Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1189/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi E. P. na uchwałę Rady [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

E. P. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę nr [...] Rady W. z [...] grudnia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] grudnia 2018 r., poz. [...]) - zwaną dalej: "planem", "uchwałą" w części w jakiej uchwała określa przeznaczenie działki ewidencyjnej nr [...]. jako tereny usług oświaty oraz tereny ulic (dróg publicznych) – alei pieszo – jezdnych, oznaczonych na załączniku graficznym do w/w uchwały jako [...] i [...]. Skarżąca, jako użytkownik wieczysty nieruchomości stanowiącej ww. działkę zażądała stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w w/w zakresie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1/art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - dalej w skrócie: "u.p.z.p." w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przez podjęcie uchwały z przekroczeniem zasady władztwa planistycznego gminy i naruszeniem zasady proporcjonalności polegające na niedozwolonym i nieproporcjonalnym ograniczeniu właścicielskich uprawnień skarżącej poprzez przeznaczenie obszaru w skład którego wchodzi nieruchomość skarżącej jako tereny usług oświaty oraz tereny ulic (dróg publicznych) – alei pieszo – jezdnych, podczas gdy nie było żadnego uzasadnienia dla wprowadzania takiego przeznaczenia, w szczególności związanego z potrzebami interesu publicznego;

2/art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak uzasadnienia posunięcia planistycznego miasta, w wyniku którego doszło do zmiany przeznaczenia działki nr [...]. z zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usług na funkcje oświatowe;

3/art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez: niepodjęcie przez Radę Miasta odrębnej uchwały w przedmiocie rozstrzygnięcia co do nieuwzględnionych uwag wniesionych do projektu planu oraz zmianę planu zagospodarowania z naruszeniem ustaleń Studium i wbrew kierunkom rozwoju dominującym w strategii gminy;

4/art. 17 pkt 12 u.p.z.p. poprzez: brak merytorycznego rozpatrzenia uwag zgłoszonych do projektu zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym przedmiotowej działki, pominięcie argumentów zgłaszanych przez autorów uwag oraz uzasadnienie nieuwzględnienia uwag w sposób uniemożliwiający zbadanie motywów i zasadności ich nieuwzględnienia tj. bez należytego uzasadnienia lub co do części uwag z ograniczeniem do wskazania, że nie dotyczą zakresu ustaleń planu wykładanych do publicznego wglądu;

5/art. 17 pkt 9 i 13 w zw. z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. przez wyłożenie do publicznego wglądu jedynie części projektu planu po prowadzeniu do niego zmian i zaniechaniu wyłożenia do publicznego wglądu części planu dotyczącej działki nr [...]. co do której zmieniono przeznaczenie ze śródmiejskiej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usług oznaczone symbolem C-MW/U, na tereny usług oświatowych oznaczone symbolem UO;

6/art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie planu pomimo jego niezgodności z zapisami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W.

W motywach skargi wskazano m. in., że w zaskarżonej uchwale dla terenów usług oświaty oznaczonych symbolem UO jako przeznaczenie podstawowe przewidziano funkcje oświatowe z zakresu oświaty – szkoły i przedszkola, żłobki, usługi sportu i rekreacji związane z funkcjonowaniem szkoły, zaś jako przeznaczenie dopuszczalne – funkcje usługowe kultury, nauki, opieki społecznej, zdrowia (za wyjątkiem szpitali), wystawiennictwa. Zakazano lokalizowania funkcji innych niż w/w, za wyjątkiem funkcji związanych z przeznaczeniem podstawowym, które mogą stanowić nie więcej niż 5% powierzchni użytkowej budynku. W zakresie ochrony przed hałasem zaliczono tereny UO do terenów przeznaczonych pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży. Dla terenów ulic (dróg publicznych) alei pieszo – jezdnych oznaczonych symbolem KDD-P ustalono przeznaczenie podstawowe komunikacja: piesza, rowerowa i kołowa o ruchu spokojnym; przeznaczenie dopuszczalne: parkingi podziemne lub podziemne kondygnacje parkingowe, infrastruktura techniczna, zieleń urządzona, usługi z zakresu gastronomii, kultury, wystawiennictwa. Dopuszczono sytuowanie zabudowy pod terenem ulicy (z zachowaniem skrajni ruchu drogowego), zgodnie z ustaleniami szczegółowymi, przy czym funkcje części budynku pod ulicą muszą być zgodne z przeznaczeniem terenu na którym usytuowana jest pozostała część budynku. Zakazano natomiast lokalizowania funkcji innych niż w/w, kubaturowej zabudowy nadziemnej, tymczasowych obiektów budowlanych i ogrodzeń wewnętrznych. Z załącznika graficznego do uchwały wynika, że przeznaczenie działki ew. nr [...]. określono jako tereny usług oświatowych oraz tereny ulic (dróg publicznych) – alei pieszo – jezdnych, oznaczenie jako C8.1UO i 4 KDD-PJ.

Skarżącej przysługuje 833/10000 część prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. [...], składającej się z działki gruntu o nr ew. [...]., objętej kw nr [...]. Według skarżącej ustalenia planu ograniczają możliwość wykonywania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w sposób przedstawiony w skardze, a w szczególności przez ograniczenie możliwości zabudowy. Pozbawiają ją bowiem uprawnień wynikających z wydanej dla w/w działki decyzji nr [...] wz i nr [...] wz z [...].06.2017 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem w części parteru, garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu oraz infrastrukturą techniczną. Podniesiono, że organ, który wydał decyzje o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Inwestor wystąpił także o pozwolenie na budowę, zanim jednak uzyskał stosowną decyzję uchwalono zaskarżony plan.

