Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 340/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (Spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2004 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego: I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz Z. K. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 22 grudnia 2003 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę polegającą na dobudowie pomieszczenia szatni dla sklepu mięsnego mieszczącego się w budynku przy ulicy T. w O.

W związku z odwołaniem M. P. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem takiego rozstrzygnięcia było prowadzenie w sklepie działalności z zakresu rozbioru mięsa oraz wytwarzania surowych produktów mięsnych, co zdaniem organu odwoławczego wykraczało poza funkcję mieszkalno-handlową obiektu, którego rozbudowę o pomieszczenia szatni obejmowała decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania oraz decyzja i o pozwoleniu na budowę.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta decyzją z dnia 13 marca 2004 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia |na dobudowę pomieszczenia szatni dla sklepu mięsnego w budynku mieszkalno-handlowym w O. przy ulicy T.

Od tej decyzji odwołał się inwestor Z. K. twierdząc, że budynek i jest mieszkalno-handlowym a nie mieszkalno-handlowo-produkcyjnym, załączając na potwierdzenie tego zaświadczenie Powiatowego Inspektora Weterynarii z dnia 5 marca 2004 r. Jak z tego pisma wynika inwestor uzyskał zgodę służb weterynaryjnych na prowadzenie działalności z zakresu rozbioru mięsa wołowego i wieprzowego w pomieszczeniach budynku przy ulicy T. Otrzymał również zezwolenie na mielenie mięsa. Z dokumentu tego wynika, że zakład został zakwalifikowany do tzw. "sprzedaży bezpośredniej". Z definicji podanej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 grudnia 2002 r. w sprawie szczególnych warunków weterynaryjnych l wymaganych przy prowadzeniu działalności związanej ze sprzedażą bezpośrednią, podana została definicja pojęcia sprzedaży bezpośredniej.

Zdaniem organu II instancji w świetle definicji "sprzedaży bezpośredniej" i "miejsca sprzedaży bezpośredniej', zawartych w § l tegoż rozporządzenia - budynek i przy ulicy T. nie może być uznany za mieszkalno-handlowy, lecz za mieszkalno-handlowo-produkcyjny. Zatem rozbudowa obiektu nie jest możliwa z uwagi na sprzeczność pomiędzy funkcją obiektu określoną w decyzji o ustaleniu warunków budowy a stanem istniejącym. Skargę na decyzję Wojewody wniósł inwestor Z. K. Zarzucił, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, tj.: art. 4 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz.U. z 2000 r. Nr 106, póz. 1126 ze zm.);- § 2 pkt l rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy przetwórstwie mięsa zwierząt rzeźnych oraz składowania i transportu przetworów z tego mięsa Dz.U. z 2002 r. nr 192, póz. 1610) art. 77 § l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W związku z czym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, uzasadnieniu skargi podano, że inwestor spełnił wszystkie przesłanki wymagane

przez prawo do wydania pozwolenia na dobudowę szatni. Za chybiony, skarżący uznaje argument, jakoby prowadzona w sklepie działalność wykraczała poza funkcję mieszkalno-handlową. Już z odwołaniem został przedłożony dokument Powiatowego Lekarza Weterynarii, w którym został określony rodzaj prowadzonej działalności z tego powodu organy I i II instancji podkreślają w swoich decyzjach jakoby w sklepie skarżącego prowadzone było przetwórstwo mięsne.

Tymczasem przepis § 2 pkt l rozporządzenia w sprawie szczególnych warunków weterynaryjnych wymaganych w przetwórstwie mięsa stanowi, że przetwory mięsne to produkty wytworzone z mięsa świeżego lub z udziałem tego mięsa, po dokonaniu zabiegów powodujących utratę przez to mięso cech mięsa świeżego i zapewniających trwałość wytwarzanemu produktowi.

Sklep skarżącego nie prowadził ani nie prowadzi obróbki termicznej mięsa, co potwierdza zaświadczenie Powiatowego Lekarza Weterynarii. Do argumentów tych Wojewoda nie odniósł się czym naruszył art. 77 § l kpa. Nietrafna jest też w ocenie inwestora interpretacja charakteru budynku jako także produkcyjnego, w aspekcie definicji "sprzedaży bezpośredniej". Powiatowy Lekarz Weterynarii uznał, że ponieważ mięso w sklepie nie jest przetwarzane lecz tylko sprzedawane, sklep słusznie zakwalifikowany został do sprzedaży bezpośredniej. Poza tym budowa szatni w żadnej mierze nie może wpłynąć na zmianę funkcji sklepu z dotychczasowej handlowej na handlowo produkcyjną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy zależy od ustalenia jaki charakter ma budynek do którego inwestor planuje dobudowę szatni, mianowicie czy ma tylko charakter handlowo-mieszkalny (tak twierdzi skarżący), czy mieszkalno-handlowo-produkcyjny (jak przyjęły organy I i II instancji). Wobec czego należało dokładnie ustalić okoliczności na podstawie których możliwe byłoby ustalenie czy w przedmiotowym budynku skarżący prowadzi też działalność w zakresie produkcji przetworów mięsnych.

Zgodnie z art. 7 i 77 § 1 kpa organ administracji obowiązany jest podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Organy I i II instancji nie wywiązały się z tych obowiązków. W zasadzie w kwestii zasadniczej dla przedmiotowego postępowania, tj. czy skarżący prowadzi działalność produkcyjną, oparły się na dwóch pośrednich dowodach - zaświadczeniach lekarza weterynarii.

W ocenie Sądu stanowisko organów administracji jest przedwczesne.

Aby ustalić, czy skarżący prowadzi w przedmiotowym budynku także działalność produkcyjną, należy wcześniej ustalić czym zajmuje się przedsiębiorstwo Z. K., a w tym celu należy przesłuchać świadków i strony, zebrać odpowiednią dokumentację przedsiębiorstwa Z. K., bowiem zaświadczenia lekarza weterynarii nie mogą przesądzać charakteru prowadzonej działalności w przedmiotowym budynku. Dopiero ustalone w ten sposób okoliczności pozwolą na ocenę działalności skarżącego w kontekście definicji: działalności produkcyjnej, sprzedaży bezpośredniej, miejsca sprzedaży bezpośredniej, przetworów mięsnych.

Jak słusznie podaje inwestor w skardze istotnym też jest ustalenie czy prowadzi obróbkę termiczną mięsa. Jeżeli organy administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy dojdą do przekonania, że działalność Z. K. nie ma charakteru produkcyjnego, to należy wówczas uznać, że inwestor spełnia wszystkie przesłanki wymagane przez prawo do zatwierdzenia projektu budowlanego szatni i udzielenia mu pozwolenia na jej budowę.

Reasumując zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § l pkt l c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, póz. 1270/ uchylił decyzje I i II instancji i na podstawie art. 152 tej ustawy orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do uprawomocnienia wyroku.

Na podstawie art. 200 powyższej ustawy zasądzono koszty postępowania sądowego na które składają się poniesiony wpis od skargi w kwocie 500 zł. i kwota 240 zł, tytułem zwrotu poniesionych kosztów wynagrodzenia radcy prawnego a to zgodnie z § 14 ust 2 pkt 3 w zw. z § 2 ust. l Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz. U. nr 163 z 2002 r., póz. 1349 ze zm./.