Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 722/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 122, art. 187, art. 188, art. 191, art. 194  par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 Art. 65 ust. 5, art. 67, art. 78, art. 201 ust. 2, art. 214 ust. 3, art. 220 ust. 2 pkt 6, art. 232 ust. 1 lit. b
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2015 r. sprawy ze skarg A Sp. z o.o. w K na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 maja 2015 r. nr [...], z dnia 12 maja 2015 r. nr [...] z dnia 12 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego skargi oddala.


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd na rozprawie w dniu 30 listopada 2015 r. postanowił połączyć niniejszą sprawę ze sprawą o sygn. akt III SA/Kr 723/15, III SA/Kr 724/15 – do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić pod sygn. akt III SA/Kr 722/15.

Zaskarżonymi decyzjami nr [...], [...] i [...] z dnia 12 maja 2015 r., Dyrektor Izby Celnej, powołując się na art. 207, art. 210 § 1 i § 4, art. 233 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. jedn., Dz.U. z 2012 r., poz. 749, zwanej dalej Ordynacją podatkową), art. 5 ust. 2 tiret drugie, art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. a), b) c), g), ust. 6; art. 22 lit. b), art. 27 lit. b), art. 67; art. 76 ust.1 lit. c), ust.3; art. 78 ust. 1, ust. 3; art. 201 ust. l lit. a), ust. 2, ust. 3; art. 213, art. 214 ust.1, art. 220 ust. 1; art. 221 ust. 1; rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne z 2004 r., roz. 2, t. 4 str.307, z późn. zm., zwanego dalej "WKC"); art. 66; art. 97n ust. 1; art. 97t ust.1, ust.2, ust.3 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. ze zm.; Dz. Urz. WE polskie wydanie specjalne z 2004 r., roz.2, t.6, str.3 z późn. zm., zwanego dalej "RWKC"); art. 56, art. 65 ust.1l, ust. 5 i ust. 6, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t. jedn., Dz.U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.); na podstawie art. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE nr L 29 z 31.01.2009 r. z późn. zm.); na podstawie art. 1 ust.1, ust.2 lit. a), art. 4 i art. 5 ust. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 732/2008 z dnia 22 lipca 2008 r. wprowadzającego ogólny system preferencji taryfowych od dnia l stycznia 2009 r. i zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 552/97, (WE) nr 1933/2006 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1100/2006 i (WE) nr 964/2007 (Dz. Urz. UE L 211 z 06.08.2008 r. ze zm., zwanego dalej "GSP" ); § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U. Nr 94, póz. 902 z 2004 r. z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzje nr [...], [...] i [...] Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu [...] 2011 r. firma V Sp. z o.o. w K, działając w formie przedstawicielstwa pośredniego, korzystając z pozwolenia na stosowanie procedur uproszczonych, zgłosiła na rzecz firmy A Sp. z o.o. w K, towar opisany jako: "Pręty gwintowane ze stali węglowej" do procedury dopuszczenia do obrotu, poprzez dokonanie wpisu do ewidencji zgodnie z art. 76 ust.1 lit. c) WKC. O powyższym fakcie organ celny został powiadomiony powiadomieniem nr [...] z dnia 18 listopada 2011 r. (pozycja rejestru UC nr [...]). Zgłoszenie celne uzupełniające SAD OGL [...] zostało złożone w dniu [...] 2011r.

W dniu [...] 2012 r., firma V Sp. z o.o. w K, działając w formie przedstawicielstwa pośredniego, korzystając z pozwolenia na stosowanie procedur uproszczonych, zgłosiła na rzecz firmy A Sp. z o.o. w K, towar opisany jako: " Śruby ze stali węglowej, ocynkowane" do procedury dopuszczenia do obrotu, poprzez dokonanie wpisu do ewidencji zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. c) WKC. O powyższym fakcie organ celny został powiadomiony powiadomieniem nr [...] z dnia 19 marca 2012 r. (pozycja rejestru UC nr [...]). Zgłoszenie celne uzupełniające SAD OGL [...] zostało złożone w dniu [...] 2012 r.

W dniu [...] 2012 r., firma V Sp. z o.o. w K, działając w formie przedstawicielstwa pośredniego, korzystając z pozwolenia na stosowanie procedur uproszczonych, zgłosiła na rzecz firmy A Sp. z o.o. w K, towar opisany jako: " Śruby ze stali węglowej, ocynkowane" do procedury dopuszczenia do obrotu, poprzez dokonanie wpisu do ewidencji zgodnie z art. 76 ust. l lit. c) WKC. O powyższym fakcie organ celny został powiadomiony powiadomieniem nr [...] z dnia 20 kwietnia 2012 r. (pozycja rejestru UC nr [...]). Zgłoszenie celne uzupełniające SAD OGL [...] zostało złożone w dniu [...] 2012 r.

