Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 497/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 2, art. 209
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 27 par. 1 pkt 9, art. 33 par. 1 pkt 1, art. 34, art. 6 par. 1, art. 18
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa- Lasy Państwowe [...] w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzut na prowadzone postępowanie egzekucyjne I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...], nr [...] oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] i poprzedzające je postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...], nr [...]. II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 597,- zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Po [...]

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") w związku z art. 17 § 1, art. 18 oraz art. 33 § 1 pkt 1 i art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej jako "u.p.e.a.") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] o uznaniu za niezasadny zarzut wygaśnięcia obowiązku dochodzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. wystawionego przez Burmistrza [...].

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. prowadził postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku Lasów Państwowych Nadleśnictwo [...] (dalej: "skarżący") na podstawie ww. tytułu wykonawczego wystawionego przez Burmistrza [...], obejmującego zaległości z tytułu podatku od nieruchomości osób prawnych w kwocie [...]zł (należność główna). W celu wyegzekwowania należności organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. dokonał zajęcia wierzytelności zobowiązanego z rachunku bankowego w [...] Banku Polskim S.A. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu w dniu 23 grudnia 2019 r. Zobowiązany w tym samym dniu, powołując się na numer ww. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, dokonał wpłaty na rachunek organu egzekucyjnego całej należności dochodzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Wpłata zobowiązanego została rozliczona, a kwota należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę przekazana wierzycielowi. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] zawiadomieniem z 24 grudnia 2019 r. uchylił zajęcie wierzytelności rachunku bankowego w [...] BP S.A. i zakończył egzekucję należności objętych ww. tytułem wykonawczym.

Pismem z [...] grudnia 2019 r. skarżący złożył zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. dotyczący wygaśnięcia obowiązku będącego przedmiotem egzekucji prowadzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Skarżący wskazał, że organ egzekucyjny przed przystąpieniem do egzekucji nie ustalił czy w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, czym naruszono art. 6 § 1 u.p.e.a.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] przekazał wniosek w sprawie zgłoszonego zarzutu wierzycielowi, celem zajęcia merytorycznego stanowiska.

Wierzyciel Burmistrz [...] postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. nr [...] uznał zarzut zobowiązanego za nieuzasadniony. W uzasadnieniu wskazał m.in., że z chronologii zdarzeń wynika, że wpłata na poczet zobowiązania podatkowego nastąpiła w trakcie postępowania egzekucyjnego, po zawiadomieniu zobowiązanego o zastosowaniu środka egzekucyjnego, co jednocześnie stanowi o bezzasadności zgłoszonego zarzutu. W dalszej części wskazano, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości od osób prawnych powstaje z mocy prawa, a więc wierzyciel uznał, że zobowiązany uchylał się od obowiązku podatkowego już w zakresie, w jakim złożona przez niego deklaracja abstrahowała od prawidłowej wysokości zobowiązania. Organ wskazał, że skoro zobowiązany przez blisko 5 lat nie uregulował zobowiązania w prawidłowej wysokości, przyjąć należy, że ponad wszelką wątpliwość wystąpiła w sprawie przesłanka uchylania się od wykonania obowiązku podatkowego obligująca wierzyciela do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środka egzekucyjnego.

Na ww. postanowienie skarżący wniósł zażalenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Z uwagi na spełnienie wymogu z art. art. 34 § 4 u.p.e.a. - uzyskanie ostatecznego stanowiska wierzyciela w zakresie wniesionych zarzutów - Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wydał w dniu [...] maja 2020 r. postanowienie nr [...], w którym uznał za niezasadny zarzut wygaśnięcia obowiązku dochodzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] grudnia 2019 r. wystawionego przez B. W.. W uzasadnieniu wskazał, że jeżeli wierzyciel uznał zarzut zobowiązanego dotyczący wygaśnięcia obowiązku objętego tytułem wykonawczym za nieuzasadniony, to stanowisko wierzyciela w tym zakresie jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Skarżący na ww. postanowienie złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu zarzucił naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 i art. 6 u.p.e.a. Ponadto wskazał, że organ I instancji nie wziął pod uwagę tego, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [...] uchyliło decyzję wymiarową Burmistrza [...] i umorzyło postępowanie w sprawie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu powtórzył, że organ egzekucyjny (jak również organ II instancji) jest związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w postanowieniu Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., utrzymanym w mocy postanowieniem SKO [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. Skoro wierzyciel w ostatecznym postanowieniu uznał za niezasadny zarzut zobowiązanego dotyczący wygaśnięcia obowiązku dochodzonego na podstawie tytułu wykonawczego, to organ egzekucyjny w swoim postanowieniu był zobligowany uznać zarzut zobowiązanego za niezasadny.

