Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 7/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-06-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym i zwrotu tego podatku uiszczonego w okresie styczeń-grudzień 2006 roku postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

III SA/Łd 7/16

Uzasadnienie

Z. M. (dalej skarżący) – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym i zwrotu tego podatku uiszczonego w okresie styczeń-grudzień 2006 roku.

Wyrokiem z 2 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę.

Następnie po wezwaniu do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi kasacyjnej strona skarżąca sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, załączając formularz "PPF".

Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinny, majątku i dochodach, skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i córką żony (11 lat). Skarżący jest właścicielem czterech domów o powierzchni 259 m2, 131 m2, 128 m2, 160 m2 oraz gospodarstwa rolnego (25 ha gruntów rolnych, 6 ha lasów, 4 ha stawów), budynków gospodarczych, urządzeń gospodarczych (ciągnik rolniczy, prasa, kosiarka, zgrabiarka itp.). Na dochody gospodarstw domowego, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, składają się dochody skarżącego z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego w kwocie ok. 55.000 zł rocznie. Skarżący podał także, że dysponuje oszczędnościami pieniężnymi w wysokości 200.000 złotych oraz posiada wierzytelności na kwotę 800.000 złotych. Dodatkowo wskazał na fakt posiadania czterech samochodów (ford angia – wartość ok. 8.000 zł, ford prefect – ok. 8.000 zł, bentley – ok. 12.000 zł i riley – ok. 12.000 zł oraz udziału w samochodzie chevrolet avalanche – ok. 10.000 zł.

Referendarz Sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tym samym wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać przede wszystkim należy, że skarżący osiąga dochody z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego w kwocie ok. 55.000 zł rocznie. Co natomiast szczególnie istotne, skarżący posiada bieżące środki finansowe zgromadzone na rachunku bankowym w kwocie 200.000 zł oraz wierzytelności na kwotę ok. 800.000 zł. Wskazane fakty czynią w konsekwencji niewiarygodnym powoływanie się przez skarżącego na okoliczność faktycznego braku możliwości poniesienia kosztów postępowania w postaci obowiązku uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.

Z tych wszystkich względów, w stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie, należy uznać, że brak jest jakichkolwiek podstaw uzasadniających przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Nie zostały spełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przypomnieć należy w tym miejscu, że instytucja zwolnienia od kosztów sądowych jest rozwiązaniem wyjątkowym i może dotyczyć tylko tych osób, które znalazły się w sytuacji uniemożliwiającej ich poniesienie. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Tego rodzaju sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności referendarz sądowy stwierdził, że skarżący nie wykazał w sposób przekonujący i wystarczający, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, a ich uiszczenie spowoduje uszczerbek dla utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego rodziny.

W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.

R.A.