Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 20/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz – spr. Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant St. inspektor sądowy Grażyna Jankowska-Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 8 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A S.A. w [...] była decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 8 grudnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Krapkowickiego z dnia 20 października 2017 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia z dnia 16. października 2017 r. zamiaru montażu tymczasowego masztu telekomunikacyjnego mobilnego o wysokości [...] m wraz z systemem antenowym w [...], na działce a z karty mapy [...].

Wydanie decyzji poprzedziło następujące postępowanie:

A S.A. w [...] w dniu 17 października 2017 r. dokonał zgłoszenia robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego masztu telekomunikacyjnego mobilnego o wysokości [...] m wraz z systemem antenowym, w miejscowości [...], ul. [...], działka nr a z karty mapy [...].

Starosta Krapkowicki po analizie zgłoszenie, w tym rysunków jak i opisu sposobu wykonania robót budowlanych dla planowanej inwestycji, uznał, że inwestycja będzie budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane

(j.t Dz. U. 2017 poz. 1332 ze zm.), dalej "Prawo budowlane", lub "ustawa Prawo budowlane" tj. wolnostojącym masztem antenowy.

Ustalił w szczególności, że planowana inwestycja to budowla o znacznych gabarytach i wysokości [...]m nad poziomem terenu, wymagająca, specjalnego kotwienia i fundamentowania, przy czym nie wskazano sposobu połączenia budowli z gruntem.

Z rysunku wynikało, że wieża prawdopodobnie umocowana będzie w podporach

z koszami osłonowymi, ale nie można ustalić w jaki sposób. Organ uznał, że realizacja obiektu może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, w tym przebywających w strefie oddziaływania obiektu tj. na stacji paliw i w zabudowie zagrodowej zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie z planowaną inwestycją.

Ponadto analizując oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Starosta stwierdził rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym władania nieruchomością. Inwestor w zgłoszeniu wskazał umowę dzierżawy zawartą z K. P., natomiast w rejestrach prowadzonych przez Starostę na dzień 20 października 2017 r. nieuchronnością włada M. B.

Decyzją z dnia 20 października 2017r. Starosta Krapkowicki wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia i przyjęcie, że inwestycja dotyczy wolno stojącego masztu antenowego,[pic]

2) art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę oraz że obiekt może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia w tym przybywających w strefie oddziaływania obiektu na stacji paliw i w zabudowie zagrodowej zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie

z planowaną inwestycją,

3) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy t.j. art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 7a K.p.a. i art. 77 K.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej.

Wojewoda Opolski decyzję z 8 grudnia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżony akt I instancji.

W uzasadnieniu podniósł, że art. 30 Prawa budowlanego przewiduje odstępstwo od zawartej w przepisie art. 28 ust. 1 ustawy reguły zgodnie, z którą roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ustawodawca umożliwił przyszłemu inwestorowi realizowanie robót budowlanych bez konieczności ubiegania się o pozwolenie na budowę, wymagając od niego zgłoszenia zamiaru wykonania tych robót właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

W katalogu robót budowlanych niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę ujęto w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, tymczasowe obiekty budowlane, niepołączonych trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa

w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Jak wynika ze spornego zgłoszenia zakres robót obejmuje montaż tymczasowego masztu telekomunikacyjnego mobilnego o wysokości [...] m wraz z systemem antenowym, na maszcie zostaną zamontowane [...] anteny sektorowe

i radioliniowe.[pic]

Wprawdzie w Prawie budowlanym nie zdefiniowano wolno stojącego masztu antenowego, jednakże definicja legalna wolno stojącego masztu antenowego znajduje się w § 3 pkt 9 rozporządzenia z dnia 25 października 2005 roku Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219 poz. 1864 ze zm.), za który uważa się wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych,

z odciągami. W konsekwencji projektowana budowla mieści się w powyższej definicji wolno stojącego masztu antenowego Przesądza o tym, fakt wyposażenia konstrukcji

w odciągi oznaczone na rysunku jako [...], [...], [...] oraz to że konstrukcja wolno stojąca, oparta jest na czterech podporach usytuowanych w koszach osłonowych oraz przeznaczenie konstrukcji jako masztu do montażu trzech anten sektorowych oraz anten radioliniowych. Wprawdzie budowla nie posiada fundamentów, jednakże sposób posadowienia na gruncie oraz użycie koszów osłonowych, na których oparta będzie cała konstrukcja masztu, wskazuje, iż jest to konstrukcja posadowiona na tyle trwale, że pozwala oprzeć się czynnikom zewnętrznym takim jak wiatr. Dlatego planowany maszt nie mieści się w katalogu tymczasowego obiektu budowlanego, z uwagi na trwałe związanie z gruntem oraz celu na jaki ma być wykorzystany.

W konsekwencji, za zasadne Wojewoda uznał, wniesienie sprzeciwu przez Starostę Krapkowickiego, gdyż przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Niezależnie od powyższego, Wojewoda wskazał, iż zgodnie z treścią art. 30 ust.

