Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1301/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit 7 w zw. z art. 130 ust. 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami uchyla zaskarżoną decyzję oraz orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 9 stycznia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. zwrócił się do Prezydenta Miasta R. o wydanie decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji R. W., który otrzymał 26 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Naruszenia te miały miejsce w dniach: 25 lipca 2011 r. za przekroczenie prędkości (2 pkt – R.), (8 pkt – M.) i (6 pkt – B.) oraz w dniu 26 lipca 2011 r. (6 pkt – D.) i (4 pkt – P.).

Pismem z dnia 13 stycznia 2012 r. Prezydent Miasta R. zawiadomił o wszczęciu postępowania z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o sprawdzenie kwalifikacji – skierowanie na egzamin we wskazanym terminie, a decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) skierował R. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy, po uwzględnieniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego – na egzamin w zakresie prawa jazdy kategorii B,C,BE. Jednocześnie poinformował, że nie poddanie się sprawdzeniu kwalifikacji zgodnie z intencją powołanego powyżej zapisu spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami – prawo jazdy kat. B,C,BE nr [...] ważne bezterminowo wydane przez Prezydenta Miasta R.

Pismem z dnia 15 marca 2012 r. R. W. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., wnosząc o uwzględnienie odbytego przez niego kursu i odpisania mu sześciu punktów. Uzasadniając wniosek stwierdził, że w dniach 25 i 26 lipca 2011 r. odbywając podróż służbową na podstawie danych z gminnych radarów uzyskał mandaty za przekroczenie prędkości oraz związane z tym punkty karne. W dniu 10 września 2011 r. odbył przeszkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. w postaci kursu udoskonalającego, w wyniku którego miał mieć obniżone konto o 6 punktów. Przekonany był, iż tak się stało, tym bardziej, że w dniu 15 września 2011 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji wpłynęło zaświadczenie z Ośrodka o odbytym kursie. W dniu 3 października 2011 r. do Urzędu w K. wpłynęło kolejne pismo o obciążeniu konta kolejnymi sześcioma punktami, a w dniu 19 stycznia 2012 r. uzyskał skierowanie na badania psychologiczne z powodu przekroczenia dopuszczalnego limitu punktów. Uzyskał również wtedy informację, iż mimo odbytego kursu nie została zmniejszona liczba jego punktów.

Podkreślił, iż nie miał świadomości o kolejnym wykroczeniu, a idąc na kurs nie działał w złej wierze. Pomimo pisma do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. przedstawiającego zaistniałą sytuację nie uzyskał zadowalającej odpowiedzi. Podkreślił, że jest zawodowym kierowcą i wykonuje swój zawód w sposób bezpieczny.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.jedn. Dz.U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, iż zgodnie z treścią art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy, czyli za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż w okresie zaledwie dwóch dni, tj. 25 i 26 lipca 2011 r. R. W. otrzymał 26 punktów za wielokrotne naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 9 stycznia 2012 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji potwierdza te ustalenia. Zasadniczy natomiast problem dotyczy skutków odbytego przez zainteresowanego szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. w dniu 10 września 2011 r., czyli już po przekroczeniu liczy 24 punktów. Wątpliwości tkwią w regulacji § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.), zgodnie z którym odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Zastrzeżenia związane są z otrzymanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 marca 2012 r., sygn. II SA/Gl 57/12, w którym, na tle podobnej sytuacji faktycznej i prawnej, Sąd uznał, że przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia, wydany został z przekroczeniem upoważnienia ustawowego (art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym), co przesądza o niezgodności rozporządzenia z ustawą. Zestawienie treści art. 130 ust., 3 ustawy z treścią wymienionego § 8 ust. 6 rozporządzenia poszerza zakres wyłączenia określony w art. 130 ust. 3 zdanie drugie ustawy – o dodatkowe ograniczenia, co do odejmowania punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 885/09). W świetle tej okoliczności organ odwoławczy uznał, że z uwagi na odbycie szkolenia, w stosunku do R. W. nie wystąpiła przesłanka skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wprawdzie, jak wskazano wcześniej, zainteresowany przekroczył 24 punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego, to jednak w dniu 10 września 2011 r., czyli przed wydaniem decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K., które w rezultacie spowodowało zmniejszenie punktów o sześć. Oznacza to, że nie wystąpiła przesłanka skierowania strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W ustawowym terminie, działając na podstawie art. 8, art. 53 § 3 oraz art. 54 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Prokurator Rejonowy w R. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z naruszeniem prawa, zarzucając jej istotne naruszenie prawa materialnego – tj. art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z § 6 rozporządzenia wykonawczego poprzez błędne przyjęcie w zaskarżonej decyzji, iż Prezydent Miasta wykonujący funkcję starosty może samodzielnie oceniać czy punkty karne powinny być usunięte oraz istotne naruszenie przepisów postępowania, a to art. 21 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez niesłuszne niezastosowanie przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego wskutek uznania go za wydany w przekroczeniem upoważnienia ustawowego.

