Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1211/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2008 r. w zakresie zażalenia skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Sądu z dnia 18 lutego 2016 r. postanawia: - odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych.

W terminie otwartym strona skarżąca wniosła sprzeciw od postanowienia. referendarza.

Po rozpoznaniu sprzeciwu postanowieniem z dnia 18 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Pismem z dnia 18 marca 2016 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 18 lutego 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; umorzenie postępowania; wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; odrzucenie skargi kasacyjnej; odrzucenie zażalenia; zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaranie grzywną.

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie, którym rozpoznano sprzeciw od postanowienia referendarza w przedmiocie prawa pomocy.

Jak wyjaśniano skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonego zażaleniem postanowienia, z uwagi na datę wniesienia skargi w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). Ustawa ta zasadniczo zmieniła zasady rozpoznawania sprzeciwu od postanowienia referendarza.

W myśl art. 260 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu mającym zastosowanie do niniejszej sprawy, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.).

Skoro z art. 260 § 2 P.p.s.a. wynika, że wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza orzeka jako sąd drugiej instancji, oczywistym jest, że na postanowienie sądu nie służy już zażalenie, kończy ono bowiem postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W tej sytuacji zażalenie skarżącej należy uznać za niedopuszczalne i jako takie odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.

W związku z powyższym Sąd postanowił jak w sentencji.