Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 945/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 693 par. 1, art. 53 par. 1
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi S.R.J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w J. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Spółka R J sp. z o.o. z siedzibą w J [dalej: Spółka] w dniu 10 czerwca 2010 r. złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy przychód z tytułu wykonania usługi polegającej na zwiększeniu stanu pogłowia dzierżawionego bydła stanowić może przychód z działalności rolniczej w świetle art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przedstawiając we wniosku stan faktyczny Spółka wskazała, że w 2007 r. zawarła umowę z Wydzierżawiającym, w wyniku której Spółka dzierżawi majątek

od Wydzierżawiającego (w skład majątku weszło m.in. bydło). Na mocy "zlecenia E" do tej umowy Spółka zobowiązała się za wynagrodzeniem do zwiększenia stanu pogłowia bydła, będącego własnością Wydzierżawiającego. Spółka zwiększyła stan pogłowia bydła i w związku z tym, zgodnie z umową, za wykonanie tej usługi, wystawiła faktury na rzecz Wydzierżawiającego i wykazała przychód jako przychód z działalności pozarolniczej.

W związku z powyższym Spółka zadała następujące pytanie: "Czy przychód z tytułu wykonania usługi polegającej na zwiększeniu pogłowia dzierżawionego stanu bydła Spółka może zakwalifikować jako przychód z działalności rolniczej w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?".

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego, Spółka wyjaśniła, że co do zasady przychody z działalności rolniczej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, a definicja działalności rolniczej zawarta jest w art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych [dalej: u.p.d.o.p.]. Spółka dzierżawi od Wydzierżawiającego bydło, przy czym zgodnie z umową zobowiązała się ona do zwiększenia pogłowia bydła w celu m.in. zabezpieczenia wystarczającej ilości nawozu zwierzęcego dla wszystkich pól. Prawo własności wyhodowanych sztuk bydła przechodzi na Wydzierżawiającego. Spółka nie kupuje bydła we własnym imieniu. Bydło jest w całości kupowane przez Wydzierżawiającego. Zgodnie z umową Spółka na koniec roku porównuje stan liczebny stada ze stanem liczebnym stada z końca poprzedniego roku. W razie zwiększenia stanu pogłowia - zgodnie z umową - Wydzierżawiający był zobowiązany zapłacić Spółce wynagrodzenie. Z uwagi na zwiększenie stanu pogłowia Spółka wystawiła za lata 2008 i 2009 faktury na rzecz Wydzierżawiającego.

Zdaniem Spółki, przychód z tytułu zwiększenia stanu pogłowia bydła na rzecz Wydzierżawiającego, Spółka powinna zaliczyć do przychodów z działalności rolniczej, albowiem wytwarza produkty w stanie nieprzetworzonym (naturalnym). Spółka świadczy na rzecz właściciela bydła usługi hodowlane i otrzymuje wynagrodzenie za efekty tej hodowli, tj. pobiera wynagrodzenie za wyhodowanie nowych sztuk bydła oraz za wyhodowanie z młodych osobników dorosłego bydła, de facto Spółka sprzedaje bydło na rzecz Wydzierżawiającego. W ocenie Spółki, świadczenie usług składających się w efekcie końcowym na zwiększeniu stanu bydła mieści się w definicji art. 2 ust. 2 u.p.d.o.p. w zakresie wytwarzania produktów zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym), w związku z tym świadczenie usług w postaci zwiększenia stanu pogłowia bydła przez Spółkę na rzecz Wydzierżawiającego, można zakwalifikować jako przychody z działalności rolniczej.

Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia [...]., znak [...], stwierdził, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego jest nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny wskazał, że dla celów podatku dochodowego od osób prawnych działalność rolniczą definiuje przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.), który stanowi, iż działalnością rolniczą w rozumieniu ust. 1 pkt 1 jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, (...), hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo - fermowego oraz hodowla ryb a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, wynoszą co najmniej: 2 miesiące - w przypadku pozostałych zwierząt (tj. za wyjątkiem gęsi i kaczek oraz pozostałego drobiu rzeźnego) - licząc od dnia nabycia.

Organ wyjaśnił dalej, iż z treści art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. wynika, że przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że ustalenie przychodów jest wymagane dla celów określenia dochodów wolnych od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4e.

