Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 158/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 138 par. 1  pkt 2, 105
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi B. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 listopada 2021 r., znak: [...] o umorzeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez B. U., zwaną dalej skarżącą, decyzją z dnia 19 listopada 2021 r., znak: SKO-NP-4115-642/21, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych), uchyliło decyzję Wójta Gminy Ł z dnia 8 września 2021 r. o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką J. K.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 8 września 2021 r., znak: [...], Wójt Gminy Ł orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką J. K.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji, po przytoczeniu treści art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazał, że 27 lipca 2021 r. do ośrodka pomocy społecznej wpłynął wniosek skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką J. K.

Organ ustalił, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 682 oraz z 2018 r. poz. 950) na skarżącej ciąży obowiązek alimentacyjny względem matki J. K. W dniu 17 sierpnia 2021 r. pracownik socjalny podjął czynności zmierzającej do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, jednak na miejscu nie zastano skarżącej. W następnym dniu skarżąca skontaktowała się z organem, informując, że od 15 sierpnia 2021 r. przebywa u brata w Szwecji. Wyjaśniła, że opiekę nad matką przejęła siostra M. K.

W ocenie organu pierwszej instancji w obecnej sytuacji nie można było przyjąć, że skarżąca stale i nieprzerwanie sprawuje osobistą opiekę nad niepełnosprawną matką, opieka ta nie wyczerpuje bowiem zakresu opieki wymaganej dla świadczenia pielęgnacyjnego. Organ dodał, że posiadanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego uzależnione jest również od kryterium wieku niepełnosprawności, określonym w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ ustalił również, że i ta przesłanka nie została spełniona, bowiem na podstawie posiadanego orzeczenia z dnia 17 sierpnia 2016 r., znak: [...] - daty niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, tj. J. K. nie da się ustalić.

Organ pierwszej instancji podkreślił, że kwestia przyznania świadczenia pielęgnacyjnego została ściśle określona w powyżej wskazanych przepisach prawa. Dlatego też nie ma możliwości przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wydanie kwestionowanej decyzji poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych z pominięciem okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13 został on uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez co narusza to art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje ogólna zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Zgodnie z nią, przypadki zmiany, uchylenia albo stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych muszą wynikać wprost z Kodeksu postępowania administracyjnego lub z przepisów szczególnych, do których Kodeks ten odsyła. Natomiast fakt, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja oznacza, że sprawa nią objęta nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. Domniemanie ważności takiej decyzji może być obalone tylko w trybie określonym w przepisach procedury administracyjnej. Naruszenie tej reguły przez ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy pociąga za sobą sankcję nieważności wydanego w tych warunkach rozstrzygnięcia - na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Przepis ten gwarantuje bowiem trwałość decyzji administracyjnej i ma zastosowanie w przypadku, gdy istnieje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy rozstrzyganej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Przy czym, to nie treść wniosku, lecz to co zostało objęte treścią rozstrzygnięcia organu w decyzji administracyjnej określa jej tożsamość. Zatem dla stwierdzenia czy rozstrzygana sprawa została już uprzednio załatwiona inną decyzją ostateczną, kluczowe znaczenie ma stwierdzenie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej (res iudicata) tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a nadto tylko między tymi samymi stronami.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, tego rodzaju sytuacja wystąpiła na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Wyjaśniło Kolegium, że w dniu 11 lutego 2020 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką J. K.

Decyzją z dnia 26 lutego 2020 r., znak: [...], organ pierwszej instancji orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z opieką nad matką J. K.

Decyzją z dnia 15 kwietnia 2020 r., znak: SKO-NP-4115-76/20, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia 24 lipca 2020 r., znak: [...], Wójt Gminy Ł orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z opieką nad matką J. K.

Decyzją z dnia 9 września 2020 r., znak SKO-NP-4115-221/20, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 23 września 2020 r. i stała się ostateczna.

Następnie Kolegium wyjaśniło, że osoba wymagająca opieki J. K. legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w N z dnia 17 sierpnia 2016 r., znak: [...], o znacznym stopniem niepełnosprawności na stałe. Z przedłożonego orzeczenia Powiatowego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w N z dnia 17 sierpnia 2016 r., znak [...] wynika, że J. K. została zaliczona do grona osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności na stałe. Przy czym momentu powstania u ww. niepełnosprawności nie da się ustalić, a ustalony znaczny stopień niepełnosprawności istnieje od 7 lipca 2016 r. Skarżąca (rozwiedziona) zamieszkuje z matką J. K. (wdową), która jest osobą niepełnosprawną, niezdolną do samodzielnej egzystencji. Skarżąca zrezygnowała z pracy zawodowej aby poświęcić się całkowicie opiece nad swoją matką. Ww., w okresie od 2 października 2017 r. do 1 marca 2018 r. odbywała staż, a następnie była zatrudniona w M Hurtownia [...] Z. W. w N. Zatrudnienie skarżącej w ww. firmie ustało w dniu 3 maja 2019 r., tj. z upływem czasu, na który umowa była zawarta (art. 30 § 1 pkt 4 Kodeksu Pracy). Zgodnie z zaświadczeniem Powiatowego Urzędu Pracy w N skarżąca od 7 maja 2019 r. jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna (od 3 listopada 2019 r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych). Natomiast J. K. jest osobą niepełnosprawną, z ograniczoną możliwością poruszania się, przygotowywania posiłków, ubierania się, wymaga pomocy w codziennym funkcjonowaniu ze względu na postępującą chorobę Parkinsona oraz pozostałe schorzenia (choroba nadciśnieniowa, niewydolność krążeniowa, uszkodzenie wątroby, przewlekłe zapalenie płuc).

Z oświadczeń z dnia 12 czerwca 2020 r. osoby sprawującej opiekę jak i osoby wymagającej opieki - złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń - wynika, że skarżąca sprawuje całodobową opiekę nad matką, pomagając jej w ubieraniu się, kąpieli, doprowadzaniu do toalety, podawaniu posiłków. Ponadto skarżąca - jak podaje wykonuje takie czynności jak: gotowanie, sprzątanie, robienie zakupów. W aktach sprawy zalega również oświadczenie J. K. z dnia 18 czerwca 2020 r., z treści którego wynika, że oprócz skarżącej osobami zobowiązanymi do alimentacji względem niej są jej dzieci, a to: S. K., Z. S., J. K., P. K., M. S., A. K., M. K. Z kolei z oświadczeń ww. osób wynika, że nie mogą sprawować opieki nad niepełnosprawną matką z uwagi na wykonywanie pracy zawodowej i innego miejsca zamieszkania.

Jak podało Kolegium w niezmienionych okolicznościach skarżąca w dniu 27 lipca 2021 r. wystąpiła z kolejnym wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad matką, a wniosek ten został rozpatrzony przez organ pierwszej instancji ww. decyzją z dnia 8 września 2021 r., znak: [...], o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką J. K. Tymczasem wniosek skarżącej z dnia 11 lutego 2020 r. dotyczył również świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką J. K. i związanego z tym niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia.

Niewątpliwie zatem w sprawie, zdaniem Kolegium, występuje tożsamość podmiotowa. Podobnie rzecz się ma z tożsamością podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Skarżąca wystąpiła o świadczenie pielęgnacyjne jako spokrewniona w pierwszym stopniu. Jej sytuację prawną regulowały poprzednio i regulują obecnie przepisy art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, których brzmienie nie uległo zmianie w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej. Z uwagi na powyższą regulację prawną faktami prawotwórczymi w przypadku odwołującej są: spokrewnienie w pierwszym stopniu, rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki, sprawowanie tej opieki, legitymowanie się przez podopiecznego określonym stopniem niepełnosprawności.

W konsekwencji w zaistniałym stanie rzeczy brak było podstawy do rozpoznania przez organ pierwszej instancji po raz kolejny tożsamego żądania strony i wydania w dniu 8 września 2021 r., znak: [...], decyzji rozstrzygającej tę samą sprawę co do jej istoty. Tożsamość żądania skarżącej przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy, winna była prowadzić do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku strony z dnia 27 lipca 2021 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, nie zaś - jak to uczynił organ pierwszej instancji - do rozpoznania tego wniosku i po raz kolejny rozstrzygnięcia tej samej sprawy co do jej istoty, tj. wydania decyzji orzekającej o odmowie przyznania odwołującej świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec powyższego - skoro, jak zostało wskazane powyżej, brak było w istocie podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego zmierzającego do rozstrzygnięcia tożsamej sprawy administracyjnej, należało orzec o usunięciu z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji z dnia 8 września 2022 r. umorzeniu zakończonego wydaniem tej decyzji postępowania pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła Kolegium, zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § i pkt 2 k.p.a. przez bezzasadne uznanie, że wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie oraz niedopuszczalny był ponowny wniosek skarżącej o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną J. K. i niezasadne uchylenie decyzji znak z dnia 8 września 2021 r. nr [...] oraz umorzenie postępowania organu pierwszej instancji z uwagi na tożsamość toczących się już spraw w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną J. K.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że wszczęcie postępowania przez organ administracji publicznej w sprawie, która została już wcześniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną, narusza zasadę trwałości decyzji wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. oraz pewność obrotu prawnego. Warunkiem sine qua non wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem ostatecznej decyzji oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Tożsamość ta będzie istniała wówczas, gdy: występują te same podmioty w sprawie, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego, a do tego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

W przedmiotowej sprawie zdaniem strony skarżącej nie wystąpiła jedna z przesłanek ustawowych opisanych w art. 61a k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a., a mianowicie przeszkoda przedmiotowa dotycząca tego samego przedmiotu oraz stanu faktycznego. Po pierwsze, skarżąca w złożonym wniosku ubiegała się o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego od lipca 2021 r., a wcześniej złożony wniosek obejmował okres co najmniej od lutego 2020 r., co oznacza że odmienne są czasookresy tych wniosków. Po drugie, upływ czasu spowodował, że zmienił się stan faktyczny oraz prawny w sprawie, a mianowicie sądy administracyjne jak również jednostki samorządowe przyznające świadczenia rodzinne zaczęły respektować kluczowy w przedmiotowej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 38/13 z dnia 21 października 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie na skutek kontroli została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, którą uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Ustalając kompetencję organu odwoławczego do uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania administracyjnego pierwszej instancji w danej sprawie, przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie określa przesłanek podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Niemniej jednak, ograniczenie swobody organu odwoławczego w wyborze zakończenia postępowania odwoławczego wydaniem decyzji określonej w art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. związane jest z naruszeniem przepisów prawa przez organ pierwszej instancji i związaną z tym wadliwością wydanej przez ten organ decyzji oraz z przesłanką umorzenia postępowania,

o jakiej mowa w art. 105 § 1 k.p.a.

Artykuł 105 § 1 k.p.a. dotyczy sytuacji, gdy postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wówczas wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość czyli brak przedmiotu sprawy administracyjnej oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przyjąć zatem należy, że bezprzedmiotowość postępowania wystąpi w przypadku, gdy w danej sprawie zostało podjęte ostateczne rozstrzygnięcie. Sprawa administracyjna musi mieć bowiem charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata), bowiem dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Dopiero eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy.

Mając powyższe na uwadze zgodzić się należało ze stanowiskiem Kolegium, że w sprawie wystąpiła tożsamość przedmiotowa i podmiotowa. Podobnie rzecz się ma z tożsamością podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Skoro skarżąca wystąpiła o świadczenie pielęgnacyjne, jako spokrewniona w pierwszym stopniu, a jej sytuację. prawną regulowały poprzednio i regulują obecnie przepisy art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.), których brzmienie nie uległo zmianie w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej, to z uwagi na powyższą regulację prawną faktami prawotwórczymi w przypadku skarżącej są istotnie: spokrewnienie w pierwszym stopniu, rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki, sprawowanie tej opieki, legitymowanie się przez podopiecznego określonym stopniem niepełnosprawności.

W konsekwencji w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym brak było podstawy do rozpoznania przez organ pierwszej instancji po raz kolejny tożsamego żądania skarżącej i wydania w dniu 8 września 2021 r., decyzji, znak: [...], rozstrzygającej tę samą sprawę co do jej istoty. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sprawa została uprzednio rozstrzygnięta ostatecznie, bowiem Kolegium, decyzją z dnia 9 września 2020 r., znak: SKO-NP.-4115-221/20, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącej żądanego świadczenia pielęgnacyjnego. Tożsamość zatem żądania skarżącej przy niezmienionym, podkreślić należy, stanie faktycznym i prawnym sprawy, winna była prowadzić, jak trafnie podniosło Kolegium, do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku strony z dnia 27 lipca 2021 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, nie zaś - jak to uczynił organ pierwszej instancji - do rozpoznania tego wniosku i po raz kolejny rozstrzygnięcia tej samej sprawy co do jej istoty, tj. wydania decyzji orzekającej o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec powyższego - skoro, jak zostało wskazane powyżej, brak było w istocie podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego zmierzającego do rozstrzygnięcia tożsamej sprawy administracyjnej, Kolegium władne było do usunięcia z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji z dnia 8 września 2022 r. i umorzenia zakończonego wydaniem tej decyzji postępowania administracyjnego w pierwszej instancji.

W ocenie więc Sądu Kolegium nie naruszyło przepisów postępowania w stopniu skutkującym uchyleniem kontrolowanej decyzji. Mogło więc skorzystać ze swych kompetencji przyznanych art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skarga nie mogła więc wywrzeć zamierzonego skutku. Niewątpliwie bowiem, w ocenie Sądu zachodziła tożsamość podmiotowa, jak i przedmiotowa w sprawie. Dotyczyły one tego samego stanu prawnego, w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Okoliczność respektowania przez organy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, nie jest kwestią związaną ze zmianą stanu prawnego, czy zmianą regulacji prawnej, lecz kwestią związana z prawidłową, czy też właściwą wykładnią niezmienionego prawa i jego stosowania.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), jak w sentencji wyroku.