Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 292/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 200 ust. 3, art. 201, art. 207 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. O. – S. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] bez numeru w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014 oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Rektor Uniwersytetu [...] po rozpoznaniu wniosku M. O. – S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] odmawiającą przyznania stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 200 ust. 3 i art. 201 w związku z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) oraz § 10, § 11 ust. 2, § 12, § 13 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2013 r., poz. 1581) uchylił zaskarżoną własną decyzję z dnia [...] w całości i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że odmówił M. O. – S. przyznania stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny:

Zaskarżoną wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją Rektora U[...] z dnia [...] odmówiono przyznania stypendium doktoranckiego M. O. – S. na rok akademicki 2013/2014. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano na § 15 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich zaznaczając przy tym, że stypendium doktoranckie przyznaje się w drodze decyzji administracyjnej Rektora U[...], po zaopiniowaniu wniosku doktoranta przez właściwą komisję doktorancką podstawowej jednostki organizacyjnej U[...]. Równocześnie w zaskarżonej decyzji wyjaśniono, iż działając w oparciu o przepis art. 201 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 14 ust. 1 i § 17 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich Komisja doktorancka Wydziału Prawa i Administracji U[...] zaopiniowała wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014 złożony przez M. O.-S. - nie udzielając mu rekomendacji. Zaznaczono równocześnie, że doktorantka spełniła wprawdzie warunki o których mowa w § 15 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich, niemniej jednak "w opracowanym rankingu uwzględniającym wymagania zawarte w § 15 ust. 3 rozporządzenia oraz w § 2 uchwały nr 48/2012 Rady Wydziału Prawa i Administracji U[...] podjętej na posiedzeniu w dniu 22 czerwca 2012 r. w sprawie zasad przyznawania stypendiów doktoranckich i zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych oraz szczegółowych kryteriów i zasad oceny merytorycznej doktorantów WPiA U[...], takie jak: uzyskanie bardzo dobrych albo dobrych wyników w nauce z egzaminów, wykazanie postępów w pracy naukowej oraz w przygotowaniu rozprawy doktorskiej doktorantka uzyskała łącznie 88 punktów na 100 możliwych do otrzymania".

W uzasadnieniu skarżonej decyzji zwrócono też uwagę na fakt, iż złożone przez doktorantkę wraz z wnioskiem dokumenty zostały w dniu [...] ocenione przez Komisję doktorancką, która przyznała doktorantce - za poszczególne osiągnięcia - następującą ilość punktów: "za działalność naukową 40 punktów (na 40 możliwych do uzyskania), za średnią ocen 10 punktów (na 10 możliwych do uzyskania), za postęp w przygotowaniu rozprawy doktorskiej 38 punktów (na 50 możliwych do uzyskania)." Dalej wskazano, iż limit stypendiów dla IV roku studiów doktoranckich i osób, które uzyskały przedłużenie studiów został ustalony na poziomie 13 stypendiów i wyczerpany przy ilości 90 punktów, a co za tym idzie z uwagi na to, że doktorantka uzyskała 88 punktów, a minimalna ich ilość uprawniająca do otrzymania stypendium została określona na poziomie 90 - Komisja zarekomendowała odmowę przyznania jej stypendium doktoranckiego, uznano bowiem że nie spełniono warunku wskazanego w § 15 ust. 3 powołanego wcześniej rozporządzenia, a do przyznania stypendium doktoranckiego konieczne jest łączne spełnienie warunków wskazanych w § 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia. W konkluzji uzasadnienia zaznaczono, iż opierając się na opinii Komisji, w związku z niską pozycją zajmowaną przez doktorantkę w rankingu oraz dokonaną przez Komisję oceną rozwoju naukowego doktorantki, postanowiono wydać decyzję odmowną.

