Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1116/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-04-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej z dnia 17 lutego 2016 r. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2008 r., odsetek za zwłokę od tej zaległości i koszty postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 2015 r., wezwano stronę skarżącą do uiszczenia - w terminie 7 dni - wpisu od skargi w kwocie 500 zł, pod rygorem jej odrzucenia. W tym samym dniu Przewodniczący Wydziału I zarządził ponadto wezwać stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, od sprawy o sygn. akt I SA/Wr 1117/15. Odpisy zarządzeń w obydwu sprawach zostały doręczone skarżącej w dniu 28 grudnia 2015 r.

W dniu 29 grudnia 2015 r. strona skarżąca uiściła wpis sądowy w wysokości 500 zł wskazując w tytule przelewu, że stanowi on wpis od skarg o sygn. akt I SA/Wr 1116/15 i I SA/Wr 1117/15. W piśmie z dnia 17 lutego 2016 r. (stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu doręczone skarżącej w dniu 11 lutego 2016 r.) skarżąca zwróciła się o zaliczenie uiszczonej kwoty na poczet wpisu sądowego do sprawy o sygn. akt I SA/Wr 1117/15, jednocześnie wnosząc o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie i dokonując wpłaty kwoty 500 zł.

Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu strona podniosła, że pozostawała w błędnym przekonaniu, iż kwota jaką wskazał Sąd w wezwaniu stanowiła kwotę łączną od dwóch wniesionych skarg. Dodała, że powzięcie przez skarżącą błędnych wniosków nastąpiło z uwagi na nieprecyzyjne i niejednoznaczne sformułowanie pism sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Przystępując do oceny zasadności wniosku należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. terminie. Biorąc pod uwagę fakt, iż strona skarżąca o przyczynie uchybienia terminowi dowiedziała się z pisma sądowego, które zostało jej doręczone w dniu 11 lutego 2016 r., to składając wniosek przywrócenie terminu w dniu 17 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego) należy uznać, iż strona skarżąca dochowała siedmiodniowego terminu na jego złożenie. Jednocześnie należy zauważyć, że strona dopełniła warunków formalnych wniosku poprzez uiszczenie należnego w sprawie wpisu sądowego od skargi.

O braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. takie, których strona przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mogła usunąć. Art. 87 § 2 p.p.s.a. nie uzależnia przy tym możliwości przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, rozumianej jako zamierzone działanie sprzeczne z regułami postępowania bądź powstrzymanie się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania, ale także lżejszej jej postaci – niedbalstwa, polegającego na niedołożeniu należytej staranności (...). (por.: wyrok NSA z 21.12.2006r. sygn. akt I FSK 374/06, lex nr 262725).

Oceniając w tym kontekście działanie strony skarżącej, nie można przyjąć, że uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu od skargi było niezawinione. Przede wszystkim skarżąca nie uprawdopodobniła, że otrzymane wezwania Sądu do uiszczenia wpisu sądowego od skarg w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 1116/15 oraz I SA/Wr 1117/15 sformułowane zostały w sposób mogący nasuwać wątpliwości co do wysokości należnego w sprawach wpisu sądowego. Należy bowiem zauważyć, że podejmowane w niniejszej sprawie czynności Sądu były wyrażone czytelnie i precyzyjnie, a więc nie mogły wprowadzać w błąd co do ich treści. Dlatego też, w ocenie Sądu, skarżąca z własnej winy zaniedbała czynności terminowego uiszczenia wpisu w sprawie. Niewątpliwie to w interesie strony było uważne odczytanie informacji zawartych w doręczonej jej korespondencji zwierającej odpisy zarządzeń dotyczących uiszczenia wpisu sądowego, celem prawidłowego ich wykonania. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa nie uzasadniają zaś przywrócenia terminu.

W konsekwencji Sąd uznał, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie zostały zrealizowane przesłanki określone w art. 87 p.p.s.a., od których zaistnienia uzależnione jest uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności.

W związku z czym, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.