W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Każdorazowo sytuacja, w której kierowca otrzyma w okresie jednego roku więcej niż 24 punkty winna skutkować wymienioną decyzją. Fakt przekroczenia takiej ilości punktów świadczy o uporczywym naruszaniu zasad ruchu drogowego, a to skutkuje skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Realizując swoje uprawnienia [...] Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 23 lutego 2012 r. odmówił zmniejszenia ilości punktów karnych słusznie podnosząc, iż w świetle obowiązujących przepisów przyznanie 24 punktów, zarówno ostatecznych jak i tymczasowych za wykroczenia lub przestępstwa drogowe, których dopuścił się kierujący pojazdem w ciągu roku, wyklucza ich usunięcie z ewidencji. Istotne przy tym znaczenie ma data naruszenia przepisów ruchu drogowego. Tak więc przekroczenie przez kierującego liczby 24 punktów przed datą szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy wyklucza możliwość zmniejszenia liczby punktów. Data wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji po dacie odbycia szkolenia nie może być tutaj podstawą do uznania jej za niesłuszną. Dla uzasadnienia swego stanowiska Prokurator odwołał się do utrwalonej w tym zakresie linii orzeczniczej i przytoczył argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki z dnia 16 czerwca 2010 r.: sygn. akt I OSK 1152/09 i sygn. akt I OSK 413/11) czy tut. Sądu – wyrok z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 102/12.

Prokurator podkreślił nadto istotny fakt, a mianowicie to, iż w momencie wydawania decyzji Prezydent Miasta R. był związany danymi z ewidencji kierowców prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, poświadczając liczbę punktów karnych uzyskanych przez R. W. W tym zakresie nie mógł samodzielnie dokonywać zmian w liczbie punktów, dopóki ich usunięcia nie dokona organ prowadzący ewidencję. W tym zakresie odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Kielcach z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 691/10, w myśl którego starosta nie jest władny dokonać samodzielnego uwzględnienia (odliczenia) punktów z racji odbycia przez skarżącego szkolenia. Dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona policja jako organ prowadzący ewidencję, dopóty starosta jest związany wskazaną przez policję liczbą punktów przypisaną zgodnie z ewidencją z racji naruszeń.

Prokurator Rejonowy w R. wskazał nadto, ze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dopuściło się naruszenia art. 21 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, który stanowi, że członkowie składu orzekającego przy orzekaniu związani są przepisami powszechnie obowiązującego prawa oraz przepisu art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, iż organy administracji publicznej obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa, źródłami którego są w Polsce Konstytucja, ustawy, rozporządzenia i ratyfikowane umowy międzynarodowe. Tym samym dopóki przepis pozostaje w systemie prawa, dopóty organ administracji nie ma prawa odmówić jego zastosowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – sygn. akt IV SA/Gl 347/11). Oznacza to, że organy orzekające nie posiadają prawa do samodzielnego rozstrzygania o zgodności normy niższego rzędu, w tym rozporządzenia z Konstytucją lub inną ustawą jako normą wyższego rzędu. Niesłuszne zatem jest powoływanie się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt II SA/Gl 57/12 i twierdzenie, że § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wydany został z przekroczeniem upoważnienia ustawowego oraz negowanie w związku z tym podstawy prawnej decyzji Prezydenta Miasta R., co ostatecznie skutkowało jej uchyleniem i umorzeniem postępowania.

Udzielając odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał na brak przeszkód prawnych do dokonania przez organy orzekające w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oceny liczby punktów karnych. Wniosek o skierowanie na te badania jest bowiem dokumentem urzędowym, nie mającym cech rozstrzygnięcia (orzeczenia sądu, ostatecznej decyzji administracyjnej), wobec tego istnieje możliwość obalenia domniemania prawdziwości danych w nim zawartych dowodem przeciwnym .

