Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2648/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Gurba po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 10 lutego 2017 r. nr 1462-IPPP2.4512.930.2016.1.IZ w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi; 3. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz J. B. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

1. W dniu 10 lutego 2017 r. Minister Rozwoju i Finansów (dalej: "organ interpretacyjny", "organ podatkowy") wydał interpretację indywidualną nr 1462-IPPP2.4512.930.2016.1.IZ, w której uznał za nieprawidłowe stanowisko J.B. (zwanej dalej: "Skarżąca") przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji.

Z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (k. 26 akt administracyjnych) wynika, że ww. interpretacja została uznana za doręczoną w dniu 25 lutego 2017 r.

2. W piśmie z dnia 22 lutego 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej, k. 37 akt administracyjnych, wpływ do organu w dniu 27 lutego 2017 r. - data prezentaty organu, k. 39 akt administracyjnych) Skarżąca wniosła o doręczanie pism w formie papierowej z uwagi na problemy techniczne.

3. W dniu 28 kwietnia 2017 r. (data stempla pocztowego, k. 40 akt administracyjnych) Skarżąca nadała przesyłkę zawierającą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym zarzuciła zaniechanie doręczenia pisma o sygn. 1462-IPPP2.4512.930.2016.1.IZ w formie papierowej na adres wskazany przez nią w piśmie z dnia 22 lutego 2017 r.

4. Pismem z dnia 24 maja 2017 r. (doręczonym Skarżącej w dniu 29 maja 2017r., zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 61 akt administracyjnych) Minister Finansów stwierdził, że pisma Skarżącej z dnia 28 kwietnia 2017 r. nie można uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej "P.p.s.a."), ponieważ wezwanie to nie zawiera zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa w wydanej dla Skarżącej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

5. W dniu 28 czerwca 2017 r. (data stempla pocztowego, k. 27 akt sądowych) Skarżąca wniosła skargę na przedmiotową interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów. Do skargi załączyła kserokopię wezwania do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia 28 kwietnia 2017 r., o którym mowa powyżej) wraz z kserokopią dowodu jego nadania.

W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że interpretacja indywidualna wydana w dniu 10 lutego 2017 r. nie została doręczona Skarżącej, a o jej wydaniu organ interpretacyjny poinformował Skarżącą dopiero w piśmie z dnia 24 maja 2017 r., doręczonym w dniu 29 maja 2017r. Uzasadniając wniosek wskazano również, że Skarżąca w korespondencji z organem podatkowym wskazała, że z uwagi na problemy techniczne (m.in. brak wiadomości do odbioru na skrzynce ePUAP) doręczenie w formie dokumentu elektronicznego nie było możliwe. Zdaniem Skarżącej okoliczność ta powinna spowodować przesłanie pisma przez organ interpretacyjny na adres siedziby pełnomocnika Skarżącej za pośrednictwem Poczty Polskiej (zgodnie z wnioskiem z dnia 22 lutego 2017 r.). W konsekwencji, w ocenie Skarżącej, brak było podstaw faktycznych i prawnych do uznania zaskarżonej interpretacji za doręczoną w dniu 25 lutego 2017 r. Skarżąca podniosła również, że konieczność przywrócenia terminu do wniesienia skargi jest uzasadniona naruszeniem przez organ podatkowy art. 152a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm., dalej w skrócie: "O.p.") oraz art. 162 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

2.1. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ten tryb dotyczy więc m.in. wydawanych przez organy podatkowe pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). Tak więc skargę do sądu administracyjnego na interpretację indywidualną można wnieść po uprzednim wezwaniu organu, który wydał interpretację, do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od doręczenia interpretacji.

Z treści art. 52 § 3 P.p.s.a. wywieść należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu tam określonego jest bezskuteczne. Wykładnia językowa tego przepisu wskazuje wyraźnie, iż 14-dniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi element konieczny "skuteczności" takiego wezwania. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone po upływie ustawowego 14-dniowego terminu, a więc wezwanie bezskuteczne, wyłącza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.

2.2. W sprawie niniejszej Minister Rozwoju i Finansów wydał interpretację indywidualną w dniu 10 lutego 2017 r. Interpretacja - jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Odbioru - została uznana za doręczoną 25 lutego 2017 r.

