Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 343/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 36 ust. 1 i 3, art. 37, art. 38
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 549 art. 59 ust. 3, art. 59 ust. 7
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej,  zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr  814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1)
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 227 poz 69 art. 25
law: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu  Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich  oraz zasady wzajemnej zgodności.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski sędzia WSA Andrzej Brzuzy (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" , nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 200 zł (dwieście złotych) na rzecz J. W., tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzją z "[...]", nr "[...]" Dyrektor "[...]" Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa "[...]" (dalej jako: "Dyrektor OR ARiMR", "organ II instancji", "organ", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w "[...]" (dalej jako: "Kierownik BP ARiMR", "organ I instancji", "organ") z "[...]", nr "[...]", którą odmówiono J. W. (dalej jako: "strona", "skarżąca", "wnioskodawczyni") przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020.

Jak wynika z przekazanych przez organ II instancji akt administracyjnych sprawy (dalej jako: "akta sprawy"), 21 maja 2020 r. skarżąca skierowała do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w "[...]" wniosek o przyznanie następujących płatności na rok 2020: Jednolitej Płatność Obszarowej (JPO), Płatności za zazielenienie, Płatności redystrybucyjnej, Płatności do bydła, Płatności do krów. Na skutek złożonego wniosku 3 grudnia 2020 r. Powiatowy Inspektor Weterynarii (dalej jako: "PIW") podjął próbę przeprowadzenia kontroli w gospodarstwie rolnym strony w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania ww. pomocy. Jak wynika z Raportu z czynności kontrolnych w zakresie wymogów wzajemnej zgodności (nr "[...]", dalej jako: "Raport z czynności kontrolnych") jej przeprowadzenie zostało uniemożliwione przez skarżącą, z uwagi na sytuację epidemiologiczną i związanym z nią strachem przed zakażeniem SARS CoV-2. Decyzją z "[...]", nr "[...]" Kierownik BP ARiMR odmówił przyznania skarżącej na rok 2020: Jednolitej Płatności Obszarowej, Płatności za zazielenienie, Płatności redystrybucyjnej, Płatności do bydła i Płatności do krów. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że 3 grudnia 2020 r. PIW podjął u strony próbę przeprowadzenia kontroli na miejscu. Dodał jednocześnie, że przeprowadzenie tej kontroli zostało uniemożliwione, co potwierdza Raport z czynności kontrolnych, w którym jako powód odmowy skarżąca podała strach przed zarażeniem się wirusem SARS CoV-2. Dodał ponadto, że strona została poinformowana przez PIW o możliwości utraty wnioskowanej płatności na 2020 r. Jako podstawę do odmowy wskazano art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013, który stwierdza, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest odrzucany, jeżeli beneficjent lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności.

W odwołaniu z 26 stycznia 2021 r. od powyższej decyzji strona wniosła o jej "wycofanie" oraz o ponowne przeprowadzenie w gospodarstwie rolnym kontroli przez PIW, z udziałem jej syna, który posiada stosowne upoważnienie. Strona wyjaśniła również, że jej postawa podyktowana była uzasadnioną obawą o stan zdrowia wywołaną strachem przed zakażeniem wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na podeszły wiek i stan po przebytej operacji "[...]", skarżąca znajduje się w grupie wysokiego ryzyka śmierci w przypadku zakażenia. Dodała też, że w miesiącach listopad, grudzień 2020 r. powiat "[...]" posiadał wysoki wskaźnik zachorowalności, dlatego też zmuszona była do ograniczenia wszelkich spotkań. Dodatkowo wskazała, że PIW nie udzielił jej informacji o tym, że kontrola miała być przeprowadzona na zlecenie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "ARiMR", "Agencja"), jak również o konsekwencjach uniemożliwienia dokonania kontroli. Była przekonana, że odmowa dotyczy jedynie przesunięcia jej na inny termin. Zdaniem skarżącej dodatkowym utrudnieniem w zrozumieniu sytuacji, był fakt, że wszelkie informacje przekazano jej podczas rozmowy telefonicznej a nie na piśmie.

