Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 333/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2021 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 marca 2021r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 23 marca 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z 24 listopada 2020 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [..] obręb ewidencyjny K., gmina P., została wniesiona w następującym stanie sprawy:

Organ I instancji, działając na wniosek K. Z. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [..] obręb ewidencyjny K., gmina P. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wobec odwołania wniesionego przez skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznało sprawę przywołując przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej u.p.z.p.) oraz § 3, § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588, dalej rozporządzenie). Kolegium wskazało, że szerokość frontu przedmiotowej działki wynosi 81 m, a granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 243 m wokół działki.

Z załączonej do akt sprawy analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wynika, że planowane przedsięwzięcie w zakresie określonym we wniosku inwestora spełnia wymogi określone w art. 61 u.p.z.p.. Odnośnie kwestionowanego przez skarżącego wskaźnika zabudowy uznał organ odwoławczy, że został on wyznaczony zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Zgodnie z ust. 2, dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Jak wynika z przeprowadzonej analizy wskaźnik ten w analizowanym obszarze jest zróżnicowany i wynosi od 10% do 18 %. Dopuszczono przekroczenie średniego wskaźnika zabudowy wynoszącego 13,0 % o 0,2 %, zgodnie z wnioskiem inwestora, jednocześnie wskazując w analizie, iż planowana zabudowa będzie pozostawała w harmonii z zabudową istniejącą w granicach obszaru analizowanego. W ocenie Kolegium przy tak zróżnicowanym wskaźniku trudno przyjąć, że takie przekroczenie zaburzy ład istniejący w analizowanym obszarze.

Zdaniem organu odwoławczego analiza została sporządzona w sposób prawidłowy i przez osobę uprawnioną, a wydana decyzja określa wymagania dotyczące planowanej zabudowy zgodne z jej wynikiem oraz zawiera wszystkie obowiązkowe elementy decyzji o warunkach zabudowy określone w art. 54 ustawy w związku z art. 64 ust. 1.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego wyjaśniono, że zaskarżona decyzja stanowi dopiero pierwszy etap szeroko rozumianego procesu inwestycyjnego, wyznacza jego ogólne kierunki i poprzedza wydanie pozwolenia na budowę. Dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę inwestor będzie musiał przedstawić projekt budowlany, który szczegółowo będzie określał parametry techniczne inwestycji, w tym jej dokładny wygląd i kształt, a także zastosowane rozwiązania techniczne.

Projekt ten będzie podlegał kontroli organu wydającego decyzje o pozwoleniu na budowę. Dopiero na etapie tego drugiego postępowania - po przedstawieniu projektu budowlanego można będzie ocenić, czy inwestycja spowoduje naruszenie interesów właścicieli sąsiednich nieruchomością poprzez konkretne rozwiązania konstrukcyjne czy też technologiczne. W zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, że inwestycja nie może powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i wpływać na wykonanie na nich prawa własności. Ponadto, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.). Zatem jakiekolwiek postępowanie dotyczące prawa własności działki, na której ma być prowadzona inwestycja, czy też działek sąsiednich nie ma wpływu na postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Przepis art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zapewnia każdemu kto ma tytuł prawny do gruntu prawo do jego zagospodarowania w granicach określonych przez ustawy. Zasadą jest prawo właściciela do zagospodarowania terenu, którym włada, a ograniczenie tego prawa może następować stosownie do powszechnie przyjętej w orzecznictwie zasady ścisłej interpretacji i literalnego rozumienia ograniczeń i zakazów prawnych, tylko w szczegółowo określonych przez prawo sytuacjach. Ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zapewniona w całości, a podejmowane w ramach tej ochrony czynności nie mogą wykraczać poza ramy określone przepisami prawa. Kolegium uznało, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa.

We wniesionej skardze zaskarżonej decyzji zarzucił jej autor naruszenie:

1. przepisów rozporządzenia tj. § 5 ust. 2 poprzez wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy mimo, że przyjęty wskaźnik przekracza maksymalny wskaźnik w obszarze;

2. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie, że zostały spełnione przesłanki w nim zawarte, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy wielkość wskaźnika wielkości powierzchni zabudowanej w stosunku do powierzchni działki wynoszący 13,2 % jest większa od średniej wartości wskaźnika dla obszaru analizowanego;

3. wydanie zaskarżonej decyzji mimo, że przed Sądem Rejonowym toczy się postępowanie w przedmiocie uwłaszczenia działki [..].

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zaplanowana przez K. Z. inwestycja na terenie działki [..] nie spełnia warunków umożliwiających wydanie decyzji o warunkach zabudowy, określonych przepisem art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Dodał skarżący, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy analizowanego obszaru wynosi 13%. Inwestor wnioskuje o powierzchnię zabudowy przedmiotowego budynku wynoszącą 200m2, co daje wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynoszący 13,2%. Organ ustala przedmiotowy parametr zgodnie z wnioskiem, a niezgodnie z wynikami analizy, przy czym nie wyjaśnia dlaczego zezwala na realizacje inwestycji z przekroczeniem maksymalnej wielkości tego wskaźnika. Jedynie wskazuje wyłącznie ogólnikowo, że przekroczenie wskaźnika jest minimalne, tym samym planowana zabudowa będzie pozostawała w harmonii z zabudową istniejącą w granicach obszaru analizowanego.

