Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1863/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2, art. 14 ust. 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) i 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 , zwanej dalej "utd") oraz lp. 1.12, lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd, po rozpatrzeniu odwołania R. B. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9300 złotych.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] lipca 2019 r. w [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki Toyota o nr rej. [...], przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Pojazdem kierował A. I.

W trakcie kontroli ustalono, że kierowca przewoził pasażera – P. K. na trasie w [...] z ul. [...] na ul. [...]. Pasażer zamówił usługę transportową przy użyciu aplikacji UBER, w której był zalogowany jako "M. G.". W toku kontroli ustalono, że podmiotem wykonującym przewóz jest R. B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: [...]. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli drogowej nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.

Pismem z dnia 4 września 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Ponadto, pismem z dnia 7 października 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę, że po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono następujące naruszenia:

- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę, tj. lp. 1.5. załącznika nr 3 do utd;

- niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument, tj. lp. 1.12. załącznika nr 3 do utd;

- wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, tj. lp. 2.11. załącznika nr 3 do utd.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 9300 zł.

W wyniku wniesionego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] lipca 2020 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał treść przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji i odniósł się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów.

GITD wyjaśnił że stan faktyczny stwierdzony w protokole kontroli uzupełniają również inne dowody zgromadzone w sprawie w szczególności zeznania pasażera przesłuchanego w charakterze świadka. Pasażer, pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań wskazał, że w dniu 25 lipca 2019 r. zamówił usługę przewozu na przejazd w [...] z ul. [...] na ul. [...] za pomocą aplikacji UBER, w aplikacji otrzymał informację, że przyjedzie po niego kierowca pojazdem marki Toyota Auris o nr rej. [...], a także o kwocie do zapłacenia za przejazd tj. 12,98 zł i formie zapłaty gotówką. Po zakończonej usłudze transportowej pasażer otrzymał fakturę wraz z umową transportową. W momencie kontroli kierowca nie okazał wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wymaganej licencji. Jednocześnie strona w toku postępowania, ani w odwołaniu, nie zakwestionowała swojej legitymacji w sprawie, czy samego faktu wykonywania przedmiotowego przewozu osób w dniu 25 lipca 2019 r. W złożonych w toku postępowania wyjaśnieniach wskazano, że R. B. wykonuje krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób i posiada wymaganą prawem licencję, a zakwestionowano jedynie zakwalifikowanie przez organ przedmiotowego przewozu jako przewozu okazjonalnego. Tym samym w ocenie organu odwoławczego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz z dnia kontroli.

Na podstawie protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy GITD ustalił, że pojazd marki Toyota, AURIS o nr rej. [...] jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co potwierdzają również dane z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Tym samym w ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

W ocenie organu przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani zaplata za przewóz nie została uregulowana na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej. Dlatego prawidłowo została nałożona kara pieniężna w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Dodatkowo na podstawie pisma informacyjnego z Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w [...] z dnia 18 września 2019 r. organ odwoławczy ustalił, że na dzień kontroli tj. 25 lipca 2019 r. przedsiębiorca R.B. posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Do tej licencji nie zgłosił pojazdu marki Toyota o nr rej. [...].

Ponadto, na podstawie pisma informacyjnego z dnia 2 października 2019 r. z Urzędu Miasta [...] ustalono, że skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonej przez Prezydenta [...].

Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że kierowca nie okazał w trakcie kontroli dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu osób w imieniu strony, o którym mowa w art. 87 utd, a niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 utd sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) utd.

Ponadto, na podstawie pisma informacyjnego z Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w [...] z dnia 18 września 2019 r. organ odwoławczy ustalił, że na dzień kontroli tj. 25 lipca 2019 r. strona nie dokonała zmiany danych w licencji tj. zgłoszenia pojazdu, którym wykonywany był przewóz do posiadanego uprawnienia. Zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Strona nie dokonała wymaganej zmiany danych w licencji. Za to naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust 1, 3 i 7 pkt 1) utd i lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.12, lp. 1.5. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do utd.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił naruszenie:

1. Przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019 r. i wydanie zaskarżanej decyzji pomimo tego, iż organ pierwszej instancji (a następnie organ odwoławczy) błędnie ustalił, iż pojęcie: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 utd jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 ww. ustawy, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję wydaną na podstawie art 5 b ust. 1 pkt 1 utd.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

a. art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 utd poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżący - aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 utd, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 utd, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 utd w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania;

b. art. 5b ust 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b utd w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 utd, podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów Ustawy o Transporcie doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym;

c. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 utd - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - w sytuacji, w której organy I i II instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 utd ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która' to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami;

d. art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i ust 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 utd - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a Ustawy o Transporcie wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją;

e. poprzez błędne przyjęcie, iż art. 5 b ust. 1, art. 18 ust 4a) i 4b) w związku z art. 4 pkt 11 utd może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu obligującym Sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Stan faktyczny tej sprawy ustalono i oceniono prawidłowo, a wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego nie nasuwa istotnych zastrzeżeń.

W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że skarżący podczas przeprowadzonej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego kontroli wykonywał transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 utd Wykonywał bowiem zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 utd Po myśli art. 18 ust. 4a utd przewóz okazjonalny można wykonywać, z pewnymi niewchodzącymi w tej sprawie w grę, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Zatrzymany do kontroli kierowca przewoził bowiem pasażera odpłatnie na wytyczonej przez zamawiającego przewóz trasie. Usługa przewozu została zamówiona wprawdzie za pośrednictwem aplikacji internetowej UBER, ale jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych faktury (k. 9 akt administracyjnych) środki zostały zarachowane na rzecz skarżącego. To skarżący był organizatorem przewozu i wykonywał zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażera pomiędzy określonymi odcinkami w przestrzeni topograficznej miasta. Kierowca nie świadczył więc samoistnie czynności w ramach zawartej z pasażerem umowy przewozu, lecz działał na zlecenie i w imieniu skarżącego współpracując z nim z wykorzystaniem narzędzia – aplikacji UBER i za pośrednictwem obsługującego tę aplikację podmiotu. Ustalenia te wynikają także z zeznań świadka - kierowcy, który powołał się na fakt współpracy ze skarżącym.

Podnoszone przez skarżącego okoliczności, takie jak charakter stosunku prawnego łączącego kierowcę ze skarżącym, sposób uiszczenia płatności za przewóz, czy kojarzenia klientów i kierowcy, nie miały żadnego znaczenia w tej sprawie. Istotne bowiem było to, że to skarżący, jako przedsiębiorca wykonał usługę przewozu, choć posługując się inną osobą. To, czy osobie tej przysługiwał status przedsiębiorcy także pozostaje poza sednem tej sprawy. Natomiast status skarżącego jako przedsiębiorcy wynika wprost z dokonanych przez organ ustaleń. Podkreślić także należy, że nawet jednorazowe podjęcie się przez kierowcę wykonania przewozu w tak zarysowanym stanie faktycznym nie mogło być zakwalifikowane inaczej, jak uczynienie tego w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Świadczy o tym nie tylko odpłatny charakter przewozu, ale jego zorganizowany charakter, zaplanowana sekwencja czynności, nakierowanych na osiągnięcie zysku.

Kolejną prawnie znaczącą kwestią było to, że przewóz o charakterze okazjonalnym wykonywany był pojazdem do tego nieprzeznaczonym w świetle art. 18 ust. 4b utd, bo pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu jedynie 5 osób łącznie z kierowcą, a podczas kontroli nie okazano kontrolującym wypisu z licencji. W toku postępowania zostało ustalone, że skarżący na dzień kontroli posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Do dnia 12 września 2019 r. do powyższej licencji nie został zgłoszony pojazdu marki Toyota Auris o numerze rej. [...], który był przedmiotem kontroli. Z materiału dowodowego wynika, że strona nie posiada innych uprawnień w zakresie transportu drogowego, poza wspomnianą licencją.

Naruszenia prawa w sferze działalności polegającej na świadczeniu usług transportu drogowego wiążą się z odpowiedzialnością administracyjną. Prowadzenie przewozu okazjonalnego nieprzystosowanym do tego pojazdem obciążone jest karą pieniężną w wysokości 8000 złotych, o czym stanowi lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Z kolei za brak dokumentu, którego okazanie podczas kontroli jest obowiązkowe grozi kara pieniężna w wysokości 500 złotych za każdy dokument (lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.), a niezgłoszenie w formie pisemnej w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie, jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 złotych (lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) - za każdą zmianę.

Zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) Notyfikacji norm podlegają normy krajowe oraz ich zmiany, z wyłączeniem tych norm, które są wprowadzeniem normy europejskiej lub normy międzynarodowej. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia Notyfikacji aktów prawnych podlegają akty prawne zawierające przepisy techniczne, z wyjątkiem aktów:

1) zgodnych z obowiązującymi aktami Wspólnoty Europejskiej, które skutkują przyjęciem specyfikacji technicznych i przepisów dotyczących usług:

2) stanowiących wypełnienie zobowiązań międzynarodowych przewidujących przyjęcie wspólnych przepisów technicznych;

3) wydanych na podstawie klauzul ochronnych zawartych w przepisach prawa Wspólnoty Europejskiej;

4) podlegających krajowemu systemowi informowania o produktach niebezpiecznych w rozumieniu przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów;

5) mających na celu zastosowanie się do postanowień Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości;

6) stanowiących zmianę przepisu technicznego w celu uwzględnienia uwag Komisji Europejskiej, wskazujących na potrzebę usunięcia przeszkód w zakresie swobodnego przepływu towarów, swobody świadczenia usług lub zakładania przedsiębiorstw.

Należy wyjaśnić, że przepisy utd wraz z wprowadzonymi do tej ustawy zmianami, w szczególności art. 5b ust. 1 i art. 18 ust. 4a i 4 b utd, nie wymagały notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą 98/34/WE i dyrektywą 2015/1535 ponieważ wprowadzane przepisy nie były sprzeczne z prawem Unii Europejskiej.

Ponadto należy podkreślić, że notyfikacji podlegają jedynie określone rodzaje regulacji prawnych tj. z zakresu pomocy publicznej, przepisów technicznych, związanych z harmonizacją prawa państw członkowskich UE oraz dotyczących kompetencji Europejskiego Banku Centralnego. Wskazane w skardze przepisy utd nie kwalifikują się do żadnej z ww. rodzajów regulacji prawnych podlegających notyfikacji. Usługi okazjonalnego przewozu osób mają charakter lokalny i pozostają bez wpływu na unijny sektor transportu drogowego tzn. w żaden sposób nie zaburzają funkcjonowania unijnego rynku usług transportowych.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się zatem nieuzasadnione. Motywy zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem powyższego zastrzeżenia, zostały sporządzone prawidłowo, organ wyjaśnił należycie podstawę faktyczną i prawną zaskarżonej decyzji. Zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a. również są nietrafne.

Sąd wyjaśnia, że niniejsza sprawa została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Aktualnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, co czyniło uzasadnionym procedowanie na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325) oddalił skargę.