Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 349/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b, ust. 2 pkt 2, art. 136 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 627
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: par. 4 ust. 1, par. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego
article: art. 7, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 98 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 22 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 22 lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 27 września 2016 r. orzekającą o skierowaniu P. C. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii [...].

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 27 września 2016 r. (nr [...]) Prezydent Miasta - na podstawie art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. – dalej: "p.r.d.") w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 627 – dalej: "u.k.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej zwanej: "k.p.a.") - skierował P. C. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii [...] prawa jazdy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w G. wystąpił z wnioskiem z dnia 27 czerwca 2013 r. o sprawdzenie kwalifikacji P. C. (dalej zwanego: "stroną", "skarżącym") do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień. Zgodnie z treścią wniosku strona w okresie od 24.04.2012 r. do 17.04.2013 r. wielokrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego i uzyskała łącznie 25 punktów.

Wobec strony zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień, jednak na wniosek strony - w związku z wszczęciem postępowania sądowego - w dniu 14 października 2013 r. organ zawiesił postępowania.

Sąd Rejonowy w S. pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. przekazał postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 12 maja 2014 r. (sygn. akt [...]),oddalające wniosek strony o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem nakazowym z dnia 22 marca 2013 r. (sygn. akt. [...]) o wykroczenie przeciwko P. C.

Po wszczęciu postępowania administracyjnego w dniu 28 stycznia 2015 r. wpłynęło kolejne postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 22 stycznia 2015 r. (sygn. akt [...]) o oddaleniu wniosku o wznowienie prawomocnie zakończonego wyrokiem o sygn. akt [...] postępowania karnego w sprawie P. C.

Organ powołał art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ p.r.d., zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdami, skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty ma bezwzględny obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Na podstawie materiałów posiadanych w sprawie, w związku z wystąpieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 27 czerwca 2013 r., organ orzekł o skierowaniu strony na sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie prawa jazdy kategorii [...].

Strona odwołała się od decyzji organu I instancji podnosząc, że nie ona dokonała wykroczeń opisanych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. lecz pracownicy, którym udostępniła pojazd ze względu na charakter pracy. Ponadto wyjaśniła, że nie miała możliwości obrony, gdyż w tym czasie przebywała za granicą, gdzie pracuje. Z uwagi na wyjazd wniosła o zawieszenie postępowania.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 lutego 2017 r. (nr [...]) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że art. 136 ust. 1 u.k.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji stanowi, że w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 czerwca 2018 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 p.r.d.

Jak wynika natomiast z art. 12 ust. 2 ustawy 24 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby kierującej tramwajem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ p.r.d. Kierowca lub osoba kierująca tramwajem skierowani na egzamin państwowy przystępują do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji w trybie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1.

Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ p.r.d. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Przepis art. 130 ust. 1 tej ustawy stanowi, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów (ust. 2). Sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunki i sposób prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz tryb występowania z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji określa rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego.

Organ wyjaśnił, że z treści wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o skierowanie strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego wynika, że łączna liczba punktów otrzymanych przez stronę za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 24.04.2012 r. do dnia 17.04.2013 r. wynosiła 25 (24.04.2012 r. - przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h - 6 pkt; 28.05.2012 r. -niezastosowanie się do znaków F-10, od F-15 do F-19 określających kierunki na pasach ruchu lub sposób ich wykorzystania - 5 pkt; 16.04.2013 r. - przekroczenie prędkości powyżej 50km/h - 10 pkt; 17.04.2013 r. - przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h - 4 pkt).

Wniosek Komendanta sporządzany jest w odpowiedniej formie i wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych w ewidencji, zatem stanowi on dowód w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. i jako dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności ze stanem rzeczywistym (art. art. 76 § 1 k.p.a.).

Dalej organ odwoławczy zaznaczył, że decyzje wydawane na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ p.r.d. są rozstrzygnięciami związanymi, co oznacza, że jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ zobligowany jest skierować kierującego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień. W tym zakresie ustawodawca nie pozostawił organom swobody i spełnienie wymienionej tam przesłanki (tj. przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego), stwarza dla organu obowiązek wydania takiej decyzji. Tak wynika również z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 503/12). Zgodnie też z orzecznictwem wpis do ewidencji stanowi czynność materialnoprawną i w przypadkach spornych jedynie sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu, dlatego inny organ administracyjny w toku prowadzonego przez siebie postępowania takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie dlatego organy prowadząc postępowanie nie miały kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów naliczonych kierowcy ze względu na naruszenie przepisów ruchu drogowego.

