Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 45/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie co do zobowiązania organu do wydania aktu
Stwierdzono, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Orzeczono o wymierzeniu grzywny
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 października 2014 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie rozpoznania odwołania 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 2. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] kwietnia 2014 r., wniesionym w dniu [...] maja 2014 r., A. Z., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]" z siedzibą w [...] (dalej jako: "Inwestor" lub "Skarżący"), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako: "SKO" lub "organ II instancji) postępowania dotyczącego odwołania od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2013 r. Mocą tej decyzji Prezydent Miasta Poznania (dalej jako: "Prezydent Miasta" lub "organ I instancji") odmówił Inwestorowi ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą jego sposobu użytkowania na budynek mieszkalno-usługowy oraz dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego; przewidzianej do realizacji na terenie działki [...].

W skardze zarzucono SKO obrazę przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.: (i) art. 35 i art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a."), poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym; (ii) art. 12 k.p.a., polegające na jego niezastosowaniu, skutkującym niewnikliwym i powolnym postępowaniem, i na nieposługiwaniu się najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy; a także (iii) art. 8 k.p.a., polegające na jego niezastosowaniu, skutkującym utratą zaufania do organów władzy publicznej. Z powołaniem się na te zarzuty Skarżący wniósł o: (1) zobowiązanie SKO do rozpoznania ww. odwołania Skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta i wydania stosownego aktu administracyjnego, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy administracyjnej organowi; (2) orzeczenie, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; (3) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a."); (4) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Skarżący, opisawszy dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy, podkreślił, że SKO dotychczas nie wydało stosownego aktu administracyjnego, przez co pozostaje w bezczynności. Za uzasadnione w związku z tym należy, zdaniem Skarżącego, uznać żądanie wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę, datowanej na dzień 03 czerwca 2014 r., organ II instancji wniósł o umorzenie postępowania sądowego, wskazując, że decyzją z [...] czerwca 2014 r., nr [...], orzekł w sprawie, a więc w dacie przekazania do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na nią organ nie pozostaje w bezczynności.

Trzykrotnie – zarządzeniami z: 09 czerwca 2014 r. (k. 35), 03 lipca 2014 r. (k. 46) oraz 28 lipca 2014 r. (k. 50) – Sąd wzywał SKO do uzupełnienia akt administracyjnych sprawy poprzez nadesłanie, wzmiankowanej w odpowiedzi na skargę, decyzji z 02 czerwca 2014 r. wraz ze zwrotnym potwierdzeniem jej odbioru przez Skarżącego, oraz akt obejmujących pełne postępowanie przed organem II instancji.

Przy piśmie z 25 sierpnia 2014 r. (k. 65) SKO nadesłało decyzję własną z [...] sierpnia 2014 r., nr[...] – uchylającą w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z [...] maja 2013 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji – wyjaśniając, że opóźnienie w wykonaniu wezwania Sądu wynikło "z przyczyn kadrowych".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, z tym zastrzeżeniem, że w części obejmującej zobowiązanie organu do wydania aktu administracyjnego (decyzji) postępowanie sądowoadministracyjne podlegało umorzeniu, z uwagi na załatwienie przez organ sprawy odwołania już po wniesieniu skargi, ale przed datą orzekania przez Sąd.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zakres przedmiotowy takiej skargi wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., w tym znaczeniu, że zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności tam wskazanych.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna, albowiem zarzucane przez Skarżącego bezczynność i przewlekłość dotyczą rozpoznania przez SKO odwołania od decyzji organu I instancji, a więc co do zasady: wydania przez organ II instancji decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.

Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi powinnością Sądu było jeszcze zbadanie skargi przez pryzmat pozostałych wymogów formalnych.

Zgodnie z art. 52 § 1 in principio p.p.s.a. skargę [w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – uw. Sądu] można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność (przewlekłość postępowania), jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika, że uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Ponieważ obowiązujące przepisy prawa w zakresie administracyjnego toku instancji nie przewidują organu wyższego stopnia nad samorządowym kolegium odwoławczym, to skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania tego organu powinna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Jak wynika z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy, Skarżący przed wniesieniem skargi wzywał SKO do usunięcia naruszenia prawa "poprzez niewydanie decyzji w terminie", i to trzykrotnie – pismami z 03 grudnia 2013 r., 20 marca 2014 r. i 04 kwietnia 2014 r. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie doszło do wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.

Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd ustalił – w oparciu o materiał zgromadzony w przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych, a także w aktach sądowych – następujące okoliczności faktyczne istotne dla jej rozstrzygnięcia:

– decyzją nr [...] z [...] maja 2013 r. Prezydent Miasta odmówił Inwestorowi ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy;

– pismem z [...] czerwca 2013 r. Inwestor wniósł, za pośrednictwem organu I instancji, odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta; odwołanie to zostało przekazane i wpłynęło do SKO w dniu [...] czerwca 2013 r.;

– postanowieniem z [...] lipca 2013 r., znak: [...] (w aktach adm. II inst.) SKO, na podstawie art. 36 k.p.a., wskazało stronom nowy załatwienia sprawy: do 30 listopada 2013 r., wyjaśniając, że zwłoka w załatwieniu sprawy wynikła z "nadmiernej ilości spraw złożonych do Kolegium w stosunku do możliwości orzeczniczych";

– pismami z 03 grudnia 2013 r., 20 marca 2014 r. i 04 kwietnia 2014 r. (w aktach adm. II inst.) Inwestor wezwał SKO do "usunięcia naruszenia prawa poprzez niewydanie decyzji w terminie"; z akt administracyjnych wynika, że pisma te pozostały bez odpowiedzi;

– w dniu 05 maja 2014 r. (data osobistego złożenia pisma w siedzibie organu – prezentata organu, k. 3 akt sądowych) Inwestor złożył przedmiotową skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez SKO w przedmiocie odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta;

– decyzją z [...] sierpnia 2014 r. – a nie jak mylnie podano w odpowiedzi na skargę: z [...] czerwca 2014 r. – SKO uchyliło ww. decyzję Prezydenta Miasta i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia; decyzja SKO została doręczona Skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2014 r. (potwierdzenie w aktach adm. II inst.).

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi złożonej w przedstawionych okolicznościach faktycznych, należy zauważyć, że przedmiotowa skarga dotyczyła w istocie dwóch odrębnych postaci opieszałości administracji w procedowaniu: bezczynności organu oraz przewlekłości postępowania.

Dokonując koniecznego rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność oraz przewlekłość postępowania, Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela zapatrywanie wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 05 lipca 2012 r. (II OSK 1031/12; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"), zgodnie z którym nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na dodaniu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymaga reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a., względnie przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 p.p.s.a. sprowadza się więc obecnie do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie (por. R. Suwaj, Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Warszawa 2014, s. 57). W tym ujęciu dochowanie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy względnie aktów staranności przewidzianych art. 36 k.p.a. wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności.

Z kolei przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 69–70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 05.07.2012 r., II OSK 1031/12, CBOSA).

W tym miejscu od razu należy zastrzec, że zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, który Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, nie można zasadniczo uznać, aby przyczyny dotyczące niewystarczającej, w ocenie organu, jego obsady personalnej w stosunku do liczby prowadzonych spraw, mogły zostać zakwalifikowane jako "przyczyny niezależne od organu" w rozumieniu art. 35 § 5 k.p.a., uzasadniające przedłużenie terminu załatwienia sprawy. Przesłanka ta dotyczy bowiem tylko obiektywnych zdarzeń, "zewnętrznych" względem organu i niezależnych od niego. Realizacja kompetencji organu jest jego prawnym obowiązkiem. Od obowiązku tego nie zwalniają organu tzw. trudności obiektywne, jak brak etatów czy środków finansowych. W tym kontekście problemy związane z ewentualnymi brakami kadrowymi organu rozpatrującego daną sprawę tudzież urzędu stanowiącego jego aparat pomocniczy, nie stanowią, co do zasady, "przyczyn niezależnych od organu", gdyż są to przyczyny pozostające "wewnątrz" – jeśli nie struktury samego organu, to aparatu administracyjnego jako całości – związane przede wszystkim z władczym wykonywaniem zwierzchniej władzy Państwa (por. wyrok NSA z 16.01.2014 r., II OSK 2338/13, CBOSA). Skutki jakichkolwiek niedomagań w tym obszarze nie mogą być przerzucane na obywatela, ani inne podmioty spoza struktury administracji – a do tego prowadziłoby w istocie usprawiedliwianie nie dość sprawnego prowadzenia postępowania przyczynami takimi, jak właśnie niedostateczna obsada personalna, czy szerzej: niewydolność organizacyjna organu (por. też wyroki WSA: z 26.04.2013 r., II SAB/Gl 10/13; z 24.10.2013 r., II SAB/Op 57/13 – CBOSA).

Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (§ 2), tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2014 r. (M.P. z 2014 r. poz. 146) przeciętne (miesięczne) wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2013 r. wyniosło 3650,06 zł.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że przed dniem wydania niniejszego wyroku organ II Instancji rozpoznał już odwołanie, co do którego, zdaniem Skarżącego, pozostawał w zwłoce – wydając decyzję z [...] sierpnia 2014 r.

Zatem w niniejszej sprawie kluczowym obowiązkiem Sądu pozostała ocena, czy zarzucane organowi bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania istniały w dacie wniesienia skargi, a jeśli tak, to czy miały one charakter rażący.

Oceniając powyższe trzeba wyjść od stwierdzenia, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Rozwijając tę zasadę ogólną, art. 35 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Jednakże do terminów określonych w powołanych wyżej przepisach nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5).

W tym miejscu należy podkreślić, że datą wszczęcia postępowania odwoławczego jest data otrzymania odwołania przez organ wyższej instancji (art. 61 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a.).

W niniejszej sprawie – jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych II instancji – odwołanie Inwestora wpłynęło do SKO w dniu [...] czerwca 2013 r. (prezentata na piśmie przewodnim Prezydenta Miasta z [...].06.2013 r.). Zatem miesięczny termin do rozpoznania odwołania upływał z dniem [...] lipca 2013 r. Jednakże SKO skorzystało z możliwości, jakie daje przepis art. 36 § 1 k.p.a. – który pozwala organowi na wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy, po zawiadomieniu o tym strony i podaniu przyczyn zwłoki – i postanowieniem z 19 lipca 2013 r. wskazało nowy termin załatwienia sprawy: do 30 listopada 2013 r., podając zarazem, że zwłoka związana jest z nadmiarem spraw w stosunku do możliwości orzeczniczych organu. Ostatecznie, w dniu [...] sierpnia 2014 r., SKO wydało decyzję załatwiającą sprawę odwołania.

Jak z powyższego wynika, organ II instancji rozpoznawał sprawę odwołania przez ponad 14 miesięcy, a więc ze znacznym przekroczeniem terminu zakreślonego przez ustawodawcę w art. 35 § 3 in fine k.p.a. SKO wprawdzie zastosowało się do dyspozycji art. 36 § 1 k.p.a. i jeden raz poinformowało stronę o zwłoce w załatwieniu sprawy oraz o nowym terminie jej załatwienia ([...] listopada 2013 r.), ale i ten termin został przez organ znacznie przekroczony (o blisko 9 miesięcy). Ponadto, jak to już wyżej wskazano, podane w tym postanowieniu przyczyny zwłoki (nadmierny wpływ spraw w stosunku do możliwości orzeczniczych organu) nie mogły zostać uznane za okoliczności usprawiedliwiające wydłużenie terminu załatwienia sprawy. Skład orzekający wskazuje w tym miejscu, że zdaje sobie sprawę z problemów organizacyjno-kadrowych, jakie mogą dotykać organ administracji publicznej. Żadne jednak tego rodzaju przeszkody nie mogą zostać uznane za niezależne od organu w rozumieniu art. 35 § 5 k.p.a. Zabezpieczenie należytej obsady kadrowej zapewniającej terminowe załatwianie spraw administracyjnych należy bowiem do obowiązków samej administracji, a skutki ich ewentualnego niewypełnienia nie mogą być przerzucane na obywatela (inne podmioty spoza struktury administracji).