Zatem, w myśl definicji zawartej w art. 2 ust. 2 u.p.d.o.p., działalnością rolniczą dla potrzeb tej ustawy, jest wszelka produkcja roślinna i zwierzęca (z zastrzeżeniem

ust. 3, dotyczącego działów specjalnych produkcji rolnej) w stanie nieprzetworzonym (naturalnym), wykorzystująca materiał roślinny lub zwierzęcy pochodzący z własnych upraw, hodowli, chowu oraz wykorzystująca materiał roślinny i zwierzęcy nabyty

od innych producentów. W przypadku nabycia przez podatnika roślin lub zwierząt

od innych producentów, okresy ich przetrzymywania, w których następuje

ich biologiczny wzrost (tzn. czas liczony od dnia nabycia do dnia zbycia) - nie mogą być krótsze niż określone w ww. art. 2 ust. 2 ustawy, by można uznać tą działalność

za działalność rolniczą.

Zdaniem organu, skoro ustawodawca zdefiniował pojęcie działalności rolniczej, to tylko w granicach wyznaczonych zakresem tej definicji można mówić o przychodzie z tego tytułu.

Podkreślając, iż z przytoczonej definicji jednoznacznie wynika, iż działalnością rolniczą jest produkcja roślinna lub zwierzęca wykorzystująca własny materiał roślinny lub zwierzęcy, organ stwierdził, że potwierdzeniem tej tezy jest również ostatnia część przepisu, stanowiąca o minimalnym okresie przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, by prowadzoną działalność uznać właśnie za rolniczą.

Wynika z tego, iż - wbrew twierdzeniu Spółki - nie sposób uznać dzierżawy jakiegokolwiek materiału roślinnego lub zwierzęcego w celu produkcji roślinnej i zwierzęcej za działalność rolniczą, jeśli materiał ten jak i efekty jego pomnażania stanowią własność innego podmiotu gospodarczego.

Stwierdzając, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika,

iż Spółka za zwiększenie pogłowia dzierżawionego bydła (zgodnie z umową) otrzymuje wynagrodzenie, a zatem świadczy ona na rzecz właściciela bydła usługi hodowlane i otrzymuje wynagrodzenie za efekty tej hodowli, czyli sprawuje opiekę, zajmując się utrzymaniem i hodowlą zwierząt należących do innego podmiotu – organ uznał, że Spółka nie prowadzi działalności polegającej na wytworzeniu produktów zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym z własnej hodowli lub chowu, lecz zajmuje się hodowlą bydła w imieniu innego podmiotu (nie własnym), a tym samym nie prowadzi działalności rolniczej zdefiniowanej w art. 2 ust. 2 ustawy podatkowej, lecz działalność usługową, z której uzyskane przychody podlegają opodatkowaniu na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.

Organ zauważył przy tym, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4e u.p.d.o.p. wolne

od podatku są dochody podatników z działalności pozarolniczej, w tym z działów specjalnych produkcji rolnej - w części przeznaczonej na działalność rolniczą, o której mowa w art. 2 ust. 2, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy, a w razie rozpoczęcia działalności - w pierwszym podatkowym roku tej działalności udział przychodów z działalności rolniczej, ustalonych zgodnie z art. 12-14, powiększonych o wartość zużytych do przetwórstwa rolnego i spożywczego surowców i materiałów pochodzących z własnej produkcji roślinnej i zwierzęcej, stanowił co najmniej 60% przychodów osiągniętych ze wszystkich rodzajów działalności. Istnieje zatem możliwość zwolnienia z opodatkowania dochodów uzyskiwanych z przedmiotowej działalności Spółki, jeżeli spełnione zostaną warunki przewidziane w tym przepisie.