Skarżący w skardze z dnia [...] sierpnia 2020 r. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzających je postanowień wierzyciela i organu egzekucyjnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie przepisów postepowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez niedokonanie przy jego wydawaniu wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a ponadto naruszenie art. 6 § 1 oraz art. 7 § 3 u.p.e.a. przez zastosowanie środków egzekucyjnych wobec zobowiązanego, który nie uchylał się od wykonania obowiązku oraz dobrowolnie wykonał zobowiązanie. Zarzucił również naruszenie art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to w związku z prowadzeniem postępowania mimo przedawnienia. W uzasadnieniu podniósł m.in., że nie stanowi uchylania się od wykonania obowiązku zapłacenie podatku niezwłocznie po doręczeniu decyzji określającej jego wysokość także wtedy, gdy decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżący wskazał, że decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [...] SKO [...] uchyliło wskazaną decyzję wymiarową Burmistrza [...]. oraz umorzyło postępowanie w sprawie, uznając iż określone zobowiązanemu przez tego Burmistrza zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2014 r. uległo przedawnieniu. W tym samym dniu wydało też postanowienie, mocą którego uchyliło postanowienie Burmistrza w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. To samo Kolegium postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. utrzymało zaś w mocy postanowienie wierzyciela o uznaniu zarzutu zobowiązanego za nieuzasadniony.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Spór pomiędzy stronami dotyczy tego czy zasadny jest zarzut wygaśnięcia obowiązku (z powodu jego wykonania) będącego przedmiotem egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu [...] grudnia 2019 r.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070) do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Sąd zauważa, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. I tak, zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. w egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym organ egzekucyjny rozpoznaje zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7 i 9 i 10 u.p.e.a. po uzyskaniu stanowiska wierzyciela z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące, co miało miejsce w niniejszej sprawie..

Oceniając prawidłowość postanowienia organu egzekucyjnego [i organu odwoławczego] pod względem zgodności ich działań z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, Sąd dokonać musi także oceny postanowienia wierzyciela Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. i utrzymującego je w mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., na które nie przysługiwała skarga do sądu (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt I SA/Po [...] odrzucające skargę). W przeciwnym razie kontrola legalności byłaby bowiem iluzoryczna, pozbawiająca skarżącego jego praw. O ile bowiem organ egzekucyjny jest związany, na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów, o jakich mowa w art. 33 § 1 pkt 1 – 5 i 7 u.p.e.a., o tyle sąd administracyjny jest zobowiązany w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie zarzutów zobowiązanego zbadać legalność stanowiska wierzyciela, jako wydanego w granicach tej samej sprawy. Innymi słowy, przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu odwoławczego nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Skuteczną kontrolę legalności postanowienia wierzyciela gwarantuje w tym względzie art. 135 p.p.s.a., który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Tym samym sąd, rozpoznając skargę na postanowienie organu egzekucyjnego, musi dokonać samodzielnej oceny zgłoszonych przez skarżącego zarzutów i zbadać, czy wierzyciel prawidłowo uznał, że zarzut zobowiązanego uznał za niezasadny.

W ocenie Sądu stanowisko wierzyciela w niniejszej sprawie narusza prawo, co z kolei powoduje wadliwość postanowień organu egzekucyjnego i organu nadzoru, wydanych na tej podstawie i z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela.

Skarżący jako podstawę zarzutu podał przepis art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Skarżący podniósł, że skoro w dniu [...] grudnia 2019 r. wykonał zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji podatkowej, brak jest podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek zapłaty (por. art. 59 Ordynacji podatkowej). Wskazał, że zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wierzyciel, mimo podjętej próby, nie wykazał, że zarzut skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej jest nieuzasadniony, nie wykazał bowiem, że skarżący uchylał się od wykonania obowiązku.

Jak wynika z akt sprawy zapłata zobowiązania podatkowego przez skarżącego miała miejsce w dniu [...] grudnia 2019 r. Powyższe okoliczności są w sprawie bezsporne.

W tym miejscu zauważyć należy, że obowiązek podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych aktualizuje się dopiero po uprzednim stwierdzeniu, że w sprawie ma miejsce uchylanie się przez podatnika od wykonania obowiązku.

Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] grudnia 2019 r. otrzymał decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r. Tego samego dnia skarżący otrzymał postanowienie z dnia [...] grudnia 2019 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności oraz odpis wystawionego w tym samym dniu przez Burmistrza [...] tytułu egzekucyjnego, tego samego dnia organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego skarżącego. Również tego samego dnia skarżący wykonał zobowiązanie podatkowe, gdyż uiścił na rachunek bankowy organu egzekucyjnego kwotę podaną w tytule wykonawczym.

Sąd stwierdził, że wierzyciel nie dokonał prawidłowej oceny, czy wygasło zobowiązanie podatkowe, skoro skarżący uiścił kwotę podatku na rachunek bankowy organu egzekucyjnego, ponieważ nie wykazał, czy w sprawie doszło do ziszczenia się przesłanki uchylania się przez skarżącego od wykonania obowiązku, co skutkuje uznaniem, że w sprawie miało miejsce naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 i art. 6 § 1 u.p.e.a. poprzez niepoczynienie niezbędnych ustaleń uzasadniających wszczęcie egzekucji.