Dalej skarżący twierdzi, że zaplanowana przez K. Z. na działce [..] inwestycja nie wpisuje się w stan istniejącej dotychczas w wyznaczonym w sprawie obszarze analizowanym zabudowy zarówno pod względem, architektonicznym, jak i urbanistycznym. Sporna inwestycja przekracza maksymalny wskaźnik, nie ma znaczenia, że minimalnie. W obszarze sąsiednim - nie ma nawet inwestycji o podobnych wymiarach - są znacznie mniejsze. Z analizy przeprowadzonej przez organ nie wynika, aby w sąsiedztwie istniał co najmniej jeden budynek tożsamy z tym zaplanowanym, w konsekwencji burzy to zachowany ład przestrzenny. Ponadto parametry inwestycji już na w warunkach zabudowy są w maksymalnych granicach, których inwestycja nie może przekroczyć. Dla ustalenia cech wspólnych "sąsiedztwa" obowiązkiem organu jest precyzyjne określenie nieruchomości sąsiadujących, szczególnie, że mieszkańcy zgłaszali organowi, że sporna nieruchomość ma odbiegać swoimi gabarytami od tych istniejących. Ponadto jeżeli organ, będzie akceptował minimalne odstępstwa, to istnieje ryzyko, że kolejnym inwestorom będzie zezwalał na kolejne, ponieważ będzie istniała zabudowana o wskaźniku 13,2 a więc można uwzględnić kolejną o wskaźniku 13,4.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej "u.p.z.p."), a w szczególności art. 61 tej ustawy. Organy administracji publicznej słusznie, wobec nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadziły postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki zabudowy określa się w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., II OSK 657/06, LEX nr 322451; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2011 r., II SA/Kr 1076/10, LEX nr 753402). Wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (zob. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2006, s. 489).

Weryfikacja przesłanek ustalenia warunków zabudowy wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej. Sposób, w jaki należy ustalać parametry przyszłej (planowanej) inwestycji, określony został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). W pierwszej kolejności, stosownie do § 3 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, niezbędne jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Definicja "obszaru analizowanego" zawarta jest w § 2 pkt 4 rozporządzenia, a zatem przez "obszar analizowany" należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2).

Na użytek niniejszej sprawy sporządzona została analiza urbanistyczno-architektoniczna przez osobę uprawnioną. Analiza ta, w ocenie Sądu, nie budzi zastrzeżeń pod względem formalnym. Prawidłowo, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, wyznaczony został obszar analizowany. Obszar ten wyznaczono wokół terenu inwestycji przyjmując za punkt odniesienie normatywne minimum, jako że front objętej wnioskiem działki nr [...] ma szerokość ok. 81 m. W obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej oraz stanowiące sąsiedztwo w sensie urbanistycznym dla planowanej inwestycji, które zabudowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.. Wniosek dotyczy realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego a w obszarze analizowanym występuje zabudowa zagrodowa i zabudowa mieszkalna jednorodzinna. Ta konstatacja sformułowana w wynikach analizy i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jawi się jako prawidłowa i nie budzi – zdaniem Sądu – wątpliwości. Implikuje ona spełnienie przesłanki ustalenia warunków zabudowy określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Warto przy tym zauważyć, że pojęcie funkcji zabudowy, na gruncie powołanego przepisu, rozumiane jest szeroko; w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się też na dopuszczalność wprowadzania funkcji uzupełniającej czy też komplementarnej. W niniejszym przypadku mieszkalna wielorodzinna wprost wpisuje się jednak w funkcję zastaną.

Sąd podziela również stanowisko organów administracji co do tego, że spełnione są przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ust. 2-5 u.p.z.p. W tym kontekście Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo wskazało, że teren inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. P. przez działkę gminną nr [..], a także zwróciło uwagę na zalegające w aktach sprawy dokumenty potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę, energię elektryczną, a także kanalizację sanitarną. Teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne – działka stanowi grunt o klasie VI; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Odnosząc się do poszczególnych parametrów nowej zabudowy, stwierdzić wypada, że zostały one ustalone prawidłowo.

