Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1303/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : Sędzia WSA Iwona Niżnik – Dobosz (spr.) Sędzia WSA Waldemar Michaldo Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z 23 lipca 2013 r., znak: [...], Wojewoda, działając na podstawie art. 11g ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 687) oraz art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako k.p.a.) orzekł w następujący sposób:

I. uchylił w sentencji decyzji Nr [...] Starosty [...] z dnia 4 lutego 2013 r. znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B." znajdujący się na stronie 5 zapis "I. zatwierdzam projekty podziału nieruchomości" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie zapisu "I. zatwierdzam podział nieruchomości",

II. uchylił w sentencji powołanej decyzji znajdujący się na stronie 13 zapis "Działając na podstawie art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.), nadaję niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny i gospodarczy.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności:

- zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń,

- uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi,

- uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych."

i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie zapisu "Działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nadaję niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec powyższego, decyzja niniejsza:

- zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń,

- uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi,

- uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych.",

III. uchylił powołaną decyzję w części obejmującej odcinek tej drogi od km 25+950,00 do granicy działek nr [...] i [...] położonych w jednostce ewidencyjnej B., w obrębie [...] po lewej stronie drogi oraz od km 25+950,00 do granicy działki nr [...] położonej w jednostce ewidencyjnej B., w obrębie [...] po prawej stronie drogi, (powstałej z podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...] decyzją Wojewody Nr [...] z dnia 26 lipca 2012 r. znak: [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa stacji [...] w km od 48,800 do 52,100", w stosunku do której została wydana ostateczna decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 9 kwietnia 2013 r., znak: [...]), realizowany na działkach lub ich częściach nr: [...], [...] , [...] , [...], [...] położonych w jednostce ewidencyjnej B., w obrębie [...], nr [...] i [...] położonych w jednostce ewidencyjnej B., w obrębie J.,

i przekazał w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji,

IV. w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zarząd Powiatu w B. jako zarządca drogi powiatowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem z dnia 20 listopada 2012 r. w trybie art. 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B.". Jednocześnie zarządca drogi wystąpił - na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy - o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny i gospodarczy. Uzasadniając swój wniosek zarządca drogi wskazał, że nadanie przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest konieczne ze względu na:

- poprawę bezpieczeństwa użytkowników drogi publicznej o złym stanie technicznym,

- poprawę bezpieczeństwa pieszych korzystających z drogi powiatowej przez wykonanie chodników dla pieszych, przejść dla pieszych, sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu z ul. W.,

- dostosowanie drogi do obowiązujących warunków technicznych, poprzez kompleksową wymianę konstrukcji drogi oraz odpowiednie ukształtowanie drogi,

- konieczność skomunikowania autostrady A4 z drogą krajową nr 4 do czasu wybudowania docelowej drogi łącznikowej klasy GP pomiędzy węzłem "[...]" na autostradzie A-4 a drogą krajową nr 4 po zachodniej stronie B.,

- poprawę komfortu życia mieszkańców terenów położonych przy ul. L. w B. przez zmniejszenie się oddziaływania akustycznego wskutek wykonania ekranów akustycznych w ciągu drogi powiatowej nr [...],

- uregulowanie przebiegu istniejących sieci uzbrojenia terenu oraz poprawę ich parametrów technicznych,

- przedmiotowa inwestycja planowana jest do realizacji przy współfinansowaniu z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad.

Ponadto, zarządca drogi we wniosku z dnia 20 listopada 2012 r. wystąpił o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania tej inwestycji drogowej na środowisko zgodnie z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 października 2012 r. znak: [...], wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, w stosunku do decyzji Burmistrza [...] z dnia

8 lutego 2012 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji drogowej.

Przed złożeniem wniosku zarządca drogi, zgodnie z art. 11b ust. 1 ustawy, uzyskał opinie właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz odpowiednio wójta, burmistrza, prezydenta miasta, tj.:

- Zarządu Województwa [...], wyrażoną w postanowieniu z dnia

3 kwietnia 2012 r. znak: [...],

- Zarządu Powiatu [...], wyrażoną w postanowieniu z dnia 29 marca 2012 r. znak: [...],

- Burmistrza [...], wyrażoną w piśmie z dnia 3 kwietnia 2012 r. znak: [...].

Do wniosku zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 ustawy, załączono mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejącego uzbrojenia terenu.

Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy, do wniosku dołączono analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości z wyłączeniem działki nr [...] położonej w obrębie [...] i działki nr [...] położonej w obrębie [...], określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu.

Do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zarządca drogi zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 ustawy, dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi.

Ponadto, do wniosku załączona została wymagana przepisem odrębnym decyzja Burmistrza [...] z dnia 8 lutego 2012 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B.", w stosunku do której, została wydana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 października 2012 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz decyzja Starosty [...] z dnia 16 kwietnia 2012 r. znak: [...], pozwolenia wodnoprawnego.

Starosta [...] zgodnie z dyspozycją art. 11d ust. 5 ustawy, pismem z dnia 21 listopada 2012 r. znak: [...], zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem, wysyłając zawiadomienia na adres wskazany w wypisach z ewidencji gruntów. Pozostałe strony zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczenia zamieszczonego na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w [...] w dniach od 23 listopada 2012 r. do

7 grudnia 2012 r. tj. urzędu właściwego ze względu na przebieg drogi, na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w [...] w dniach od 21 listopada 2012 r. do

5 grudnia 2012 r. oraz w prasie lokalnej tj. Gazecie Krakowskiej w dniu 22 listopada 2012 r.

Następnie, ze względu na wystąpienie zarządcy drogi o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania tej inwestycji drogowej na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na jej realizację, Starosta zwrócił się w tym zakresie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. jako w niniejszej sprawie właściwego do jej przeprowadzenia.

Wobec powyższego, organ I instancji zawiesił z urzędu postanowieniem z dnia 22 listopada 2012 r. znak: [...], postępowanie w sprawie wydania decyzji, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Żądanie zarządcy drogi wynikało z zapisów decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 października 2012 r. znak: [...], wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w stosunku do decyzji Burmistrza z dnia 8 lutego 2012 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej dla tej inwestycji drogowej. Wydane postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doręczył wnioskodawcy, a o jego wydaniu poinformował właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem, wysyłając zawiadomienia z dnia 22 listopada 2012 r. na adres wskazany w wypisach z ewidencji gruntów. Pozostałe strony zostały poinformowane o jego wydaniu w drodze obwieszczenia zamieszczonego na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w [...] w dniach od 23 listopada 2012 r. do 7 grudnia 2012 r. tj. urzędu właściwego ze względu na przebieg drogi, na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w [...] w dniach od 22 listopada 2012 r. do 6 grudnia 2012 r. oraz w prasie lokalnej tj. Gazecie Krakowskiej w dniu 23 listopada 2012 r.

Na przedmiotowe postanowienie zostało złożone przez W. M. zażalenie do Wojewody za pośrednictwem Starosty. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 4 stycznia 2013 r. znak: [...], utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 22 listopada 2012 r. znak: [...], o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego, do czasu zakończenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B.", na które została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, odrzucona prawomocnym postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 200/13.

Po przeprowadzeniu ponownej oceny oddziaływania tej inwestycji drogowej na środowisko Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem

z dnia 14 stycznia 2013 r. znak: [...], uzgodnił warunki jej realizacji.

Wobec ustąpienia przyczyny zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej Starosta [...] postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r. znak: [...], podjął zawieszone postępowanie. Wydane postanowienie o podjęciu postępowania w sprawie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doręczył wnioskodawcy, a o jego wydaniu poinformował właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem, wysyłając zawiadomienia z dnia

14 stycznia 2013 r. na adres wskazany w wypisach z ewidencji gruntów. Pozostałe strony zostały poinformowane o jego wydaniu w drodze obwieszczenia zamieszczonego na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w B. w dniach od 15 stycznia 2013 r. do 18 stycznia 2013 r. tj. urzędu właściwego ze względu na przebieg drogi, na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w [...] w dniach od 14 stycznia 2013 r. do 17 stycznia 2013 r. oraz w prasie lokalnej tj. Gazecie Krakowskiej w dniu 15 stycznia 2013 r.

W dniu 4 lutego 2013 r. Starosta, działając na podstawie art. 11a

ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1-4 i ust. 4c, art. 16 ust. 2 i 3, art. 17 ust. 1 i 3, art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) wydał decyzję Nr [...] znak: [...], o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B.", której nadał rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny i gospodarczy.

Zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy, Starosta doręczył przedmiotową decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem, wysyłając zawiadomienia z dnia

4 lutego 2013 r. na adres wskazany w wypisach z ewidencji gruntów. Pozostałe strony zostały poinformowane o jej wydaniu w drodze obwieszczenia zamieszczonego na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w B. w dniach od 6 lutego 2013 r. do 26 lutego 2012 r. tj. urzędu właściwego ze względu na przebieg drogi, na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w B. w dniach od 5 lutego 2013 r. do 19 lutego 2013 r. oraz w prasie lokalnej tj. Gazecie Krakowskiej w dniu 7 lutego 2013 r.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli E. i J. S., w którym nie wyrażają zgody na przejęcie części działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], w jednostce ewidencyjnej [...], pod omawianą inwestycję drogową. W związku z powyższym skarżący domagają się cyt. "aby przy wycenie gruntów pod budowę nowej drogi wziąć pod uwagę nie tylko wartość m2 gruntu przeznaczonego pod budowę lecz uwzględnić jeszcze odszkodowanie za straty na wartości działek jakie powstaną po wyremontowaniu drogi".

W. M. zaskarżyła decyzję Starosty, jak również postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia

14 stycznia 2013 r. znak: [...], w sprawie uzgodnienia warunków realizacji tej inwestycji drogowej na etapie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację. W odwołaniu skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oraz o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Starostę [...]. Skarżąca zarzuciła organowi I instancji brak zasadności nadania rygoru decyzji, przy nieuwzględnieniu ochrony interesów osób trzecich, "pominięciu nadrzędnej wartości życia ludzkiego prawem chronionego", przy zawarciu w uzasadnieniu nadania decyzji rygoru fałszywych i niezgodnych z rzeczywistością informacji odnoszących się do bezpieczeństwa użytkowników drogi, poprawy warunków technicznych drogi, poprawy komfortu życia mieszkańców terenów przyległych do tej ulicy. Dla uzasadnienia przytoczonych argumentów podnosi, że budowa tej inwestycji drogowej nie leży w interesie społeczności lokalnej, lecz przeciwko temu interesowi. W dalszej części odwołania skarżąca informuje o zgodzie wyrażonej przez zarządcę drogi na wykorzystanie ulicy L. jako zjazdu z węzła autostrady A4, co spowoduje znaczne zwiększenie natężenia ruchu, a przez rozbudowę tej ulicy dodatkowo jego zwiększenie. Skarżąca twierdzi, że społeczeństwo zostało oszukane przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, która informowała o planowanym innym łączniku autostrady A4 z siecią dróg publicznych. Skarżąca uzasadnia konieczność uchylenia decyzji w całości z uwagi na fakt wydania jej w oparciu o opinię Zarządu Powiatu [...] z dnia 29 marca 2012 r. znak: [...], wydaną w formie postanowienia uzgadniającą wniosek o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację tej inwestycji drogowej, która według jej oceny rażąco narusza prawo przez jej podpisanie wyłącznie przez "podmiot nieuprawniony". Ponadto dodaje, że przedmiotowa opinia jest sprzeczna z wcześniejszymi stanowiskami Rady i Zarządu Powiatu w B., Departamentu Przygotowania Inwestycji Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W.. W dalszej części odwołania skarżąca kwestionuje postępowanie administracyjne dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tj. brak konsultacji społecznych i rozprawy administracyjnej, niespójne określenia dotyczące nazwy inwestycji — przebudowa, rozbudowa. Kwestionuje decyzję Burmistrza [...] z dnia 8 lutego 2012 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji drogowej oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 października 2012 r. znak: [...], rozstrzygającą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w stosunku do tej decyzji, jako wydane z rażącym naruszeniem prawa, co powoduje konieczność wyeliminowania ich z obiegu prawnego - podając liczne na to argumenty. Dodatkowo zarzuca Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w K. Wydziałowi Spraw Terenowych w T., cyt. "wadliwe prowadzenie postępowania środowiskowego", które według oceny skarżącej, powinien nie uzgodnić warunków realizacji tej inwestycji drogowej. Podnosi, że projekt budowlany opracowany dla tej inwestycji nie spełnia wymogów prawa cyt. "nie zawiera stosownego zaświadczenia wymaganego przez prawo budowlane, które uprawnia do jego realizacji".

Działające na prawach strony Stowarzyszenie "[...]" w B. wniosło odwołanie od decyzji Nr [...] Starosty z dnia 4 lutego 2013 r. znak: [...], jak również postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 14 stycznia 2013 r. znak: [...], w sprawie uzgodnienia warunków realizacji tej inwestycji drogowej na etapie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację, formułując zarzuty opowiadające w swej treści zarzutom W. M., będącej prezesem Stowarzyszenia.

Odwołanie od omawianej decyzji wniósł J. P., w którym nie wyraża zgody na przejęcie części działki nr [...] położonej w obrębie [...], w jednostce ewidencyjnej [...], pod omawianą inwestycję drogową i zastrzega cyt. "prawo do indywidualnej wyceny gruntu (...) ze względu na szczególnie korzystne usytuowania biznesowe działki".

Zaskarżyli omawianą decyzję również M. i M. L., właściciele działki nr [...] położonej w obrębie [...], jednocześnie wnosząc o jej wykup w całości wraz z usytuowanym na niej budynkiem mieszkalnym ze względu na utrudnienia w możliwości jej dotychczasowego użytkowania wobec zbliżenia urządzeń ochrony środowiska zastosowanych przy realizacji tej inwestycji i poszerzenia pasa drogowego.

Ponadto, pismami z dnia 25 lutego 2013 r. W. M. i Stowarzyszenie "[...]" w B. uzupełnili odwołania z dnia 20 lutego 2013 r. w następującym zakresie. Skarżący podnoszą, że przedmiotowa inwestycja nie jest realizowana cyt. "przy współfinansowaniu z Generalnym Dyrektorem Dróg i Autostrad (...) Tymczasem budżet Powiatu [...] nie przewiduje w roku 2013 kosztów budowy drogi". W związku z powyższym zdaniem skarżących, inwestorem w omawianej sprawie nie jest Powiat [...], lecz Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, tym samym wydana decyzja rażąco narusza prawo i powinna być wyeliminowana z obiegu prawnego. Skarżący zarzucają Staroście [...] samowolne działanie ze względu na okoliczność niepodjęcia uchwały przez organy powiatu o zawarciu porozumienia z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie rozbudowy ulicy L. jako drogi stanowiącej łącznik autostrady A4 w węźle [...] pomimo istnienia innego rozwiązania drogowego stanowiącego optymalne rozwiązanie z przebiegiem poza miastem, którego nie realizuje GDDKiA. Według oceny skarżących, omawiana decyzja jest obarczona wadą wobec braku określenia tymczasowości jej przeznaczenia wynikającego z "karty informacyjnej przedsięwzięcia, raportu, z zawartego porozumienia". Kolejnym z zarzutów jest niezgodność zaskarżonej decyzji z wymaganiami ustawy Prawo budowlane, gdyż nie określa terminu ważności decyzji, pomija ochronę interesów osób trzecich, a projekt budowlany stanowiący jej integralną część narusza przepisy zarówno prawa budowlanego jak i rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. póz. 462). Części rysunkowej projektu budowlanego dla tej inwestycji drogowej skarżący zarzucają pominięcie cyt. "stanu istniejącego (brak: ulicy, cieków wodnych) oraz nieczytelność, z uwagi na zastosowanie niewłaściwej skali rysunków". Skarżący oceniają, że projekt budowlany zawiera niżej wymienione braki, tj. nie zostały określone na nim linie "zasięgu obszaru ograniczonego użytkowania", pominięto w nim informację dotyczącą urządzenia przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, w tym rodzaj i wielkość źródeł, usytuowanie stanowisk czerpania wody i dojazd do nich dla samochodów straży pożarnej oraz charakterystyczne rzędne i wymiary, projekt nie spełnia wymogów w zakresie ochrony konserwatorskiej.

Ponadto, kwestionują posługiwanie się przez Pana J. K., S. K., Z. K. pieczęcią, jako biegli w ramach posiadanych uprawnień w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, która według oceny skarżących cyt. "została wycofana mocą ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r."

Dodają, że załączone do projektu budowlanego kserokopie uprawnień budowlanych i zaświadczeń o przynależności do izby właściwego samorządu zawodowego zostały potwierdzone za zgodność "przez złożenie parafki niewiadomego autora", co w konsekwencji podważa ich wiarygodność, rzetelność lub nawet ich brak.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 23 lipca 2013 r., znak: [...], Wojewoda [...] orzekł jak na wstępie.

Odnosząc się na wstępie do konieczności przedłożenia brakujących projektów podziałów nieruchomości organ II instancji zauważył, że decyzją Wojewody Nr [...] z dnia 26 lipca 2012 r. znak: [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa stacji [...] w km od 48,800 do 52,100", w stosunku do której, została wydana ostateczna decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 9 kwietnia 2013 r., znak: [...], zatwierdzono podział działki nr [...] na działki o numerach: [...] i [...] oraz działki nr [...] na działki o numerach: [...] i [...]. Zatem, omawianą inwestycją drogową winny być objęte działki nr [...] i [...], a w konsekwencji podzielone ze względu na częściowe ich zajęcie pod pas drogowy. Niemniej jednak na dzień złożenia wniosku ze względu na nieostateczną decyzję Wojewody [...] znak i data jw. niemożliwe było przedłożenie map z projektami ich podziałów, tym samym udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na obszarze wymienionych powyżej działek.

Odnosząc się do pozostałych wymaganych opinii Wojewoda [...] zauważył, że do wniosku dołączono pismo Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia 30 marca 2012 r. znak: [...], w którym informuje o brak podstaw do działania w tej sprawie ze względu na okoliczność, że inwestycja drogowa nie jest planowania w granicach terenu górniczego.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2012 r. znak: [...], Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. pozytywnie zaopiniował tą inwestycję drogową.

Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. Kierownik Delegatury w T. za pismem z dnia 12 czerwca 2012 r. znak: [...], wydał opinię wskazując warunki do spełnienia obejmujące przeniesienie kapliczki usytuowanej w pasie rozbudowywanej drogi.

Pismem dnia 6 czerwca 2012 r. znak: [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. zaopiniował realizację inwestycji drogowej.

Organ odwoławczy podniósł, że poprowadzona linia rozgraniczająca teren inwestycji nie pokrywa się z pokazanym zakresem robót na działce nr [...] położnej w obrębie [...] i na działce nr [...] położnej w obrębie [...], jak zostało to wskazane na załącznikach graficznych do decyzji. Skoro linie rozgraniczające teren inwestycji nie pokrywają się z granicami działek, to należało dokonać podziału tych działek ze względu na konieczność realizacji robót na części tych działek. Powyższe reguluje zapis art. 12 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym linie rozgraniczające teren inwestycji stanowią linie podziału nieruchomości. Nie został on zastosowany w tej sprawie dla działki nr [...] położnej w obrębie [...] i działki nr [...] położnej w obrębie [...].

W ocenie organu II instancji, analiza całości akt wykazała, że omawianą decyzją prawidłowo zatwierdzono podziały pozostałych działek, zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 5 ustawy, na których części przewidziano rozbudowę ulicy L. Niemniej jednak, zaskarżona decyzja dotycząca odcinka drogi od km 25+950,00 do granicy działek nr [...] i [...] położonych w jednostce ewidencyjnej B., w obrębie [...] po lewej stronie drogi oraz od km 25+950,00 do granicy działki nr [...] położonych w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...] po prawej stronie drogi jest dotknięta wadą. Ze względu na powyższe koniecznym było uchylenie zatwierdzonych prawidłowo podziałów działek nr [...], [...] położonych w jednostce ewidencyjnej [...], w obrębie [...], gdyż niemożliwy jest do wykonania określony zakres robót na ww. odcinku obejmującym te działki, przy tak określonym przebiegu drogi.

Ponadto, analizując sentencję zaskarżonej decyzji w zakresie zapisu znajdującego się na stronie 5 "I. ZATWIERDZAM PROJEKT PODZIAŁU NIERUCHOMOŚCI" Wojewoda [...] stwierdził, że rozstrzygnięcie takie pozostaje w sprzeczności z przepisami ustawy. Zgodnie z art. 11d ust. pkt 3 ustawy, zarządca drogi dołącza do wniosku mapy zawierające projekty podziału nieruchomości sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami, a organ uprawniony do wydania decyzji stosownie do dyspozycji art. 11f ust. 5 ustawy, zatwierdza podziały nieruchomości.

Organ odwoławczy, dokonując zmiany rozstrzygnięcia w powyższym zakresie uznał, że nie narusza to zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a.

Wojewoda wskazał, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 14 stycznia 2013 r. znak: [...], uzgadniające to przedsięwzięcie na etapie ponownej oceny oddziaływania na środowisko weryfikowało zapisy decyzji Burmistrza [...] z dnia 8 lutego 2012 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia w zakresie ekranów akustycznych, dotyczące ograniczenia ich ilości przy wskazaniu ich lokalizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...] określonych w decyzji Burmistrza [...] data i znak jw.

W projekcie budowlanym sporządzonym dla tej inwestycji drogowej zaprojektowano ekrany akustyczne na działkach nr [...], [...], [...], celem ochrony budynków mieszkalnych objętych ponadnormatywnym oddziaływaniem akustycznym znajdujących się na działkach nr [...], [...], [...] określonych w decyzji Burmistrza z dnia 8 lutego 2012 r. znak: [...], zweryfikowanej postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 14 stycznia 2013 r. znak: [...].

Omawiane rozwiązania projektowe były przedmiotem oceny Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. na etapie przeprowadzenia ponownej oceny w ramach uzyskiwania decyzji o zezwoleniu na realizację. Wskazane zostały na dołączonych do raportu oddziaływania na środowisko sporządzonego dla tej inwestycji drogowej na etapie przeprowadzenia ponownej oceny w ramach uzyskiwania decyzji o zezwoleniu na realizację, projekcie zagospodarowania terenu, rysunkach ogólnych ekranów stanowiących część projektu architektoniczno-budowlanego, jak i w samym projekcie budowlanym. W zaskarżonej decyzji zobowiązano zarządcę drogi do wypełnienia warunków zawartych w wyżej wymienionych rozstrzygnięciach, które należy spełnić w trakcie realizacji, eksploatacji, użytkowania tej inwestycji drogowej.

Wymagania ochrony środowiska w zakresie ochrony zwierząt określone w decyzji Burmistrza [...] z dnia 8 lutego 2012 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia, zostały uwzględnione w projekcie budowlanym przy przyjęciu rozwiązań konstrukcyjnych wskazanych w decyzji Starosty z dnia 16 kwietnia 2012 r. znak: [...], pozwolenia wodnoprawnego.

Wymagania w zakresie rodzaju konstrukcji i wysokości w świetle pionowym przepustów wynikające ze wskazanej powyżej decyzji nie mogły być spełnione ze względu na istniejące uwarunkowania terenu, niwelety drogi, poziomy wód na ciekach wodnych. Mając na względzie powyższe projektant zastosował rozwiązania przyjęte w decyzji Starosty znak i data jw. z wyposażeniem przepustów w suche półki służące jako przejście dla małych zwierząt. Powierzchnie tych półek zgodnie z zapisami decyzji środowiskowej winny być pokryte materiałem pochodzenia naturalnego, który to warunek jest możliwy do spełnienia na etapie realizacji inwestycji.

Projekt budowlany w zakresie koniecznych do wykonania dla tej inwestycji drogowej urządzeń wodnych jest zgodny w wymaganiami uzyskanego pozwolenia wodnoprawnego.

Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W ocenie organu II instancji, projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia.

Projekt budowlany został uzgodniony przez Starostę opinią Nr [...] z dnia 26 lipca 2012 r. znak: [...], w zakresie przebudowy sieci uzbrojenia terenu.

Projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.), w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 63, poz. 735 z późn. zm.), w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 Nr 219, poz. 1864), w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r., Nr 97, poz. 1055).

Niemniej jednak załączony projekt budowlany jest wadliwy w części, z powodu objęcia zakresem robót budowlanych terenu działki nr [...] położonej w obrębie [...] i działki nr [...] położonej w obrębie [...] poza określonymi zaskarżoną decyzją liniami rozgraniczającymi.

Po dokonaniu analizy projektu budowlanego sporządzonego dla tej inwestycji drogowej, organ odwoławczy stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 3 ustawy- Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462).

Mając na względzie przytoczone argumenty Wojewoda [...] zastosował dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 11 g ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w stosunku do części decyzji znak i data jw. dotyczącej odcinka drogi od km 25+950,00 do granicy działek nr [...] i [...] położonych w jednostce ewidencyjnej [...], w obrębie [...] po lewej strome drogi oraz od km 25+950,00 do granicy działki nr [...] położonych w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...] po prawej stronie drogi. W przedmiotowym odcinku drogi zaskarżoną decyzją prawidłowo zezwolono na realizację tej inwestycji na działkach lub ich częściach nr [...], [...], [...], [...] położonych w jednostce ewidencyjnej [...], w obrębie [...], oraz nr [...] położonej w jednostce ewidencyjnej [...], w obrębie [...], lecz ze względów technicznych niemożliwy byłby do wykonania wskazany zakres robót na ww. odcinku.

Starosta [...] uznając argumenty zarządcy drogi do nadania niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nadał jej rygor.

Wojewoda [...] podzielił argumenty zarządcy drogi do nadania niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jednakże skorygował sentencję decyzji poprzez jej dostosowanie do wymogów ustawy.

Dyspozycja art. 90 ust. 8 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227 z późn. zm.) stanowi, że do postanowienia, wydanego w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wydanego po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. póz. 267). Przepis art. 106 § 5 kpa przewiduje, że stronie przysługuje zażalenie na postanowienie wydane przez organ współdziałający przy wydawaniu decyzji. Skoro ustawodawca, regulując procedurę ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie to oznacza, że zgodnie z art. 142 k.p.a., postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia może zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji.

Wobec powyższego, poddano analizie przeprowadzone przez RDOŚ postępowanie w sprawie ponownej oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B.".

W trybie art. 89 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 z 2008 r. póz. 1227 z późn. zm.) Starosta za pismem z dnia 22 listopada 2012 'r. znak: [...], wystąpił do RDOŚ o uzgodnienie warunków realizacji tego przedsięwzięcia w ramach przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko na etapie uzyskiwania decyzji zgodnie z wnioskiem zarządcy drogi. Do wystąpienia Starosta załączył dokumenty wymagane art. 89 ust. 2 ustawy.

Następnie RDOŚ wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. o wydanie opinii w sprawie warunków realizacji tego przedsięwzięcia, który uznał się za niewłaściwy w sprawie i przekazał ją Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu, który wydał pozytywną opinię z dnia 28 grudnia 2012 r. znak: [...], w zakresie warunków sanitarno-higienicznych dla tej inwestycji drogowej.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. za pismem z dnia 23 listopada 2012 r. znak: [...], wystąpił do Starostwa Powiatowego w B. z prośbą o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu w ramach ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację omawianej inwestycji drogowej w drodze obwieszczenia zawiadomił o zapewnieniu możliwości udziału społeczeństwa na etapie przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. W obwieszczeniu zawarto również pozostałe informacje, o których mowa w art. 33 ust. l ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedmiotowe obwieszczenie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w B. w dniach od 29 listopada 2012 r. do 20 grudnia 2012 r., umieszczone w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia tj. na tablicach ogłoszeń przy ul. W. i na os. J. w B. w dniach od 28 listopada 2012 r. do 23 grudnia 2012 r., umieszczone na tablicy ogłoszeń oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w B. w dniach od 28 listopada 2012 r. do 20 grudnia 2012 r. Na powyższą okoliczność w aktach sprawy znajdują się dowody.

Z informacji zawartej przez Starostę w piśmie z dnia 27 grudnia 2012 r. znak: [...] wynika, że w ramach przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko rozprawa administracyjna nie została przeprowadzona, a na etapie tego postępowania uwag i wniosków nie wniesiono.

