Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 321/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 144, art. 152a § 1, 2, 3
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 r. spraw ze skarg P.P. na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2020 r. – nr [...], – nr [...], – nr [...], – nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi postanowieniami z dnia [...] stycznia 2020 r. nr: [...],[...],[...],[...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

(dalej: DIAS) stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołań P. P. (dalej: podatnik/skarżący) od decyzji DIAS z dnia

[...] stycznia 2019 r. odmawiających uchylenia ostatecznych decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad, grudzień 2010 r.

Z akt sprawy wynika, że podatnik zwrócił się do DIAS z wnioskiem

o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi tego organu z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad, grudzień 2010 r. DIAS decyzjami z dnia [...] stycznia 2019 r. odmówił uchylenia ostatecznych ww. decyzji z uwagi na niestwierdzenie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.- dalej: O.p.). W toku wznowionego postępowania podatnik był reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata T. L.. W dokumentach pełnomocnictw w poz. 47 formularza PPS-1 (adres elektroniczny) wskazano identyfikator pełnomocnika w systemie ePUAP ([...]).

Decyzje DIAS z dnia [...] stycznia 2019 r. podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, wysłane zostały w dniu ich wydania pełnomocnikowi podatnika drogą elektroniczną - ze skrytki ePUAP organu na adres elektroniczny pełnomocnika wskazany w dokumencie pełnomocnictwa, tj. adres jego skrytki w systemie ePUAP: /t[...]/skrytka. Z treści wygenerowanego przez ePUAP urzędowego poświadczenia doręczenia (dalej: UPD) wynikało, że elektroniczne przesyłki zawierające ww. decyzje nie zostały odebrane. Ponadto w danych uzupełniających UPD wskazano, że dokumenty uznano za doręczone w dniu[...] stycznia 2019 r. co poprzedziło pierwsze UPD utworzone w dniu [...] stycznia 2019 r. oraz powtórne UPD utworzone w dniu [...] stycznia 2019 r.

Pełnomocnik podatnika wniósł odwołania od ww. decyzji DIAS z dnia

[...] stycznia 2019 r. wraz z wnioskiem o doręczenie decyzji ewentualnie

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań (pisma te nadane zostały

w placówce pocztowej w dniu [...] lutego 2019 r.). We wniosku podniesiono, że decyzje organu I instancji nie zostały prawidłowo doręczone m.in. z uwagi na brak dwukrotnego zawiadomienia adresata o przekazaniu mu dokumentu wraz

z pouczeniem dotyczącym sposobu jego odbioru, to jest wymogów zakreślonych

w art. 152a § 1 O.p. Wskazano, że o treści decyzji organu I instancji pełnomocnik dowiedział się w dniu [...] lutego 2019 r. podczas przypadkowego korzystania z konta ePUAP. We wniosku zwrócono się również o wystąpienie do Ministra Cyfryzacji

w celu pozyskania informacji potwierdzających okoliczności podniesione

w uzasadnieniu tego podania.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. DIAS zwrócił się do Centralnego Ośrodka Informatyki (prowadzącego centrum pomocy użytkowników ePUAP) o udzielenie informacji, mających na celu zweryfikowanie prawidłowości doręczenia decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. Z uzyskanych informacji wynikało, że ww. decyzje zostały wysłane na adres skrytki adresata (/[...]/skrytka), który otrzymał pierwsze i powtórne UPD odpowiednio w dniach [...] stycznia 2019 r. oraz [...] stycznia 2019 r. nie zostały natomiast do niego wysłane powiadomienia e-mail o nowej korespondencji, gdyż

w ustawieniach skrzynki nie ma wprowadzonego adresu e-mail do otrzymywania powiadomień, adresat odczytał pisma w dniu [...] lutego 2019 r., ponadto w okresie

z którego pochodzą wiadomości nie odnotowano nieprawidłowości w działaniu platformy ePUAP.

Powołanymi na wstępie postanowieniami z dnia [...] stycznia 2020 r. DIAS stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołań podatnika.