Podniesiono, że Rada nie odniosła się do zarzutów zgodnie z którymi pierwotnie wystawiony do publicznego wglądu projekt planu z 2016 r. przewidywał dla działki nr [...]. położenie na obszarze terenów śródmiejskiej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usług oznaczonych symbolem C-MW/U. Nadto organ przekazując autorowi planu swoje założenia i wytyczne mając na uwadze uwzględnienie potrzeby tzw. interesu publicznego w 2016 r. nie przewidywał funkcji oświatowych, co oznacza że lokalizacji tych usług nie zaplanowano w sposób przemyślany z odpowiednim uzasadnieniem a w sposób doraźny, bez przemyślanej i spójnej analizy tego terenu. Skarżąca dokonała własnej analizy w aspekcie konieczności lokalizowania placówki oświatowej na terenie objętym planem w Dzielnicy [...] na podstawie Uchwały Nr [...] Rady W. z [...].08.2013 r. w sprawie "Programu rozwoju edukacji w [...] w latach 2013 – 2020 i opracowania Urzędu Statystycznego w [...] z 2016 r. – Edukacja w [...] w świetle zmian demograficznych. W oparciu o powyższe wywiodła m. in., że w Dzielnicy [...] zidentyfikowano jedynie niewielki wzrost liczby ludności w stosunku do dzielnic peryferyjnych, na podstawie migracji ludności w latach 2010 -2014 zakwalifikowano [...] do dzielnic wyludniających się, o przedostatnim miejscu procentowego udziału ludności w wieku edukacyjnym, z rezerwą liczby miejsc w przedszkolach dla dzielnicy w roku szkolnym 2014/2015, o najniższym wskaźniku dzieci w wieku 7 – 12 lat wg stanu na 31.12.2014 r., prognozowanym przyroście liczby dzieci na średnim poziomie, o znacznej liczbie uczniów przyjętych do klas I gimnazjów z innej dzielnicy, o ujemnym przyroście naturalnym dla dzielnicy [...] w 2014 r.

Według skarżącej Rada W. w żaden sposób nie wykazała, by ustalone w planie przeznaczenie terenu nieruchomości skarżącej było uzasadnione interesem zbiorowości gminnej. Organ nie przeprowadził argumentacji potwierdzającej, że konieczność zaplanowania terenu oświaty właśnie na tym obszarze jest uzasadniona jakimikolwiek czynnikami, a co do zasady, teren położony bezpośrednio przy planowanej zabudowie usługowej nie jest obszarem atrakcyjnym z punktu widzenia realizacji usług oświatowych.

Skarżący wskazał, że zgodnie z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. w zakresie infrastruktury społecznej inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej rozmieszczone zostaną w szczególności w obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, które zostały wskazane na rysunku Studium Nr 25. Zgodnie z tym rysunkiem na obszarze rejonu ul. [...]. nie planowano obiektów oświatowych. Autor skargi wskazał też, ze na podstawie wyników analiz ekonomicznych, środowiskowych, społecznych i demograficznych stwierdzono, ze w zakresie infrastruktury społecznej – standardy określone w ustawie o systemie oświaty tj. minimalne odległości do placówek oświatowych: przedszkole i szkoła podstawowa/gimnazjum są spełnione dla obszaru całego miasta. Dla placówek tych standardy określone w Studium są bardziej rygorystyczne. Rejon ul. [...]. położony w obszarze planowanego rozwoju w strefie śródmiejskiej określonej w Studium jako [...] – obejmujący tereny dzielnicy [...] i [...] po obu stronach [...] od ronda [...] do [...]. W części południowo – zachodniej graniczy z cmentarzami Powązkowskim i Wojskowym. W sąsiedztwie cmentarzy mieszczą się obiekty produkcyjne, bazy transportowe, magazyny i składy, dużą część tereny stanowią nieużytki miejskie i zdegradowane tereny poprzemysłowe. Cały obszar uznano za wymagający przebudowy i przekształceń. Zgodnie ze Studium zaplanowano tu rozwój funkcji usługowych i mieszkaniowych. Obszar uznano za wymagający uzupełnienia w sieci i urządzenia infrastruktury inżynieryjnej i drogowej. Nie przewidziano natomiast funkcji oświatowych – są bowiem zabezpieczone na odpowiednim poziomie.

Podniesiono, że nie bez znaczenia jest też okoliczność, że Prezydent W. wyraził zgodę na zbycie nieruchomości położonej przy ul. [...].(teren należący do Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania Miasta spółka z o.o. stanowiący dawną bazę tego przedsiębiorstwa) na rzecz prywatnego inwestora, co świadczy o braku spójnej wizji dla tego terenu. Po zbyciu nieruchomości wydano decyzję o warunkach zabudowy dla zespołu budynków biurowych, a następnie pozwolenie na budowę, którego nie uzyskano wobec nieuzasadnionego przedłużania postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę na nieruchomości skarżącej. Wskazano, że na części działki skarżącej planowany jest przebieg ciągu pieszo – jezdnego o znacznej szerokości, takich nowych ciągów zaprojektowano na terenie objętym planem kilka, co oznacza wprowadzenie niekontrolowanego ruchu samochodowego. Nadmieniono, że miasto podpisało umowę na realizację placówki oświatowej z przedszkolem przy ul. [...], znajdującej się na wprost ul. [...]., po drugiej stronie torów kolejowych, zatem w najbliższym sąsiedztwie pojawi się placówka oświatowa, zatem niezrozumiałe jest planowanie jej na działce skarżącej.

