Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 971/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 2, art. 25 ust. 4, art. 40 ust. 1, art. 40 ust. 2, art. 40 ust. 3, art. 40 ust. 4, art. 206 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1722/09 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązku dostosowania stawki z tytułu połączeń głosowych postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 29 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1722/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązku dostosowania stawki z tytułu połączeń głosowych. Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję tego organu z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], którą umorzono postępowanie w sprawie zmiany decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], nakładającej obowiązek dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. S.A. (dalej zwanej: decyzja MTR z 2007 r.).

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia.

Decyzją MTR z 2007 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej zwany: Prezes UKE), działając na podstawie art. 40 ust. 4 w związku z art. 40 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; dalej zwana: Pt), nałożył na skarżącą spółkę obowiązki: 1) dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P., niezróżnicowanej ze względu na porę i rodzaj dnia, do poziomu 40 gr/min., od dnia 1 maja 2007 r.; 2) dostosowania powyższej stawki do poziomu 21,62 gr/min., zgodnie z harmonogramem wskazanym w tym punkcie decyzji; 3) corocznego przedstawiania Prezesowi UKE uzasadnienia wysokości stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. w oparciu o ponoszone koszty, na podstawie danych za ostatni zakończony rok obrotowy, w terminie 100 dni kalendarzowych od zakończenia w/w roku. Decyzja ta uprawomocniła się.

W dniu [...] września 2008 r. Prezes UKE wydał decyzję nr [...] w sprawie dostosowania opłat z tytułu świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej w sieci P. (tzw. decyzja MTR z 2008 r.). Doprowadziło to do sytuacji, że w obrocie prawnym obowiązywały dwie decyzje administracyjne, które regulowały stawki MTR na różnym poziomie w tym samym okresie. W związku z tym Prezes UKE pismem z dnia 1 października 2008 r. zawiadomił skarżącą spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji MTR z 2007 r.

Pismem z dnia 7 listopada 2008 r. skarżąca spółka wniosła o zmianę decyzji MTR z 2007 r. w zakresie harmonogramu dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń w ruchomej publicznej sieci telefonicznej P. S.A. do poziomu 21,62 gr/min.

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Prezes UKE, powołując się m.in. na art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej jako: k.p.a.), umorzył postępowanie w sprawie zmiany decyzji nakładającej obowiązek dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. S.A. W uzasadnieniu Prezes UKE wskazał, że prowadzenie postępowania w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe, bowiem w dniu [...] grudnia 2008 r. organ ten wydał decyzję nr [...], w której stwierdził wygaśnięcie decyzji MTR z 2007 r. z dniem 1 stycznia 2009 r.

Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Prezes UKE utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] marca 2009 r.

W skardze na obie te decyzje P. S.A. zarzuciła naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego. Jednakże w piśmie procesowym z dnia 12 marca 2010 r. podniosła, że istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania środka zaskarżenia od decyzji, których przedmiotem są stawki za hurtowe zakańczanie połączeń w publicznej sieci telefonicznej. Powołując się na orzecznictwo sądowe, skarżąca stwierdziła, że organem właściwym do oceny legalności wspomnianych decyzji jest Sąd Okręgowy w Warszawie – sąd ochrony konkurencji i konsumentów.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. S.A. z powodu braku właściwości sądu administracyjnego.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 206 ust. 1 Pt postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z tej ustawy. Z kolei stosownie do treści art. 206 ust. 2 Pt, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 85, poz. 716), od decyzji w sprawach o ustalenie znaczącej pozycji rynkowej, nałożenia, zniesienia lub zmiany obowiązków regulacyjnych, nałożenia kar, decyzji, o których mowa w art. 201 ust. 3 oraz od decyzji wydanych w sprawach spornych, z wyjątkiem decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości po przeprowadzeniu przetargu albo konkursu oraz od decyzji o uznaniu przetargu albo konkursu za nierozstrzygnięty, przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – sądu ochrony konkurencji i konsumentów. Przepis ten stanowi zatem wyjątek od zasady badania legalności decyzji administracyjnych przez sądy administracyjne. Sąd pierwszej instancji wskazał, że także przed wejściem w życie wspomnianej ustawy nowelizującej zgodnie przyjmowano w doktrynie, że art. 206 ust. 2 Pt należy interpretować z uwzględnieniem postanowień unijnych dyrektyw w sprawach łączności elektronicznej, które traktują wszystkie decyzje w sprawie obowiązków regulacyjnych w jednakowy sposób i z tego względu przyjmowano, iż tryb ustalony w art. 206 ust. 2 Pt stosuje się do wszystkich decyzji w sprawie obowiązków regulacyjnych, to jest decyzji nakładających, utrzymujących, zmieniających i znoszących te obowiązki (vide: S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005 r., s. 1123-1124; podobnie: M. Rogalski /w:/ Zmiany w prawie telekomunikacyjnym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2006, teza 4 komentarza do art. 206 ust. 2).

