Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 46/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Informacja prasowa
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3a, art. 4 ust. 1, ust. 3 i ust. 4
journal: Dz.U. 1984 nr 5 poz 24
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.
article: art. 13 ust. 1, art. 16, art. 17 ust. 1 i 2, art. 21
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 199, art. 200, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant Referent stażysta Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w W., Oddziału Terenowego w Ł. na pismo B Spółki z o.o. w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić A Spółki Akcyjnej w W., Oddziałowi Terenowemu w Ł. ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi w dniu 17 marca 2015 roku, zaksięgowaną pod pozycją [...]. LS


UZASADNIENIE

A S.A. w W. Oddział Terenowy w Ł. zaskarżyła do sądu administracyjnego "odmowę udzielenia informacji publicznej" przez B Spółka z o. o. w Ł., wyrażone pismem z dnia [...], znak: [...].

Zaskarżonej odmowie zarzucono naruszenie przepisu art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. Prawo prasowe (tekst jednolity Dz.U. nr 5, poz. 24 ze zm.) – powoływanej także jako: "u.p.p." – w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 782 ze zm.) – powoływanej także jako: "u.d.i.p." poprzez niezasadne przyjęcie, iż zawarte w Uchwale [...] Zarządu B Sp. z o.o. z dnia [...] w sprawie wydania legitymacji członka rodziny B, Zakładowym Układzie Zbiorowym Pracy dla pracowników B Sp. z o.o. z 2005r. oraz Regulaminie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych informacje, nie stanowią informacji o sprawach publicznych, które powinny zostać udostępnione w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisu art. 3a u.p.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. oraz w związku z art. 21 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (tekst jednolity Dz.U. z 2011r., nr 43 poz. 226 ze zm.) poprzez bezzasadną odmowę udzielenia informacji publicznej nieumieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej na wniosek skarżącej, a w konsekwencji uniemożliwienie realizacji obowiązku wypełniania misji publicznej przez telewizję publiczną.

Zarzucono również naruszenie przepisu art. 4 ust. 3 u.p.p. przez niezachowanie ustawowych wymogów, jakie winna zawierać odmowa udzielenia informacji. Jako podstawę wniesienia skargi wskazano m.in. art. 4 ust. 4 ustawy Prawo prasowe.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dniu 7 października 2014 roku skarżąca wystąpiła do B Spółki z o.o. w Ł. o udzielenie informacji publicznych w trybie przepisu art. 3a u.p.p. poprzez doręczenie kopii Uchwały [...] Zarządu B Sp. z o.o. z dnia [...] w sprawie wydania legitymacji członka rodziny B, Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników B Sp. z o.o. z 2005 r. oraz Regulaminu Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. W odpowiedzi z dnia 22 października 2014r. poinformowano skarżącą, że żądane przez nią dokumenty nie stanowią informacji publicznej i w związku z tym nie podlegają udostępnieniu. Wobec tego skarżąca ponowiła wystąpienie o udzielenie informacji publicznych, kierując do B Sp. z o.o. pismo z dnia 31 października 2014r. jednocześnie wskazując, że oświadczenie woli złożone w piśmie z dnia 22 października 2014r. winno zostać podpisane przez osobę upoważnioną do składania oświadczenia woli w imieniu B Sp. z o.o. W odpowiedzi na ponowne wystąpienie skarżącej z dnia [...], znak: [...], poinformowano, że dokumenty, o których udostępnienie skarżąca dwukrotnie wystąpiła, nie stanowią informacji publicznej, w związku z czym nie podlegają udostępnieniu.

W ocenie strony skarżącej dokumenty, o których udostępnienie wystąpiła stanowią informacje publiczne w myśl art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast zgodnie z art. 3a ustawy Prawo prasowe, w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem B Sp. z o.o., dysponująca owymi informacjami winna je udostępnić. Ustawodawca w art. 4 u.p.p. dał bowiem wyraz temu, iż przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku, mają obowiązek udzielenia informacji o swojej działalności, z jednoczesnym wskazaniem w tymże przepisie, iż obowiązek ten spoczywa na ww., o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą bądź nie narusza prawa do prywatności. Z art. 4 ust. 4 ustawy Prawo prasowe wynika natomiast jednoznacznie, iż odmowę, o której stanowi ust. 3 powołanego przepisu, można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni.

Zdaniem skarżącej, w świetle art. 7, art. 10 i art. 11 u.d.i.p., skoro w BIP B Sp. z o.o. nie udostępniła informacji publicznych, które swym żądaniem objęła skarżąca, zasadnym było wystąpienie przez nią o udzielenie tychże informacji publicznych. W tej sytuacji obowiązkiem podmiotu, do którego występowała skarżąca było udzielenie wnioskowanych informacji publicznych.