Po przeprowadzeniu postępowania celnego, Naczelnik Urzędu Celnego, decyzjami wydanymi w dniu [...] 2015 r.:

- (znak: [...]) nie wyraził zgody na stosowanie preferencji taryfowych dla towarów objętych zgłoszeniem celnym SAD OGL [...] z dnia [...] 2011 r., określił kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (Typ opłaty: AOO) w wysokości 4.064,00 zł (słownie złotych: cztery tysiące sześćdziesiąt cztery 00/100), za towar objęty zgłoszeniem celnym SAD OGL [...] z dnia [...] 2011 r., określił kwotę długu celnego - ostatecznego cła antydumpingowego - podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (Typ opłaty: A30) w wysokości 93 369,00 zł (słownie złotych: dziewięćdziesiąt trzy tysiące trzysta sześćdziesiąt dziewięć 00/100), za towar objęty zgłoszeniem celnym SAD OGL [...] z dnia [...] 2011 r., powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwot długu celnego (Typ opłaty: AOO i Typ opłaty: A30), poinformował o obowiązku zapłaty odsetek (typ-DOO) od kwoty 97 433,00 zł za okres od dnia 19 listopada 2011 r. (tj. od dnia następującego po dniu powstania długu celnego) do dnia poprzedzającego dzień wszczęcia postępowania tj. 26 sierpnia 2014 r. (...)

- ([...]) nie wyraził zgody na stosowanie preferencji taryfowych dla towarów objętych zgłoszeniem celnym SAD OGL [...] z dnia [...] 2012 r., określił kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (Typ opłaty: AOO) w wysokości 3.814,00 zł, za towar objęty zgłoszeniem celnym SAD OGL [...] z dnia [...] 2012 r., określił kwotę długu celnego - ostatecznego cła antydumpingowego - podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (Typ opłaty: A30) w wysokości 87.614,00 zł., za towar objęty zgłoszeniem celnym SAD OGL [...] z dnia [...] 2012 r, powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwot długu celnego (Typ opłaty: AOO i Typ opłaty: A30), poinformował o obowiązku zapłaty odsetek (typ-DOO) od kwoty 91.428,00 zł za okres od dnia 20 marca 2012 r (tj. od dnia następującego po dniu powstania długu celnego) do dnia poprzedzającego dzień wszczęcia postępowania tj. 26 sierpnia 2014 r.,

- (znak: [...]), nie wyraził zgody na stosowanie preferencji taryfowych dla towarów objętych zgłoszeniem celnym SAD OGL [...] z dnia [...] 2012 r., określił kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (Typ opłaty: AOO) w wysokości 3.786,00 zł, za towar objęty zgłoszeniem celnym SAD OGL [...] z dnia 24 kwietnia 2012 r., określił kwotę długu celnego -ostatecznego cła antydumpingowego - podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (Typ opłaty: A30) w wysokości 86.976,00 zł., za towar objęty zgłoszeniem celnym SAD OGL [...] z dnia [...] 2012 r., powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwot długu celnego (Typ opłaty: AOO i Typ opłaty: A30), poinformował o obowiązku zapłaty odsetek (typ-DOO) od kwoty 90.762,00 zł za okres od dnia 21kwietnia 2012 r (tj. od dnia następującego po dniu powstania długu celnego) do dnia poprzedzającego dzień wszczęcia postępowania tj. 26 sierpnia 2014 r.

Od przywołanych wyżej decyzji organu I instancji, Spółka A Sp. z o.o. w K, działająca przez pełnomocnika - radcę prawnego E. C. - złożyła odwołania, w których wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi.

Odwołująca się zarzuciła wydanym rozstrzygnięciom, że zostały wydane z naruszeniem zarówno prawa materialnego jak i prawa procesowego. Przedmiot tych zarzutów koncentruje się głównie na nieprawidłowościach w zakresie m.in. :

- ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym na przyjęciu tłumaczeń nieuwierzytelnionych kserokopii dokumentów urzędowych, które nie mogły korzystać z mocy dowodowej oryginałów dokumentów;

- nie oparciu się przez organ I instancji na tłumaczeniach dokonanych przez tłumacza przysięgłego oraz nie dokonaniu tłumaczenia znajdującego się w aktach dokumentu sporządzonego w języku indonezyjskim;

- błędnego przyjęcia przez organ celny ustaleń z Raportu z Misji Biura OLAF oraz Uzgodnionego Protokołu, będącego załącznikiem do przekazanego przez właściwe władze Indonezji negatywnego wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia FORM A nr [...], nr [...], [...] - wystawionego przez P and T International oraz brak Raportu Końcowego biura OLAF;

- nie przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu udowodnienie zachowania przez odwołującą się Spółkę należytej staranności, aby upewnić się, czy zostały spełnione warunki korzystania z preferencji.

Opisanymi na wstępie, kwestionowanymi skargami do tut. Sądu decyzjami z dnia 12 maja 2015 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcia organu l instancji.

Organ odwoławczy w ich uzasadnieniach szczegółowo omówił zgromadzony materiał dowodowy oraz zarzuty podniesione w odwołaniach (do których się wyczerpująco ustosunkował) i stwierdził, że stan faktyczny spraw ustalony został w sposób prawidłowy, w oparciu o informacje pozyskane z wiarygodnych dowodów (w tym m.in. zebranych przez OLAF, przez przedstawicieli państw członkowskich oraz przez władze Indonezji).

Wskazano, że zgodnie z przepisem art. 220 ust. 2 pkt b) WKC, organ celny nie dokonuje retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, gdy kwota opłat celnych należnych zgodnie z przepisami prawa nie została wykazana w rachunkach w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego wymaga spełnienia wskazanych przesłanek w sposób kumulatywny.

