Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 924/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędziowie: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./ Sędzia WSA del. Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant: asystent Kamil Buliński po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 537/09 w sprawie ze skargi E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Wojewody Wielkopolskiego oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Kaliskiego z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. kwotę 1227 (tysiąc dwieście dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II OSK 924/10 U z a s a d n i e n i e

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 537/09 po rozpoznaniu skargi E. S.A. w G. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. uchylającą decyzję Starosty Kaliskiego z dnia [...] marca 2009 r. w części dotyczącej podstawy prawnej a w pozostałym zakresie, to jest wniesionego sprzeciwu od zgłoszenia budowy przyłącza zasilającego projektowany budynek, utrzymującą w mocy tę decyzję - oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku podano, iż inwestor dokonał zgłoszenia pismem z dnia 27 lutego 2009 r. , zaś Starosta Kaliski postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. wezwał go do usunięcia w zakreślonym terminie braków zgłoszenia poprzez nadesłanie projektu zagospodarowania działki sporządzonego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej od państwowego zasobu geodezyjnego. Pomimo upływu terminu inwestor nie przedłożył wskazanego w postanowieniu organu dokumentu, w związku z czym decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Starosta Kaliski na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw dotyczący budowy przedmiotowego przyłącza.

W uzasadnieniu organ wskazał, że ustawodawca przewidział dwa tryby dokonania zgłoszenia budowy przyłącza energetycznego. Jeden reguluje art. 29a Prawa budowlanego, drugi art. 30 Prawa budowlanego. Zgłoszenie zostało rozpoznane zgodnie z żądaniem inwestora, to jest w trybie art. 30 Prawa budowlanego, jednakże po analizie dołączonego "do wniosku" materiału ustalono, iż projekt zagospodarowania został sporządzony na szkicu nieaktualizowanej mapy zasadniczej, dlatego też inwestor został wezwany do przedłożenia mapy aktualizowanej, a wobec niewykonania tego obowiązku, ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł inwestor podnosząc, że wymóg przedstawienia projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie zasadniczej został sformułowany do inwestycji, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, zaś w niniejszej sprawie zamierzenie dotyczy inwestycji, na którą nie jest wymagane pozwolenie na budowę, stąd nałożenie na inwestora określonego obowiązku nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wniesionego sprzeciwu uchylając ją w części określającej podstawę prawną rozstrzygnięcia i w to miejsce wskazał art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że słuszne jest stanowisko Starosty co do tego, że celem przedłożenia projektu zagospodarowania na kopii aktualnej mapy jest sprawdzenie, czy projekt nie koliduje z istniejącym uzbrojeniem i zainwestowaniem terenu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu inwestor podniósł, iż do zgłoszenia dołączono wymagane dokumenty, zaś wystarczający był zgodnie z art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego opracowany przez uprawnionego projektanta projekt zagospodarowania terenu wraz z opisem technicznym instalacji. Ustawodawca w ocenie skarżącego precyzyjnie określił wymagane dokumenty wiążąc ich katalog z konkretnymi trybami postępowania, po których zakończeniu możliwe będzie przystąpienie do procesu inwestycyjnego. W niniejszej sprawie dokonano zgłoszenia, a więc niezasadnym było żądanie przedstawienia projektu sporządzonego na aktualnej mapie zasadniczej. Zgodnie z art. 30 ust. 3 i art. 29a ust. 1 Prawa budowlanego budowa przyłącza nie wymaga projektu budowlanego, a jedynie w razie dokonania zgłoszenia, wykonania projektu zagospodarowania terenu wraz z opisem technicznym przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji podkreślił, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, iż przedmiotem planowanej inwestycji jest realizacja przyłącza energetycznego zasilającego projektowany budynek mieszkalny. Wskazana w zgłoszeniu działka stanowi własność innej osoby niż inwestor. Bezsporne pozostaje również, iż realizacja zamierzenia może nastąpić bądź w trybie przewidzianym w art. 29a Prawa budowlanego, bądź, jak w niniejszej sprawie - po dokonaniu zgłoszenia w myśl art. 30 Prawa budowlanego.