Zarzucono istotne naruszenie trybu sporządzenia planu poprzez niepodjęcie odrębnej uchwały w przedmiocie rozstrzygnięcia, co do sposobu nieuwzględnionych uwag wniesionych do projektu planu, pominiecie argumentów zgłaszanych przez autorów uwag, wyłożenie do publicznego wglądu jedynie części projektu planu po wprowadzeniu do niego zmian i zaniechanie do publicznego wyłożenia części planu dotyczącej działki skarżącej, co do której zmieniono przeznaczenie ze śródmiejskiej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usług oznaczone symbolem C-MW/U na tereny usług oświaty (UO), co rażąco narusza tryb sporządzenia planu. Wskazano tez na ponowienie czynności z art. 17 u.p.z.p. jedynie w ograniczonym zakresie, co też stanowi naruszenie zasad i trybu sporządzenia planu.

Rada W. w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu odpowiedzi organ wskazał, że podczas pierwszego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu trwającego od 22 listopada do 29 grudnia 2017 r. teren na którym znajduje się działka skarżącej (nr ew. [...].) oznaczony był, tak jak w chwili obecnej symbolem C8.1UO, a jego podstawowym przeznaczeniem były funkcje usługowe z zakresu oświaty. Nie jest prawdziwe zatem twierdzenie skarżącej że teren ten był położony na obszarze terenów śródmiejskiej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usług. Takie przeznaczenie proponowane było na etapie sporządzania koncepcji planu i w takiej wersji przedstawiono plan do zaopiniowania m.in. Miejskiej Komisji Urbanistyczno–Architektonicznej, której opinie są szczególnie istotne pod względem merytorycznym. W opinii Komisja rekomendowała wyznaczenie na obszarze objętym planem terenu usług oświaty, z uwagi na fakt, ze wskazany w projekcie planu teren [...] jest zbyt mały by mógł na nim powstać obiekt oświaty i zieleń urządzona. Rada podniosła, że Burmistrz Dzielnicy [...] proponował przeznaczenie rejonu ulic piaskowa – [...] na usługi oświatowe wskazując na dwukrotny wzrost liczby urodzeń na terenie Dzielnicy [...] w okresie od 2005 do 2016 r.; warunki geograficzne Dzielnicy jako obszaru o największej liczbie nowych mieszkań w stolicy; intensywną działalność inwestycyjną: istniejące i powstające osiedla położone blisko [...]; zmianę organizacji pracy szkół w związku ze zmianami w strukturze oświaty w Polsce; fakt, że funkcjonujące obecnie na tym obszarze szkoły należą do szkół o największej liczbie dzieci w wieku szkolnym zameldowanym w ich rejonach. Rada zauważyła że, przy wyznaczaniu obszaru przeznaczonego na cele oświatowe brano pod uwagę tereny spełniające kilka kryteriów, w szczególności: własność W., odległość od źródeł hałasu, wystarczająco dużą powierzchnię działki, wymogi Studium odnośnie odległości dojścia pieszego do przedszkola (do 800 m) i szkoły podstawowej (800 – 1000 m), wzrost liczby urodzeń, w/w argumentację zaprezentowaną przez Burmistrza. Odnosząc się do opracowania skarżącej w oparciu o dane z Urzędu Statystycznego w W. wskazała, że opracowanie to nie jest adekwatne do okoliczności sprawy, które odnoszą się do całej dzielnicy [...], a nie obszaru objętego planem. Podniosła, że wbrew wnioskom skarżącej, odnośnie wyludnienia [...]w roku 2014 zaliczono ja do dzielnic zaludniających się, zaludnienie ma tendencje rosnącą, a Urząd Statystyczny w latach 2014 – 2020 zakładał wzrost liczby dzieci w wieku szkolnym w tej dzielnicy. Konkludując wskazała, że zmiana przeznaczenia terenu dokonana na etapie sporządzenia planu nie była dowolna, była wynikiem uwzględnienia uwagi Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej i szeregu w/w okoliczności przemawiających za lokalizacja usług oświatowych na tym terenie.

Odnośnie pozbawienia skarżącej uprawnień wynikających z decyzji o warunkach zabudowy wskazała, że wnioskodawcą w przypadku obu decyzji wymienionych w skardze nie była skarżąca a P. P., następnie obie decyzje przeniesiono na rzecz B. spółka z o.o.

Odnośnie uwag do planu podniesiono, że przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje możliwość jednoczesnego uchwalenia planu i rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag, które znalazły się w załączniku do uchwały. Wskazano, że skarżąca nie złożyła żadnych uwag do projektu planu miejscowego. Uwagi dotyczące działki nr [...]. złożył P. P. (nr 23 i 24 z 18 stycznia 2018 r.) oraz K.O. (uwaga nr 25 z 16 stycznia 2018 r.). Dotyczyły one zmiany przeznaczenia terenu z terenu usług oświatowych na teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i rezygnacji z drogi publicznej [...]. Uwagę złożył też Burmistrz Dzielnicy [...] (nr 51 z 16 stycznia 2018 r.) Stowarzyszenie [...] (nr 35 z 17 stycznia 2018 r.), B.i M. K.. Uwagi dotyczyły możliwości zmniejszenia terenu usług oświaty, zachowania wyznaczonego w planie terenu usług oświaty oraz jego powiększenia. Z powyższych uwag uwzględniono tę dotyczącą zachowania terenu zgodnie z wyznaczonym w planie. Uwagi do projektu złożono też po jego drugim wyłożeniu do publicznego wglądu. Była to uwaga nr 2 złożona przez P. P. (z 5 lipca 2018 r.) oraz B.spółka z o.o nr 14 (z 14 lipca 2018 r.). Dotyczyły zmiany przeznaczenia terenu z terenu usług oświatowych na teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i rezygnacji z drogi publicznej i nie zostały uwzględnione z uwagi na fakt, że dotyczyły części projektu planu, która nie została wyłożona do publicznego wglądu. Odnośnie zarzutu wyłożenia do publicznego wglądu jedynie części projektu planu po wprowadzeniu do niego zmian i zaniechania wyłożenia części planu dot. działki [...]. Rada ponownie wskazała, że przeznaczenie działki nie zostało zmienione na dalszych etapach procedury planistycznej. Dopuszczalne zatem było pominiecie do wyłożenia części tego planu wobec tego, że nie zmieniono dotyczących jej zapisów.

