Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 429/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1, ust. 4, art. 93 ust. 1-5, art. 87 pkt 1, pkt 1.7, 4.1 zał. do w/w ustawy
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2007 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję [...] Komendanta Policji w K. z dnia 5 kwietnia 2007r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

wyroku z dnia 12 października 2007r.

Decyzją z dnia 5 kwietnia 2007r. nr [...], [...] Komendant Policji w K. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] z dnia [...].lutego 2007r. nakładającą na S. Z. karę pieniężną w kwocie [...]zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym. W uzasadnieniu podano, że przeprowadzona w dniu [...] stycznia 2007r. ok. godz. [...] w M. na drodze krajowej nr [...] kontrola drogowa samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...] własności S. Z. wykazała brak wymaganej karty opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych oraz wymaganych zapisów z urządzenia rejestrującego czyli tzw. wykresówek za okres [...].12.2006 do [...].01.2007r. lub też dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tych dniach. W uzasadnieniu wskazano także, że w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji w dniu [...] lutego 2007r. S. Z. przedłożył miesięczną kartę opłaty drogowej z terminem rozpoczęcia od dnia [...].01.2007r. Organ powołał się na treść § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. nr 151, poz. 1089), z której wynika, że karta opłaty składa się z dwóch części, tj. winiety umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego w prawym dolnym rogu przedniej szyby oraz odcinka kontrolnego, a dowód uiszczenia opłaty stanowią obie te części łącznie. Skoro zatem kontrolowany nie okazał w dniu kontroli wymaganej karty opłaty drogowej oraz winieta nie była umieszczona na szybie pojazdu, nie spełniony został wymóg uiszczenia stosownej opłaty. Odnośnie drugiego z naruszeń tj. braku wymaganych wykresówek wyjaśniono, że zgodnie z art. 31 ust. 1-2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. nr 92, poz. 879) kierowca który w określonych dniach nie prowadził pojazdu musi posiadać, przed rozpoczęciem przewozu drogowego stosowne zaświadczenie, bądź jeśli dotyczy to przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe, oświadczenie. S. Z. nie posiadał w dniu kontroli ani wykresówek, ani stosownego oświadczenia.

Dlatego też, działając na podstawie art. 92 ust. 1 i 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nałożono na S. Z. karę pieniężną w wysokości określonej w poz. 1.7 i 4.1 załącznika do w/w ustawy.

S. Z. działając przez pełnomocnika adwokata M. S. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wyjaśnił, że w dniu kontroli wykonywał tylko jazdę próbną celem skontrolowania jakości wykonanej naprawy silnika. Od listopada 2006r. zawiesił z powodów osobistych działalność gospodarczą i nie świadczył żadnych usług ani nie używał tego pojazdu. Kilka dni przed kontrolą zakupił kartę drogową, gdyż przewidywał wymianę pękniętej przedniej szyby. Skarżący potwierdził, że nie miał na szybie winiety, ale właśnie z tego powodu, że zamierzał tę szybę wymienić. Niezasadne było zatem ukaranie go tak samo jak osoby, która w ogóle nie uiściła opłaty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Podkreślono, że skarżący nie kwestionuje faktu braku winiety i wykresówek, okoliczności zaś wskazywane prze niego w skardze nie były podnoszone w trakcie kontroli, a dopiero później, nie zasługują więc na uwzględnienie jako sprzeczne z protokołem kontroli. Odnośnie argumentu o zawieszeniu działalności gospodarczej wskazano, że przeczy temu okazany przez skarżącego w trakcie kontroli wypis z licencji. Skoro zaś nie prowadził działalności, nielogicznym jest zakup karty opłaty drogowej. Nadto zaś podniesiono, że w trakcie kontroli policjanci nie zauważyli pękniętej szyby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje :

Na wstępie należy zaznaczyć, że przedmiotowy wyrok zapadł na rozprawie w dniu [...] października 2007r, Sąd nie uwzględnił bowiem wniosku pełnomocnika skarżącego wniesionego do sądu w dniu [...] października 2007r. o odroczenie rozprawy uznając, że przyczyny na które pełnomocnik się powoływał tj. konieczność załatwienia swoich spraw rodzinnych i brak możliwości zapewnienia zastępcy na rozprawie nie uzasadniały takiego odroczenia.

Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zatem kontrola zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności a więc zgodności z obowiązującym prawem.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004r., nr 204, poz. 2088 z późn. zm.), a w szczególności treść art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 93 ust. 1-5, art. 87 ust. 1 oraz pkt 1.7 i 4.1. załącznika do tej ustawy w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. nr 151, poz. 1089) oraz art. 31 ust. 1-2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. nr 92, poz. 879). Z przepisów tych wynika obowiązek uiszczenia opłaty drogowej i wykazania się przewidzianym przez przepisy dowodem uiszczenia tej opłaty, jak również obowiązek posiadania tzw. wykresówek lub stosownego oświadczenia. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał ani dowodu uiszczenia opłaty, ani wymaganych wykresówek bądź oświadczenia. Sankcje za naruszenie wymogów ustawowych określone zostały w rozdziale 11 ustawy dotyczącym kar pieniężnych. W art. 92 ust. 1 wskazano mianowicie, że kto wykonuje przewóz drogowy naruszając warunki określone w ustawie podlega karze pieniężnej w wysokości od 50zł do 15 tys. zł., którą nakłada się w drodze decyzji administracyjnej (art. 93 ust. 1). W załączniku do w/w ustawy wyszczególnione zostały naruszenia ze wskazaniem konkretnych wysokości kar za poszczególne naruszenia. W punkcie 1.7 wskazano, że wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty podlega karze w wysokości 500 zł., a w punkcie 4.1 wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze 3000zł.

Analiza treści przytoczonych przepisów w kontekście stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne w sposób prawidłowy te przepisy zastosowały. W ocenie sądu zatem złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja jest bowiem zgodna z prawem.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest stan faktyczny, a więc to że skarżący nie posiadał ani przewidzianego przez obowiązujące przepisy dowodu uiszczenia opłaty drogowej, ani wymaganych wykresówek bądź oświadczenia. Skarżący tym okolicznościom nie przeczy. W ocenie Sądu organ prawidłowo zakwalifikował powyższą sytuację jako naruszającą ustawowe warunki przewidziane w ustawie o transporcie drogowym. Organ administracyjny prawidłowo zatem nałożył na skarżącego karę pieniężną.

Odnosząc się zaś do wyjaśnień skarżącego i powoływanych przez niego w skardze argumentów należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Kary pieniężne wymierzane na podstawie ustawy o transporcie drogowym są regulację administracyjną. Przepisy uzależniają nałożenie kary jedynie od stwierdzenia samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2005r., VI SA/Wa 1674/05, LEX nr 192566). Organ administracyjny dokonuje w toku postępowania administracyjnego jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustali naruszenie prawa, ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności z powodu których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, organ administracji nie jest bowiem upoważniony do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz ma za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005r., VI SA/Wa 1920/05, LEX nr 190933). Organy administracyjne stosując przepisy prawa administracyjnego nie relatywizują stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności zachowania strony, czy też jak wskazuje skarżący w skardze od "logiczności" czy "nielogiczności" jego działania. W postępowaniu z zakresu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ustalają jedynie czy doszło do naruszenia tych przepisów, a w przypadku stwierdzenia naruszeń mają obowiązek nałożenia stosownej kary i od obowiązku tego odstąpić nie mogą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2005r., VI SA/Wa 73/05, LEX nr 190705). Stwierdzając zaś naruszenie warunków wykonywania transportu i wymierzając karę pieniężną nie mają możliwości miarkowania wysokości tej kary, lecz są związane stawkami ustalonymi przez ustawodawcę w załączniku do ustawy o transporcie drogowym.

W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł w niniejszej sprawie przesłanek wymienionych w art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powodujących konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, w szczególności naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.