Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 464/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2017 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

B. W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], na wniosek M. J., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, z niezbędną infrastrukturą techniczną, w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, na działce nr ewid. gr. [...], w obr. geod. S., gm. W.

Odwołanie od tej decyzji złożyła I. G. i zarzuciła, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego celem ustalenia, czy działka [...] posiada dojazd z drogi publicznej. W tym zakresie postępowanie powinno dotyczyć zwrócenia się do zarządcy drogi i uzyskanie informacji o tym, czy zjazd jest lub może być w przyszłości usytuowany. Nadto organ nie przeprowadził dowodów zgłoszonych przez stronę, czy na działce [...], znajdującej się w otulinie Parku Krajobrazowego Puszczy K. możliwa jest zabudowa inna niż letniskowa. Dodatkowo stwierdziła, że organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę przepisów rozporządzenia 22/01 Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2001 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego Puszczy K., a nadto iż służebność drogi koniecznej zobowiązuje stronę służebną do umożliwienia tylko i wyłącznie służebności przejazdu, a nie doprowadzenia infrastruktury technicznej, i w związku z tym należało wyjaśnić rozbieżności między twierdzeniami odwołującej, a stanowiskiem PGE.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że przeprowadzone odwoławcze postępowanie wyjaśniające doprowadziło do stwierdzenia, że warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione. Obszar analizowany w sąsiedztwie wnioskowanej inwestycji to głównie zabudowa jednorodzinna i zagrodowa. Przedmiotowa nieruchomość - wbrew zarzutom odwołania - ma dostęp do drogi publicznej. Planowane uzbrojenie terenu również jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że część przedmiotowej nieruchomości stanowią co prawda grunty leśne LsVI, jednakże organ pierwszej instancji orzekł, iż grunty te winny być wyłączone z działań inwestycyjnych, a uprawy leśne pozostać w stanie nienaruszonym. Nie sposób też, zdaniem Kolegium, wykazać sprzeczności decyzji z przepisami odrębnymi.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium podało, że nie znajduje potwierdzenia zarzut, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego celem ustalenia, czy działka [...] posiada dojazd z drogi publicznej. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wyraźnie bowiem wynika, że - po pierwsze - organ pierwszej instancji uzyskał kopię postanowienia Sądu Rejonowego w B., [...], z którego wynika, że do przedmiotowej działki możliwy jest dostęp poprzez drogę konieczną na nieruchomości [...] (obr. [...]). Po drugie, z opinii biegłego sądowego, wypowiadającego się w ww. sprawie sądowej dotyczącej drogi koniecznej wynika, że co prawda na dojeździe do przedmiotowej nieruchomości znajduje się rów i skarpa, jednakże po ich zlikwidowaniu dojazd będzie możliwy. Po trzecie, organ pierwszej instancji w oparciu o wizję lokalną stwierdził, że fizycznie zjazd na działkę nr ewid [...] jest możliwy, tym bardziej, że na działce [...] zbudowany już został budynek do którego dojazd odbywa się przez działkę [...]. Kwestia legalności i prawidłowej konstrukcji zjazdu nie może stanowić przedmiotu niniejszej sprawy, albowiem już wykazanie prawnej możliwości dostępu do przedmiotowej nieruchomości jest wystarczające dla uznania, iż dostęp do drogi publicznej istnieje. Kolegium podkreśliło, że dostęp do drogi publicznej musi być zagwarantowany prawnie, co oznacza, że musi wynikać z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego lub administracyjnego. Istotne jest, aby dostęp do drogi publicznej został prawnie zagwarantowany w momencie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z akt niniejszej sprawy natomiast wynika, że dostęp do przedmiotowej działki zagwarantowano ww. orzeczeniem Sądu Rejonowego w B.

Z podobnych względów, zdaniem Kolegium, nie można podzielić zarzutu odwołującej, że służebność drogi koniecznej zobowiązuje stronę służebną do umożliwienia tylko i wyłącznie służebności przejazdu, a nie doprowadzenia infrastruktury technicznej i w związku z tym należało wyjaśnić rozbieżności między twierdzeniami odwołującej, a stanowiskiem PGE. Kolegium podało, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem 61 ust. 5 ustawy, jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 art. 61 ustawy, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem (art. 61 ust. 5). Przy czym zagwarantowanie w drodze umowy nie jest równoznaczne z obowiązkiem legitymowania się taką umową już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale wystarczającym jest posiadanie zapewnienia gwarancji, że takie uzbrojenie w przyszłości powstanie. Z dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie wynika, że gestor sieci elektrycznej PGE Dystrybucja potwierdził, iż istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla ww. zamierzenia budowlanego.