W pismach procesowych z 27 czerwca 2019 r. i 3 października 2019 r. skarżąca uzupełniła skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienie skarżącej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynikało z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Przepis ten stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną jest zatem nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest norma prawa materialnego (por. wyrok NSA z 16.02.2010r., sygn. akt lI OSK 1981/09, publ. cbois.nsa.gov.pl). Naruszenie tego interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19.06.2009r., sygn. akt II OSK 205/09). Niewątpliwie skarżąca, jako podmiot legitymujący się prawem użytkowania wieczystego do działki o nr ewidencyjnym [...]., położonej na obszarze oznaczonym w planie symbolem C8.1UO, a zatem objętej zakresem zaskarżonej uchwały – posiadała interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w niej przyjętych. Bez wątpienia również wprowadzone w ustaleniach planistycznych regulacje, zakwestionowane przez skarżącą, wprowadziły ograniczenia w wykonywanym przez nią prawie użytkowania wieczystego do w/w działki, czyli zmiany powodujące pogorszenie sytuacji prawnoplanistycznej nieruchomości objętych ww. prawem, co warunkowało przyznanie jej legitymacji procesowej w niniejszej sprawie. Według skarżącej organ wprowadzając zaskarżoną uchwałą postanowienia planu ograniczył przysługujące jej prawo użytkowania wieczystego przez ustalenie przeznaczenia jako tereny usług oświaty oraz tereny ulic (dróg publicznych) – alei pieszo – jezdnych, oznaczonych jako C8.1UO i 4 KDD- doprowadzając tym samym do nadużycia władztwa planistycznego. W zaistniałym stanie rzeczy rolą Sądu było dokonanie merytorycznej kontroli legalności uchwały, w ramach której należało rozważyć - czy wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżącej doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego, w tym czy przy uchwalaniu kwestionowanych przez skarżącą postanowień planu doszło do przekroczenia władztwa planistycznego gminy.

W ocenie Sądu zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego podjęcia przedmiotowej uchwały z przekroczeniem zasad władztwa planistycznego gminy oraz naruszenia zasady proporcjonalności polegającego na niedozwolonym i nieproporcjonalnym ograniczeniu właścicielskich uprawnień skarżącej poprzez przeznaczenie terenu w skład którego wchodzi działka nr ew. [...]. na cele usług oświaty oraz ulic (dróg publicznych) – alei pieszo-jezdnych, podczas gdy nie było po temu uzasadnienia zwłaszcza związanego z potrzebami interesu publicznego; pozbawienie jej uprawnień wynikających z dwóch wydanych dla nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy i zmianie przeznaczenia w stosunku do pierwotnie wyłożonego projektu planu z 2016r. przewidującego dla działki [...]. położenie na obszarze terenów śródmiejskiej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usług (C-MW/U) nie zasługuje on na uwzględnienie.

