Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 1672/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art 149 § 1, 149 § 1a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: WSA Dariusz Pirogowicz WSA Jolanta Dargas (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J.J. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku J.J. o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz J.J. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

J.J. pismem z dnia [...] listopada 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...].

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Prezydent [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie rozpatrzenia wniosku L. i M.O. oraz S. i S.S. o przyznanie za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] opisanej hipotecznie jako [...] do czasu dostarczenia przez pełnomocnika skarżącego prawomocnego postanowienia sądu orzekającego o następstwie prawnym po zmarłym T.K. Jednocześnie powołanym postanowieniem Prezydent zobowiązał pełnomocnika strony do przedłożenia oryginałów lub odpisów: 1) aktu notarialnego z dnia [...] marca 1946 r. Repertorium nr [...] mocą którego A.K. syn T.K. sprzedał ogół praw spadkowych po T.K. odnośnie niepodzielnej części nieruchomości [...] hip. nr [...] położonej przy ul. [...] J. i M. małżonkom J.; 2) aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 1949 r. Nr Rep. [...] na mocy którego M.W. zbyła swoje prawa do niepodzielnej połowy nieruchomości [...] Nr [...] na rzecz L. i M. małżonków O. i S. i S. małżonków S.; 3) postanowienia prawomocnego Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. sygn. akt [...] stwierdzającego nabycie spadku po M.T., oraz adresu zamieszkania L.T.; 4) aktu poświadczenia dziedziczenia stwierdzającego nabycie spadku po S.B. przez P.B. i K.B.; 5) aktu poświadczenia dziedziczenia stwierdzającego nabycie spadku po S.J. przez M.J. S.J. i R.J.

J.J. złożył do Prezydenta [...] wniosek z dnia [...] kwietnia 2016 r. o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]. Pismami z dnia [...] maja 2016 r. oraz [...] czerwca 2016 r. J.J. ponownie zwrócił się o podjęcie postępowania.

J.J. pismem z dnia [...] września 2016 r. r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta w terminie sprawy o podjęcie zawieszonego postępowania.

W skardze na bezczynność skarżący zarzucił Prezydentowi naruszenie: art. 97 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie zawieszonego postępowania podczas gdy ustąpiły przyczyny jego zawieszenia, art. 35 § 3 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a., zgodnie z którymi to przepisami sprawa powinna zostać załatwiona w ciągu miesiąca, podczas gdy postępowanie po ustąpieniu przyczyny zawieszenia, nie zostało podjęte i zakończone prawomocną decyzją oraz art. 36 k.p.a. poprzez niewskazanie przyczyn bezczynności oraz niewyznaczenia nowego terminu zakończenia postępowania. W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie, że w prowadzonym postępowaniu zachodzi bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, wyznaczenie Prezydentowi dodatkowego miesięcznego terminu na załatwienie sprawy, od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie oraz wskazał, że nie ustały przesłanki zawieszenia postępowania. Pełnomocnik stron dołączył brakujące dokumenty, o których mowa w punkcie 1,3,4 i 5 postanowienia z dnia [...] czerwca 2015 r., jednakże w miejsce aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 1949 r. Nr Rep. [...], przedłożono akt notarialny z dnia [...] stycznia 1949 r. Nr Rep. [...], odnoszący się do innej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), przywoływanej dalej jako "p.p.s.a." sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym.

Skarga jest uzasadniona, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.

Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta, a tym samym wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., a więc zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem jest bowiem to, że organ nie rozpoznał wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. o podjęcie zawieszonego postępowania oraz nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, a więc nadal pozostaje w zwłoce. W związku z powyższym zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu wniosku o podjęcie postępowania należało uznać za uzasadniony, co skutkuje wyznaczeniem miesięcznego terminu do załatwienia sprawy. Sąd wyznaczając wskazany termin miał na względzie realną możliwość zakończenia w tym okresie postępowania i zdaniem Sądu, jest on rozsądnym i realnym terminem, w jakim możliwe jest zakończenia postępowania bez uszczerbku dla gwarancji procesowych stron, a więc takim, przy ustalaniu którego uwzględniona jest złożoność materii w jakiej organ będzie orzekał. Jednocześnie skład orzekający zauważa, że w niniejszym postępowaniu nie przesądza o zasadności podjęcia zawieszonego postępowania, bądź zasadności odmowy jego podjęcia, wskazuje jedynie o konieczności rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. w formie do tego przewidzianej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Oceniając przesłanki wynikające z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpoznaniu niniejszej sprawy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie wniosek o podjęcie postępowania wpłynął do Prezydenta w dniu 12 kwietnia 2016 r. i od tego momentu rozpoczął swój bieg termin do załatwienia sprawy, określony w art. 35 § 3 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że po otrzymaniu przedmiotowego wniosku organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do jego załatwienia. Nierozpoznanie przez organ wniosku w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., a także zachowanie organu niewątpliwie godzi w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) oraz zasadę zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Sąd stwierdził jednak, że choć istotnie rozpoznanie przez organ przedmiotowego wniosku nastąpiło z naruszeniem terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, to bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając w tym zakresie sprawę Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że przedmiotowy wniosek został złożony w nieodległym okresie (tj. w dniu 11 kwietnia 2016 r.), a także wziął pod uwagę skomplikowany, historyczny charakter sprawy, należącej do kategorii spraw tzw. dekretowych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania zawartych w punkcie 3 sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).