Uzasadniając swe stanowisko organ wskazał, że dla oceny skuteczności wniesienia odwołań konieczne było ustalenie czy decyzje z dnia [...] stycznia 2019 r. weszły do obrotu prawnego. Warunkiem uznania za skuteczne doręczenia w trybie art. 152a § 3 O.p. jest przyjęcie, że zawiadomień dokonano na prawidłowy

i faktycznie istniejący adres elektroniczny.

Zdaniem DIAS adresat przesyłki zawierającej rozstrzygnięcia z dnia [...] stycznia 2019 r. miał możliwość zapoznania się z informacją wskazującą, iż pod podanym przez niego adresem elektronicznym w systemie ePUAP oczekuje na odebranie korespondencja od organu podatkowego, gdyż we wniosku z dnia [...] lutego 2019 r., przyznał, że otrzymał informację "o dokumencie na platformie ePUAP". Doszło zatem do doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 152a § 3 O.p., a żądanie strony ponownego doręczenia decyzji należało uznać za niezasadne.

Według tego organu przekazanie stosownej informacji na adres skrytki ePUAP, pozostającej w dyspozycji adresata, bezsprzecznie spełnia wymóg zakreślony w art. 152a § 1 O.p.

Jak podkreślił DIAS pełnomocnik w ustawieniach swojej "skrzynki" na ePUAP nie wprowadził adresu e-mail do otrzymywania powiadomień z tego systemu, z tego względu nieuzasadnionym było oczekiwanie, że otrzyma stosowne zawiadomienia

o korespondencji oczekującej na odbiór na adres poczty elektronicznej. Przeciwnie, skoro z takiej możliwości zrezygnował, powinien oczekiwać otrzymania stosownych zawiadomień bezpośrednio na swoją skrytkę na ePUAP. Pełnomocnik zawiadomienia takie dwukrotnie otrzymał w postaci urzędowych poświadczeń odbioru - pierwszego otrzymanego w dniu [...] stycznia 2019 r. oraz drugiego w dniu [...] stycznia 2019 r., co wynika z wydruku dokumentu UPD oraz w informacji uzyskanej od centrum pomocy użytkowników ePUAP.

Odnosząc się do argumentów pełnomocnika, że informacje "o dokumencie na platformie ePUAP nie zawierają pouczeń wymaganych przez art. 152a § 1 pkt 3 O.p.", DIAS stwierdził, że dwukrotne otrzymanie na adres skrytki w systemie ePUAP urzędowego poświadczenia doręczenia, którego nadawcą jest instytucja publiczna, ze wskazaniem czasu na odbiór oraz daty wystawienia tego dokumentu, stanowi jednoznaczną informację, że w skrytce użytkownika ePUAP oczekuje na odebranie korespondencja z określonej instytucji publicznej. W przekonaniu tego organu nie budzi wątpliwości, że adresat korespondencji elektronicznej, dwukrotnie otrzymując UPD na swoją skrytkę w ePUAP został dwukrotnie zawiadomiony o możliwości odbioru pisma oczekującego na odbiór w jego skrytce na ePUAP wraz ze stosownym pouczeniem dotyczącym sposobu odbioru pisma. Miał on wszelkie podstawy by wnioskować z przesłanych dokumentów, że w jego skrytce na ePUAP oczekuje na podjęcie korespondencja od organu podatkowego, do odbioru której niezbędne jest podpisanie otrzymanego UPD podpisem kwalifikowanym lub profilem zaufanym. Przy tym po zalogowaniu się przez adresata do systemu ePUAP bezcelowe jest przekazywanie szerszego pouczenia, w szczególności w zakresie konieczności zalogowania się do systemu ePUAP.