P. C. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie decyzji organu I instancji. Ponadto wnioskował o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 10 k.p.a. polegające na braku zapewnienia skarżącemu możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranych w sprawie dowodów i materiałów, co skutkowało tym, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu,

b) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

c) art. 98 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o zawieszeniu postępowania pomimo braku sprzeciwu innych stron oraz braku zagrożenia dla interesu społecznego;

2. naruszenie prawa materialnego, tj.:

d) art. 130 ust. 2 p.r.d. przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, wyrażające się w nieprawidłowym przyjęciu przez Prezydenta Miasta, iż punkty karne za wykroczenie popełnione przez skarżącego w dniu 24 kwietnia 2012 r. nadal widniały w ewidencji, pomimo że w okresie roku nie zapadło prawomocne rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie,

e) naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b/ i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b/ u.k.p. przez uznanie, że w okresie od 24 kwietnia 2012 r. do 17 kwietnia 2013 r. skarżący zgromadził liczbę punktów karnych przekraczającą 24,

f) art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ p.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nałożone punkty karne zostały ustalone w sposób prawidłowy.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez nie uwzględnienie faktu, że sprawa przekroczenia prędkości w dniu 24 kwietnia 2012 r. została rozstrzygnięta dopiero wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie o sygn. akt [...]. Wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie został oddalony przez Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2014 r. Jak wskazywał skarżący we wcześniejszych etapach postępowania, nie popełnił wykroczenia, które miało miejsce w dniu 24 kwietnia 2012 r. Punkty zostały przypisane w oparciu o wyrok nakazowy, od którego uniemożliwiono mu ze względów formalnych odwołanie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/-c/ p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzje organów obu instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 27 września 2016 r. orzekającą o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kat. [...] w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Wyjaśnić na wstępie należy, że zgodnie z treścią art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 627 ze zm. – dalej: "u.k.p.") - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 czerwca 2018 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów.

W tej sytuacji materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 – dalej zwanej: "p.r.d."). W myśl art. 130 p.r.d. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie natomiast z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ p.r.d. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. W takiej sytuacji komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy (§ 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego; Dz. U. z 2012 r. poz. 488 – zwanego dalej "rozporządzaniem"). Wniosek taki sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że organ administracji nie może dokonywać oceny zasadności uznania, że ktoś przekroczył przepisy ruchu drogowego czy też "prawidłowości zakwalifikowania" przekroczenia przepisów ruchu drogowego przez osobę, wobec której komendant wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji. Ilość punktów jest pochodną stwierdzenia przekroczenia przepisów ruchu drogowego oraz kwalifikacji takiego przekroczenia (zob. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12, LEX nr 1363638).

W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w G. wystąpił wnioskiem z dnia 27 czerwca 2013 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji P. C. wobec przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Skarżący w okresie od 24 kwietnia 2012 r. do 17 kwietnia 2013 r. otrzymał łącznie 25 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu wniosku wskazano następujące naruszenia oraz otrzymane za nie punkty:

- 24.04.2012, K. - OBSZAR WIEJSKI. S., K6. SAMOCHÓD OSOBOWY, E03, Przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; punkty: 6;

- 28.05.2012, G., S., SAMOCHÓD OSOBOWY, C09, Niestosowanie się do znaków F-10, od F-15 do F-19, określających kierunki na pasach ruchu lub sposób ich wykorzystania ; punkty: 5;

- 16.04.2013, K. - OBSZAR WIEJSKI, O., K57, SAMOCHÓD OSOBOWY, E01, Przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h ; punkty: 10;

- 17.04.2013, L., J., K6, SAMOCHÓD OSOBOWY, E04, Przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h ; punkty: 4.

Nie ulega wątpliwości, że skierowanie do organu I instancji przedmiotowego wniosku dawało podstawę do wydania decyzji na podstawie w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ p.r.d. Organ w tym przypadku miał obowiązek (przepis mówi: "kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega"), a nie tylko prawo, skierować skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. Jak słusznie zauważył organ w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ p.r.d. ma charakter związany, co oznacza, że właściwy starosta (prezydent) nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez właściwego komendanta Policji (zob. wyrok WSA w G. z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 960/16, LEX nr 2204843).

Ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 p.r.d. jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Organ ten, co należy podkreślić, ma również kompetencję do usuwania punktów karnych. Ostateczne wpisy do ewidencji o popełnionych przez kierowcę naruszeniach przepisów ruchu drogowego decydują o przyznaniu określonej ilości punktów karnych. Z kolei ilość takich punktów przesądza o obowiązku sporządzenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Nie ma natomiast znaczenia, czy w dniu rozpatrzenia takiego wniosku przez organ właściwy w sprawach wydawania prawa jazdy, wpisy o naruszeniach, stanowiące podstawę do naliczenia punktów karnych, a potem podstawę sporządzenia wniosku przez komendanta wojewódzkiego Policji, nadal pozostają w ewidencji, czy też wpisy te zostały z niej usunięte wobec zatarcia ukarania (skazania). Zatarcie ukarania (skazania) za czyny stanowiące naruszenie przepisów ruchu drogowego - już po skierowaniu wniosku o kontrole sprawdzenie kwalifikacji kierowcy - nie ma wpływu na możliwość orzekania w tym przedmiocie przez właściwy organ administracji. Ustawodawca mając na uwadze poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, przyjął bowiem sztywną zasadę, że przekroczenie liczby 24 punktów w ciągu roku od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego, z którym wiązało się przypisanie odpowiedniej liczby punktów, skutkuje obligatoryjnym skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jeżeli liczba punktów znajduje oparcie we wpisach ostatecznych istniejących na dzień sporządzenia wskazanego wniosku. Oznacza to, że jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie ostatecznych wpisów, to organ administracji, podejmując decyzję na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ p.r.d., nie jest uprawniony do badania prawidłowości orzeczeń, na podstawie których dokonano w ewidencji takich wpisów, gdyż kwestie te należą do wyłącznej kompetencji organów prowadzących ewidencję. Organ ten nie jest również uprawniony do weryfikowania, czy wpisy ostateczne na dzień sporządzenia wniosku komendanta wojewódzkiego Policji nadal są ujęte w ewidencji, czy też w okresie po skierowaniu wniosku nastąpiło ich wykreślenie wobec zatarcia ukarania (skazania). Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy stanowi obligatoryjną, administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia w określonym czasie ustalonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 67/15, LEX nr 2169832; wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2832/15, LEX nr 2353919).