I tak wskazać należy, że podczas I wyłożenia projektu planu Miejscowego do publicznego wglądu trwającego od 22 listopada do 29 grudnia 2017 r. (a nie 2016 r. jak podnosi skarga) dla działki o nr ew. [...]. przewidziano położenie na obszarze oznaczonym symbolem C8.1UO, a zatem takie jak obecnie, a jego podstawowym przeznaczeniem były funkcje usługowe z zakresu oświaty. Nie polega na prawdzie zarzut strony skarżącej, że podczas pierwszego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu dla działki [...]. przewidziane było położenie na obszarach zabudowy śródmiejskiej mieszkaniowej wielorodzinnej lub usług. – vide rysunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...].. Tymczasem przeznaczenie o którym mówi autor skargi przewidziane było na etapie sporządzania koncepcji planu, który w takiej wersji przedstawiono do zaopiniowania w 2016 r. Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej – a zatem organowi merytorycznemu. Ta zaś (opinia z dnia [...] lutego 2017 r.) rekomendowała wyznaczenie na obszarze planu terenu usług oświaty, wobec tego, że wskazany w koncepcji planu teren jest zbyt mały aby mógł na nim powstać obiekt oświaty i zieleń urządzona. Zmiana przeznaczenia nie miała charakteru dowolnego, była wynikiem uwzględnienia merytorycznych zastrzeżeń Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej. Propozycję przeznaczenia rejonu ulic [...] – [...] na usługi oświatowe wpłynęła od Burmistrza Dzielnicy [...] (pismo z 17 maja 2017 r.). W uzasadnieniu Burmistrz wskazał na dwukrotny wzrost liczby urodzeń na terenie Dzielnicy [...] w okresie od 2005 do 2016 r., warunku geograficzne Dzielnicy jako obszaru o największej liczbie nowych mieszkań w stolicy, intensywną działalność inwestycyjną w tym rejonie: istniejące i powstające osiedla położone blisko [...] i doskonale skomunikowane, prognozowany problem z zapewnieniem miejsc w przedszkolach i szkołach przez dzieci zamieszkałe na tym terenie, zmianę organizacji pracy szkół w związku ze zmianami w strukturze oświaty w Polsce oraz fakt, że funkcjonujące obecnie na tym obszarze szkoły (SP nr [...] i SP nr [...]) należą do szkół o największej liczbie dzieci w wieku szkolnym zameldowanym w ich rejonach. Zauważyć należy że, przy wyznaczaniu obszaru przeznaczonego na cele oświatowe brano pod uwagę następujące okoliczności: spełnienie podstawowych założeń planu jakim było przekształcenie obszaru technicznego i poprzemysłowego w zespół zabudowy śródmiejskiej i miejskiej z atrakcyjnym programem usługowym, prognozowany niemal dwukrotny wzrost liczby mieszkańców na obszarze objętym planem oraz prawie siedmiokrotny wzrost liczby miejsc pracy, brak publicznej placówki oświatowej na terenie objętym planem, wynikające z zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. przyjętego uchwałą [...] Rady W. standardy odległości dojścia pieszego (przy czym analiza lokalizacji przedszkoli i szkół na terenach sąsiadujących z obszarem objętym planem prowadzi do wniosku, ze chociaż część obszaru objętego planem znajduje się w odległości do 800 i do 1000 m od przedszkoli i szkół podstawowych to rzeczywista odległość przekroczy te wartości wobec istniejących barier: linii kolejowych, terenów cmentarza, zatem obszar planu nie będzie prawidłowo obsługiwany przez żadne istniejące w sąsiedztwie tego obszaru przedszkole czy szkołę). Kolejnymi okolicznościami branymi pod uwagę przy wyznaczaniu przedmiotowego obszaru była w szczególności: własność W.; odległość od źródeł hałasu (przedmiotowy teren oddalony jest od głównych źródeł hałasu komunikacyjnego tj. linii kolejowej, [...], ul. [...], ul. [...]j oraz projektowanej drogi na przedłużeniu ul. [...] od ul. [...] oraz spełnia wymogi sanitarne dla terenów przeznaczonych na pobyt dzieci (pozytywna opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego); położenie w sąsiedztwie istniejących oraz przeszłych (zgodnie z założeniami planu miejscowego) – zespołów zabudowy mieszkaniowej; wystarczająco dużą powierzchnię działki, by zagospodarować ją urządzeniami sportowymi takimi jak: boisko, hala sportowa, basen; wzrost liczby urodzeń dla których już obecnie brakuje miejsc w przedszkolach i żłobkach publicznych (listy dzieci oczekujących na miejsca w tych placówkach mają po kilkaset pozycji). Odnosząc się do opracowania skarżącej w oparciu o dane z Urzędu Statystycznego w W. wskazać należy, że opracowanie to nie jest adekwatne do okoliczności sprawy, bowiem odnosi się do całej dzielnicy [...] , a nie obszaru objętego planem. Podnieść należy też za Radą, wbrew wnioskom skarżącej, odnośnie wyludnienia [...]w roku 2014 zaliczono ją do dzielnic zaludniających się, zaludnienie ma tendencję rosnącą, a Urząd Statystyczny w latach 2014 – 2020 zakładał wzrost liczby dzieci w wieku szkolnym w tej dzielnicy.