W konsekwencji DIAS uznał, że otrzymane przez pełnomocnika dwukrotnie dokumenty UPD spełniały wymogi zakreślone w art. 152a § 1 O.p., a bezskuteczny upływ 14-dniowego terminu na ich podpisanie spowodował, iż przesyłki zawierające decyzje z dnia 3 stycznia 2019 r. należało uznać za doręczone w dniu 18 stycznia 2019 r. w trybie zastępczym, na mocy art. 152a § 3 O.p. Określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p., 14-dniowy termin do wniesienia odwołań od tych decyzji upłynął z dniem

[...] lutego 2019 r., w konsekwencji przedmiotowe odwołania nadane w palcówce pocztowej w dniu [...] lutego 2019 r. należało uznać za wniesione po upływie terminu, co stanowiło podstawę do wydania zaskarżonych postanowień zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p.

Na powyższe postanowienia podatnik reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie domagając się uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć i przekazania spraw do ponownego rozpoznania organowi oraz zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

Strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonego dokumentu - zrzutu ekranu zawierającego informację z systemu ePUAP przesłaną na adres email w okresie poprzedzającym próbę doręczenia decyzji będącej obecnie przedmiotem sporu oraz zwrócenie się do Ministra Cyfryzacji o udzielenie informacji, co do usunięcia lub zmiany po dniu 28 grudnia 2016 r. na koncie ePUAP adresu skrzynki kontaktowej email, w celu wykazania, iż powoływana przez organ informacja o braku w profilu ePUAP kontaktowego adresu email jest nieprawdziwa.

Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 O.p.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że warunkiem doręczenia zastępczego jest wyczerpanie trybu opisanego w art. 152a O.p., a więc przekazanie przez organ podatkowy informacji o przekazaniu dokumentu wraz z pouczeniem dotyczącym sposobu jego odbioru. Wskazano, że pełnomocnik nie został powiadomiony

o przekazaniu decyzji organu I instancji na jego skrzynkę ePUAP. Zarzucono, że wskazane decyzje nie zostały prawidłowo doręczone, bowiem w przedmiotowej sprawie organ nie był w stanie wypełnić wymogów technicznych doręczenia w formie elektronicznej. Zdaniem skarżącego to organ podatkowy powinien przesłać pełnomocnikowi odpowiednie zawiadomienie, a dokument powinien być możliwy do pobrania z systemu teleinformatycznego organu podatkowego, przy czym system ePUAP nie jest systemem organu podatkowego.

Skarżący podniósł również, że art. 152a § 6 O.p. odsyła do ustawy regulującej warunki techniczne i organizacyjne doręczania pism w formie dokumentu elektronicznego, przy czym w art. 152a § 1 pkt 3 O.p. nie wskazano takiej ustawy, co według niego świadczy o tym, że w obecnym stanie prawnym brak jest regulacji określającej warunki doręczania pisma. W konsekwencji nie można uznać za skuteczne doręczenia w tym trybie, zwłaszcza w formie "doręczenia zastępczego" po dwukrotnym zawiadomieniu, którego faktycznie nie było. Zdaniem skarżącego nawet w przypadku uznania za "awizowane" w rozumieniu art. 152a § 1 O.p. zamieszczenie informacji o dokumencie na platformie ePUAP, zawiadomienie to nie zawiera wymaganych przez pkt 3 tego przepisu pouczeń, gdyż informacje te zawarte są dopiero w wiadomości email przesyłanej przez system ePUAP na adres poczty elektronicznej adresata.

W przekonaniu strony skarżącej system ePUAP zawierał wszystkie dane niezbędne do przesłania pełnomocnikowi informacji o oczekującej korespondencji, co wynika ze wskazanych w petitum wniosków dowodowych. Z powyższych względów, organ nie miał podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu, gdyż organ nie był w stanie wypełnić wymogów technicznych doręczenia zawartych w nieistniejącej ustawie ani też dokonać dwukrotnego zawiadomienia o przekazaniu dokumentu, zawierającego wszystkie dane określone w przepisach, a także

w sposób taki, aby zawiadomienie to rzeczywiście dotarło do pełnomocnika. Tym samym nie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji - a zatem nie biegł termin na ich zaskarżenie. Brak więc było podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu.

Ponadto podniesiono, że w przedmiotowych sprawach złożone zostały również (z ostrożności procesowej) wnioski o przywrócenie terminu, które nie zostały rozpoznane przed wydaniem zaskarżonych postanowień - co zdaniem skarżącego może być samodzielną podstawą uwzględniania skarg.

