Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1140/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 1497/08 w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 29 września 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1497/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 29 września 2008 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 21 listopada 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 29 września 2008 r. w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., doręczona stronie w dniu 17 października 2008 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 24 listopada 2008 r. skarga została przekazana zgodnie z właściwością do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W dniu 19 grudnia 2008 r. organ podatkowy przekazał skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu. W dniu 18 grudnia 2008 r. D. A. skierowała do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 grudnia 2009 r. sygn. akt II FZ 432/09 oddalił zażalenie na powyższe postanowienie.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, ale za pośrednictwem organu administracji publicznej, wobec mylnego wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data przesłania skargi przez sąd organowi administracji. W rozpoznawanej sprawie nastąpiło to dnia 24 listopada 2008 r., a ponieważ trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął dnia 16 listopada 2008 r. skargę należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzucić jako wniesioną po upływie terminu.

W wywiedzionej od powyższego postanowienia skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Ponadto na podstawie art. 191 w zw. z art. 197 par. 2 P.p.s.a skarżąca wniosła o ponowne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2008 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oraz nie rozstrzyganie skargi do momentu rozstrzygnięcia sprawy karnej w związku z udaremnianiem skarżącej leczenia oraz wykonania operacji słuchu, toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Łodzi – Widzewa IV Wydział Karny jak również nie rozpoznawanie sprawy do momentu podjęcia przez nowego Prokuratora Generalnego decyzji odnośnie udziału Prokuratora Prokuratury Krajowej w jej sprawach, umożliwienie uzupełnienia skargi kasacyjnej w momencie ustania niemożności działania skarżącej przed sądami, dopuszczenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy na okoliczność niemożności działania przed sądami administracyjnymi, dopuszczenie dowodu z reklamacji przesyłki pocztowej zawierającej skargę, dopuszczenie dowodu z koperty, która pierwotnie była adresowana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Wskazując podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to :

- art. 86 par. 1 i art. 87 par. 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co wpłynęło w zasadniczy sposób na treść wydanego przez sąd orzeczenia bowiem doprowadziło do odrzucenia skargi tylko dlatego, że skarżąca redagując ją w okresie długotrwałej choroby zaadresowała kopertę bezpośrednio na adres Sądu zamiast organu podatkowego,

- art. 141 par. 4 P.p.s.a. polegające na tym, że podstawa faktyczna z powodu, której sady administracyjne odmówiły przywrócenia terminu nie jest zgodne ze stanem rzeczywistym potwierdzonym zaświadczeniem biegłych lekarzy sądowych,

- art. 58 par. 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 it c P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi mimo braku winy skarżącej w uchybieniu terminu polegającego jedynie na zaadresowaniu skargi bezpośrednio na adres Sądu zamiast na adres organu podatkowego,

- art. 45 ust. Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez pozbawienie prawa do sądu poprzez udaremnienie merytorycznego rozpoznania skargi na skutek jej odrzucenia,

- art. 183 par. 1 pkt 5 P.p.s.a poprzez pobawienie skarżącej możliwości obrony jej praw, polegające na tym, iż pomimo wiedzy Sądów obu instancji, iż skarżąca przebywa na zwolnieniu lekarskim, kierują do niej korespondencje sądową, która wymaga pisania pism procesowych, a później wykorzystać te sytuację jako argument do oddalenia jak i odrzucenia pism procesowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy zauważyć, że skargę tę oparto na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Jeśli chodzi o zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to argumentację przedstawioną dla ich uzasadnienia odnieść można raczej do wniosku o przywrócenie terminu, ponieważ nie wskazuje ona, na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie przepisów wskazanych w zarzucie, ale akcentuje niezawinioną w ocenie strony pomyłkę w zaadresowaniu skargi. Wskazać należy, że wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został już rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Na postanowienie zostało złożone zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II FZ 432/09.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzut ten jest bezzasadny. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie i ten przepis Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo odczytał i zastosował. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że skargę należało wnieść w terminie trzydziestu dni od jej doręczenia skarżącej, przepisu art. 53 § 1 P.p.s.a. nie naruszył. Prawidłowo także ocenił, że wobec wynikającego z art. 54 § 1 P.p.s.a. wymogu wnoszenia skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, wniesienie skargi bezpośrednio do sądu jest bezskuteczne i nie powoduje zachowania terminu wynikającego z art. 53 § 1 P.p.s.a. Pogląd ten, w myśl którego o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej, akceptowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. B. Dauter (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzecznictwo, Wyd. Wolters Kluwer 2009, teza 10 do art. 53, s. 263). W konsekwencji Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę nie naruszył art. 58 §1 pkt 2 P.p.s.a.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 86 § 1 i art. 87 § 1 P.p.s.a Sąd nie stosował wymienionych przepisów. Przepisy te dotyczą przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, a zagadnienie przywrócenia terminu było już przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust.1 Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawidłowe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, w tym norm dotyczących trybu i terminu wniesienia skargi (art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a) i w konsekwencji odrzucenie skargi na podstawie oraz art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a nie uzasadnia twierdzenia, że strona pozbawiona została prawa do sądu. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 183 par. 1 pkt 5 P.p.s.a. Strona nie została pozbawiona możności obrony swych praw w postępowaniu sądowoadministarcyjnym. Sąd pierwszej instancji stosował powołane powyżej przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Strona jest pozbawiona możności obrony swych praw, gdy wskutek uchybień procesowych nie może brać udziału w istotnej części postępowania i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku.

Wskazać również należy, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o ponowne rozpoznanie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest bezpodstawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi,. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 grudnia 2009 r. sygn. akt II FZ 432/09 prawomocnie oddalił zażalenie na powyższe postanowienie. Od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje żaden środek odwoławczy.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 par. 1 i par. 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.