W świetle powyższego w ocenie Sądu Rada W. wyznaczając teren na cele usług oświatowych działała zgodnie z obowiązującym prawem i w granicach uprawnień gminy przysługujących jej w oparciu o przepis art. 3 ust. 1 oraz 1 u.p.z.p. w zakresie których obowiązkiem rady gminy jest uwzględnienie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego potrzeb interesu publicznego. Zgodnie z zasadami projektowania tereny osiedli mieszkaniowych i mieszkaniowo-usługowych, oprócz dróg, sieci infrastruktury podziemnej, usług podstawowych, zieleni, terenów wypoczynku i rekreacji, placów zabaw, miejskiej obsługi komunikacyjnej muszą być wyposażone w infrastrukturę społeczna taka jak żłobki, przedszkola, szkoły, usługi zdrowia, a to celem zaspokojenia potrzeb interesu publicznego o znaczeniu społecznym. W kontekście powyższego wskazać należy, że organ obowiązany był do uwzględnienia tychże potrzeb, dlatego przeznaczenie terenu na którym zlokalizowana jest działka skarżącej na cele usług oświatowych było zasadne i nie stanowiło przekroczenia granic władztwa planistycznego. Poza tym potrzeba wyznaczenia na obszarze objętym planem terenu przeznaczonego na cele oświaty związana jest nie tylko z przewidywanym wzrostem liczby mieszkańców ale wzrostem liczby miejsc pracy wynikającym z przekształcenia obszaru technicznego i poprzemysłowego w zespół zabudowy śródmiejskiej i miejskiej, ale i brakiem placówek oświatowych na obszarze planu oraz w jego sąsiedztwie – w wymaganej przez Studium odległości dojścia pieszego. Jednocześnie wskazać należy, że ul. [...] na której jak podnosi skarga powstaje nowy zespół szkolno-przedszkolny nie wchodzi w skład obszaru objętego zaskarżoną uchwałą. Nie można również zgodzić się z zarzutem, że lokalizacja usług oświatowych zaplanowana została w sposób nieprzemyślany, bez uzasadnienia. W 2016 r. na etapie sporządzania koncepcji planu analizowano możliwość usytuowania usług oświaty na innym mniejszym terenie (C4.ZP/Up). Koncepcja ta nie znalazła aprobaty Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, a to wobec sytuowania usług oświaty na zbyt małym terenie, by powstał obiekt oświaty i zieleń urządzona w związku z czym rekomendowała wybór innego terenu usług oświaty na obszarze objętym planem. Uwzględnienie uwagi zgłoszonej przez Komisję stanowiło realizację przez organ wykonawczy gminy obowiązku wynikającego z przepisu prawa – art. 17 pkt 9 u.p.z.p. Nie można zatem skutecznie zarzucić Radzie dowolności w tym zakresie, skoro zmiana przeznaczenia terenu była wynikiem uwzględnienia w/w uwagi Komisji oraz wzięcia pod uwagę wskazanych wyżej okoliczności. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie wobec przeznaczenia w planie działki skarżącej, na cele publiczne, Sąd zobligowany był do ustalenia, czy Rada nie dopuściła się naruszenia tzw. " władztwa planistycznego". Wskazać należy, że prawo własności stanowi najszersze przedmiotowo (zawierające otwarty katalog uprawnień właścicielskich) i najsilniejsze prawo do rzeczy, skuteczne erga omnes, i powołując się na art. 140 k.c. - przyjmuje jednak klasyczną konstrukcję, że właściciel może czynić z rzeczą wszystko, z wyjątkiem tego, co zakazane; co jednak istotniejsze, twierdzi, że: "art. 140 kc wymienia jedynie podstawowe uprawnienia składające się na prawo własności, które jednakże nie wyczerpują jego treści, obejmujące m.in. - w odniesieniu do nieruchomości - uprawnienie do jej zabudowania" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2011 r., sygn.k.p. 7/09; OTK-A 2011/3/26). W tym samym orzeczeniu TK zauważa również, że granice prawa własności wynikają zarówno z norm prawa cywilnego (stanowiącego część prawa prywatnego), jak i z prawa administracyjnego (stanowiącego część prawa publicznego). Normy administracyjnoprawne wyznaczające granice prawa własności nieruchomości gruntowej zawarte są głównie w przepisach z zakresu szeroko pojętego prawa budowlanego (wraz z przepisami techniczno-budowlanymi) oraz przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w aktach prawnych dotyczących ochrony: przyrody, środowiska, gruntów rolnych i leśnych i zabytków, jak również w prawie wodnym, geologicznym i górniczym. Znaczna część tych przepisów odnosi się wyłącznie lub głównie do sposobu korzystania z prawa własności nieruchomości, ponieważ każde ograniczenie prawa zabudowy jest pośrednio ograniczeniem prawa własności nieruchomości.

Podnieść należy przy tym, że zgodnie z wyrokiem NSA z 18 września 2012 r., II OSK 1575/12, "przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważniają gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów (art. 4 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności (...). Organy planistyczne uchwalając plan, nie naruszają więc norm ogólnych regulujących prawo własności, choć oczywiście ingerują w samo prawo własności i interesy prawne właścicieli. Ingerencja ta jest jednak dozwolona na gruncie obowiązujących przepisów, jeśli nie godzi w istotę prawa własności." Przy tym, "Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze." (wyrok NSA z 21 marca 2017 r., II OSK 1656/15). W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu taką wartością jest lokalizacja na obszarze objętym planem inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym tj. m.in. usług oświatowych. Jak wynika bowiem z akt sprawy uchwalając zaskarżony plan, Rada wzięła pod uwagę zapotrzebowanie na tym obszarze na tego typu inwestycje i to nie tylko ze (spornych) przyczyn demograficznych. Rozstrzygnięcie to wynika również wprost z nałożonego na gminę w art. 7 ustawy o samorządzie gminnym obowiązku zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty. Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że ustalenie przeznaczenia z zakresu usług oświaty dla zagospodarowania terenu, którego właścicielem nie jest gmina miałoby stanowić naruszenie w tym kontekście prawa. Podkreślić należy, że istotą planowania przestrzennego nie jest odzwierciedlenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego relacji własnościowych, a tym bardziej uwzględnienie wszelkich oczekiwań właścicieli.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wiele czynników, w tym m. in. potrzeby interesu publicznego. Tak, więc organ planistyczny nie może kierować się wyłącznie prawem własności, czy też walorami ekonomicznymi przestrzeni przy określaniu konkretnego przeznaczenia dla poszczególnych terenów. Wprawdzie brzmienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wskazuje, że "interes publiczny" nie uzyskał prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Przyjęte w ustawie - rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kolizji tych interesów, w tym interesu ogólnego z interesem obywateli wynikającym np. z prawa własności nieruchomości gruntowych. Podstawowa zasada równości wobec prawa wymaga wyważenia wszystkich interesów jakie występują w danej sprawie. Podzielić należy pogląd doktryny w kwestii istoty działania zasady wyważania przeciwstawnych interesów, w tym stanowisko podkreślające dwa elementy tej zasady: wyważanie wartości interesów i rezultat wyważenia (M.Wyrzykowski - Pojęcie interesu społecznego w prawie administracyjnym, Warszawa 1986, s.177-178, W. Szwajdler - Zagospodarowanie przestrzenne - Regulacja prawna, Wydawnictwo Comer 1995, s.125). Aby osiągnąć miarodajny rezultat wyważenia przeciwstawnych interesów konieczne jest dokonanie prawidłowego wyważenia tych interesów, a to możliwe jest jedynie w oparciu m.in. o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny nieruchomości położonych na terenie objętym studium, a następnie planem.

