Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 10/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c; art. 58 par. 1 pkt 1; art. 153; art. 170
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 6
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2019 r. sprawy ze skargi M. N. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] września 2018 nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie w części utrzymującej w mocy punkt 8 i punkt 9 orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...]; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. na rzecz skarżącego M. N. kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] października 2015 r. sygn. akt [...] wydanym w sprawie ze skargi M. N. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, związku schorzeń ze służbą wojskową i stopnia inwalidztwa: w pkt 1 oddalił skargę w części określającej zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej; w pkt 2 w pozostałej części skargę odrzucił.

Wyrokiem z dnia [...] stycznia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt [...] uchylił punkt pierwszy ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a także orzeczenie CWKL nr [...] oraz orzeczenie RWKL nr [...].

NSA zwrócił uwagę, że jeżeli organy administracji publicznej uznały, iż skarżący cierpi na schorzenie, które nie zostało wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia, to powinny zastosować § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80), według którego jeżeli dla danego przypadku brak jest odpowiedniego paragrafu lub punktu w załącznikach nr 1 i 2 do rozporządzenia, przypadek ten kwalifikuje się według paragrafu lub punktu najbardziej zbliżonego. Powyższa kwestia dotyczyła schorzenia powodującego niezdolność orzekanego do zawodowej służby wojskowej, tj. zaburzeń adaptacyjnych z reakcją przygnębienną upośledzającą zdolności przystosowawcze, zakwalifikowane do § 67 pkt 2 – gdy tym czasem w definicji do tego paragrafu i punktu przypisana jest inna definicja, mianowicie "reakcja adaptacyjna przedłużona", do którego w objaśnieniach szczegółowych wskazano, aby leczenie w [...] i inne oddziaływania readaptacyjne trwały co najmniej 9 miesięcy. Organy nie wyjaśniły odstąpienia od tego wymogu, lakonicznie stwierdzając, że skarżący nie zakończył leczenia w [...].

NSA wskazał nadto, że naruszenie prawa materialnego polegało na błędzie w subsumcji, co wyrażone zostało tym, że stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w powołanych przepisach. NSA podkreślił, że sytuacja zdrowotna skarżącego, cierpiącego na schorzenie, które nie zostało unormowane w przepisach rozporządzenia, wymaga zakwalifikowania tego schorzenia według paragrafu i punktu najbardziej zbliżonego. NSA polecił przy ponownym rozpoznaniu sprawy, po przeprowadzeniu szczegółowej analizy zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej, aby organ administracji odniósł się do przesłanek obowiązujących przepisów prawa materialnego – a w sytuacji konieczności zastosowania unormowania przewidzianego w § 18 pkt 2 rozporządzenia (obecnie odpowiednio w § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach – Dz. U. z 2015 r., poz. 761), w sposób odpowiadający treści tejże normy prawnej, zakwalifikował jednostkę chorobową skarżącego kasacyjnie według najbardziej zbliżonego paragrafu lub punktu.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...], rozpoznając ponownie sprawę po przeprowadzeniu badań lekarskich i konsultacji specjalistycznych, wydała w dniu [...] lipca 2018 r. orzeczenie nr [...], w którym rozpoznała u M. N. – "zaburzenia adaptacyjne z reakcją przygnębienną upośledzające zdolności przystosowawcze" – w grupie schorzeń powodujących niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej (zakwalifikowane do § 67 pkt 2 w zastępstwie). Komisja Lekarska stwierdziła, że strona jest trwale niezdolna do pełnienia zawodowej służby wojskowej (Kategoria [...] – Zał. [...] Grupa [...]). Jednocześnie Komisja stwierdziła, że rozpoznane schorzenia, w tym schorzenie powodujące niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej, nie pozostają w związku ze służbą wojskową oraz zaliczyła stronę do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia oraz do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową.

M. N. wniósł odwołanie od ww. orzeczenia. Zarzucił w nim naruszenie § 27 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie orzekania w oparciu o przepisy rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Ponadto odwołujący się zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wyznaczenia skarżącemu terminu 14 dni od dnia doręczenia wezwania na dostarczenie dodatkowych dokumentów niezbędnych do wydania orzeczenia.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...] utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...].

Centralna Komisja stwierdziła, że RWKL w uzasadnieniu orzeczenia nr [...] wskazała na uwarunkowania formalno-prawne o znacznym stopniu złożoności obecnego postępowania orzeczniczego, które wpłynęły na to, iż po uchyleniu przez NSA orzeczeń wojskowych komisji lekarskich I oraz II instancji, zastosowała w obecnym postępowaniu przepisy rozporządzenia MON z dnia 3 czerwca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. , poz. 761 z późn. zm.) jako aktualnie obowiązujące.

Zespół orzeczniczy Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej nie dopatrzył się w takim postępowaniu istotnego uchybienia. Stwierdził bowiem, że w wyroku NSA wyraźnie stwierdzone zostało, iż "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, po przeprowadzeniu szczegółowej analizy zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej, organ administracji zobowiązany będzie do odniesienia się do przesłanek obowiązujących przepisów prawa materialnego – a w sytuacji konieczności zastosowania unormowania przewidzianego w § 18 ust. 2 rozporządzenia (obecnie odpowiednio w § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach – Dz. U. z 2015 r., poz. 761), w sposób odpowiadający treści tejże normy prawnej, zakwalifikować jednostkę chorobową skarżącego kasacyjnie według najbardziej zbliżonego paragrafu lub punktu:".

Organ odwoławczy podkreślił, iż RWKL w 2014 r., działając na skierowanie Dowódcy JW [...] w [...], w trakcie prowadzonego postępowania orzeczniczego, mając na uwadze zgromadzone wyniki badań, konsultacji specjalistycznych oraz dokumentacji z leczenia, zdecydowała, że w tej sprawie nie można wydać jednoznacznej decyzji przesądzającej o zdolności badanego do zawodowej służby wojskowej, natomiast z pewnością wymagał on potrzeby udzielenia urlopu zdrowotnego, co stało się powodem zawieszenia postępowania orzeczniczego. Po jego ponownym podjęciu zostało wydane orzeczenie nr [...] w konsekwencji uchylone wyrokiem NSA z powodu uchybienia wynikającego z niezastosowania przepisów paragrafu 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. (Dz. U. Nr 15 z 2010 r., poz. 80 z późn. zm.). RWKL w obecnie zaskarżonym orzeczeniu nr [...] potwierdziła prawidłowość rozpoznania w punkcie 8.1 orzeczenia postawionego w 2014 r.

Nadesłane z odwołaniem wyniki badań psychologicznych z dnia [...] lipca 2018 r. i psychiatrycznych z dnia [...] lipca 2018 r. stwierdzające zaburzenia adaptacyjne w wywiadzie, obecnie bez symptomów psychopatologicznych, nie mają istotnego, zdaniem organu odwoławczego, wpływu na zmianę rozstrzygnięcia decyzji RWKL. Mianowicie na dzień wydania orzeczenia RWKL nr [...] z dnia [...] października 2014 r. orzekany od lutego 2014 r. był w trakcie leczenia w [...] – zostały zatem spełnione kryteria czasowe zawarte w objaśnieniach szczegółowych do § 67 pkt 2, gdyż schorzenie mimo leczenia trwającego 9 miesięcy nie zostało zakończone – świadczą o tym dowody zebrane przez RWKL (jednoznaczny wywiad lekarski, oświadczenie orzekanego, a także treść odwołania z dnia [...] listopada 2014 r. od orzeczenia RWKL nr [...]) i skutkowało to uznaniem orzekanego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej oraz zaliczenie do trzeciej grupy inwalidztwa. Stan zdrowia psychicznego uległ obecnie zmianie – z dostarczonych dokumentów wynika, iż w chwili obecnej u orzekanego nie można rozpoznać zaburzeń adaptacyjnych – taki stan rzeczy może warunkować możliwość ponownego skierowania zainteresowanego do wojskowej komisji lekarskiej przez właściwy organ administracji publicznej w celu ustalenia aktualnej zdolności do zawodowej służby wojskowej. Zdaniem Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], orzeczenie RWKL nr [...] zostało wydane na skierowanie Dowódcy JW nr [...] w [...]. W wyniku uchylenia przez NSA orzeczeń kryteria zastosowania normy § 67 pkt 2 w rozpoznanym schorzeniu zostały przez RWKL dopełnione i należycie uzasadnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia postępowania poprzez niewyznaczenie skarżącemu terminu 14 dniu od dnia doręczenia wezwania, organ uznał je za zasadne, jednak z uwagi na szczególne uwarunkowania formalnoprawne wydanego orzeczenia RWKL nr [...] uchybienie to nie miało wpływu na meritum rozstrzygnięcia.

M. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...][...] września 2018 r. nr [...]. Skarżący zażądał uchylenia w całości orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] oraz poprzedzającego go orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...].

Zarzucił naruszenie przepisów § 18 ust. 2 i § 67 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach z dnia 8 stycznia 2010 r. (Dz. U. z 2010 r., poz. 80) poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów rozporządzenia i wydanie orzeczenia o trwałej niezdolności do zawodowej służby wojskowej wobec stwierdzenia zaburzeń adaptacyjnych z reakcja przygnębienną upośledzających zdolności przystosowawcze i kwalifikację tego schorzenia z § 67 ust. 2 (w zastępstwie), podczas gdy organ nie stwierdził, aby u skarżącego kumulatywnie wystąpiły określone w § 67 ust. 2 przesłanki "bycia poddanym leczeniu i innym oddziaływaniom readaptacyjnym przez 9 miesięcy" oraz aby "leczenie i poddawanie innym oddziaływaniom readaptacyjnym nie rokowało istotnej poprawy".

Zdaniem skarżącego organ dopuścił się również naruszenie § 27 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761 z póżn. zm.) poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie orzekania w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 z póżn. zm.) jako obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania, które wskutek uchylenia decyzji i nie może zostać uznane za zakończone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Wyjaśnić należy, iż wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. OSK 1203/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje zarówno kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy – zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 173 ze zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2017 r., 2193 ze zm.), ustawa z 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2017 r., poz. 1350 ze zm.), ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2017 r., poz. 2225 ze zm.). Orzeczenia te poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

W świetle powyższego sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (v. uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167, postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100, ONSA 2001/2/47, wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2227/11).

Skarga na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] września 2018 r. utrzymujące w mocy orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa, związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową i zdolności do pracy jest niedopuszczalna i w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w zakresie dotyczących określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga w tym zakresie jest zasadna.

Podkreślenia wymaga, że co do zasady obowiązkiem organów administracji jest rozstrzyganie indywidualnej sprawy administracyjnej w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dacie orzekania przez te organy. Obowiązek ten wynika z wyrażonej w art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP zasadzie praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej mają obowiązek działania na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Regułę tę mogą modyfikować przepisy intertemporalne, które wskazują sposób rozstrzygania sytuacji międzyczasowych poprzez pozostawienie w mocy obowiązującej przepisów zmienianych do spraw wszczętych, a niezakończonych przed wejściem w życie nowych przepisów, bądź też zastosowanie zasady bezpośredniego działania przepisów zmienionych.

Wskazać należy, że w dacie orzekania zarówno przez organ I instancji, jak i przez organ odwoławczy po wyroku NSA z dnia 12 stycznia 2018 r. ,sygn. akt I OSK 409/16 nie obowiązywały już przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. 2010 r. Nr 15, poz. 80).

Akt ten został uchylony z dniem 6 czerwca 2015 r. W dniu 6 czerwca 2015 r. weszło bowiem w życie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. 2015, poz. 761).

Rozporządzenie z 3 czerwca 2015 r. zawierało jednak w § 27 przepis intertemporalny nakazujący sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem jego wejścia w życie prowadzić według przepisów dotychczasowych. Niniejsza sprawa wszczęta została na skutek skierowania Dowódcy JW nr [...] w [...] z dnia [...] marca 2014 r. Wobec powyższego do postępowania toczącego się ponownie przed Rejonową Wojskową Komisją Lekarską w [...] oraz Centralną Wojskową Komisją Lekarską w [...] – po wydaniu przez NSA wyroku uchylającego z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 409/16 – należało stosować przepisy ww. rozporządzenia z 8 stycznia 2010 r., a nie rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r., jak to uczyniły organy.