Niemniej jednak, bezpośrednio do RDOŚ wpłynęło w dniu 20 grudnia 2012 r. pismo Stowarzyszenia "[...]" w B. z dnia 17 grudnia 2012 r. zawierające szereg uwag, do których w treści uzasadnienia wydanego postanowienia ustosunkował się,

Po przeprowadzeniu ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie decyzji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wydał w dniu 14 stycznia 2013 r. znak: [...], postanowienie uzgadniające warunki realizacji tej inwestycji drogowej. Przedmiotowe postanowienie odpowiada dyspozycji art. 91 ust. 1, ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zostało wydane z zachowaniem terminu określonego w art. 90 ust. 7 ustawy, przy uwzględnieniu dyspozycji art. 35 § 5 k.p.a.

Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniach Wojewoda wyjaśnił, że nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, określania wielkości zajętości działek pod inwestycję, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Kompetencji w ww. zakresie nie posiada również Starosta, który pełni w procesie budowy drogi funkcję organu administracji zobowiązanego wyłącznie do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej optymalnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji. Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 poz. 687), nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Sama ustawa nie nakłada na zarządcę drogi obowiązku przedstawiania różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji drogowej, dlatego organy mają obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem wariantu, jaki przedstawi wnioskodawca.

Mając na względzie powyższe Wojewoda za pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. znak: [...], przekazał do zarządcy drogi w tej sprawie działającego przez pełnomocnika kopię odwołań między innymi E. S. i J. P. wyrażających brak zgody na przejęcie części działek stanowiących ich własność tj. odpowiednio działek nr [...] i [...] 13 położonych w obrębie [...], w jednostce ewidencyjnej B., oraz działki nr [...] położonej w obrębie [...], w jednostce ewidencyjnej B., celem ustosunkowania się do nich.

W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik zarządcy drogi w piśmie z dnia 23 kwietnia 2013 r. znak: [...], uznał brak podstaw do rezygnacji z zajęcia wskazanych powyżej części działek pod tą inwestycję drogową, które również przesłał skarżącym. Odnosząc się do zarzutów wskazanych powyżej osób dotyczących wyceny przejmowanych nieruchomości oraz ich części pozostających w ich własności wyjaśnia się, że w myśl art. 12 ust. 4a i 4b ustawy, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za przejęte nieruchomości wydaje Starosta w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. W ramach toczącego się postępowania odwoławczego brak jest kompetencji organu do wypowiadania się w kwestii ustalenia wysokości odszkodowania.

Odnosząc się do zarzutu Państwa M. i M. L. w zakresie skierowanego żądania wykupu całości działki nr [...] wraz z usytuowanymi na niej zabudowaniami organ II instancji zauważył, że w tej kwestii, wobec braku kompetencji Wojewody zwrócono się o wypowiedzenie do zarządcy drogi, który jak wynika z całości przekazanej korespondencji nie wyraził zgody na jej wykup w całości.

Zgodnie z 13 ust. 3 ustawy, jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Zagadnienie to ma charakter cywilnoprawny, tym samym nie może być rozstrzygane w trybie postępowania odwoławczego toczącego się w stosunku do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Ustosunkowując się do, cyt. "wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji" Stowarzyszenia "[...]" w B. i W. M. organ odwoławczy wyjaśnia, że Starosta zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny w tej sprawie prawidłowo nadal zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony interesem społecznym i gospodarczym, na który powoływał się zarządca drogi we wniosku z dnia 20 listopada 2012 r. Nie można zgodzić się z twierdzeniami skarżących odnoszącymi się do nie wzięcia pod uwagę względów bezpieczeństwa użytkowników drogi, poprawy komfortu życia mieszkańców terenów przyległych ulicy L., przy nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na niżej wymienione okoliczności. Rozbudowa drogi doprowadzi do poprawy jej stanu technicznego, poprawy bezpieczeństwa użytkowników drogi ze względu na wykonanie chodników, przejść dla pieszych, sygnalizacji świetlnej, oświetlenia drogi, poprawy odwodnienia drogi, ochrony akustycznej budynków narażonych na hałas. Jednocześnie organ podkreślił, że ta rozbudowa ma na celu tymczasowe skomunikowanie autostrady A4 z istniejącymi drogami do czasu wybudowania docelowej drogi łącznikowej klasy GP pomiędzy węzłem [...] na autostradzie A4 a drogą krajową nr 4 po zachodniej stronie [...]. Ocena działań podejmowanych przez zarządcę drogi w zakresie organizacji ruchu w tym skierowania pojazdów o określonej masie i wielkości nie należy do organu odwoławczego w tej sprawie, czy do organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Odnosząc się do zarzutu Stowarzyszenia "[...]" w B. i W. M. w zakresie konieczności wyeliminowania z obiegu prawnego wydanej w trybie między innymi art. 11b ust. 1 ustawy, pozytywnej opinii Zarządu Powiatu z dnia 29 marca 2012 r. znak: [...], wydanej w formie postanowienia, uzgadniającej wniosek o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację tej inwestycji drogowej jako wydanej przez, cyt. "podmiot nieuprawniony" organ odwoławczy wyjaśnił, że właściwy zarządca drogi składa wniosek o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację tej inwestycji drogowej po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta), a niewydanie tej opinii w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wyrażenie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. W przedmiotowej sprawie wydano stosowną opinię przez Zarząd Powiatu w B. podpisaną przez Starostę [...] jako przewodniczącego zarządu, zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 595 z późn. zm.) stanowiącym, że w skład zarządu powiatu wchodzą starosta jako jego przewodniczący, wicestarosta i pozostali członkowie. Ponadto, w myśl art. 38 ust. 2a wskazanej powyżej ustawy, decyzję zarządu podpisuje jego przewodniczący. Analogicznie ten przepis odnosi się do innej formy rozstrzygnięcia jaką jest postanowienie zarządu powiatu. Zatem, przedmiotowa opinia jest wiążąca, a wcześniejsze stanowiska wyrażone przez Zarząd Powiatu w B. w tym zakresie nie mają mocy prawnej.

Odpowiadając na zarzuty Stowarzyszenia "[...]" w B. i W. M. w zakresie wadliwie prowadzonego postępowania zakończonego wydaniem w tej sprawie decyzji Burmistrza z dnia 8 lutego 2012 r, znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach, a w konsekwencji wycofania jej z obiegu prawnego jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 października 2012 r. znak: [...], wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w stosunku do omawianej decyzji Burmistrza znak i data jw. Wojewoda [...] wyjaśnił, że wskazana decyzja SKO w N. jest decyzją ostateczną w stosunku do rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, tym samym stanowiła podstawę do wystąpienia z wnioskiem "zrid." przez właściwego zarządcę drogi, a organ uprawniony do wydania decyzji w tej sprawie nie miał podstaw jej kwestionować. Organy administracji publicznej wiążą ostateczne rozstrzygnięcia w tym również organ odwoławczy, który ma obowiązek zbadać zgodność projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją "zrid." z warunkami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia "[...]" w B. i W. M. postanowieniem z dnia 15 lutego 2013 r. Sygn. akt II SA/Kr 1772/12, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 października 2012 r. znak: [...].

W decyzji Nr [...] z dnia 4 lutego 2013 r. znak: [...], Starosta zawarł wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, wbrew twierdzeniu skarżących o ich braku.

Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm.), które mają zastosowanie do decyzji wydanych w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie określają, by decyzja zawierała termin jej ważności. Tę kwestię reguluje art. 37 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata.

Skargę na powyższą decyzję wniosło do WSA w Krakowie Stowarzyszenie "[...]" w B., w której, w dużej części podniosło zarzuty wskazanie wcześniej na etapie odwołania od decyzji organu I instancji. Zarzuty skarżącego Stowarzyszenia są odpowiednio szczegółowo prezentowane w tym miejscu, w którym kolejno się Sąd do nich odnosi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu.

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na samym początku skład rozpoznający podnosi, że z uwagi na okoliczność, że część zarzutów skargi dotyczy legalności, zgodności z prawem przesłanek wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 października 2012 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dotyczących przedmiotowej inwestycji drogowej - w związku z tym, wypowiedzi obecnego składu w przedmiocie tych przesłanek, w zakresie objętym oceną i kontrolą zawartą w wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1772/12 posiadają charakter informacyjny, wyjaśniający.

W pierwszym zarzucie skargi, skarżące Stowarzyszenie podnosi wadliwość nadania decyzji "zrid." organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności i błędne zaakceptowanie tej okoliczności przez organ odwoławczy. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, organ odwoławczy nie wstrzymując natychmiastowej wykonalności decyzji, w żaden sposób rzetelnie nie uzasadnił, dlaczego interes społeczny jest ważniejszy od słusznego interesu stron, nie wyjaśnił na czym ten interes społeczny polega. Swoją opieszałością i łamaniem prawa doprowadził, zdaniem skarżącego Stowarzyszenia do nieodwracalnych, niekorzystnych dla środowiska i stron skutków. Łamanie tego prawa doprowadziło także, zdaniem Stowarzyszenia, również do bezskutecznej obrony słusznych interesów stron.

Skarżące Stowarzyszenie podkreśla, że konsekwencją tej przemocy, działających w niewykluczonej zmowie podmiotów, jest zrealizowanie drogi krajowej z rozwiązaniem przebiegu społecznie szkodliwego przez osiedla mieszkaniowe, zamiast jej realizacji poza miastem, gdzie od lat było uzgodnione a obietnice jej realizacji ciągle ponawiane nigdy nie zostały zrealizowane.

Ustosunkowując się do tego zarzutu Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 687), " Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym". Dokonując wykładni przywołanego przepisu należy wskazać, że ustawodawca przewiduje, że właśnie z uwagi na interes społeczny lub odpowiednio gospodarczy – decyzja "zrid.", gdy jest zaopatrzona w odpowiednią klauzulę, może podlec natychmiastowemu wykonaniu, a co za tym idzie ustawodawca godzi się na to, by z jednej strony w sferze faktycznej były prowadzone roboty budowlane, a z drugiej było prowadzone postępowanie administracyjne weryfikujące zgodność z prawem decyzji, której nadano klauzulę natychmiastowej wykonalności.

Pojęcia interesu społecznego i odpowiednio gospodarczego stanowią pojęcia nieoznaczone, których treść się ustala w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego z uwzględnieniem aksjologii stosowanej ustawy i zasad demokratycznego państwa prawnego. Sąd w tym miejscu zauważa, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] jest wydana na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, która jest zaliczana do tzw. "specustaw", (dalej specustawa drogowa), które w założeniu ustawodawcy - na miarę przyjętych w niej rozwiązań szczególnych, co do których istnieje domniemanie ich konstytucyjności - mają przyspieszać realizację inwestycji drogowych.

Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu II instancji, organ ten na s. 19 i 20 tego uzasadnienia, szczegółowo ustosunkowuje się do zagadnienia legalności klauzuli natychmiastowej wykonalności i wyjaśnia, że Starosta zgodnie z art. 17 ust. 1 w/w ustawy biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny w tej sprawie - prawidłowo nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony interesem społecznym i gospodarczym, na który powoływał się zarządca drogi we wniosku z dnia 20 listopada 2012 r.

Z treści wniosku wynika, że wnioskodawca zwrócił się o nadanie takiego rygoru uzasadniając to: 1) poprawą bezpieczeństwa użytkowników drogi publicznej o złym stanie technicznym; 2) poprawą bezpieczeństwa pieszych korzystających z drogi powiatowej poprzez wykonanie chodników dla pieszych, przejść dla pieszych, sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu z ul. W.; 3) dostosowaniem drogi do obowiązujących warunków technicznych poprzez kompleksową wymianę konstrukcji drogi oraz odpowiednie ukształtowanie drogi; 4) koniecznością skomunikowania budowanej autostrady A 4 z drogą krajowa nr 4 do czasu wybudowania docelowej drogi łącznikowej klasy GP pomiędzy węzłem "[...]" na autostradzie A-4 a droga krajową nr 4 po zachodniej części [...]; 5) poprawą komfortu życia mieszkańców terenów położonych przy ul. L. przez zmniejszenie się oddziaływania akustycznego wskutek wykonania ekranów akustycznych w ciągu drogi powiatowej nr [...]; 5) uregulowaniem przebiegu istniejących sieci uzbrojenia terenu oraz poprawę ich parametrów technicznych.

Podsumowując, wnioskodawcy chodziło o zapewnienie ochrony zdrowia i życia ludzkiego przez jak najszybsze zrealizowanie inwestycji drogowej o randze drogi powiatowej, co z kolei przyczyni się do zwiększenia bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego i ustawienia ekranów akustycznych, czym jednocześnie zmniejszy się emisję hałasu. Nadanie tego rygoru przyspieszyć miało w zamierzeniu wnioskodawcy, działającego w imię interesu społecznego, dalsze procedury administracyjne. Organy obu instancji uznały tą argumentację za przekonującą i Sąd uważa ich stanowisko za zgodne z prawem.

W przekonaniu organu odwoławczego, które zdaniem Sądu jest prawidłowe, skarżący pomijają pisząc, że pojęcie interesu społecznego nie zostało wyjaśnione, fakt - iż dla pojęcia interesu społecznego, który jest realizowany przez wybudowanie przedmiotowej drogi powiatowej - wiodące znaczenie posiada okoliczność, że rozbudowa drogi powiatowej doprowadzi do poprawy jej stanu technicznego, i co najważniejsze do poprawy bezpieczeństwa użytkowników drogi ze względu na wykonanie chodników, przejść dla pieszych, sygnalizacji świetlnej, oświetlenia drogi, poprawy odwodnienia drogi przy jednoczesnym zapewnieniu ochrony akustycznej budynków narażonych na hałas.

Trafnie, przy tym organ odwoławczy stwierdził, że ocena działań podejmowanych przez zarządcę drogi w zakresie organizacji ruchu, w tym skierowania na nią pojazdów o określonej masie i wielkości - nie należy do organu odwoławczego w tej sprawie, czy też do organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

A zatem w kontrolowanej sprawie, zdaniem Sądu, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji służy bezpośrednio interesowi społecznemu, którym jest przede wszystkim znaczna poprawa bezpieczeństwa życia i zdrowia użytkowników drogi, i poprawa komfortu życia mieszkańców terenów przyległych ulicy L., w tym przypadku przez dostęp do bezpiecznej drogi publicznej i wykonanie ekranów akustycznych.

Jest przy tym zrozumiałe, że realizacja inwestycji drogowej wiąże się z wkroczeniem w prawa podmiotowe jednostek, w tym m.in. w prawo własności, ale z faktu życia w społeczeństwie, interes jednostki czasami jest poddany interesowi społecznemu, oczywiście gdy prawo tak stanowi i z taką sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie.

Zadaniem Sądu jest ustalenie, czy podporządkowanie tego interesu jednostki interesowi społecznemu, które jest dopuszczone przez prawo - jest zgodne z prawem i Sąd ustalił mając na uwadze powyższą argumentację, że tak.

W odniesieniu do stwierdzenia skarżącego Stowarzyszenia, że konsekwencją opisanej w skardze przemocy, działających w niewykluczonej zmowie podmiotów, jest zrealizowanie drogi krajowej z rozwiązaniem przebiegu społecznie szkodliwego przez osiedla mieszkaniowe zamiast jej realizacji poza miastem, gdzie od lat było uzgodnione a obietnice jej realizacji ciągle ponawiane nigdy nie zostały zrealizowane - Sąd stwierdza, że podziela stanowisko WSA w Krakowie wyrażone w nieprawomocnym wyroku z dnia 10 maja 2013r., syg. Akt II SA/Kr 1772/12 w myśl którego "Można za organami administracji stwierdzić, że stanowisko skarżących opiera się na nieporozumieniu. Istotnie w połowie pierwszej dekady XXI wieku opracowywano różne warianty realizacji zjazdu z projektowanej autostrady wskazując przy tym, że taki docelowy zjazd poprzez ul. L. nie jest najlepszym rozwiązaniem. W tej sprawie droga powiatowa nr [...] na odcinku ul. L. w B. nie jest projektowana jako stały zjazd w kategorii drogi głównej publicznej (GP) z autostrady, ale tymczasowy zjazd o kategorii drogi zbiorczej (Z), natomiast odrębny zjazd został zaprojektowany i jak wynika z zawartych w aktach sprawy informacji planowana jest jego budowa, a jej zakończenie na 2015 r. Informacje te powinny być znane także skarżącym, można je znaleźć nawet na stronach internetowych (np. [...].

Sąd zwraca uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy jednoznacznie podkreśla, że przedmiotowa rozbudowa ma na celu tymczasowe skomunikowanie autostrady A4 z istniejącymi drogami do czasu wybudowania docelowej drogi łącznikowej klasy GP pomiędzy węzłem [...] na autostradzie A4 a drogą krajową nr 4 po zachodniej stronie [...].

Subiektywne przekonanie skarżącego Stowarzyszenia, do czego oczywiście ma prawo, że prowizoryczne, tymczasowe przeznaczenie kwestionowanej inwestycji drogowej będzie mieć charakter stały, pozostaje poza oceną Sądu, ponieważ nic takiego nie wynika z akt sprawy i treści kontrolowanej decyzji. Sąd nie dokonuje przy tym oceny przyszłych zdarzeń, które jeszcze nie nastąpiły i nie wiadomo czy zaistnieją.

W drugim zarzucie skargi, skarżące Stowarzyszenie podnosi, że kontrolowana decyzja została wydana z wniosku nieuprawnionego podmiotu. Z załączonej do skargi kopii wniosku z dnia 20 listopada 2012 r., wynika, zdaniem skarżącego Stowarzyszenia że wniosek pochodzi od G. W., który nie posiada ważnego pełnomocnictwa. Z załączonej kopii pełnomocnictwa wynika, zdaniem Stowarzyszenia, że mocodawcą jest Starosta [...], który nie jest uprawnionym mocodawcą. Zarządcą drogi powiatowej jest Zarząd Powiatu [...], który jest organem kolegialnym i swoje decyzje podejmuje w drodze uchwał zarządu. Pan A. P., zdaniem Skarżącego Stowarzyszenia, używając pieczęci starosty [...] do wyżej wymienionego pełnomocnictwa działając w imieniu Zarządu [...] nadużył prawa organu kolegialnego. Logika wskazuje, zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, że nikt nie może udzielać innemu prawa, którego sam nie posiada. W przekonaniu skarżącego Stowarzyszenia, konsekwencją nieważności pełnomocnictwa jest nieważność decyzji Starosty [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej.

Ustosunkowując się do tego zarzutu Sąd zwraca uwagę na brzmienie art. 31 specustawy drogowej, zgodnie z którym " 1. Nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. 2. W przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. 3. (uchylony)".

Skład rozpoznający podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażone w wyroku z dnia 5 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 291/10,LEX nr 674110, zgodnie z którym "W przypadku, gdy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, a jednocześnie od dnia rozpoczęcia budowy upłynęło 14 dni, to kontrola sądowoadministracyjna takiej decyzji ograniczona jest do badania naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (z ograniczeniem do przesłanek określonych w art. 145 k.p.a.) oraz do badania przyczyn stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 k.p.a. W sytuacji, w której sąd administracyjny stwierdzi wystąpienie chociażby jednej z tych przyczyn, to jego kognicja ogranicza się do stwierdzenia, że decyzja narusza prawo. Sąd nie ma zatem możliwości wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego. W sytuacji natomiast, gdy dostrzeżone przez sąd administracyjny naruszenie prawa jest spowodowane innymi przyczynami, aniżeli wyszczególnione w art. 145 lub 156 k.p.a., sąd zobligowany jest do oddalenia".

Obecna na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym W. M. oświadczyła, że kwestionowana przez skarżące Stowarzyszenie inwestycja drogowa już istnieje, i że została prawdopodobnie zakończona w 2013 r.

Omawiany w tym miejscu zarzut dotyczy przede wszystkim zasadności bytu prawnego decyzji organu I instancji i w konsekwencji wadliwości decyzji organu II instancji z uwagi na okoliczność polegającą na tym, że postępowanie - zdaniem skarżącego Stowarzyszenia - zostało wszczęte przez podmiot, co do tego nie upoważniony. Skarżące Stowarzyszenie kwestionuje zatem zgodność z prawem w/w pełnomocnictwa i naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w jego przekonaniu - w stopniu rażącego naruszenia prawa, determinujące nieważność kwestionowanej decyzji.

Z uwagi na powyżej wskazane przepisy prawne specustawy drogowej, z których wynika, że wzorcem dla kontroli sądu decyzji "zrid." zaopatrzonych w rygor natychmiastowej wykonalności, po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy są postanowienia art. 145 lub art. 156 k.p.a., zadaniem Sądu jest rozważenie, czy wskazany zarzut dotyczy rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Zgodnie z art. 156 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym o "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy naruszenie prawa jest oczywiste, rzucające się w oczy bez potrzeby dokonywania wykładni naruszonego przepisu prawa. Proste zestawienie treści przepisu z treścią aktu (decyzji, postanowienia) organu wskazuje na ich sprzeczność (niezgodność). Nadto skutki wydania takiego aktu nie mogą być zaakceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt . I SA/Ol 160/14). W dookreśleniu pojęcia rażącego naruszenia prawa można wskazać, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (tak: wyrok s. apel, w Szczecinie , syg. akt III AUa 892/13, LEX nr 1483812).

Jak wynika z akt sprawy, Starosta [...] upoważnił, w dniu 24 sierpnia 2012 r., G. W. Dyrektora ZDP [...] do złożenia wniosku i uzyskania decyzji zgodnie z ustawą z o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przedsięwzięcia pn. Rozbudowa drogi powiatowej nr w B. imieniu Zarządu Powiatu w B.

Z treści upoważnienia, w którym znajduje się zwrot "w imieniu zarządu", można w dorozumieniu wywieść, że Starosta [...] podpisuje pełnomocnictwo jako podmiot upoważniony do reprezentowania Zarządu Powiatu [...]. Ten wniosek jest uzasadniony odpowiednimi postanowieniami ustawy o samorządzie powiatowym. W ich świetle można przyjąć, że pełnomocnictwo zostało podpisane przez Starostę jako przewodniczącego zarządu, zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 595 z późn. zm.) stanowiącym, że w skład zarządu powiatu wchodzą starosta jako jego przewodniczący, wicestarosta i pozostali członkowie. Ponadto, w myśl art. 38 ust. 2a ustawy o samorządzie powiatowym, decyzje zarządu powiatu podpisuje jego przewodniczący. Analogicznie przepis ten można odpowiednio odnieść do innej formy rozstrzygnięcia jaką jest udzielanie pełnomocnictwa do działania w imieniu zarządu powiatu.

Co prawda w pełnomocnictwie nie została wprost wskazana uchwała zarządu powiatu, stanowiąca podstawę do udzielenia pełnomocnictwa, co stanowi naruszenie prawa, ale z uwagi na całokształt okoliczność sprawy a przede wszystkim fakt, że Zarząd Powiatu nigdy nie kwestionował faktu zasadności i legalności wszczęcia przedmiotowego postępowania, a co więcej pozytywnie uzgodnił przedmiotowe przedsięwzięcie - w kontrolowanej sprawie, od strony materialnoprawnej i proceduralnej, nie zachodzi rażące naruszenie prawa. Należy w tym miejscu podkreślić, że przed złożeniem wniosku o wydanie kwestionowanej decyzji zarządca drogi, a konkretnie pełnomocnik zarządcy drogi działający w jego imieniu i na jego rzecz, zgodnie z art. 11b ust. 1 specustawy drogowej, uzyskał opinie właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz odpowiednio wójta, burmistrza, prezydenta miasta, tj.: 1) Zarządu Województwa , wyrażoną w postanowieniu z dnia 3 kwietnia 2012 r. znak: [...], 2) Zarządu Powiatu, wyrażoną w postanowieniu z dnia 29 marca 2012 r. znak: [...], 3) Burmistrza, wyrażoną w piśmie z dnia 3 kwietnia 2012 r. znak: [...].

Z powyższego wynika bezsprzecznie, że Zarząd Powiatu miał świadomość prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym jego przedmiotu oraz - co więcej, że je zaakceptował. Oceniając zatem skuteczność w/w pełnomocnictwa w świetle prawa i jego znaczenie dla postępowania administracyjnego w świetle powyżej wskazanego stanu prawnego i okoliczności prawnych i faktycznych sprawy, należy uznać zarzut rażącego naruszenia jako nieuzasadniony, gdyż pewna wadliwość prawna kontrolowanego pełnomocnictwa, nigdy nie kwestionowanego przez Zarząd Powiatu , informowanego zarazem o przebiegu sprawy, nie powoduje zaistnienia przesłanek rażącego naruszenia prawa w treści kontrolowanej decyzji, ani też nie jest przesłanką na wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Braki pełnomocnictwa zostały sanowane m.in. opinią Zarządu Powiatu , wyrażoną w postanowieniu z dnia 29 marca 2012 r. znak: [...]. Nie ma uzasadnionych podstaw w aktach kontrolowanej sprawy, aby uznać, że podpisując pełnomocnictwo Starosta jako Przewodniczący Zarządu, nie wykonywał jego woli, umocowania Dyrektora ZDP do reprezentowania zarządcy drogi, którym w kontrolowanym przypadku jest Zarząd Powiatu, jako inwestora w postępowaniu administracyjnym.

Skarżący kwestionując zgodność z prawem pełnomocnictwa kwestionują zarazem naruszenie zasad postępowania administracyjnego, z których wynika, że postępowanie może być wszczęte na wniosek uprawnionego podmiotu.

Co prawda, podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jej następstwem jest rażące naruszenie prawa materialnego. Można zatem zasadnie twierdzić, że nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym - jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 503/14, LEX nr 1485844). W przekonaniu Sądu, kontrolowane pełnomocnictwo na tle prawa i okoliczności jego funkcjonowania w kontrolowanym postępowaniu nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym jego nieważność, czyli braku bytu prawnego wskutek posiadanych wad, a jednocześnie pewna jego wadliwość, o której Sąd wypowiedział się wyżej, nie przełożyła się na materialne i proceduralne wady kontrolowanej decyzji skutkujące stwierdzeniem jej nieważności.

W trzecim zarzucie skargi, skarżące Stowarzyszenie podnosi, że zaskarżona decyzja nie wykazuje braków istniejących w projekcie budowlanym, który jego zdaniem jest rażąco wadliwy i kwalifikujący się do stwierdzenia nieważności. Projekt budowlany jest niepełny, ponieważ według skarżącego Stowarzyszenia nie zawiera wymaganego przez przepis art. 20 Prawa budowlanego oświadczenia projektanta i sprawdzającego projekt. Organ odwoławczy podał nieprawdę, zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, że do projektu dołączono oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu "zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej". Omawiane oświadczenie nie pochodzi od projektanta i sprawdzającego, lecz wydane zostało przez firmę "T" Sp. z o.o. jako dokument firmowy. Zdaniem Skarżącego, załączone do projektu oświadczenie spółki "T" jest niewłaściwe i nie jest wykluczone, że zostało wydane w celu manipulacji dla rozmycia odpowiedzialności za wady projektu. Projektant zignorował wymogi ustawowe dla np. odległości projektowanej drogi od istniejącej zabudowy mieszkalnej, gospodarczej. Zatem projekt nie powinien powstać dla lokalizacji po byłej ulicy L. i terenów przyległych, bowiem brak jest miejsca dla zbudowania drogi klasy "Z" ani klasy "GP" według obowiązujących wymogów prawnych, technicznych.

Mając na uwadze treść art. 31 ust. 2 specustawy drogowej i w tym przypadku, zadaniem Sądu jest skontrolowanie, czy wniesiony zarzut dotyczy rażącego naruszenia prawa, o którym jest mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane należy uznać, że "projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej".

Jednocześnie w myśl § 3 ust. 1. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) na stronie tytułowej projektu budowlanego należy zamieścić:

1) nazwę, adres obiektu budowlanego oraz jednostkę ewidencyjną, obręb i numery działek ewidencyjnych, na których obiekt jest usytuowany;

2) imię i nazwisko lub nazwę inwestora oraz jego adres;

3) nazwę i adres jednostki projektowania;

4) imiona i nazwiska projektantów opracowujących poszczególne części projektu budowlanego, wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych oraz datę opracowania i podpisy;

5) spis zawartości projektu budowlanego wraz z wykazem załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, także specjalistycznych, oraz, stosownie do potrzeb, oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy.

2. Jeżeli projekt architektoniczno-budowlany podlega sprawdzeniu, na stronie (stronach) tytułowej należy zamieścić imiona i nazwiska osób sprawdzających projekt, wraz z podaniem przez każdą z nich specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych, datę i podpisy.