Kwestią sporną okazała się zasadność sformułowania wobec inwestora wymogu dostarczenia organowi dokumentu w postaci projektu zagospodarowania działki z zastrzeżeniem, że ma on zostać sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej.

Sąd I instancji zauważył, że rację ma skarżący, iż tryb określony w art. 30 Prawa budowlanego stanowi "uproszczoną" procedurę. Instytucja zgłoszenia "stanowi w istocie wniosek o milczącą akceptację organu". Jak również trafnie podnosi strona skarżąca, że w razie budowy przyłącza elektroenergetycznego /o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawa budowlanego/ wstępnej kwalifikacji zamierzonych robót dokonuje inwestor i to on decyduje, czy roboty będą prowadzone na podstawie zgłoszenia. "Zauważyć jednak trzeba, że jeżeli inwestor zaniechałby dokonania zgłoszenia w niniejszej sprawie, to zastosowanie znalazłby przepis art. 29a ust. 1 Prawa budowlanego, wyraźnie formułujący wymóg sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej od państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.".

W ocenie sądu I instancji zarzuty, iż skoro inwestor dokonał zgłoszenia, to brak uzasadnienia do wystosowanego wobec niego żądania przedłożenia projektu zagospodarowania działki sporządzonego na kopii aktualnej mapy zasadniczej, są nieuprawnione, w szczególności powiązania przez inwestora takiego wymogu z decyzją o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z art. 30 ust. 2 zdanie drugie Prawa budowlanego do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 i w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia - uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Zasady dokonywania uzgodnień usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu /art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego/ zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej /Dz. U. Nr 38, poz.455/. Organem administracji geodezyjnej i kartograficznej jest starosta /art. 6a ust. 1 pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego/. W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm./ organ ten jest właściwy w sprawach koordynacji usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu.

W niniejszej sprawie, dotyczącej elementu sieci uzbrojenia terenu, Starosta Kaliski był zatem obowiązany do podjęcia czynności wynikających zarówno z przepisów Prawa budowlanego, jak i z "wytycznych zawartych w Prawie geodezyjnym i kartograficznym".

Jako organ koordynacji usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu starosta został przez ustawodawcę obowiązany wprost, aby jako podstawę do koordynacji przyjmować aktualne informacje zawarte w mapie zasadniczej /art. 28 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego/. Zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie uzgadniania dokumentacji projektowej starosta był obowiązany do zbadania bezkolizyjności usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu z już istniejącymi i projektowanymi innymi przewodami i urządzeniami, z obiektami budowlanymi, znakami geodezyjnymi, grawimetrycznymi i magnetycznymi, zielenią wysoką, pomnikami przyrody. Konieczność posiadania aktualnych informacji wynika z ( 9 tego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem w toku postępowania uzgodnieniowego inwestor jest zobowiązany do przedłożenia projektu usytuowania sieci uzbrojenia terenu, który sporządza się na aktualnej mapie, wykonanej według zasad określonych w rozdziale 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie /Dz. U. Nr 25, poz. 133/, zawierającej dodatkowo przebieg projektowanych sieci uzbrojenia terenu uzgodnionych dotychczas przez starostę oraz położenie znaków geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych /( 9 ust. 2 pkt 1 i ust. 4/. Oznacza to konieczność sporządzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu na kopii aktualnej mapy zasadniczej /( 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie/.

Przyłącza elektroenergetyczne o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawa budowlanego podlegają geodezyjnemu wyznaczeniu w terenie, a po ich wybudowaniu - geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej obejmującej ich położenie na gruncie zaś takiemu obowiązkowi, wynikającego z mocy prawa /bez potrzeby konkretyzacji w drodze aktu administracyjnego - por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane, Komentarz C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 482/, podlegają przyłącza do budynku, niezależnie od tego, czy ich realizacja następuje na podstawie zgłoszenia, czy też w trybie określonym w art. 29a Prawa budowlanego. Zasady geodezyjnego wyznaczania obiektów w terenie zostały określone w ( 8-11 rozporządzenia w sprawie czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, a z treści przepisów tego rozporządzenia również wynika obowiązek posłużenia się projektem zagospodarowania działki, który sporządza się na aktualnej mapie zasadniczej /( 8 ust. 1 w zw. z ( 4 ust. 1/.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył ponadto, że obowiązkiem organu administracji publicznej każdorazowo jest ustalenie stanu faktycznego sprawy i dopiero w oparciu o te ustalenia podjęcie decyzji co do dalszych czynności urzędowych. Jeżeli złożony wniosek /zgłoszenie/ lub załączona do niego dokumentacja wzbudzi uzasadnione wątpliwości rzeczą organu jest podjęcie działań zmierzających do ich wyjaśnienia. Aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów na objętej wnioskiem działce miały zasadnicze znaczenie dla oceny dokonanego zgłoszenia. Tymczasem inwestor przedstawił organowi mapę poświadczoną za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 09.08.1996 r. Mapa ta zatem dokumentuje stan faktyczny sprzed 13 lat, zasadnie więc organ powziął wątpliwość co do zgodności tych danych ze stanem obecnym. Załączona do zgłoszenia kopia nieaktualizowanej mapy zasadniczej zawiera zastrzeżenie, iż nie może ona służyć do celów projektowych. W myśl art.2 pkt 7 Prawa kartograficznego i geodezyjnego mapa zasadnicza stanowi wielkoskalowe opracowanie kartograficzne zawierające aktualne informacji o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólno geograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków a także sieci uzbrojenia terenu zaś w tych okolicznościach za nieuprawniony uznać należy zdaniem Sądu I instancji zarzut strony skarżącej dotyczący "próby wymuszenia" rozwiązań przyjętych dla obiektów budowlanych wymagających pozwolenia na budowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. Spółka Akcyjna w G. zarzucając naruszenie prawa materialnego:

1/ art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż projekt zagospodarowania terenu wraz z opisem technicznym instalacji powinien zostać sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapie jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,

2/ art. 29a ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że inwestor, który dokonał zgłoszenia na podstawie art. 30 Prawa budowlanego nie jest zwolniony z obowiązku przedłożenia projektu usytuowania sieci uzbrojenia terenu sporządzonego na kopii aktualnej mapy zasadniczej,

3/ art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że na żądanie organu inwestor może zostać zobowiązany do przedłożenia projektu usytuowania sieci uzbrojenia terenu sporządzonego na kopii aktualnej mapy zasadniczej,

4/ art. 28 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z tego przepisu wynika obowiązek inwestora złożenia projektu usytuowania sieci uzbrojenia terenu sporządzonego na kopii aktualnej mapy zasadniczej,

5/ ( 8 ust. 1 w zw. z ( 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie poprzez zastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że istnieje obowiązek posłużenia się projektem zagospodarowania działki lub terenu sporządzonym na kopii aktualnej mapy zasadniczej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż z treści art. 30 i art. 29a ustawy Prawo budowlane wynikają wymogi stawiane dokumentacji przedkładanej w przypadku budowy przyłącza elektroenergetycznego. W razie budowy przyłącza bez zgłoszenia właściwemu organowi, aktualizuje się obowiązek inwestora opisany w art. 29 a ust. 1 formułujący w sposób wyraźny wymóg sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W przypadku natomiast budowy przyłącza na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 Prawa budowlanego, stosownie do ust. 3 tego artykułu do zgłoszenia należy dołączyć projekt zagospodarowania działki lub terenu wraz z opisem technicznym instalacji, wykonany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane. Ponadto w art. 29a ust. 3 ustawodawca w sposób wyraźny zwolnił inwestora dokonującego zgłoszenia z obowiązku sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie stanowi w ocenie skarżącego wystarczającej podstawy do kierowania do inwestora wymienionego żądania przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w tej części, w której mowa jest o obowiązku dołączenia do zgłoszenia w zależności od potrzeb, odpowiednich szkiców lub rysunków, a także pozwoleń, uzgodnień i opinii przewidzianych odrębnymi przepisami. Powołany w zaskarżonym wyroku art. 28 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przewiduje, że starosta koordynując usytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu jest obowiązany jako podstawę przyjmować aktualne informacje zawarte w mapie zasadniczej, jednakże z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że chodzi o aktualność informacji zawartej w mapie a nie o aktualną mapę zasadniczą. Decydujące znaczenie ma więc wymóg aktualności informacji zawartej na mapie a nie samej mapy. Tym bardzie nieuzasadnione wydaje się skarżącemu powoływanie się na treść ( 8 ust. 1 w zw. z ( 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, albowiem ( 1 tego rozporządzenia przewiduje, że przepisy rozporządzenia określają rodzaje i zakres opracowań geodezyjno-kartograficznych i czynności geodezyjnych obowiązujących podczas projektowania, budowy, remontu i utrzymywania obiektów budowlanych, dla których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

W skardze kasacyjnej podkreśla się, iż racjonalny ustawodawca nie wprowadzałby dwóch odrębnych procedur dając inwestorowi możliwość wyboru, z której chce skorzystać, gdyby na poziomie wymogów formalnych żadnych różnic pomiędzy nimi de facto nie było. Ustawodawca przewidział wyraźnie odmienność wymogów w zakresie stosowania każdego z trybów. Stawianie zatem wymagań zdefiniowanych w przepisach prawa dla obiektów budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, dla budowy obiektu podlegającemu zgłoszeniu, stoi niewątpliwie w sprzeczności z intencją ustawodawcy, zgodnie z którą przepisy prawa dotyczące budowy nieskomplikowanych obiektów budowlanych, miały ułatwiać ich wykonanie.

Skarżący do zgłoszenia dołączył wszystkie wymagane prawem dokumenty i materiały, łącznie z projektem zagospodarowania terenu, opracowanym na kopii mapy zasadniczej, zakupionej w Wydziale Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w Kaliszu przez posiadającego do tego odpowiednie uprawnienia projektanta i choć nie jest to mapa aktualizowana, jednakże wszelkie informacje w niej umieszczone posiadają przymiot aktualności, zatem należy uznać, że wszelkie wymogi formalne wynikające z przepisów prawa zostały przez inwestora spełnione.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Jak to wynika z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego przyjmując, iż przedstawiony do zgłoszenia projekt zagospodarowania terenu wraz z opisem technicznym instalacji powinien zostać sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapie jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Błędne jest w związku z tym także stanowisko Sądu I instancji w kwestii, iż art. 29a ust. 3 Prawa budowlanego stosuje się w sytuacji, gdy inwestor dokonał zgłoszenia na podstawie art. 30 Prawa budowlanego nie jest zwolniony z obowiązku przedłożenia projektu usytuowania sieci uzbrojenia terenu sporządzonego na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Konsekwencją tych błędów w wykładni wymienionych przepisów jest przyjęcie, że ma w sprawie zastosowanie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, który uprawniał organ do nałożenia na inwestora dokonującego zgłoszenia obowiązku przedłożenia projektu usytuowania sieci uzbrojenia terenu sporządzonego na kopii aktualnej mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego, zaś z przepisu art. 28 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne można wyprowadzić obowiązek inwestora złożenia takiego projektu, co potwierdza również treść ( 8 ust. 1 w zw. z ( 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, z których ma wynikać obowiązek posłużenia się projektem zagospodarowania działki lub terenu sporządzonym na kopii aktualnej mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego również w razie dokonania przez inwestora zgłoszenia budowy przyłącza.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej inwestor podkreśla, że treść art. 30 i art. 29a ustawy Prawo budowlane określa wymogi stawiane dokumentacji przedkładanej w przypadku budowy przyłącza elektroenergetycznego. Budowy przyłącza bez zgłoszenia właściwemu organowi dotyczy norma zawarta w art. 29 a ust. 1 Prawa budowlanego, w którym to przepisie formułowany został obowiązek sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Natomiast budowa przyłącza na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 Prawa budowlanego, stosownie do ust. 3 tego wymaga aby inwestor dołączył do zgłoszenia projekt zagospodarowania działki lub terenu wraz z opisem technicznym instalacji, wykonany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane. W art. 29a ust. 3 ustawodawca w sposób wyraźny zwolnił inwestora dokonującego zgłoszenia z obowiązku sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie stanowi w ocenie skarżącego wystarczającej podstawy do skierowania do inwestora żądania przedłożenia dokumentu, o którym mowa w art. 29a ust. 1, przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w tej części, w której mowa jest o obowiązku dołączenia do zgłoszenia w zależności od potrzeb, odpowiednich szkiców lub rysunków, a także pozwoleń, uzgodnień i opinii przewidzianych odrębnymi przepisami.