Sąd wskazał, że przed wejściem w życie wspomnianej nowelizacji z dnia 24 kwietnia 2009 r. podstawą do nałożenia obowiązków regulacyjnych były postanowienia art. 25 ust. 4 Pt. Natomiast obecnie, w znowelizowanym brzmieniu, ustawodawca wskazał w art. 22 ust. 2, że "przez obowiązek regulacyjny rozumie się obowiązek, o którym mowa w art. 34, art. 36-40, art. 42, art. 44-47 lub art. 72 ust. 3". Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wspomniana nowelizacja pozostaje jednak bez jakiegokolwiek istotnego wpływu na ocenę właściwości rzeczowej wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozpatrywanym zakresie.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 Pt, w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, Prezes UKE może, zgodnie z przesłankami, o których mowa w art. 25 ust. 4, w drodze decyzji, nałożyć na operatora o znaczącej pozycji rynkowej obowiązek ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty. Z kolei art. 40 ust. 2 Pt stanowił, że operator, na którego został nałożony obowiązek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia Prezesowi UKE uzasadnienie wysokości opłat ustalonych w oparciu o ponoszone koszty. W celu oceny prawidłowości wysokości opłat stosowanych przez operatora, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE może uwzględnić wysokości opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych (art. 40 ust. 3 Pt). Z kolei art. 40 ust. 4 Pt stanowił, że w przypadku, gdy ocena prawidłowości wysokości opłat wykazała rozbieżności w stosunku do opłat stosowanych przez operatora, Prezes UKE może w drodze decyzji nałożyć obowiązek odpowiedniego dostosowania tych opłat. W decyzji określa się wysokość opłat albo ich maksymalny lub minimalny poziom, biorąc pod uwagę koszty ponoszone przez operatora, promocję efektywności i zrównoważonej konkurencji, zapewnienie maksymalnej korzyści dla użytkowników końcowych, uwzględniając przy tym wysokość opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, art. 40 Pt przewiduje nakładanie obowiązku ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty, a także możliwość dalszej ingerencji Prezesa UKE w proces cenotwórczy. Obowiązek regulacyjny określony w art. 40 ust. 1 Pt polega na ustalaniu opłat w oparciu o ponoszone koszty, zaś obowiązek, o którym mowa w art. 40 ust. 4 Pt polega na pewnej korekcie, a więc zmianie tego obowiązku polegającego na nałożeniu obowiązku odpowiedniego dostosowania opłat.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, decyzją w sprawie "nałożenia obowiązków regulacyjnych", w rozumieniu art. 206 ust. 2 Pt, jest każda decyzja, o której mowa w artykułach wymienionych w art. 22 ust. 2, a zatem także decyzja wydana na podstawie art. 40 ust. 4. Obowiązki regulacyjne, które Prezes UKE nakłada, znosi lub zmienia, w myśl art. 22 ust. 2 Pt odnoszą się do całego art. 40, a nie tylko jego ust. 1.

Sad pierwszej instancji przyjął, że dla realizacji celu nakładania obowiązków regulacyjnych, jakim jest w szczególności zapewnienie konkurencyjności na rynku świadczenia usług telekomunikacyjnych, ustawodawca poddał rozpoznawanie wszelkich spraw dotyczących tego rodzaju obowiązków kognicji sądu powszechnego -sądu ochrony konkurencji i konsumentów, rozpoznającego sprawę co do meritum, a nie sądów administracyjnych, które sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej wyłącznie, co do zasady, pod względem zgodności z prawem.