Decyzją z "[...]" Dyrektor OR ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie podkreślił "niezwykle doniosłe znaczenie kontroli dla skutecznego funkcjonowania systemu płatności w całej Unii Europejskiej". Wskazał też, że stanowi ona gwarancję rzetelnego wydatkowania wspólnotowych środków budżetowych przeznaczonych na finansowanie tego instrumentu wsparcia dochodowego producentów rolnych. Dopiero po zakończeniu dokonania procedury kontrolnej można wydać decyzje dotyczące płatności. Kontrola na miejscu polega przede wszystkim na sprawdzeniu zgodności danych podanych we wniosku o przyznanie płatności ze stanem faktycznym w gospodarstwie i przestrzegania zasad dobrej kultury rolnej. Na poparcie swojego stanowiska powołał szereg przepisów prawa krajowego (art. 3 ust. 1-3, art. 36, art. 38 ust. 1 i ust. 2, art. 39 ust. 1 ustawy z 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1312, ze zm., dalej jako: "ustawa o płatnościach bezpośrednich") oraz prawa unijnego (art. 59 ust. 1 i ust. 7, art. 74 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94. (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE. L 347/549 z 20 grudnia 2013 r., dalej jako: "rozporządzenie nr 1306/2013", art. 33 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE. L 227/69 z 31 lipca 2014 r., dalej jako: "rozporządzenie nr 809/2014"), które zobowiązują organ do przeprowadzenia kontroli oraz zawierają regulacje dotyczące sposobu, warunków jej przeprowadzania. Organ II instancji podał także, że gospodarstwo rolne skarżącej zostało wytypowane do kontroli na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności w obszarze IRZ (Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt). Z ustaleń końcowych Raportu z czynności kontrolnych z 3 grudnia 2020 r. wynika, że kontrolerzy PIW podjęli nieskuteczną próbę przeprowadzenia kontroli, z powodu braku zgody strony ze względu na sytuację epidemiologiczną związaną z występowaniem na terenie Polski wirusa SARS-CoV-2. Organ odwoławczy wskazał również, że podczas jednej z rozmów telefonicznych strona została pouczona o konsekwencjach uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli, czyli o odmowie przyznania płatności. Podkreślił jednocześnie, że zatwierdzając złożony 21 maja 2020 r., za pośrednictwem platformy eWniosekPlus wniosek, strona zobowiązała się do umożliwienia przeprowadzenia kontroli we własnym gospodarstwie rolnym. W sekcji VIII – Oświadczenia i zobowiązania, wskazano, że producent rolny zobowiązuje się do umożliwienia wstępu osobom upoważnionym do wykonywania czynności kontrolnych na terenie jego gospodarstwa rolnego oraz do okazania dokumentów potwierdzających dane zawarte we wniosku o przyznanie płatności a także zapewnienia niezbędnej pomocy przy wykonywaniu czynności kontrolnych. Dyrektor OR ARiMR stwierdził również, że w świetle art. 59 ust. 7 rozporządzenia nr 1306/2013 wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest odrzucany, jeżeli beneficjent lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organ odwoławczy podał, że nie neguje okoliczności, iż strona ze względu na swój stan zdrowia i panującą w kraju sytuację epidemiologiczną mogła obawiać się osobistego spotkania z inspektorami wykonującymi kontrolę, jednakże skarżąca od 18 września 2007r. posiada pełnomocnika w osobie własnego syna (k. 4 akt sprawy), który mógł ją reprezentować podczas przeprowadzania czynności kontrolnych. Możliwość taką strona wskazała dopiero w odwołaniu. Zdaniem organu składając wniosek w aplikacji eWniosekPlus skarżąca potwierdziła też prawidłowość zawartych w nim danych oraz oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej nim objętych. Organ II instancji dodał też, że strona niejednokrotnie ubiegała się o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, więc z pewnością była zorientowana w przepisach regulujących przyznawanie tej pomocy oraz ich zmianach, między innymi dotyczących odmowy przyznania płatności w przypadku uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli. Powołując się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako: "NSA") z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 205/20 (wyroki dostępne na stronie internetowej - orzeczenia.nsa.gov.pl.), Dyrektor OR ARiMR ponownie podkreślił, że beneficjenci zostali zobowiązani do spełnienia szeregu warunków dotyczących przyznawanych dopłat rolniczych, w tym umożliwienia przeprowadzenia kontroli realizacji zaciągniętych zobowiązań na miejscu prowadzonej działalności rolniczej (kontrola na miejscu). Nie może zatem podmiot, który otrzymał lub ubiega się o przyznanie płatności dokonywać czynności lub zaniechań pożądanych czynności, uniemożliwiając w ten sposób przeprowadzenie skutecznej kontroli, sprawdzenie stanu faktycznego związanego z zaciągniętymi zobowiązaniami. Przy czym podczas wykonywania czynności kontrolnych strona nie musiała być obecna razem z pełnomocnikiem, wystarczyła obecność jednej z tych osób. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ II instancji uznał za usprawiedliwioną odmowę przyznania płatności rolniczej w przypadku uniemożliwienia skontrolowania działań rolnika. W pełni potwierdził prawidłowość ustaleń i oceny dokonanej przez Kierownika BP ARiMR, decydujących o treści zaskarżonej w odwołaniu decyzji.