Skarżąca wskazała również, że jej interes prawny przejawia się w tym, iż jako telewizja publiczna, realizuje swe zadania m.in. przez dyspozycję art. 21 ustawy o radiofonii i telewizji. Niemożność uzyskania oraz dysponowania przez A S.A. informacji publicznych, spowodowana odmową udzielenia informacji publicznych przez B, uniemożliwia w konsekwencji skarżącej - jako telewizji publicznej, realizację jej zadań i celów. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 czerwca 1994r. (syg. akt K 17/93, OTK 1994/1, poz. 11) skarżąca wskazała, że art. 21 ustawy o radiofonii i telewizji stanowi uszczegółowienie zadań publicznej radiofonii i telewizji oraz założeń programowych określonych generalnie w art. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy. Dyrektywa z art. 21 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy nie może być odczytywana w oderwaniu od innych przepisów. Stanowi ona bowiem tylko jedną z równorzędnych dyrektyw, wyznaczających działalność publicznej radiofonii i telewizji. Program publicznej radiofonii i telewizji ma ponadto "sprzyjać swobodnemu kształtowaniu poglądów obywateli oraz formułowaniu opinii" oraz "umożliwiać obywatelom i ich organizacjom uczestniczenie w życiu publicznym poprzez prezentowanie zróżnicowanych poglądów i stanowisk oraz wykonywanie prawa do kontroli i krytyki społecznej".

Skarżąca podkreślił także, iż odmowa udzielenia informacji publicznej z dnia [...] nie zawiera wszystkich ustawowych wymogów, a w szczególności powodów odmowy udzielenia informacji publicznych.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w całości, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej odmowy udzielenia informacji publicznej oraz o zasądzenie od B Sp. z o.o. kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę B Sp. z o.o. w Ł. wniosła w pierwszej kolejności o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie albo jako niedopuszczalnej z uwagi na fakt, iż B nie wydała decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a jedynie poinformowało o tym, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu, a co za tym idzie brak jest decyzji organu, która mogłaby podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Natomiast w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi B Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

B podniosła, że zgodnie z art. 3a ustawy Prawo prasowe w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że B Sp. z o.o., jako spółka gminna jest objęta zakresem u.d.i.p. Natomiast nie sposób traktować jej jako organu władzy publicznej i z tego względu zastosowanie będą miały wobec niej przepisy u.d.i.p. dotyczące podmiotów niebędących takimi organami. Powołując się na art. 17 u.d.i.p. B Sp. z o.o. wyjaśniła, że skarżąca złożyła w dniu 4 listopada 2014r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego odpowiednie zastosowanie miały przepisy dotyczące odwołania. Na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy B Sp. z o.o. odpowiedziała skarżącej w terminie 14 dni. Wobec powyższego termin na ewentualne złożenie skargi upłynął w dniu 8 grudnia 2014r. Skarga A S.A. została przekazana B Sp. z o.o. w dniu 15 grudnia 2014r., a więc po terminie. Stanowi to podstawę odrzucenia skargi.

B Sp. z o.o. wyjaśniła także, że żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W takim przypadku podmiot nie będący organem administracji publicznej, taki jak B Sp. z o.o., nie jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, a jedynie do zawiadomienia wnioskodawcy, iż żądane informacje nie są objęte zakresem przedmiotowym u.d.i.p.

Natomiast w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej B Sp. z o.o. wyjaśniła, że w tym wypadku stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym należy zauważyć, że powołany w skardze art. 4 ustawy Prawo prasowe nie będzie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie. W związku zaś z faktem, iż B Sp. z o.o. nie była zobowiązana do wydania decyzji administracyjnej, a jedynie dokonała czynności materialno-technicznej, zarzut niekompletności decyzji należy uznać za bezzasadny. Jednakże nawet przy uznaniu pisma B Sp. z o.o. za decyzję administracyjną nie można mówić o niekompletności, bowiem zawiera ono wszystkie elementy określone w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.

Dalej B Sp. z o.o. wskazała, że art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p. obejmuje swym zakresem spółki samorządu terytorialnego. Należy jednak wyraźnie zaznaczyć, że katalog informacji publicznych ujęty w art. 6 u.d.i.p. nie odnosi się do dokumentów, które w żaden sposób nie są wiązane ze sprawami publicznymi. Katalog z art. 6 nie jest zamknięty, jednak przyjęcie, iż każdy dokument, który posiada spółka gminna ma podlegać udostępnieniu byłoby sprzeczne z wolą racjonalnego ustawodawcy. W art. 6 u.d.i.p. ustawodawca podał pewne wytyczne co do kategorii spraw, które powinny być udostępniane zainteresowanym na wniosek. Żądane przez skarżącego dokumenty są wewnętrznymi dokumentami pracodawcy, które mają zastosowanie do pracowników B Sp. z o.o. i nie dotyczą spraw publicznych. W związku z powyższym, przy uznaniu, że skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, powinna podlegać oddaleniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, bowiem skarżone pismo nie należy do innych aktów niż określone w pkt 1-3 lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 lica 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze m.)