W odpowiedzi na skargi DIAS podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko

i wniósł o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, przy czym w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny legalności zaskarżonych rozstrzygnięć według wyżej wymienionych kryteriów, Sąd stwierdził, że skargi są niezasadne.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest czy decyzje organu I instancji zostały prawidłowo uznane za doręczone w trybie zastępczym określonym w art. 152a O.p. i czy istniały wobec tego podstawy do stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołań od tych decyzji na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p.

Według strony skarżącej rozstrzygnięcia te nie zostały skutecznie doręczone w trybie art. 152a § 3 O.p. z uwagi m.in. na brak dwukrotnego zawiadomienia pełnomocnika o przekazaniu mu dokumentów wraz z pouczeniem dotyczącym sposobu ich odbioru, które powinien otrzymać na adres poczty elektronicznej.

Zdaniem DIAS natomiast przekazanie informacji w postaci urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD) na adres skrytki ePUAP pozostającej w dyspozycji pełnomocnika spełniało wymóg określony w art. 152a § 1 O.p.

Na wstępie rozważań dotyczących zgodności z prawem zaskarżonych postanowień stwierdzających uchybienie terminu do wniesienia odwołań, należy zatem w pierwszej kolejności ustalić czy i kiedy doszło do doręczenia stronie skarżącej pierwszoinstancyjnych decyzji, od których zostały złożone odwołania, gdyż tylko w takim wypadku można określić początek biegu terminu do wniesienia odwołań i w konsekwencji ustalić czy zostały one wniesione w terminie.

Z ustanowionej na gruncie art. 144 O.p zasady oficjalności doręczeń wynika, że organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy celnych lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów (§ 1 pkt 1), lub za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (§ 1 pkt 2). Stosownie do art. 144 § 2 O.p. jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę podawczą.

Zgodnie zaś z art. 144 § 5 O.p. doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego.

Zasady doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej zostały określone w art. 152a O.p. zgodnie z tym przepisem w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma; 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma (art. 152a § 2 O.p.). W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (art. 152a § 3 O.p.).

Przepis ten wprowadza doręczenie oparte na zasadzie swoistego awiza. Nie przesyła się bowiem pisma, a jedynie zawiadomienie o nim oraz o możliwości jego odebrania. Do odebrania pisma doręczanego za pomocą środków komunikacji elektronicznej nieodzowna jest autoryzacja adresata, która dokonywana jest przez podpisanie urzędowego poświadczenia odbioru. Ponadto należy zwrócić uwagę, że doręczanie pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej następuje dwuetapowo. W pierwszym etapie w celu doręczenia pisma w postaci dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny strony postępowania zawiadomienie zawierające określone informacje. Natomiast drugim etapem doręczenia pisma jest jego pobranie przez adresata z adresu elektronicznego wskazanego przez organ podatkowy i podpisanie przez adresata urzędowego poświadczenia odbioru.

W niniejszej sprawie strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), podstawową formą komunikacji organu podatkowego z pełnomocnikiem były środki komunikacji elektronicznej. Z tych względów decyzje DIAS z dnia 3 stycznia 2019 r. wysłane zostały w dniu ich wydania drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP w trybie doręczenia ze skrytki ePUAP organu na wskazany przez pełnomocnika w dokumencie pełnomocnictwa adres elektroniczny, to jest na adres skrytki będącej w dyspozycji pełnomocnika w systemie ePUAP: /[...]/skrytka. W związku z tym w dniu 3 stycznia 2019 r. system ePUAP wygenerował automatycznie dokument UPD i przesłał go na adres skrytki pełnomocnika. Wobec nieopatrzenia tego dokumentu podpisem elektronicznym przez adresata, czyli nieodebrania ww. decyzji w terminie 7 dni od dnia wygenerowania pierwszego UPD, system ePUAP powtórnie wygenerował dokument UPD (w dniu 11 stycznia 2019 r.), który również nie został podpisany przez adresata. W tych okolicznościach po upływie 14 dni od wygenerowania pierwszego UPD, platforma ePUAP wygenerowała dokument UPD, którego wydruk zalega w aktach sprawy wskazujący, że z uwagi na nieodebranie przesyłki przez adresata (niepodpisanie dokumentu UPD) w terminie do dnia 17 stycznia 2019 r., dokument uznano za doręczony w dniu 18 stycznia 2019 r.