Podkreślić w tym miejscu należy, że skarżący niezwłocznie po doręczeniu decyzji opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności, podjął skuteczne czynności doprowadzające do zaspokojenia wierzyciela poprzez zapłatę. Przyjąć zatem należy, że dobrowolnie wykonał ciążący na nim obowiązek, co świadczy o niesłuszności twierdzenia, że uchylał się od jego wykonania, na co wskazał w uzasadnieniu postanowienia wierzyciel. Dla oceny, że podatnik uchyla się od wykonania obowiązku, konieczny jest upływ określonego czasu, pozwalający na taką ocenę czynności podejmowanych przez podatnika (lub ich braku), która świadczyć będzie przynajmniej o krótkotrwałym zaistnieniu sytuacji uchylania się od wykonania obowiązku, czyli rozmyślnego niewykonania ciążącego na podatniku obowiązku. Taka ocena bez wątpliwości nie jest zasadna w sytuacji, w której podatnik natychmiast, bez zbędnej zwłoki, po doręczeniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe podejmuje czynności zmierzające do jego zapłaty, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Dodatkowo wskazać należy, że również nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie przesądza o zaistnieniu przesłanki uchylania się zobowiązanego od wykonania. Jest to istotne zwłaszcza w niniejszej sprawie, w której powodem nadania rygoru natychmiastowej wykonalności był fakt, że do upływu terminu przedawnienia pozostał okres krótszy niż trzy miesiące. Nie może zatem o uchylaniu się od wykonania obowiązku przesądzać okoliczność rychłego upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Trudno również uznać za zasadne stanowisko wierzyciela, że o uchylaniu się od wykonania obowiązku podatkowego świadczyć może okoliczność, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2014 r. od osób prawnych powstało z mocy prawa, a więc przyjąć należy, że zobowiązany Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] przez 5 lat uchylał się od obowiązku podatkowego. Skarżący mógł być bowiem przekonany o tym, że zadeklarował podatek od nieruchomości w prawidłowej wysokości. Okoliczność prowadzenia przez organ podatkowy I instancji postępowania w taki sposób, że jego zakończenie przypada blisko terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, obciąża ten organ, a nie skarżącego. Ponadto wierzycielowi zdaje się umykać okoliczność, że istotą i celem postępowania prowadzonego przez organ podatkowy winno być doprowadzenie do dobrowolnego wykonania zobowiązania przez podatnika.

Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Trudno uznać w niniejszej sprawie, że skoro skarżący w tym samym dniu, co doręczono jemu decyzję podatkową wraz z postanowieniem o natychmiastowej wykonalności, uiścił kwotę zobowiązania podatkowego wynikającą z tej decyzji, uchylał się od wykonania obowiązku. Również okoliczność, że w przelewie do organu egzekucyjnego skarżący podał numer tytułu wykonawczego i uiścił kwotę zobowiązania podatkowego wraz z kosztami egzekucyjnymi, nie może świadczyć o tym, że skarżący uchylał się od obowiązku wykonania zobowiązania. Jak wynika z akt sprawy skarżący, po doręczeniu decyzji wymiarowej wraz z rygorem natychmiastowej wykonalności, odpisu tytułu wykonawczego i zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, nie miał żadnej możliwości, aby przed wystawieniem tytułu wykonawczego i zajęcia rachunku bankowego, co powtórzyć należy miało miejsce w dniu [...] grudnia 2019 r., dobrowolnie wykonać decyzję podatkową, bez zarzutu ze strony wierzyciela, że uchyla się od wykonania obowiązku.

Ponadto Sąd zauważa, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym za zasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia zasad wyrażonych w przepisach art. K.p.a.

Tym samym w ocenie Sądu, wierzyciel dopuścił się naruszenia ww. przepisów i w sposób nieprawidłowy uznał za nieuzasadniony zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za zaległości w podatku od nieruchomości za 2014 r. pomimo wygaśnięcia (wykonania przez skarżącą) obowiązku. Dlatego też zachodzi konieczność uchylenia stanowiska wierzyciela oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], które w swoim uzasadnieniu powtórzyło stanowisko Burmistrza [...] i nie odniosło się do zarzutów skarżącego. Mimo okoliczności, że Sąd nie zawarł tego rozstrzygnięcia w sentencji wyroku, to zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić.

Rozpoznając ponownie wniesiony zarzut, wierzyciel uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności odniesie się do okoliczności, że dobrowolna zapłata zobowiązania podatkowego przez skarżącego nie może zostać uznana za uchylanie się od wykonania obowiązku.

Z tego powodu Sąd uznał, że konieczne było również uchylenie postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które swoje rozstrzygnięcie oparły na niezgodnym z prawem stanowisku wierzyciela, co skutkowało naruszeniem podstawowych zasad prowadzenia przez organy administracji publicznej przewidzianych przepisami ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 18 u.p.e.a. oraz naruszeniem przepisów art. 33 § 1 pkt 1 i art. 6 u.p.e.a.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające. Należało również na podst. art. 135 p.p.s.a. uchylić postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).