Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 379/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonego zarządzenia
Powołane przepisy: article: Art. 15  ust. 1  i 6
journal: Dz.U. 2020 poz 194
law: Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej - tj

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi K. C. na zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 21 stycznia 2022 roku Nr 0050.OW.3.2022 w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w S. I. stwierdza nieważność zaskarżonego zarządzenia; II. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy S. na rzecz skarżącego K. C. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy S. zarządzeniem z dnia 21 stycznia

2022 r., Nr 0050.OW.3.2022, wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 i art. 33 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.), art. 15 ust. 1, ust. 6 pkt 4 i ust. 7 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 194 ze zm.), § 7 ust. 2 Statutu Miejskiego Ośrodka Kultury w S. stanowiącego załącznik do Uchwały Rady Miejskiej w S. XXII/161/2016 z dnia 23 czerwca 2016 r. w sprawie nadania Statutu Miejskiemu Ośrodkowi Kultury w S. oraz art. 70 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm.), po zasięgnięciu opinii [...] Oddziału Związku [...] w S. oraz Towarzystwa [...] - Klubu Twórczego w S., odwołał z dniem 21 stycznia 2022 r. skarżącego K. C. ze stanowiska Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w S. Jak wskazano w § 1 ust. 2 zarządzenia odwołanie jest równoznaczne z rozwiązaniem stosunku pracy z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia, który upłynie z dniem 30 kwietnia 2022 r.

W uzasadnieniu stanowiącym załącznik do ww. zarządzenia podano, że przed wydaniem zarządzenia o odwołaniu z ww. stanowiska zasięgnięto opinii określonych w zarządzeniu stowarzyszeń twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez Miejski Ośrodek Kultury w S.

Jako powody odwołania K. C. ze stanowiska Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w S. wskazano:

1. brak realizacji bądź też niewłaściwą realizację przez K. C. zadań wynikających z zawartej w dniu 11 luty 2021 r. umowy w sprawie warunków organizacyjno-finansowych działalności instytucji kultury, a to wynikających z treści § 2 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 umowy oraz przedłożonego przez K. C. programu działania instytucji kultury - III. Cele pkt 2;

2. brak wymaganego współdziałania z organizatorem przy realizacji zadań i działalności Miejskiego Ośrodka Kultury w S. poprzez brak realizacji wspólnej wizji działalności Miejskiego Ośrodka Kultury w S., w tym brak realizacji podstawowych zadań wynikających z § 3 i § 4 Statutu Miejskiego Ośrodka Kultury w S.;

3. brak profesjonalizmu w pełnieniu funkcji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w S. poprzez m.in. publikację za pośrednictwem portali społecznościowych oświadczenia w sprawie organizacji imprezy plenerowej "[...]" w dniu 10 października 2021 r.

W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że K. C. nie daje gwarancji dobrej współpracy z organizatorem oraz wdrażania celów statutowych w kierowanej przez niego instytucji kultury, w tym nie realizuje wiążącej strony umowy z dnia 11 lutego 2021 r. w sprawie warunków organizacyjno-finansowych działalności instytucji kultury.

K. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy S. Zaskarżonemu aktowi skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to:

1. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194) poprzez odwołanie dyrektora instytucji kultury bez zasięgnięcia opinii właściwych stowarzyszeń zawodowych i twórczych w zakresie zamiaru odwołania;

2. art. 15 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194) poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia okoliczności nie są zgodne ze stanem faktycznym sprawy, nadto zarzucane skarżącemu nieprawidłowości nie zostały w sposób szczegółowy wskazane ani też przekonywująco umotywowane, w szczególności w zakresie wypełnienia przez nie ustawowych przesłanek.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zarządzenia w całości, ewentualnie o jego uchylenie w całości, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu, na okoliczności tam przytoczone, zobowiązanie organu przez Sąd do przedłożenia oryginałów dokumentów wskazanych jako dowody w uzasadnieniu oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podał, że od dnia 1 kwietnia 2019 r. zatrudniony był w MOK w S. na stanowisku specjalisty do spraw obsługi technicznej. Umowa o pracę zawarta została na czas nieokreślony. Na mocy porozumienia z dnia 12 lutego 2021 r. skarżący w miejsce dotychczasowego stanowiska zatrudniony został na stanowisku Dyrektora MOK w S. za wynagrodzeniem zasadniczym 3.856,00 zł brutto. Skarżącemu należał się również dodatek funkcyjny stanowiący 25% wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 964,00 zł brutto. Okres powołania na stanowisko Dyrektora MOK został ustalony na czas określony od dnia 12 lutego 2021 r. do dnia 11 lutego 2026 r.