W odniesieniu do badanej sprawy realizacja tych przesłanek przedstawia się następująco:

W odniesieniu do przesłanki jaką jest błąd organu celnego - obowiązkiem zgłaszającego jest przedstawić do odprawy celnej towar wraz z odpowiednimi dokumentami. Zapisy zawarte w zgłoszeniu celnym powinny być zgodne ze stanem faktycznym oraz z zapisami zawartymi w dokumentach handlowych. Organ celny ma obowiązek przyjąć zgłoszenie celne, jeśli spełnia ono wymogi formalne, tj. ma wypełnione wszystkie wymagane przy danej procedurze celnej pola oraz przedstawiono organowi określone w przepisach prawnych dokumenty (art. 63 WKC w związku z art. 62 WKC).

W ocenie organu administracyjnego, z akt sprawy wynika, że po skontrolowaniu dokumentów dołączonych do akt, funkcjonariusz przeprowadzający kontrolę nie stwierdził żadnych nieprawidłowości.

Jednakże w wyniku kontroli postimportowej, zgodnie z przekazanym wynikiem weryfikacji świadectw pochodzenia FORM A nr [...], FORM A nr [...], FORM A nr [...] - wystawionych przez P and T International oraz materiałami przekazanymi przez Urząd OLAF okazało się że dane w zgłoszeniu celnym zadeklarowane przez zgłaszającego były nieprawidłowe (świadectwo to nie jest zgodne z regułami pochodzenia GSP, jest nieprawidłowe i zostało cofnięte przez Dyrekcję Ułatwień Importowych i Eksportowych).

Mając na uwadze wynikające z przekazanych dokumentów ustalenia w kwestii weryfikacji świadectwa pochodzenia FORM A oraz dochodzenie OLAF na okoliczność ujawnionego procederu omijania wprowadzonych wobec Chin środków antydumpingowych, nałożonych na elementy złączne z żeliwa i stali, organ odwoławczy stwierdził, iż na etapie przyjęcia zgłoszenia celnego, w spornej sprawie nie można mówić o potencjalnym błędzie popełnionym przez organ celny w zakresie ustalenia prawidłowych danych.

Tak wiec, zdaniem organu celnego, zaniżenie zaksięgowanej kwoty długu celnego (lub brak zaksięgowania), nie było następstwem błędu samych organów celnych.

Następnie podniesiono, że kolejną przesłanką do odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania należności jest wykazanie, że błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych, która to osoba działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Organ celny zauważył, że strona odwołująca się, mimo posiadania wiedzy na temat ryzyka związanego z importem towarów, co do których istniało ryzyko obciążenia ich cłem antydumpingowym, jako doświadczony przedsiębiorca, nie podjął, wystarczających kroków chroniących go przed negatywnymi skutkami importu towaru obciążonego cłami konwencyjnymi i cłem antydumpingowym.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że do obowiązków podmiotu należy zbadanie, jakie przepisy stosowane są do dokonywanej przez niego czynności oraz jakie związane są z nią należności. Zatem podmiot zajmujący się zawodowo importem towaru, mając do czynienia z wrażliwym kierunkiem importu towarów, mógł przed dokonaniem zgłoszenia zabezpieczyć się m.in. Umową handlową, z której w jasny i czytelny sposób wynikałoby pochodzenie importowanego towaru. Obszerna korespondencja handlowa, załączone notatki ze spotkań z kontrahentami również nie zawierają treści, które zabezpieczałyby Importera przed niezgodnymi z rzeczywistością praktykami Eksportera, również w obszarze dotyczącym pochodzenia towarów.

Działania strony wskazywały więc albo na niedbałość (pomimo przedstawionej obszernej dokumentacji handlowej- notatki ze spotkań, oświadczenia kontrahenta brak w dokumentach m.in. Umowy z kontrahentem zagranicznym), albo na celowe działanie w celu obchodzenia przepisów lub wprowadzenia organów celnych w błąd.

Ryzyko w handlu towarami, co do których istnieje podejrzenie ze zostały objęte postępowaniem antydumpingowym w każdym przypadku obciąża importera niezależnie od jego dobrej wiary czy przeświadczenia, że towar ten spełnia warunki pozwalające na uznanie, iż sprowadzone towary pochodzą z krajów, w odniesieniu do których stosuje preferencyjne stawki celne.

To importer decydując się na taki handel winien ocenić stopień ryzyka handlowego, mając w perspektywie ewentualną korzyść płynącą z zastosowania preferencyjnych stawek celnych. Importer winien być świadomy konsekwencji podjęcia tego ryzyka.

W przypadku poniesionej straty, importerowi pozostaje możliwość wyegzekwowania wyrządzonych mu szkód od sprawcy czynu zabronionego.

W podsumowaniu, organ celny uznał, że zebrane materiały dowodzą, że towary eksportowane przez Przedsiębiorstwo P and T International J. K no [...], B A - B, Indonezja nie posiadają preferencyjnego ani niepreferencyjnego indonezyjskiego pochodzenia. Przedsiębiorstwo P and T International nigdy nie produkowało stalowych artykułów złącznych w B w Indonezji, ale eksportowało bezprawnie do UE chińskie produkty końcowe objęte autentycznymi świadectwami pochodzenia GSP Form A.

Zwrócono również uwagę na fakt, że świadectwa pochodzenia wydane przez Władze Strefy Wolnego Handlu B w Indonezji na podstawie fałszywej i mylnej informacji dostarczonej przez firmę P and T International dla wysyłki stalowych artykułów złączonych do UE. W związku z powyższym, świadectwa te jako niezgodne z regułami pochodzenia GSP i nieprawidłowe ostały cofnięte przez Dyrekcję Ułatwień Importowych i Eksportowych.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy podkreślił, że negatywna weryfikacja ww. świadectw oraz ustalenia śledztwa Urzędu OLAF przy współpracy właściwych władz Indonezji obciążają osobę odpowiedzialna za uiszczenie należności celnych. Wskazano bowiem, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału, nieprawidłowe przedstawienie faktów przez eksportera, nie zwalnia importera z obowiązku uiszczenia prawidłowych należności celnych.

Konsekwencje działań eksportera dotykają bezpośrednio osobę odpowiedzialna za uiszczenie należności celnych.

Uznano zatem, że wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi bowiem błędu organu, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, w szczególności jest oczywiste, że organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji.

Osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych może powołać się na dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się, czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji ( patrz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z dnia 8 listopada 2012r. sprawa C-438/11 ). W przedmiotowej sprawie Trybunał stwierdził, że jeżeli organy państwa wywozu wydały nieprawidłowe świadectwa pochodzenia - "formularze A" — to na mocy art. 220 ust. 2 lit. b) akapity drugi i trzeci WKC, wydanie to należy uważać za błąd popełniony przez rzeczone organy, chyba że okaże się, iż świadectwa te zostały wydane na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera. Jeśli wskazane świadectwa zostały oparte na fałszywych deklaracjach eksportera, powinno nastąpić retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych (...).

Zdaniem organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Celnego słusznie ocenił, że osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych nie może powołać się na dobrą wiarę. Z materiału dowodowego wynika, że odwołujący nie zabezpieczył się m.in. umową handlową, z której w jasny i czytelny sposób wynikałoby pochodzenie importowanego towaru. Obszerna korespondencja handlowa, załączone notatki ze spotkań z kontrahentami również nie zawierają treści, które zabezpieczałyby Importera przed niezgodnymi z rzeczywistością praktykami Eksportera, również w obszarze dotyczącym pochodzenia towarów.

Wyjaśniono również, że przedstawione przez stronę wyjaśnienia i oświadczenia: m.in. z dnia 12 września 2014r. chińskiej firmy N J F P Co. Ltd., która była właścicielem P and T International, a następnie z dnia 9 grudnia 2014 r., Pana L. Q., który w rozpatrywanym okresie był menagerem firmy P and T International, sporządzone zostały już po dokonaniu przedmiotowej operacji handlowej. Poza tym oświadczenia te zostały sporządzone przez osoby, co do których OLAF ustalił, że były zaangażowane w obchodzenie ceł antydumpingowych i naruszenie zasad preferencyjnego pochodzenia towarów.

Mając na uwadze ustalenia dokonane przez OLAF przy współpracy władz indonezyjskich, organ celny I instancji słusznie, zdaniem DIC, nie dał wiary takim dowodom.

Wskazano przy tym, że załączone przez stronę dokumenty dotyczące importu drutu, byłyby na pewno ważnym dowodem w sprawie, gdyby dochodzenie OLAF wykazało, że w B firma P and T International wytwarzała elementy złączne, ale ten fakt nie został potwierdzony w dokumentach urzędowych.

Jak już wielokrotnie podkreślano, dochodzenie OLAF wykazało, że firma P and T International nigdy nie wytwarzała stalowych elementów złącznych w B, ale w nadmiernym stopniu eksportowała do UE gotowe chińskie produkty na podstawie autentycznych certyfikatów pochodzenia GSP Form A.

Tak więc przedstawione przez stronę postępowania dowody mające na celu udowodnienie, że w zakładzie B firma P and T International wytwarzano elementy złączne stoją w oczywistej sprzeczności z urzędowymi dokumentami, będącymi w niniejszej sprawie wiążącym, urzędowym potwierdzeniem tego, co zostało w tych dokumentach stwierdzone. Potwierdzeniem tego faktu jest m.in. Wizyta BIFZA (Urzędu Strefy Wolnego Handlu B Indonezja), która odbyła się w dniu 17 września 2012r., kiedy firma P and T International jeszcze prowadziła działalność, a byłe kierownictwo firmy P and T International miało możliwość wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie.

Wskazano, że wyjaśnienia oraz przestawione dokumenty znane były OLAF i władzom Indonezji zarówno przy sporządzaniu Protokołu Uzgodnień jak i Raportu z Misji.

Organ odwoławczy podkreślił, że odpowiedzialność Urzędu OLAF, jako jednostki utworzonej przez Komisję, rozciąga się poza ochronę interesów finansowych, również na ochronę wszystkich działań dotyczących ochrony interesów Wspólnoty przed nieprawidłowymi zachowaniami, przeciw którym może być prowadzone postępowanie administracyjne lub karne.

Pozyskanie od eksportera świadectwa pochodzenia Form A, oceniono jako niewystarczające, aby uznać że został zachowany warunek należytej staranności.

Wobec powyższego, w niniejszym przypadku, zdaniem organu celnego należało zastosować postanowienia art. 220 ust.1 WKC, w związku z brakiem podstaw do odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania niezaksięgowanej kwoty.

Na podmiotach gospodarczych ciąży obowiązek podjęcia w ramach ich stosunków umownych kroków niezbędnych do uchronienia się przed zagrożeniem dochodzenia retrospektywnego pokrycia należności celnych. Należy podkreślić, że starannie działający i poinformowany o stanie prawnym podmiot gospodarczy powinien przy dokonywaniu oceny korzyści, jakie może przynieść handel towarami ewentualnie podlegającymi preferencjom taryfowym, (czy też cłom anty dumpingowym) musi wziąć pod uwagę ryzyko związane z rynkiem, na którym działa i zaakceptować je w kategorii zwykłych niedogodności związanych z działalnością handlową (...).

Jak wielokrotnie potwierdziło orzecznictwo ETS jest bezsporne, że Unia nie może ponosić szkodliwych konsekwencji nieprawidłowych działań dostawców importerów (patrz m.in. wyroki: w sprawie P & F, pkt 59- C 97/95; w sprawie B, pkt 43- C 293/04).(...).

Nadto, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że:

Zgodnie z art. 67 WKC datą, którą należy uwzględnić przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia celnego, zaś zgodnie z art. 201 WKC w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. W takim przypadku, zgodnie z art. 20 ust. 1 WKC, wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy celnej Wspólnot Europejskich, która obejmuje między innymi, Towarową Nomenklaturę Scaloną (art. 20 ust. 3 lit. "a"), stawki celne i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie ceł (art. 20 ust. 3 lit. "c"), inne środki taryfowe przewidziane innymi przepisami wspólnotowymi (art. 20 ust. 3 lit. "g").

Dalej wskazał, że w dniu objęcia przedmiotowego towaru wnioskowaną procedurą celną, obowiązywało Rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładające na organa celne Wspólnoty, obowiązek poboru ostatecznego cła anty dumpingowego nałożonego na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

Dyrektor Izby Celnej, wyjaśnił, że istota postępowania antydumpingowego polega przede wszystkim na ochronie rynku UE przed agresywną polityką gospodarczą prowadzoną przez państwa, w których zasady gospodarki rynkowej nie są przestrzegane. W tym celu stosuje się m.in. cła antydumpingowe.

Zgodnie z postanowieniami art. 78 ust. 2 i 3 WKC, po dokonaniu zwolnienia towarów, organy celne mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozowych towarów objętych zgłoszeniem celnym, a jeżeli z kontroli zgłoszenia po zwolnieniu wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

Dalej przywołano treść art. 73 ust. 1 Prawa celnego, który stanowi: "do postępowań w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. "

Z kolei art. 65 ust. 5 Prawa celnego, nakazuje organowi celnemu pobranie odsetek od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego.

Możliwość odstąpienia od obciążenia dłużnika odsetkami wchodzi zatem w rachubę jedynie w sytuacji gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.

Zgodnie z przepisem art. 220 ust. 2 lit. b) akapit czwarty WKC, to po stronie osoby odpowiedzialnej za uiszczenie opłat pozostaje inicjatywa powołania się na dobra wiarę i wykazania, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji.

Powyższe, zdaniem organu celnego oznacza zatem, że to nie organ celny lecz dłużnik musi wykazać i udowodnić brak wspomnianego zaniedbania bądź świadomego działania. Jak wykazano wyżej w przedmiotowej decyzji dłużnik tych przesłanek udowodnił.

Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie zgromadzonego urzędowego materiału dowodowego możliwe było ustalenie stanu faktycznego oraz dokonanie prawidłowej oceny prawnej.

Pismami z dnia 25 maja 2015 r. Spółka A Sp. z o.o. w K, reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. E. C., wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargami na ww. decyzje Dyrektora Izby Celnej, zarzucając im naruszenie:

1. Przepisów postępowania określonych w art. 122, 188, 194 § 3 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej;

2. Przepisów prawa materialnego określonych w:

a. art. 20 ust. 4 WKC;

b. art 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009;

c. art. 220 ust. 2 WKC;

d. art. 221 ust. 3 i 4 WKC;

e. art. 214 ust. 3, art. 222 ust. 1 lit. a) i art. 232 ust. 2 lit. c) WKC w związku z art. 65 Prawa celnego;

Skarżąca Spółka podniosła, że zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej organ ma obowiązek podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, w szczególności, w myśl art. 188 Ordynacji podatkowej, ma obowiązek uwzględnić wniosek dowodowy strony poprzez odebranie oświadczenia, a z takim zwrócił się pełnomocnik strony, dotyczący okoliczności związanych z podejmowaniem przez Pana N. działań w celu upewnienia się, że kupowane przez firmę A Sp. z o.o. wyroby spełniają warunki korzystania z preferencji. Okoliczność ta ma znaczenie dla sprawy, gdyż, stosownie do treści art. 220 ust. 2 zdanie WKC wykazanie dobrej wiary wyłącza możliwość retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Organy nie podjęły działań, stosownie do postanowień wskazanych przepisów i nie uwzględniły wniosku dowodowego.

Skarżąca Spółka zwróciła uwagę, że ustalenia stanu faktycznego sprawy organy powinny dokonać na podstawie potwierdzonych za zgodność z oryginałem dokumentów anglojęzycznych, które powinny być następnie przetłumaczone przez biegłego tłumacza. W tej sprawie natomiast ustalenia dokonano na podstawie tłumaczenia kopii dokumentów sporządzonych w językach obcych. Z uwagi na istniejące, zdaniem skarżącej Spółki rozbieżności, organy powinny powołać tłumacza w celu ich wyjaśnienia. Domniemanie z jakiego korzystają dokumenty urzędowe, w świetle art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, nie oznacza, że skarżąca Spółka nie może podważać mocy dokumentu urzędowego.

Odmawiając wszystkich powyższych działań Skarżąca Spółka uważa, że doszło do złamania zasady określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniach decyzji nie zawarto też wskazania którym dowodom organy dały wiarę, a którym tej wiary odmówiły oraz z jakich przyczyn, jak to stanowi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Ponadto, skarżąca Spółka zarzuciła organom naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 20 ust. 4 WKC. Wbrew twierdzeniom, w aktach sprawy nie ma dokumentu, z którego wynikałoby, że władze Indonezji wycofały się z twierdzenia o prawidłowym działaniu P and T Internnational w B, i że były tam przetworzone przedmiotowe towary. Zastosowanie stawek określonych w art. 20 ust. 3 lit. c, mimo złożenia wniosku o zastosowanie stawek określonych w art. 20 ust. 3 lit.e WKC, w sytuacji spełnienia w ocenie Spółki kryterium reguł pochodzenia, stanowi naruszenie tego przepisu.

Zdaniem skarżącej Spółki, nawet jeżeli w niniejszej sprawie świadectwo pochodzenia towarów zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, to po przeprowadzonej wizytacji, organy wydające to świadectwo co najmniej powinny wiedzieć, że towary te nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Skarżąca Spółka uważa zatem, że mamy do czynienia w takim stanie rzeczy z błędem, którego dłużnik w żaden sposób nie mógł wykryć. Doszło więc do naruszenia art. 220 ust. 2 WKC.

Doszło też do nieuprawnionego w ocenie skarżącej Spółki przedłużenia terminu przedawnienia długu celnego, o którym mowa w art. 221 ust. 3 WKC z 3 do 5 lat. Zdaniem skarżącej Spółki z materiału dowodowego musi wynikać, że czyn podlegający ukaraniu został popełniony, nie jest natomiast wystarczające jedynie stwierdzenie o popełnieniu czynu z art. 87 § 1 k.k.s.

Nałożenie na skarżącą Spółkę obowiązku zapłaty odsetek za okres od przyjęcia zgłoszenia do dnia wpłacenia kwoty długu celnego jest sprzeczne z WKC. Dłużnik przedkładając kilkadziesiąt dokumentów udowodnił, że podał prawidłowe dane i działa w dobrej wierze. Organy nie miały zatem prawa do pobrania odsetek, zgodnie z art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Doszło też do naruszenia art. 220 i 232 ust. 1 lit. b kodeksu celnego.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Kontrolując zaskarżone decyzje Sąd doszedł do przekonania, że w toku niniejszych postępowań administracyjnych, składających się na rozpatrywaną sprawę, organy celne nie dopuściły się naruszenia ani przepisów postępowania w stopniu, który w istotny sposób mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, ani też przepisów prawa materialnego w stopniu mających wpływ na jej wynik.

W ocenie Sądu postępowania we wszystkich sprawach administracyjnych zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy i z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. jedn., Dz.U. z 2012 r., poz. 749, zwanej dalej Ordynacją podatkową).

Podkreślić na wstępie należy, że zgodnie z treścią art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne z 2004 r., roz. 2, t. 4 str.307, z późn. zm., zwanego dalej "WKC") "... po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, po dokonaniu zwolnienia towarów organy mogą przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone bezpośrednio jak i pośrednio, tj. wyłącznie z dokumentów posiadanych przez inne podmioty a dotyczące towarów, nie wyłączając rewizji towarów."

W świetle tych regulacji nie ulega wątpliwości, że organy celne w sytuacji, gdy przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe dane, podejmują zgodne z tymi przepisami niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji w oparciu o dane, którymi dysponują.

Zdaniem Sądu, organy celne w tym przypadku były więc uprawnione do przeprowadzenia postimportowej kontroli towarów.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela zarzutu naruszenia przez organy celne art. 122 i 188 Ordynacji podatkowej. Nie stwierdził też naruszenia art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej.

Materiał dowodowy został zgromadzony przez organy celne w stopniu wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięć. Organy wyczerpały możliwości dowodowe, oceniły cały zgromadzony materiał w sposób kompleksowy, we wzajemnej łączności i w sposób należyty i wystarczający odniosły się do dowodów.

Skarżąca Spółka w skardze zarzuca organom celnym, że te nie przeprowadziły dowodu "..z oświadczenia ...Pana N...na temat działań jakie podejmował w celu upewnienia się, że kupowane przez A Sp. z o.o. wyroby spełniają warunki korzystania z preferencji."