W skardze z 25 marca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania sądowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 w związku z art. 77 §1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm., dalej jako: "K.p.a."), poprzez dowolne i niepoparte w materiale dowodowym ustalenie, że skarżąca uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli, niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie,

2. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 59 ust. 7 rozporządzenia nr 1306/2013, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżąca podniosła, że ustalenia dokonane przez organ w niniejszej sprawie zapadły bez jakiegokolwiek postępowania dowodowego a jedynie na podstawie dowolnych wniosków osoby sporządzającej raport z czynności kontrolnych. Zakwestionowała też okoliczność podjęcia przez ARiMR próby kontroli na miejscu w jej gospodarstwie, poza rozmową telefoniczną, podczas której PIW zawiadomił ją o tejże kontroli. Osobą kontaktującą się ze skarżącą był Inspektor Weterynarii, którego tożsamości oraz upoważnienia do kontroli, a także posiadania wymaganej legitymacji nie mogła zweryfikować. Odmawiając kontroli była przekonana, że zostanie ona przeprowadzona w innym terminie. Skarżąca podała, że po rozmowie telefonicznej nie podjęto żadnych innych czynności w celu przeprowadzenia kontroli w gospodarstwie. Jedyne co uczynił organ, to sporządzenie i przekazanie Raportu z czynności kontrolnych, który zdaniem skarżącej zawiera nieprawdziwą informację o odmowie wpuszczenia osób kontrolujących do gospodarstwa ze względu na sytuację epidemiologiczną. W ocenie strony jednorazowe połączenie telefoniczne nie jest wystarczające do ustalenia, że nie wpuściła ona kontrolerów do gospodarstwa, co niesłusznie zostało uznane przez organ odwoławczy za uniemożliwienie sprawdzenia jej działań jako osoby wnioskującej o przyznanie płatności pod kątem wzajemnej zgodności. Skarżąca dodatkowo podniosła, że kontrola na miejscu mogła zostać przeprowadzona pod jej nieobecność, o czym nie została poinformowana. Organ natomiast nie podjął żadnych czynności o charakterze inspekcji terenowej. Nie wykazał też jakoby jej zachowanie uniemożliwiło przeprowadzenie kontroli na miejscu oraz, że nie wykazała się należytą starannością oczekiwaną od beneficjenta środków. Oświadczenia składane przez skarżącą podczas rozmowy telefonicznej nie miały na celu uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli, a jedynie stanowiły usprawiedliwienie braku możliwości uczestniczenia w kontroli między innymi ze względu na stan zdrowia i sytuacje epidemiczną.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyraził zgodę na skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Organ wyraził przekonanie, że zarówno w odwołaniu jak i w skardze skarżąca potwierdza odmowę przeprowadzenia kontroli w swoim gospodarstwie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 §2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Uchylenie zaskarżonego aktu następuje w szczególności w przypadku, gdy narusza on przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 §1 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.).

Na wstępie należ zauważyć, że skarżąca pismem z 12 maja 2021 r. zwróciła się z wnioskiem o przeprowadzenie rozprawy. Sąd przedmiotowego wniosku nie uwzględnił.

W ocenie Sądu płaszczyzna i istota sporu w niniejszej sprawie związana jest z tym, czy organy obu instancji, w ustalonym stanie faktycznym miały prawo na podstawie art. 59 ust. 7 rozporządzenia nr 1306/2013 - do odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020.

Zgodnie z art. 59 ust. 7 rozporządzenia nr 1306/2013, wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest odrzucany, jeżeli beneficjent lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności.

Według art. 25 rozporządzenia nr 809/2014, kontrole na miejscu mogą zostać zapowiedziane, pod warunkiem że nie koliduje to z ich celem lub skutecznością. Zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum i nie przekracza 14 dni. Jednakże w przypadku kontroli na miejscu odnoszących się do wniosków o przyznanie pomocy z związanej z produkcją zwierząt gospodarskich lub wniosków o płatność w ramach środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą, zapowiedzenie nie przekracza 48 godzin, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków. Ponadto jeżeli prawodawstwo stosowane do aktów i norm dotyczących zasady wzajemnej zgodności wymaga, aby kontrole na miejscu miały niezapowiedziany charakter, wymienione zasady mają również zastosowanie w przypadku kontroli na miejscu przeprowadzanych pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności.

Jak stwierdza art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, w postępowaniach w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przepis art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich mówi, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W myśl art. 36 ust. 1 i 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich, Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej. Prezes Agencji może powierzyć przeprowadzanie kontroli, o których mowa w ust. 1, jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi, określonymi na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 1.

Z treści art. 37 ust. 1-4 ustawy o płatnościach bezpośrednich wynika, iż czynności kontrolne w ramach kontroli na miejscu określonej w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, przeprowadzanej przez Agencję, są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji. Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie osoby upoważnionej do wykonywania czynności kontrolnych, miejsce i zakres oraz podstawę prawną do ich wykonywania. Przed przystąpieniem do czynności kontrolnych osoba upoważniona do ich wykonywania jest obowiązana okazać imienne upoważnienie rolnikowi, jeżeli jest on obecny podczas kontroli. Czynności kontrolne mogą być wykonywane podczas nieobecności rolnika także wówczas, gdy rolnik został zawiadomiony o kontroli zgodnie z art. 25 rozporządzenia nr 809/2014.

