Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1033/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 13 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka ( spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi M na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2015r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]r. nałożył na M karę pieniężną w wysokości [...] zł. urtowa Materiałów budowlanych karę pieniężną w wosMateriałów budowalnych karę pieniężną w

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] r. dokonano na drodze krajowej kontroli pojazdu ciężarowego marki S z naczepą kierowanego przez D. Przewoził on ładunek niebezpieczny z Niemiec do Polski na rzecz strony. Kierowca zeznał, że wykonywał przewozy używając karty wydanej na nazwisko A, symulując jazdę w załodze lub posługiwał się cudzą kartą kierowcy w momencie przekroczenia własnych maksymalnych norm prowadzenia pojazdu. Na podstawie analizy danych z tachografu cyfrowego, dwóch kart kierowców stwierdzono :

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy ( o czas powyżej 15 do 30 minut )

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – za każde następne rozpoczęte 30 minut

- przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny

- przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu – za każdą następną rozpoczętą godzinę

- przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu 2 tygodni – o czas powyżej 1 godziny do 4 godzin

- przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu 2 tygodni – - za każdą następna rozpoczętą godzinę

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku – za każdą następną rozpoczętą godzinę

- niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

W ocenie organu I instancji odpowiedzialność za powyższe naruszenia dokonywane przez D i A obciążają stronę jako przedsiębiorcę, który nie prowadził należytego nadzoru nad kierowcami. Nie było wobec tego podstaw do zastosowania art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

W odwołaniu od decyzji strona wniosła o jej uchylenie jako wydanej niezgodnie z prawem. Analiza zapisów na karcie kierowcy nie potwierdza naruszeń stwierdzonych przez organ. Wiele naruszeń wynikało wyłącznie z nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia r[...]. uchylił decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że należy przychylić się do argumentu strony w zakresie nieprawidłowej deklaracji aktywności przez kierowcę ( chodzi o tachograf cyfrowy z datą produkcji 12.12.2006 r. ). Zgodnie z instrukcją tachograf wybiera automatycznie czynność dla każdego kierowcy zgodnie z bieżącą sytuacją. Organ nie zbadał okoliczności dotyczącej szczegółowych zasad działania przedmiotowego tachografu, a analizując czas pracy poczynił niekonsekwentne ustalenia w tym zakresie. Nie opisano analizy dokonywanej przez organ w uzasadnieniu decyzji przez co doszło do naruszenia art. 107 kpa.

Ponadto organ nałożył karę pieniężną za naruszenie z l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Tymczasem D nie został przesłuchany co do faktu nierejestrowania zdarzeń na karcie kierowcy i organ dalej nie badał sprawy w tym zakresie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ został zobowiązany do zweryfikowania materiału dowodowego w tym zakresie i wyczerpującego uzasadnienia decyzji.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem art. 7, 77 i 107 kpa.

W skardze do WSA w Poznaniu strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Wydana decyzja ma naruszać art. 6, 7, 10 i 68 kpa oraz art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne wskazanie strony jako winnej zarzucanych naruszeń, bez uprzedniego przesłuchania kierowców. W ocenie strony organ I instancji błędnie wskazał na istnienie szeregu naruszeń opisanych w swojej decyzji.

Organ II instancji winien jednak wydać decyzję uchylająca decyzję organu I instancji i umarzającą postępowanie w sprawie a nie przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty i tezy zawarte w uzasadnieniu swojego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje :

Skarga okazała się nieuzasadniona.

W niniejszej sprawie w dniu [...] r. dokonano na drodze krajowej kontroli pojazdu ciężarowego marki S z naczepą kierowanego przez D. Przewoził on ładunek niebezpieczny z Niemiec do Polski na rzecz strony. Kierowca zeznał, że wykonywał przewozy używając karty wydanej na nazwisko A, symulując jazdę w załodze lub posługiwał się cudzą kartą kierowcy w momencie przekroczenia własnych maksymalnych norm prowadzenia pojazdu.