Należy zatem uznać, że organy w sposób prawidłowy orzekły o skierowania skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zwraca uwagę, że pierwsze - z wymienionych we wniosku - wykroczenie drogowe zostało popełnione przez skarżącego w dniu 24 kwietnia 2012 r. i od tego czasu należało liczyć roczny termin uwzględniający kolejne naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zauważyć przy tym należy, że skarżący nie kwestionował popełnienia kolejnych naruszeń, natomiast w stosunku do naruszenia z dnia 24 kwietnia 2012 r. twierdził, że nie kierował pojazdem w tym czasie oraz wskazał, że naruszenie to zostało potwierdzone dopiero wyrokiem nakazowym z dnia 22 marca 2013 r. (sygn. akt [...]).

W tym kontekście Sąd zauważa, że w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ p.r.d. nie ma rozróżnienia na punkty ostateczne i tymczasowe. Dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego istotna jest data naruszenia przepisów ruchu drogowego, a nie data ściśle technicznej czynności, jaką jest dokonanie wpisu tego naruszenia (por. wyrok NSA z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 277/15, LEX nr 2168031). Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 13 kwietnia 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 120/17, LEX nr 2285921), że dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego datą istotną jest data naruszenia przepisów ruchu drogowego. Natomiast wpis punktów do ewidencji, będący konsekwencją naruszenia przepisów, ma jedynie charakter techniczny a data dokonania wpisu nie ma wpływu na ustalenie rocznego terminu, po upływnie którego wpisane do ewidencji punkty podlegają usunięciu. Zatem wydanie przedmiotowego wyroku nakazowego z dnia 22 marca 2013 r. nie pozwalało na ustalenie terminu pierwszego wykroczenia innego niż zrobił to Komendant Wojewódzki Policji w G., co było też wiążące dla organów administracyjnych. Istotne było, że w chwili skierowania wniosku do organu I instancji wpisy te były ostateczne.

Można jedynie dodać, że próby podważenia ww. wyroku nakazowego przez skarżącego nie odniosły skutku, gdyż Sąd Okręgowy w S. dwukrotnie oddalił wniosek o wznowienie postępowania karnego uznając twierdzenia skarżącego za niezasadne. Pomimo zatem zastrzeżeń skarżącego wyrok ten pozostaje w mocy i wiąże organy państwowe.

Nie jest też prawdą, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu. Organy w niniejszej sprawie informowały skarżącego o wszystkich czynnościach podejmowanych w sprawie. Prawidłowo organ I instancji poinformował o wszczęciu postępowania, wzywał też do stawienia się w celu udzielenia informacji o sprawie sądowej wszczętej z wniosku skarżącego (w sprawie wznowienia postępowania sądowego). Wezwania te nie spotkały się z reakcją skarżącego. Organ podejmując też postanowieniem zwieszone postępowanie administracyjne w dniu 28 stycznia 2015 r., doręczył je skarżącemu. Wprawdzie organy nie wzywały skarżącego do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem rozstrzygnięć, jednak uchybienie to nie miało najmniejszego wpływu na wynik sprawy, gdyż w kontekście oceny całego materiału zgromadzonego w aktach można przyjąć, że skarżący miał możliwość na każdym etapie postępowania wypowiedzieć się, co do zebranych dowodów i materiałów.

Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wyczerpujący i został przez organy orzekające oceniony prawidłowo, dlatego też nie doszło do naruszenia art. 7, art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na skargę, że nie było też żadnych podstaw prawnych do zawieszenia postępowania odwoławczego, a w szczególności nie doszło do naruszenia art. 98 § 1 k.p.a., gdyż przepis ten dotyczy postępowania wszczętego na wniosek strony, zaś niniejsza sprawa została wszczęta z urzędu (na podstawie wniosku organu Policji).

Ponadto w sprawie nie mogło dojść do naruszenia art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b/ i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b/ u.k.p., gdyż przepisy te dotyczą skierowania na badania psychologiczne i nie stanowiły podstawy orzekania przez organy w sprawie.

Na koniec warto podkreślić, że kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ma na celu sprawdzenie czy kierowca zna przepisy i czy potrafi bezpiecznie prowadzić pojazd. Przekroczenie limitu 24 punktów z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego oznacza powtarzające się nieprawidłowe zachowania kierowcy na drodze, co stwarza potencjalne niebezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stanął na stanowisku, że kontrolowane decyzje nie naruszają prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.