W konsekwencji Sąd uznał – wbrew twierdzeniom Prezesa UKE – że decyzją w przedmiocie nałożenia obowiązku regulacyjnego w zakresie dostosowania stawek opłat nie jest wyłącznie decyzja Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2006 r. o nr [...] (wskazująca skarżącą spółkę jako operatora o znaczącej pozycji rynkowej i nakładająca na nią obowiązki regulacyjne, w tym m.in. wynikający z art. 40 Pt obowiązek ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o koszty ponoszone przez P. S.A.), zwana dalej decyzją SMP, ale również decyzja wydana przez ten organ na podstawie art. 40 ust. 4 Pt, a więc decyzja MTR z 2007 r., w której Prezes UKE dokonał istotnej korekty (zmiany) nałożonego wcześniej obowiązku regulacyjnego związanego z ustaleniem stawek opłaty z tytułu świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wszelkie decyzje, o których mowa w art. 206 ust. 2 Pt, a więc zarówno decyzje merytoryczne, jak i decyzje o charakterze procesowym w tych sprawach, podlegają odrębnemu trybowi odwoławczemu wskazanemu w tym przepisie. W tej sytuacji Sąd uznał, że decyzja z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji nakładającej obowiązek dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. S.A. należy do decyzji, o której mowa w art. 206 ust. 2 Pt. Oznacza to, że od decyzji Prezesa UKE z dnia [...] marca 2009 r. – wbrew mylnemu pouczeniu zawartemu w jej treści – przysługiwało na podstawie art. 206 ust. 2 Pt odwołanie do sądu ochrony konkurencji i konsumentów, albowiem decyzja ta należy do decyzji w sprawie obowiązku regulacyjnego (zmiany obowiązku regulacyjnego). Prezes UKE mylnie uznał, że od wspomnianej decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś od decyzji wydanej w wyniku rozpatrzenia tegoż wniosku (decyzja z dnia [...] lipca 2009 r.) – skarga do sądu administracyjnego.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości (kognicji) sądu administracyjnego. Skoro P. S.A. wniosła skargę w sprawie podlegającej wyłącznej kompetencji sądu powszechnego, to jest Sądu Okręgowego w Warszawie – sądu ochrony konkurencji i konsumentów, to skarga ta podlegała odrzuceniu.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył Prezes UKE, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu organ administracji wnoszący skargę kasacyjną zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 206 ust. 2 Pt, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 23, poz. 137), poprzez odrzucenie przez Sąd pierwszej instancji skargi P. na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2009 r., podczas gdy sprawa zakończona tą decyzją podlegała kognicji WSA,

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającym na wadliwym sporządzeniu przez Sąd uzasadnienia postanowienia poprzez niedostateczne wyjaśnienie wadliwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także niedostatecznym przedstawieniu stanu sprawy i stanowisk stron oraz poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia nieodzwierciedlającego przedmiotu orzekania Sądu pierwszej instancji, co uniemożliwia rzetelne prześledzenie toku rozumowania WSA w kontekście wydanego orzeczenia;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez:

a) błędną wykładnię art. 206 ust. 2 Pt w odpowiednim brzmieniu i przyjęcie, że dyspozycją tego przepisu objęte są wszystkie decyzje wydane w zakresie obowiązków regulacyjnych nakładanych na operatorów telekomunikacyjnych przez Prezesa UKE, podczas gdy norma ta, w zakresie w jakim odnosi się do obowiązków regulacyjnych, obejmuje wyłącznie decyzje w sprawach o nałożenie obowiązków regulacyjnych,

b) błędną wykładnię art. 40 ust. 4 Pt i niewłaściwe zastosowanie art. 22 ust. 2 Pt w brzmieniu obowiązującym od dnia 6 lipca 2009 r. w powiązaniu z art. 206 ust. 2 Pt i uznanie, że "(...) decyzją w sprawie "nałożenia obowiązków regulacyjnych", w rozumieniu art. 206 ust. 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, jest każda decyzja, o której mowa w artykułach wymienionych w art. 22 ust. 2, a zatem także decyzja wydana na podstawie art. 40 ust. 4", co doprowadziło do błędnej wykładni art. 206 ust. 2 Pt i w konsekwencji art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prezes UKE stwierdził, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Treść tego przepisu uzasadnia wniosek, że sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej należy do sądów administracyjnych, a nie innych sądów. Wyjątki od tak rozumianej zasady konstytucyjnej muszą być rozumiane ściśle. Wprawdzie z art. 206 ust. 2 Pt wynika, że ustawodawca wyraźnie wyłączył niektóre decyzje spod kontroli sądów administracyjnych, jednakże wykładnia gramatyczna pozwala stwierdzić, że w żadnej z wymienionych w tym przepisie kategorii spraw, zastrzeżonych dla sądu powszechnego, nie mieści się rozstrzygnięcie, którego przedmiotem jest umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji administracyjnej. Artykuł 206 ust. 2 Pt stanowi o decyzjach "o nałożenie" obowiązków regulacyjnych, a za takie nie mogą być uznane decyzje umarzające postępowanie administracyjne, bowiem nie są one "nośnikami" obowiązków regulacyjnych. Zaskarżona decyzja nie rozstrzyga o żadnym obowiązku regulacyjnym (nałożeniu, utrzymaniu, zmianie lub zniesieniu tego obowiązku), a jedynie zawiera rozstrzygnięcie zaistniałej sytuacji proceduralnej, skutkującej bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego wywołanego wnioskiem skarżącej spółki. Rodzaj zarzutów P. S.A. zawartych w skardze, jak i zakres podjętego rozstrzygnięcia przez organ (umorzenie postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a.) wskazuje na potrzebę oceny decyzji administracyjnej jedynie pod kątem jej legalności, a to zaś wpisuje się w kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne, określone w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 154, poz. 1269 ze zm.).

Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, decyzja administracyjna w przedmiocie zmiany decyzji MTR z 2007 r. (pozytywna bądź negatywna) stanowi rozstrzygnięcie podjęte w nowej sprawie w stosunku do sprawy zakończonej decyzją MTR z 2007 r. Strona przytoczyła także pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 553/09 dotyczącej dopuszczalności rozstrzygania przez sąd administracyjny na decyzje Prezesa UKE wydane w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące wygaśnięcie ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 162 k.p.a.), zgodnie z którym skoro istota problemu w zasadzie dotyka oceny przesłanek wygaśnięcia decyzji, które wyznacza art. 162 k.p.a., to dla tego typu kategorii spraw właściwym pozostaje wyłącznie sąd administracyjny (a nie sąd powszechny), zaś to, że decyzja ostateczna w sprawie spornej podlega kognicji sądu powszechnego, nie może mieć decydującego znaczenia.

W ocenie strony, istnieją wątpliwości co do spójności sentencji i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, bowiem WSA orzekał o decyzji z dnia [...] lipca 2009 r., a uzasadniał motywy rozstrzygnięcia przez pryzmat decyzji MTR z dnia 2007 r. i decyzji z dnia [...] marca 2009 r.

Sąd pierwszej instancji, definiując obowiązku regulacyjne, bazował na brzmieniu art. 22 ust. 2 Pr, który to przepis nie miał zastosowania w sprawie, a pominął właściwy dla przedmiotu sprawy art. 25 ust. 4 Pt.

Zdaniem Prezesa UKE, decyzja MTR z 2007 r. nie jest ani decyzją w przedmiocie ustalenia znaczącej pozycji rynkowej, ani też nakładającą obowiązki regulacyjne. O tym, że nałożone decyzją MTR z 2007 r. obowiązki nie są obowiązkami regulacyjnymi świadczy struktura art. 40 Pt oraz treść jego poszczególnych obowiązków. Obowiązkiem regulacyjnym jest tylko obowiązek przewidziany w ust. 1 tego przepisu. Natomiast art. 40 ust. 2 i 3 Pt przyznają Prezesowi UKE uprawnienia do weryfikacji prawidłowości wykonania nałożonego obowiązku regulacyjnego z ust. 1 tego przepisu, zaś art. 40 ust. 4 Pt stanowi sui generis konsekwencję (sankcję) w przypadku, gdy ocena prawidłowości wysokości opłat wykazała rozbieżności w stosunku do opłat stosowanych przez operatora. Przepis ten służy weryfikacji wykonania obowiązku, nie stanowi zaś obowiązku regulacyjnego. Obowiązkami regulacyjnymi są tylko te obowiązki, które są nakładane po przeprowadzeniu postępowania w celu ustalenia, czy na danym rynku występuje skuteczna konkurencja i wyznaczenia przedsiębiorcy o pozycji znaczącej na danym rynku. Skoro zaskarżona decyzja (umarzająca postępowanie administracyjne) nie jest poprzedzona analizą rynku oraz nie nakłada obowiązków regulacyjnych sensu stricto, to brak jest racjonalnej potrzeby "przekazania" drogi odwoławczej od takiej decyzji do właściwości sądu powszechnego. Skoro decyzja MTR z 2007 r. nie jest decyzją w przedmiocie obowiązków regulacyjnych, to tym bardziej nie jest nią decyzja umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. oraz decyzja utrzymująca w mocy taką decyzję. Oznacza to, że do rozpoznania skargi na zaskarżoną decyzję właściwe są sądy administracyjne, a zatem WSA błędnie odrzucił tę skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

P. S.A. z siedzibą w W. nie skorzystała z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Skarga kasacyjna oparta jest na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., to jest naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania. Podnoszone zarzuty składające się na obie podstawy kasacyjne sprowadzają się, z wyłączeniem zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., do wykazywania, że decyzja umarzająca postępowanie w sprawie zmiany decyzji MTR z 2007 r. oraz decyzja utrzymująca w mocy tę decyzję umarzającą nie zostały wydane w sprawie "o nałożenie obowiązku regulacyjnego" w rozumieniu art. 206 ust. 2 Pt w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 23, poz. 137), lecz zostały wydane w nowej sprawie w stosunku do zakończonej decyzją MTR z 2007 r., przy czym ta ostatnia decyzja, wydana m.in. na podstawie art. 40 ust. 4 Pt, również nie należy do kategorii decyzji wymienionych w art. 206 ust. 2 Pt, od których przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – sądu ochrony konkurencji i konsumentów (dalej zwany: SOKiK).

