejscowościach - elektrowni wiatrowych nie czyni go automatycznie stroną postępowania w niniejszej sprawie. Nie czyni go stroną postępowania również chęć zablokowania inwestycji wiatrowych w gminie. Nadto to czy ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych ma zastosowanie w przypadku realizacji farmy wiatrowej podlegać będzie ocenie właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej przy wydaniu pozwolenia na budowę.

Ustalenie przez Kolegium, że odwołującemu przymiot strony nie przysługuje, nie pozwoliło na merytoryczne ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów podnoszonych w odwołaniu i jego uzupełnieniach.

Stąd też interes faktyczny bądź ogólnospołeczny nie daje odwołującemu się legitymacji procesowej w niniejszym postępowaniu. Interes faktyczny w sprawie uzasadnia umorzenie postępowania odwoławczego z odwołania osoby legitymującej się wyłącznie takim interesem. Stwierdzenie bowiem przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 par. 1 pkt 3 K.p.a. (vide: uchwała 7 sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999r. sygn. OPS 16/98). Zaszły bowiem okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania, co ma miejsce wówczas, gdy w postępowaniu tym nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego powodujący brak podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył Pan K. S. wnosząc o uznanie go za stronę postępowania i uchylenie decyzji Kolegium oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji.

Skarżący żądał:

- uznania go za stronę postępowania ponieważ w świetle ustawy z dnia 20 maja 2016 o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych odległość siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 193 m od jego zabudowań to tylko 409 m, nie żadna dziesięciokrotność, czyli 1930 m, a w związku z tym niniejsza decyzja Wójta Gminy Kazimierz Biskupi wprowadzi ograniczenia w zabudowaniu budownictwa mieszkaniowego, które bezpośrednio narusza jego interes prawny, na co nie wyraża zgody,

- wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, bowiem potraktowanie linii kablowej jako inwestycji celu publicznego jest manipulacja inwestora i Wójta Gminy, który ustalił lokalizacje inwestycji celu publicznego,

- zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżący poniósł zarzuty, jak w odwołaniu wskazując, ze uzyskanie statusu inwestycji celu publicznego dla inwestora jest korzystne, gdyż nie musi starać o warunki zabudowy na terenach pozbawionych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i w ten sposób omija przepis zawarty w art. 6 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

Poza tym decyzję o lokalizacji celu publicznego można wzruszyć tylko przez rok od dnia jej wydania. Nie może być tak, aby linie kablowe średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi służącymi wyłącznie do sterowania pracą zespołu elektrowni wiatrowych i będące jej integralną częścią, miały podwójny status, czyli tam gdzie jest uchwalony miejscowy plan na odcinku od gondoli turbin do granicy planu miejscowego "status komercyjny", a tam gdzie nie ma planu miejscowego na odcinku od granicy planu miejscowego do działki nr [...] o długości 2321 m "status publiczny". W ocenie skarżącego całe przedsięwzięcie ma wyłącznie charakter komercyjny a "budowa linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi służącymi wyłącznie do sterowania pracą zespołu elektrowni wiatrowych" jest częścią przedsięwzięcia inwestora, polegającego na budowie farmy wiatrowej K. B. o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 21 MW, składającej się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 193 m n.t.p. i siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia na działkach o nr geodezyjnych: 233 - obręb A., [...]

Zdaniem skarżącego, budowa elektrowni wiatrowej nie jest realizacją celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n., bowiem powszechną dostępność energii elektrycznej zapewniają urządzenia przesyłowe (sieci) i tylko ich realizacja w świetle obecnie obowiązujących przepisów stanowi cel publiczny. Elektrownia wiatrowa wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie mieści się w określeniu przesyłania energii zawartym w art. 3 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne. Zakwestionował publiczny charakterze przedmiotowej inwestycji stwierdzając, że produkcja energii jest produkcją taką samą, jak produkcja innych towarów, a celem każdego producenta towarów jest prowadzenie ich do sprzedaży. Podstawową funkcją elektrowni wiatrowych jest wytwarzanie energii elektrycznej w celach wyłącznie komercyjnych, a inwestor budując taki obiekt czyni to w konkretnym celu ekonomicznym, to jest sprzedaży prądu.

Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dniu 05 lipca 2018 r. (sygn. akt IV SA/Po 28/18) skarżący wskazał, że kolejnym elementem, który został zupełnie pominięty w toku postępowania jest kwestia naruszenia zakazu dzielenia projektów, tzw. "salami slicing", określonego w art. 3 ust. 13 ustawy środowiskowej i art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/92/UE. Zgodnie z tym przepisem przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Już z powyższej definicji, odczytywanej w kontekście dalszych przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (zwłaszcza art. 59 i nast.), wynika, że zamiarem ustawodawcy było wyeliminowanie możliwości dzielenia przez inwestorów zamierzonych przedsięwzięć inwestycyjnych na mniejsze części (elementy, etapy) i objęcie jedną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach danego przedsięwzięcia jako całości (całego zamierzenia), wszystkich jego elementów. W konsekwencji przeprowadzenie przez właściwe organy procedury OOŚ w celu określenia środowiskowych uwarunkowań dla całości danego przedsięwzięcia nie może być traktowane jako automatycznie pozwalające na wydawanie pozytywnej, odrębnej decyzji środowiskowej dla określonej tylko części tego przedsięwzięcia.

Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 05 lipca 2018 roku zauważył, że w przypadku etapowania inwestycji ustawodawca w zdaniu trzecim art. 33 ust. 1 P.b. nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt. 1, dla całego zamierzenia inwestycyjnego (dla wszystkich etapów).

Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy "ooś" i w oparciu o wniosek inwestora RDOŚ w Poznaniu postanowieniem z 28.04.2014 opisał planowane przedsięwzięcie, ujmując w szczególności:

• budowę 7 wiatraków o maksymalnej mocy 3 MW

• wyprowadzenie mocy z terenu parku wiatrowego kablami podziemnymi 30 kV do stacji transformatorowej GPZ

• że na obecnym etapie inwestycji inwestor nie planuje budowy stacji transformatorowej GPZ.

Zatem wszystkie budowle bezsprzecznie składają się na całe przedsięwzięcie pod nazwą budowa farmy wiatrowej K. B..

Złożenie wniosku przez inwestora w 2017 r. o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla powyższej inwestycji polegającej na budowie zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi potwierdza, że raport oddziaływania na środowisko znak: [...] jest niekompletny, zawiera jedynie oddziaływanie na turbiny i ma na celu obejście prawa, nazywając inwestycję celem publicznym.

W związku z powyższym, w świetle aktualnych przepisów prawa należy wskazać, że kryterium niezbędnym do zrealizowania przedmiotowej inwestycji jest ustalenie w miejscowym planie, lokalizacji linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi oraz umiejscowienie brakującego transformafora GPZ, jako kompletnego, zdatnego do użytkowania przedsięwzięcia. Wobec powyższego działki, na których planowana jest inwestycja budowy zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi nie posiadają miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym należy stwierdzić, że planowana inwestycja nie jest celem publicznym i nie spełnia wymogu wskazanego w art. 3 ustawy wiatrakowej.

W dalszej części skarżący zarzucił niewykonanie wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1203/17, który uchylił decyzję Kolegium z dnia 07 listopada 2017 r. i pouczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie, że nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt. 5 u.p.z.p., a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym.

W całości podtrzymał stanowisko społeczności lokalnej zawarte w piśmie do Wójta Gminy z dnia 04 czerwca 2017 roku, odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 26 lipca 2017 roku oraz w piśmie uzupełniającym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 13 sierpnia 2017 roku, potwierdzające cel komercyjny przedsięwzięcia.

Ponadto, skarżący wniósł o odrzucenie opinii autorstwa pana K. K., który na wniosek inwestora omawia zagadnienie oddziaływania pola i promieniowania elektromagnetycznego na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi na działkach o nr geodezyjnych: [...], [...], [...] - obręb A., [...], [...], [...] - obręb D., G. B..

