Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 317/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.M. i J.M. na pismo Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r. E.M. i J.M. wystąpili do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza energetycznego i gazowego, własnego ujęcia wody oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości płynne na działce nr [...].

Pismem z dnia [...] lutego 2010 r., na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz.1071 ze zm.- dalej jako k.p.a.) organ wezwał wnioskodawców o dostarczenie brakujących dokumentów. Jednocześnie pouczono stronę, iż nieusunięcie braku w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Ponadto poinformowano, że w przypadku nie przedłożenia wymaganych dokumentów w wyżej wskazanym terminie mogą ponownie wystąpić z wnioskiem i kompletem dokumentów o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na wezwanie organu pismem z dnia [...] lutego 2011 r. E.M. i J.M. oświadczyli, iż żądanie dostarczenia dodatkowych dokumentów do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest bezpodstawne. Stwierdzili również, iż wraz z wnioskiem złożyli komplet dokumentów niezbędnych do wydania decyzji, a mapy, których żąda organ nie istnieją. Jednocześnie przedłożyli pismo ze Starostwa Powiatowego Wydział Geodezji i Katastru z dnia [...] stycznia 2011 r. wyjaśniające określenia nazewnictwa map katastralnej i ewidencyjnej.

W związku z powyższym pismem z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...] organ, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił wniosek E.M. i J.M. bez rozpoznania. Jednocześnie pouczono stronę, iż w każdym momencie może ponownie wystąpić z wnioskiem i kompletem dokumentów o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Pismem z dnia [...] marca 2011 r. E.M. i J.M. wezwali Wójta Gminy do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności pozostawienia ich wniosku bez rozpoznania oraz jego rozpatrzenie.

Odpowiadając na powyższe wezwanie, pismem z dnia [...] marca 2011 r. organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia prawa, w związku z czym nie widzi możliwości prawnych stwierdzenia pozostawienia wniosku E.M. i J.M. bez rozpoznania oraz jego rozpatrzenia.

W dniu 23 maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga E.M. i J.M. na pismo Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżących o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wnieśli o zobowiązanie Wójta Gminy do rozpoznania złożonego przez nich wniosku oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto stwierdzili, iż ich wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy spełnia wymagania określone art. 52 ust. 2, art. 61 ust. 1 i ust. 5, art.64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.z 2003 r. Nr 80., poz.717 ze zm. ) i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U z 2003 r. nr 164, poz.1588) zatem brak jest uzasadnienia do pozostawienia ich wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., ogranicza zakres tej kontroli enumeratywnie wyliczając formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądów administracyjnych. Jak wynika z treści art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest pismo z dnia [...] lutego 2011r. znak: [...] informujące E.M. i J.M. o pozostawieniu bez rozpoznania złożonego przez nich wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Zgodnie z poglądem doktryny pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., nie przybiera prawnej formy decyzji administracyjnej, ani postanowienia, a jest jedynie czynnością materialno-techniczną, która wywołuje skutek w postaci bezskuteczności podania w zakresie, w jakim podanie strony zdolne jest wywołać określony skutek prawny. Czynność ta nie jest zaskarżalna w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Przyjęte rozwiązanie nie pozbawia jednak strony możliwości prawnej obrony własnego interesu prawnego. W razie bowiem pozostawienia przez organ wniosku bez rozpoznania, stronie przysługuje prawo podjęcia obrony przed bezczynnością, składając, w pierwszej kolejności, zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do organu wyższego stopnia, a następnie w razie nieuwzględnienia zażalenia skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009; Wydawnictwo C.H.Beck, teza 5 s. 296).

Tym samym, w każdym wypadku gdy organ pozostawia wniosek bez rozpoznania osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią wniosku, przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a, z zachowaniem trybu określonego w art. 52 p.p.s.a. Skoro pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, jako czynność materialno-techniczna, nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, to skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.