Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1401/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Gminy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący s. NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.) Sędziowie: NSA Krzysztof Ziółkowski Asesor WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant - Barbara Kroczak po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B., R. W., R. K., S. B., A. S., K. G., A. i M. J., M. i A. P., H. P., E. L., T. i Z. P., H. M. i H. G. na uchwałę Rady Gminy z dnia 26 kwietnia 2002 r. nr [[...]] w przedmiocie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy dla lokalizacji farm wiatrowych w obrębie C. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały oraz zasądza od Gminy na rzecz każdej strony skarżącej kwotę po 10 zł (słownie: dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. B., R. W., R. K., S. B., A. S., K. G., A. i M. J., M. i A. P., H. P., E. L., T. i Z. P., H. M. i H. G. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwałę Rady Gminy z dnia 26 kwietnia 2002 r. Nr [[...]] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy dla lokalizacji farm wiatrowych w obrębie C.

Zaskarżoną uchwałą Rada Gminy, działając na podstawie art. 8 ust. 1,2,3, art. 9, 10,26 i 28 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), wprowadziła do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy uchwalonego uchwałą

Rady Gminy z dnia 4 listopada 1994 r. Nr [[...]], ogłoszonego w Dz. Urzęd. Woj. Słupskiego Nr 38 poz. 210 ze zm., zmianę polegającą na przeznaczeniu części działek nr [[...]]; [[...]]; [[...]]; [[...]]; [[...]] i [[...]] o łącznej powierzchni 1,26 ha dla lokalizacji urządzeń zabudowy i niezbędnej infrastruktury dla powstania i poprawnego funkcjonowania parku wiatrowego nr [[...]] pod nazwą "C".

W uchwale dokonano ponadto zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania terenu z użytkowania rolnego na nierolniczy w miejscach lokalizacji urządzeń technicznych niezbędnych dla prawidłowej eksploatacji parku wiatrowego.

Jak wynika z treści uchwały za niezbędne urządzenia techniczne konieczne do powstania parku wiatrowego uznano siedem elektrowni wiatrowych, stację transformatorową, wewnętrzną sieć kablową oraz pasy komunikacji kołowej.

Ponadto na obszarze-wokół parku wiatrowego ograniczonego izolinią dopuszczalnego hałasu 40 dB utrzymano użytkowanie rolnicze jako podstawowe z zakazem budowy obiektów dla funkcji w stałym przebywaniu ludzi, w tym również zabudowy zagrodowej w ramach siedliska rolniczego związanego z produkcją rolniczą.

Ustalono również, że funkcja parku wiatrowego, sposób jego realizacji, jak i zagospodarowanie terenu nie spowoduje przekroczenia normatywnych parametrów jakości środowiska w zakresie hałasu poza terenem ograniczonym izolinią dopuszczalnego hałasu, promieniowania niejonizującego, emisji zanieczyszczeń oraz wibracji.

Skarżący po bezskutecznym wezwaniu Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa, wnieśli skargę do Sądu zarzucając. że zaskarżona uchwała podjęta została z rażącym naruszeniem prawa polegającym na niezawiadomieniu pisemnym o terminie wyłożenia projektu planu osób, których interes prawny mógł być naruszony ustaleniami planu, czym naruszono art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie argumentując, że interes prawny skarżących nie został naruszony ustaleniami uchwalonego planu miejscowego a ponadto przed podjęciem zaskarżonej uchwały zachowana została procedura przewidziana art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa. Stosownie do treści art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm. - obowiązującej w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących. Jako prawo miejscowe plan zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz jego zmiany określa art. 18 powołanej wyżej ustawy.

W treści art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wymienione zostały w sposób bardzo szczegółowy poszczególne fazy przygotowania planu miejscowego. Obowiązek ich przestrzegania, nie wyłączając nawet kolejności ich przeprowadzenia, musi być bezwzględnie zachowany, a każde odstępstwo od niego powoduje nieważność w całości lub w części uchwały - art. 27 ust. 1 ustawy.

Ten szczególny tryb postępowania, a także przewidziana sankcja za jego naruszenie, wynikają z tego, że uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego precyzuje zakres gospodarczego wykorzystania terenu, przy czym powinien on uwzględniać interesy właścicieli i użytkowników gruntu, a także interesy wspólnoty samorządowej i państwa.

Nie można przy tym pominąć, że ustalenia planu miejscowego kształtują sposób wykonywania własności, a w rezultacie niejednokrotnie ograniczają prawo własności (por. R. Hauser, E. Mzyk, Z. Niewiadomski, M. Rzążewska: Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1995, str. 73).

Dlatego też w toku procesu uchwalania planu, wszystkie zainteresowane podmioty muszą mieć zatem zagwarantowane prawo przedstawiania i obrony swoich interesów.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, iż zarząd gminy nie zawiadomił na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, naruszając tym samym art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy.

W odpowiedzi na skargę stwierdzono, że zmiana planu nie narusza interesów prawnych właścicieli działek sąsiednich.

W tym miejscu wskazać należy, że z treści powołanego przepisu wynika wymóg pisemnego zawiadamiania o terminie wyłożenia projektu planu osób, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu.

Gwarantuje się tym osobom w ten sposób możliwość wniesienia zarzutu do projektu planu (art. 24 ustawy) a ustalenie, że projekt planu nie narusza interesu prawnego tych osób lecz jedynie interes faktyczny umożliwia zakwalifikowanie go jako protestu (art. 23).

Jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy decyzją z dnia 22 maja 2003 r. Nr [[...]] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 7 turbin wiatrowych wraz z urządzeniami i niezbędną infrastrukturą dla powstania i poprawnego funkcjonowania parku wiatrowego Nr [[...]] pod nazwą "C.".

Decyzja ta została doręczona 52 właścicielom działek położonych w C.

W sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ administracji publicznej przyjął zatem, że postępowanie dotyczyło interesu prawnego tych osób (art. 28 K.p.a.).

Utrudniono natomiast a nawet uniemożliwiono tym osobom, na skutek braku pisemnego zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. prawo wypowiedzenia się jeszcze przed podjęciem uchwały w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego.

Powyższe rozważania w pełni uzasadniają pogląd, iż zakwestionowana uchwała narusza art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co z mocy art. 27 ust. 1 powoduje jej nieważność w całości.

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) i w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Ponieważ art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje stosować dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, to wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził koszty postępowania na rzecz skarżących na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).