Skarżący podkreślał bowiem, że ma prawo do wolności w zakresie uzyskania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa (pobyt ludzi). Wykonanie całego przedsięwzięcia polegającego na budowa farmy wiatrowej K. B. o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 21 MW, składającej się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 193 m n.p.t. i siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia, w odległości mniejszej od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli od jego zabudowań narusza interes prawny, ponieważ nie otrzyma pozwolenia na budowę nowego domu (art. 4 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych).

Dalej skarżący podnosił, że inwestycja polegająca na budowie zespołu linii kablowych wraz z liniami teletechnicznymi w odległości ok. 100-1600 m od krawędzi zrekultywowanego zwałowiska wewnętrznego po zlikwidowanej odkrywce "Kazimierz" musiała mieć opinię Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Poznaniu, której brak.

Organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, przemilczał wskazania Sądu zawarte w wyroku WSA w Poznaniu z 19 lutego 2018r. oraz pominął zasadę zakazu dzielenia projektów, naruszył także zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, zatem skarga jest zasadna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie w odpowiedzi na skargę nie znalazło przesłanek do zmiany swojej decyzji, podtrzymując swoje stanowisko szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący wniósł pismo procesowe z dnia 10 grudnia 2018r., w którym podtrzymał dotychczasowe zarzuty i wnioski powtarzając stanowisko zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje

Skarga okazała się niezasadna.

Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018, poz. 1207) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302), przywoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zarówno w zakresie norm prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej, czy też prawo to narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 P.p.s.a. lub art. 151 P.p.s.a. Stosownie do zapisu art. 134 P.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Nadto uwzględnić należy, że w sprawie wydany był już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2018r. (sygn. akt II SA/Po 1203/17), zatem zgodnie z dyspozycją art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w niniejszej sprawie Sąd obecnie rozpoznający sprawę oraz organ, którego działanie jest przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że przepis ten ma charakter bezwzględnie wiążący i ani organ, ani Sąd nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w wyroku Sądu, gdyż są nimi związane.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem i nie narusza dyspozycji art. 153 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie kontrolą sądową objęta została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi na działkach o nr [...], [...], [...] obręb geod. Anielewo oraz nr [...], [...], [...] obręb geod. Dobrosołowo w gminie Kazimierz Biskupi z powodu odmowy przyznania wnoszącemu odwołanie K. S. przymiotu strony postępowania administracyjnego.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ II instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań.

W tym miejscu podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 2018r. w pierwszej kolejności zwracał uwagę na braki rozważań prawnych Kolegium dotyczących statusu wnoszącego odwołanie, jako strony postępowania. Rolą organu odwoławczego jest bowiem przede wszystkim zbadanie kwestii dopuszczalności odwołania, która wyprzedza badanie pozostałych zagadnień związanych z wniesieniem środka odwoławczego, jak terminowość by ostatecznie przejść do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji. Oznacza to, jak wskazywał Sąd, że podstawowym obowiązkiem organu administracji jest w szczególności ustalenie, kto jest stroną danego postępowania administracyjnego, zgodnie z dyspozycją art. 28 K.p.a. i mającego zastosowanie w sprawie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r., poz. 1945, dalej "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 127 K.p.a. jedynie stronie przysługuje legitymacja do wniesienia odwołania i to na tym etapie winna mieć miejsce analiza tego aspektu sprawy administracyjnej. Konsekwencją braku przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym jest umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 §1 pkt 3 K.p.a.

W ocenie Sądu rozpoznającego ponownie niniejszą sprawę organ odwoławczy zastosował się do wskazań zawartych w wyroku z 19 lutego 2018r. i ocenę decyzji organu I instancji rozpoczął od wyjaśnienia kwestii przymiotu strony odwołującego się i skuteczności wniesionego przez niego odwołania. Zgodnie ze wskazaniami Sądu dopiero uznanie, że odwołujący się jest stroną postępowania umożliwiłoby Kolegium odniesienie się do merytorycznych zarzutów odwołania skierowanych przeciwko decyzji Wójta Gminy z 12 lipca 2017r. Kolegium prawidłowo zastosowało się do treści art. 153 P.p.s.a.

