Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 222/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 20/08 w sprawie ze skargi P. K. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim postanawia: zawiesić postępowanie do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt SK 37/08


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 marca 2008 r., II SAB/Wa 20/08 odrzucił skargę P. K. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, ponieważ uznał, że w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, ze względu na jej przedmiot. Sprawa powołania na stanowisko sędziego wykracza poza sferę działalności administracyjnej i z tego względu nie może być uważana za wykonywanie administracji publicznej. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego, gdyż nie ma ona charakteru sprawy sądowoadministracyjnej.

Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł P. K. , zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia w całości oraz umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w związku z wydaniem przez Prezydenta w dniu 3 stycznia 2008 r. postanowienia nr 1130-1-08 w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisko sędziego, opublikowanego w Monitorze Polskim z dnia 16 stycznia 2008 roku (M.P. z 2008 r. Nr 4, poz. 38). Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 1 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., polegające na błędnym uznaniu, iż sprawa ze skargi na bezczynność Prezydenta nie jest sprawą sądowoadministracyjną i w związku z tym nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Następstwem powyższych naruszeń było niezasadne odrzucenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi złożonej przez Skarżącego na bezczynność Prezydenta.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent RP podtrzymał swoje stanowisko w tej sprawie i wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej ze względu na jej niedopuszczalność powstałą z uwagi na brak właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a w razie przyjęcia skargi do rozpoznania - o jej oddalenie jako niezasługującej na uwzględnienie.

Na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ rozstrzygnięcie sprawy ze skargi kasacyjnej zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym ze skargi konstytucyjnej P. K. o stwierdzenie, że art. 55 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070) jest niezgodny ze wskazanymi w tej skardze przepisami Konstytucji RP.

Postanowieniem z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt I OSK 734/08 Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a. zawiesił postępowanie uznając, że rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, a co za tym idzie, że została spełniona przesłanka zawieszenia postępowania przed NSA.

Następnie postanowieniem z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 734/08 Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 128 §1 pkt 4 w zw. z art. 193 P.p.s.a. podjął postępowanie w niniejszej sprawie na skutek wydania przez Trybunał Konstytucyjny postanowienia z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt SK 16/08, w którym umorzył on postępowanie toczące się ze skargi konstytucyjnej P. K. ze względu na zbędność wydania wyroku.

Wnioskiem z dnia 29 marca 2011 r. P. K. wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania w sprawie ze skarg konstytucyjnych o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 55 §1 Ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, a zarejestrowanych pod sygnaturą SK 37/08.

Wniosek swój umotywował faktem, iż pomimo umorzenia przez Trybunał Konstytucyjny postępowania w sprawie o sygnaturze SK 16/08, nie została wykluczona możliwość merytorycznej kontroli zgodności art. 55 §1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych z Konstytucją w ramach toczącego się nadal postępowania o sygn. akt SK 37/08, co będzie miało istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania. Zasadnym w jego ocenie jest więc zawieszenie postępowania w tej sprawie do czasu zajęcia stanowiska w tej kwestii przez Trybunał Konstytucyjny.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym odbytej w dniu 11 maja 2011 r. P. K. poparł wniosek o zawieszenie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W dniu 16 kwietnia 2008 r. A. K. E. W. A. D. oraz w dniu 15 stycznia 2008 r. M. D. wnieśli do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjne, w których wnieśli o stwierdzenie, że art. 55 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych rozumiany w ten sposób, że dopuszcza możliwość niepowołania sędziego przez Prezydenta, pomimo wniosku Krajowej Rady Sądownictwa, jest niezgodny z następującymi przepisami Konstytucji: art. 179 (zasada powoływania sędziego przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa), art. 179 w związku z art. 2 i art. 7, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 (prawo do sądu), art. 60 (zasada dostępu do służby publicznej), art. 32 (zasada równości wobec prawa i niedyskryminacji w życiu społecznym), art. 30 (zasada ochrony, poszanowania i nienaruszalności przyrodzonej godności człowieka, zasada ochrony praw nabytych), art. 2 (zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i zasada demokratycznego państwa prawa), art. 7 (zasada działania organów władzy publicznej na podstawie prawa), art. 10 ust. 1 (zasada trójpodziału władzy), art. 173 (zasada niezależności sądownictwa), art. 178 ust. 1 (zasada niezawisłości sędziowskiej).

W wyniku wstępnego rozpoznania, powyższe skargi konstytucyjne (odpowiednio sygnatury: Ts 120/08, Ts 121/08, Ts 123/08 oraz Ts 22/08) zostały przekazane do merytorycznego rozpoznania. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 24 lipca 2008 r., ze względu na tożsamość przedmiotową, zostały one połączone do wspólnego rozpoznania pod sygnatura SK 37/08.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rezultat toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym będzie miał kluczowe znaczenie dla wyniku rozpoznawanej sprawy, gdyż wydanie na obecnym etapie postępowania orzeczenia rozstrzygającego kwestię właściwości sądów do rozpoznania przedmiotowej sprawy mogłoby potencjalnie narazić skarżącego na zamknięcie drogi sądowej w sytuacji, w której Trybunał Konstytucyjny może taką drogę dopuścić.

W związku z powyższym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.