W dniu [...] został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca zwróciła uwagę, że do końca trzeciego roku studiów doktoranckich przedłożyła większość rozprawy doktorskiej, a we wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego określenie postępów w przygotowaniu rozprawy doktorskiej nastąpiło na poziomie 70%, co skutkowało uzyskaniem 38 punktów. W rzeczywistości, zdaniem skarżącej trudno jednoznacznie określić dokładny procent przygotowania rozprawy doktorskiej, gdyż może ona stanowić większy wymiar, a ocenienie tych postępów o 5 punktów procentowych więcej przesądziłoby o uzyskaniu przez doktorantkę stypendium doktoranckiego. Skarżąca zarzuciła także niesprawiedliwy podział limitów stypendiów, bowiem IV rok studiów doktoranckich został połączony na potrzeby orzekania o stypendiach z osobami na przedłużeniu studiów doktoranckich. Wniosek skarżącej był zatem rozpatrywany łącznie z wnioskami osób na przedłużeniu studiów, a ze względu na dłuższy okres studiowania - miały one więcej czasu na poczynienie postępów w pisaniu rozprawy doktorskiej. Skarżąca podkreśliła także swoje zaangażowanie w wypełnianie obowiązków doktoranta, co znalazło wyraz w maksymalnej punktacji przyznanej za pracę naukową. Skarżąca podniosła, że przyznane stypendium pozwoliłoby ukończyć zaawansowaną rozprawę doktorską do końca IV roku studiów, co w przeciwnym wypadku może być trudne ze względu na stan w którym się znajduje (ciąża).

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...], wydanej po rozpatrzeniu ww. wniosku Rektor Uniwersytetu [...] powołał się na zasadę praworządności określoną w art. 6 kpa oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazał również na przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) - art. 200 ust. 1, 2 i 3, art. 201 ust. 1.

Wskazał, iż w chwili rozpatrywania wniosku o przyznanie stypendium obowiązywało rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U. Nr 225, poz. 1351), które w § 15 określało kiedy może być przyznane stypendium doktoranckie, a tym samym było podstawą skarżonej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzji. Niemniej jednak w dniu 18 grudnia 2013 r. weszło w życie nowe rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2013 r., poz. 1581), które określa m.in. warunki i tryb przyznawania stypendiów doktoranckich oraz okresy, na jakie są one przyznawane (§ 1 pkt 1) lit c) rozporz.2013 r.). Wobec powyższego Rektor wskazał, iż ponowne rozpoznając sprawę na skutek złożonego wniosku zobligowany był kierować się przesłankami określonymi w tymże rozporządzeniu - nie zawiera ono bowiem przepisów przejściowych, a jedynie z § 18 rozporządzenia z 2013 wynika, iż wchodzi ono w życie z dniem 18 grudnia 2013 r.

Organ powołał brzmienie § 10 ust. 1, 2, 3, § 11 ust. 1, 2, § 13 ust. 1, 2, 3, 4 i 5 rozporządzenia z 2013 r.

Podkreślono, że zadaniem organu administracji jest ocena sprawy w świetle przesłanek określonych w § 11 rozporz.2013, przy czym - co istotne - nawet spełnienie określonych w tym przepisie przesłanek nie obliguje organu administracji do przyznania stypendium. Przepis § 11 posługuje się bowiem formułą "może", co oznacza że mamy tutaj do czynienia z uznaniem organu. Oczywiście pojęcia uznania administracyjnego ma ustalone znaczenie w doktrynie prawa i w żadnym razie nie oznacza dowolności organu, niemniej jednak decyzja należy do organu. Zatem w niniejszym przypadku organ może przyznać stypendium doktorantowi, który spełnia określone w § 11 ust. 2 rozporz.2013 warunki, a co za tym idzie w przypadku gdy warunki te nie są spełnione stypendium nie może zostać przyznane. Równocześnie spełnienie określonych w § 11 ust. 2 rozporz.2013 warunków nie gwarantuje stronie przyznania stypendium. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje wprawdzie domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy (art. 7 kpa), niemniej jednak organ może odstąpić od tego domniemania jeśli wydanie pozytywnej decyzji przekracza możliwości organu lub jest sprzeczne z interesem społecznym.

Organ powołał art. 207 ust. 1 pszw oraz art. art. 127 § 3 k.p.a. Wskazał, iż w niniejszej sprawie analizie muszą być podane okoliczności faktyczne sprawy w świetle przesłanek o których mowa w treści § 11 ust. 2 rozporządzenia 2013. Abym można było rozważać przyznanie stypendium doktoranckiego należy bowiem ustalić:

po pierwsze, czy doktorantka terminowo realizuje program studiów doktoranckich;

po drugie, czy wykazuje się zaangażowaniem w:

a) prowadzenie zajęć dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych albo;

b) realizacji badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni albo jednostkę naukową;

po trzecie, czy w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego wykazała się znacznymi postępami w pracy naukowej w przygotowywaniu rozprawy doktorskiej.

Równocześnie organ podkreślił, że ocena wskazanych przesłanek należy do komisji, która opiniuje wniosek o przyznanie stypendium. Wskazana komisja składa się z ekspertów - samodzielnych pracowników nauki, doktorów habilitowanych, którzy są w stanie fachowo ocenić każdy ze złożonych wniosków. Równocześnie zwrócił uwagę, że rektor nie ma żadnych podstaw aby kwestionować fachową wiedzę ekspertów, a co za tym idzie aby kwestionować wiedzę i przygotowanie samodzielnych pracowników nauki.

Analizując materiały zgromadzone w aktach sprawy w świetle przesłanek których łączne spełnienie daje organowi możliwość przyznania stypendium doktoranckiego organ wskazał, że nie została przez doktorantkę spełniona przesłanka wykazania znaczących postępów w przygotowaniu rozprawy doktorskiej.

Wskazano, iż w aktach sprawy znajduje się opinia promotora rozprawy doktorskiej - prof. dr hab. A. M., Kierownika Katedry Postępowania Cywilnego, z której wynika, że doktorantka wybrała temat rozprawy doktorskiej "Rektyfikacja wyroków w procesie cywilnym", zapoznała się z literaturą przedmiotu, przedstawiła wstępną koncepcję pracy, przedłożyła 70% rozprawy doktorskiej. Analizując zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy oraz opinię komisji ekspertów powołanych na WPiA U[...] organ przyjął, że ze względu na konieczność zróżnicowania sytuacji, w której stan zaawansowania w przygotowaniu rozprawy doktorskiej oceniony zostałby na 75%, koniecznym staje się takie zróżnicowanie oceny, by przyjąć jednolite kryteria dla oceny dorobku w zakresie postępów w pracy nad doktoratem wszystkich przedstawionych wniosków o stypendia. Z kolei odnosząc się do zarzutu, że na czwartym roku studiów liczba doktorantów uprawnionych do starania o stypendia obejmuje także osoby realizujące studia w ramach przedłużenia studiów doktoranckich zaznaczono, iż z formalnego punktu widzenia wszystkie te osoby są doktorantami czwartego roku studiów doktoranckich, a fakt kontytuowania studiów w ramach przedłużenia nie ogranicza ich prawa do występowania o stypendia przysługujące doktorantom (zasada równego traktowania).

Na marginesie rozważań Rektor wskazał, iż fakt, że skarżąca jest w ciąży nie może mieć żadnego znaczenia dla oceny, czy spełnia ona, czy też nie kryteria o których mowa w § 11 ust. 2 rozporządzenia z 2013 r. Są to bowiem okoliczności pozaprawne.

Organ wskazał, iż rozpatrując ponownie sprawę zobligowany był zastosować art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

Rektor zwrócił uwagę, że wobec tego, iż nieprawidłowo poprzednio wydana decyzja opierała się na ustaleniach regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich i zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych, należało ją uchylić w całości i ponownie orzec co do istoty sprawy. Postępy w pracy naukowej i przygotowaniu rozprawy doktorskiej zostały ocenione przez Komisję doktorancką na podstawie Zasad przyznawania stypendiów doktoranckich i zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych oraz szczegółowych kryteriów i zasad oceny merytorycznej doktorantów WPiA U[...] wydanych przez Radę Wydziału na podstawie delegacji zawartej w § 5 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych Uniwersytetu [...] - stanowiącego Zarządzenie Rektora nr 111 z dnia 30 kwietnia 2013 r. Natomiast "w dacie wydania przez Rektora Uniwersytetu [...] Regulaminu (30 kwietnia 2013 r.) obowiązywało już nowe rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r., które w § 32 stanowi, że jego przepisy stosuje się do stypendiów doktoranckich przysługujących od 1 października 2011 r. Rozporządzenie to nie daje rektorowi uczelni, upoważnienia do ustalania regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich, a więc także, zawartej w § 5 Regulaminu delegacji dla rady podstawowej jednostki organizacyjnej (Rada WPiA) do uchwalania szczegółowych kryteriów i zasad oceny merytorycznej".

