Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 97/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski (spr.), Sędziowie WSA Krzysztof Szczygielski, p. o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2004 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1/ uchyla zaskarżoną decyzję 2/ zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. na rzecz A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. kwotę 325 / trzysta dwadzieścia pięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

3 II SA/ Łd 97 / 03

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. stwierdził u M. K. chorobę zawodową w postaci alergicznego zapalenia skóry rąk wymienioną w poz. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. Nr 65 , poz. 294 ze zm.) . Decyzja ta podjęta została w oparciu o § 1 ust. 1 i 10 ust.1 powołanego wyżej rozporządzenia . W części nagłówkowej decyzji zawarto określenie : "Decyzja Nr [...] odmawiająca stwierdzenia choroby zawodowej" . Decyzja ta została doręczona stronom w dniu 30 lipca 2001 r.

Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. stwierdził u M. K. chorobę zawodową w postaci alergicznego zapalenia skóry rąk wymienioną w poz. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. Nr 65 , poz. 294 ze zm.) . Decyzja ta podjęta została w oparciu o § 1 ust. 1 i 10 ust.1 powołanego wyżej rozporządzenia . W części nagłówkowej decyzji zawarto określenie : "Decyzja Nr [...] stwierdzająca chorobę zawodową" . Decyzja ta została doręczona stronom w dniu 6 sierpnia 2001 r.

W dniu 20 sierpnia 2001 r. do organu I instancji wpłynęło odwołanie A. Spółka z o.o. w Z. od decyzji Nr [...]. W odwołaniu tym zakład pracy podkreśla , że decyzja o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej uprawomocniła się . Nadto odwołujący się kwestionuje merytoryczną zasadność decyzji doręczonej w dniu 6 sierpnia 2001 r.

Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. działając w oparciu o art. 154 k.p.a. uchylił z urzędu obie decyzje doręczone stronom w dniu 30 lipca i 6 sierpnia 2001 r.

Rozpoznając odwołanie M. K. od decyzji z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją z dnia [...] podjętą na podstawie art.138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji . Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie znajduje oparcie w treści art. 154 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] doręczonej stronom w dniu 30 lipca 2001 r. przez zastąpienie w części nagłówkowej słów : "decyzja odmawiająca stwierdzenia choroby zawodowej" słowami : "decyzja stwierdzająca chorobę zawodową" . W uzasadnieniu postanowienia podniesiono , że decyzja ta zawierała prawidłowe rozstrzygnięcie a jedynie posłużono się drukiem decyzji o innym tytule i nie skorygowano tej nazwy przez doręczeniem decyzji stronom .

Po rozpoznaniu odwołania A Spółki z o.o. w Z. od decyzji z dnia [...] sprostowanej postanowieniem z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję .

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. Spółka z o.o. w Z. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji . Skarżąca zakwestionowała zawodowe pochodzenie choroby stwierdzonej u M. K. podnosząc , iż w czasie pracy nie mogła ona mieć kontaktu z niklem tak z uwagi na stosowanie odzieży ochronnej jak też fakt , że w bateriach kuchennych i łazienkowych nikiel pokryty jest szczelną warstwą chromu eliminującą możliwość kontaktu z niklem .

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Na wstępie należy podnieść , że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. Nr 153 , poz. 1271 ) sprawy , w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) .

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem ( legalności ) działalności administracji publicznej ( art. 1 § 2 powołanej ustawy ).

W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia , czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne .

Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić , że została ona wydana w efekcie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy .

Organ odwoławczy winien był w pierwszej kolejności ocenić prawidłowość postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki zawartej w decyzji doręczonej stronom w dniu 30 lipca 2001 r. Stwierdzenie , że w trybie art. 113 k.p.a. dopuszczalne było sprostowanie części nagłówkowej decyzji obligowało dopiero organ do oceny , czy odwołanie zostało wniesione w terminie . Prawidłowo dokonane sprostowanie oczywistych błędów i omyłek staje się integralną częścią decyzji . Postanowienie o sprostowaniu oczywistych błędów lub omyłek nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji . Zatem organ odwoławczy winien był ocenić , czy sprostowanie części nagłówkowej decyzji ewidentnie sprzecznej z zawartym w decyzji rozstrzygnięciem mieści się w kategorii oczywistej omyłki . Jeśli organ uzna , że błąd był nieistotny i kwalifikował się do zastosowania trybu określonego w art. 113 k.p.a. należałoby uznać , że odwołanie wniesione w dniu 20 sierpnia 2001 r. ( najwcześniej w dniu 16 sierpnia 2001 r. ) zostało wniesione z uchybieniem terminu . Treść rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie pozwala na stwierdzenie , czy organ ten rozpoznał odwołanie z dnia 16 sierpnia 2001 r. , czy też odwołanie opatrzone datą 3 sierpnia 2002 r.

Należy podkreślić , że na postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki służy zażalenie . Postanowienie takie nie otwiera drogi do późniejszego wniesienia odwołania od decyzji sprostowanej .

Niezależnie od powyższego wskazać również należy na uchybienia polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy ( art. 7 k.p.a.) będącym efektem niedopełnienia obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ( art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organ odwoławczy całkowicie zignorował treść pisma Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia 24 października 2001 r. W piśmie tym zawarte jest stwierdzenie , że uzupełniające dochodzenie nie pozwoliło na stwierdzenie podstaw do rozpoznania choroby zawodowej .

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) uchylił zaskarżoną decyzję .

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy .