Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 867/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176 w zw. z art. 174, art. 180 w zw. z  art. 178 i art. 193
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. NSA Jolanta Sikorska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 692/12 w sprawie ze skargi M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wydania prawa jazdy postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić M.Z. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 692/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Z., dalej także skarżący, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wydania prawa jazdy, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego Kolegium z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie wydania prawa jazdy - utrzymało w mocy własną decyzję.

W toku postępowania administracyjnego ustalono, że na mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 20 sierpnia 2007 r., odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego Kolegium z dnia 10 sierpnia 2007 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji SKO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 października 2004 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 27 sierpnia 2004 r. w przedmiocie odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że skarżący w podaniu o wznowienie postępowania z dnia 20 sierpnia 2007 r. powołał się na przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po wznowieniu postępowania, odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 10 sierpnia 2007 r. decyzją z dnia 8 października 2007 r., którą utrzymało w mocy decyzją z dnia 19 listopada 2007 r. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił obie te decyzje oraz postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. odmówiło wznowienia postępowania.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że nową okolicznością, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., która dałaby podstawę do prawidłowego jej zakończenia, są zeznania świadków, tj. żołnierzy, którzy razem z nim przebywali na kursie szoferskim i przedstawienie przez nich książeczek wojskowych oraz praw jazdy. Okazanie przez nich praw jazdy pozwoliłoby ustalić, gdzie znajduje się prawo jazdy skarżącego. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2007 r. skarżący wskazał, że Sąd nie odniósł się w uzasadnieniu do okoliczności, które poszerzyłyby zakres wymienionych dokumentów świadczących o posiadaniu przez niego prawa jazdy.

Ww. decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu przytoczyło dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że w sprawie odmowy wydania prawa jazdy było już wznowione postępowanie na wniosek skarżącego z dnia 3 kwietnia 2006 r., z powołaniem się na nowe fakty i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) i rozstrzygnięte decyzją z dnia 24 sierpnia 2006 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia 10 sierpnia 2007 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 20 października 2004 r. Rozstrzygnięcie organu poddane zostało kontroli sądu administracyjnego, który wyrokiem z dnia 12 grudnia 2007 r. oddalił skargę skarżącego. Wyrok oddalający skargę oznacza, że kontrolowany akt administracyjny nie był prawnie wadliwy w związku z czym sprawa korzysta z powagi rzeczy osądzonej. W wyroku tym Sąd uznał, że zeznania świadków, których przesłuchania żądał skarżący, nawet jeśli potwierdzają fakt posiadania przez niego prawa jazdy w 1946 r., nie spełniałyby przesłanek uprawniających organ do wydania wtórnika prawa jazdy. Zgodnie z art. 98 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wydanie wtórnika prawa jazdy uzależnione jest od istnienia dokumentów potwierdzających fakt wydania utraconego prawa jazdy, których to dokumentów brakuje w przedmiotowej sprawie. Brakujących dowodów nie mogą zastąpić zeznania świadków. Wobec treści wyroku Sądu oraz braku nowych istotnych dowodów, tj. brakujących dokumentów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że brak jest też podstaw do wznowienia postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że dokumenty zgromadzone w sprawie świadczą o tym, że posiadał prawo jazdy i stanowią one istotne okoliczności w sprawie. Podniósł zarzut błędnej oceny istotnych okoliczności i nieobiektywizm w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że jest ona niezasadna.

Wskazał, że przedmiotem postępowania jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] maja 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...] sierpnia 2008 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 10 sierpnia 2007 r. odmawiającą uchylenia decyzji w przedmiocie odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy.

Zaskarżona decyzja zapadła po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 9/08, który uchylił wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim decyzje odmawiające uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 10 sierpnia 2007 r. oraz postanowienie o wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, że niedopuszczalne było wznowienie postępowania administracyjnego przez Kolegium postanowieniem z dnia 10 września 2007 r., po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (6 września 2007 r. - data wpływu do organu), bowiem doprowadziło to do dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do ostatecznej decyzji z dnia 10 sierpnia 2007 r. Sąd podkreślił, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym ocenie podlegają również kwestie dotyczące istnienia przesłanek do wznowienia postępowania, a w razie ich stwierdzenia Sąd uchyla decyzję. Takie same uprawnienia posiada, na podstawie art. 149 § 2 k.p.a., organ administracji. Za niedozwolone więc Sąd uznał wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę naruszenia prawa z art. 145 § 1 k.p.a., bowiem kwestia legalności zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu przesłanki wznowieniowej, jest oceniana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. A zapadłe w sprawie orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby (art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sformułowany w art. 170 p.p.s.a. pozytywny skutek prawomocności orzeczeń sądowych, statuujący ich moc erga omnes, wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej także z urzędu. Nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja, niż orzeczenie sądu administracyjnego rozstrzygające skargę na ostateczną decyzję. Wyrok oddalający skargę jest rezultatem jej nieuwzględnienia wobec niewystąpienia wad prawnych uzasadniających uchylenie decyzji albo stwierdzenie jej nieważności, bądź niezgodności z prawem. Taki wyrok zamyka organom administracji możliwość korzystania z nadzwyczajnych postępowań właściwych dla uchylenia decyzji ostatecznych wadliwych ale tylko wówczas, gdy przyczyny tej wadliwości mogły być zbadane przez sąd administracyjny w toku rozpoznania skargi.

Sąd I instancji wskazał, że z mocy art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Bowiem skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne oraz przyszłe postępowania sądowoadministracyjne oraz administracyjne. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji ani sąd, nie mogą formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, rozpoznając skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 sierpnia 2007 r. odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia 20 października 2004 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego dnia 27 sierpnia 2004 r. w przedmiocie odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy, wyrokiem z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 686/07, oddalił ją. W uzasadnieniu odniósł się do zasadności powoływanej przez stronę przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., podzielając ocenę organu, że nowe dowody, na które powołuje się skarżący, tj. zeznania świadków, których nazwiska skarżący przypomniał sobie po wydaniu decyzji o odmowie wydania prawa jazdy, nie są istotnymi nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji, nieznanymi organowi, który wydał decyzję. Sąd podkreślił, że okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Sąd wyjaśnił, że zeznania świadków, których przesłuchania żądał skarżący, nawet potwierdzające fakt posiadania przez niego prawa jazdy w 1946 r., nie spełniałyby przesłanek uprawniających organ do wydania wtórnika prawa jazdy, a to z uwagi na treść art. 98 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wydanie wtórnika prawa jazdy uzależnione jest bowiem od istnienia dokumentów potwierdzających fakt wydania utraconego prawa jazdy, których to dokumentów brakuje w przedmiotowej sprawie. Zeznania świadków nie mogą zastąpić brakujących dokumentów.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że złożone przez niego przy piśmie z dnia 2 lipca 2007 r. dokumenty wraz z zapisem w książeczce wojskowej i pismem z Centralnego Archiwum Wojskowego tworzą logiczną całość i prowadzą do wniosku, że posiadał on prawo jazdy. Zeznania świadków, pisma organów, zapisy w książeczce wojskowej jedynie uprawdopodobniają ten fakt. Sąd podkreślił, że brak dowodów potwierdzających fakt wydania skarżącemu prawa jazdy powoduje, że nie można wydać skarżącemu prawa jazdy, ani wtórnika tego dokumentu. Sąd doszedł do przekonania, że organy administracji wykazały brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i rozstrzygnięcie to nie narusza prawa.

Sąd I instancji wskazał, że powyższy wyrok jest prawomocny i wywołuje skutki przewidziane przepisem art. 170 p.p.s.a. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu oznacza, że podmioty wymienione w ww. przepisie prawa muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia oraz przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak zostało w nim stwierdzone. Związanie orzeczeniem na mocy art. 170 p.p.s.a. oznacza, że w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana.

Sąd I instancji wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, który skład rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, że jeśli we wniosku jako przesłankę wznowienia strona powołuje okoliczność, która Sądowi była znana i co do której wypowiedział się on w prawomocnym wyroku, to nie może ona stanowić przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Żądanie strony uchylenia decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego.

Istniejący wyrok sądu, już we wstępnym etapie badania zawartości żądania, stanowi wówczas przeszkodę przedmiotową czyniącą jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Wyrok sądu oddalający skargę jest bowiem rezultatem stwierdzenia niewystępowania wad prawnych uzasadniających uchylenie decyzji. Jego istotną treścią jest ustalenie, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej nie była ona wadliwa z punktu widzenia ustawowych kryteriów kontroli legalności decyzji administracyjnej. Organ administracji publicznej orzekający w tej sprawie jest związany oceną prawną sądu administracyjnego, a merytoryczne rozpatrzenie żądania uchylenia decyzji ostatecznej w oparciu o tę samą przesłankę jest wówczas niedopuszczalne.

W takim zakresie, w jakim przesłanki uchylenia w trybie nadzwyczajnym decyzji odmawiającej wydania skarżącemu wtórnika prawa jazdy objęte były zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego, zamknięta pozostaje droga dla organów administracji do pozbawienia jej mocy wiążącej w oparciu o przyczyny wadliwości, które mogły być wówczas zbadane przez sąd. Wniesione żądanie wkraczałoby wówczas w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej - materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji. Wyrok sądu ma bowiem powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a prawomocność nadana decyzji ostatecznej wyrokiem sądu administracyjnego oddalającym skargę nie sięga dalej niż wynika to z granic rozpoznania tej skargi. Tak więc, jeśli w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym, uprawniony jest odmówić wznowienia postępowania w sprawie.

Powołując się na powyższe Sąd I instancji wskazał, że tak też było w sprawie niniejszej, gdyż skarżący oparł swoje żądanie wznowienia postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co do zasadności której odniósł się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w prawomocnym wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 686/07, podzielając ocenę organu, że nowe dowody, na które powołuje się skarżący - zeznania świadków, tj. żołnierzy, z którymi skarżący przebywał na kursie szoferskim w Łodzi w 1946 r., a których nazwiska skarżący przypomniał sobie po wydaniu decyzji o odmowie wydania prawa jazdy - nie są istotnymi nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji, nieznanymi organowi, który ją wydał. Udział strony w postępowaniu zakończonym ww. wyrokiem czynił bezzasadną przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego skierowanych pod adresem wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 686/07, dotyczących braku ustosunkowania się do okoliczności, które poszerzyłyby zakres wymienionych dokumentów świadczących o posiadaniu przez stronę prawa jazdy, Sąd I instancji uznał, że nie mogą one odnieść skutku przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Skarżący nie kwestionował zapadłego rozstrzygnięcia, a Sąd w niniejszym postępowaniu nie jest władny dokonać oceny tego wyroku z tego względu, że jest związany jego treścią na mocy art. 170 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 170 p.p.s.a. dotyczy związania nie oceną prawną, lecz faktem istnienia orzeczenia, jego prawomocności materialnej. Zakres prawomocnego orzeczenia wpływa również na związanie organów i sądu w przypadku ponownego wszczęcia postępowania.

Mając powyższe na względzie, Sąd I instancji uznał, że organy administracji prawidłowo oceniły brak podstaw z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. do wznowienia postępowania w sprawie, w związku z czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M. Z., zaskarżając wyrok w całości, zarzucił ww. wyrokowi błędną ocenę okoliczności faktycznych sprawy mających istotny wpływ na wynik orzeczenia.

Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie wyroku w całości, o stwierdzenie, że materiał dowodowy sprawy daje podstawę do wznowienia postępowania na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz o wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia stwierdzającego, że M. Z. posiadał cywilne prawo jazdy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych dotyczących odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy oraz opisał okoliczności faktyczne mające świadczyć o posiadaniu przez niego prawa jazdy i okoliczności, w których doszło do utraty prawa jazdy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie zawarł też polemikę z wyrokami wydanymi dotychczas w sprawach z jego skarg na decyzje dotyczące odmowy wydania prawa jazdy, a także decyzje dotyczące odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji o odmowie wydania prawa jazdy, w szczególności z wyrokami wydanymi w sprawach: sygn. akt III SA/Łd 1112/04, III SA/Łd 561/06, III SA/Łd 686/07. W konkluzji stwierdził, że Sąd wyrokujący w niniejszej sprawie mógł wyrazić zupełnie inny pogląd na sprawę niż uczynił to w zaskarżonym wyroku. Zarzucił, że Sąd I instancji błędnie ocenił występujące w sprawie okoliczności faktyczne, które miały istotny wpływ na wydane przez ten Sąd orzeczenie. W tych warunkach zaskarżony wyrok powinien zostać, zdaniem skarżącego kasacyjnie, uchylony w całości, a zebrany materiał dowodowy powinien dać uzasadnioną podstawę do stwierdzenia, że skarżący kasacyjnie posiadał cywilne prawo jazdy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymagania te można podzielić na dwa rodzaje - dające się usunąć w razie ich nie umieszczenia w skardze kasacyjnej i nie dające się naprawić. Warunki skargi zawarte w części przepisu do wyrazu "oraz", to jest takie, jakie są wymagane od pisma w postępowaniu sądowym należą do pierwszej grupy, zaś wymienione po wyrazie "oraz" są właściwe wyłącznie skardze kasacyjnej i wobec tego niemożliwe do sanowania w razie ich pominięcia. Skarga kasacyjna została poddana ostrym rygorom, ale zapewnieniu właściwej, odpowiadającej tym rygorom zawartości, służy obowiązek sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego, nałożony art. 175 § 1 p.p.s.a. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.), a także w określonych przedmiotowo sprawach – doradca podatkowy lub rzecznik patentowy (art. 175 § 3 p.p.s.a.). Wymagania co do skargi kasacyjnej nie są bez znaczenia z tego względu, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania, jak wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może skargi kasacyjnej uzupełniać, interpretować, a w przypadku stwierdzenia, że nie odpowiada ona wymogom przewidzianym w art. 176 p.p.s.a., w części nie nadającej się do naprawienia w trybie art. 49 tej ustawy, odrzuca ją.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie zawiera podstaw kasacyjnych. Podstawy skargi kasacyjnej reguluje art. 174 p.p.s.a. stanowiący, że są nimi: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Odpowiadające wymogom tego przepisu przytoczenie podstaw kasacyjnych, w rozumieniu art. 176 p.p.s.a., polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa materialnego, czy procesowego i stopnia ich naruszenia. Tak sformułowane podstawy kasacyjne muszą być uzasadnione.

Skarga kasacyjna M. Z. zarzuca zaskarżonemu wyrokowi "błędną ocenę okoliczności faktycznych sprawy mających istotny wpływ na wynik orzeczenia", bez powiązania owego zarzutu z jakimkolwiek przepisem prawa materialnego, czy przepisem postępowania. Przepis art. 174 p.p.s.a. takiej podstawy skargi kasacyjnej nie przewiduje w ogóle, ale gdyby uznać, że chodzi o podstawę wymienioną w pkt 2 tego przepisu, to i tak nie można uznać tej podstawy za prawidłową w rozumieniu art. 176 p.p.s.a., bowiem żaden przepis prawa procesowego nie został wskazany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, który miałby wyjaśniać przytoczone podstawy kasacyjne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący co prawda przytacza fragmenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym Sąd I instancji powołał się na art. 170 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., lecz taki passus uzasadnienia skargi kasacyjnej nie może być uznany za przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie w rozumieniu wyżej powołanych przepisów prawa. Skarżący nie sformułował w tym względzie w sposób jasny i jednoznaczny zarzutu skargi kasacyjnej. Sporządzona przez skarżącego skarga kasacyjna zawiera jedynie same wnioski.

W tej sytuacji uznać należało, że zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty wobec zaskarżonego wyroku nie zostały przytoczone w sposób odpowiadający art. 176 p.p.s.a. w związku z art. 174 p.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w związku z art. 178 i art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 postanowienia.

O zwrocie skarżącemu kasacyjnie całego uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.