Na powyższą decyzję M. O. – S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 k.p.a. w zw. z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich, w zw. z art. 200 ust. 3 i art. 207 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego i samodzielnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, polegającym na braku weryfikacji warunków uprawniających do przyznania stypendium doktoranckiego określonych w § 11 ust. 2 rozporządzenia, w szczególności warunku wykazania się znaczącymi postępami w przygotowywaniu rozprawy doktorskiej co skutkowało wydaniem decyzji o odmowie przyznania stypendium, naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niewezwanie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i uniemożliwienie wypowiedzenia się do do zebranych dowodów i materiałów, naruszenie art. 11 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niespełnieniu przez organ odwoławczy ciążącego na nim obowiązku szczególnie starannego sporządzenia uzasadnienia decyzji o charakterze uznaniowym, zwłaszcza decyzji dla strony negatywnej, w szczególności wskazanie w nim, że skarżąca nie spełniła jednego z warunków uprawniających do przyznania stypendium doktoranckiego bez sprecyzowania, jaki to warunek oraz wskazania, na czym polega niespełnienie tego warunku; naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe podpisanie decyzji administracyjnej, polegające na nieczytelnym podpisie osoby działającej z upoważnienia Rektora U[...].

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie § 11 ust. 2 rozporządzenia przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżąca nie spełniła wszystkich warunków określonych we wskazanym przepisie uprawniających do przyznania stypendium doktoranckiego, w szczególności wykazania się znaczącymi postępami w przygotowaniu rozprawy doktorskiej, naruszenie art. 200 ust. 2 p.s.w. oraz art. 207 ust. 2 p.s.w. polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego i podjęcie decyzji pomimo braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, w szczególności niezbadanie spełnienia przez skarżącą warunku wykazania się znaczącymi postępami w przygotowaniu rozprawy doktorskiej, naruszenie uregulowanej w art. 32 Konstytucji RP zasady równości polegające na zróżnicowaniu sytuacji pomiędzy studentami będącymi na II i III roku studiów ze studentami faktycznie będącymi na IV roku studiów.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. skarżąca wniosła również o uwzględnienie w całości skargi przez organ, którego działanie zaskarżono.

W ocenie skarżącej obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę w II instancji było wykazanie, że postęp w przygotowaniu rozprawy doktorskiej na poziomie 70% nie był znaczący, czego organ nie uczynił. W ocenie skarżącej oparł się na stanowisku Komisji doktoranckiej nie dokonał jednak samodzielnej całościowej analizy przesłanek przyznania stypendium.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j.dalej p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Na wstępie należy zaznaczyć, że kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Niewątpliwie, sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności.

Organ administracji publicznej jest obowiązany kierować się zasadą prawdy obiektywnej także wówczas, gdy decyzja wydana w sprawie indywidualnej ma charakter uznaniowy. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma wprawdzie prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, jednakże wybór taki nie może być dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda z 1996, Nr 6, s. 32; podobnie: /w:/ wyrok NSA z dnia 19 lipca 1982 r., sygn. akt II SA 883/82, PiP z 1983 r., Nr 6, s. 141).

Należy zbadać, czy organy nie dopuściły się rażących uchybień, czy dysponowały niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonały wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Sądowa kontrola decyzji administracyjnej podjętej w ramach uznania administracyjnego ma zatem zakres ograniczony co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. np. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1998 r., I SA/Kr 1227/97, czy też wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r. I SA/Gd 1507/00), zaś orzeczenia sądu winny opierać się jedynie na kryterium legalności (por. A. Habuda, Uznanie administracyjne - zmierzch czy renesans pojęcia /w:/ Administracja i prawo administracyjne u progu trzeciego tysiąclecia, Łódź 2000, s. 117). Sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu, lecz powinien wyłącznie ocenić, czy w sprawie zachodzą warunki materialno-prawne uzasadniające skorzystanie przez organ administracji publicznej z przysługujących mu uprawnień oraz czy wydanie rozstrzygnięcia przez ten organ zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem (tak m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 852/07).

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało zasadnie wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Należało bowiem jeszcze raz ocenić przesłanki przyznania stypendium na gruncie nowego rozporządzenia z 2013 r., które nie obowiązywało jeszcze w dacie wydawania decyzji I instancyjnej (por. I OSK 150/13).

Wprawdzie jak słusznie zauważył organ nowe rozporządzenie normuje problematykę stypendiów doktoranckich w sposób bardzo podobny do regulacji poprzednio obowiązującej, niemniej jednak nie w sposób tożsamy.