Przepis art. 38 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 5, ust. 6 i ust. 7 ustawy o płatnościach bezpośrednich stwierdza, że powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę rolnika, jako organ kontroli, o którym mowa w art. 67 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 809/2014, jest właściwy do przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu przestrzegania wymogów wskazanych w załączniku II do rozporządzenia nr 1306/2013, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 13. Czynności kontrolne w ramach kontroli na miejscu, o której mowa w ust. 1, zwanej dalej "kontrolą wymogów", są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez powiatowego lekarza weterynarii, o którym mowa w ust. 1. Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera wskazanie osoby upoważnionej do wykonywania czynności kontrolnych, miejsce i zakres tych czynności oraz podstawę prawną do ich wykonywania. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na położenie siedziby stada:

1) wykonuje czynności kontrolne w ramach kontroli wymogów w miejscu, zakresie i terminie wskazanych w upoważnieniu;

2) sporządza protokół wykonania czynności kontrolnych;

3) niezwłocznie przekazuje protokół, o którym mowa w pkt 2, powiatowemu lekarzowi weterynarii, o którym mowa w ust. 1.

Przed przystąpieniem do wykonania czynności kontrolnych w ramach kontroli wymogów osoba upoważniona do ich wykonania jest obowiązana okazać imienne upoważnienie do wykonania czynności kontrolnych rolnikowi, jeżeli jest on obecny podczas kontroli. Czynności kontrolne w ramach kontroli wymogów mogą być wykonywane podczas nieobecności rolnika także wówczas, gdy rolnik został zawiadomiony o kontroli zgodnie z art. 25 rozporządzenia nr 809/2014.

Mając na uwadze akta sprawy Sąd stwierdził bezspornie, że wnioskiem z 21 maja 2020 r. skarżąca zwróciła się do Kierownika BP ARiMR o przyznanie płatności na rok 2020 r. (k. 1/1-1/4 akt sprawy). Następnie PIW sporządził następujące dokumenty:

• Raport z czynności kontrolnych w zakresie wymogów wzajemnej zgodności z 3 grudnia 2020 r., nr "[...]" (k. 3/1 akt sprawy);

• Protokół z czynności kontrolnych w siedzibie stada – kontrola wykonana przez IW z 3 grudnia 2020 r., nr "[...]" (k. 3/1-3/3 akt sprawy);

• dokument IRZ-1 Kontrola w siedzibie stada, z 3 grudnia 2020 r., nr "[...]" (k. 3/4-3/11 akt sprawy);

• dokument IRZ-2 Kontrola przestrzegania wymogów wzajemnej zgodności – identyfikacja i rejestracja zwierząt, z 3 grudnia 2020 r., nr "[...]" (k. 3/12 akt sprawy);

• dokument IRZ-3 Kontrola w siedzibie stada – wymogi wzajemnej zgodności – zdrowie publiczne, zdrowie zwierząt i zdrowie roślin, z 3 grudnia 2020 r., nr "[...]" (k. 3/13-3/17 akt sprawy);

• dokument IRZ-4 Kontrola przestrzegania wymogów wzajemnej zgodności - zdrowie publiczne, zdrowie zwierząt i zdrowie roślin, z 7 grudnia 2020 r., nr "[...]" (k. 3/18 i k. 3/19 akt sprawy);

• dokument IRZ-7 Kontrola w siedzibie stada – wymogi wzajemnej zgodności – dobrostan zwierząt, z 3 grudnia 2020 r., nr "[...]" (k. 3/20-3/24 akt sprawy);

• dokument IRZ-8 Kontrola przestrzegania wymogów wzajemnej zgodności – dobrostan zwierząt, z 7 grudnia 2020 r., nr "[...]" (k. 3/25 i 3/26 akt sprawy).

Kierownik BP ARiMR decyzją z "[...]", nr "[...]" odmówił skarżącej na rok 2020: Jednolitej Płatności Obszarowej, Płatności za zazielenienie, Płatności redystrybucyjnej, Płatności do bydła i Płatności do krów. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że 3 grudnia 2020 r. PIW podjął u skarżącej próbę przeprowadzenia kontroli na miejscu. Dodał jednocześnie, że jej przeprowadzenie zostało uniemożliwione. Dodał też, że z czynności kontrolnych został sporządzony Raport, w którym jako powód odmowy skarżąca podała strach przed zarażeniem się wirusem SARS CoV-2. Podniósł ponadto, że strona została poinformowana przez PIW o możliwości utraty wnioskowanej płatności na rok 2020. Jako podstawę do odmowy wskazano art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013, który stwierdza, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest odrzucany, jeżeli beneficjent lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. W odwołaniu z 26 stycznia 2020 r. skarżąca wskazała, że 3 grudnia 2012 r. w rozmowie telefonicznej z przedstawicielem PIW odmówiła przeprowadzenia kontroli z uwagi na stan zdrowia i uzasadnioną obawą zarażenia się wirusem SARS CoV-2. Dodała też, że ma "[...]" lat i przebytą operację "[...]", co powoduje, że należy ona do grupy wysokiego ryzyka zgonu w przypadku zakażenia się tym wirusem. Podniosła też, że w listopadzie i grudniu 2020 r. powiat "[...]" był w czołówce wśród powiatów w Polsce, jeśli chodzi o wskaźnik zachorowań. Stwierdziła jednocześnie, że nie została poinformowana o skutkach przedmiotowej odmowy oraz o fakcie, że kontrola ma być przeprowadzona na zlecenie ARiMR. Zauważyła też, że była przekonana o ty, że odmowa powoduje jedynie przesunięcie terminu przeprowadzenia kontroli, gdy zmniejszy się wskaźnik zachorowalności w powiecie "[...]". Podkreśliła równocześnie, że całe nieporozumienie jest wynikiem telefonicznej formy przekazania informacji o kontroli. Wskazując przy tym, że podeszły wiek mógł spowodować, że skarżąca mogła nie zrozumieć wszystkich przekazanych informacji. Stwierdzając na końcu, iż gdyby przekazana informacja miała formę pisemną, skarżąca miałaby możliwość dokładnego zapoznania się z nią i podjęcia innej decyzji.

Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz przywołane wcześniej przepisy Sąd zważył co następuje. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przekazane Sądowi akta sprawy są niekompletne. Brakuje w nich upoważnień dla pracowników PIW, którzy 3 grudnia 2020 r. podjęli próbę przeprowadzenia u skarżącej kontroli na miejscu i ich podpisy widnieją na dokumentacji kontrolnej. Sąd nie ma więc pewności, że czynność ta (o kluczowym przecież znaczeniu dla sprawy), podjęta została przez uprawnione do tego osoby. Zważywszy w szczególności na treść art. 38 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, który wyraźnie stwierdza, iż - czynności kontrolne w ramach kontroli na miejscu, są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez powiatowego lekarza weterynarii (właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę rolnika). A przed przystąpieniem do czynności kontrolnych osoba upoważniona do ich wykonywania jest obowiązana okazać imienne upoważnienie rolnikowi, jeżeli jest on obecny podczas kontroli (art. 38 ust. 7 w zw. z art. 37 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich). Tym samym organ naruszył art. 54 § 2 P.p.s.a., który stwierdza, że organ (którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi), przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy.