Punktem wyjścia w rozpoznawanej sprawie jest bowiem w pierwszej kolejności właściwe określenie jej charakteru, a mianowicie odpowiedź na pytanie czy jest to sprawa z zakresu dostępu do informacji publicznej, uregulowanej w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej czy też tzw. sprawa prasowa.

Rozważania w tym przedmiocie poprzedzić należy wyjaśnieniem różnicy między ww. kategoriami spraw. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sprawy z zakresu dostępu do informacji publicznej regulowane są przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, przez którą należy rozumieć każdą informację o sprawach publicznych, a adresatem żądania może być każdy podmiot, który taką informację posiada. Nie ma przy tym znaczenia, kto występuje z żądaniem udostępnienia informacji publicznej, bowiem od wnioskodawcy nie można żądać legitymowania się jakimkolwiek interesem prawnym. Dotyczy to również prasy, która w zakresie dostępu do informacji publicznej podlega tym samym zasadom, co wszystkie inne podmioty, o czym wprost stanowi art. 3a ustawy Prawo prasowe przewidując, iż w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Natomiast kwestią zupełnie inną jest dostęp prasy do określonych informacji na podstawie art. 4 ustawy Prawo prasowe. Zgodnie bowiem z jego treścią: przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że ustawodawca wprowadził dwa kryteria żądania informacji: podmiotowe i przedmiotowe. Żądanie to może być bowiem kierowane wyłącznie przez podmioty reprezentujące prasę do podmiotów nie będących podmiotami publicznymi (a ściślej nie zaliczanymi do sektora finansów publicznych) w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 885). Regulacja art. 9 tej ustawy wskazuje, że B Sp. z o.o. w Ł. do tej kategorii nie należy, bowiem wyłącza się z niej: inne państwowe lub samorządowe osoby prawne utworzone na podstawie odrębnych ustaw w celu wykonywania zadań publicznych, z wyłączeniem przedsiębiorstw, instytutów badawczych, banków i spółek prawa handlowego (art. 9 pkt 14 u.f.p.). I choć B Sp. z o.o. w Ł. jest spółką gminną, gdyż jedynym jej wspólnikiem jest Gmina Ł., to jest to spółka prawa handlowego, co oznacza, że nie należy ona do podmiotów sektora finansów publicznych.

Z kolei kryterium przedmiotowe obejmuje informacje niebędące informacją publiczną, gdyż jak wynika wprost z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 3a u.p.p.. Chodzi bowiem wyłącznie o informacje dotyczące działalności danego podmiotu, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacje te nie są objęte tajemnicą lub nie naruszają prawa do prywatności. W orzecznictwie sądy posługują się terminem informacji prasowej, której, w ocenie Sądu, nie można utożsamiać z informacją publiczną.

Z powyższego wynika, że w wypadku prasy o zastosowaniu określonego trybu decydować będzie podmiot wnioskujący o udostępnienie informacji w zależności od treści żądania. Jeżeli zatem we wniosku o udostępnienie informacji podmiot reprezentujący prasę, jako podstawę swojego żądania wskaże art. 3a u.p.p., żądając udostępnienia informacji publicznej, procedowanie w przedmiocie takiego wniosku winno odbywać się w trybie przepisów ustawy o udostępnieniu informacji publicznej. Jeżeli natomiast podmiot żądający informacji wskaże jako podstawę swojego żądania art. 4 u.p.p., określony w tym przepisie tryb postepowania winien być zastosowany do załatwienia wniosku.

Jeżeli zatem sprawa dotyczyć będzie udostepnienia informacji publicznej, konieczne stanie się w pierwszej kolejności ustalenie, czy przedmiotem skargi jest bezczynność, czy odmowa udostępnienia informacji publicznej. Ma to istotne znaczenie, bowiem w świetle orzecznictwa nie jest dopuszczalna skarga na pismo informujące o odmowie udostępnienia informacji z uwagi na nieposiadanie przezeń charakteru informacji publicznej. W takiej sytuacji strona może kwestionować stanowisko organu wyłącznie w trybie ewentualnej skargi na bezczynność (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2012r.,, sygn. akt I OSK 2437/12 oraz z dnia 12 lipca 2011r., sygn. akt I OSK 622/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Natomiast skarga na akt w przedmiocie dostępu do informacji publicznej obejmuje wyłącznie skargi na decyzje wydane w trybie art. 16 i 17 u.d.i.p.

