Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 716/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. T. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...]października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga A. T. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

A. T. (zwana dalej: skarżąca, wnioskodawczyni) i P. K. są najemcami lokalu nr [...] przy ul. P. [...] w W. na podstawie umowy najmu lokalu z dnia [...] lutego 2011 r. W związku z decyzją Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] marca 2020 r. nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości P. [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego stropu pomiędzy lokalem nr [...], a lokalem [...] w budynku przy ul. P. [...] w W. oraz zakazującą użytkowania ww. lokali, w.w. zostali skierowani do zawarcia umowy najmu lokalu zamiennego nr [...] przy ul. M. [...] w W..

Odnosząc się do powyższego skierowania (dotyczącego zawarcia umowy najmu lokalu zamiennego nr [...] przy ul. M. [...] w W.), w piśmie z dnia [...] października 2020 r. (data wpływu do organu – [...] października 2020 r.) wnioskodawczyni (działając przez profesjonalnego pełnomocnika) wskazała, że zaproponowany lokal nie odpowiada wymogom lokalu zamiennego, w tym w zakresie jego powierzchni.

W treści niniejszego pisma –w punkcie VI - skarżąca wniosła w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o przesłanie na adres poczty elektronicznej jej pełnomocnika ([...]) informacji publicznej, stanowiącej listę wolnych – według stanu na dzień udzielania odpowiedzi - lokali mieszkalnych znajdujących się w dyspozycji Dzielnicy S. [...] wraz z podaniem ich adresów i powierzchni.

W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej Burmistrz Dzielnicy S. [...] pismem znak [...] z dnia [...] października 2020 r. poinformował skarżącą, że nie posiada wnioskowanych przez nią informacji. Podmiotem dysponującym żądaną informacją jest Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy S.. Jednakże ww. informacja nie ma znaczenia dla realizacji sprawy w zakresie przyznania lokalu zamiennego. W ramach obowiązku zapewniania lokali zamiennych gmina nie jest zobowiązana do składania wielu ofert lokali zamiennych, wystarczy jedna oferta lokalu, spełniającego ustawowe warunki lokalu zamiennego. Spośród wolnych lokali dla najemców lokalu nr [...] przy ul. P. [...] w W. został dobrany lokal spełniający warunki lokalu zamiennego dla trzyosobowego gospodarstwa domowego ww. oraz w jak największym stopniu spełniający uzasadnione potrzeby skarżącej.

Pismem z dnia [...] października 2020 r. (data wpływu do organu – [...] października 2020 r.) skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] zastępowanego przez Burmistrza Dzielnicy S. (zwany dalej: Prezydent, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jej wniosek z dnia [...] października 2020 r. Skarżąca wniosła o: zobowiązanie organu do załatwienia jej wniosku, stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm., zwana dalej: u.d.i.p.) poprzez nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej pomimo upływu ustawowego terminu.

Uzasadniając skargę wnioskodawczyni wskazała, iż pomimo upływu ustawowego terminu organ nie pokusił się o jakąkolwiek odpowiedź, w szczególności nie udzielił skarżącej żądanej przez nią informacji publicznej. Zarówno status organu jako podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej, jak również charakter żądanej informacji jako informacji publicznej, nie powinny budzić wątpliwości - wniosek skierowano do jednostki samorządu terytorialnego i dotyczy mienia komunalnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o oddalenie skargi. Wskazał, iż nie pozostaje w bezczynności, bowiem przedmiotowy wniosek został załatwiony pismem z dnia [...] października 2020 r. oraz wyjaśnił, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wówczas, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje w obiegu publicznym. Gdy wnioskodawca domaga się udostępnienia informacji niebędących w posiadaniu adresata wniosku w dniu jego złożenia i nie jest możliwa realizacja żądania jej udostępnienia, wówczas organ powinien poinformować o tym wnioskodawcę w drodze zwykłego pisma i nie spoczywa na nim obowiązek poszukiwania informacji na użytek takiego wniosku.

W piśmie procesowym złożonym w dniu [...] lutego 2021 r. (data wpływu do biura podawczego Sądu) skarżąca wskazała, że nieprawdopodobne (wręcz fałszywe) jest stwierdzenie organu, że rzekomo nie posiada wnioskowanej informacji. Skarżąca nie neguje faktu, iż Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy S. [...] (jednostka budżetowa m. st. Warszawy) - może być w posiadaniu rzeczonej informacji, lecz z pewnością nie jest jej jedynym i wyłącznym dysponentem.

Wskazując na pozycję ustrojową i zakres działania dzielnic [...] wywiodła, że przepisy ustawy o ustroju m. st. Warszawy pozwalają na przekazanie części kompetencji dzielnicom m. st. Warszawy i do takiego przekazania (w zakresie spraw dotyczących gminnych zasobów lokalowych położonych na terenie Dzielnicy oraz nadzoru nad Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami) faktycznie doszło na podstawie Statutu Dzielnicy. Statut Dzielnicy powierza Zarządowi Dzielnicy - reprezentowanemu przez Burmistrza - nadzór nad sposobem wykonywania zarządu przez Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami i przyznaje mu odpowiednie środki nadzoru, w tym w szczególności prawo żądania wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych do sprawowania nadzoru.

Skoro organ sprawuje rzetelny i wszechstronny nadzór nad działaniami Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami, to posiada w szczególności tak elementarne informacje, jak informacja o liczbie niewynajętych mieszkalnych lokali komunalnych, o którą to informację wnioskowała skarżąca. Podkreśliła przy tym, iż zarówno organ jak i Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami w kwestiach lokali mieszkalnych działają w istocie z upoważnienia jednostki samorządu terytorialnego, reprezentowanej przez Prezydenta [...] i wykonują zadania powierzone, a nie stricte własne. Z punktu widzenia skarżącej obojętne jest, do którego podmiotu się zwróci o udostępnienie żądanej informacji, bowiem tak organ, jak i Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami, powinny posiadać informacje, dotyczące ich zadań i kompetencji i udzielić ich niezwłocznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w ustawie.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem).

Przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej jest wniosek, zawarty w punkcie VI pisma z dnia [...] października 2020 r. w którym skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika) wniosła w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o przesłanie na adres poczty elektronicznej jej pełnomocnika ([...]) informacji publicznej stanowiącej listę wolnych – według stanu na dzień udzielania odpowiedzi - lokali mieszkalnych znajdujących się w dyspozycji Dzielnicy S. [...] wraz z podaniem ich adresów i powierzchni.

Zdaniem Sądu, przedmiot ww. wniosku nie mieści się w kategoriach przedmiotowych ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądane przez skarżącą informacje i dokumenty dotyczą jej prywatnej sprawy, i jako takie nie mieszą się w kategorii informacji publicznej. Skarżąca bowiem domagała się w istocie zawarcia umowy najmu lokalu zamiennego, a pismo z dnia [...] października 2020 r. dotyczyło braku wyrażenia przez skarżącą zgody na zawarcie umowy najmu lokalu zaproponowanego jej przez organ, gdyż zdaniem A. T. lokal nie odpowiada wymogom lokalu zamiennego, w tym w zakresie jego powierzchni. Treść punktu VI wniosku jasno wskazuje, że informacja o wolnych lokalach miała służyć tylko i wyłącznie załatwieniu prywatnej, indywidualnej sprawy skarżącej.

Wyjaśnić w tym zakresie należy, że przedmiot informacji publicznej nie został wprost uregulowany w przepisach prawa. Jednakże z zasady, określonej w art. 61 Konstytucji RP oraz przepisów art. 1 i art. 6 u.d.i.p., wywodzi się szerokie rozumienie tego pojęcia. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których organ używa do zrealizowania przewidzianych prawem zadań publicznych.

Przedmiotem informacji publicznej może być problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób lub grup obywateli, bądź są ważne z punktu widzenia prawidłowości funkcjonowania organów państwa. Prawo do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu. Wykorzystanie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może mieć na celu zaspokajania indywidualnych potrzeb poprzez uzyskiwanie informacji, dotyczących własnych interesów i spraw wnioskodawcy, albo informacji wprawdzie dotyczących kwestii publicznych, ale z przeznaczeniem ich wykorzystania wyłącznie dla własnych, prywatnych celów wnioskodawcy.

Jak trafnie wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1359/18, pisma składane w indywidualnych sprawach przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podobnie, nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny.

Warto też zaznaczyć, że w wyroku z dnia 27 października 2017 r., wydanym w sprawie II SAB/Wa 248/17, WSA w Warszawie stwierdził trafnie, że prawo dostępu do informacji publicznej nie może stanowić instrumentu do poszukiwania dowodów w sprawie indywidualnej.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, informacjom wskazanym we wniosku skarżącej nie można przypisać waloru informacji publicznej i nie ma potrzeby sięgać do instytucji przewidzianej w art. 5 u.d.i.p., gdyż wskazane zagadnienia nie mieszczą się w ogóle w kategoriach przedmiotowych tej ustawy.

Tym samym punkt VI wniosku z [...] października 2020 r. nie mógł zostać załatwiony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, co czyni skargę niezasadną.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.