Prezes UKE wskazuje jako naruszony art. 141 § 4 p.p.s.a. podnosząc, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji niedostatecznie wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, niedostatecznie przedstawił stan sprawy i stanowiska stron oraz nie odzwierciedlił przedmiotu orzekania. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu wskazać należy, że w art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określa elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, przy czym przepis ten ma odpowiednie zastosowanie także do postanowień (art. 166 p.p.s.a.). Aczkolwiek uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1868/06, LEX nr 417759). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, w szczególności skutkiem braku wymaganych przez ustawodawcę elementów konstrukcyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06, LEX nr 487991; z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07, LEX nr 478546; z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08, LEX nr 513308; z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07, LEX nr 399211). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wszystkie wymogi wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia zawiera wyczerpujące wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz pozwala prześledzić tok rozumowania Sądu pierwszej instancji, który doprowadził do wydania rozstrzygnięcia o określonej treści. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] marca 2009 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany decyzji MTR z 2007 r. uznając, że od wspomnianej decyzji z dnia [...] marca 2009 r. przysługiwało odwołanie do SOKiK, a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i następnie skarga do sądu administracyjnego.

Dla oceny prawidłowości takiego stanowiska Sądu pierwszej instancji – prowadzącego w istocie do wniosku, że brak było podstaw prawnych do wydania decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. – niezbędne jest ustalenie charakteru prawnego decyzji Prezesa UKE o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany decyzji MTR z 2007 r., a więc ocena, czy decyzja ta należała do decyzji, o których mowa w art. 206 ust. 2 Pt w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania rozstrzygnięcia.

Przed przystąpieniem do dalszych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że postępowanie w przedmiocie zmiany obowiązku regulacyjnego zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 85 poz. 716). Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy nowelizującej stosować należał zatem przepisy dotychczasowe. Również z tego powodu nie zachodziły podstawy badania dopuszczalności skargi na podstawie przepisów obowiązujących w chwili wydawania decyzji z dnia [...] lipca 2009 r.

W tak pojmowanym stanie prawnym istniejącym w chwili wydawania decyzji Prezesa UKE umarzającej postępowanie art. 206 ust. 2 Pt stanowił, że: "Od decyzji w sprawach o ustalenie znaczącej pozycji rynkowej, nałożenie obowiązków regulacyjnych, nałożenia kar oraz od decyzji wydanych w sprawach spornych, z wyjątkiem decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości po przeprowadzeniu przetargu albo konkursu oraz od decyzji o uznaniu przetargu albo konkursu za nierozstrzygnięty, przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji i konsumentów". W obowiązującym wówczas stanie prawnym przedmiotem kontrowersji było znaczenie regulacji zawartych w art. 25 ust. 4 omawianej ustawy, zgodnie z którą: "W decyzjach, o których mowa w ust. 2, Prezes UKE nakłada, utrzymuje, zmienia lub znosi jeden lub więcej obowiązków regulacyjnych, o których mowa w art. 34, art. 36-40, art. 42, art. 44-47 i art. 72 ust. 3, biorąc pod uwagę adekwatność danego obowiązku do zidentyfikowanego problemu, proporcjonalność oraz cele określone w art. 1 ust. 2, z uwzględnieniem art. 1 ust. 3".

W piśmiennictwie krytyka redakcji tego przepisu obejmowała użycie sformułowania "nałożenie obowiązków" i zawierała sugestie, iż tryb ustalony w art. 206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego stosuje się do wszystkich decyzji w sprawie obowiązków regulacyjnych, czyli decyzji nakładających, utrzymujących, zmieniających i znoszących te obowiązki (S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, wyd. 2 Warszawa 2005 r., str. 1118-1127; M. Rogalski, Zmiany w Prawie telekomunikacyjnym, Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2006, teza 4 komentarza do art. 206 ust. 2). Autorzy komentarzy do Prawa telekomunikacyjnego zgodnie twierdzili, że decyzje nakładające obowiązki regulacyjne były wydawane na podstawie art. 25 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego. Nie była kwestionowana teza, że obowiązkami regulacyjnymi są te, o których mowa w przepisach wymienionych w art. 25 ust. 4 Pt. Wątpliwości dotyczyły tego, czy obowiązki regulacyjne wymieniane są w innych jeszcze przepisach omawianej ustawy (por. uchwałę NSA z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt II GPS 1/09, wraz ze zdaniami odrębnymi). Naczelny Sąd Administracyjny podziela wskazane stanowisko przedstawicieli doktryny. Wskazać przy tym należy, że art. 206 ust. 2 Pt, przekazuje kognicji SOKiK odwołania od decyzji w sprawach o nałożenie obowiązków regulacyjnych (rozumiane w kontekście art. 25 ust. 4 Pt) nie uzależniając przy tym właściwości tego Sądu od rodzaju rozstrzygnięcia zawartego w takiej decyzji. Oznacza to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną, że SOKiK jest właściwy do rozpoznania odwołań zarówno od decyzji rozstrzygających sprawy wskazane w art. 206 ust. 2 Pt merytorycznie (pozytywnie lub negatywnie), jak i kończących sprawę procesowo, np. poprzez umorzenie postępowania. Istotny był przedmiot sprawy administracyjnej, a nie sposób jej zakończenia (por. S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, wyd. 2 Warszawa 2005 r., str. 1122; M. Rogalski, Zmiany w Prawie telekomunikacyjnym, Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2006, teza 2 komentarza do art. 206 ust. 2).