Odnosząc się do zarzutów kwestionujących prawidłowość/skuteczność doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnych z uwagi na brak dwukrotnego zawiadomienia adresata (pełnomocnika) o przekazaniu mu dokumentu wraz z pouczeniem dotyczącym sposobu jego odbioru, to jest wymogów zakreślonych w art. 152a § 1 O.p., - w ocenie strony skarżącej wymogów tych nie spełniało zamieszczenie informacji o dokumencie na platformie ePUAP, gdyż nie zawiera wymaganych przez pkt 3 tego przepisu pouczeń, Sąd podziela stanowisko DIAS, że dwukrotne otrzymanie na adres skrytki w systemie ePUAP (wskazany przez pełnomocnika w dokumencie pełnomocnictwa) urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD), którego nadawcą był organ podatkowy, zawierające wskazanie czasu na odbiór oraz daty wystawienia dokumentu stanowiło jednoznaczną informację, że w skrytce ePUAP oczekuje na odebranie korespondencja od organu podatkowego.

W ocenie Sądu zasadnie zatem uznał DIAS, że otrzymane przez pełnomocnika na jego skrzynkę w systemie ePUAP dokumenty UPD (pierwotne w dniu [...] stycznia 2019 r. i powtórne w dniu [...] stycznia 2019 r.) spełniały wymogi określone w art. 152a § 1 O.p. W konsekwencji należy uznać, że prawidłowo stwierdzono, że decyzje organu I instancji zostały doręczone w trybie art. 152a § 3 O.p. w dniu [...] stycznia 2019 r. – po upływie 14 dni od wygenerowania pierwszego UPD - z uwagi na niepodpisanie dokumentu UPD w terminie do dnia [...] stycznia 2019 r. Określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. 14-dniowy termin do wniesienia odwołań od tych decyzji upłynął zatem z dniem [...] lutego 2019 r., w konsekwencji nadane w palcówce pocztowej w dniu [...] lutego 2019 r. odwołania zostały wniesione po upływie ustawowego terminu do ich wniesienia.

Jak słusznie zauważa DIAS skoro pełnomocnik zgłosił organowi podatkowemu adres elektroniczny swojej skrzynki na platformie ePUAP powinien oczekiwać zawiadomień na tę właśnie skrzynkę. Niezasadne są twierdzenia strony skarżącej o konieczności przesłania przez organ podatkowy przedmiotowych zawiadomień na adres email pełnomocnika, gdy stosowne zawiadomienia (informacje) zostały wysłane i zalegały w należącej do niego skrytce na platformie ePUAP.

Należy wskazać, że z ustaleń organu poczynionych na podstawie informacji uzyskanej z centrum pomocy użytkowników ePUAP w dniu 2 czerwca 2019 r. wynikało, że na profilu pełnomocnika w systemie ePUAP w ustawieniach jego skrzynki nie było wprowadzonego adresu e-mail do otrzymywania powiadomień. Strona skarżąca twierdzi przeciwnie - że adres e-mail pełnomocnika był wskazany jako adres do kontaktu. W przekonaniu Sądu powyższa okoliczność nie miała rozstrzygającego znaczenia dla oceny skuteczności doręczeń decyzji organu I instancji, gdyż w okolicznościach niniejszej sprawy, zasadnie uznano, że pełnomocnik miał możliwość zapoznania się z informacjami wskazującymi, że pod podanym przez niego adresem elektronicznym w systemie ePUAP oczekuje na odebranie korespondencja od organu podatkowego. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w treści wniosku z dnia 18 lutego 2019 r. w którym przyznał on, że otrzymał informacje o dokumencie na platformie ePUAP. Bezspornym jest, że pełnomocnik w dokumentach pełnomocnictw wskazał adres elektroniczny swojej skrzynki na platformie ePUAP, tam wpłynęły stosowne zawiadomienia. Jak wynika z informacji podanych przez niego we wniosku zaniechał on w okresie od 3 stycznia 2019 r. do 18 lutego 2019 r. sprawdzania tej skrzynki. W związku z powyższym w ocenie Sądu prawidłowo DIAS uznał, że doszło do doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 152a § 3 O.p.