W ocenie skarżącego odwołanie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, tj. przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Skarżący podniósł, że powszechną praktyką podejmowaną przez organy jest zwracanie się do właściwego Starosty, dysponującego rejestrem stowarzyszeń, o wskazanie ich listy spełniającej warunki wymienione w art. 15 ust. 1 ustawy. Obowiązkiem Burmistrza było bowiem ustalenie, jakie związki zawodowe oraz stowarzyszenia zawodowe i twórcze działają na terenie gminy. W dalszej kolejności powinien on zasięgnąć ich opinii w zakresie osoby odwoływanego dyrektora instytucji kultury. W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie całkowicie pominięty został proces ustalania, jakie związki zawodowe oraz stowarzyszenia zawodowe i twórcze działają na terenie gminy, przy czym uzyskanie takich informacji nie wymagało podjęcia szczególnych starań.

Burmistrz wystąpił o wyrażenie opinii jedynie do dwóch stowarzyszeń działających na terenie gminy, tj. [...] Oddziału Związku [...] w S. oraz Towarzystwa [...] Klubu Twórczego w S. Racją jest, iż są to stowarzyszenia najprężniej współpracujące z MOK, niemniej jednak na terenie gminy jest szereg innych podmiotów działających w formie stowarzyszenia, których działalnością statutową jest działalność twórcza czy kulturalna i z którymi to MOK współpracował, m.in. Stowarzyszenie [...], L., Stowarzyszenie, S. Chór [...], [...] Uniwersytet Trzeciego Wieku. Pomimo braku wiążącego charakteru opinii, nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż sporządzone opinie miały charakter pozytywny, przy czym z treści opinii wynika, iż ich przedmiotem była współpraca z MOK, a nie zamiar odwołania ze stanowiska Dyrektora. Ponadto, jak wskazano w treści samej opinii, z uwagi na krótką działalność nowo wybranego Zarządu, nie było możliwości rozwinięcia współpracy, co sugerować mogło zasadność zasięgnięcia opinii u innych podmiotów.

Organizator jako powód odwołania wskazał, iż skarżący odstąpił od realizacji wiążącej strony umowy poprzez brak realizacji bądź też niewłaściwą realizację zadań wynikających z zawartej w dniu 11 lutego 2021 r. umowy w sprawie warunków organizacyjno-finansowych działalności instytucji kultury, a to wynikających z treści § 2 ust. 1, 3 i 4 umowy. Wskazane przez organizatora regulacje zawierają szereg obowiązków, których to organizator w najmniejszym zakresie nie skonkretyzował, co w ocenie skarżącego stanowi istotne naruszenie. Odwołując się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie skarżący argumentował, że uzasadnienie aktu odwołującego dyrektora z zajmowanego stanowiska dyrektora instytucji kultury winno wskazywać szczegółowo zaniedbania, których się dopuścił.

W ocenie skarżącego umowa w sprawie warunków organizacyjno- finansowych działalności instytucji kultury do dnia odwołania była realizowana, skarżący zaś jako Dyrektor MOK nie odstąpił od wypełniania jej postanowień. Skarżący ustosunkował się merytorycznie do zarzutów wskazanych w uzasadnieniu zarządzenia o odwołaniu w piśmie skierowanym do Burmistrza. Natomiast ocena, jaką wyraził organizator, ma charakter dowolny i arbitralny.

Organizator podał również szereg innych argumentów, które jednak z uwagi na brzmienie art. 15 ust. 6 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej są prawnie nieistotne. W w/w przepisie zawarty został bowiem zamknięty katalog przyczyn dających podstawę do odwołania dyrektora instytucji kultury powołanego na czas określony. Odnośnie działań skarżącego podjętych w sferze publicznej należy zauważyć, że zgodnie z art. 54 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Także art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.) przewiduje, że każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe. W ocenie skarżącego jego działalność w sferze publicznej mieściła się w dyspozycji w/w przepisów.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy S. wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem organu treść skargi stanowi polemikę z treścią podanego szczegółowo uzasadnienia zarządzenia. Organ podtrzymał wszystkie twierdzenia i zarzuty skierowane przeciwko wnoszącemu skargę w wydanym zarządzeniu, wskazując, że są one prawdziwe, rzeczywiste i konkretne. Skarżący poprzez swoje działania: treść korespondencji z organem, wynik audytu, treść wiążącej strony umowy, treść ustaleń komisji rady odstąpił od realizacji umowy wiążącej strony.

Organ zaprzeczył zarzutowi niedokonania w sposób prawidłowy konsultacji ze stowarzyszeniami. Wskazał, że został zachowany tryb konsultacji tożsamy jak w przypadku powołania, do którego to trybu nie miał skarżący w dacie powołania zastrzeżeń. Burmistrz dokonał konsultacji ze wskazanymi stowarzyszeniami z uwagi na treść i brzmienie obowiązujących przepisów, a także mając na uwadze zakres działalności pozostałych stowarzyszeń oraz brak współpracy z instytucją kultury.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne wyznacza art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawa stanowi inaczej. Właściwość sądów administracyjnych obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej (art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Dla przyjęcia właściwości sądu administracyjnego konieczne jest nie tylko to, by przedmiotem sprawy była działalność administracji publicznej, ale także to, by sprawa podlegała załatwieniu w takiej prawnej formie działania administracji publicznej, która poddana została kontroli sądu administracyjnego albo zamieszczony w ustawie wyraźny przepis wskazywał na możliwość jej zaskarżenia do sądu administracyjnego.

W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest stanowisko o podwójnym charakterze aktu powołania, jak i aktu odwołania ze stanowiska dyrektora instytucji kultury. Pozostają one aktami publicznoprawnymi, a zarazem aktami wywołującymi skutki w sferze prawa pracy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę to zapatrywanie w pełni podziela. Podwójny charakter tychże aktów nie może pozbawić możliwości objęcia ich kontrolą sprawowaną przez sądy administracyjne pod kątem zachowania przewidzianych w przepisach administracyjnego prawa materialnego wymogów dotyczących aktu odwołania dyrektora instytucji kultury, co nie stoi w sprzeczności z możliwością poddania sporu równocześnie kontroli sądu powszechnego, tj. sądu pracy (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 2747/18). Przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 194; powoływanej dalej jako "u.o.p.d.k.") jest niewątpliwie przepisem z zakresu prawa administracyjnego i ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Wystąpienie przez odwołanego dyrektora instytucji kultury do sądu powszechnego (sądu pracy) z roszczeniami specyficznymi dla stosunku pracy nie wyłącza uprawnienia do kontroli legalności tego aktu wynikającej z jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. W postępowaniu przed sądem pracy badana jest w szczególności zgodność z prawem oświadczenia woli zawartego w akcie, którego adresatem jest odwołany dyrektor oraz czy i jakie skutki wywołał on w sferze stosunku zatrudnienia towarzyszącego aktowi powołania dyrektora oraz jakie posiada on ewentualne roszczenia o charakterze pracowniczym. W postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi badana jest natomiast wyłącznie legalność aktu odwołania, bez wnikania w to, jakie skutki w sferze zatrudnienia odwołanego dyrektora akt ten wywołał (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2015 r. sygn. II OSK 2231/15).

Mający zastosowanie w kontrolowanej sprawie art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k. stanowi, że dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony, z zastrzeżeniem ust. 3, po zasięgnięciu opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Odwołanie dyrektora następuje w tym samym trybie. Zgodnie z art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k., dyrektor instytucji kultury powołany na czas określony może być odwołany przed upływem tego okresu:

1) na własną prośbę;

2) z powodu choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków;

3) z powodu naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem;

4) w przypadku odstąpienia od realizacji umowy, o której mowa w ust. 5;

5) w przypadku przekazania państwowej instytucji kultury w trybie art.

21a ust. 2-6 u.o.p.d.k.

Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Na gruncie powyższej regulacji nie powinno budzić wątpliwości, że sąd, kontrolując zgodność zaskarżonego aktu z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w toku czynności poprzedzających jego podjęcie. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego umożliwiającego wydanie aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia w tym zakresie całego materiału dowodowego spoczywa na organie, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności działań organów administracji publicznej.

Odnosząc tę regułę do sprawy odwołania dyrektora instytucji kultury powołanego na czas określony przed upływem tego okresu, należy wskazać, że przepisy u.o.p.d.k. nie określają szczegółowo procedury, po przeprowadzeniu której organizator wydaje akt odwołujący dyrektora instytucji kultury ze stanowiska. Art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k. ogranicza się jedynie do sformułowania wymogu zasięgnięcia opinii związków zawodowych działających w instytucji kultury kierowanej przez odwoływanego jej dyrektora oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Nie oznacza to jednakże, że brak sformalizowania reguł postępowania wiążącego się z odwołaniem ze stanowiska powinien być odczytywany jako równoznaczny z możliwością dokonania tej czynności w sposób dowolny. Podstawowe znaczenie, zdaniem Sądu, przypisać trzeba prawidłowemu wykazaniu przez organ administracji zaistnienia sytuacji odpowiadającej materialnoprawnym podstawom podjęcia aktu odwołującego dyrektora z zajmowanego stanowiska. Przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k., stanowią zamknięty katalog podstaw upoważniających organizatora do odwołania dyrektora instytucji kultury powołanego na czas określony, wobec czego organ powinien, po pierwsze, wyjaśnić, które z nich w konkretnych okolicznościach podlegały zastosowaniu i - po drugie - swoje działanie właściwie udokumentować celem umożliwienia jego ewentualnej weryfikacji przez sąd administracyjny, gdyby odwołany dyrektor instytucji kultury podjął decyzję o zaskarżeniu wydanego aktu celem zbadania jego legalności przez sąd administracyjny.

Możliwość odwołania dyrektora instytucji kultury nie została pozostawiona swobodnej jego decyzji, albowiem akt odwołania może zostać wydany jedynie w przypadkach wskazanych w przepisie art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k. Ma to także taką konsekwencję, że wydanie aktu odwołania dyrektora instytucji kultury wymaga uzasadnienia, z którego wynikałoby, na jakiej podstawie dokonano odwołania i jakie okoliczności legły u jego podstaw (wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2017 r. II SA/Wa 1820/16, CBOSA). Właściwe uzasadnienie zarządzenia pozwala sądowi administracyjnego na dokonanie oceny jego legalności. Powody odwołania powinny zostać skonkretyzowane, powinien zostać opisany stan faktyczny realizujący przesłankę (przesłanki) odwołania. Zaskarżone zarządzenie powyższe wymagania realizuje w stopniu umożlwiającym sądowi zapoznanie się z przyczynami podjęcia zaskarżonego zarządzenia.

Powodem stwierdzenia nieważności zaskarżonego zarządzenia było jednakże niezasięgnięcie opinii stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję (art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k.). Organ ograniczył się do konsultacji odwołania z dwoma stowarzyszeniami twórczymi, których wyboru w żaden sposób nie uzasadnił.

Sąd podkreśla, że wprawdzie opinie stowarzyszeń zawodowych i twórczych nie wiążą organu przy podejmowaniu decyzji o odwołaniu dyrektora instytucji kultury (taka jest istota opinii), ale nie oznacza to, że proces konsultacji można zbagatelizować, jak miało to miało miejsce w rozpoznanej sprawie. Proces opiniowania odwołania jest obligatoryjny, zapytania o opinie powinny być skierowane wprawdzie nie do wszystkich stowarzyszeń twórczych z terenu gminy, ale do powiązanych z instytucją kultury przez rodzaj działalności prowadzonej przez tę instytucję, przynajmniej tych, które z nią współpracowały. Nie mogą to być stowarzyszenia wybrane przypadkowo, losowo; taki wybór świadczy o tym, że organ zignorował wymagania dotyczące procesu konsultacyjnego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k., czym naruszył ten przepis w istotnym stopniu.

Ustawodawca wprowadzając obowiązek zasięgania opinii związków zawodowych oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych miał na uwadze przede wszystkim stworzenie możliwości wypowiedzenia się organizacji działających w dziedzinie szeroko pojętej kultury, co do powołania lub odwołania dyrektora instytucji kultury funkcjonującej na terenie działania tej instytucji. Ma to o tyle znaczenie, że w związku ze specyfiką działania takich instytucji kultury, konieczna jest współpraca ze stowarzyszeniami bądź innymi organizacjami, które działają w dziedzinie kultury (patrz: m.in. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1295/12).

Obowiązkiem organu gminy jako organizatora kultury jest dokładne ustalenie, jakie związki zawodowe oraz stowarzyszenia zawodowe i twórcze działają na terenie gminy. W dalszej kolejności powinien on zasięgnąć ich opinii w zakresie osoby odwoływanego dyrektora instytucji kultury. Pominięcie wspomnianych działań konsultacyjnych stanowi istotne naruszenie prawa (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2545/11; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 585/16).

W niniejszej sprawie organ nie podjął czynności zmierzających do ustalenia jakie stowarzyszenia zawodowe i twórcze właściwe ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez Miejski Ośrodek Kultury w S. działają na terenie Miasta i Gminy S. Skarżący w skardze wskazał natomiast stowarzyszenia, z którymi MOK w S. współpracował, a które nie uczestniczyły w procesie opiniowania.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżone zarządzenie istotnie narusza prawo w postaci art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k., co przesądzało o stwierdzeniu jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.

Na wniosek skarżącego Sąd zasądził na jego rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego obejmującego wpis od skargi (art. 200 p.p.s.a.).