Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1717/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 2019 poz 288
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony  Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2020 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2019 r.

nr [...], na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288), zwanej dalej również ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), po rozpatrzeniu wniosku T. T. z dnia [...] września 2017 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec wymienionego art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

Organ podał, że wnioskodawca przedstawił przebieg swojej służby i zaznaczył, że służbę na rzecz totalitarnego państwa pełnił krótkotrwale. Wnioskodawca wskazał, że swoje obowiązki wypełniał zgodnie z prawem, etyką zawodową i powszechnie obowiązującymi zasadami moralnymi. Zainteresowany podkreślił, że służył wyłącznie własnej Ojczyźnie, nikogo nie prześladował, nie był karany sądownie, administracyjnie lub dyscyplinarnie. Ww. zaznaczył, że nie dopuścił się jakiegokolwiek sprzeniewierzenia swoich powinności jako funkcjonariusz i obywatel. T. T. wskazał, że został pozytywnie zweryfikowany w 1990 r., a za rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków w jednostkach organizacyjnych Policji był wielokrotnie nagradzany.

Minister ustalił, że T. T. został zwolniony ze służby w Policji w dniu [...] września 2005 r., posiada prawo do emerytury, której wysokość ustalono z uwzględnieniem art. 15c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).

W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosi 20 lat, 5 miesięcy i 21 dni (od dnia [...] kwietnia 1985 r. do dnia [...] września 2005 r.). Dodatkowo do wysługi emerytalnej doliczono okres zasadniczej służby wojskowej wynoszący 2 miesiące i 10 dni (od dnia [...] stycznia 1985 r. do dnia [...] kwietnia 1985 r.).

Z pisma z dnia [...] marca 2017 r. Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, tj. Informacji o przebiegu służby Nr [...] wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] lutego 1987 r. do dnia [...] kwietnia 1990 r., czyli 3 lata i 3 miesiące.

Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. (L. dz. [...]) przekazał informacje dotyczące przebiegu służby ww. funkcjonariusza. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że T. T. po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Z informacji dotyczącej przebiegu służby wnioskodawcy wynika, że w trakcie służby ww. miał podwyższane uposażenie zasadnicze oraz dodatek służbowy i funkcyjny, awansowano go w stopniu służbowym, a także był pozytywnie opiniowany. W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o wymierzonych wobec wnioskującego karach dyscyplinarnych. Organ wskazał, że jak wynika z informacji uzyskanych z Policji, w aktach osobowych T. T. znajduje się zaświadczenie z dnia [...] listopada 2014 r. potwierdzające wykonywanie przez wymienionego czynności służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, to jest czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734, z późn. zm.), za okres od dnia [...] stycznia 2004 r. do dnia [...] grudnia 2004 r. (1 rok), co uzasadniało podwyższenie wymiaru emerytury funkcjonariusza o 0,5% i znalazło odzwierciedlenie w dokumentacji Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA.

Organ przytoczył treść art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Odnosząc się do pierwszej z przesłanek organ wskazał,

że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo organ winien ocenić powyższą przesłankę w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny czy dany okres czasu może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony abstrakcyjnie, jako stosunek tego czasu do całego okresu służby. Podał,

że krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak powołując się na wykładnię językową stwierdził, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Również ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).

Analizując drugą z przesłanek organ wskazał, że pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Ponadto istotna jest także postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny

i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych.

Organ stwierdził, że zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Wskazał, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy.

Minister wskazał, że jego zadaniem jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ww. przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek.

Zdaniem organu "szczególnie uzasadniony przypadek" zachodzi wówczas, gdy strona - poza spełnieniem dwóch wskazanych wyżej przesłanek formalnych - legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Minister stwierdził, że uprawnienie z art. 8a ustawy ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek".