Wskaźnik wielkości powierzchni planowanego budynku w stosunku do powierzchni terenu inwestycji ustalono na poziomie max 13,2% uzasadnioną względami technologicznymi na etapie projektu budowlanego. Udział powierzchni biologicznie czynnej ustalono na poziomie min. 30%. Otóż w § 5 ust. 1 rozporządzenia wyrażono zasadę, według której wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Jednakże od powyższej zasady dopuszcza się wyjątek polegający na wyznaczeniu innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Stanowi o tym § 5 ust. 2 rozporządzenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto jednolitą linię orzeczniczą polegającą na tym, że odstępstwo od średniego parametru powinno być uzasadnione przesłankami zawartymi w analizie urbanistyczno-architektonicznej (por.m.in. wyrok NSA z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 336/18, wyrok WSA w Bydgoszczy z 5 lutego 2019 r. - II SA/Bd 766/18, wyrok WSA w Poznaniu z 20 grudnia 2019 r. - II SA/Po 202/19). Zastosowanie odstępstwa powinno wynikać z przekonujących argumentów, a nie tylko ze wskazań liczbowych wartości dla powierzchni zabudowanych działek z analizowanego terenu.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy niniejszej Sąd zgodził się z twierdzeniami organów obu instancji, że skoro w obszarze analizowanym wskaźnik ten wynosi od 10% do 18% to średnia wynosi 13%,. Natomiast dla ocenianej inwestycji wskaźnik ustalono na poziomie 13,2% z uwagi na okoliczność, że wnioskowany przez inwestora wskaźnik przekroczy nieznacznie średnią z poziomów wskaźnika występujących na obszarze analizowanym, a planowana zabudowa pozostanie w harmonii z zabudową istniejącą. Skarżący zarzuca, że planowany obiekt ma mieć powierzchnię 200 m2 i będzie on odbiegał gabarytami od istniejących w okolicy budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Jednak podkreślić należy, że to w gestii inwestora jest decyzja o jakich parametrach obiekt mieszkalny chce wybudować, a rola decyzji o warunkach zabudowy jest ocena czy takiej wielkości obiekt spełni warunki ładu przestrzennego, jaki panuje w otoczeniu inwestycji. W tej konkretnej sprawie, taka weryfikacja zakończyła się pozytywną decyzją. I Sąd także jest przekonany, że powstanie domu jednorodzinnego na wnioskowanej powierzchni w żaden sposób nie zakłóci ładu urbanistycznego istniejącego w obszarze analizowanym pomimo niewielkiego odstępstwa od średniego wskaźnika powierzchni zabudowy. Zarzuty skargi w tej mierze pozostały obojętne wobec ustaleń skarżonych decyzji.

Zdaniem Sądu, na aprobatę zasługuje także zreferowana w skarżonej decyzji pozytywna ocena organu pierwszej instancji, podzielona przez organ odwoławczy, co do pozostałych parametrów planowanej zabudowy.

Linię zabudowy ustalono w następujący sposób: należy zachować nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 6 m od granicy z działka [..]. Wysokość zabudowy ustalono na max 9,0 m, poziom posadowienia posadzki pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku nie więcej niż 0,6 m od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku znajdującym się na pierwszej kondygnacji budynku. Z analizy wynika, ze w obszarze analizowanym znajdują się budynki o dosyć jednolitej wysokości od 8 do 9 m. Geometria dachu: dopuszczono dach dwuspadowy lub wielospadowy z kalenicą o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci dachu.

Przedmiotowe parametry znajdują uzasadnienie w sporządzonej analizie i zostały poddane wnikliwej weryfikacji przez orzekające organy. Sąd w całości podziela stanowisko organu odwoławczego co do prawidłowości ustalenia parametrów planowanej zabudowy. Zdaniem Sądu, nie ma też podstaw do kwestionowania pozostałych ustaleń zaskarżonej decyzji, w tym co do warunków ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody i krajobrazu, co do obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, co do ochrony interesów osób trzecich.

Powyższe rozważania zwierają już w dużej mierze odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w szczególności nie narusza prawa, gdy chodzi o aspekty wskazane w skardze odnoszące się do samej inwestycji. Trzeci zarzut dotyczy kwestii prowadzenia przez Sąd Rejonowy postępowania co do prawa własności działki nr [..], a podkreślenia wymaga, że inwestycja ma zostać zrealizowana na działce nr [..] w K., która nie graniczy z działką co do której istnieje spór do prawa własności. Podkreślić należy, że prawo do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy całkowicie abstrahuje od prawa własności do terenu inwestycji, a zatem brak jest tym bardziej uprawnień do weryfikacji prawa własności sąsiednich działek.

Nie może mieć wpływu na prawidłowość kontrolowanego rozstrzygnięcia informacja o toczącym się postępowaniu sądowym dotyczącym prawa własności nieruchomości sąsiedniej do terenu inwestycji, jako że organy administracyjne zobligowane są orzekać w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny. Ten zaś nie wyklucza możliwości ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia, tym bardziej, że na etapie warunków zabudowy nie przesądza się konkretnej lokalizacji inwestycji na terenie wnioskowanym do zainwestowania.

Skarżący miał zapewnioną możliwość udziału w postępowaniu i z tej możliwości czynił użytek. W toku całego postepowania jego interesy były zatem zabezpieczone i każda podniesiona przez niego kwestia została oceniona przez orzekające organy, a w niniejszym postępowaniu pochylił się nad nimi także sąd.

Rekapitulując Sąd uznał działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł w wyroku o oddaleniu skargi w całości.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wobec wniosku skarżącego i braku sprzeciwu innych stron postępowania.