Jeżeli natomiast chodzi o sprawy w przedmiocie prawa prasowego to skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona bądź na bezczynność, bądź na tzw. odmowę udzielenia prasie informacji żądanych w trybie art. 4 ust. 1 w zw. z ust. 3 i 4 u.p.p.

Z powyższego wynika, że odmowa udzielenia informacji prasie odpowiada w zasadzie warunkom formalnym, zastrzeżonym dla decyzji administracyjnych (art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267), ale z całą pewnością decyzją nie jest, bowiem ta forma aktu administracyjnego zastrzeżona jest wyłącznie dla organów władzy publicznej. Poza tym dwa wymienione wyżej tryby żądania informacji cechuje odmienne postępowanie, bowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, wymaga postępowania dwuinstancyjnego, natomiast postępowanie w ramach art. 4 u.p.p. jest jednoinstancyjne. Po drugie przy wnoszeniu skargi w przedmiocie dostępu do informacji publicznej u.d.i.p. wyraźnie przewiduje przyspieszony tryb postępowania administracyjnego i sądowego (art. 21 ustawy) natomiast takiego trybu nie przewiduje u.p.p., choć termin do pisemnej odmowy udzielenia prasie informacji jest znacznie krótszy (3 dni), niż załatwienie wniosku w trybie u.d.i.p. (14 dni).

Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt sprawy niniejszej wskazać należy, że we wniosku z dnia [...] redaktor naczelny A S.A. w W. Oddział Terenowy w Ł. wskazał, jako podstawę swojego wniosku art. 3a u.p.p. żądając jednocześnie udostępnienia określonych informacji publicznych (uznanych za takie przez wnioskodawcę). W odpowiedzi z dnia 22 października 2014 r. na ww. wniosek poinformowano redaktora naczelnego, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej i w związku z tym nie podlegają udostępnieniu. Jak wynika z powyższego odpowiedź na żądanie została udzielona z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a ponieważ odpowiedź ta nie spełniała minimalnych warunków dla uznania ją za decyzję w rozumieniu art. 16 i art. 17 u.d.i.p. to redaktorowi naczelnemu przysługiwała jedynie skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej. Jednakże redaktor naczelny ponowił swój wniosek, powołując się jednocześnie dodatkowo na przepis art. 4 u.p.p., w szczególności dotyczący terminu i warunków formalnych dla odmowy udzielenia informacji prasie. Redaktor naczelny dokonał zatem wadliwej kompilacji dwóch wyłączających się, jak wyżej wskazano, trybów postępowania w zakresie ubiegania się o udzielenie informacji prasie. Innymi słowy jeżeli żądanie dotyczyło udostępnienia informacji publicznej, to brak było podstaw do oczekiwania spełnienia przez B Sp. z o.o. warunków wynikających z art. 4 u.p.p. Po otrzymaniu odpowiedzi z dnia 22 października 2014r. (udzielonej w ustawowym terminie) wnioskodawca mógł jedynie skarżyć bezczynność organu. Tymczasem redaktor naczelny ponowił swoje żądanie pismem z dnia 31 października 2014r., a w odpowiedzi na nie uzyskał stanowisko B Sp. z o.o. wyrażone w piśmie z dnia [...], znak: [...]. Powstaje przy tym pytanie, czy stanowisko to można uznać za rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p., bowiem z jednej strony spełnia minimalne warunki formalne zastrzeżone dla decyzji, z drugiej wszakże wynika z niego, że w dalszym ciągu B stoi na stanowisku, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną. W ocenie Sądu, odpowiedzi z dnia [...] nie należy utożsamiać z rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p., gdyż w przepisie tym mowa jest o odmowie udostępnienia informacji publicznej (czyli podmiot zobowiązany uznaje tę informację za publiczną), a warunku tego nie spełnia odmowa udostępnienia informacji, która w przekonaniu zobowiązanego podmiotu nie jest informacją publiczną.

Na marginesie już jedynie wskazać należy, że nawet przyjęcie, że pismo z dnia [...] jest rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p. nie zmienia faktu, że dwuinstancyjność postępowania w przedmiocie dostępu do informacji publicznej wymagała od redaktora naczelnego złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – art. 17 ust. 2 u.d.i.p. Zamiast tego redaktor naczelny zaskarżył rozstrzygnięcie B z dnia [...], znak: [...] w oparciu o art. 4 ust. 4 u.p.p., do czego nie był uprawniony, gdyż nie występował o udzielenie informacji prasie w trybie art. 4 ustawy Prawo prasowe, leczy w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. a art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi na pismo B Sp. z o.o. z dnia [...] jako niedopuszczalnej.

Po myśli art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. rozstrzygnięto natomiast o zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego.

Wobec treści regulacji art. 199 i 200 p.p.s.a. brak było zaś podstaw do orzekania w przedmiocie kosztów postępowania poniesionych przez B Sp. z o.o.

a.tp.