Spornym zatem w niniejszej sprawie było, czy organ odwoławczy zasadnie odmówił skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższego wynika także, że w przedmiotowym postępowaniu Sąd skupia się na zagadnieniu przymiotu strony odwołującego się, a nie na kwestii merytorycznej oceny prawidłowości wydania przez organ I instancji decyzji w ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na ustalenie przez organ odwoławczy, że odwołujący się nie ma przymiotu strony, organ nie przeszedł do merytorycznej oceny decyzji Wójta i nie ustosunkował się do zasadniczych zarzutów odwołania. Merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji nie mógł, zatem dokonać Sąd rozpoznający niniejszą sprawę.

Słusznie zatem Kolegium rozważyło zagadnienie interesu prawnego odwołującego się zgodnie z art. 28 K.p.a. oraz w świetle treści art. 53 ust. 1 u.p.z.p., który uzasadnia wniosek, że stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mogą być także inne podmioty niż właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości, przez które ta inwestycja przebiega. Z uwagi na okoliczność, że przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p. nie zawiera unormowania odnoszącego się do pojęcia strony w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji celu publicznego dla ustalenia przymiotu strony będzie miał zastosowanie ogólny przepis art. 28 K.p.a. Zgodnie zaś z tym przepisem, stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że odwołujący się nie jest inwestorem ani właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana, jest on natomiast między innymi właścicielem działek niezabudowanych o nr ewidencyjnym [...], [...] oraz [...] w obrębie A., które graniczą z terenem objętym wnioskiem o ustalenie inwestycji celu publicznego, tj. działką drogową o nr ewid. [...] obręb A. (kopia mapy ewidencyjnej obręb B./Anielewo/Dobrosołowo, G. B.; zestawienie działek i ich właścicieli). Tym samym podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji jest stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. W świetle wypracowanego stanowiska sądów administracyjnych i doktryny nie ma wątpliwości, że interes prawny musi mieć swoje źródło w konkretnym przepisie prawa materialnego. Oznacza to, że musi istnieć związek pomiędzy normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, przejawiający się w tym, że norma ta może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu. Jeśli dana norma prawna nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę prawną danego podmiotu, to nie można mówić o tym, że ma ona interes prawny (zob. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011r., w sprawie sygn. akt l OSK 1083/10, LEX nr 744927; wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 maja 2011 r., w sprawie sygn. akt II SA/Ke 234/11, LEX nr 795664). Istotne jest, że ustalając interes prawny wynikający z konkretnego przepisu prawa materialnego, ustawodawca nie ograniczył dziedzin prawa, z których przepisy takie wywodzą się. Oznacza to, że taki interes prawny można wyprowadzić nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, ale i z prawa cywilnego. Źródło takiego interesu nie jest jednolite i tożsame w każdej sprawie, gdyż przedmiot konkretnego postępowania administracyjnego może być różnorodny. Nie można zatem stworzyć zamkniętego katalogu przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które w konkretnej sprawie administracyjnej będą stanowiły źródło takiego interesu prawnego. Dla ustalenia stron postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, innych niż wnioskodawca, konieczne jest przede wszystkim prawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia, przy czym przyjąć należy, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone dopuszczone prawe normy tego oddziaływania. Stroną analizowanego postępowania jest więc niewątpliwie właściciel każdej nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia (wynikającym z konkretnej normy prawnej). W tym sensie o interesie prawnym tego podmiotu świadczy także prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 K.c. i art. 144 K.c. Tym samym podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji jest stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Zazwyczaj dotyczyć to będzie nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Jednakże w każdym przypadku organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego winien należycie ustalić obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę nie tylko dane wynikające z dokumentów dostarczonych przez inwestora.