Pismem z dnia 30 sierpnia 2010 r. Spółka wezwała Dyrektora Izby Skarbowej

do usunięcia naruszenia prawa, kwestionując stanowisko wyrażone w interpretacji. W uzasadnieniu wezwania Spółka podniosła, iż użyty w ustawie podatkowej zwrot "z własnych upraw, hodowli albo chowu" nie oznacza, że ustawodawca miał na myśli własność w rozumieniu prawa cywilnego, zatem pojęcie to należy interpretować szerzej niż prawo własności w ujęciu cywilistycznym. Powołując się na przepisy art. 693 § 1 i art. 53 § 1 Kodeksu cywilnego, Spółka podniosła, iż prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że to Spółka jako dzierżawca prowadzi działalność rolniczą we własnym imieniu i na własny rachunek. Działalność Spółki polega więc na prowadzeniu działalności rolniczej - handlu płodami rolnymi, bydłem. To Spółka czerpie bowiem korzyści z prowadzenia hodowli oraz to jej przysługują pożytki naturalne w postaci zwiększenia stanu pogłowia bydła. Spółka otrzymuje wynagrodzenie za zwiększenie stanu pogłowi, czyli de facto "sprzedaje" efekty swej działalności rolniczej na rzecz Wydzierżawiającego.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko, stwierdzając brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej z dnia [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przedmiotowej interpretacji Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego,

tj. art. 2 ust. 2 u.p.d.o.p. i wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości.

Zdaniem Spółki, przychód uzyskany z tytułu zwiększenia stanu pogłowia ma prawo zakwalifikować jako przychód z działalności rolniczej w rozumieniu art. 2. ust. 2 u.p.d.o.p. Wskazując, że zgodnie z tym przepisem działalnością rolniczą jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, skarżąca Spółka powtórzyła zarzut zawarty w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, iż organ interpretacyjny dokonał niewłaściwej wykładni użytego w tym przepisie zwrotu: "z własnych upraw albo hodowli lub chowu". Gdyby bowiem w tym przepisie faktycznie chodziło tylko o prawo własności w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, to ustawodawca użyłby sformułowania "będących własnością" ewentualnie "których właścicielem jest ...". Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "z własnych" należy więc interpretować szerzej niż prawo własności w ujęciu cywilistycznym. Zdaniem Spółki, takie sformułowanie tego przepisu wskazuje, że ustawodawcy chodziło o jakiekolwiek prawo, na podstawie którego przysługuje prawo do hodowli, chowu bądź upraw (przykładowo prawo dzierżawy, najmu, ale również prawo własności).

Prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu oraz przytoczonych w skardze przepisów art. 693 § 1 i art. 53 § 1 Kodeksu cywilnego powinna więc prowadzić

do wniosku, że to Spółka jako dzierżawca prowadzi działalność rolniczą we własnym imieniu i na własny rachunek. Zdaniem Skarżącej, organ interpretacyjny błędnie uznał, że Spółka świadczy usługi hodowlane na rzecz Wydzierżawiającego - takie stanowisko stoi w sprzeczności z powołanymi wyżej przepisami prawa. Trudno bowiem uznać, że przychówek bydła nie jest pożytkiem naturalnym, ale przedmiotem usług.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając takie stanowisko, organ dodatkowo wskazał, że nie sposób uznać dzierżawy jakiegokolwiek materiału roślinnego lub zwierzęcego w celu produkcji roślinnej i zwierzęcej za działalność rolniczą, jeśli materiał ten jak i efekty jego pomnażania stanowią własność innego podmiotu gospodarczego.

Organ przywołał w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 746/09, w którym stwierdzono: "Powyższy zabieg legislacyjny nakazuje odczytywać treść art. 2 ust. 1 pkt 1 bezpośrednio w powiązaniu z ust. 2 tego artykułu, który w sposób precyzyjny i wyczerpujący (zamknięty) określa zakres i charakter działalności rolniczej. Najogólniej polegającej

na wytwarzaniu produktów roślinnych i zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym

lub przetrzymywaniu (hodowli) zakupionych zwierząt i roślin przez określone w ustawie okresy minimalne".

Odnosząc się do znaczenia funkcjonującego w języku powszechnym, organ zauważył, że określenie "własny" - w kontekście omawianego przypadku - oznacza będący przedmiotem czyjegoś wyłącznego posiadania (vide: Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, http://sjp.pwn.pl ), a z treści art. 140 Kodeksu cywilnego wynika, iż własność jest prawem do rozporządzania rzeczą z wyłączeniem innych osób, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego.

W związku z tym organ nie zgodził się z twierdzeniem Skarżącej,

iż sformułowanie ww. przepisu ustawy podatkowej wskazuje, że ustawodawcy chodziło o jakiekolwiek prawo, na podstawie którego przysługuje prawo do hodowli, chowu bądź upraw (przykładowo prawo dzierżawy, najmu, ale również prawo własności). Ponadto organ podkreślił, że Spółka nie dokonuje sprzedaży bydła, lecz otrzymuje wynagrodzenia za jego pomnożenie. Tym samym Spółka nie prowadzi działalności rolniczej zdefiniowanej w art. 2 ust. 2 u.p.d.o.p., lecz działalność usługową, z której uzyskane przychody podlegają opodatkowaniu na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego Sąd uznał, że interpretacja ta nie narusza przepisów prawa w stopniu nakazującym jej uchylenie.

