Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 132/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-08-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
*Żadne z wyżej wymienionych
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat M.S.o przyznanie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi G.C. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 726/11 zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2011 r. oddalającym skargę na decyzję Wojewody D. z dnia ... w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: 1. przyznać adwokat M. S.od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 147, 60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym 23% VAT; 2. odmówić przyznania pozostałych wnioskowanych kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 327/11 (sprawa ta zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 października 2011 r. została zarejestrowana następnie pod sygn. akt IV SA/Wr 726/11). Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W.na pełnomocnika skarżącej została wyznaczona w dniu 20 czerwca 2011 r. adwokat M.S..

Z uwagi na fakt, iż skarżąca w dniu 4 lutego 2013 r. wniosła skargę o wznowienie ww. postępowania, pełnomocnikiem skarżącej (stosownie do treści art. 39 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.)) w niniejszym postępowaniu nadal pozostała adwokat M. S.która w dniu 8 kwietnia 2013 r. złożyła opinie o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2013 r. Sąd przyznał pełnomocnik skarżącej wynagrodzenie za sporządzenie ww. opinii w wysokości 295, 20 zł.

Pełnomocnik wraz z opinią o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r. wniósł o zasądzenie kwoty 295, 20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 147, 60 zł (kwota ta zawiera VAT) wyliczoną stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" zdanie pierwsze w zw. z pkt 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. jedn. z 2013 r. Dz. U. poz. 461) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.jedn. z 2011 r., Dz. U. Nr 177, poz.1054 ze zm.).

Wniosek pełnomocnik skarżącej o przyznanie opłaty za zastępstwo prawne w zakresie przekraczającym ww. kwotę uznać należy – w świetle okoliczności sprawy- za nieuzasadniony. Podana we wniosku podstawa żądania (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ww. rozporządzenia) dotyczy wysokości opłaty za zastępstwo prawne w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji, za które notabene pełnomocnik postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2013 r. już otrzymał stosowaną opłatę. Dodać należy, iż § 19 pkt 1 przywołanego rozporządzenia dopuszcza jedynie przyznanie opłaty w wysokości nie wyższej niż 150% stawki minimalnej.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 p.p.s.a., wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.