Sąd zwrócił również uwagę na to, że zarówno organ I instancji, jak i skarżąca powołują się na bliżej niesprecyzowaną rozmowę telefoniczną, która miała miejsce 3 grudnia 2020 r. Strona wskazuje, iż w tej formie została poinformowana o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu. Potwierdza to również Kierownik BP ARiMR w stanowisku w sprawie odwołania od decyzji z "[...]" nr "[...]" (k. 9 akt sprawy), stwierdzając, iż: "Dnia 03-12-2020r. Powiatowy Inspektor Weterynarii powiadomił producenta telefonicznej o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu w zakresie wymogów wzajemnej zgodności. (...) Na tą okoliczność został sporządzony raport nr "[...]" (...).". W pierwszej kolejności należy podkreślić, że każde działanie dokonywane w ramach czynności służbowych winno być udokumentowane, np. w formie notatki służbowej, czy też innego dokumentu urzędowego. Tym bardziej, że dotyczy to kluczowej dla sprawy czynności (prawidłowego zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia u strony kontroli), a której uniemożliwienie w konsekwencji stało się podstawą do odmowy przyznania płatności w ramach sytemu wsparcia na rok 2020. W aktach sprawy Sąd takiego dokumentu nie znalazł. Również analiza ww. Raportu z czynności kontrolnych, na który powołuje się organ I instancji (k. 3/1 akt sprawy) nie potwierdza tej formy komunikacji ze skarżącą. W rubryce oznaczonej numerem 40 widnieje jedynie zapis "Rolnik odmówił wpuszczenia do gospodarstwa ze względu na sytuację epidemiologiczną". Zgodnie z treścią art. 25 rozporządzenia nr 809/2014, kontrole na miejscu mogą zostać zapowiedziane, pod warunkiem że nie koliduje to z ich celem lub skutecznością. Zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum i nie przekracza 14 dni. Jednakże w przypadku kontroli na miejscu odnoszących się do wniosków o przyznanie pomocy z związanej z produkcją zwierząt gospodarskich lub wniosków o płatność w ramach środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą, zapowiedzenie nie przekracza 48 godzin, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków. Ponadto, jeżeli prawodawstwo stosowane do aktów i norm dotyczących zasady wzajemnej zgodności wymaga, aby kontrole na miejscu miały niezapowiedziany charakter, wymienione zasady mają również zastosowanie w przypadku kontroli na miejscu przeprowadzanych pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności. Mając na uwadze treść ww. przepisu, co do zasady rolnik powinien być o kontroli zawiadomiony, pod warunkiem że nie koliduje to z jej celem lub skutecznością. Tych zastrzeżeń w aktach sprawy organy obu instancji nie podnosiły. Skoro więc zdecydowały o zawiadomieniu skarżącej o zamiarze przeprowadzenia kontroli i zwarzywszy na treść art. 38 ust. 7 ustawy o płatnościach bezpośrednich (czynności kontrolne mogą być wykonywane podczas nieobecności rolnika także wówczas, gdy rolnik został zawiadomiony o kontroli zgodnie z art. 25 rozporządzenia nr 809/2014), powinny postępować zgodnie z ww. art. 25, który wyraźnie wskazuje, że zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum i nie przekracza 14 dni. Jednakże w przypadku kontroli na miejscu odnoszących się do wniosków o przyznanie pomocy związanej z produkcją zwierząt gospodarskich lub wniosków o płatność w ramach środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą, zapowiedzenie nie przekracza 48 godzin, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków. Jeśli więc nie zachodzi przypadek kontroli na miejscu bez zawiadomienia, to minimalny czas na jej zapowiedzenie (w przypadku określonym w art. 25 tego rozporządzenia) powinien wynosić 48 godzin przed podjęciem czynności kontrolnych i nie powinien przekraczać 14 dni. Tymczasem z akt sprawy przedstawionych Sądowi, telefon zawiadamiający skarżącą o zamiarze przeprowadzenia kontroli został wykonany 3 grudnia 2020 r.. Co istotne też, tego samego dnia została podjęta próba przeprowadzenia kontroli oraz sporządzona została dokumentacja kontrolna: Raport z czynności kontrolnych w zakresie wymogów wzajemnej zgodności (k. 3/1 akt sprawy), Protokół z czynności kontrolnych w siedzibie stada – kontrola wykonana przez IW (k. 3/1-3/3 akt sprawy), dokument IRZ-1 Kontrola w siedzibie stada (k. 3/4-3/11 akt sprawy), dokument IRZ-2 Kontrola przestrzegania wymogów wzajemnej zgodności – identyfikacja i rejestracja zwierząt (k. 3/12 akt sprawy), dokument IRZ-3 Kontrola w siedzibie stada – wymogi wzajemnej zgodności – zdrowie publiczne, zdrowie zwierząt i zdrowie roślin (k. 3/13-3/17 akt sprawy), dokument IRZ-7 Kontrola w siedzibie stada – wymogi wzajemnej zgodności – dobrostan zwierząt (k. 3/20-3/24 akt sprawy). Na tej podstawie Kierownik BP ARiMR wydał negatywne dla skarżącej rozstrzygnięcie, wskazując jako powód uniemożliwienie przeprowadzenia 3 grudnia 2020 r. kontroli na miejscu. Nie uszło uwadze Sądu jednak to, że PIW sporządził Raport z czynności kontrolnych wraz z pozostałą dokumentacją, które nie miały miejsca w rzeczywistości. Kontrolerzy, co potwierdza analiza akt sprawy nie byli nawet na miejscu u skarżącej. Nie podjęli zatem żadnej próby rozpoczęcia czynności kontrolnych, bo z pewnością za taką próbę nie można uznać rozmowy telefonicznej. Z jakiej zatem czynności, skoro nie miała ona miejsca został sporządzony Raport z czynności kontrolnych wraz z pozostałą dokumentacją (k. 3/1-3/26.). Zważywszy, tym bardziej na treść art. 59 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013 w zw. z art. 37 ust. 6 ustawy o płatnościach bezpośrednich, który wyraźnie stwierdza, że - właściwy organ sporządza sprawozdanie z każdej przeprowadzonej kontroli na miejscu. Koresponduje to z art. art. 41, art. 43 i art. 72 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 809/2014. Literalne brzmienie ww. przepisu wyraźnie więc wskazuje, że sprawozdanie jest sporządzane z "przeprowadzonej kontroli". Ustawodawca wskazał więc na czynność dokonaną. W ocenie Sądu przepis ten obejmuje również sytuację, kiedy kontrola nie dochodzi do skutku, z uwagi na jej uniemożliwienie przez kontrolowanego, ale warunkiem jest jej próba podjęcia (na miejscu), jak wskazuje sama jej nazwa (kontrola na miejscu). Z pewnością taką próbą (przeprowadzenia czynności kontrolnych) nie jest rozmowa telefoniczna. Tymczasem, z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika bezspornie, że pracownicy PIW takiej próby nie podjęli na miejscu u skarżącej, gdyż fizycznie ich tam nie było. Ponadto, jak wskazuje art. 38 ust. 6 w zw. z art. 37 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich, przed przystąpieniem do wykonania czynności kontrolnych osoba upoważniona do ich wykonania jest obowiązana okazać imienne upoważnienie do wykonania czynności kontrolnych rolnikowi, jeżeli jest on obecny podczas kontroli. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Podkreślić również należy, że organy obu instancji oparły swoje ustalenia na podstawie Raportu z czynności kontrolnych, bezkrytycznie przyjmując jego treść. Sąd orzekający w tej sprawie podziela wypracowane na gruncie dotychczasowego orzecznictwa sądowadministracyjnego stanowisko, w myśl którego w razie przeprowadzenia kontroli, to właśnie protokół kontroli jest podstawowym dowodem na okoliczność zgodności z warunkami przyznania pomocy. Mogąc mieć często, decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 11 listopada 2016 r., II GSK 1069/15). Trzeba też pamiętać o tym, że raport z czynności kontrolnych, ma co do zasady walor dokumentu urzędowego i jest sporządzany w przepisanej formie, przez powołany do tego organ państwowy, w zakresie jego działania (art. 76 §1 i §2 K.p.a.). Stanowiąc tym samym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W sytuacji zatem, gdy protokół kontroli budzi uzasadnione wątpliwości, w ocenie Sądu można organowi odwoławczemu postawić skuteczny zarzut naruszenia art. 38 ust. 7 ustawy o płatnościach bezpośrednich w zw. z art. 25 rozporządzenia nr 809/2014.