Na wstępie należy stwierdzić, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przepisów tej ustawy nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że ustalenie przychodów jest wymagane dla celów określenia dochodów wolnych od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4e.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy: "Działalnością rolniczą w rozumieniu ust. 1

pkt 1 jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, wynoszą co najmniej:

1) miesiąc - w przypadku roślin,

2) 16 dni - w przypadku wysokointensywnego tuczu specjalizowanego gęsi i kaczek,

3) 6 tygodni - w przypadku pozostałego drobiu rzeźnego,

4) 2 miesiące - w przypadku pozostałych zwierząt

- licząc od dnia nabycia".

Wyłączenie stosowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do przychodów z działalności rolniczej (z wyjątkiem dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej) oznacza, iż należy dokonywać ścisłej interpretacji przepisów odnoszących się do takich przychodów. Zawarta w art. 2 ust. 2 u.p.d.o.p. definicja "działalności rolniczej" wyznacza więc zakres przedmiotowy tej działalności, a zatem tylko przychody uzyskiwane z tak określonej aktywności mogą być wyłączone (na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1) z opodatkowania uregulowanego przepisami u.p.d.o.p.

Odnosząc taki stan prawny do stanu faktycznego przytoczonego przez Spółkę we wniosku o interpretację, stwierdzić należy, że wskazywany we wniosku przychód "z tytułu wykonania usługi polegającej na zwiększeniu pogłowia dzierżawionego stanu bydła", nie może być uznany za przychód z działalności rolniczej. Wprawdzie przychód taki można uznać za związany z działalnością rolniczą, jednak niewątpliwie nie jest on uzyskany z wymienionych w sposób wyczerpujący w art. 2 ust. 2 u.p.d.o.p. rodzajów aktywności rolniczej. Nie jest to bowiem przychód ze sprzedaży produktów zwierzęcych "w stanie nieprzetworzonym /naturalnym/ z własnych hodowli lub chowu"), lecz przychód z opisanej we wniosku usługi świadczonej przez Spółkę na rzecz wydzierżawiającego.

Spółka sama we wniosku określiła swoją działalność w przedmiotowym zakresie właśnie jako "wykonywanie usługi", a nie jako "wytwarzanie produktów zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnej hodowli lub chowu" – jak stanowi ustawa podatkowa. Wprawdzie Spółka, odwołując się do przepisów Kodeksu cywilnego (art. 693 § 1 – definiującego umowę dzierżawy i art. 53 § 1 – definiującego pożytki naturalne rzeczy) uważa, iż to ona, jako dzierżawca, prowadzi działalność rolniczą we własnym imieniu i na własny rachunek, bowiem to ona czerpie korzyści z prowadzenia hodowli oraz to jej przysługują pożytki naturalne w postaci zwiększenia stanu pogłowia bydła – za co otrzymuje wynagrodzenie, jednak takie stanowisko nie znajduje uzasadnienia w omawianym stanie faktycznym i prawnym.

Jak wynika z przytoczonego przez Spółkę stanu faktycznego, do ogólnej umowy dzierżawy strony tej umowy dołączyły odrębne postanowienia, modyfikujące umowę dzierżawy. Korzystając z zasady swobody umów strony mogą bowiem w sposób dowolny (z zastrzeżeniem art. 58 Kc) kształtować swoje stosunki zobowiązaniowe. Nie ma też decydującego znaczenia oznaczenie (nazwa) zawartej przez strony umowy, a ponadto w ramach jednej umowy (np. dzierżawy) strony mogą zawierać dodatkowe porozumienia modyfikujące tę umowę lub ustanawiające odrębną rodzajowo umowę. W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja została przedstawiona we wniosku, bowiem do umowy dzierżawy dołączono również tzw. "zlecenie E", w którym Spółka zobowiązała się do świadczenia wyżej opisanych usług. To "zlecenie E" stanowi więc umowę dodatkową o świadczenie usług, którą należy ocenić jako umowę zlecenia (opieka nad bydłem wydzierżawiającego – umowa starannego działania) lub umowę o dzieło (powiększanie stada bydła wydzierżawiającego – umowa rezultatu) albo umowę mieszaną, zawierającą elementy obu tych umów. Te kwestie szczegółowe nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, istotne jest jedynie to, że w przedmiotowym zakresie strony odstąpiły od warunków umowy dzierżawy, zawierając umowę o świadczenie usług. Dbając zatem o stado zwierząt stanowiących własność wydzierżawiającego i związku z tym powiększając to stado (przy umownym zastrzeżeniu, że przychówek także stanowi własność wydzierżawiającego), Spółka otrzymując za te usługi wynagrodzenie, nie uzyskiwała przychodów "z własnej hodowli lub chowu zwierząt". Tego powiększania stada zwierząt wydzierżawiającego nie można więc traktować jako sprzedaży bydła (cieląt) z własnej hodowli Spółki, bowiem – jak wynika z umowy – Spółka nie nabywała prawa własności tych cieląt i całe stado, wraz z przychówkiem, stanowiło własność innego podmiotu (wydzierżawiającego). Spółka w istocie zdaje sobie z tego sprawę, wskazując w uzasadnieniu wniosku, że świadczy ona na rzecz właściciela bydła "usługi hodowlane i otrzymuje wynagrodzenie za efekty tej hodowli, tj. pobiera wynagrodzenie za wyhodowanie nowych sztuk bydła oraz za wyhodowanie z młodych osobników dorosłego bydła", stwierdzając dalej, iż "de facto Spółka sprzedaje bydło na rzecz Wydzierżawiającego". Także więc Spółka przyznaje, że nie jest to jednak sprzedaż (przeniesienie własności) wyhodowanego bydła.

Spółka nie wytwarza zatem "produktów zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnej hodowli lub chowu", a otrzymywane przez Spółkę wynagrodzenie za opisane wyżej usługi nie może więc być uznane za przychód uzyskiwany bezpośrednio z ww. rodzajów działalności rolniczej, a jedynie mogący mieć związek z taką działalnością. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. wyłącza jednak z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych jedynie przychody "z działalności rolniczej", a nie przychody "związane", czy "mające związek" z taką działalnością.

Zasadnie więc w zaskarżonej interpretacji uznano odmienne stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Zasadnie również organ interpretacyjny stwierdził, iż przychód z takiej działalności usługowej w rolnictwie nie pochodzi ze źródeł określonych w art. 2 ust. 2 u.p.d.o.p. Za takim stanowiskiem przemawia bowiem wykładnia językowa powołanych wyżej przepisów u.p.d.o.p. - w tym użytego przez ustawodawcę zwrotu "z własnej hodowli lub chowu" - i brak podstaw do zakwestionowania, w przytoczonym stanie faktycznym, takiego wyniku wykładni tych przepisów innymi metodami wykładni przepisów prawa.

Sąd podzielił w tym zakresie pogląd wyrażony w powołanym w odpowiedzi na skargę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 746/09. W tym wyroku – odnosząc się do treści przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.d.o.p. - NSA stwierdził m.in., że treść art. 2 ust. 1 pkt 1 należy odczytywać "bezpośrednio w powiązaniu z ust. 2 tego artykułu, który w sposób precyzyjny i wyczerpujący (zamknięty) określa zakres i charakter działalności rolniczej. Najogólniej polegającej na wytwarzaniu produktów roślinnych i zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym lub przetrzymywaniu (hodowli) zakupionych zwierząt i roślin przez określone w ustawie okresy minimalne. Ponadto zawarty w art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. zwrot normatywny "przychodów z działalności rolniczej" oznacza, że ustawodawca odwołuje się w nim do efektów działalności rolniczej (jej przychodów), a nie do działalności rolniczej jako takiej. W związku z tym omawianym zwolnieniem przedmiotowym, którego zakresu nie można interpretować rozszerzająco, objęte są tylko te czynności (zdarzenia gospodarcze), które zostały wprost wymienione

w art. 2 ust. 2 u.p.d.o.p. Przychody z czynności wykraczających poza ustawowo zdefiniowany zakres działalności rolniczej należy traktować jako przychody z innych źródeł przychodów (pozarolniczych), podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych".

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza prawa, a zatem wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – skargę należało oddalić.