Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 971/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Powołane przepisy: article: art. 24 ust.3
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art.147 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA G.Pawlos-Janusz Sędziowie NSA K.Sidor (spr.) B.Wiśniewski (asesor WSA) Protokolant E.Czarnecka po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi W.S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2002r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku II. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz W.S. [...] zł kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rada Miejska uchwałą Nr [...] z dnia [...]czerwca 2002 r. wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), oraz art. 24 ust. 3 i art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.) w sprawie rozpatrzenia zarzutu wniesionego do projektu zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze miasta cz. I. drugie wyłożenie, dotyczących posesji, na których wprowadzono korektę ustaleń projektu planu wyłożonego po raz pierwszy do publicznego wglądu w dniach od [...] lutego do [...] marca 2001r. - odrzuciło zarzut złożony przez W.S. dotyczący działki Nr [...] położonej przy ul. [...]

W uzasadnieniu uchwały podano, że wnoszący zarzut zakwestionował w ponownie wyłożonym do publicznego wglądu projekcie zmian - zmniejszenie powierzchni działki przewidzianej pod budowę domu, poprzez zajęcie jej części na potrzeby dojazdu do działki Nr [...]położonej wewnątrz zespołu działek. Nie wyrażając zgody na takie rozwiązanie - proponował rozwiązanie zamienne poprzez urządzenie dojazdu do działki Nr[...]poprzez działkę Nr [...] , których właściciele są rodziną.

Rozpatrując złożony zarzut stwierdzono, że przyjęta wersja nie spowoduje uszczuplenia istotnych walorów działki Nr [...]. Pas dojazdu o szerokości minimum 4,5 m nie uszczupli działki o pow. 1850 m2, w sposób który uniemożliwiłby realizację budynku o dużych gabarytach. Podniesiono także, że fakt planowanego podziału działki na dwie części stwarza inwestorowi szansę docelowego podziału, bez dodatkowych formalności oraz bez rygoru podziału w przypadku realizacji obiektu na dużej działce.

W świetle powyższego stwierdzono, że w wyniku wprowadzonych zmian w części I projektu nastąpiło naruszenie interesu prawnego wnoszącego zarzut. Nastąpiło to jednak w zgodzie z kierunkami zagospodarowania obszaru i kompetencjami samorządu lokalnego wynikającymi z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze na tę uchwałę W.S. podnosząc zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 591 ze zm.) oraz art. 24 ust. 3 i art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) - wnosił o stwierdzenie jej nieważności.

W motywach skargi podniesiono, że organ nie odniósł się do zarzutu zgłoszonego przez skarżącego w dniu 21 marca 2002r. pomijając zupełnie proponowane w nim alternatywne rozwiązanie dojazdu do działki Nr [...] Skarżący podnosi także, że faktycznie pod drogę zajęty będzie z jego działki pas szerokości 10 m, co istotnie uszczupli powierzchnię nadającą się pod zabudowę tym bardziej, że działkę podzielono na dwie części.

Rada Miejska w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie powołując się na argumentację uzasadnienia zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając skargę zważył, co następuje:

Dokonując oceny zaskarżonej uchwały w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269) podnieść należy, że przyjęty w projekcie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego przebieg dojazdu do działki Nr [...] po terenie działki Nr [...] położonej przy ul. [...] - uszczupla uprawnienia własnościowe skarżącego, który jest właścicielem działki Nr [...] ulegającej zmniejszeniu.

Jest poza sporem, że przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dają gminie umocowanie do ingerencji w uprawnienia właścicielskie odnośnie nieruchomości położonych na jej terenie, co nie oznacza dowolności i arbitralności w tym zakresie.

Każde naruszenie prawa własności musi być szczególnie wnikliwie rozważone , a w sytuacji odrzucenia zarzutu zawierającego alternatywne rozwiązania - gmina ma obowiązek uzasadnić dlaczego uznaje takie przedstawione rozwiązanie za mniej korzystne od przyjętego w projekcie zmiany planu.

Uzasadnienie takie powinno jednoznacznie wyjaśnić jakie przesłanki i motywy zdecydowały o odrzuceniu wersji zgłoszonej przez wnoszącego zarzut.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie zawiera żadnego odniesienia do przedstawionego w zarzucie innego przebiegu dojazdu do działki nr [...], a zatem stwierdzić należy, że wydana bez właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwała narusza art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Ubocznie należy stwierdzić, że w sytuacji skarżącego nie bez znaczenia dla oceny naruszenia jego interesu prawnego jako właściciela działki jest kwestia przeznaczenia terenu wyłączonego z tejże działki na potrzeby dojazdu wyłącznie do działki Nr [...]. Organ winien zatem rozważyć, czy takie ograniczenie prawa własności zwłaszcza w kontekście możliwości przyszłego wywłaszczenia dopuszczalnego jedynie w przypadkach określonych w art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie pozbawi skarżącego słusznego odszkodowania.

Skoro zatem zaskarżona uchwała jest sprzeczna z powołanymi przepisami prawa - jest ona nieważna, co Sąd był obowiązany stwierdzić na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) oraz orzec na mocy art. 152 tejże ustawy o możliwości wykonywania czynności związanych z taką uchwałą po uprawomocnieniu się wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 powołanej ustawy.