Wobec tego należy stwierdzić, że SKO dopuściło się ewidentnej bezczynności i przewlekłości w prowadzeniu postępowania w wyżej objaśnionym rozumieniu – wyrażających się w niezałatwieniu sprawy w racjonalnym terminie, uzasadnionym jej okolicznościami. Stan ten istniał jeszcze w dniu wniesienia skargi, ale ustał przed dniem wydania wyroku przez Sąd. W rezultacie postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez SKO stało się bezprzedmiotowe, ale tylko w zakresie orzekania o zobowiązaniu tego organu do rozpatrzenia odwołania. Skoro bowiem organ wydał akt, co do którego pozostawał w zwłoce, to tym samym ustała potrzeba zobowiązania organu do wydania aktu. Z drugiej strony, nie było podstaw do oddalenia skargi, gdyż powodem oddalenia może być tylko bezzasadność skargi – która w analizowanym przypadku wyrażałaby się w prowadzeniu postępowania sprawnie (nieprzewlekle) i terminowo – a w niniejszej sprawie bezczynność i przewlekłość wystąpiły, z tym że wniesienie przedmiotowej skargi wywołało pożądany skutek w postaci likwidacji stanu niezałatwienia sprawy.

W związku z tym Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu (pkt 1 sentencji wyroku).

Jednocześnie oceniając zaistniałe w sprawie: bezczynność i przewlekłość postępowania Sąd uznał, że miały one charakter rażący. Orzekając w tym zakresie Sąd miał nie tylko na uwadze, że postępowanie w kontrolowanej sprawie odwoławczej trwało ponad czternastokrotnie dłużej, niż dopuścił to ustawodawca, ale również to, że w odpowiedzi na skargę organ błędnie informował, iż rzekomo załatwił już sprawę odwołania poprzez wydanie decyzji (z [...].06.2014 r.), podczas gdy w rzeczywistości uczynił to dopiero blisko trzy miesiące później ([...].08.2014 r.). Takie działanie organu bez wątpienia rażąco narusza zasadę ogólną szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Ponadto drastycznie podważa zaufanie do organów administracji publicznej, godząc tym samym w zasadę ogólną z art. 8 k.p.a. – w myśl której organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej – posiadającą swe konstytucyjne zakotwiczenie w zasadzie ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego oraz stosowanego przez nie prawa (często utożsamianej z zasadą pewności i bezpieczeństwa prawnego), stanowiącej istotny komponent klauzuli demokratycznego państwa prawnego w rozumieniu art. 2 Konstytucji RP (por. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 82–84 i 92–94).

Mając powyższe na uwadze Sąd, stosownie do art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku.

Z tych samych względów uzasadnione okazało się żądanie przez Skarżącego wymierzenia SKO grzywny, na podstawie art. 149 § 2 k.p.a., której orzeczona wysokość (500 zł) stanowi, z jednej strony, symboliczny wyraz dezaprobaty dla działań tego organu, a z drugiej, uwzględnia fakt, iż ostatecznie sprawa została jednak przez organ załatwiona przed wydaniem wyroku (pkt 3 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania (pkt 4 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu, w wysokości 100 zł.