W tym kontekście nie jest uprawnione powoływanie się przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w sprawie II GSK 553/09. We wspomnianym orzeczeniu przedmiotem rozważań była właściwość rzeczowa sądu w sprawie dotyczącej decyzji wydanych w trybie wygaśnięcia decyzji ostatecznej, a więc w innym niż wymienione w art. 25 ust. 4 w zw. z art. 206 ust. 2 Pt. Ponadto, zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje administracyjne nie zostały wydane w trybie wygaśnięcia decyzji ostatecznej (art. 162 k.p.a.).

Mając na uwadze powyższe rozważania, przyjąć należy, że dla uznania, iż od decyzji Prezesa UKE z dnia [...] marca 2009 r. (wydanej w sprawie zmiany decyzji MTR z 2007 r.) przysługuje odwołanie do SOKiK konieczne jest ustalenie, czy decyzja MTR z 2007 r., wydana m.in. na podstawie art. 40 ust. 4 Pt w związku z art. 40 ust. 2 i 3 Pt, jest decyzją nakładającą obowiązek regulacyjny.

Ustawodawca wymieniając w art. 25 ust. 4 Pt kolejne przepisy, w których mowa o obowiązkach regulacyjnych wskazywał wszystkie jednostki redakcyjne art. 40 Pt. Inaczej postąpił określając jako obejmującą obowiązek regulacyjny tylko jedną jednostkę redakcyjną art. 72 Pt. W tej sytuacji uprawniony jest wniosek, że rezultatem wykładni językowej art. 25 ust. 4 Pt w dawnym brzmieniu było zaliczenie obowiązków wymienionych we wszystkich jednostkach redakcyjnych art. 40 Pt do kategorii obowiązków regulacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ustawą z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw dokonano daleko idących zmian niektórych przepisów, których wykładnia i stosowanie stanowi przedmiot podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów. W szczególności, w art. 22 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego w znowelizowanym brzmieniu ustawodawca stwierdza, że: "Przez obowiązek regulacyjny rozumie się obowiązek, o którym mowa w art. 34, art. 36-40, art. 42, art. 44-47 lub art. 72 ust. 3". W wyniku wspomnianej nowelizacji art. 206 ust. 2 Pt zyskał brzmienie: "Od decyzji w sprawach o ustalenie znaczącej pozycji rynkowej, nałożenia, zniesienia lub zmiany obowiązków regulacyjnych, nałożenia kar, decyzji, o których mowa w art. 201 ust. 3 oraz od decyzji wydawanych w sprawach spornych, z wyjątkiem decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości po przeprowadzeniu przetargu albo konkursu oraz od decyzji o uznaniu przetargu albo konkursu za nierozstrzygnięty, przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji i konsumentów". Art. 25 uzyskał nowe brzmienie i nie zawiera ustępu 4. Naczelny Sąd Administracyjny na marginesie jedynie zauważa, że kolejna zmiana treści art. 206 ust. 2 Pt – jednakże w zakresie niemającym wpływu dla rozważań i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy – nastąpiła z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), to jest od dnia 17 lipca 2010 r.

W znowelizowanym art. 22 ust. 2 Pt ustawodawca stwierdza, że obowiązkami regulacyjnymi są te, o jakich mowa w przepisach wymienionych zbieżnie z katalogiem określonym w art. 25 ust. 4 Pt w dawnym brzmieniu. Należy przyjąć, że art. 22 ust. 2 Pt w nowym brzmieniu zawiera definicję legalną obowiązku regulacyjnego. W ramach nowelizacji, poza wprowadzeniem definicji legalnej, nie doszło do zmian przepisów mogących rzutować na sposób rozumienia tego pojęcia. Wynika stąd wniosek, że omawiana zmiana legislacyjna miała wyłącznie na celu dookreślenie pojęcia obowiązku regulacyjnego, nie zaś zmianę kwalifikacji (charakteru prawnego) któregokolwiek z nich. W tej sytuacji zarzucone w skardze kasacyjnej niewłaściwe zastosowanie art. 22 ust. 2 Pt w brzmieniu obowiązującym od dnia 6 lipca 2009 r. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Fakt zdefiniowania w znowelizowanej ustawie pojęcia obowiązku regulacyjnego można potraktować jako istotny argument na rzecz zaliczenia działań Prezesa UKE określonych w art. 40 ust. 4 Pt do kategorii obowiązków regulacyjnych, na gruncie ustawy w brzmieniu obowiązującym przed jej nowelizacją (szerzej na ten temat w uzasadnieniu powołanej uchwały II GPS 1/09).

Prezes UKE, uzasadniając skargę kasacyjną, przedstawia strukturę art. 40 Pt jako uzasadnienie wyłączenia obowiązku nakładanego na podstawie art. 40 ust. 4 tej ustawy z kategorii obowiązków regulacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 Pt Prezes UKE mógł, zgodnie z przesłankami, o których mowa w art. 25 ust. 4, w drodze decyzji, nałożyć na operatora o znaczącej pozycji rynkowej obowiązek ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty. Odesłanie do przesłanek zawartych w art. 25 ust. 4 Pt oznaczało powiązanie obowiązku z kryteriami adekwatności danego obowiązku do zidentyfikowanego problemu, proporcjonalności oraz celami określonymi w art. 1 ust. 2, to jest: wspieraniem równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych; rozwojem i wykorzystaniem nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej; zapewnieniem ładu w gospodarce numeracją, częstotliwościami oraz zasobami orbitalnymi; zapewnieniem użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności, ceny i jakości usług telekomunikacyjnych; zapewnieniem neutralności technologicznej. Zarówno sam obowiązek opisany w art. 40 ust. 1 Pt, jak i przesłanki jego nakładania określone były w sposób ogólny. Jego ogólnikowość wykluczała przymusowe wykonanie w drodze środków odpowiadających lub zbliżonych do stosowanych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Już ta okoliczność przeczy prezentowanej w skardze kasacyjnej tezie, że dalsze jednostki redakcyjne art. 40 Pt zawierają regulacje służące jedynie kontroli i wymuszenia realizacji obowiązku określonego w art. 40 ust. 1 Pt. Nałożenie ogólnie określonego obowiązku stanowiło natomiast źródło dalszych obowiązków i przyczynę podejmowania określonych w omawianej ustawie działań.

W ramach art. 40 ust. 2 Pt ustawodawca krajowy nałożył na operatorów będących adresatami decyzji wymienionych w art. 40 ust. 1 Pt ustawowy obowiązek przedstawiania Prezesowi UKE uzasadnienia wysokości opłat ustalonych w oparciu o ponoszone koszty. Poza granicami sprawy sądowoadministracyjnej pozostaje okoliczność, że w decyzji SMP Prezes UKE nałożył na operatora obowiązek wynikający z ustawy i nie wymagający konkretyzacji w formie decyzji. Dopiero na podstawie szczegółowych danych wskazanych przez operatora Prezes UKE mógł dokonać konkretyzacji obowiązku ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty.

Regulacja zawarta w art. 40 ust. 3 Pt przyznawała organowi regulacyjnemu instrument służący sprawdzeniu, posługując się danymi wskazanymi w uzasadnieniu przedstawionym przez operatora, czy ogólnie określony obowiązek ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty był realizowany. Zgodnie z tym przepisem "w celu oceny prawidłowości wysokości opłat stosowanych przez operatora, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE może uwzględnić wysokości opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych". W sytuacji, gdy szczegółowe dane przedstawione przez operatora nie wzbudzały zastrzeżeń organu regulacyjnego, wyrażał on aprobatę poprzez milczenie (niewydawanie jakiegokolwiek aktu z zakresu administracji publicznej). W przypadku występowania zastrzeżeń w stosunku do opłat stosowanych przez operatora, Prezes UKE, na podstawie art. 40 ust. 4 Pt, mógł w drodze decyzji nałożyć obowiązek odpowiedniego dostosowania tych opłat. W decyzji doprecyzowywano obowiązek ogólnie określony w art. 40 ust. 1 Pt poprzez wskazanie wysokości opłat, albo ich maksymalnego lub minimalnego poziomu, biorąc pod uwagę koszty ponoszone przez operatora, promocję efektywności i zrównoważonej konkurencji, zapewnienie maksymalnej korzyści dla użytkowników końcowych, uwzględniając przy tym wysokość opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych. Dopiero tak określony obowiązek nadawał się do przymusowego wykonania.