W myśl § 10 ust. 1 rozporządzenia z 2013 r. Stypendium doktoranckie przyznaje rektor uczelni albo dyrektor jednostki naukowej, po zaopiniowaniu przez komisję doktorancką jednostki organizacyjnej uczelni albo jednostki naukowej, zwaną dalej komisją, wniosków o przyznanie tego stypendium. Komisję powołuje rektor uczelni albo dyrektor jednostki naukowej (§10 ust. 2). W skład komisji wchodzi co najmniej 3 członków powoływanych odpowiednio spośród nauczycieli akademickich wykonujących pracę w jednostce organizacyjnej uczelni albo pracowników naukowych jednostki naukowej, posiadających co najmniej stopień naukowy doktora habilitowanego albo stopień doktora habilitowanego sztuki lub kwalifikacje II stopnia w zakresie sztuki i dyscyplin artystycznych, albo uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego nabyte na podstawie art. 21a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w tym kierownik studiów doktoranckich, oraz przedstawiciel doktorantów" (§10 ust. 3). Z § 11 ust. 1 rozporządzenia z 2013 r. wynika, że stypendium doktoranckie na pierwszym roku studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który osiągnął bardzo dobre wyniki w postępowaniu rekrutacyjnym, a w myśl § 11 ust. 2 stypendium doktoranckie na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który:

terminowo realizuje program studiów doktoranckich;

wykazuje się zaangażowaniem w:

a) prowadzeniu zajęć dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych albo

b) realizacji badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni albo jednostkę naukową;

3) w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego wykazał się znaczącymi postępami w pracy naukowej i w przygotowywaniu rozprawy doktorskiej.

W przedmiotowej sprawie nie ma sporu pomiędzy stronami co do spełnienia przez skarżącą przesłanek z punktu 1, 2 a i b i częściowo 3.

Sporne pozostaje wykazanie się znaczącymi postępami w przygotowaniu rozprawy doktorskiej.

Rację ma skarżąca, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rektor nie wskazuje wprost, że skarżąca nie spełniła tego warunku. Rację ma także skarżąca, iż rektor nie uzasadnił jaki postęp w przygotowaniu rozprawy doktorskiej można uznać za znaczący i dlaczego postęp na poziomie 70 % za taki uznać nie można.

Z uzasadnienia jedno zdanie o treści :" Analizując zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy oraz opinię komisji ekspertów powołanych na WPiAU[...] należy przyjąć, że ze względu na konieczność zróżnicowania sytuacji, w której stan zaawansowania w przygotowaniu rozprawy doktorskiej oceniony zostałby na 75%, koniecznym staje się takie zróżnicowanie oceny, by przyjąć jednolite kryteria dla oceny dorobku w zakresie postępów pracy nad doktoratem wszystkich przedstawionych wniosków o stypendia ."

- jest całkowicie niezrozumiałe.

Wyjaśnienia jednak wymaga, iż zgodnie z § 6 uchwały nr 48/2012 Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] podjętej na posiedzeniu w dniu 22 czerwca 2012 r – przygotowanie do 75% rozprawy doktorskiej daje możliwość przyznania do 40 punktów.

Z powyższego wynika, iż gdyby skarżąca miała rozprawę doktorską przygotowaną w 75% otrzymałaby 40 punktów ( a otrzymała ich jedynie 38 ) i otrzymałaby stypendium.

Tego rodzaju braki uzasadnienia stanowią naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.,, doszło także do naruszenia art. 10 k.p.a. nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy.

Jak wyżej wskazano w tej sprawie z uwagi na to , iż decyzja jest uznaniowa Sąd bada jedynie to, czy granice uznania nie zostały przekroczone i czy decyzja nie nosi cech dowolności.

W tej sprawie granice uznania nie zostały przekroczone , a decyzja nie nosi cech dowolności. Minimalna ilość punktów uprawniających do otrzymania stypendium została określona na 90. skarżąca otrzymała 88 punktów.

Rektor wydał decyzję zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia z 2013 r po zaopiniowaniu przez komisję doktorancką jednostki organizacyjne uczelni.

Zarzut skarżącej dotyczący wpływu opinii komisji na decyzję rektora jest niezasadny. Brak bowiem dowodów na to, że rektor nie rozważył argumentów zawartych w opinii i nie dokonał ich swobodnej oceny.

Kwestia podpisu na zaskarżonej decyzji została wyjaśniona w dniu [...]. Organ nadesłał pełnomocnictwo udzielone Prorektorowi do spraw ekonomicznych B. G. do dokonania ww. czynności. Decyzję w I instancji podpisał Prorektor do spraw programów i jakości kształcenia, do którego kompetencji należy nadzór nad organizacją studiów doktoranckich, podyplomowych i kursów dokształcających (§ 8 pkt 5 zarządzenia Rektora U[...] nr 81 z dnia 1 września 2008 r.)

Pozostałe zarzuty skarżącej nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd na postawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił

b.a.