Rację ma w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wnoszący skargę kasacyjną inwestor, iż racjonalny ustawodawca celowo wyodrębnił jednoznacznie dwie formy budowy przyłączy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20, a więc taką, o której mowa w art. 30 /to jest na podstawie dokonanego przez inwestora zgłoszenia/ oraz formę wskazaną w art. 29a ust. 1, określającą wymóg sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważa się przy tym całkowicie słusznie, iż o tym, która z określonych w ustawie form będzie miała zastosowanie, decyduje inwestor, który albo dokona zgłoszenia budowy przyłącza, lub też uzna, że w danym przypadku w jego ocenie korzystniejsze jest skorzystanie z uprawnienia określonego w art. 29a ust. 1. Jednakże dochodząc do takiej konstatacji jednocześnie Sąd pierwszej instancji zaniechał poszukiwania logicznego usprawiedliwienia dla wskazanej regulacji, lecz w istocie "zmieszał" te dwie, jednoznacznie wyodrębnione formy realizacji inwestycji polegającej na budowie przyłącza, dochodząc do wniosku, iż skoro ustawodawca w jednej z nich /art. 29a ust. 1/ wyraźnie sprecyzował wymóg sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej od państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, to obowiązuje on również w przypadku dokonania zgłoszenia. W ten sposób faktycznie została zaprzepaszczona intencja ustawodawcy dążenia do celowego wyodrębnienia obu tych form.

Nie można się zgodzić ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż motywacji takiego faktycznego zmieszania instytucji zgłoszenia budowy przyłącza z realizacją przyłącza na podstawie art. 29a ust. 1 można poszukiwać w przepisach określających zadania organów geodezyjno-kartograficznych czy też w przepisach dotyczących dokumentacji budowlanej wymaganej przy wniosku o pozwolenie na budowę, to jest w ustawie - Prawo geodezyjno-kartograficzne czy też w rozporządzeniu w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Jeżeli bowiem jednoznacznie ustawodawca dozwala na budowę przyłączy na podstawie zgłoszenia, to rację niewątpliwie ma inwestor, który wskazuje na brak podstaw prawnych do wybiórczego posługiwania się przy tym regulacjami, które nie dotyczą zgłoszenia, a więc wymogami dotyczącymi realizacji inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę, albo też w ogóle bez wymogu pozwolenia na budowę jak i zgłoszenia /art. 29a ust. 1/.

W tym miejscu tylko dodatkowo należy zauważyć, iż faktycznie przyłącza mogą być realizowane w tych trzech formach. Na podstawie pozwolenia na budowę, wówczas gdy przyłącze jest tylko niewielką częścią większej inwestycji budowlanej /np. osiedla mieszkaniowego, domu wielomieszkaniowego, zakładu/, względnie na podstawie zgłoszenia, lub też bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia - do czego upoważnia pod pewnymi warunkami art. 29a ust. 1.

Mając na uwadze powyższe należało dojść do wniosku, iż postanowienie nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia w określonym terminie dokumentacji w istocie bez podstawy prawnej, gdyż nie była ona wymagana wobec skorzystania przez inwestora z tej formy realizacji inwestycji, a nie z art. 29a ust. 1, nie mogło wywołać skutku w postaci przerwania biegu terminu do wniesienia sprzeciwu. Powoduje to taką konsekwencję, iż decyzja o sprzeciwie została wydana po terminie określającym kompetencję organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stosując art. 188 ppsa orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku jak też wydanych w sprawie administracyjnej decyzji organów obu instancji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 ppsa.