6 pkt 2 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem

narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji

o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Teren powyższej inwestycji objęty jest ustaleniami uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 23 kwietnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta [...] pomiędzy drogą krajową nr [...], a ulicą [...]. Obszar, na którym planowany jest montaż masztu oznaczony jest na rysunku planu symbolem [...] - tereny zabudowy usługowej.

W powyższej uchwale w § 11 ust. 3 pkt 4 ustalono, iż maksymalna wysokość budowli zawierających urządzenia technologiczne wynosi 6 metrów.

Natomiast wysokość projektowanego masztu telekomunikacyjnego wynosi

[...] metrów, co wprost wskazuje na niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowego.

Ponadto Wojewoda podniósł, iż na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy od terenu oznaczonego symbolem [...]

Z załączonego do zgłoszenia rysunku nr 1, wynika, że dwie z czterech podpór masztu telekomunikacyjnego są projektowane poza nieprzekraczalną linią zabudowy, co przesądza o niezgodności inwestycji z § 11 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dodatkowo wskazać należy, iż zgodnie z § 11 ust. 3 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakazuje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] lokalizacji przedsięwzięć zaliczanych do mogących zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Katalog powyższych przedsięwzięć został zawarty w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

z dnia 9 listopada 2010 r., (Dz. U. z 2016 r.) poz. 71). Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt

8 lit. f rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Wojewoda ponadto podniósł, że w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska poprzez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

Biorąc powyższe pod uwagę, po przeanalizowaniu rysunków załączonych do zgłoszenia tj. przekroju poziomego z zaznaczeniem głównej osi promieniowania anten sektorowych oraz przekroju pionowego wzdłuż głównej osi promieniowania anten sektorowych. Organ wskazał, iż pole elektromagnetyczne znajduje emitowane z anteny sektorowej nr 2 znajduje się na wysokości 4,2 metra nad poziomem terenu, natomiast z anteny sektorowej nr 3 znajduje się na wysokości 2,3 m nad poziomem terenu przy odległości 200 metrów od środka elektrycznego.

Uwzględniając przepisy rozporządzenia, stwierdzono, iż teren, na który zostało skierowane promieniowanie z anteny sektorowej nr 2 w odległości 150 do 200 metrów - od środka promieniowania znajduje się obszar oznaczony na rysunku przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] [pic]tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

W myśl § 11 ust. 1 pkt 5 przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej w [...] dopuszcza się wysokość zabudowy do 9 metrów, do [...].

W konsekwencji w obszarze wiązki promieniowania anteny nr 2 znajdują się miejsca dostępne dla ludności w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego.

W przekonaniu Wojewody zamierzenie inwestycyjne zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na które zgodnie z art.

71 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.) wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ uznał, że z powyższymi przepisami sprzeczna jest treść dokumentu załączonego do zgłoszenia "Kwalifikacja przedsięwzięcia dla stacji bazowej" w którym stwierdzono, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząc oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W takiej sytuacji podał zamierzenie budowlane objęte zgłoszeniem było niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. z § 11 ust. 3 pkt 7, który zakazuje na terenie objętym inwestycją lokalizacji przedsięwzięć zaliczanych do mogących zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko

Decyzję Wojewody Opolskiego zaskarżył A S.A. w [...] zarzucając:

1) naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 (bez wskazania punktu) Prawa budowlanego w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia przyjęcia, że inwestycja dotyczy wolnostojącego masztu antenowego

2) naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę oraz, że obiekt może spowodować zagrożenie dla ludzi i mienia, w tym przebywających w strefie oddziaływania obiektu na stacji paliw

i w zabudowie zagrodowej.

3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a. art. 7a K.p.a. i art. 77 K.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej odnośnie kwalifikacji przedsięwzięcia jako wymagającego pozwolenia na budowę oraz, że może spowodować zagrożenie ludzi i mienia, a także w zakresie oceny prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Krapkowickiego, a także o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadnienie tak sformułowanych zarzutów skargi nie dotyczy okoliczności rozpatrywanej sprawy. Skarżąca Spółka odwołuje się bowiem do innego masztu

(o wys. 28,3 m) aniżeli będący przedmiotem zgłoszenia z 16 października 2017 r.

(o wys. [...]m). Wywody uzasadnienia skargi odwołują się ponadto do motywów decyzji "Wojewody [...]" i "Wojewody [...]". Wskazują na nieznaną w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy mobilną stację bazową sieci A "nr. b" i okoliczności niewystępujące w rozpatrywanej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2017,poz .2188 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. 2017, poz.1369 ze zm.) dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie

w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne.

W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,

z zastrzeżeniem art. 57 a.

W tak zakreślonych granicach kognicji sądu administracyjnego badanie skargi nie dało podstaw do jej uwzględnienia ani w zakresie podniesionych zarzutów

(nie popartych, jak już zaznaczył Sąd, żadnym uzasadnieniem ) ani branych z urzędu na gruncie art 134 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Powołane art. 29 i art. 31 zawierają zamknięty katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast w art. 30 ust. 1 wymienia roboty budowlane podlegające procedurze zgłoszeniowej.