Pewna odmienność kryteriów wskazanych w art. 40 ust. 4 Pt od wymienionych w art. 40 ust. 1 nie przeczy tezie, że całość regulacji zawartych we wszystkich jednostkach redakcyjnych art. 40 Pt służy realizacji jednolitego celu jakim jest stosowanie opłat ustalonych w oparciu o koszty (por. S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne, Warszawa 2005 r., str. 342 – 343).

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że odmienność przesłanek wymienionych w art. 40 ust. 4 Pt od wskazanych ust. 1 nie sięgała tak daleko, jak to przedstawiano w skardze kasacyjnej. Kryteria adekwatności obowiązku do zidentyfikowanego problemu i proporcjonalności uwzględniane były już przy nakładaniu ogólnie określonego obowiązku ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty. Ustawodawca nie miał powodów, by powtarzać je w art. 40 ust. 4 Pt określając przesłanki wydawania decyzji MTR konkretyzującej wcześniej nałożony obowiązek. Przesłanki: promocji efektywności i zrównoważonej konkurencji, zapewnienia maksymalnej korzyści dla użytkowników końcowych, przy uwzględnieniu wysokości opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych - mieszczą się natomiast w wymienionych w art. 40 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 Pt szerokich kategoriach wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych oraz zapewnienia użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności, ceny i jakości usług telekomunikacyjnych.

Przedstawiane założenia sprawiają, że uzasadnione jest uznanie, iż ustawodawca postrzegał obowiązki określone w art. 40 ust. 1 i ust. 4 Pt jako ściśle powiązane obowiązki regulacyjne służące stosowaniu opłat ustalonych w oparciu o koszty. Decyzja wydana na podstawie art. 40 ust. 4 Pt nie dotyczyła zmiany obowiązku nałożonego na podstawie art. 40 ust. 1 Pt. Decyzją tą organ regulacyjny konkretyzował, stosując ograniczone przesłanki, ogólnie określony decyzją SMP obowiązek, w sposób umożliwiający przymusowe wykonanie decyzji. W konsekwencji nakładał nowy obowiązek regulacyjny pozostający jednak w ścisłym związku z obowiązkiem, o jakim mowa w art. 40 ust. 1 Pt.

Przedstawiona ocena struktury art. 40 Pt wskazuje, że dopuszczalne jest, a w określonych okolicznościach wręcz nakazane przez ustawodawcę, wydanie dwóch odrębnych decyzji dotyczących obowiązku ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty. Siłą rzeczy nie jest możliwe nałożenie obu obowiązków wymienionych w art. 40 ust. 1 Pt (o charakterze ogólnym) i art. 40 ust. 4 Pt (skonkretyzowanego) w jednej decyzji.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że skoro decyzja MTR z 2007 r. została wydana na podstawie art. 40 ust. 4 Pt, to była decyzją nakładającą obowiązek regulacyjny. To z kolei prowadzi to konstatacji, że decyzja Prezesa UKE z dnia [...] marca 2009 r. wydana została w sprawie zmiany decyzji nakładającej obowiązek regulacyjny, a więc jest jedną z decyzji, o których mowa w art. 206 ust. 2 Pt (wykładanym w powiązaniu z art. 25 ust. 4 Pt w ówczesnym brzmieniu) i przysługuje od niej odwołanie do SOKiK.

Nie można odmówić słuszności wyrażonemu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej poglądowi, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i innymi przepisami rangi ustawowej, sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej należy do sądów administracyjnych, a nie innych sądów (por. R. Hauser, Przekształcenie modelu polskiego sądownictwa administracyjnego, Forum Iuridicum 2002 r., nr 1, str. 97-98) i że określone ustawą wyjątki od tak rozumianej zasady konstytucyjnej rozumiane muszą być ściśle. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie jednak wypowiadał się o zgodności z Konstytucją rozwiązań dopuszczających funkcjonowanie tak zwanych postępowań hybrydowych, w tym postępowania, w którym zgodnie z art. 206 ust. 2 Pt od decyzji Prezesa UKE przysługuje odwołanie do SOKiK. Przedstawione stanowisko co do charakteru obowiązku nakładanego na podstawie art. 40 ust. 4 Pt i konsekwencja w postaci uznania właściwości SOKiK nie uchybia przedstawionym zasadom.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skoro – jak wyjaśniono wyżej – przedmiotowa sprawa należy do właściwości Sądu Okręgowego w Warszawie – sądu ochrony konkurencji i konsumentów, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodnie z prawem odrzucił skargę P S.A.

Skarga kasacyjna z wymienionych powodów nie znajduje usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.