Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1524/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi H. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi H. B., reprezentowanego przez radcę prawnego Ł. K. (dalej w skrócie: "skarżący") jest postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (dalej

w skrócie: "Komendant") z dnia [...] września 2016 roku, nr [...]

w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Kwestionowane postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 roku, nr [...] (nr [...]) Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...], działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. 2016 r. poz. 603) i art. 104, art. 107 § 1 i § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.; dalej w skrócie: "Kpa") nałożył na skarżącego, jako "właściciela budynku dworu w [...] nr [...]" szereg wymienionych w jej treści obowiązków.

Decyzja została wysłana na adres: "H. B., Dwór [...],[...],[...]". Decyzja została odebrana w dniu 8 lipca 2016 roku przez pracownika – J. W., który potwierdził ten fakt własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 8 akt administracyjnych).

W dniu 29 lipca 2016 roku skarżący wniósł odwołanie od rozstrzygnięcia Komendanta Powiatowego. W treści odwołania skarżący podał, że decyzję doręczono mu w dniu 26 lipca 2016 roku.

Wobec rozbieżności pomiędzy zwrotnym potwierdzeniem odbioru a treścią odwołania, co do daty doręczenia skarżącemu decyzji, Komendant w dniu 9 sierpnia 2016 roku wystąpił do niego z pismem o wyjaśnienie tej kwestii.

W odpowiedzi skarżący podał, że adres: [...],[...],[...], nie jest jego miejscem zamieszkania, lecz miejscem prowadzenia działalności gospodarczej. Pracownik, który odebrał decyzję był do tego upoważniony, złożył decyzję na biurku, a skarżący zapoznał się

z jej treścią w dniu 26 lipca 2016 roku. Pracownik nie miał wiedzy odnośnie terminów, jakie wiązały się z odbiorem decyzji.

Następnie Komendant, pismem z dnia 9 sierpnia 2016 roku zwrócił się do Poczty Polskiej o wyjaśnienie, czy decyzja Komendanta Powiatowego została doręczona osobie uprawnionej. W odpowiedzi Poczta Polska pismem z dnia 12 września 2016 roku podała, że odbierający J. W. nie posiadał pisemnego upoważnienia do odbioru pisma.

W aktach sprawy znajduje się również pismo Poczty Polskiej skierowane do Komendanta Powiatowego z dnia 18 sierpnia 2016 roku w którym Poczta wyjaśniła, że przesyłkę odebrała osoba uprawniona – J. W., natomiast za błędne Poczta uznała opracowanie formularza potwierdzającego odbiór.

Zaskarżonym postanowieniem Komendant, działając na podstawie art. 134 Kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Komendant przyjął, że decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 8 lipca 2016 roku w trybie art. 45 Kpa. Upoważnienie do odbioru przesyłki przez J. W. zostało przez skarżącego potwierdzone, a fakt że nie przebywał w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, lecz w miejscu zamieszkania nie ma w sprawie znaczenia. Postanowienie zostało przesłane skarżącemu na adres: [...],[...] i odebrane przez skarżącego w dniu 12 września 2016 roku.

W dniu 12 października skarżący wniósł na nie skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1) naruszenie art. 42 § 1 Kpa w zw. z art. 43 Kpa oraz w zw. z art. 45 Kpa poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] została skarżącemu skutecznie doręczona.

2) naruszenie art. 45 Kpa poprzez jego zastosowanie, podczas gdy

w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających na przyjęcie skuteczności doręczenia w oparciu o w/w przepis, w szczególności w sytuacji, gdy skarżący nie jest ani jednostką organizacyjną, ani organizacją społeczną, do których art. 45 Kpa znajduje zastosowanie.

3) naruszenie art. 7 Kpa, art. 77 Kpa oraz art. 80 Kpa poprzez przyjęcie, iż decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] została skarżącemu doręczona w dniu 08 lipca 2016 r., oraz wydanie zaskarżonego postanowienia zanim Organ II instancji otrzymał stanowiska doręczyciela.

4) naruszenie art. 134 , poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki obligujące Organ do wydania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia wniesionego przez Stronę odwołania, podczas gdy w ocenie skarżącego takich przesłanek brak;

5) naruszenia art. 58 Kpa w zw. z art. 59 Kpa poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy zaistniałe okoliczności przemawiają za stwierdzeniem, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który to wniosek nie został rozpatrzony.

W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację prezentowaną w kwestionowanym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Kontrolując kwestionowane postanowienie Sąd stwierdził, iż pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia, nie narusza ono prawa.