Skarżące Stowarzyszenie ma rację, że wymagane ustawą oświadczenie zostało w wersji werbalnej złożone przez jednostkę projektowania, ale zarazem trzeba zauważyć, że na tej samej stronie/dokumencie jest wykaz autorów dokumentacji projektowej ułożony w pary: Projektant, Sprawdzający, w którym przy każdym nazwisku znajduje się podpis wymienionej osoby. Wykaz ten jest immanentną częścią omawianego dokumentu, który jako karta zatytułowany jest "Oświadczenie /klauzula kompletności". A zatem wykaz ten i złożone podpisy Projektantów i Sprawdzających zawarte na karcie Oświadczenie/Klauzula Kompletności legitymizują w pełni oświadczenie "T" Sp. z o.o., które równolegle jest przede wszystkim oświadczeniem osób Projektantów i Sprawdzających, które podpisały ten dokument.

Sama technika sporządzenia omawianego oświadczenia może budzić pewne zastrzeżenia co do formy, jednak wskazane powyżej jego atrybuty materialne pozwalają przyjąć, że zostało złożone przez poszczególne osoby tj. Projektantów i Sprawdzających dla potrzeb kontrolowanej dokumentacji projektowej.

W konsekwencji Sąd nie podziela zarzutu skarżącego Stowarzyszenia, że organ odwoławczy podał nieprawdę, iż do projektu dołączono oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu "zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej". Odnosząc się z kolei do zarzutu zawartego w części końcowej zarzutu trzeciego, że projektant zignorował wymogi ustawowe dla np. odległości projektowanej drogi od istniejącej zabudowy mieszkalnej, gospodarczej, a zatem projekt nie powinien powstać dla lokalizacji po byłej ulicy L. i terenów przyległych, bowiem brak jest miejsca dla zbudowania drogi klasy "Z" ani klasy "GP" według obowiązujących wymogów prawnych, technicznych - Sąd zauważa, że przedmiotem postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie jest rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B.". Parametry techniczne drogi: klasa drogi Z; droga jednojezdniowa; szerokości użytkowe: jezdnia 2 x 3,5; chodnik 2,00; prędkość projektowa 50 km/h, a odległości projektowanej drogi od istniejącej zabudowy mieszkalnej, gospodarczej są zgodne z prawem i determinowane faktem rozbudowy drogi przy istniejącej przy niej zabudowie. Artykuł 43 ustawy o drogach publicznych nie dotyczy sytuowania drogi względem istniejącego obiektu budowlanego. Usytuowanie przedmiotowej drogi jest zgodne z postanowieniami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999 r. Nr 43, poz. 430), w tym, w szczególności z § 176, § 178, § 181, § 188 w/w rozporządzenia.

Z dokumentacji nie wynika, aby rozbudowana droga powiatowa miała charakter drogi "GP", a oznaczenie że ul. L. będzie miała parametry drogi "GP" zawarte zostały tylko w studium korytarzowym wraz z analizą wielokryterialną (raport oddziaływania na środowisko z listopada 2010 r., strona 15 i 82).

W czwartym zarzucie skargi, skarżące Stowarzyszenie podnosi, że organ odwoławczy do zarzutu Stowarzyszenia tj. łamania prawa budowlanego, a konkretnie art. 5, odniósł się lakonicznie (s. 17 decyzji) stwierdzając, że nie potwierdza zasadności wskazanego zarzutu. Stowarzyszenie wnosi o rozstrzygnięcie postawionego zarzutu w oparciu o art. 5 prawa budowlanego przez Sąd Administracyjny. Zarzut ten jest zbieżny z zarzutem naruszenia ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zarzuty te zostały wykazane w decyzji organu II instancji (s. 17), a dotyczą niespełnienia podstawowych warunków higienicznych, zdrowotnych, ochrony środowiska, brak wariantów lokalizacyjnych dla rozbudowy drogi powiatowej i zmiany jej parametrów na wyższe, a przy tym zmiany jej przeznaczenia dla ruchu krajowego tranzytowego z olbrzymim natężeniem ruchu. Pominięcie niedopuszczalności rozbudowy tej drogi przez osiedla mieszkaniowe miasta, pominięcie oceny i wyboru najmniej uciążliwego wariantu, redukcji zanieczyszczenia środowiska, redukcji hałasu poprzez zaniżenie prognozy natężenia ruchu na podstawie materiału nieznanego autora. Mimo to, jak podnosi Stowarzyszenie, wymienione materiały stanowią podstawę dla sporządzenia projektu oraz raportu środowiskowego. Część projektu budowlanego odnosząca się do Raportu Oddziaływania na Środowisko z 11.2012 r. (kopia w załączeniu do skargi) została sporządzona przez osoby fizyczne, które użyły w tym dokumencie pieczęci biegłych, mimo, że biegłymi nie są. Skarżące Stowarzyszenie stwierdza, że na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, listy biegłych Urzędu Wojewódzkiego w R. przestały obowiązywać z chwilą wejścia w życie wymienionej ustawy. Mimo to organ odwoławczy nie uznał wymienionych argumentów.

Zgodnie z treścią art. 11i specustawy drogowej "1. W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. 2. W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym".

Ustosunkowując się do powyższych zarzutów Sąd zauważa, że zgodnie z art. 5 Prawa budowlanego: " 1. Obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając:

1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących:

a) bezpieczeństwa konstrukcji,

b) bezpieczeństwa pożarowego,

c) bezpieczeństwa użytkowania,

d) odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska".

Sąd przywołał treść wskazanego przez skarżące Stowarzyszenie art. 5 Prawa budowlanego tylko w pewnym zakresie, gdyż nie wszystkie jego postanowienia znajdują wprost zastosowanie do inwestycji drogowej.

Sąd zwraca w tym miejscu uwagę, że treść art. 5 Prawa budowlanego ma bardzo specyficzny charakter.

Treść ta wskazuje m.in. pewne kierunki i cele działania zarówno organów administracji publicznej, projektantów i inwestorów w odniesieniu do tego jak projektować, budować i użytkować obiekt budowlany. Zawiera także zasady Prawa budowlanego.

W związku z tym, zarzut naruszenia przez projekt budowalny przedmiotowej drogi powiatowej postanowień art. 5 Prawa budowlanego automatycznie posiada bardzo duży walor ogólności. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego Stowarzyszenia, że organ odwoławczy zbagatelizował i zgeneralizował, uogólnił zarzuty naruszenia postanowień art. 5 Prawa budowlanego i swoje ustosunkowanie się do nich.

Trzeba bowiem zauważyć, że do poszczególnych zarzutów mieszczących się w zakresie art. 5 i wyliczonych konkretnie przez skarżące Stowarzyszenie jako 1) niespełnienie podstawowych warunków higienicznych, zdrowotnych, ochrony środowiska; 2) brak wariantów lokalizacyjnych dla rozbudowy drogi powiatowej i zmiany jej parametrów na wyższe a przy tym zmiany jej przeznaczenia dla ruchu krajowego tranzytowego z olbrzymim natężeniem ruchu; 3) pominięcie niedopuszczalności rozbudowy tej drogi przez osiedla mieszkaniowe miasta; 4) pominięcie oceny i wyboru najmniej uciążliwego wariantu; 6) redukcji zanieczyszczenia środowiska, redukcji hałasu poprzez zaniżenie prognozy natężenia ruchu na podstawie materiału nieznanego autora – Organ II instancji względnie szczegółowo wypowiada się odpowiednio na poszczególnych stronach uzasadnienia swojej decyzji.

Kwestionowane przez skarżące Stowarzyszenie stwierdzenie organu II instancji w brzmieniu "Odpowiadając na zarzut sporządzenia projektu budowlanego niezgodnie z art. 5 ustawy – Prawo budowlane, Wojewoda [...] nie potwierdza jego zasadności" , stanowi ogólny, podsumowujący wniosek i jest wyprowadzone, w przekonaniu Sądu, z cząstkowych, poszczególnych, "kazuistycznych" badań zgodności kontrolowanej decyzji z prawem, w tym z postanowieniami art. 5 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane: " 1. Pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim:

1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów;

3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa - w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych.

2. Uzgodnienie, wyrażenie zgody lub opinii, o których mowa w ust. 1 pkt 2, powinny nastąpić w terminie 14 dni od dnia przedstawienia proponowanych rozwiązań. Niezajęcie przez organ stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań.

3. Przepis ust. 2 nie dotyczy przypadków, w których stanowisko powinno być wyrażone w drodze decyzji, oraz uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000".

W myśl art. 35 Prawa budowlanego: " 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. :

1) zgodność projektu budowlanego z (.....) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

2. (uchylony).

3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę".

Z przywołanej normy prawnej dla kontrolowanej w tym miejscu sprawy z uwagi na zarzuty dotyczące naruszenia zasad ochrony środowiska - istotna jest wypowiedź ustawodawcy, że organ właściwy w sprawie decyzji "zrid." ma zapewnić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Artykuł 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stanowi, że "1. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. 2. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko".

Jak się podnosi w orzecznictwie sądowym celem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach a także samej ostatecznej w tym zakresie decyzji administracyjnej jest identyfikacja - przez właściwe organy administracji publicznej - środowiskowych zagrożeń związanych z planowaną inwestycją rozbudowy przedmiotowej drogi powiatowej na wskazanym przez inwestora odcinku i wskazanie środków wykluczających, bądź minimalizujących wystąpienie potencjalnie negatywnych skutków jej realizacji dla środowiska, rozumianego jako "ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami" (art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Tak wydana decyzja jest podstawą do starania się o wydanie pozwolenia na budowę lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i dopiero na tym etapie, opracowując szczegółowy projekt budowlany, inwestor jest zobowiązany zaproponować takie rozwiązania techniczne, aby zakres oddziaływania inwestycji nie naruszał norm ochrony przed hałasem, zanieczyszczeniami lub innym szkodliwym oddziaływaniem.

Trzeba w tym miejscu zauważyć, że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 października 2012 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań w N. - nie uznała za wiarygodne wyników analizy akustycznej, przedstawionej w Raporcie i pokrywającej się z rozstrzygnięciem zawartym w pkt III ppkt 2 sentencji decyzji organu I instancji, uznając jednocześnie, iż do wyrażenia takiej konkluzji w istniejącym stanie faktycznym nie jest konieczne zasięganie opinii biegłego o specjalności z zakresu akustyki środowiska. Przedłożona analiza akustyczna w sposób oczywisty pomija, zdaniem SKO, bowiem w szczególności aspekty możliwej (z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego) oraz optymalnej (z punktu widzenia skuteczności) lokalizacji ekranów akustycznych, która - dla zapewnienia gwarancji ich skuteczności i zgodności z przepisami prawa budowlanego - winna być ustalona w sposób możliwie precyzyjny w jednostkach miary, a nie wyłącznie poprzez ogólnikowe oznaczenie działki ewidencyjnej, a ponadto kwestię kształtu projektowanych ekranów i ich parametrów materiałowo-konstrukcyjnych. Komplementarna analiza wszystkich tych kwestii w istocie będzie zaś możliwa w ocenie Kolegium dopiero po przygotowaniu projektu budowlanego, precyzyjnie określającego m.in. szczegółowy zakres planowanej rozbudowy drogi, co w sposób oczywisty determinuje ww. czynniki. Wobec tego w istniejącym stanie faktycznym sprawy nie istnieją podstawy do wydania decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 K.p.a., lecz do uchylenia zaskarżonej decyzji w części objętej pkt III ppkt 2 i 3 sentencji decyzji organu I instancji oraz do orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy, w tym do nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania akustycznego przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko na etapie prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Rozstrzygnięcie takie zostało wydane przy uwzględnieniu wykładni prezentowanej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wedle której "(...) ponowna ocena oddziaływania na środowisko jest procedurą służącą uszczegółowieniu ustaleń oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonej na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...) (cyt: uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 24 stycznia 2012 r., sygn. IV SA/Wa 1563/11, publ. CBOSA; por. także: wyrok WSA w Poznaniu z 28 września 2011 r., sygn. IV SA/Po 588/11).

Podobnie, w odniesieniu do poruszanej przez odwołujących się kwestii negatywnych skutków zwiększenia się ruchu na przedmiotowej drodze powiatowej w postaci m.in. pęknięć ścian w budynkach, Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w decyzji organu I instancji oraz postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. kwestia ochrony obiektów przed ponadnormatywnymi wibracjami została uwzględniona wyłącznie poprzez nałożenie obowiązku przeprowadzenia analizy porealizacyjnej m.in. w tym zakresie. W ocenie Kolegium Odwoławcze takie zawężenie rozstrzygnięcia ww. problemu jest jednak nieuprawnione, tym bardziej, że po wykonaniu przebudowy drogi możliwości zastosowania rozwiązań ochronnych będą dalece mniejsze, niż na obecnym etapie przedrealizacyjnym. Wynika to również bezpośrednio z treści Raportu, w którym wskazano, że gwarancją ochrony sąsiednich budynków przed ponadnormatywnymi wibracjami będzie projektowana konstrukcja drogi, która oparta będzie na kruszywach łamanych, przy zachowaniu odpowiednich grubości poszczególnych warstw podbudowy i nawierzchni. W ocenie tut. Kolegium weryfikacja tej tezy Raportu powinna się więc dokonać w ramach ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wibracji (propagacji drgań w gruncie) na etapie prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.). W wyniku przeprowadzenia tej ponownej oceny organ ochrony środowiska będzie bowiem uprawniony do nałożenia na inwestora obowiązku uwzględnienia w dokumentacji projektowej optymalnych w danej sytuacji rozwiązań technicznych (§ 180 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430), które gwarantować będą ochronę terenów i obiektów sąsiadujących z przedmiotową drogą przed przekroczeniem dopuszczalnych poziomów wibracji (por. pkt I ppkt 3 i 5 sentencji niniejszej decyzji).

Sąd w tym miejscu zauważa, że z Załącznika 17 Raportu Odziaływania na Środowisko z 11.2012 r. zat. "Analiza wibracji do raportu oddziaływania na środowisko" wykonanego w wyniku wezwania z dnia 20 października 2011 r. przez RDOŚ do uzupełnienia przedłożonego raportu o odniesienie się do prognozowanego wzrostu natężenia ruchu pojazdów w porównaniu ze stanem istniejącym na ul. L. (Załącznik 16) - wynika, że "Wyniki obliczeń dają maksymalne amplitudy przyspieszenia drgań, gdyż przyjęto najbardziej niekorzystne warunki (parametry drogi i parametry ruchu). Uwzględniając fakt, że aktualnie analizowana droga jest w złym stanie technicznym (pęknięcia nawierzchni, koleiny,) i domy nie są uszkodzone, więc należy przyjąć, iż są one w dobrym stanie technicznym i do oceny drgań na nie należy przyjąć podwyższone granice stref 1 i 2 skal SWD. Wyniki obliczeń wskazują, że domy położone w odległości ponad 8 m. od osi drogi znajdują się w pierwszej strefie oddziaływań skali SWD i nie odczuwają drgań, natomiast te domy, które położone są w odległościach mniejszych niż 8 m. znajdują się w drugiej strefie odziaływań, ale ich konstrukcje nie są zagrożone. Sprawa wibracji została zatem wyjasniona.

Dokonując dalszych ustaleń trzeba stwierdzić, że z powyższego wynika, że wzorcem do kontroli prawidłowości decyzji "zrid." są obok przepisów prawa powszechnie obowiązującego, postanowienia w/w ostatecznej decyzji SKO w [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań a także postanowienia ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wyżej wskazanym przywołaną decyzją SKO w [...].

Oceniając przebieg postępowania zakończony zaskarżoną decyzją "zrid.", jak i treść zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził, w nawiązaniu do art. 31 ust. 2 specustawy drogowej, naruszenia postanowień art. 5 Prawa budowlanego w stopniu uzasadniającym wydanie wyroku stwierdzającego, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. w zw. z art. 5 Prawa budowlanego.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji od strony proceduralnej Sąd stwierdza, że ustalenia Wojewody w przedmiocie zgodności z prawem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I Instancji, zawarte i uzasadnione prawnie i faktycznie na s. 6-9 uzasadnienia tej decyzji - są prawidłowe a postępowanie organu I instancji odbyło się zgodnie z powszechnie obowiązującym prawem, w tym z zasadami specustawy drogowej. Jednocześnie Sąd ocenia, że postępowanie Wojewody jako organu II instancji w przedmiotowej sprawie również odbyło się zgodnie z powszechnie obowiązującym prawem. Te ustalenia są istotne z uwagi na ogólny zarzut naruszenia w sprawie art. 5 prawa budowlanego, gdyż wartości w nim zawarte mogą być naruszone także wskutek błędów natury proceduralnej, mogących stanowić przesłankę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczna a nawet stwierdzenia nieważności decyzji – z ograniczeniami wynikającymi dla kontrolowanej sprawy z art. 31 ust. 2 specustawy ustawy drogowej.

Odnosząc się już do aspektów materialnoprawnych, organ odwoławczy w sposób uzasadniony, zgodny z prawem i mający na celu ochronę interesów osób trzecich oraz obiektywny porządek prawny: I. uchylił w sentencji decyzji Nr [...] Starosty z dnia 4 lutego 2013 r. znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B." znajdujący się na stronie 5 zapis "I. zatwierdzam projekty podziału nieruchomości" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie zapisu "I. zatwierdzam podział nieruchomości",

II. uchylił w sentencji powołanej decyzji znajdujący się na stronie 13 zapis "Działając na podstawie art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.), nadaję niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny i gospodarczy.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności:

- zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń,

- uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi,

- uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych."

i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie zapisu "Działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nadaję niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec powyższego, decyzja niniejsza:

- zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń,

- uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi,

- uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych.",

III. uchylił powołaną decyzję w części obejmującej odcinek tej drogi od km 25+950,00 do granicy działek nr [...] i [...] położonych w jednostce ewidencyjnej B., w obrębie [...] po lewej stronie drogi oraz od km 25+950,00 do granicy działki nr [...] położonej w jednostce ewidencyjnej B., w obrębie [...] po prawej stronie drogi, (powstałej z podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...] decyzją Wojewody Nr [...] z dnia 26 lipca 2012 r. znak: [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa stacji [...] w km od 48,800 do 52,100", w stosunku do której została wydana ostateczna decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 9 kwietnia 2013 r., znak: [...]), realizowany na działkach lub ich częściach nr: [...], [...], [...], [...] położonych w jednostce ewidencyjnej B., w obrębie [...], nr [...] i [...] położonych w jednostce ewidencyjnej B., w obrębie [...], i przekazał w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji,

IV. w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ramach ponownego aktu stosowania prawa, w zakresie analizy kompletności projektów podziałów nieruchomości, organ II instancji trafnie zauważył, że decyzją Wojewody Nr [...] z dnia 26 lipca 2012 r. znak: [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa stacji [...] w km od 48,800 do 52,100", w stosunku do której, została wydana ostateczna decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 9 kwietnia 2013 r., znak: [...], zatwierdzono podział działki nr [...] na działki o numerach: [...] i [...] oraz działki nr [...] na działki o numerach: [...] i [...]. Zatem, omawianą inwestycją drogową winny być objęte działki nr [...] i [...], a w konsekwencji podzielone ze względu na częściowe ich zajęcie pod pas drogowy. Niemniej jednak na dzień złożenia wniosku ze względu na nieostateczną decyzję Wojewody znak i data jw. niemożliwe było przedłożenie map z projektami ich podziałów, tym samym udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na obszarze wymienionych powyżej działek.

Organ odwoławczy prawidłowo podniósł, że poprowadzona linia rozgraniczająca teren inwestycji nie pokrywa się z pokazanym zakresem robót na działce nr [...] położnej w obrębie [...] i na działce nr [...] położnej w obrębie [...], jak zostało to wskazane na załącznikach graficznych do decyzji. Skoro linie rozgraniczające teren inwestycji nie pokrywają się z granicami działek, to należało dokonać podziału tych działek ze względu na konieczność realizacji robót na części tych działek. Powyższe reguluje zapis art. 12 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym linie rozgraniczające teren inwestycji stanowią linie podziału nieruchomości. Nie został on zastosowany w tej sprawie dla działki nr [...] położnej w obrębie [...] i działki nr [...] położnej w obrębie [...].

W trafnej ocenie organu II instancji, analiza całości akt wykazała, że omawianą decyzją prawidłowo zatwierdzono podziały pozostałych działek, zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 5 ustawy, na których części przewidziano rozbudowę ulicy L.. Niemniej jednak, zaskarżona decyzja dotycząca odcinka drogi od km 25+950,00 do granicy działek nr [...] i [...] położonych w jednostce ewidencyjnej B., w obrębie [...] po lewej stronie drogi oraz od km 25+950,00 do granicy działki nr [...] położonych w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...] po prawej stronie drogi jest dotknięta wadą. Ze względu na powyższe koniecznym było uchylenie zatwierdzonych prawidłowo podziałów działek nr [...], [...] położonych w jednostce ewidencyjnej B., w obrębie [...], gdyż niemożliwy jest do wykonania określony zakres robót na ww. odcinku obejmującym te działki, przy tak określonym przebiegu drogi.

Ponadto, analizując sentencję zaskarżonej decyzji w zakresie zapisu znajdującego się na stronie 5 "I. ZATWIERDZAM PROJEKT PODZIAŁU NIERUCHOMOŚCI" słusznie zdaniem Sądu, Wojewoda [...] stwierdził, że rozstrzygnięcie takie pozostaje w sprzeczności z przepisami specustawy drogowej. Zgodnie z art. 11d ust. pkt 3 ustawy, zarządca drogi dołącza do wniosku mapy zawierające projekty podziału nieruchomości sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami, a organ uprawniony do wydania decyzji stosownie do dyspozycji art. 11f ust. 5 ustawy, zatwierdza podziały nieruchomości.

Sąd zarazem stwierdza, że dokonanie zmiany rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w powyższym zakresie nie narusza zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a.

Powyższe materialnoprawne ustalenia organu II instancji świadczą jednocześnie, że jego akt ponownego zastosowania prawa materialnego w kontrolowanej sprawie nie posiada charakteru fasadowego i ogólnikowego.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy, organ II instancji objął kontrolą instancyjną treść postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 14 styczna 2013 r. i w sposób zgodny z prawem, zdaniem Sądu, wypowiedział się w przedmiocie zarzutów sformułowanych wobec tego postanowienia.

Trzeba wyjaśnić, że ustawodawca, regulując procedurę ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie to oznacza, że zgodnie z art. 142 k.p.a., postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia może zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji. W związku z tym, Wojewoda [...] poddał analizie przeprowadzone przez RDOŚ postępowanie w sprawie ponownej oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B.".

Organ ten prawidłowo ustalił, że działając w trybie art. 89 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Starosta, za pismem z dnia 22 listopada 2012 r., wystąpił do RDOŚ o uzgodnienie warunków realizacji tego przedsięwzięcia w ramach przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko na etapie uzyskiwania decyzji zgodnie z wnioskiem zarządcy drogi. Do wystąpienia Starosta załączył dokumenty wymagane art. 89 ust. 2 ustawy.

Następnie RDOŚ wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. o wydanie opinii w sprawie warunków realizacji tego przedsięwzięcia, który uznał się za niewłaściwy w sprawie i przekazał ją Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu, który wydał pozytywną opinię z dnia 28 grudnia 2012 r., w zakresie warunków sanitarno-higienicznych dla tej inwestycji drogowej.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. za pismem z dnia 23 listopada 2012 r., wystąpił do Starostwa Powiatowego w B. z prośbą o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu w ramach ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację omawianej inwestycji drogowej w drodze obwieszczenia zawiadomił o zapewnieniu możliwości udziału społeczeństwa na etapie przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. W obwieszczeniu zawarto również pozostałe informacje, o których mowa w art. 33 ust. l ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedmiotowe obwieszczenie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w B. w dniach od 29 listopada 2012 r. do 20 grudnia 2012 r., umieszczone w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia tj. na tablicach ogłoszeń przy ul. W. i na os. J. w B. w dniach od 28 listopada 2012 r. do 23 grudnia 2012 r., umieszczone na tablicy ogłoszeń oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w B. w dniach od 28 listopada 2012 r. do 20 grudnia 2012 r. Na powyższą okoliczność w aktach sprawy znajdują się dowody.

Z informacji zawartej przez Starostę w piśmie z dnia 27 grudnia 2012 r. wynika, że w ramach przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko rozprawa administracyjna nie została przeprowadzona, a na etapie tego postępowania uwag i wniosków nie wniesiono.

Jednak, bezpośrednio do RDOŚ wpłynęło w dniu 20 grudnia 2012 r. pismo Stowarzyszenia "[...]" w B. z dnia 17 grudnia 2012 r. zawierające szereg uwag, do których w treści uzasadnienia wydanego postanowienia prawidłowo i wyczerpująco, zdaniem Sądu, ustosunkował się.

Po przeprowadzeniu ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie decyzji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wydał w dniu 14 stycznia 2013 r. znak: [...], postanowienie uzgadniające warunki realizacji tej inwestycji drogowej. Przedmiotowe postanowienie, w ocenie Sądu, odpowiada dyspozycji art. 91 ust. 1, ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zostało wydane z zachowaniem terminu określonego w art. 90 ust. 7 ustawy, przy uwzględnieniu dyspozycji art. 35 § 5 k.p.a.

Postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. zweryfikowało zapisy decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych w zakresie ekranów akustycznych dotyczące ograniczenia ich ilości przy wskazaniu ich lokalizacji na działkach [...], [...], [...], [...] określonych w decyzji Burmistrza. W projekcie budowalnym sporządzonym dla przedmiotowej inwestycji drogowej zaprojektowano ekrany akustyczne na działkach [...], [...], [...], [...], celem ochrony budynków mieszkalnych objętych ponadnormatywnym odziaływaniem akustycznym znajdujących się na działkach nr [...], [...], [...], [...] określonych w decyzji Burmistrza z dnia 8 lutego 2012 r., znak, zweryfikowanej postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 14 stycznia 2013 r.

Omawiane rozwiązania projektowe były przedmiotem oceny Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. na etapie przeprowadzenia ponownej oceny w ramach uzyskiwania decyzji o zezwoleniu na realizację. Wskazane zostały na dołączonych do Raportu Odziaływania na Środowisko, sporządzonego dla tej inwestycji drogowej na etapie przeprowadzenia ponownej oceny w ramach uzyskiwania decyzji o zezwoleniu na realizację, projekcie zagospodarowania terenu, rysunkach ogólnych ekranów stanowiących część projektu architektoniczno-budowlanego, jak i w samym projekcie budowlanym. W decyzji pierwszoinstancyjnej zobowiązano zarządcę drogi do wypełnienia warunków zawartych w wyżej wymienionych rozstrzygnięciach, które należy spełnić w trakcie realizacji, eksploatacji, użytkowania przedmiotowej inwestycji drogowej.

Zgodnie z pkt VI sentencji w/w postanowienia RDOŚ w K. realizacja kontrolowanego przedsięwzięcia drogowego wymaga wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu do środowiska, propagacji drgań na gruncie oraz oceny udatności nasadzeń (w sezonie wegetacyjnym), a w przypadku stwierdzenia ubytków w nasadzeniu, ich uzupełnienia. Ocenę porealizacyjną należy przedłożyć do organu właściwego d.s. środowiska w terminie 18 miesięcy od daty oddania drogi do eksploatacji.

Wymagania ochrony środowiska w zakresie ochrony zwierząt określone w decyzji Burmistrza z dnia 8 lutego 2012 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia, zostały uwzględnione w projekcie budowlanym przy przyjęciu rozwiązań konstrukcyjnych wskazanych w decyzji Starosty z dnia 16 kwietnia 2012 r. znak: [...], pozwolenia wodnoprawnego.

Wymagania w zakresie rodzaju konstrukcji i wysokości w świetle pionowym przepustów wynikające ze wskazanej powyżej decyzji nie mogły być spełnione ze względu na istniejące uwarunkowania terenu, niwelety drogi, poziomy wód na ciekach wodnych. Mając na względzie powyższe projektant zastosował rozwiązania przyjęte w decyzji Starosty znak i data jw. z wyposażeniem przepustów w suche półki służące jako przejście dla małych zwierząt. Powierzchnie tych półek zgodnie z zapisami decyzji środowiskowej winny być pokryte materiałem pochodzenia naturalnego, który to warunek jest możliwy do spełnienia na etapie realizacji inwestycji.

Przedmiotowa inwestycja została pozytywnie zaopiniowana pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. w zakresie sanitarno-higienicznym.

Ścieki opadowo-roztopowe z terenu projektowanej drogi, zgodnie z naturalnym ukształtowaniem terenu, odprowadzane będą pięcioma wylotami do rowów melioracji podstawowej. Projekt budowlany przewiduje zastosowanie osadników podczyszczających ścieki z zawiesiny ogólnej oraz separatory podczyszczające ścieki z substancji ropopochodnych. Na odprowadzenie oczyszczonych wód opadowych z terenu projektowanej drogi do wód powierzchniowych inwestor uzyskał pozwolenie wodno-prawne, decyzję z dnia 16 kwietnia 2012 r. znak: [...], wydaną przez Starostę.

Odnosząc się do pozostałych wymaganych opinii Sąd zauważa, że do wniosku dołączono pismo Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia 30 marca 2012 r. znak: [...], w którym informuje o braku podstaw do działania w tej sprawie ze względu na okoliczność, że inwestycja drogowa nie jest planowania w granicach terenu górniczego.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2012 r. znak: [...], Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. pozytywnie zaopiniował tą inwestycję drogową.

Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. Kierownik Delegatury w T. za pismem z dnia 12 czerwca 2012 r. znak: [...], wydał opinię wskazując warunki do spełnienia obejmujące przeniesienie kapliczki usytuowanej w pasie rozbudowywanej drogi.

Pismem dnia 6 czerwca 2012 r. znak: [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. zaopiniował realizację inwestycji drogowej.

W związku z poczynionymi ustaleniami co do zgodności kontrolowanej decyzji "zrid." i jej dokumentacji projektowo-budowlanej z wymogami stawianymi przez prawo odnośnie kwestii higienicznych, zdrowotnych, ochrony środowiska podniesionych przez skarżące Stowarzyszenie - Sąd stwierdza, że zostały zachowane i podziela stanowisko organu odwoławczego m.in. szczegółowo zaprezentowane i uzasadnione w drugim, trzecim i czwartym akapicie uzasadnienia zawartego na s. 11 – 12 uzasadnienia decyzji organu II instancji.

Odnośnie braku wariantów lokalizacyjnych dla rozbudowy drogi powiatowej i zmiany jej parametrów na wyższe a przy tym zmiany jej przeznaczenia dla ruchu krajowego tranzytowego z olbrzymim natężeniem ruchu - Sąd się wypowie przy omawianiu zarzutu szóstego, gdyż jest to także zarzut sformułowany przez skarżące Stowarzyszenie jako samodzielne zagadnienie.

Sąd podziela zarazem stanowisko organu II instancji, że kontrolowany projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o czym, w związku z zarzutami Stowarzyszenia, szczegółowo Sąd się wypowie poniżej.

W ocenie Sądu projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia. Przedmiotowy projektu budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462).

Projekt budowlany został uzgodniony przez Starostę opinią Nr [...] z dnia 26 lipca 2012 r. znak: [...], w zakresie przebudowy sieci uzbrojenia terenu.

Projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.), w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 63, poz. 735 z późn. zm.), w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 Nr 219, poz. 1864), w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r., Nr 97, poz. 1055).

Odnośnie pominięcia niedopuszczalności rozbudowy tej drogi przez osiedla mieszkaniowe miasta, Sąd raz jeszcze zwraca uwagę na to, że przedmiotowa inwestycja ma jest drogą powiatową i realizuje cele i standardy drogi powiatowej, tylko czasowo ma być funkcjonalnie wykorzystana w celu tymczasowego skomunikowania autostrady A4 z istniejącymi drogami do czasu wybudowania docelowej drogi łącznikowej klasy GP pomiędzy węzłem [...] na autostradzie A4 a drogą krajową nr 4 po zachodniej stronie [...].

Jak to już było podnoszone organ wydający decyzję "zrid." w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji w przedmiocie zarządzania ruchem na drodze publicznej. Organ odwoławczy trafnie stwierdził, że specustawa drogowa wskazuje elementy treści jakie powinna zawierać decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stąd nie ma uzasadnienia prawnego dla wprowadzania do treści kontrolowanej decyzji dodatkowych warunków i ograniczeń w postaci określenia czasu użytkowania ulicy L. jako łącznika autostrady A4 z droga krajową E4, na co wskazują skarżący.

Odnośnie pominięcia oceny i wyboru najmniej uciążliwego wariantu w decyzji "zrid.", Sąd zauważa, że ten zarzut mieści się w zarzucie szóstym, o którym będzie mowa później.

Odnośnie redukcji zanieczyszczenia środowiska, redukcji hałasu poprzez zaniżenie prognozy natężenia ruchu na podstawie materiału nieznanego autora – Sąd zauważa, że zgodnie z Raportem Odziaływania na Środowisko z 11.2012 r., w tym zakresie, wskazany w nim autor nawiązuje do ustaleń Studium korytarzowego wraz z analizą wielokryterialną opracowanego w ramach projektu "Budowy drogi łącznikowej klasy GP pomiędzy węzłem "[...]" na autostradzie A-4 a drogą krajową nr 4 przez "T" Sp. z o.o. K., kwiecień 2010 na zlecenie GDDKiA O w K. zakładającego ruch na łączniku autostradowym na poziomie 97000 poj./dobę.

Sąd dodatkowo informuje, że kwestia przyjęcia natężenia ruchu jako 9700 pojazdów na dobę została uprzednio oceniona, zaakceptowana i wyjaśniona wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1772/12. W tym samym wyroku, Sąd ten stwierdził, że "nie są zasadne zarzuty, jakoby osoba sporządzająca kartę informacyjną i "studium korytarzowe wraz z analizą wielokryterialną" była nieuprawniona do sporządzenia tych dokumentów. Jak wynika to z akt sprawy, i o czym skarżące Stowarzyszenie zostało poformowane, właściwy wojewoda nie prowadzi obecnie listy biegłych z tej dziedziny i każda osoba, która posiada wystarczającą wiedzę z tego zakresu, miała prawo sporządzić te dokumenty. Dokumenty te były przedmiotem oceny przez organy i organy w tej sprawnie nie uznały, aby osoba je sporządzająca dokonała błędnych ustaleń lub obliczeń. Sąd także nie dostrzegł uchybień, które dyskwalifikowałyby te dokumenty".

Trzeba też zauważyć, że w odniesieniu do zarzutu braku rozwiązań alternatywnych ustosunkowuje się trafnie, zdaniem Sądu, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2013 r. w związku z postępowaniem w sprawie ponownej oceny odziaływania na środowisko przeprowadzanym dla przedsięwzięcia "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...]". Na s. 7 uzasadnienia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zasadnie stwierdza, że autorzy projektu zwrócili uwagę, że projektowana inwestycja nie ma na celu stworzenia łącznika pomiędzy autostradą A4 a drogą krajową nr 4, a jedynie poprawienie bezpieczeństwa na drodze powiatowej nr [...] na odcinku ul. L. poprzez budowę chodnika dla pieszych i dostosowanie drogi do obowiązujących warunków technicznych jakim powinna odpowiadać droga publiczna, a który to odcinek będzie pełnił role łącznika czasowego do czasu budowy i oddania do użytkowania łącznika właściwego. Sąd podkreśla, że prawidłowo organ ten zaznacza, że w załączonym do wniosku raporcie odziaływania na środowisko wskazano wariant proponowany przez wnioskodawcę jako najkorzystniejszy pod względem: 1) lokalizacyjnym i bezpieczeństwa poprzez dowiązanie do istniejącego układu komunikacyjnego i nie powodowanie dodatkowych obciążeń komunikacyjnych; 2) technologicznym i ekonomicznym w wyniku wykorzystania istniejącego ciągu komunikacyjnego i ograniczenia do minimum konieczności budowy dodatkowych dróg dojazdowych na czas realizacji inwestycji; 3) środowiskowym, ponieważ większość prac budowalnych prowadzona będzie w istniejącym pasie drogowym.

Zdaniem Sądu przekonywująca i zgodna z prawem jest teza autorów Raportu, którzy stwierdzają, że w przypadku przedmiotowej, kontrolowanej inwestycji polegającej na rozbudowie drogi w istniejącej i określonej lokalizacji nie ma racjonalnego alternatywnego możliwego do zastosowania wariantu lokalizacyjnego. Budowa drogi w innej lokalizacji jest zdecydowanie niekorzystna ze względów środowiskowych, gdyż wymaga interwencji w tereny nienaruszone obiektami budowalnymi. Co istotne, i to Sąd podkreśla, w tej sytuacji rozpatrzono tzw. warianty alternatywne techniczne. Ze względu na zabudowę jednorodzinną znajdująca się w pobliżu ul. L. wariantem technicznym alternatywnym jest wariant polegający na zastosowaniu innych niż ekrany akustyczne zabezpieczeń przeciwhałasowych. Ze względu na niewielkie natężenie ruchu na rozbudowywanej drodze (wyłączając okres przejściowy), wariant alternatywny zakłada wykonanie warstw jezdnych z mieszanek mineralno-bitumicznych o strukturze otwartej, tj, z dużą zawartością wolnej przestrzeni (warstwy porowate) Drogi takie wykazują hałaśliwość mniejszą o około 9 dB w porównaniu do nawierzchni bitumicznych o strukturze zamkniętej. Nawierzchnie te mają jednak taką wadę, że łatwo ulegają dużemu zlodowaceniu, wywołując szczególną śliskość jezdni.

Z przywołanych danych, na które powołuje się i zgodnie z prawem wykorzystuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2013 r. w związku z postępowaniem w sprawie ponownej oceny odziaływania na środowisko przeprowadzanym dla przedsięwzięcia "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...], a także z akt sprawy - jasno i bezsprzecznie wynika, że zarzut skarżącego Stowarzyszenia w przedmiocie braku rozwiązań alternatywnych w realizacji przedmiotowej inwestycji jest nieuzasadniony.

Co do zarzutu sporządzenia Raportu przez osoby fizyczne, które użyły w tym dokumencie pieczęci biegłych, mimo, że biegłymi nie są - Sąd wypowie się poniżej, w odpowiedzi na zarzuty oznaczone jako piąte .

W piątym zarzucie skargi, skarżące Stowarzyszenie podnosi, że strona merytoryczna projektu a dotycząca Raportu Oddziaływania na Środowisko zawiera nieprawdziwe informacje (s. 17), z których wynika, że prognoza natężenia ruchu komunikacyjnego przyjęta do projektu ma pochodzić ze "Studium...." z daty "kwiecień 2010" opracowanym w ramach projektu budowy drogi łącznikowej klasy "GP" pomiędzy węzłem [...] na autostradzie A4 a drogą krajową nr E4. Informacja ta jest sprzeczna z informacją GDDKiA O w K., która udzieliła informacji dla Prokuratury w K., iż dokumentu pn. "Studium" z kwietnia 2010 roku nie posiada. Wobec niezgodności w/w informacji oraz nieprawidłowego użycia pieczęci przez nieuprawnionych autorów projektu budowlanego z zakresu "rozbudowa drogi powiatowej nr [...]" Stowarzyszenie wnosi o przekazanie w/w dokumentów do organu Prokuratury w celu zweryfikowania ich pod względem zgodności z prawem karnym.

Zdaniem Sądu, z okoliczności stwierdzenia przez dany podmiot faktu nie posiadania określonego dokumentu nie wynika zarazem, że ten dokument nie istnieje. W odniesieniu do zarzutów posługiwania się przez J. K., S. K. pieczęcią biegłego Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że brak regulacji prawnych na dzień opracowania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, do nadawania uprawnień w zakresie sporządzania takiego dokumentu nie powoduje, że nie można się posługiwać pieczęcią stwierdzającą posiadanie uprawnień nadanych na podstawie uprawnień nadanych na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska. Posłużenie się tą pieczęcią jest obojętne z prawnego punktu widzenia, gdyż nie wiąże się z realizacją skutków prawnych, zarówno pozytywnych jak i negatywnych. Trzeba też wskazać, że w/w osoby nie sporządzały projektu budowlanego, więc tym samym nie było podstaw do załączania przez nie stosownych uprawnień, tak jak podnosi skarżące Stowarzyszenie.

W związku z okolicznością polegającą na tym, że Sąd nie postrzega wadliwości kontrolowanej decyzji w stopniu uzasadniającym stwierdzenie, że decyzja narusza prawo, a także odzwierciedlenia w aktach sprawy czynów posiadających znamiona przestępstwa - Sąd nie widzi potrzeby informowania Prokuratury o w/w okolicznościach podnoszonych przez skarżące Stowarzyszenie, a także przekazywania do niej przez dysponenta, wnioskowanych przez Stowarzyszenie dokumentów.

W szóstym zarzucie, skarżące Stowarzyszenie kwestionuje stanowisko organu odwoławczego podnoszące, że brak w zaskarżonej decyzji alternatywnych wariantów dla inwestycji drogowej jest nie do przyjęcia. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, stanowisko organu odwoławczego jest wadliwe i nierzetelne a przywołana przez organ odwoławczy specustawa drogowa do zarzutu braku wariantów alternatywnych dla inwestycji drogowej nie ma żadnego odniesienia, gdyż obowiązek wskazania wariantów alternatywnych wynika z art. 66 i 68 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Taki obowiązek – wskazania wariantów alternatywnych lokalizacyjnych został na inwestora nałożony postanowieniem Burmistrza z dnia 14 kwietnia 2011 r., który nie został przez inwestora wykonany w Raporcie sporządzonym przez firmę "T" Sp. z o.o. zamiast w/w wariantów alternatywnych przyjęto wadliwe warianty techniczne, co stanowi o łamaniu prawa. Jak twierdzi skarżące Stowarzyszenie, konsekwencją nierzetelnego "Raportu" nie odbyły się oceny oddziaływania wariantów na środowisko. Znaczy to, zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, że całe postępowanie prowadzone z oceną środowiskową przed wydaniem decyzji środowiskowej było prowadzone z rażącym naruszeniem prawa na niekorzyść środowiska i jego mieszkańców jako stron przedmiotowego postępowania

Zdaniem Sądu, specustawa drogowa znajdująca zastosowanie w sprawie kontrolowanej decyzji nie nakłada na zarządcę drogi wprost obowiązku przedstawiania różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji drogowej, dlatego organy mają obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem wariantu, jaki przedstawi wnioskodawca. Jednocześnie trzeba wyjaśnić, że przepisy specustawy drogowej nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej.

Zgodnie z treścią art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku: " 1. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien m.in. zawierać:

1) opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności:

a) charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania,

b) główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych,

c) przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia;

2) opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;

3) opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;

4) opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia;

5) opis analizowanych wariantów, w tym:

a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego,

b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska

wraz z uzasadnieniem ich wyboru;

6) określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej określenie także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego;

7) uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na:

a) ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze,

b) powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz,

c) dobra materialne,

d) zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków,

e) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-d,

f) bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej;

8) opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z:

a) istnienia przedsięwzięcia,

b) wykorzystywania zasobów środowiska,

c) emisji;

9) opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru (.....)".

Z kolei w myśl art. 68 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku " 1. Organ, określając zakres raportu, uwzględnia stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości techniczne i dostępność danych. 2. Organ, określając zakres raportu, może - kierując się usytuowaniem, charakterem i skalą oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko:

1) odstąpić od wymagań co do zawartości raportu, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 4, 13, 15 i 16; nie dotyczy to dróg publicznych oraz linii kolejowych - będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) wskazać:

a) rodzaje wariantów alternatywnych wymagających zbadania,

b) rodzaje oddziaływań oraz elementy środowiska wymagające szczegółowej analizy,

c) zakres i metody badań".

Dokonując wykładni wskazanych przepisów prawnych na tle okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy trzeba zauważyć, że przedmiotem decyzji "zrid." jest rozbudowa istniejącej drogi powiatowej, przy czym wnioskodawca i projektant uzasadnili w dokumentacji dołączonej do wniosku o wydanie decyzji "zrid." dlaczego zamierzają dokonać rozbudowy przedmiotowej drogi powiatowej. W doktrynie podnosi się konieczność weryfikowania wyniku wykładni literalnej wykładnią celowościową i systemową. Z analizowanego przepisu wynika, że w myśl wykładni celowościowej i funkcjonalnej rozbudowa przedmiotowej drogi powiatowej nie wymaga ustalania alternatyw, gdyż w tym przypadku chodzi o rozbudowę tej właśnie drogi, a wnioskodawca wykazał, że logicznej alternatywy lokalizacyjnej w tym przypadku nie ma, a jednocześnie droga w tym miejscu istnieje i jest powinność zapewnienia jej standardów drogi powiatowej. Czymś innym są oczywiście warianty techniczne rozbudowy przedmiotowej drogi powiatowej i te zostały wskazane dla potrzeb wydania kontrolowanej decyzji.

Trzeba też zauważyć, że w odniesieniu do omawianego zarzutu braku rozwiązań alternatywnych - ustosunkowuje się trafnie, zdaniem Sądu, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2013 r. w związku z postępowaniem w sprawie ponownej oceny odziaływania na środowisko przeprowadzanym dla przedsięwzięcia "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...]. Na s. 7 uzasadnienia w/w postanowienia, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. trafnie stwierdza, że autorzy projektu zwrócili uwagę, że projektowana inwestycja nie ma na celu stworzenia łącznika pomiędzy autostradą A4 a drogą krajową nr 4, a jedynie poprawienie bezpieczeństwa na drodze powiatowej nr [...] na odcinku ul. L. poprzez budowę chodnika dla pieszych i dostosowanie drogi do obowiązujących warunków technicznych jakim powinna odpowiadać droga publiczna, a który to odcinek będzie pełnił role łącznika czasowego do czasu budowy i oddania do użytkowania łącznika właściwego. Sąd podkreśla, że prawidłowo organ ten zaznacza, że w załączonym do wniosku raporcie odziaływania na środowisko wskazano wariant proponowany przez wnioskodawcę jako najkorzystniejszy pod względem: 1) lokalizacyjnym i bezpieczeństwa poprzez dowiązanie do istniejącego układu komunikacyjnego i nie powodowanie dodatkowych obciążeń komunikacyjnych; 2) technologicznym i ekonomicznym w wyniku wykorzystania istniejącego ciągu komunikacyjnego i ograniczenia do minimum konieczności budowy dodatkowych dróg dojazdowych na czas realizacji inwestycji; 3) środowiskowym, ponieważ większość prac budowalnych prowadzona będzie w istniejącym pasie drogowym.

Zdaniem Sądu, przekonywująca i zgodna z prawem jest teza autorów Raportu, którzy stwierdzają, że w przypadku przedmiotowej, kontrolowanej inwestycji polegającej na rozbudowie drogi w istniejącej i określonej lokalizacji nie ma racjonalnego alternatywnego możliwego do zastosowania wariantu lokalizacyjnego. Budowa drogi w innej lokalizacji jest zdecydowanie niekorzystna ze względów środowiskowych, gdyż wymaga interwencji w tereny nienaruszone obiektami budowalnymi. Co istotne, i to Sąd podkreśla, w tej sytuacji rozpatrzono tzw. warianty alternatywne techniczne. Ze względu na zabudowę jednorodzinną znajdująca się w pobliżu ul. L. w B. wariantem technicznym alternatywnym jest wariant polegający na zastosowaniu innych niż ekrany akustyczne zabezpieczeń przeciwhałasowych. Ze względu na niewielkie natężenie ruchu na rozbudowywanej drodze (wyłączając okres przejściowy), wariant alternatywny zakłada wykonanie warstw jezdnych z mieszanek mineralno-bitumicznych o strukturze otwartej, tj, z dużą zawartością wolnej przestrzeni (warstwy porowate) Drogi takie wykazują hałaśliwość mniejszą o około 9 dB w porównaniu do nawierzchni bitumicznych o strukturze zamkniętej. Nawierzchnie te mają jednak taką wadę, że łatwo ulegają dużemu zlodowaceniu, wywołując szczególną śliskość jezdni.

Z przywołanych danych, na które powołuje się i zgodnie z prawem wykorzystuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2013 r. w związku z postępowaniem w sprawie ponownej oceny odziaływania na środowisko przeprowadzanym dla przedsięwzięcia "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...], a także z akt sprawy - jasno i bezsprzecznie wynika, że zarzut skarżącego Stowarzyszenia w przedmiocie braku rozwiązań alternatywnych w realizacji przedmiotowej inwestycji jest nieuzasadniony.

Omawiany nadal zarzut szósty, zdaniem Sądu, wiąże się też z postanowieniami decyzji SKO w [...] z dnia 26 października 2012 r., nr SKO. [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Zgodnie z art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ zobowiązany jest zamieścić wymaganą tym przepisem treść. Decyzja ta podległa kontroli Sądu w wyniku wniesienia odrębnej, uprzedniej skargi przez Stowarzyszenie.

W związku z tym całkowicie informująco i na marginesie, zdaniem składu rozpoznającego obecną skargę - w odniesieniu do zarzutu braku alternatywnych propozycji dla inwestycji drogowej w zaskarżonej decyzji - należy zwrócić uwagę na stanowisko WSA w Krakowie zawarte w nieprawomocnym wyroku z dnia 10 maja 2013r., sygn. Akt II SA/Kr 1772/12, który kontrolował zgodność z prawem w/w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym przypadku Sąd stwierdził, że "Odrębnego omówienia wymaga jednak jeden element podnoszony w skargach, mianowicie brak określenia alternatywnych tras przebiegu drogi. Istotnie zaskarżona decyzja nie zawiera alternatywnych tras planowanej inwestycji. Powołany art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku zawiera ogólne wymogi tak wydawanej decyzji. Każde przedsięwzięcie, wymaga ustalenia warunków dostosowujących ją do wymagań ochrony środowiska. Rację mają organy wskazując, że skoro dane przedsięwzięcie polegało na rozbudowie istniejącej drogi powiatowej celem dostosowania jej do możliwości przyjęcia realizowanego zjazdu z autostrady, to nie ma alternatywnych możliwości realizowania takiej inwestycji. Rozbudowa drogi nie może polegać na budowie drogi w całkowicie odmiennym miejscu. Rozbudowa oznacza zmianę czegoś, co już istnieje poprzez zmianę parametrów. W przypadku drogi ta zmiana polega musi na poszerzeniu, powiększeniu pasa drogi publicznej, a dodatkowo może także polegać na zmianie parametrów technicznych istniejącej drogi (np. zmianie nawierzchni). Sąd nie ocenia celowości samego wniosku, tzn. nie bada, czy wariant rozbudowy istniejącej drogi jest najlepszym rozwiązaniem. To bowiem stanowi prawo inwestora składać wniosek w takim zakresie w jakim uważa za właściwy".

Skarżące Stowarzyszenie w piśmie z dnia 19 listopada 2014 r., adresowanym do WSA w Krakowie podnosi, że z pisma pochodzącego od radcy prawnego E. H. z daty 21 marca 2013 r. (stempel wpływu 25 marca 2014), karta 120 akt sądowych Tom I, wynika, że w żaden sposób nie udowodniła, iż dokument pn. "Studium korytarzowe wraz z analizą wielokryterialną" dotyczy inwestycji pn. Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B., dla której została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Pełnomocnik nie podała daty dokumentu, o który chodzi. Następnie skarżące Stowarzyszenie podnosi, że treść decyzji z dnia 8 lutego 2012 r. jednoznacznie dowodzi, iż materiał pod nazwą "Studium korytarzowe wraz z analizą wielokryterialną" z daty "Kwiecień 2010" nie stanowi dowodu na wprowadzenie prognozy natężenia ruchu w wysokości 9.7000 pojazdów do raportu dla inwestycji po ul. L. w B..

Ustosunkowując do tych zarzutów i argumentacji w/w pisma – Sąd stwierdza, że o dowodach uzasadniających wprowadzenie prognozy natężenia ruchu w wysokości 9.700 pojazdów do raportu dla inwestycji po ul. L. w B. dla potrzeb decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wypowiedział się szczegółowo WSA w Krakowie w wyroku z dnia 10 maja 2013 r. syg. akt II SA/Kr 1772/12 i w związku z tym skład obecnie rozpoznający skargę w tym zakresie nie dokonuje odrębnych ocen. Zagadnienie kwestionowanego przez skarżące Stowarzyszenie czasowego wykorzystania przedmiotowej drogi w charakterze łącznika autostradowego, było już wyżej przez Sąd podjęte i ocenione, jako zagadnienie związane z ruchem na drodze publicznej. Akta sprawy wskazują na tymczasowość tej trasy, wraz z zamiarem wybudowania docelowego łącznika z innym przebiegiem.

Z kolei, z analizy w/w pisma radcy prawnego E. H. pośrednio, z całości jego treści wynika, że w piśmie tym jest, z jej strony, mowa o "Studium korytarzowym wraz z analizą wielokryterialną" z daty "Kwiecień 2010". Do tego dokumentu nawiązuje Raport Odziaływania na Środowisko z 11. 2012 sporządzony dla potrzeb wydania postanowienia z dnia 14 stycznia 2013 r. przez RDOŚ w K.. Na s. 86 omawianego Raportu z 11. 2012 znajduje się wykaz załączników, w którym na pozycji 8 jest Wyciąg ze studium korytarzowego (.....) - kwiecień 2010. W pkt 3.4.6. tego Studium są zawarte wnioski z opracowania analizy i prognozy ruchu, z których wynika jednoznaczna konieczność budowy łącznika między A4 (węzeł [...]) a dk 4 polegająca na przebudowie ul. L. lub budowie tras alternatywnych. Nie można więc przyjąć, że ustalenia tego Studium nie odnoszą się do ul. L..

Treść pisma rady prawnego E. H. jest przy tym spójna z treścią pisma Z-cy Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w B. z dnia 28 lutego 2014 r., który także wyjaśnia, że Studium korytarzowe wraz z analizą wielokryterialną opracowane w ramach projektu "Budowy drogi łącznikowej klasy GP pomiędzy węzłem "[...]" na autostradzie A-4 a drogą krajową nr 4 przez [...] Sp. z o.o. K., kwiecień 2010 na zlecenie GDDKiA O w K. zakładało ruch na łączniku autostradowym na poziomie 97000 poj./dobę. ZDP B. w dniu 13.11.2013 r. (środa) przeprowadził na drodze powiatowej nr [...] pomiar ruchu, z którego wynika, iż natężenie ruchu kształtuje się na poziomie 8022poj./dobę co stanowi mniej niż 83% zakładanego ruchu docelowego. Z pisma tego wynika, że po wybudowaniu docelowego łącznika pomiędzy autostradą A4 a drogą krajową w roku 2015) ruch na przedmiotowej drodze powiatowej nr [...] zmniejszy się do poziomu 790 poj./dobę.

W odniesieniu do naruszenia interesu społecznego Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajdują się także oświadczenia innych podmiotów, np. Zarządu Osiedla "[...]" z dnia 8 styczna 2013 r., adresowane do Wojewody, który działając w imieniu mieszkańców akceptuje przedmiotową inwestycję drogową a nawet wnosi o przyspieszenie jej realizacji i stwierdza, że Stowarzyszenie [...] w B. skutecznie blokuje realizację przedsięwzięcia nie zważając na odmienne zdanie zdecydowanej większości lokalnego społeczeństwa .

Skarżące Stowarzyszenie pismem z dnia 20 listopada 2014 r. wniosło do WSA w Krakowie o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] znak [...] wydanej przez Starostę o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wraz z rygorem natychmiastowej wykonalności z dnia 4 lutego 2013 r. a także wniosek o uwzględnienie wadliwości projektu budowlanego jako rażąco naruszającego prawo. Argumentacja tego wniosku nawiązująca do tezy, że postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją jest wszczęte przez nieumocowany do tego podmiot - została oceniona przez Sąd w odpowiedzi na zarzut drugi.

Z kolei do argumentacji Skarżącego Stowarzyszenia nawiązującej do niezgodnych z prawem i wadliwych oświadczeń wydanych na podstawie art. 20 Prawa budowlanego przez Firmę "T", Sąd się ustosunkował w odpowiedzi na zarzut trzeci skarżącego Stowarzyszenia.

Z uwagi na całość powyższych ustaleń stanu faktycznego i prawnego kontrolowanej sprawy, podniesione przez skarżące Stowarzyszenie w jego skardze zarzuty, zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie w świetle powszechnie obowiązującego prawa - w związku z czym, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.