Na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. Prokurator podtrzymał skargę oraz zawartą w niej argumentację. Zaakcentował, że nie jest rolą organów badanie zasadności i prawidłowości ustalenia liczby punktów widniejących w ewidencji, bowiem działania te mieszczą się gestii organów Policji.

Pełnomocnik uczestnika postępowania wnosząc o oddalenie skargi podzielił argumentację zawartą w rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Podkreślił, że po dopuszczeniu się naruszeń uczestnik postanowił odbyć szkolenie i zwrócił się z zapytaniem do organów Policji, w jakim terminie może nastąpić odliczenie punktów. Pismem z dnia 15 marca 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że przepisy nie wyjaśniają terminu, w jakim organ prowadzący ewidencję kierowców powinien podjąć decyzję o zmniejszeniu liczby zgormadzonych punktów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga Prokuratora wniesiona została na podstawie art. 8 w związku z art. 50 § 1 oraz art. 53 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w ustawowym sześciomiesięcznym terminie. Udział prokuratora w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jednym z aspektów realizacji zasady państwa prawnego. Podmiot ten inicjując postępowanie przed sądem administracyjnym działa w imieniu obiektywnie pojętego porządku prawnego, nie musi zatem wykazywać swej legitymacji do wniesienia skargi. W świetle art. 8 cytowanej ustawy prokurator według własnej oceny podejmuje decyzję o udziale w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a słuszność tej decyzji nie podlega ocenie sądu administracyjnego (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Warszawa 2008, s. 61).

Odnosząc się do oceny zasadności postawionych w skardze zarzutów uznać należy, że skarga jest uzasadniona.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tjedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.). W myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy.

Stosowanie do treści art. 130 ust. 1 ustawy ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja (komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanego - § 3 rozporządzenia). W konsekwencji w gestii Policji, nie starosty jako organu administracji publicznej, leży przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. Także w gestii Policji leży usuwanie punktów w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Wynika to ewidentnie i wyraźnie z regulacji zawartej w § 6 ust. 1 pkt 4 przywołanego powyżej rozporządzenia – to organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia wspomnianego szkolenia. Przepisy § 8 ust. 2 i ust. 4 precyzują, że zmniejszenia punktów organ prowadzący ewidencję dokonuje po przedstawieniu zaświadczenia (wystawionego przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego) o odbytym szkoleniu. Nie mogą zatem te czynności być dokonywane przez organy (starostę czy Kolegium), które nie są także uprawnione do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. Nie są zatem te organy uprawnione do samodzielnego uwzględnienia (odliczenia) punktów z racji odbycia przez kierującego szkolenia, określonego w art. 130 ust. 3 ustawy. Dopóki więc usunięcia takiego nie dokona organ Policji, jako prowadzący ewidencję, dopóty inne organy są związane wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną kierowcy naruszającemu przepisy ruchu drogowego zgodnie z ewidencją z racji naruszeń, których się dopuścił.

W świetle przywołanej powyżej regulacji art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, starosta wydaje decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz o zatrzymaniu prawa jazdy.

Tymczasem zaskarżoną decyzją Kolegium mimo niespornej w sprawie okoliczności przekroczenia przez R. W. liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego uznało, że zarówno Prezydent Miasta R., jak i Kolegium nie mają obowiązku zastosowania wymienionego powyżej art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b i art. 138 ust.1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, w sytuacji, gdy kierujący pojazdem odbył na własny koszt szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 tej ustawy. W ocenie Kolegium, norma zawarta w art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, pozwala na zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed ukończeniem szkolenia przekroczyła limit 24 punktów karnych.

Z podglądem Kolegium nie można się zgodzić. W ocenie Sądu, w przypadku, gdy kierujący pojazdem w ciągu roku licząc od daty pierwszego wykroczenia, przekroczy liczbę 24 punktów karnych, to nie ma do niego zastosowania regulacja art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Skład orzekający w pełni podziela stanowisko wyrażone m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 406/12, zgodnie z którym odbycie szkolenia wskazanego w art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, gdy liczba punktów karnych w ciągu roku od daty popełnienia pierwszego przekroczyła powyższy limit, jest już nieskuteczne, tj. nie może ono zniweczyć stanu faktycznego, w którym jest możliwe usunięcie punktów z ewidencji na skutek upływu czasu. Otwiera się natomiast droga do przeprowadzenia procedur weryfikujących i sprawdzających. Gdyby dopuścić możliwość przeciwną, wówczas poprzez permanentne odbywanie szkoleń, kierowcy uporczywie naruszający przepisy ruchu drogowego mogliby nadal w nim uczestniczyć. Natomiast przyjęte w ustawie rozwiązania zmierzają do w miarę szybkiej identyfikacji takich osób i poddania ich weryfikacji (por. także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 323/10 oraz z dnia 16 kwietnia 2012 r., sygn. akt II 58/12.