W przekonaniu Sądu niezasadne są również twierdzenia strony skarżącej odnośnie braku możliwości wypełnienia przez organ podatkowy wymogów technicznych doręczenia w formie elektronicznej z uwagi na wadliwe odesłanie - zawarte w art. 152a § 6 O.p. - do ustawy regulującej warunki techniczne i organizacyjne doręczania pism w formie dokumentu elektronicznego, co w ocenie strony oznacza, że w obecnym stanie prawnym brak jest regulacji określającej warunki doręczania pisma.

Wprawdzie należy zgodzić się ze stroną skarżąca, że w aktualnym brzmieniu art. 152a § 1 pkt 3 O.p. nie wskazuje wprost ustawy szczególnej regulującej kwestie techniczne i organizacyjne doręczania pism w formie dokumentu elektronicznego (w brzmieniu obowiązującym przed 7 października 2016 r.,

w regulacji tej była mowa o ustawie z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne), jednakże w przekonaniu Sądu nie świadczy to braku podstaw prawnych do doręczania przez organy podatkowe dokumentów w postaci elektronicznej. Uprawnienia takie wynikają bowiem z ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 570 ze zm.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia z dnia 14 września 2011r. w sprawie sporządzania

i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów

i kopii dokumentów elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r.. poz. 180). Na podstawie § 8 powyższego rozporządzenia Minister Cyfryzacji został upoważniony do dokonywania doręczeń w imieniu podmiotów publicznych, a więc także organów podatkowych, wykorzystujących platformę ePUAP do dokonywania doręczeń, przy czym doręczenia dokonane za pośrednictwem tej platformy uważa się za zrealizowane przez te podmioty publiczne.

Za niezasadne należy zatem uznać stanowisko strony skarżącej, że dokonywanie doręczeń przez platformę ePUAP narusza wymogi określone

w przepisach O.p., w tym wymóg dokonywania doręczeń za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej przez organ podatkowy.

W ocenie Sądu z przedstawionych względów należy uznać, że

w okolicznościach rozpoznawanych spraw DIAS zasadnie stwierdził skuteczność doręczeń decyzji pierwszoinstancyjnych i w konsekwencji uchybienie terminu do wniesienia od nich odwołań.

W świetle zarzutów skarg należy wskazać, że wbrew argumentom strony skarżącej nierozpoznanie przed wydaniem zaskarżonych postanowień wniosków pełnomocnika o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji pierwszoinstancyjnych nie stanowi podstawy do uwzględnienia niniejszych skarg.

W orzecznictwie wskazuje się, że w pierwszej kolejności powinna być rozpoznana sprawa dotycząca stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, gdyż dopiero po przesądzeniu, że strona uchybiła terminowi, powstaje kwestia ewentualnego przywrócenia tego terminu. Rozpatrzenie sprawy z wniosku

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 O.p. jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony - po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r., II FSK 1032/11 oraz postanowienie ww. Sądu z dnia 26 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1346/14, dost. CBOiS).

Natomiast dowody wnioskowane w skargach nie mogły zostać przeprowadzone ze względu na treść art. 106 § 3 P.p.s.a, zgodnie z którym Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tym samym środkami dowodowym dopuszczonym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi są jedynie dokumenty niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy.

Z przedstawionych względów zarzut naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Sąd uznał za niezasadny.

Mając na względzie powyższe brak jest podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonych postanowień, dlatego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargi.