Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 956/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1, art. 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013r. na rozprawie sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany lokalizacji miejsca urządzania gry na automatach o niskich wygranych p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], znak: [...], Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji tego samego organu z dnia [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany pozycji 31 załącznika nr 1 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] ze zmianami, na podstawie art. 8 i art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.) dalej "u.g.h.", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że [...] Sp. z o.o. zwróciła się w dniu 10 września 2012 r. o zmianę lokalizacji punktu gier na automatach o niskich wygranych. W uzasadnieniu wniosku spółka podała, że został on złożony w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 lipca 2012 r.

Dalej Dyrektor Izby Celnej posiłkując się opinia prawną M S na temat niektórych konsekwencji prawnych dla Rzeczypospolitej Polskiej wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE wydanego w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11, a także orzecznictwem sądów administracyjnych stwierdził, że art. 135 § 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] Sp. z o.o., domagając się jej uchylenia zarzuciła m.in. naruszenie art. 135 § 2 u.g.h. w związku z art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za jego szerokim rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosowanej uchwały przez NSA lub wystąpienia do TK z pytaniem prawnym (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009r. sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008r., sygn. akt II FZ 200/08, LEX nr 505445; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08).

W ocenie Sądu taki związek zachodzi pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy niniejszej, a rozstrzygnięciem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II GSK 1116/13, ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2013 r. (sygn. akt III SA/Wr 51/13), uchylającego decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji w zakresie lokalizacji jednego punktu gier na automatach o niskich wygranych (art. 135 ust. 2 u.g.h.).

W powołanym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że "przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym, który nie został notyfikowany, a więc jako niezgodny z prawem europejskim, nie może być stosowany". Od wyroku tego została wniesiona skarga kasacyjna przez Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu, w której kwestionowano stanowisko Sądu I instancji. Sprawa została zarejestrowana w NSA pod sygnaturą II GSK 1116/13.

W sprawie tej Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną organu administracji wyrazi swój pogląd prawny w kwestii, czy przepisy przejściowe ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, w tym art. 135 ust. 2, mają charakter przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego i czy wymagały uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej według art. 8 ust. 1 tej dyrektywy.

Pogląd ten będzie miał istotne znaczenie w sprawie niniejszej i nie tylko w tej sprawie. Należy bowiem odnotować bardzo dużą liczbę postępowań o analogicznym stanie prawnym i faktycznym, toczących się przed sądami administracyjnymi (jak również przed organami administracji publicznej), a przede wszystkim znaczną rozbieżność w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w tej kwestii. W ocenie Sądu, zachowanie jednolitości orzecznictwa w tej fundamentalnej kwestii jest niezwykle istotne.

Mając zatem na uwadze, że pogląd prawny, wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej wyżej sprawie (a także wielu innych sprawach zawisłych przed NSA, dotyczących przepisów ustawy o grach hazardowych, m.in. także w sprawie sygn. akt II GSK 2297/13), będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie kwestii legalności zaskarżonej decyzji także w niniejszej sprawie, Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przemawiają za tym względy celowościowe, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej. Należy zauważyć, że również w wielu innych sprawach (np. o sygn. akt II SA/Ke 956/13, III SA/Lu 338/13, III SA/Łd 427/13, III SA/Lu 330/13) Sądy I instancji zawieszały postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia naprowadzonej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Należy podnieść, że moc wiążąca wyroku, określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Istota bowiem mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Skutkiem mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 152/07 – LEX 4687/22).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.