Tym samym, wbrew twierdzeniom uczestnika postępowania, w okresie,

w którym starosta rozpatruje już wniosek komendanta wskazujący obliczoną liczbę punktów, nie można uczestnicząc w szkoleniu liczby tej zmniejszyć.

W ramach omawianej materii nie ma potrzeby odwoływania się do kwestii zgodności z ustawą regulacji § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, z uwagi na zbędność tej regulacji przy uwzględnieniu powyższej interpretacji art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Podzielić należy pogląd wyrażony w cyt. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 406/12, że regulacja § 8 pkt 6 rozporządzenia w istocie zawiera postanowienia korelujące z postanowieniami ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Natomiast interpretacja art. 130 ust. 2 i ust. 3 tej ustawy, w ich wzajemnym powiązaniu stanowi podstawę do przyjęcia, że odbycie przez kierowcę szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jeżeli szkolenie kierowca odbył już po przekroczeniu liczby 24 punktów wpisanych do ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy.

Za zasadny w skardze należy uznać zarzut wskazujący na naruszenie przez organ – Samorządowe Kolegium Odwoławcze - zasady praworządności zawartej w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 21 ustawy z dnia 21 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych. W myśl art. 87 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej źródłami prawa powszechnie obowiązującego są m.in. rozporządzenia. Organy administracji publicznej obowiązane do działania na podstawie przepisów prawa i nie są uprawnione, w przeciwieństwie do sędziów, do oceny zgodności rozporządzeń z Konstytucją, a w konsekwencji do odmowy zastosowania obowiązującego przepisu rozporządzenia w konkretnej sprawie, nawet w sytuacji, w której został on wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej. Tymczasem, zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji, sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji i ustawom. Oznacza to, że sędziowie orzekający w danej sprawie związani są jedynie aktami rangi ustawowej i Konstytucją, brak jest natomiast takiego związania aktami prawa powszechnie obowiązującego o charakterze podustawowym. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że sąd może w toku rozpoznawania sprawy ocenić, czy przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy.

Poza powyższymi zarzutami skargi, Sąd działając z urzędu, zważył, że podstawową kwestią w rozpatrywanej sprawie jest fakt, iż ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja (art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). W gestii Policji leży przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. Do wyłącznej kompetencji Policji należy również usuwanie punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Wynika to wyraźnie z treści § 6 ust. 1 wymienionego rozporządzenia. Czynności te nie mogą być zatem dokonane przez starostę, czy inny organ. Starosta nie jest także uprawniony do kwestionowania prawidłowości wpisów wynikających z ewidencji, a wobec tego nie jest władny dokonać samodzielnego odliczenia punktów karnych z racji odbycia przez kierującego pojazdem szkolenia. Jest on związany wskazaną przez Policję liczbą punktów karnych przypisaną kierującemu pojazdem, zgodnie z ewidencją.

Podkreślić należy, że strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od stanowiska tego organu może skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego, w oparciu o regulację art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zatem R. W. w sprawie odliczenia punktów karnych w związku z odbyciem w dniu 10 września 2011 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, służyła odrębna ochrona prawna.

W świetle przywołanych okoliczności brak było podstaw do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżonej decyzji

Organ ten nie był władny samodzielnie dokonać odliczenia R. W. 6 punktów karnych z racji odbycia przez uczestnika postępowania szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Stwierdzić należy zatem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydając przedmiotową decyzję uchylającą decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. Nr [...] i umarzającą postępowanie w tej sprawie, naruszyło zarówno przepisy prawa materialnego (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 138 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym), jak i przepisy postępowania (art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego art. 21 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych). Stanowi to podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 152 tej ustawy Sąd orzekł jednocześnie, że decyzja Kolegium nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.