Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 553/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Skarżący, W. K., na urzędowym formularzu PPF wniósł do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podniósł, że poniósł straty w firmie na łączną kwotę 56.407 zł ( w 2008 r. 46.738 zł a w 2009 r. 9.669 zł). Na pokrycie zadłużenia firmy zaciągnął kredyt w banku w wysokości 50.000 zł

Z oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach wynika, iż Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz że posiada mieszkanie o powierzchni 61 m². Z oświadczenia wynika również, że Skarżący nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Skarżący oświadczył, że z tytułu emerytury uzyskuje miesięczny dochód w kwocie 1.660 zł, a jego żona z tego samego tytułu dochód w kwocie 1.400 zł.

Z uwagi na fakt, że oświadczenia Skarżącego okazały się niewystarczające dla pozytywnego załatwienia wniosku strony, referendarz sądowy wezwał Skarżącego do przedstawienia dokumentów obrazujących Jego sytuację majątkową.

Wezwanie – jak wynika z dowodu jego doręczenia – Skarżący otrzymał w dniu 19 maja 2010 r., jednak wymaganych dokumentów nie przedłożył.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko z opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych przyznanie prawa pomocy następuje, w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246§ 1 pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ( pkt. 2 cyt. wyżej przepisu).

Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że wnoszenie opłat sądowych jest zasadą natomiast zwolnienie z ich uiszczenia stanowi odstępstwo od niej. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów.

Prawo pomocy jest przyznawane osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia). Ubiegający się o taką pomoc powinni poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które winny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość wpisu sądowego wynoszącą 218 zł, jak i stan faktyczny sprawy, należy stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku strony.

W sprawie należało wziąć również pod uwagę fakt, iż Skarżący zobowiązany jest obecnie do uiszczenia wpisu od skargi w pięciu sprawach o sygn. III SA/Wa 549 – 553/10 na łączną kwotę 1.111 zł.

Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA

z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04).

Skarżący będąc zobowiązany do przedłożenia dokumentów obrazujących sytuację majątkową, takich dokumentów nie przesłał. Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy należało rozpoznać na podstawie informacji zawartych w urzędowym formularzu PPF oraz akt sprawy.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Skarżący oraz jego żona posiadają stałe źródło dochodów (emerytura) uzyskując z tego tytułu miesięczny dochód w łącznej kwocie 3.060 zł. Skarżący wskazał, iż z powodu stary w firmie zaciągnął kredyt bankowy w kwocie 50.000 zł.

Zatem bez możliwości dokładnego zapoznania się z sytuacją majątkową Skarżącego (Skarżący nie przedłożyła dokumentów źródłowych), referendarz sądowy zauważa, że nie ma możliwości analizy i oceny sytuacji majątkowej Skarżącego. Skarżący co prawda podniósł, że z uwagi na stratę w firmie zmuszony był do zaciągnięcia kredytu bankowego, lecz informacja ta nie pozawala stwierdzić np w jakiej miesięcznie wysokości kredyt ten jest spłacany. Nie można zatem określić jaka miesięcznie kwota Skarżącemu pozostaje na utrzymanie. Ani też jakie koszty miesięcznego utrzymania Skarżący ponosi.

W ocenie referendarza sądowego, jeżeli osoba fizyczna wniosła do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a jednocześnie posiada stałe źródło dochodów oraz majątek w postaci nieruchomości, to szczególną uwagę należy zwrócić na treść dokumentów źródłowych, przedstawiającą jej sytuację życiową – jak zeznania podatkowe, wyciągi z rachunków bankowych, dokumenty świadczące o posiadanych zobowiązaniach, itp. – tak, by rozstrzygnięcie nie naruszało zarówno prawa strony do Sądu (art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, Dz. U. z 1993 r., Nr. 61, poz. 284, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz reguł racjonalnego myślenia.

Podniesione okoliczności, przemawiają za odmową przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem Skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie zgromadzić środków na poniesienie kosztów sądowych – wpisu od skargi.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.