Opisana wada prawna ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż zmianie uległa regulacja dotyczącą schorzenia opisanego w § 67 pkt 2 Załącznika nr 1 do opisanych rozporządzeń (numeracja schorzenia nie uległ zmianie). Otóż według rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r. pkt 2 § 67 dotyczy takich przypadków reakcji adaptacyjnych, które mimo leczenia innych oddziaływań readaptacyjnych, trwających 6-9 miesięcy, nie rokują istotnej poprawy. Według natomiast rozporządzenia z 8 stycznia 2010 r. pkt 2 § 67 ma zastosowanie do przypadków reakcji adaptacyjnych, które mimo leczenia i innych oddziaływań readaptacyjnych, trwających 9 miesięcy, nie rokują istotnej poprawy.

Z powyższego wynika, iż w rozporządzeniu z 3 czerwca 2015 r. ustawodawca odmiennie określił okres leczenia i innych oddziaływań readaptacyjnych pozwalających organom na ustalenie braku rokowań co do istotnej poprawy stanu zdrowia.

W niniejszej sprawie, kluczowa dla jej rozstrzygnięcia, kwestia długości okresu leczenia skarżącego nie była przedmiotem prawidłowej analizy organów. Nadal nie wiadomo w oparciu, o jaki materiał dowodowy CWKL w [...] ustaliła, iż leczenia skarżącego w 2014 r. – począwszy od lutego 2014 r. – trwało 9 miesięcy i w dacie wydania przez RWKL w [...] orzeczenia z dnia [...] października 2014 r. nie zostało zakończone. W tym zakresie CWKL w [...] nie wskazała, w sposób niebudzący wątpliwości, jakie dowody uznała za wiarygodne, a jakim odmówiła mocy dowodowej.

Sąd zwraca uwagę, iż z zaświadczenia lekarskiego z [...] czerwca 2014 r. podpisanego przez Kierownika Poradni [...] Sp. z o.o. w [...] wynika jedynie, iż skarżący był leczony "od roku 2014 do nadal" z powody zaburzeń adaptacyjnych ([...] tom [...] akt administracyjnych sprawy). Z kolei z "Wyniku konsultacji" z dnia [...] lipca 2018 r. sporządzonej przez dr n.med. M. C. psychiatrę w [...] Wojskowym szpitalu [...] w [...] wynika, iż skarżący korzystał z leczenia psychiatrycznego od lutego do czerwca 2014 r. z powodu zaburzeń adaptacyjnych ([...] tom [...] akt administracyjnych). Dokumenty te, jak wynika z treści uzasadnienia orzeczenia, nie były przedmiotem analizy organu pod kątem długości okresu leczenia.

Przedmiotowa kwestia – w świetle jednoznacznego brzmienia pkt 2 § 67 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 8 stycznia 2010 r. – winna być przedmiotem dokładnych i opartych o konkretny materiał dowodowy ustaleń.

Konieczność dokonania takich ustaleń wynikała – co istotne – z treści uzasadnienia ww. wyroku NSA wydanego w sprawie sygn. akt I OSK 409/16, w którym Sąd ten stwierdził, iż: "Organy nie wykazały w wydanych orzeczeniach, aby leczenie przypadku skarżącego i inne oddziaływania readaptacyjne trwały co najmniej 9 miesięcy, jak wymaga tego przywołane objaśnienie. Organy nie wyjaśniły odstąpienia od tego wymogu". Jak podkreślił NSA, kwestia ta ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż determinuje dopuszczalność zastosowania § 67 pkt 2 Załącznika nr 1 do rozporządzenia.

Wskazania NSA, wbrew treści art. 153 i art. 170 P.p.s.a., nie zostały przez orzekające w sprawie organy w sposób prawidłowy wykonane, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia w opisanej części. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy CWKL w [...] poczyni ustalenia stosownie do wskazań NSA oraz orzekającego w niniejszej sprawie Sądu i da temu jasny i klarowny wyraz w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia. Dokonując tych ustaleń CWKL w [...] winna wskazać dowody, na jakich oparła swe ustalenia i wyjaśnić, dlaczego innym dowodom nie dała wiary. Sąd zauważa jednocześnie, iż w sytuacji, gdy akta administracyjne sprawy są obszerne i kilkutomowe, dobrą praktyką jest powołanie konkretnego numeru karty akt sprawy zawierającego dany dowód.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. Skarga została odrzucona w pozostałym zakresie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.