2.3. W tym miejscu Sąd zauważa, że zaskarżona interpretacja została doręczona zgodnie z przepisami O.p. i mogła wywołać skutki prawne wobec Skarżącej.

2.4. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 144 § 5 O.p. doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego.

Natomiast stosownie do art. 144 § 3 O.p. w przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pisma doręcza się za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy celnych lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów (po zmianie przez art. 1 pkt 100 ustawy z 10 września 2015 r. Dz. U. poz. 1649 ze zm. zmieniającej m.in. ustawę z dniem 1 stycznia 2016 r.).

W literaturze wskazuje się, że w zależności od tego, po czyjej stronie powstały problemy techniczne, zarówno na organie podatkowym, jak i na adresacie pisma spoczywa obowiązek wykazania w sposób wiarygodny zaistnienia okoliczności faktycznych związanych z wystąpieniem tych problemów (P. Pietrasz, Komentarz do art. 144 ustawy - Ordynacja podatkowa, (w:) Etel L. (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX nr 531720).

2.5. Sąd zauważa, że z akt sprawy nie wynika, iż odebranie interpretacji indywidualnej w formie dokumentu elektronicznego umieszczonej na platformie ePUAP było niemożliwe do dnia uznania go za doręczony tj. do 25 lutego 2017 r. Nie znajduje to bowiem potwierdzenia ani w piśmie sporządzonym w dniu 22 lutego 2017 r. (opatrzonym datą 24 lutego 2017 r.) stanowiącym wniosek o doręczanie pism w formie papierowej, ani w korespondencji mailowej wysłanej na adres pomocy technicznej platformy ePUAP załączonej do wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Co istotne, w rozpoznawanej sprawie interpretacja indywidualna została uznana za doręczoną w dniu 25 lutego 2017 r., zaś wniosek o doręczanie pism w formie papierowej wpłynął do organu w dniu 27 lutego 2017 r. W tej sytuacji brak było podstaw do ponownego doręczenia pisma, które już wcześniej skutecznie doręczono.

2.6. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że zaskarżona interpretacja została skutecznie doręczona w dniu 25 lutego 2017 r., zaś w świetle powołanego wyżej art. 52 § 3 P.p.s.a. Skarżąca w terminie czternastu dni od dnia uznania interpretacji indywidualnej za doręczoną, tj. do 13 marca 2017 r. (poniedziałek) powinna była wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem przedmiotowe wezwanie zostało wniesiono dopiero 28 kwietnia 2017 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu.

2.7. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy Skarżącej (art. 52 § 3 zd. 2 P.p.s.a.). Okoliczności takich nie wskazała sama Skarżąca oraz nie dopatrzył się ich Sąd badając akta sprawy. W niniejszej sprawie nie złożono również wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

3. Uchybienie warunkom wniesienia skargi określonym w art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowiło przeszkodę do skutecznego wniesienia skargi do sądu. Wobec powyższego Sąd badając warunki formalne dopuszczalności skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w punkcie 1 sentencji.

4. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.

4.1. Stosownie do art. 86 ust. 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jej przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei w myśl art. 88 zd. pierwsze P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

4.2. Jak wyżej wskazano, organ interpretacyjny zakwestionował charakter pisma z dnia 28 kwietnia 2017 r., uznając, że nie jest to wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 52 § 3 P.p.s.a. Niemniej jednak, pismem z dnia 24 maja 2017 r., doręczonym w dniu 29 maja 2017 r. udzielił na nie odpowiedzi. W orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, to wątpliwości organu co do charakteru takiego wezwania i intencji skarżących pozostają bez wpływu na bieg terminu do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (postanowienie NSA z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 1346/13, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również zauważyć, że brak stanowiska merytorycznego (uzasadnienia odmowy) nie daje podstaw do przyjęcia, że odpowiedzi w ogóle nie udzielono (postanowienie NSA z 1 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1443/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, należy zatem wskazać, że 30 – dniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (tj. 29 maja 2017 r.) upłynął w dniu 28 czerwca 2017 r. W tym też dniu została wniesiona skarga, a więc nie doszło do przekroczenia terminu do dokonania tej czynności.

4.3. W tym stanie rzeczy Sąd uznał wniosek strony o przywrócenie terminu za niedopuszczalny z mocy ustawy i na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucił go, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia.

5. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji postanowienia.