Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SO/Wa 10/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2014 r., złożonym na urzędowym formularzu, D. B. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.

Powyższy wniosek referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 1 lipca 2014 r. pozostawił bez rozpoznania wskazując, że D. B. nie usunął braków formalnych wniosku, tj. nie potwierdził w wyznaczonym terminie, że wniosek o prawo pomocy został złożony w związku z zamiarem wystąpienia przez niego ze skargą na decyzję, która może stać się przedmiotem skutecznej kontroli sądowoadministracyjnej.

W dniu 17 lipca 2014 r. D. B. wniósł w ustawowym terminie sprzeciw od w/w zarządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym każde rozstrzygnięcie wydane przez Sąd po wniesieniu sprzeciwu przybiera formę postanowienia.

W dziale V, rozdział 3 oddział 2 p.p.s.a., określono zasady i tryb przyznawania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 243 - 263 p.p.s.a.).

Art. 243 § 1 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania przed sądem administracyjnym. Zatem ustanowienie adwokata w ramach omawianych przepisów o prawie pomocy uprawnia do udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania strony i podejmowania czynności w konkretnym postępowaniu przed sądem administracyjnym. Również zwolnienie o kosztów sądowych odnosi się do konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. Określenie powyższego jest istotne chociażby z uwagi na fakt, że w sytuacji, gdy strona skarży działanie organów w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a.).

Następnie wyjaśnić należy, że w myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do Sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie warunków formalnych wniosku, uniemożliwiających nadanie mu dalszego biegu, powoduje wezwanie do ich uzupełnienia, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji nieuzupełnienie braków w wyznaczonym terminie musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a.

Sytuacja taka zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Mianowicie, w rubrykach 3.1, 3.2 i 3.3 formularza wniosku o prawo pomocy (Informacja o przedmiocie zaskarżenia) wnioskodawca podał, że złożony wniosek dotyczy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], zaś w rubryce 3.4 (Nazwa organu) wpisał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (sygn. akt Kolegium: [...]– rubryka 1). W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2014 r. D. B. został wezwany do wskazania – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - numeru oraz daty decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], ewentualnie do nadesłania kserokopii zaskarżonej decyzji. Adresowane do wnioskodawcy wezwanie z dnia 8 maja 2014 r. pozostało bez odpowiedzi, co skutkowało wydaniem w dniu 1 lipca 2014 r. zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W sprzeciwie od zarządzenia referendarza sądowego D. B. również nie określił przedmiotu sprawy, w jakiej domaga się przyznania prawa pomocy. Do sprzeciwu dołączone zostały jedynie kserokopie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...]. Z uwagi na rozbieżności w zakresie dat i numerów zarówno decyzji Prezydenta [...], jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wynikających z wniosku złożonego na urzędowym formularzu oraz dokumentów dołączonych do sprzeciwu, Sąd ponownie wezwał D. B. (pismem z dnia 18 sierpnia 2014 r.) do wskazania organu wydającego zaskarżoną do Sądu decyzję oraz daty i numeru zaskarżonego aktu, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych D. B. przedłożył do akt sprawy pismo, w którym nie zawarł informacji konkretyzującej przedmiot zaskarżenia. Ponownie dołączył kserokopię decyzji Prezydenta [...], tym razem z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...].

W związku z powyższym Sąd uznał, że D. B., pomimo wezwań, nie uzupełnił braków formalnych wniosku, które to braki uniemożliwiają nadanie mu dalszego biegu. Na podstawie składanych pism Sąd nie jest w stanie określić zamiaru wnioskodawcy i jednoznacznie wskazać, w jakiej sprawie mogącej stanowić przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej wnioskodawca domaga się przyznania prawa pomocy. Tym samym wniosek z dnia 29 kwietnia 2014 r. Sąd postanowił pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 257 p.p.s.a.