Kolegium nie podzieliło również zarzutu, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził dowodów zgłoszonych przez stronę, czy na działce [...] znajdującej się w otulinie Parku Krajobrazowego Puszczy K. możliwa jest zabudowa inna niż letniskowa oraz nie wziął pod uwagę przepisów rozporządzenia [...] Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2001 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego Puszczy K. Wskazano, że organ pierwszej instancji zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. o uzgodnienie planowanego przedsięwzięcia w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, a RDOŚ pozytywnie uzgodnił planowaną inwestycję. Kolegium podniosło, że dla ustalenia warunków zabudowy określonej nieruchomości kluczowe znaczenie ma tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. W przedmiotowej sprawie planowany rodzaj zabudowy nie stoi w sprzeczności z zabudową dotychczasowa. Nadto wskazano, że zgodnie z art. 20 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody, plan ochrony dla parku krajobrazowego zawiera ustalenia, które winny być uwzględnione przy tworzeniu studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych. Oznacza to, zdaniem Kolegium, że ustalenia tego planu nie są wiążące w postępowaniach prowadzonych w przedmiocie warunków zabudowy.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożyła I. G. i zarzuciła naruszenie:

- art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne uznanie, że inwestor ma prawnie zagwarantowaną możliwość komunikacji między terenem inwestycji a drogą publiczną w sytuacji, gdy faktycznie korzysta z nielegalnego zjazdu z drogi oraz, że ma zagwarantowane stosowne uzbrojenie terenu;

- art. 7, 9, 75, 77, 78 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącą;

- art. 28 K.p.a., poprzez nieuznanie za stronę postępowania Dyrektora Parku Krajobrazowego Puszczy K.;

- art. 136 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie od Kolegium na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania dowodowego, celem ustalenia czy działka nr [...] posiada dojazd z drogi publicznej. W tym zakresie, zdaniem skarżącej, organy powinny zwrócić się do zarządcy drogi i uzyskać informację o tym czy zjazd jest legalny a jeżeli nie to czy w przyszłości może być zalegalizowany. Dowód w tym zakresie powinien być przeprowadzony, gdyż z akt sprawy sądowej wynikało, że zjazd przy przebudowie drogi publicznej został przez zarządcę zlikwidowany. To, że oględziny potwierdziły zlikwidowanie skarpy oraz rowu, zdaniem skarżącej, wcale nie oznacza, że nielegalny zjazd z drogi publicznej jest lub będzie kiedykolwiek prawnie możliwy. W niniejszej sprawie nie można przyjąć, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, albowiem zjazd z drogi gminnej na drogę konieczną jest nielegalny i został wykonany jako samowola budowlana. Zdaniem skarżącej nie można również zgodzić się z organami obu instancji w kwestii ustaleń dotyczących możliwości doprowadzenia infrastruktury technicznej. Skarżąca podniosła, że służebność drogi koniecznej ustanowiona na działce nr [...] jest służebnością drogową, a nie służebnością dotycząca możliwości przeprowadzenia przez tę działkę infrastruktury technicznej związanej z doprowadzeniem mediów do działki nr [...] Zdaniem skarżącej uzgodnienie warunków przyłączenia do sieci energetycznej wydane przez PGE stoi w oczywistej sprzeczności z zakresem ustanowionej służebności. Przyłącze energetyczne nie może być wykonane inaczej niż przez działkę nr [...]. Skarżąca wywiodła, że ustanowienie służebności drogi koniecznej zobowiązuje stronę służebną do umożliwienia tylko i wyłącznie do przejazdu. Służebność drogi koniecznej nie uprawnia do żądania znoszenia przez właściciela nieruchomości nr [...] posadowienia infrastruktury technicznej. Końcowo skarżąca wywiodła, że skoro zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, istnieje zakaz dotyczący budowy oraz lokalizowania obiektów budowlanych na terenie Parku Krajobrazowego, to Dyrektor Parku Krajobrazowego Puszczy K. powinien być stroną niniejszego postępowania. Udział Dyrektora w niniejszym postępowaniu uzasadniony jest także możliwością naruszenia przez planowaną inwestycję przepisów rozporządzenia Wojewody P. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego Puszczy K.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja poprzedzająca jej wydanie nie naruszają przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jego wynik, ani przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa).

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja na podstawie której ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, z niezbędną infrastrukturą techniczną, w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, na działce nr ewid. gr. [...], w obr. geod. S., gm. W.

W myśl przepisu art. 59 ust. 1 ustawy, w przypadku braku planu miejscowego, zmiana sposobu zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzgodnieniu z organami wskazanymi w przepisie art. 53 ust. 4 (art. 60 ust. 1 ustawy). Stosownie do przepisu art. 64 ustawy, do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 ustawy, dotyczące lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

2) teren ma dostęp do drogi publicznej,

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc,

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Skoro treść decyzji ustalającej warunki zabudowy determinują przepisy prawa, to stwierdzić należy, że decyzja tego rodzaju nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem – decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi – ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej – art. 56 ustawy (vide: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2005, wyd. 2, s. 453).

Określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 dokonane zostało w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie), wydanym na postawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy. Stosownie do przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. W ust. 2 § 3 mowa jest o tym, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów. Treść decyzji o warunkach zabudowy powinna zawierać elementy określone w mającym odpowiednie zastosowanie przepisie art. 54 ustawy, czyli powinna określać: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

W sprawie niniejszej organy administracyjne zobligowane były do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, albowiem planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji organ sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa ww. regulacji. W ocenie Sądu granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone prawidłowo z zachowaniem odległości wskazanych w § 3 ust. 2 rozporządzenia i wymaganych wskaźników. W sposób zgodny z treścią § 4 - 8 omawianego rozporządzenia przyjęto też na przedmiotowej działce obowiązującą linię zamierzonej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi tej elewacji jej gzymsu lub attyki, wysokość w kalenicy dachu oraz rodzaj i geometrię dachu. Jak wynika z przeprowadzonej analizy na poddanym analizie obszarze istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa zagrodowa. Zdaniem Sądu planowana inwestycja nie spowoduje zmiany istniejącego rodzaju zabudowy. W świetle powyższego stwierdzić należy, że projektowane przedsięwzięcie nie stanowi naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa oraz naruszenia funkcji kontynuacji zabudowy terenu. Nadto Sąd oceniając zgodność zaskarżonej decyzji z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy uznał, że spełnione zostały w rozpoznawanej sprawie pozostałe warunki dopuszczalności tej decyzji zawarte w pkt 2 – 5.

Legalności kwestionowanej decyzji nie podważają zarzuty skargi. Zasadniczy zarzut skargi dotyczy braku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Zarzut ten, zdaniem Sądu, nie jest zarzutem uzasadnionym. Pojęcie "dostępu do drogi publicznej" użyte w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy jest zdefiniowane w art. 2 pkt 14 ustawy, przez który należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z powyższego wynika, że pośredni dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej może być wykonywany albo poprzez drogę wewnętrzną - o ile teren inwestycji przylega do tej drogi, albo poprzez inną nieruchomość obciążoną służebnością gruntową na rzecz terenu inwestycji. Z akt sprawy niniejszej wynika, że postanowieniem Sadu Rejonowego w B. z dnia [...] października 2014 r. wydanym w sprawie [...] ustanowiono na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości nr geod. [...] służebność drogi koniecznej na nieruchomości oznaczonej nr geod. [...]. Istotnie z opinii biegłego, wypowiadającego się w przedmiotowej sprawie sądowej dotyczącej drogi koniecznej, wynika że na dojeździe do działki [...] znajduje się rów i skarpa, jednakże po ich zlikwidowaniu dojazd będzie możliwy. Organ pierwszej instancji ustalił, że fizycznie zjazd na działkę nr ewid. [...] jest możliwy. Nadto ustalono, ze na działce nr [...] zbudowany już został budynek do którego dojazd odbywa się przez działkę nr [...]. Słuszne, zdaniem Sądu, jest stanowisko Kolegium że kwestia legalności i prawidłowej konstrukcji zjazdu nie może stanowić przedmiotu niniejszej sprawy. W najnowszym orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym konieczna dla ustalenia warunków zabudowy przesłanka dostępu do drogi publicznej wypełniona jest nie tylko wówczas, gdy zjazd już istnieje, ale również wtedy, gdy w stanie faktycznym sprawy istnieje potencjalna możliwość wykonania zjazdu (por. wyroki NSA: z 12 kwietnia 2011 r., II OSK 634/10 i z 20 marca 2012 r., II OSK 10/11 oraz z 19 marca 2013 r., II OSK 2208/11). Z okoliczności faktycznych sprawy niniejszej wynika, że komunikacja działki [...] z drogą publiczną jest zapewniona prawnie na skutek służebności drogi koniecznej przez działkę nr [...] oraz faktycznie o czym świadczy fakt skomunikowania działki nr [...] z drogą publiczną poprzez drogę konieczną na działce [...].

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący braku spełnienia przesłanki wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy - istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W ocenie Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że przesłanka ta została spełniona. Celem tego przepisu jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy bądź to od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu lub zagwarantowania, że powstanie takie uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Celem tego przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Dlatego, jeżeli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług - jak stanowi art. 61 ust. 5 ustawy (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004, s. 506). Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy - co w ocenie Sądu - nie jest równoznaczne z obowiązkiem legitymowania się taką umową już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. W sprawie niniejszej gestor sieci elektrycznej PGE Dystrybucja potwierdził, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Wobec powyższego uznać należy, że ze zgromadzonego materiału wynika iż warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 ustawy został spełniony.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący nieuznania za stronę niniejszego postępowania Dyrektora Parku Krajobrazowego Puszczy K. Zdaniem skarżącej legitymacja tego podmiotu wynika z treści art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody a także uzasadniona jest przepisami rozporządzenia Wojewody P. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego Puszczy K. W sprawie niniejszej organ pierwszej instancji zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. o uzgodnienie planowanego przedsięwzięcia w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. RDOŚ pozytywnie uzgodnił planowaną inwestycję. Nadto podać należy, że postanowienia planu ochrony parku krajobrazowego nie stanowią przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r., poz. 2134 ze zm.), plan ochrony dla parku krajobrazowego zawiera ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych. Wobec powyższego, uchwalony Plan Ochrony Parku Krajobrazowego zawiera ustalenia wiążące jedynie przy sporządzaniu dokumentów planistycznych nie zaś przy podejmowaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy. W tej sytuacji wskazane przez skarżącą zapisy Planu, dotyczące ograniczeń w lokalizowaniu nowych obiektów budowlanych nie mogły stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Wobec niepotwierdzenia zarzutów skargi należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).