Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2320/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6; art. 15 ust. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

SENTENCJA

4 II SA/Wr 2320/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S. NSA: Henryk Ożóg /spr./ Sędziowie: S. NSA: Bogumiła Skrzypczak S. NSA: Andrzej Wawrzyniak Protokolant: Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M H na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką oddala skargę


UZASADNIENIE

4 II SA/Wr 2320/03

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]na podstawie art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. "a" w związku z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), zwanej dalej ustawą Prezydent W. odmówił M. H. udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia [...]r. cofnięto M. H. zezwolenie nr [...]z dnia [...]r. na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową. Cofnięcie tego zezwolenia nastąpiło wskutek okoliczności zależnych od przedsiębiorcy, tj. z powodu przerwy w działalności trwającej ponad 6 miesięcy oraz braku pojazdu spełniającego wymagania techniczne taksówki osobowej. O zaprzestaniu działalności przewozowej M. H. nie powiadomił organu, który udzielił mu zezwolenia, mimo wyraźnego obowiązku wynikającego z przepisu art. 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 ze zm.). Ponieważ M. H. nie odwołał się, decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna w dniu [...]r.

Jednocześnie pouczono M. H., że będzie mógł ubiegać się o ponowne udzielenie licencji po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna, tj. po dniu [...]r.

Od tej decyzji odwołał się M. H. podnosząc, że o licencję na prowadzenie transportu drogowego taksówką ubiega się po raz pierwszy i tak w świetle obowiązujących przepisów należy jego wniosek odebrać. Poprzednio usługi transportowe taksówką wykonywał na podstawie zezwolenia wydanego zgodnie z art. 4 i 15 ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób. Jak wynika z powyższego, licencji nigdy nie posiadał, nie może być więc mowy o jej cofnięciu, a tym samym stosowaniu przepisów, w myśl

2

4 II SA/Wr 2320/03

których miałby go obowiązywać trzyletni okres karencji, gdyż przepisy te dotyczą osób, którym licencje cofnięto, co w jego przypadku nie miało miejsca.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa i art. 15 ust. 5 ustawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego, drogowego przewozu osób utraciła moc z dniem 31 grudnia 2001 r. Od dnia 1 stycznia 2002 obowiązuje powołana ustawa o transporcie drogowym. Ustawa ta w art. 103 ust. 2 stanowi, że prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego, drogowego przewozu osób, mogą ją nadal wykonywać w dotychczasowym zakresie i na dotychczasowych warunkach, na podstawie posiadanych uprawnień, przez okres 2 lat od dnia wejścia ustawy w życie, lecz w terminie 6 miesięcy przed upływem tego okresu powinni wystąpić o udzielenie licencji.

Obowiązujący obecnie od dnia 1 stycznia 2002 r. przepis art. 15 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, stanowiący iż w "razie cofnięcia licencji nie może być ona ponownie udzielona wcześniej niż po upływie trzech lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna", brzmi analogicznie jak przepis art. 16 ust. 4 obowiązującej do dnia 31 grudnia 2001 r. ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób. Stanowił on, że "w przypadku cofnięcia zezwolenia nie może być ono udzielone wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna".

Skoro ostateczną decyzją z dnia [...]r. cofnięto M. H. zezwolenie z dnia [...] r. Nr [...], na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką, a ściślej cofnięto mu uprawnienie, które wynikało z tego zezwolenia w związku z przepisem przejściowym art. 103 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, organ I instancji miał obowiązek

3

4 II SA/Wr 2320/03

zastosować się do przepisu art. 15 ust. 5 ustawy. Nie ma obecnie żadnego znaczenia ta okoliczność, że organ I instancji w pouczeniu o możliwym ubieganiu się o licencję po upływie 3 lat, czyli po dniu [...]r., użył pojęcia cofnięcie licencji zamiast cofnięcie zezwolenia lub uprawnienia, jak wyrażał się w uzasadnieniu decyzji.

W skardze do sądu administracyjnego M. H. zanegował fakt odrzucenia jego wniosku o wydanie licencji. Wniosek ten winien być jego zdaniem potraktowany jako złożony po raz pierwszy i zgodny z obowiązującymi przepisami.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie jest zasadna.

Nie można bowiem podzielić zapatrywania skarżącego, że skoro stara się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) to tylko przepisy tego aktu prawnego mają względem niego zastosowanie. O udzielaniu licencji mówi art. 6 tej ustawy, a warunki w niej określone spełnia.

Tymczasem przepis art. 15 ust. 5 cytowanej ustawy stanowi, że w przypadku cofnięcia licencji nie może być ona ponownie udzielona wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna.

Ustawa o transporcie drogowym, w słowniczku art. 4, w pkt 17, wyjaśnia, że licencją jest decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.

Na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 2 tej ustawy utraciła moc ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu

4

4 II SA/Wr 2320/03

osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 ze zm.), która w art. 4 stanowiła, że działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu krajowego zarobkowego przewozu osób pojazdami samochodowymi wymaga zezwolenia, z zastrzeżeniem art. 13 (ust.l). Udzielenie, odmowa udzielenia, cofnięcie, zmiana lub wygaśnięcie zezwolenia następuje w drodze decyzji administracyjnej (ust. 2).

W przypadku jednej i drugiej ustawy zatem prowadzenie działalności gospodarczej wymaga stosownego rozstrzygnięcia właściwego organu zwanego zezwoleniem (ustawa z 1997 r.) lub licencją (ustawa z 2001 r.). Jedno i drugie jest uprawnieniem wynikającym jednakże z decyzji administracyjnej.

Ustawa o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób w art. 16 ust. 4 ograniczyła możliwość udzielenia zezwolenia. Zgodnie bowiem z tym przepisem w przypadku cofnięcia zezwolenia nie może być ono ponownie udzielone wcześniej niż po upływie trzech lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna. (Podobnie stanowi przepis art. 15 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym).

Ustawa o transporcie drogowym wyraźnie kontynuuje w swych unormowaniach zasadę, że uprawnienie do prowadzenia działalności gospodarczej nie może zostać ponownie udzielone wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o jego cofnięciu stała się ostateczna. Jeśli więc do cofnięcia tego rodzaju uprawnienia doszło pod rządami ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób, a starania o nowe uprawnienia zostaną podjęte po wejściu w życie ustawy o transporcie drogowym, brak dostatecznie umotywowanych racji by uznać, że zasada ta odnosi się tylko do wnioskodawcy, któremu cofnięto licencję (podkr. Sądu), a do wnioskodawcy, który stara się o uzyskanie licencji po wcześniejszym cofnięciu zezwolenia (przed 1 stycznia 2002 r. - datą wejścia w życie ustawy

o transporcie drogowym) -już nie. Przyznanie licencji w takim przypadku - mimo wspomnianego ograniczenia, wynikającego z art. 15 ust. 5, stałoby w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równego traktowania wobec prawa.

5

4 II SA/Wr 2320/03

Warto tu wskazać, że ustawa o transporcie drogowym, zawierająca w rozdziale 12 przepisy przejściowe i końcowe, nie przewiduje w nich unormowania nawiązującego do cofnięcia zezwolenia w oparciu o poprzedzającą ją ustawę i znaczenia tego zdarzenia dla wnioskującego o licencję. Można jednak uznać to za brak pozorny - racjonalność ustawodawcy polega tu bowiem na traktowaniu zezwolenia i licencji jako uprawnienia do podejmowania działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 §1 - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) należało zatem orzec jak w sentencji wyroku.

6