W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że w sytuacji prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, nie jest możliwe doręczanie jej korespondencji w trybie art. 45 Kpa. Przepis ten dotyczy doręczania korespondencji jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym, a zatem w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania. W tym też względzie Sąd upatruje się wadliwości uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w którym powołując się na art. 45 Kpa dokonano oceny prawnej skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji

z dnia 5 lipca 2016 roku. Przedmiotowe uchybienie nie przesądza jednak

o nietrafności ogólnej konkluzji organu, o skuteczności doręczenia. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że w stosunku do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, doręczeń powinno się dokonywać w trybie określonym

w art. 42 Kpa. W takim wypadku, za w pełni uzasadnione jest dokonanie doręczenia w miejscu prowadzenia przez osobę fizyczną działalności gospodarczej, albowiem jest ono wówczas traktowane, jako miejsce jej pracy, o którym mowa w art. 42 § 1 Kpa. Nie ma przy tym żadnego prawnego wymogu, aby doręczeń dokonywać

w pierwszej kolejności w miejscu zamieszkania, a dopiero następnie w miejscu pracy – zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1956/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie z dnia 23 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 250/16.

W orzecznictwie podkreśla się również, że doręczenie korespondencji osobie fizycznej w miejscu jej pracy, może nastąpić do rąk osoby do tego upoważnionej – postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 587/14. Przez osobę upoważnioną, należy rozumieć każdą osobę, która ze względu na wykonywaną funkcję, została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo uprawniona przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą do odbierania korespondencji przychodzącej do siedziby firmy przez tę osobę prowadzonej, która jest jednocześnie miejscem jej pracy – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 594/09.

W analizowanej sprawie decyzja Komendanta Powiatowego z [...] lipca 2016 roku została przesłana na adres prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Odebrał ją pracownik – J. W., który był do tego upoważniony; fakt upoważnienia do odbioru korespondencji został przez skarżącego jednoznacznie potwierdzony w piśmie z dnia 11 sierpnia 2016 roku (k. 16 akt administracyjnych.). Pracownik podpisał się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. To, że pracownik nie miał świadomości "terminowości" korespondencji, a skarżącego nie było w miejscu prowadzonej działalności gospodarczej, pozostaje bez znaczenia dla skuteczności doręczenia. Może natomiast stanowić okoliczność podlegającą rozważeniu

w ewentualnym wniosku o przywrócenie terminu.

Zaznaczenia wymaga również okoliczność, że w toku postępowania skarżący swoje pisma procesowe zaopatrywał w ten sam adres, na jaki została przesłana decyzja Komendanta Powiatowego - [...],[...]; odwołanie od decyzji (k. 9), pismo z dnia 11 sierpnia 2016 roku (k. 16). W aktach znajdują się koperty, w których przedmiotowe pisma zostały nadane i widnieje na nich pieczęć pocztowej jednostki nadawczej w [...]. Świadczy to jednoznacznie o tym, że skarżący z tego adresu nadawał korespondencję i na ten właśnie adres oczekiwał korespondencji od organu.

Podsumowując Sąd stwierdza, że decyzja z dnia [...] lipca 2016 roku została skarżącemu doręczona skutecznie w dniu 8 lipca 2016 roku w miejscu jego pracy, do rąk osoby upoważnionej (skarżący sam tę okoliczność przyznał). W konsekwencji,

w dniu 8 lipca 2016 roku rozpoczął bieg czternastodniowy termin na wniesienie przez skarżącego odwołania. Ponieważ odwołanie wniesiono w dniu 29 lipca 2016 roku, przeto Komendant zasadnie stwierdził uchybienie terminu w tym zakresie. Termin na dokonanie tej czynności upływał z dniem 22 lipca 2016 roku.

Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że kwestionowane postanowienie zostało wydane przed uzyskaniem stanowiska Poczty, co do okoliczności doręczenia decyzji organu I instancji, nie może wywrzeć oczekiwanych skutków prawnych.

W ocenie Sądu, podane przez Pocztę okoliczności, nie mogły wpłynąć na zmianę oceny prawnej doręczenia. To, że Poczta podała, iż Pan J. W. nie posiadał pisemnego upoważnienia do odbioru korespondencji, nie oznacza, że nie był osobą upoważnioną do jej odbioru. Po pierwsze, fakt upoważnienia potwierdził sam skarżący w piśmie z dnia 11 sierpnia 2016 roku, a po drugie, upoważnienie do odbioru korespondencji w miejscu pracy, może mieć charakter zwyczajowy, niepotwierdzony pisemnie, lecz wynikający z praktyki; w tym zakresie Sąd szerzej wypowiedział się we wcześniejszej części uzasadnienia.

Treść składanych w toku postępowania pism skarżącego nie daje żadnej podstawy do stwierdzenia, iż wnosił on o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.