Działanie organów w kwestii dowodowej uznać należało za prawidłowe. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że skarżąca Spółka przede wszystkim nie przedstawiła takich dowodów, które by podważały prawidłowość ustaleń organów. Ponadto zauważyć należy, że dowód ten ze swej istoty nie mógł podważyć dokonanych ustaleń co do okoliczności związanych z pochodzeniem towarów określonych w zgłoszeniach celnych przez skarżącą Spółkę.

W myśl art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zasada wynikająca z art. 122 i z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma więc charakteru bezwzględnego (por. m.in. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2015 r., sygn.. akt I FSK 525/14; LEX nr 1772828). Można zatem odmówić dowodu, gdy przedmiotem dowodu są okoliczności wystarczająco udokumentowane innymi dowodami lub nie mające istotnego znaczenia dla sprawy. Bezwzględne stosowanie zasady wynikającej z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej prowadziłoby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postepowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku z wzajemnymi oczekiwaniami stron, co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika w sprawie. Nie uprawnione są twierdzenia strony skarżącej, że konieczne było przeprowadzenie jeszcze innych, wskazywanych przez stronę dowodów.

Raport Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sposób i na takich warunkach jak administracyjne raporty sporządzone przez krajowych, administracyjnych kontrolerów krajowych. Raport taki należy traktować tak samo jak wszelkiego rodzaju protokoły z kontroli przeprowadzane przez polskie organy administracji. Fakt zatem, że raport z misji OLAF oraz inne dokumenty były zasadniczymi dowodami w prowadzonych postepowaniach celnych nie oznacza a limine ich wadliwości. Stosowanie do postanowień art. 194 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej organ przeprowadza dowody przeciw dokumentom, gdy ma wątpliwości. W tym przypadku sytuacja była odwrotna. To strona skarżąca wywodzi ze zgromadzonych dowodów inne skutki, czy też poddaje pod wątpliwość okoliczności z nich wynikające. Skoro argumentacja organów jest spójna i logiczna, to nie można organom postawić skutecznie zarzutu naruszenia swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 Ordynacji podatkowej, twierdząc, że wydano rozstrzygnięcie w sposób dowolny, a nie przedstawiając dowodów podważających w sposób skuteczny tych okoliczności, które wynikają z dokumentów urzędowych, a zatem korzystających z domniemania tego, co zostało w nich stwierdzone.

Zgodzić się zatem należy z oceną organów celnych, że z dowodów tych jasno, bezsprzecznie wynika, iż importowany towar, określony w zgłoszeniach celnych, nie był wytwarzany w Indonezji, lecz miał pochodzenie chińskie. Nie mógł być więc ze względu na to kwalifikowany do preferencyjnego traktowania. Organy w sposób nie budzący wątpliwości wykazały, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki nie ma sprzeczności pomiędzy dowodami urzędowymi a załączonymi do akt przez skarżącą Spółkę dokumentami, z których ma wynikać wytwarzanie towarów przez firmę P and T International w B w Indonezji. Nie mogą i nie mogły podważyć domniemania wynikającego z urzędowych dokumentów te pochodzące od podmiotu, który dopuszczał się nieprawidłowości w obszarze omijania ceł antydumpingowych. Ponadto dochodzenie OLAF w sposób jednoznaczny wykazało, że ww. firma nigdy nie wytwarzała stalowych elementów złącznych w B. Organy celne w sposób przekonywujący wyjaśniły także brak konieczności przeprowadzania dowodu z tłumacza przysięgłego.

"Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego tj., gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów."(por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 762/15).

Skoro w rozpatrywanej sprawie, w żadnych z postępowań celnych skarżąca Spółka nie zdołała w sposób skuteczny podważyć spójnych i logicznie wyprowadzonych wniosków orzekających organów celnych, ograniczając się w zasadzie tylko do polemiki i odmiennych twierdzeń, to argumentacja strony skarżącej w tym względzie nie mogła zostać uznana za zasadną.

Trafnie organy celne wskazują też, że w myśl art. 220 ust. 2 pkt 6 WKC nie dokonuje się retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, gdy kwota opłat celnych nie została wykazana na rachunkach w następstwie błędu organu, który to nie mógł być w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych, działającą w dobrej wierze i przestrzegającej przepisy w zakresie zgłoszenia celnego.

O ile przy spełnieniu warunków formalnych (art. 62 i 63 WKC) nie jest możliwe zakwestionowanie zgłoszenia celnego, to w sytuacji, gdy późniejsze ustalenia kontrolne potwierdzają nieprawidłowość danych w zgłoszeniu celnym, to organy celne mogą w późniejszym czasie podjąć czynności w celu zweryfikowania danych podanych w zgłoszeniu celnym, łącznie z podważeniem ich prawdziwości.

Powtórzyć więc należy, że mające znaczenie w tych postępowaniach celnych przeprowadzone dochodzenie przez biuro OLAF wskazuje dobitnie, w sposób wystarczający, że dane w zgłoszeniu celnym są nieprawidłowe, niezgodne z dokumentami pochodzenia towarów. Z dokumentów tych wynika omijanie środków antydumpingowych na tego rodzaju towarów. Racje mają więc organy, że nie był to błąd wynikający z działań organu.