Odnosząc się do kwestii wywodzenia przez skarżącego interesu prawnego z okoliczności zamieszkiwania na terenie miejscowości, gdzie powstaje farma wiatrowa K. B., z faktu, że nieruchomości stanowiące jego własność są położone w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, stwierdzić należy, że przepisy prawa nie określają pojęcia sąsiedztwa nieruchomości. Poglądy w tym zakresie zostały wypracowane przez orzecznictwo i doktrynę. Spotykamy tam rozróżnienie nieruchomości sąsiednich i sąsiadujących. Do pierwszych zaliczamy te, które ze sobą bezpośrednio graniczą oraz te, które oddziałują na siebie w taki sposób, że działania lub zdarzenia występujące na jednej nieruchomości wywierają określone skutki na innej. Poza odległością istotne znaczenie ma możliwość oddziaływania jednej nieruchomości na drugą (zob. A. Szpunar, Glosa do orzeczenia SN z 14 listopada 1962 r. III CR 66/62, OSPiKA 1964, nr 10, s. 411). Pojęcie "nieruchomości sąsiednie" nie ma jednakowej treści we wszystkich przepisach Kodeksu cywilnego, szczególnie w art. 144 K.c. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, według którego "Właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, może mieć interes prawny w sprawie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże nie oznacza to, że taki przymiot posiada każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie lub nieruchomości sąsiedniej i w każdych okolicznościach faktycznych. Decydujące znaczenie w tym przypadku ma wnioskowanie wynikające z rodzaju i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z jednej strony oraz położenia nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony" (wyrok NSA z11maja 2011 r., sygn. akt II OSK 804/10, LEXnr 1081908). Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego. Przypomnieć tu należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego: "mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamierzeniem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę stosownych czynności organu administracji (wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83).

W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "działka sąsiednia" w postępowaniach inwestycyjnych musi być rozumiane szeroko, jako działka położona w pobliskim, okolicznym sąsiedztwie działki, na której ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne i może obejmować ono zarówno działki bezpośrednio przylegające do działki podlegającej zainwestowaniu (na której planowane jest przedsięwzięcie), jak i działki ościenne. O interesie prawnym właściciela nie decyduje bowiem fakt, że dwie działki ze sobą bezpośrednio graniczą lecz to, że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji lokalizowanej na drugiej, nawet oddalonej, działce. Uwzględniając zatem specyfikę inwestycji, krąg stron postępowania w niniejszej sprawie winien być wyznaczony w oparciu o jej środowiskowy i technologiczny charakter, a nadto inne czynniki, które wpływać mogą na zakres przestrzenny oddziaływania, w szczególności oddziaływania szkodliwego bądź uciążliwego. Nie chodzi przy tym o wykazanie istnienia szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren nieruchomości osoby trzeciej, lecz o możliwość spowodowania takiego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Tak więc, ustalając krąg stron postępowania organ administracji powinien mieć na uwadze to, że o przyznaniu przymiotu strony w postępowaniu decyduje już sam fakt oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości. Innymi słowy mieszczące się w granicach obowiązujących norm oddziaływanie inwestycji na sąsiednie nieruchomości nie może wykluczać udziału właścicieli tych nieruchomości w toczącym się w tym przedmiocie postępowaniu.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych i prawnych rozpoznawanej sprawy ocena istnienia ewentualnego interesu prawnego odwołującego się nie może być zdawkowa, lecz obejmować musi wszechstronne rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Dlatego też o interesie prawnym skarżącego powinien przesądzać rzeczywisty zasięg oddziaływania spornej inwestycji.