Organ stwierdził, że nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez wnioskodawcę w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. W ocenie organu w sprawie nie została jednakże spełniona pierwsza z przesłanek z art. 8a ust. l ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), tj. krótkotrwałe pełnienie służby, o której mowa w art. 13b. Organ stwierdził, że w sytuacji, w której służba zainteresowanego była pełniona na rzecz totalitarnego państwa przez okres 3 lat i 3 miesięcy, czyli przez około 16 % całego okresu służby wynoszącego 20 lat, 5 miesięcy i 21 dni, to zdaniem organu nie można mówić tutaj o krótkotrwałej służbie pełnionej rzecz totalitarnego państwa. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym -długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Ponad trzyletni czas wykonywania zadań i obowiązków nie może być uznany za tymczasowy. Strona mogła w sposób kompleksowy zapoznać się ze specyfiką stawianych przed nią zadań oraz charakterem służby.

Minister powołując się na analizę materiału zgromadzonego w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a, art. 24a wskazana w art. 8a ust. 1 pkt l ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi T. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania decyzji na podstawie art. 8a ustawy emerytalnej wyłączającej stosowanie wobec skarżącego art. 15c ustawy emerytalnej zarzucił naruszenie art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) poprzez odmowę wyłączenia stosowania wobec niego art. 15 c tej ustawy. W ocenie skarżącego okres w wymiarze 3 lat i 3 miesięcy z okresu w wymiarze 20 lat 5 miesięcy i 21 dni, jest okresem krótkotrwałym. Po upływie 3 lat i 3 miesięcy służby skarżący służbę kontynuował jeszcze przez okres 17 lat 5 miesięcy i 21 dni. Kryterium " krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." jest niedefiniowalne, o niezwykle wysokim stopniu subiektywizmu i uznaniowości. Trudno stwierdzić, w stosunku do czego należy odnosić ową "krótkotrwałość". Zdaniem skarżącego pojęcie to można interpretować jako przewagę czasową okresu służby po dniu 31 lipca 1990 r. nad okresem służby przed tą datą. W przypadku skarżącego okres służby przed dniem 31 lipca 1990 r. (3 lata i 3 miesiące) stanowi 16% z całego 100% okresu służby w wymiarze 20 lat 5 miesięcy i 21 dni. Skarżący wniósł o ustalenie, czy Minister nie przekroczył granic uznania administracyjnego, czy przy podejmowaniu decyzji nie złamano zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., tj. czy dokładnie wyjaśniono stan faktyczny, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do poruszonych w skardze kwestii w zakresie przesłanki dotyczącej krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. stwierdził, że skoro wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa przez okres 3 lat i 3 miesięcy, przy całkowitym okresie służby wynoszącym 20 lat, 5 miesięcy i 3 dni, tj. około 16%, to okresu tego nie można uznać za krótkotrwały. Organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 7/19.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli Sądu nie jest w niniejszej sprawie zgodność z prawem obniżenia skarżącemu wysokości emerytury z zastosowaniem przepisu art. 15c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).

Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), uprawniającym ministra właściwego do spraw wewnętrznych do wyłączenia stosowania m.in. właśnie art. 22a tej ustawy. Stosownie bowiem do treści art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), który stanowił podstawę wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (pkt 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (pkt 2) rzetelne wykonywanie zadań

i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia

i życia. Zgodnie z art. 8a ust. 2 tej ustawy, do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje

się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) ma zatem charakter decyzji uznaniowej. Powyższe nie oznacza jednak, że organ rozpatrując sprawę z wniosku strony zwolniony jest od stosowania zasad ogólnych k.p.a. Z art. 11 powołanej ustawy wynika, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Podejmując decyzję administracyjną rozstrzygającą o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) organ związany jest rygorami procedury administracyjnej określającej obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i rozstrzygania. Obowiązany jest przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, w tym do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), wyczerpującego zebrania

i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

W sprawie niniejszej organ dokonał istotnych ustaleń stanu faktycznego, co do okresów pełnienia służby oraz rzetelności wykonywania zadań i obowiązków. Wskazał przy tym, że służba skarżącego pełniona była z narażeniem zdrowia i życia, co znalazło potwierdzenie w zaświadczeniu z dnia [...] listopada 2014 r.

Służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) pełniona była przez okres 3 lat i 3 miesięcy. Organ dokonując oceny, czy ten okres służby był okresem krótkotrwałym, a zatem badając spełnienie przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), stwierdził, że nie można w tym przypadku mówić o krótkotrwałej służbie.