Nie można też powiedzieć, że błąd ten nie mógł być wykryty w racjonalny sposób, a strona skarżąca działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów. Nie można inaczej ocenić działań strony skarżącej, niż to dokonały orzekające organy celne, że importer, który nie działa po raz pierwszy na tego rodzaju rynku, nie zabezpiecza się umową z kontrahentem, z której postanowień by wynikało pochodzenie towarów, zgłoszonych w zgłoszeniu celnym. Takie działanie trudno nazwać należytym dbaniem o swoje interesy.

Z dokumentacji wynika, że określone w zgłoszeniu celnym towary nie zostały wyprodukowane w Indonezji, lecz w Chinach. W świetle orzecznictwa ETS takie nieprawidłowe działania eksportera nie zwalniają niestety importera od obowiązku uiszczenia prawidłowych należności celnych. Wydanie nieprawidłowych świadectw pochodzenia towarów nie stanowi też błędu organu, gdy wystawiano je w oparciu o dane przedstawione przez eksportera. Nie może się też powoływać na działanie w dobrej wierze ten, kto nawet nie zabezpieczył się przed niepożądanymi skutkami działań podmiotów trzecich zawarciem stosownej umowy.

W tym zakresie znaczenie mogły mieć okoliczności, na które powoływała się skarżąca Spółka, co do podejmowanych rzekomo działaniach przez skarżącą Spółkę należytej staranności, ale nie przedstawiła w tym względzie innych dowodów poza argumentem, że organ nie przeprowadził dowodu z oświadczenia strony co do tych działań. Nic więc nie stało na przeszkodzie wskazanie dowodów to potwierdzających.

W tym zakresie Sąd podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone już wobec zarzutu strony skarżącej naruszenia przez organy zasady wypływającej z treści art. 122 i 188 Ordynacji podatkowej.

Z powyższych przyczyn nie mogło dojść również do naruszenia przez organy celne art. 20 ust. 3 i 4 WKC skoro wykazano nieprawidłowe pochodzenie towarów określonych w zgłoszeniach celnych.

Zgodnie z art. 67 WKC jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne.

Data naniesiona w zgłoszeniu celnym wyznacza zatem nie tylko moment przyjęcia tego zgłoszenia do procedury celnej ale również moment objęcia z mocy prawa zgłaszanego towaru wnioskowana procedurą celną. Data ta oznacza też chwile powstania długu celnego, zgodnie z art. 201 ust. 2 WKC. Prawidłowo postąpiły organy celne przyjmując za miarodajne obowiązujące dla towarów zgłoszonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z 4 października 2012 r., zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów z żeliwa lub stali pochodzących z chińskiej Republiki Ludowej, opublikowane w Dz. Urz. UE.L.2012.275.1 w dniu 10 października 2012 r. Przyjęte na podstawie tego rozporządzenia zmiany dotychczas stosowanych środków antydumpingowych stają się skuteczne od daty jego wejścia w życie, co wynika z treści art. 2 zdanie drugie tego rozporządzenia, tj. po 11 października 2012 r. Potwierdza to też rozporządzenie Rady nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie środków, które Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych, opublikowane w Dz. Urz. Nr 201 26 lipca 2001 r., że data zgłoszenia celnego jest tą datą właściwą.

W myśl art. 65 ust. 5 Prawa celnego organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie.

Zgodzić się więc należy ze stanowiskiem, że można odstąpić od pobrania odsetek od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty długu celnego w sytuacji, gdy dłużnik udowodni podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania. To dłużnik winien udowodnić brak tego zaniedbania lub brak świadomego działania. Nie można tego obowiązku przerzucać na organ. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1096/11; LEX nr 1697546). W tym przypadku nie wskazano takich przesłanek. Również pozostałe zarzuty z powyższych względów nie znalazły swojego uzasadnienia. Artykuły 214 ust. 3 i 232 ust. 1 lit. b WKC nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Pierwszy z wymienionych dotyczy bowiem sytuacji, gdy następuje przesunięcie momentu powstania lub zaksięgowania długu celnego na skutek zastosowania przepisów rozporządzenia wykonawczego i pobrania w związku z tym odsetek wyrównawczych. W tej sprawie w ogóle nie mamy do czynienia z przesunięciem momentu powstania długu celnego. Powtórzyć należy, że powstał on w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Także i art. 232 ust. 1 lit. b WKC nie miał zastosowania z tej racji. Nie zaistniała przecież sytuacja, że skarżąca Spółka pomimo wezwania nie uiściła wskazanej kwoty w terminie 10 dni od daty doręczenia decyzji, co różni się od sytuacji, opisanej w art. 65 ust. 5 Prawa celnego.

Wbrew twierdzeniom skargi nie miały też zastosowania ust. 3 i 4 art. 221 WKC. Trafnie bowiem stwierdziły organy, że wystarczające jest dokonanie przez organ celny na poczet prowadzonego postępowania o zaksięgowanie długu celnego kwalifikacji czynu jako zabronionego bez potwierdzenia tego rodzaju dokonań prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt I GZK 908/12).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.