Spór pomiędzy inwestorem a organami administracji architektoniczno – budowlanej sprowadza się do oceny, czy objęte zgłoszeniem roboty budowlane stanowią budowę tymczasowego obiektu budowlanego, mieszczącego się w hipotezie art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (obowiązek dokonania zgłoszenia zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego wynika z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane).

Pojęcie "tymczasowego obiektu budowlanego" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt

5 Prawa budowlanego. Zgodnie z tą definicją przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Powyższa definicja oraz sama nazwa "tymczasowy obiekt budowlany" wskazują, że ustawodawca zaliczył taki obiekt do ogólnej kategorii obiektów budowlanych, o której mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego.

W związku z tym, tymczasowym obiektem budowlanym może być albo budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, albo budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, albo obiekt małej architektury.

Wyróżniamy dwa rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych:

1) obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. W tym zakresie cecha tymczasowości będzie wynikać z cech konstrukcyjnych, trwałości materiałów oraz technologii czy też projektu obiektu budowlanego;

2) obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Przywołany katalog nie jest katalogiem zamkniętym, a stanowi jedynie przykładową listę tymczasowych obiektów budowlanych.

Wprawdzie w Prawie budowlanym nie zdefiniowano wolno stojącego masztu antenowego, jednakże definicja legalna wolno stojącego masztu antenowego znajduje się w § 3 pkt 9 rozporządzenia z dnia 25 października 2005 roku Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219 poz. 1864 ze zm.), za który uważa się wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych,

z odciągami.

Dokonując kwalifikacji obiektu wzniesionego przez inwestora nie można było uznać go za obiekt tymczasowy. Czasowość użytkowania obiektu tymczasowego sprowadza się do tego, że okres jego użytkowania w danym miejscu będzie krótszy niż jego trwałość techniczna.

Założenie to nie może jednak mieć charakteru subiektywnego. Taka cecha obiektu budowlanego wynika z projektu budynki, jego konstrukcji, zastosowanych materiałów i technologii

Należy zgodzić się z organem, że o kwalifikacji danego obiektu budowlanego jako tymczasowego nie może rozstrzygać wyłącznie zamiar inwestora czasowego (tj. nie dłużej niż 180 dni od rozpoczęcia budowy) użytkowania takiego obiektu. Jest to niewątpliwie warunek konieczny do zastosowania procedury zgłoszeniowej, lecz z pewnością niewystarczający.

Nie można również stwierdzić, że objęty zgłoszeniem maszt telekomunikacyjny stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z systemem anten sektorowych, anteną radioliniowych oraz urządzeniami sterującymi nie posiada cechy trwałego związania z gruntem.

Przykładowe wyliczenie w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane obiektów zakwalifikowanych przez ustawodawcę, jako niepowiązane z gruntem w sposób trwały (strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe) stanowi pewną wskazówkę przy dokonywaniu wykładni omawianego przepisu.

Cechą charakterystyczną tych obiektów jest ich stosunkowo niewielki rozmiar. Tej okoliczności w żaden sposób nie można porównać z objętym postępowaniem masztem o wysokości [...] m wraz z systemem anten sektorowych i anteną radioliniową.

Cechy i rozmiary obiektów budowlanych, typu maszt telekomunikacyjny wyklucza możliwość zakwalifikowania ich, jako tymczasowe, niezależnie od tego, w jakim okresie miałyby być wykorzystywane.

Bezpieczne użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z systemem anten wymaga takiego samego trwałego związania z gruntem w przypadku jego użytkowania w okresie krótszym niż 180 dni, jak i przez dłuższy czas.

W obu tych sytuacjach technologia budowy takiego obiektu budowlanego jest taka sama. Wywody Spółki, że obiekt taki będzie użytkowany tylko przez krótki okres słusznie zostały oceniane przez organ, że inwestor zmierza do obejścia przepisów

o pozwoleniu na budowę. Ponadto zważyć należy, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił, iż planowana inwestycja narusza przepisy Prawa ochrony środowiska i planu miejscowego, a przez to sprzeciw uzasadniał także przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd w pełni podziela przytoczone przez Wojewodę przepisy Prawa ochrony środowiska i prawa miejscowego, które jednoznacznie wyłączają możliwość lokalizacji planowanej konstrukcji masztu telekomunikacyjnego z antenami sektorowymi i radioliniowymi na działce a w [..]. Wobec szczegółowego omówienia tych przepisów w decyzji nie ma potrzeby ich ponownego przywołania.

Reasumując, prawidłowo w zaskarżonej decyzji odmówiono zamierzeniu inwestycyjnemu cechy tymczasowego obiektu budowlanego nie wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę i w konsekwencji zasadnie wniesiono sprzeciw do zgłoszenia, niezależnie od niedopuszczalności inwestycji z uwagi na przepisy środowiskowe i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.

. [pic]