Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 603/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1, art 5 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na czynność Rektora [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie wydania dyplomu o powołaniu na stanowisko docenta postanawia -odrzucić skargę-


UZASADNIENIE

S. K. (dalej jako "skarżący") pismem z 7 marca 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Rektora [...] z [...] lutego 2012 r. polegającą na wydaniu dyplomu docenta. Zaskarżonej czynności skarżący zarzucił naruszenie art. 104 § 1 i § 2 oraz art. 110 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wniósł o stwierdzenie nieważności czynności z [...] lutego 2012 r. wydania dyplomu docenta i decyzji Rektora [...] anulującej decyzję o powołaniu na stanowisko docenta.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że Rektor [...] lutego 2012 r. doręczył mu surogat dokumentu docenta zapisany na zwykłym papierze zamiast na czerpalnym. Dokument ten nie zawiera żadnego symbolu ewidencji, jak również pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DzU. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie kontroli sądu administracyjnego wykonywania administracji publicznej nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 – dalej jako "P.p.s.a."), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądów administracyjnych.

W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.

Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach.

W niniejszej sprawie skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności czynności wydania dyplomu o powołaniu na stanowisko docenta.

Wskazać zatem należy, że art. 110 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. nr 164, poz. 1356), w brzmieniu obowiązującym do 1 października 2011 r. stanowił, że "statut uczelni może przewidywać możliwość zatrudniania pracowników dydaktycznych na stanowisku docenta. Do pracowników tych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące pracowników dydaktycznych zatrudnionych na stanowisku starszego wykładowcy, chyba że szczególny przepis ustawy stanowi inaczej". [...] Szkoła [...] , korzystając z tego uprawnienia zawarła w § 32 ust. 2 pkt 1 i § 33 ust. 4 statutu możliwość zatrudnienia pracownika dydaktycznego na stanowisku docenta. Stosownie zaś do § 35 statutu [...] Szkoły [...] , stosunek pracy z pracownikami naukowymi, naukowo-dydaktycznymi, dydaktycznymi i pracownikami wykonującymi bezpośrednio zadania wynikające z § 16 ust. 1 statutu nawiązuje i rozwiązuje rektor w porozumieniu z kanclerzem. Natomiast w zarządzeniu nr [...] Rektora [...] z [...] listopada 2007 r. w sprawie procedury i kwalifikacji pracownika dydaktycznego zatrudnionego na stanowisku "docenta", wydanym w celu podnoszenia kwalifikacji pracownika naukowo – dydaktycznego, w punkcie 2 podano, że wniosek w sprawie zatrudnienia wykładowcy na stanowisku docenta może złożyć sam zainteresowany lub w wypadku już istniejącego stosunku zatrudnienia w [...] - właściwy dziekan bądź kierownik katedry lub instytutu. Do wniosku wskazanym jest dołączenie opinii dwóch profesorów lub doktorów habilitowanych. Jedną z tych osób może być również wnioskujący dziekan, kierownik katedry lub instytutu. Zgodnie zaś z treścią punktu 3 zarządzenia, decyzja Rektora w sprawie zatrudnienia na stanowisko docenta następuje w drodze nominacji na stanowisko docenta. Decyzja Rektora jest ostateczna i nie podlega zaskarżeniu w drodze procedur uczelnianych.

Z akt administracyjnych nadesłanych do skargi wynika, że 13 maja 2011 r. dziekan Wydziału [...] wystąpił do Rektora [...] z wnioskiem o powołanie doktora S. K. na stanowisko docenta. Aktem powołania z [...] maja 2012 r. Rektor [...] powołał S. K. na stanowisko docenta z dniem 1 czerwca 2011 r. Następnie Rektor swoją decyzję o powołaniu na stanowisko docenta anulował. Pismem z 10 lutego 2012 r. skarżący wystąpił do rektora o ponowne rozpatrzenie wniosku o powołanie go na stanowisko docenta, które zostało złożone 13 maja 2011 r. Rektor [...] lutego 2012 r. wydał skarżącemu dyplom o powołaniu (akt nominacji) na stanowisko docenta.

Analizując przedstawiony stan prawny i faktyczny należy stwierdzić, że powołanie (nominacja) na stanowisko docenta zmierza do zawarcia umowy o pracę na stanowisku docenta. Świadczą o tym wyraźnie użyte w statucie Uczelni jak i zarządzeniu z [...] listopada 2007 r. sformułowania: "stosunek pracy z pracownikami dydaktycznymi (...) nawiązuje i rozwiązuje rektor (...)", "pracownicy dydaktyczni są zatrudniani na stanowiskach (...)", "wniosek w sprawie zatrudnienia wykładowcy na stanowisku docenta (...)", "decyzja (...) w sprawie zatrudnienia na stanowisko docenta (...)".

W związku z tym wyjaśnić należy, że nawiązanie stosunku pracy nie powoduje powstania stosunku o charakterze administracyjnoprawnym, mimo że używa się określenia "decyzja". W wyniku zawarcia umowy o pracę powstaje stosunek normowany prawem pracy. Czynności, których końcowym efektem będzie zawarcie umowy cywilnoprawnej nie można zaliczyć do czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz do czynności z zakresu prawa pracy. Tym samym zawarcie umowy o pracę nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej i nie mieści się w zakresie spraw sądowoadministracyjnych, do których rozpoznawania zostały powołane sądy administracyjne.

Ponadto wskazać należy, że czynność wydania aktu powołania (nominacji) nazwanego przez skarżącego dyplomem, jak również czynność anulowania wydania dyplomu jest czynnością faktyczną, związaną z zawarciem bądź nie umowy o pracę, która to czynność również nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

Stwierdzić zatem należy, że skarga na czynności o charakterze cywilnoprawnym jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.