Sąd zwrócił również uwagę na to, że organ odwoławczy, a wcześniej organ I instancji, ustalając stan faktyczny sprawy praktycznie pominęły kluczową dla sprawy kwestię (rozmowy telefonicznej, będącej w przedmiotowej sprawie formą zawiadomienia o zamiarze wszczęcia u skarżącej kontroli na miejscu). Organ odwoławczy praktycznie nie odniósł się do niej również w uzasadnieniu do wydanego rozstrzygnięcia. Pozostawiając ją poza sferą swojego zainteresowania. Zgodnie zaś z art. 107 §3 K.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto, jak zauważył WSA w Gdańsku w wyroku z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 411/21 z decyzji musi wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. O tyle jest to istotne, że strona w odwołaniu z 26 stycznia 2021 r. wyraźnie wskazywała, że nie została poinformowana w rozmowie telefonicznej o skutkach uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli oraz, że kontrola ma być przeprowadzona na zlecenie ARiMR. Zauważyła też, że była przekonana, że odmowa powoduje jedynie przesunięcie terminu przeprowadzenia kontroli, gdy zmniejszy się wskaźnik zachorowalności w powiecie "[...]". Podkreśliła równocześnie, że całe nieporozumienie jest wynikiem właśnie tej formy (telefonicznej) przekazania informacji o kontroli. Wskazując przy tym, że podeszły wiek mógł spowodować, że skarżąca mogła nie zrozumieć wszystkich przekazanych informacji. Stwierdzając na końcu, iż gdyby odbyło się to w formie pisemnej, skarżąca miałaby możliwość dokładnego zapoznania się z nią i podjęcia innej decyzji. Również organ I instancji przyjął bezkrytycznie fakt zawiadomienia PIW o zamiarze przeprowadzenia u skarżącej kontroli na miejscu w formie telefonicznej. Nie przeprowadził też żadnych czynności wyjaśniających w tym zakresie. Pominął również ten istotny dla sprawy element stanu faktycznego w dokonanym rozstrzygnięciu i jego uzasadnieniu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że rozstrzygające sprawę organy nie podjęły w sprawie jakichkolwiek czynności zmierzających do potwierdzenia, czy też weryfikacji wniosków powziętych na podstawie rozmowy telefonicznej, której treści nie znamy. Jest jedynie "słowo przeciwko słowu". Jak chociażby w zakresie poinformowania, czy też nie o skutkach uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli. Nie wynika to bowiem z okoliczności przedmiotowej sprawy i nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Po pierwsze bowiem nie sposób jest stwierdzić, jaki w istocie charakter miało pouczenie strony o skutkach udaremnienia kontroli i czy w ogóle miało ono miejsce. Po drugie organ odwoławczy nie sprawdził, czy skarżąca w pełni zrozumiała treść rozmowy telefonicznej, zważywszy na jej wiek i stan zdrowia. Tym bardziej, że takie telefony (odnoszące się do tak istotnych czynności, których efektem może być przyznanie, bądź odmowa przyznania płatności w ramach systemu wsparcia) mogą powodować u osoby, w zaawansowanym wieku, schorowanej (k. 6/2 i k. 6/3 akt sprawy) emocje i stany, które uniemożliwiają pełne zrozumienie treści takiej rozmowy. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organy obu instancji niezasadnie przyjęły, iż skarżąca uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli, odmawiając rzekomej zgody na realizację wchodzących w jej zakres czynności, 3 grudnia 2020 r., gdyż poczynione w sprawie ustalenia nie dają podstaw do takich twierdzeń. Zaprezentowana ocena zebranych dowodów dotyczących tego typu okoliczności, których zakres przedmiotowy i tak należałoby określić jako niewystarczający, jest tendencyjna i jednostronna, nie poparta żadnym materiałem dowodowym, (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 755/20). Zdaniem Sądu, i z uwagi na to, że to organy obu instancji z oceny stanu faktycznego (a przede wszystkim z faktu niedopuszczenia przez skarżącą do kontroli, którą miałaby potwierdzać, bliżej niesprecyzowana rozmowa telefoniczna z 3 grudnia 2020 r.) wywodzą negatywne dla strony skutki prawne (odmowa przyznania wnioskowanych płatności na 2020 r.) - ciężar dowodu, o którym stanowi art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich, nie spoczywa w tym przypadku na stronie, a właśnie na organie II instancji. Wobec tego organ ten zobowiązany jest dokonać niezbędnych wyjaśnień, gromadząc pełny materiał dowodowy, który poddany zostanie analizie w jego całokształcie, dopełniając tym samym wymogów wynikających z art. 7 K.p.a., art. 77 §1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, a także dając wyraz tak przeprowadzonym wyjaśnieniom w uzasadnieniu decyzji stosownie do art. 107 §3 K.p.a. Tymczasem organ odwoławczy zignorował wyjaśnienia skarżącej, nie biorąc ich w ogóle pod uwagę przy ocenie jej zachowania w świetle art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013. Tym samym zgodzić się należ ze skarżącą, że organ dopuścił się naruszenia art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 §1 K.p.a. Dodatkowo w ocenie Sądu naruszony został art. 80 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Doszło również do naruszenia art. 107 §3 K.p.a.