Sąd oceny tej nie podziela. Biorąc pod uwagę długość okresu służby skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i proporcjonalnym, tj. w porównaniu do całego okresu służby skarżącego wynoszącego 20 lat, 5 miesięcy i 21 dni, przyjąć należało, że służba przez okres 3 lat i 3 miesięcy była służbą krótkotrwałą w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Podkreślenia wymaga, że każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie. Jako krótkotrwała może być rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby nie był długi, trwał w porównaniu do tego okresu stosunkowo krótko. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Okres 3 lat i 3 miesięcy nie stanowi w tej sprawie trwałego okresu, jest to okres krótkotrwały, tak w ujęciu bezwzględnym, jak i proporcjonalnym. Organ naruszył zatem art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).

Dodatkowo wskazania wymaga, że organ uzasadniając twierdzenie, że okres 3 lat i 3 miesięcy nie jest okresem krótkotrwałym zaznaczył w uzasadnieniu decyzji, że strona mogła w sposób kompleksowy zapoznać się ze specyfiką stawianych przed nią zadań oraz charakterem służby.

Podkreślić trzeba, że zaznajomienie się ze specyfiką zadań, którego to stwierdzenia organ nie rozwinął w uzasadnieniu decyzji nie stanowi o tym, że dany okres służby nie był krótkotrwały. Jeśli zaś w ocenie organu wnioskodawca realizował

w tym czasie obowiązki czy zadania, których charakter nie pozwala zdaniem organu na zastosowanie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) to powinno to znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Takich ustaleń na tym etapie postępowania organ nie poczynił i nie rozwinął w uzasadnieniu decyzji twierdzenia

o specyfice realizowanych przez wnioskodawcę zadań. Skarżący we wniosku do organu wskazał zaś, że nikogo nie prześladował, nie dopuścił się "sprzeniewierzenia swoich powinności, jako funkcjonariusz policyjny i obywatel". Podał, że w roku 1990 r. został pozytywnie zweryfikowany, zadania i obowiązki wykonywał rzetelnie, "nie szczędząc sił i zdrowia", o czym, jak podał, świadczą otrzymane nagrody i wyróżnienia.

Ustawodawca wymaga też, aby osoba, w odniesieniu do której organ może zastosować art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r., wskazuje przy tym, że to rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków ma miejsce w szczególności wówczas, gdy służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia.

Minister w sprawie niniejszej nie kwestionował, że skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki po 12 września 1989 r., a nadto z narażeniem zdrowia i życia.

Rozpatrując niniejszą sprawę Minister Spraw Wewnętrznych nie wziął pod uwagę powołanych we wniosku strony okoliczności dotyczących służby, w tym otrzymywanych nagród i wyróżnień, co stanowi naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a., co także stanowi uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu zaskarżona decyzja, jako wydana z naruszeniem granic uznania administracyjnego, nie mogła się ostać.

Ponownie rozpatrując sprawę organ przyjmie, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), uprawniające do przyjęcia, że w sprawie tej zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 8a tej ustawy, zwłaszcza, że wnioskodawca pełnił służbę z narażeniem zdrowia i życia.

W sytuacji, gdy w toku ponownego rozpatrywania tej sprawy organ dokona ustaleń faktycznych, w tym dotyczących okresu służby, o której mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), które zdaniem organu nie pozwalają - mimo spełnienia przesłanki a art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy- na uznanie przypadku skarżącego za szczególnie uzasadniony przypadek dający podstawy do wyłączenia stosowania art. 15c, powinno to znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzenie o specyfice zadań w okresie od [...] lutego 1987 r. do [...] kwietnia 1990 r. nie zostało przez organ w żaden sposób rozwinięte i wyjaśnione. Ponownie rozstrzygając sprawę organ uzasadni decyzję w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a., tj. m.in. wskaże fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie decyzji nie powinno pozostawiać wątpliwości dlaczego organ rozstrzygnął w taki a nie inny sposób. Zależnie od dokonanej ponownie, wyczerpującej oceny, organ podejmie stosowną decyzję.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w wyroku.