Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 392/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250 § 1, art. 258 § 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 21 ust. 1 pkt 1 lot c, § 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1715
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Michał Majcher po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata T.L. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie ze skargi O.S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen postanawia: przyznać adwokatowi T.L. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy) stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. Starszy referendarz sądowy ustanowił w niniejszej sprawie dla Skarżącego adwokata, w ramach przyznania prawa pomocy.

W dniu 1 czerwca 2017 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie pełnomocnikiem Strony wyznaczyła adwokata T.L..

Wyznaczony Pełnomocnik stawił się na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. i wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części.

Ponadto w piśmie z tego samego dnia wskazał, że w sierpniu 2017 stawił się w Sądzie i wykonał fotokopie akt, we wrześniu 2017 r. analizował pod kątem stanu faktycznego i prawnego, wysłał również do Skarżącego korespondencję listowną, ponadto przed rozprawą poświęcił ok. 6 godzin na analizę wykonanych fotokopii sprawy. W ocenie pełnomocnika powyższe czynności uzasadniają ustalenie znacznego nakładu pracy.

Rozpoznając powyższy wniosek Referendarz sądowy miał na względzie, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).

Jak wynika z § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. Z treści § 4 ust. 1 wynika, że opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei § 4 ust. 2 przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, opłata wynosi 240 zł.

Zdaniem Referendarza sądowego podjęte w sprawie czynności nie przekraczają granic zwykłej staranności jakiej należy wymagać od profesjonalnego pełnomocnika. Zapoznanie się z aktami sprawy i ich analiza pod kątem formalnym i prawnym jest normalną czynnością wymaganą od profesjonalnego pełnomocnika. Nie można uznać również za znaczny nakład pracy kontaktowanie się z Sądem w celu ustalenia, czy został wyznaczony termin rozprawy. Nie stanowi również podstawy do ustalenia znacznego nakładu pracy okoliczność, że Pełnomocnik we wrześniu 2017 r. analizował otrzymaną z Sądu korespondencję. Jak wynika z akt sprawy jedyną korespondencją z Sądu doręczoną Pełnomocnikowi przed zawiadomieniem o wyznaczeniu terminu rozprawy był odpis postanowienia Sądu z dnia 5 września 2017 r. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Trudno zatem uznać, że rozstrzygnięcie to, uwzględniające wniosek Skarżącego, wymagało specjalnej analizy. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że niniejsza sprawa była bardzo obszerna lub charakteryzowała się znacznym stopniem zawiłości.

Chociaż we wniosku z dnia 10 stycznia 2018 r. wyznaczony adwokat wskazał, że poniósł koszt 8 zł na korespondencję adresowaną do Skarżącego, to jednak kwota ta nie może zostać przyznana. Zgodnie bowiem z powołanym wyżej przepisem art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat może otrzymać zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Poniesiony wydatek nie został natomiast w żaden sposób udokumentowany.

Stwierdzić zatem należy, że skoro w niniejszej sprawie wyznaczony Pełnomocnik z urzędu reprezentował Skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji oraz złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawierający oświadczenie o nieopłaceniu tych kosztów ani w całości ani w części, zatem należało przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne – za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji - w kwocie 240 zł i podwyższyć tę kwotę o kwotę podatku od towarów i usług (23%). Referendarz sądowy z podniesionych wyżej przyczyn nie znalazł podstaw do ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia

Stosownie do treści § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2 podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Dlatego przyznane wynagrodzenie należało podwyższyć o kwotę podatku VAT.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1, art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., orzeczono jak w postanowieniu.