Biorąc powyższe pod uwagę nie można więc uznać, aby zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu na którym znajduje się przedmiotowa działka, ustalające przeznaczenie pod usługi oświaty i drogi nie mieściły się w przewidzianych prawem uprawnieniach organu gminy do ograniczania prawa własności, zgodnie z wymogami poszanowania innych wartości. Przeznaczenie bowiem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego cudzą własność, na określony cel i wskazanie w tym planie warunków i sposobu zagospodarowania nawet, jeżeli przeznaczenie i sposób zagospodarowania pozostaje w sprzeczności z zamierzeniami właściciela (na które strona nie wskazywała w skardze), nie musi stanowić przekroczenia władztwa planistycznego.

Koncepcja władztwa planistycznego zakłada bowiem samodzielność gminy, jak i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie 1 zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" , Warszawa 2006, s. 197 - 198, wyrok NSA z 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07, CBOSA). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 8 listopada 2001 r., II SA/Po 1800/01 w myśl art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przymiot strony ma podmiot, który wykaże naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia. Przesłanką zatem ewentualnego stwierdzenia nieważności uchwały jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, spowodowane naruszeniem porządku prawnego (normy prawa materialnego). Ta przesłanka odpada jednak, gdy został naruszony interes prawny lub uprawnienie, ale jest to zgodne z obowiązującym prawem i dzieje się w granicach kompetencji organu. W związku z powyższym Sąd uznał, że Rada Miasta W. w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego była umocowana do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze jej działania oraz uwzględniła przy tym w pełni wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności. Powyższe doprowadziło Sąd do uznania, że postanowienia planistyczne obejmujące swoim zakresem nieruchomość skarżącej, jakkolwiek naruszają interes skarżącej, to nie stanowią przekroczenia planistycznych uprawnień gminy. Ingerencja w sferę ww. prawa skarżącej pozostała w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celu społecznego.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia zasad, o których mowa w art. 28 u.p.z.p., wynikających z art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 tej ustawy przez ustalenie treści planu w sposób sprzeczny z ustaleniami Studium. Analizę prawną w tym zakresie rozpocząć należy od wskazania, że w myśl art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwaliła rada gminy, m. in. po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń Studium. Zgodnie z art. 9 ust. 4 tej ustawy, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, zaś według art. 15 ust. 1, wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie m. in. z zapisami studium. Określony w art. 9 ust. 4 oraz art. 15 ust. 1 u.p.z.p. warunek zachowania zgodności ustaleń planu z kierunkami zagospodarowania przestrzennego ustanowionymi w studium tworzy zasadę sporządzania planu miejscowego, której naruszenie, stosownie do art. 28 ust. 1, wywołuje skutek w postaci nieważności planu miejscowego w całości lub w części. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją ustaleń studium (np. wyrok NSA z 14 czerwca 2007 r., II OSK 359/07; wyrok NSA z 16 listopada 2010 r., II OSK 1904/10; wyrok NSA z 15 grudnia 2011 r., II OSK 2080/11). Zakres i stopień tego związania należy każdorazowo oceniać w zależności od przedmiotu unormowania kwestionowanego w skardze na uchwałę o uchwaleniu planu miejscowego oraz treści przepisów studium. Przed odniesieniem się do okoliczności niniejszej sprawy warto przypomnieć wyrażane w orzecznictwie poglądy odnoszące się do zagadnienia związania wynikającego z art. 9 ust. 4 oraz art. 15 ust. 1 u.p.z.p. Z pewnością związanie to, z uwagi na różnice w charakterze obu porównywanych aktów ogólnych, nie polega na powtórzeniu w planie zapisów studium. Zgodności nie można utożsamiać z identycznością. Zgodność między treścią studium a treścią planu miejscowego powinno się przestrzegać jako kontynuację zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji (wyrok NSA z 18 lipca 2018 r., II OSK 2033/16). Stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Stopień tego związania może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium, silniejszy lub słabszy. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień miejscowego planu, ale nie mogą również być ze sobą sprzeczne (wyrok NSA z 6 grudnia 2017 r., II OSK 1107/16). Nieruchomość przy ul. [...]. stanowiącej działkę nr [...]. znajduje się na terenie oznaczonym w Studium symbolem (U).12 – tereny rozwoju usług na których Studium ustala priorytet dla lokalizowania usług z zakresu obsługi imprez międzynarodowych, administracji, organizacji społecznych, dyspozycji i współpracy gospodarczej, obrotu finansowego, ubezpieczeń, kultury, nauki, wdrażania wyspecjalizowanych nowoczesnych technologii, szkolnictwa, handlu, oświaty, gastronomii, hotelarstwa, turystyki, sportu, transportu, łączności itp. Jednocześnie Studium dopuszcza lokalizowanie funkcji mieszkaniowej – z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie, niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, małych i średnich obiektów produkcyjnych stosujących nowoczesne technologie, funkcji uzupełniających związanych z funkcja podstawową , przy czym profil usług może zostać uściślony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Trafne jest w tej sytuacji przyjęcie, że przeznaczenie terenu jednostki oznaczonej symbolem (U).12 na cele usług oświaty jest niewątpliwie zgodne ze Studium. Przy czym w zależności od charakteru placówki oświatowej (od tego czy będzie ona placówką prywatną czy publiczną) dana usługa oświaty stanowić może usługę z zakresu szkolnictwa tudzież oświaty, bądź też inwestycje celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej. Zauważyć należy, że zgodnie z zasadą projektowania osiedli mieszkaniowych i mieszkaniowo-usługowych, oprócz sieci infrastruktury podziemnej, dróg, usług podstawowych, zieleni, terenów wypoczynku i rekreacji, placów zabaw, miejskiej obsługi komunikacyjnej muszą być wyposażone w infrastrukturę społeczną taką jak: żłobki, przedszkola, szkoły czy usługi zdrowia w celu zaspokojenia potrzeb interesu publicznego o znaczeniu społecznym.