W celu wykazania legitymacji procesowej w konkretnym postępowaniu administracyjnym odwołujący się powinien wykazać, że załatwienie sprawy dotyczy bezpośrednio jego sfery prawnej. W trafnej ocenie organu odwoławczego skarżący nie wykazał wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego na możliwość korzystania z nieruchomości należących do niego, jak również nie wykazał, że to przedsięwzięcie inwestycyjne może wpływać na sferę uprawnień związanych z korzystaniem z nieruchomości stanowiących jego własność, tym samym nie wykazał interesu prawnego w postępowaniu zakończonym decyzją Wójta Gminy o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wobec powyższego organ odwoławczy z własnej inicjatywy uzupełnił materiał dowodowy istotny dla rozpoznania niniejszej sprawy w postaci opinii z czerwca 2018r. dotyczącej oddziaływań linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi na działkach o nr geodezyjnych [...], [...], [...] obręb geod. Anielewo oraz nr [...], [...], [...] obręb geod. Dobrosołowo w gminie Kazimierz Biskupi, sporządzonej przez specjalistę inż. K. K. w oparciu o art. 66 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2013r., poz. 1235 ze zm.). Z wniosków końcowych opinii wynika, że projektowane przedsięwzięcie polegające na budowie zespołu linii kablowych i linii teletechnicznych nie będzie źródłem pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50Hz lub promieniowania elektromagnetycznego w zakresie fal średnich o wartościach wyższych niż dopuszczalne, o jakich mowa w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Linie teletechniczne nie będą generować pola elektromagnetycznego. Z przeprowadzonej analizy oddziaływania inwestycji w zakresie generowania pola elektromagnetycznego wynika, iż projektowany zespół linii kablowych średniego napięcia (od 15 kV do 30 kV), generuje pole przy gruncie i nad gruntem o wartościach dużo niższych od dopuszczalnych na terenach dostępnych dla ludności (k. 9-10 opinii), zatem nie będą stanowiły zagrożenia dla środowiska. Nie przewiduje się oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie. Oddziaływanie inwestycji na poziomie niższym niż normatywne, ogranicza się do terenu inwestycji objętego decyzją lokalizacyjną. Z przedstawionego opracowania wynika, że oddziaływanie w zakresie pola i promieniowania elektromagnetycznego na tereny sąsiednie nie będzie występować. Oddziaływanie to będzie się ograniczać do działek na których powstanie inwestycja, tj. działek [...], [...], [...], [...], [...],[...]. Biegły przeprowadził także ocenę w zakresie kumulacji emisji pola elektromagnetycznego i stwierdził, że na trasie linii nie występują obiekty mogące powodować efekt kumulacji oddziaływań pola elektromagnetycznego, prócz zlokalizowanej na jej końcu stacji GPO Anielewio-Dobrosołowo zlokalizowanej na działce nr [...], obręb D.. Dopiero zbiorcze oddziaływanie wokół stacji transformatorowej GPO i istniejącej napowietrznej linii energetycznej wytworzy pole, którego sumaryczny poziom nie przekroczy poza terenem stacji wartości określonych w Rozporządzeniu, a z uwagi na znaczne oddalone położenie od działek odwołującego się, to skumulowane oddziaływanie w żaden sposób nie wpływa na nieruchomości należące do skarżącego.

Nadto organ odwoławczy dokonał formalnej oceny opinii pod względem jej przydatności do rozpoznania sprawy tak, jak każdy inny dowód z dokumentu, wskazując, że jest ona spójna, logiczna i pozbawiona wewnętrznych sprzeczności. Stanowisko organu w tym zakresie Sąd także podziela. W ocenie Sądu organ odwoławczy wydając swoje rozstrzygnięcie zachował się prawidłowo, szeroko opisując w swych ocenach i w argumentacji specyfikę planowanej inwestycji, jej rodzaj i zakres oddziaływania w szczególności na nieruchomości skarżącego.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego kwestionującego powyższe opracowanie wskazać należy, że przedłożona przez inwestora opinia dotycząca oddziaływań, tak jak, np. karta informacyjna przedsięwzięcia, stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny. Szczegółowa i specjalistyczna treść opinii oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie oddziaływania pól elektromagnetycznych nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje, zatem szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie. Podważenie zatem jej ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autor opinii przedłożonej w sprawie), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w przedmiotowej opinii. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia przedmiotowej opinii).

Jeżeli więc skarżący – niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie – zmierza do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej opinii w zakresie podstawowych informacji o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia, to jego obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych przedmiotowej opinii. Takiej kontropinii skarżący w sprawie nie przedstawił. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów skarżącego wobec ustaleń organów, co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie przestawionej w sprawie opinii, w sytuacji gdy skarżący poza jedynie kwestionowaniem jej, nie zaoferował żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści opinii (odpowiednio wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11, z dnia 19 grudnia 2017r., sygn. akt II OSK 713/16; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze słusznie przyjął organ odwoławczy, że prowadzone postępowanie nie wskazało normy prawa materialnego pozwalającej na przyznanie skarżącemu przymiotu strony w niniejszym postępowaniu.

Podczas postępowania przed organem odwoławczym, ani przed sądem administracyjnym skarżący poza swoimi twierdzeniami nie wskazał konkretnie w jaki sposób planowana inwestycja o wskazanych we wniosku danych technicznych będzie oddziaływała na jego nieruchomości. W tym zakresie skarżący powołuje się na sam fakt planowania takiej inwestycji oraz zsubiektywizowane, niepoparte konkretnymi dowodami przekonanie, że inwestycja będzie powodowała dla jego nieruchomości uciążliwości związane z jej funkcjonowaniem.

Organ odwoławczy dokonał także oceny oddziaływania przedsięwzięcia pod kątem naruszenia przepisu art. 140 K.c. Zasadnie organ ten uznał, że skarżący nie wykazał, by planowana inwestycja ograniczała sposób korzystania z nieruchomości stanowiących jego własność. Odnosząc się do art. 140 K.c. należy pamiętać, że przepis ten z jednej strony jest częścią systemu szeroko rozumianej konstytucyjnej ochrony prawa własności: z drugiej – jednocześnie może stanowić źródło ingerencji w to prawo, oczywiście w ramach obowiązującego porządku prawnego, w tym w wyniku działania organów administracji publicznej.

Słusznie zatem organ odwoławczy podsumował, że grunty będące własnością skarżącego nie znajdują się w strefie jakiegokolwiek oddziaływania planowanej inwestycji.

Argumentacja skarżącego opiera się na przyjęciu negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji z samej jej istoty na wszystkie nieruchomości w Gminie Kazimierz Biskupi, a zwłaszcza że odbierać będzie energię od kwestionowanych wież elektrowni wiatrowych z F. K. Biskupi i Stefanowo II zapewniając ich eksploatację. Gołosłowne twierdzenie, że planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać nie jest wystarczające do przyjęcia, że skarżącemu przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. Taka argumentacja świadczy bowiem wyłącznie o subiektywnym przekonaniu skarżącego, niepopartym konkretna normą prawną. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że nieruchomości skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Twierdzenia skarżącego nie zostały poparte żadnymi dowodami.

W tym stanie rzeczy słusznie wskazało Kolegium, że przedsięwzięcie to nie tylko nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnego oddziaływania na sąsiednie nieruchomości, oddziaływanie to zamknie się w granicach własności inwestora, a nadto planowana inwestycja nie będzie generować na teren działek skarżącego jakiegokolwiek oddziaływania nawet nienormatywnego wynikającego z jakiejkolwiek normy prawnej. Jego realizacja nie spowoduje ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości skarżącego. Tym bardziej, że skarżący nie sprecyzował, na której nieruchomości zamierza wybudować dom mieszkalny. W takim stanie rzeczy ustalenia organu odwoławczego, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego są prawidłowe i odpowiadają prawu.

Odnosząc się do dalszych zarzutów skarżącego, prawidłowo przyjęło Kolegium, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016r., poz. 961), w szczególności art. 4 dotyczący obowiązku zachowania odległości między elektrownią wiatrową, a budynkami mieszkalnymi, jak tego domagał się skarżący. Wskazać należy, że przedmiot niniejszego postępowania wyznaczony jest zakresem wniosku inwestora o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, który zainicjował dane postępowanie administracyjne. Przedmiot ten, jak już wyżej podkreślano, dotyczy budowy linii kablowej średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi, a nie budowy wiatraków, czy farmy wiatrowej, mimo że linia ta służyć ma odbieraniu i przesyłaniu energii do stacji transformatorowej z wież wiatrowych z Farm W. K. Biskupi i Stefanowo II do Krajowego Systemu energetycznego. Ocena inwestycji polegającej na budowie linii kablowej stanowi zatem istotę i przedmiot niniejszego postepowania. W konsekwencji nie mają zastosowania w niniejszej sprawie przepisy powyższej ustawy, jak tego domaga się skarżący. Ustawa ta bowiem określa warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych (art. 1 ust. 1 powyższej ustawy). Pojęcie elektrowni wiatrowej także określa ustawa i oznacza ona budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składającą się co najmniej z fundamentu wieży oraz elementów technicznych. Natomiast elementy techniczne stanowi wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu (art. 2 pkt 1 i 2 powyższej ustawy).