Należy zwrócić również uwagę (o czym organy obu instancji zapomniały) na treść art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, z którego jasno wynika, że stoją one na straży praworządności i zasadę tę należy powiązać z art. 8 K.p.a., tj. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, która nakazuje szczególnie starannie uzasadniać te decyzje, w których obywatelowi odmawia się zadośćuczynienia jego żądaniom (dotyczy to także spraw płatności na rzecz rolników), bowiem obywatel ma być przekonany, a nie pokonany, (por. wyrok NSA z 6 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 824/14, wyrok WSA we Wrocławiu z 27 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wr 474/19). W opisanym wyżej zakresie organ dopuścił się również naruszenia ww. zasad.

Nie uszło uwadze Sądu również to, że część dokumentacji kontrolnej (z kontroli z 3 grudnia 2020 r., która nie miała miejsca) datowana jest na 3 grudnia 2020 r., dzień rzekomej próby jej podjęcia (k. 3/1-3/3, k. 3/4-3/11, k. 3/12, k. 3/13-3/17, k. 3/20-3/24 akt sprawy), a część na 7 grudnia 2020 r. (k. 3/18 i 3/19 oraz k. 3/25 i 3/26 akt sprawy). Organy obu instancji nie wyjaśniły, z czego wynika ta rozbieżność czasowa. Akta sprawy bowiem nic na ten temat nie mówią.

W świetle powyższych wywodów, aby rozstrzygnąć przedmiotową sprawę Sąd musiałby najpierw ustalić jej stan faktyczny, a następnie dokonać jego subsumpcji pod mający zastosowanie w sprawie przepis art. 59 ust. 7 rozporządzenia nr 1306/2013. Przyjęty na tle wykładni tych przepisów pogląd musiałby też zostać połączony ze stosowną argumentacją. To jednak, jak już wyżej wskazano nie jest jego rolą. Sąd nie zastępuje w orzekaniu organów administracyjnych, a jedynie kontroluje zaskarżoną przez stronę decyzję pod względem prawnym i w przypadku ustalenia, że narusza ona prawo uchyla ją, podając przyczyny, które skłoniły go do tego. Nie jest też władny do przyznania pomocy publicznej w postaci przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, gdyż to należy do uprawnień właściwych organów ARiMR. Rozpatrując ponownie sprawę organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę oraz spostrzeżenia Sądu i dokona niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń dotyczących stanu faktycznego, poddając zgromadzony materiał dowodowy wnikliwej i wszechstronnej analizie i ocenie, bądź uzupełniając go w razie konieczności.

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w granicach przysługujących mu kompetencji, w oparciu o wyżej wymienione przepisy uznał, że zawiera ona istotne wady, powodujące konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga zasługuje na uwzględnienie. To skutkuje jej uchyleniem na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 P.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 §1 P.p.s.a., zasądzając od Dyrektora OR ARMiR na rzecz strony skarżącej 200 (dwieście) złotych. Kwota ta stanowi równowartość uiszczonego wpisu od skargi.