Odnosząc się do zarzutu wskazującego na nie planowanie obiektów oświatowych na obszarze rejonu ulicy [...]. (zgodnie z rysunkiem Studium nr [...]) i postanowieniami w zakresie infrastruktury społecznej, że inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym rozmieszczone zostaną w szczególności w obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, które zostały wskazane na rysunku Studium nr [...] Sąd stwierdza, że zwrot "w szczególności" w oczywisty sposób oznacza, ze inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej mogą być lokowane również poza wskazanymi obszarami planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego. Studium może być aktem o różnym stopniu szczegółowości, może zatem niejako z góry przeznaczać pewne tereny na dany cel, a pozostałe w zależności od zaistnienia w tym zakresie potrzeb.

Nie jest zasadny zarzut skarżącej dotyczący niepodjęcia odrębnej uchwały przez Radę W.. W przedmiocie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta W. Jak stanowi art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Zatem przepis przewiduje możliwość jednoczesnego uchwalenia planu i rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag. Rozstrzygniecie o sposobie rozpatrzenia uwag do przedmiotowego projektu planu stanowi załącznik nr 2 do zaskarżonej uchwały. Wynika z niego wprost, że Rada poszczególnych uwag nie uwzględniła z uzasadnieniem do każdej z uwag swego stanowiska. W tych okolicznościach każdy z radnych miał możliwość zapoznania się z takimi uwagami i sposobem ich rozstrzygnięcia. Fakt, że uchwała dotyczyła wielu uwag nie zmienia ogólnego indywidualnego jej charakteru. Zauważyć też należy, że skarżąca nie złożyła żadnych uwag do projektu planu miejscowego. Uwagi dotyczące działki nr [...]. złożył natomiast P. P. (nr 23 i 24 z 18 stycznia 2018 r.) oraz K. O. (uwaga nr 25 z 16 stycznia 2018 r.). Uwagi dotyczyły zmiany przeznaczenia terenu z terenu usług oświatowych na teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i rezygnacji z drogi publicznej [...]. Uwagę złożył też Burmistrz Dzielnicy [...] (nr 51 z 16 stycznia 2018 r.), Stowarzyszenie [...] (nr 35 z 17 stycznia 2018 r.), B. i M.K.. W/w uwagi dotyczyły odpowiednio możliwości zmniejszenia terenu usług oświaty, zachowania wyznaczonego w planie terenu usług oświaty oraz jego powiększenia. Z powyższych uwag uwzględniono jedynie tę dotyczącą zachowania terenu zgodnie z wyznaczonym w planie. Odmawiając uwzględnienia uwag Prezydent wskazał na fakt, że wyznaczenie terenu przeznaczonego pod usługi oświaty było realizacją obowiązku gminy wyznaczenia w planie terenu przeznaczonego pod inwestycje celu publicznego, a przedmiotowy teren wyznaczono zgodnie z wnioskiem Zarządu Dzielnicy [...], przy czym wyznaczenie terenu mniejszego byłoby wadliwe pod względem funkcjonalnym. Wskazał, że w obszarze opracowania znajdują się działki miejskie, które mogą posłużyć na wymianę z użytkownikiem wieczystym działki nr [...].. Nadto podniósł, ze Studium wyznacza teren pomiędzy ul. [...], [...] i projektowanym przedłużeniem ul. [...] (2KDZ) pod zabudowę usługową w wysokości ok. 12m, w związku z czym po uchwaleniu planu nie będzie możliwości zrealizowania wydanej dla działki nr [...]. decyzji o warunkach zabudowy, bowiem plan nie może być sprzeczny ze Studium. Uzasadniając nie uwzględnienie uwag dotyczących rezygnacji z drogi publicznej [...] Prezydent [...] wskazał, ze ciąg pieszo – jezdny ma służyć nie tylko obsłudze terenów sąsiednich, lecz stanowi tez piesze powiązanie pomiędzy projektowanym przystankiem kolejowym, projektowanym odcinkiem ul. [...] z przystankami autobusowymi i węzłem przesiadkowym na Rondzie [...]". Przyjęta szerokość ciągu pieszo-jezdnego odpowiada charakterowi uliczek i pasaży śródmiejskich oraz uwzględnia możliwość realizacji zieleni przyulicznej. Zatem zarzut braku merytorycznego odniesienia się do uwag nie zasługuje na uwzględnienie w świetle powyższego. Uwagi do projektu złożono też po jego drugim wyłożeniu do publicznego wglądu. Była to uwaga nr 2 złożona przez P. P. (z 5 lipca 2018 r.) oraz B.spółka z o.o nr 14 (z 14 lipca 2018 r.). Dotyczyły zmiany przeznaczenia terenu z terenu usług oświatowych na teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i rezygnacji z drogi publicznej i nie zostały uwzględnione z uwagi na fakt, że dotyczyły części projektu planu, która nie została wyłożona do publicznego wglądu. Odnośnie zarzutu wyłożenia do publicznego wglądu jedynie części projektu planu po wprowadzeniu do niego zmian i zaniechania wyłożenia części planu dot. działki [...]. powtórzyć należy, że przeznaczenie działki nr [...]. nie zostało zmienione na dalszych etapach procedury planistycznej. Dopuszczalne było zatem, zdaniem Sądu, pominięcie do wyłożenia części tego planu wobec tego, że nie zmieniono dotyczących jej zapisów.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.