Na podstawie analizy danych z tachografu cyfrowego, dwóch kart kierowców organ I instancji stwierdził :

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy ( o czas powyżej 15 do 30 minut )

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – za każde następne rozpoczęte 30 minut

- przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny

- przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu – za każdą następną rozpoczętą godzinę

- przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu 2 tygodni – o czas powyżej 1 godziny do 4 godzin

- przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu 2 tygodni – - za każdą następna rozpoczętą godzinę

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku – za każdą następną rozpoczętą godzinę

- niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

W ocenie organu I instancji odpowiedzialność za powyższe naruszenia dokonywane przez D i A obciążają stronę jako przedsiębiorcę, który nie prowadził należytego nadzoru nad kierowcami. Nie było wobec tego podstaw do zastosowania art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

Z kolei po wnikliwym przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ ten wskazał, że należy przychylić się do argumentu strony w zakresie nieprawidłowej deklaracji aktywności przez kierowcę ( chodzi o tachograf cyfrowy z datą produkcji 12.12.2006 r. ). Zgodnie z instrukcją tachograf wybiera automatycznie czynność dla każdego kierowcy zgodnie z bieżącą sytuacją. Organ nie zbadał okoliczności dotyczącej szczegółowych zasad działania przedmiotowego tachografu, a analizując czas pracy poczynił niekonsekwentne ustalenia w tym zakresie. Nie opisano analizy dokonywanej przez organ w uzasadnieniu decyzji przez co doszło do naruszenia art. 107 kpa.

Ponadto organ nałożył karę pieniężną za naruszenie z l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Tymczasem D nie został przesłuchany co do faktu nierejestrowania zdarzeń na karcie kierowcy i organ dalej nie badał sprawy w tym zakresie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ został zobowiązany do zweryfikowania materiału dowodowego w tym zakresie i wyczerpującego uzasadnienia decyzji.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem art. 7, 77 i 107 kpa.

Nie ulega wątpliwości, że uchylenie decyzji organu I instancji przez organ II instancji było korzystne dla strony. Wyeliminowano w ten sposób z obrotu prawnego decyzję nakładającą na stronę karę pieniężną. Organ odwoławczy uznał, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów procesowych, błędnie bowiem ustalono stan faktyczny i prawny. Uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nastąpiło więc wobec uznania za konieczne do wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wskazanie do dalszego prowadzenia postępowania wynika z treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. Organ I instancji ma więc przesłuchać kierowcę D co do faktu niezarejestrowania zdarzeń na karcie kierowcy a następnie dokonać analizy aktywności kierowcy. W oparciu o instrukcję tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej[...]. ma dokonać ustaleń odnośnie czasu pracy kierowcy biorąc pod uwagę to, że gdy pojazd jest nieruchomy, dowolna czynność inna, niż inna praca dla kierowcy musi być wybrana ręcznie. Dopiero tak uzupełnione postępowanie i to w szerokim- jak się okazuje- zakresie pozwoli na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co może prowadzić ostatecznie do nałożenia kary, ale też to umorzenia postępowania w całości lub w części. Organ II instancji nie przesądził w jakikolwiek sposób na tym etapie przedmiotowego postępowania, że strona skarżąca musi zostać obciążona karą za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W ramach postępowania I instancyjnego należy przeprowadzić dodatkowe uzupełniające postępowanie dowodowe w zakresie wskazanym w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. Organ odwoławczy nie może prowadzić w tak szerokim zakresie postępowania dowodowego i czynić ustaleń, gdyż prowadziłoby to do zredukowania postępowania administracyjnego do jednej instancji, co byłoby sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym. Na obecnym etapie bez uzupełnienia postępowania o dodatkowe , wskazane przez organ odwoławczy czynności nie jest więc możliwym, jak chce tego strona, umorzenie postępowanie.

Niezasadny wobec tego był zarzut skargi, że postępowanie w ramach I instancji winno zostać umorzone. Na tym etapie postępowania nie wiadomo, czy i jakie konkretnie naruszenia ustawy można przypisać kierowcom zatrudnionym przez stronę skarżącą. Dopiero w przypadku kategorycznego i jednoznacznego ustalenia, że kierowcy dopuścili się określonych naruszeń ustawy o transporcie drogowym zasadne będzie rozważenie możliwości umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek z art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

Ze względu na powyższe okoliczności skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ).