Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1526/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-04-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art.260 w zw. z art. 246 par.1 pkt 1 i art.165
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Pismem z dnia 24 lutego 2015 r. Skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia, który postanowieniem Sądu z dnia 10 marca 2015 r. został odrzucony. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie.

Postanowieniem Sądu z dnia 21 maja 2015 r. odrzucono zażalenie Skarżącego.

Wnioskiem z dnia 6 października 2015 r. Skarżący ponownie zwrócił się o zwolnienie go od kosztów sądowych.

Zarządzeniem z dnia 1 lutego 2016 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Pismem z dnia 21 lutego 2016 r. Skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia. Jednocześnie Skarżący ponowił swój wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz dodatkowo wniósł o przyznanie mu profesjonalnego pełnomocnika.

Wezwaniem z dnia 24 marca 2016 r. zobowiązano Skarżącego do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń o sytuacji majątkowej, w terminie 7 dni od doręczenia, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie akt sprawy.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący nadesłał kserokopię obwieszczenia o drugiej licytacji nieruchomości nr KW [...], zawiadomienia o wszczęciu egzekucji Komornika z dnia [...] r., zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego i zakazie wypłat z dnia [...] r., zawiadomienie o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 12 stycznia 2016 r. Jednocześnie Skarżący oświadczył, że prowadzi gospodarstwo domowe sam. Obecnie zarabia niecałe [...] zł. Jedynym wartościowym składnikiem jego majątku, jest zajęta przez komornika nieruchomość R., obecnie egzekucja jest na etapie drugiej licytacji. Rachunki bankowe Skarżącego są zajęte przez szereg egzekucji.

Nadto Skarżący oświadczył, że nie posiada wartościowych ruchomości które mógłby sprzedać. Żyje na granicy ubóstwa. Zeznań podatkowych Skarżący nie załączył ponieważ ich nie złożył.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że w związku ze zmianą wprowadzoną art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) przepisowi art. 260 P.p.s.a., nadano nowe brzmienie. Zauważyć jednak należy, że zgodnie z art. 2 ustawy zmieniającej do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (tj. przed 15 sierpnia 2015 r.) przepis art. 260 P.p.s.a. w nowym brzmieniu nie ma zastosowania.

Mając na uwadze, że postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed dniem 15 sierpnia 2015 r., należy uznać, że w sprawie zastosowanie będzie miał art. 260 cytowanej ustawy w brzmieniu przed zmianą.

Złożony przez Skarżącego sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 1 lutego 2016 r. wywołał zatem taki skutek, że Sąd jest zobowiązany ponownie rozpatrzyć wniosek o przyznanie prawa pomocy uwzględniając okoliczności faktyczne i prawne sprawy oraz zebrany w chwili obecnej materiał dowodowy.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Co istotne, w rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Po prawomocnym odmówieniu Skarżącemu przyznania prawa pomocy wnioskodawca może złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Zgodnie z art. 165 P.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Wskazany przepis uzależnia jednak możliwość uchylenia bądź zmiany postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy od zmiany okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie przez sąd postanowienia o odmiennej treści niż uprzednio wydane. Bez takiej zmiany okoliczności sprawy, wydane postanowienie nie może być modyfikowane ani uchylone.

Rozpoznanie kolejnego wniosku nie może zatem polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże bowiem nie tylko strony, ale także Sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (zob.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2011 r. sygn. akt II OZ 830/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy wskazać, że w kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek nowych okoliczności uzasadniających zmianę dotychczasowego stanowiska w kwestii przyznania prawa pomocy. Skarżący ponownie przedstawił jedynie fragmentaryczny wycinek informacji odnośnie swojej sytuacji materialnej i pomimo kolejnego wezwania w trybie art. 255 P.p.s.a. nie wyjaśnił swojej sytuacji finansowej. Wezwany do przedłożenia kopii rocznego zeznania podatkowego za 2014 r. a także kopii zeznania za 2015 r., Skarżący oświadczył, że takich zeznań nie składał. Zobowiązany do nadesłania wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, Skarżący nadesłał jedynie zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego z dnia 5 lutego 2016 r., równocześnie w oświadczeniu wskazując, że posiadane rachunki bankowe (z użytego wyrażenia wynika, że Skarżący posiada kilka rachunków bankowych) są zajęte przez szereg egzekucji. Skarżący nie nadesłał również dokumentu potwierdzającego wysokość miesięcznego wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę, oświadczając jedynie gołosłownie w formularzu PPF, że zarabia ok.[..] zł, zaś w nadesłanym dodatkowo oświadczeniu wskazując, że zarabia niecałe [...] zł. Brak jest również dokumentów potwierdzających miesięczne wydatki ponoszone przez Skarżącego na konieczne utrzymanie. Skarżący nadesłał jedynie zawiadomienie o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 12 stycznia 2016 r., w wysokości [...] zł.

Z uwagi na fakt, że jest to kolejny wniosek kierowany do tut. Sądu, Skarżący miał świadomość ciążącego na nim w tym postępowaniu obowiązku precyzyjnego wykazania wszystkich okoliczności przemawiających za przyznaniem prawa pomocy, a mimo to po raz kolejny uchylił się od jego wykonania. Jeżeli zaś od momentu prawomocnego odmówienia przyznania prawa pomocy nie powstaną okoliczności, które w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (a które to okoliczności strona powinna przedstawić w sposób nie budzący wątpliwości) Sąd – przy biernej postawie wnioskodawcy – nie ma jakichkolwiek podstaw do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego ponowny wniosek.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i art. 165 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.