Nie może zatem budzić wątpliwości, że linia kablowa nie stanowi elektrowni wiatrowej, ani jej elementów technicznych w rozumieniu ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Nie ma także przepisów w tej ustawie dotyczących budowy linii kablowej i teletechnicznej na potrzeby elektrowni wiatrowej. Wbrew temu czego domagał się skarżący, wymóg zachowania odległości, o jakich mowa w art. 4 powyższej ustawy, nie wyznacza terenu odziaływania inwestycji polegającej na budowie linii kablowej i teletechnicznej średniego napięcia, która jest przedmiotem zainteresowania w niniejszej sprawie, a zakres oddziaływania pola elektromagnetycznego samej linii, jak to wskazano powyżej.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego zakazu dzielenia projektów, tzw. "salami slicing", co stanowiło jedną z przesłanek uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody W. z 10 listopada 2017r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 05 lipca 2018r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 28/18, wskazać należy, że orzeczenie to dotyczyło innego stanu faktycznego i prawnego - mianowicie sprawy zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ustawa z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018r., poz. 1202) w treści art. 33 ust. 1 zd. 1 zawiera wprost zasadę, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Wyjątki od niej wprowadza dalsza część tego przepisu. Regulacji takiej nie zawiera ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyroku tym dotyczącym sprawy pozwolenia na budowę Sąd zwrócił uwagę, że doszło do etapowania inwestycji w zakresie budowy 5 wież wiatrowych podczas, gdy z decyzji środowiskowej wynikały uwarunkowania dla 7 wież. W niniejszej sprawie dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z akt sprawy nie wynika etapowanie budowy zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi, nadto sprawa dotyczy wstępnej fazy procesu budowlanego związanego dopiero z lokalizacją inwestycji poprzedzającej kolejne postępowanie w celu uzyskania pozwolenia na budowę, a także innego rodzaju przedsięwzięcia zgodnie z wnioskiem inwestora. Zatem i z treści zarzutu, że przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi kolejny etap realizacji Farmy W. K. Biskupi skarżący skutecznie nie wyprowadził twierdzenia o podstawie prawnej naruszenia jego interesu prawnego.

Skoro skarżący nie został uznany za stronę postępowania odwoławczego i jego odwołanie nie zostało prawidłowo wniesione, Sąd nie może odnieść się do dalszych merytorycznych zarzutów skarżącego kwestionujących prawidłowość wydanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarzuty te nie były bowiem przedmiotem oceny przez organ odwoławczy, który w swoim rozstrzygnięciu odniósł się jedynie do kwestii oddziaływania inwestycji na nieruchomości należące do skarżącego, celem ustalenia czy może on skutecznie wnieść odwołanie od decyzji Wójta Gminy. Dopiero bowiem przyznanie skarżącemu przymiotu strony pozwoliłoby na merytoryczną ocenę prawidłowości co do istoty wydanej przez Wójta Gminy decyzji z 12 lipca 2017r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie zespołu linii kablowych średniego napięcia wraz z liniami teletechnicznymi.

W tym stanie rzeczy Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że odwołanie od decyzji wydanej przez Wójta Gminy wniesione zostało przez podmiot nie mający legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia, skutkiem czego zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. K.p.a. w związku z art 105 § 1 K.p.a. i art. 28 Kp.a.

Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień przepisów procesowych skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wszystkie te okoliczności ujmowane łącznie świadczą o niezasadności zarzutów skargi.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, jak orzeczono w wyroku.