Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 67/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi T. Ł. na postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2019r, nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 67/20

UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2019 r. Komendant Powiatowy P. w M. działając na podstawie art. 39 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o P. (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.), wydał rozkaz personalny nr [...] w sprawie zawieszenia podinsp. T. Ł. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy. Termin do wniesienia odwołania - zgodnie z zawartym pouczeniem - wynosił 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji.

W dniu [...] listopada 2019 r. do Komendy Policji wpłynęło - za pośrednictwem Komendanta Powiatowego P. w M. - odwołanie T. Ł. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego P. w M. nr [...], w którym wniósł o uchylenie wymienionego rozkazu.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) poprzez jego niezasadne zastosowanie, a w konsekwencji zawieszenie odwołującego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy w związku ze wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, podczas gdy nie jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby tym bardziej, że zarzuty w postępowaniu dyscyplinarnym nie mają oparcia w stanie faktycznym i materiale dowodowym odnoszącym się do sprawy.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Komendant Policji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2019r w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych.

W uzasadnieniu orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, iż w dniu [...] października 2019 roku o godzinie 8.20 w gabinecie podinsp. P. T. - K. Powiatowego P. w M. - zameldował się podinsp. T. Ł.. Podinspektor P. T. (jak wynika to z treści sporządzonej przez niego notatki) doręczył wówczas wymienionemu postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego P. w M. z dnia [...] października 2019 roku o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko ww. policjantowi. Postanowienie to zostało podpisane i odebrane przez podinsp. T. Ł.. Następnie podinsp. P. T. oświadczył ww. policjantowi, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2019 roku został on zawieszony w czynnościach służbowych z dniem [...] października 2019 r. na okres trzech miesięcy. Podinspektor T. Ł. oświadczył, że przyjmuje do wiadomości, jednakże obecnie znajduje się na zwolnieniu lekarskim i nie odbierze rozkazu o zawieszeniu w czynnościach służbowych i nie złoży na tym dokumencie swojego podpisu. Wobec powyższego, podinsp. P. T. wezwał do gabinetu Pierwszego Zastępcę Komendanta Powiatowego P. w M. podinsp. T. R., w obecności którego podinsp. T. Ł. powtórnie oświadczył, że nie odbierze rozkazu o zawieszeniu w czynnościach służbowych i takiego dokumentu nie podpisze.

Mając powyższe na uwadze, na rozkazie personalnym nr [...] w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych podinsp. P. T. naniósł adnotację o następującej treści "w obecności I z-cy KPP w M. odmówił odebrania rozkazu personalnego" i pod tym sformułowaniem podpisał się wraz z podinsp. T. R.. Ponadto w dniu [...] października 2019 r., podinsp. P. T. sporządził notatkę służbową, opisującą doręczenie ww. rozkazu personalnego.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że art. 47 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), stanowi, że jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy, z kolei § 2 tego artykułu stanowi, że w przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.

Ponadto podkreślono, że zgodnie z poglądami doktryny, odmowa przyjęcia pisma przez adresata musi mieć charakter wyraźny, niebudzący jakichkolwiek wątpliwości odnośnie do rzeczywistych intencji adresata. Odmowa ta nie może być wyrażona w sposób dorozumiany. Warunkiem koniecznym do zastosowania normy z art. 47 k.p.a. jest bowiem to, aby adresat pisma uzewnętrznił swoją wolę w taki sposób, by podmiot doręczający mógł jednoznacznie i w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości odczytać intencje adresata, odnośnie do odmowy przyjęcia pisma (patrz R. Hauser M. Wierzbowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. C.H. Beck Warszawa 2014 s. 230).

W realiach niniejszej sprawy zdaniem Komendanta Wojewódzkiego P. nie ma wątpliwości, że podinsp. T. Ł. został wyczerpująco poinformowany przez Komendanta Powiatowego P. w M. jaka decyzja ma jemu zostać doręczona i przyjął to do wiadomości. Świadomie i przemyślanie odmówił przyjęcia dokumentu i pokwitowania jego odbioru, podając jako przyczynę fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim.

W przedstawionym stanie faktycznym, zdaniem organu odwoławczego nie ma wątpliwości, że adresat uzewnętrznił swoją wolę w sposób bezpośredni i wyraźny, uprzednio selekcjonując dokumenty, których odebranie będzie kwitował, potwierdzał. Jego intencje były jasne i konkretne. Stąd mając na uwadze istotę doręczenia określoną w cyt. art. 47 k.p.a., zdaniem Komendanta Wojewódzkiego P., bezspornie należało stwierdzić, iż doręczenie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego P. w M. nastąpiło w dniu [...] października 2019 r., było ono skuteczne i wywoływało skutki prawne.

Tymczasem odwołanie podinsp. T. Ł. - od ww. rozkazu personalnego, nastąpiło w dniu [...] października 2019 r. (data stempla pocztowego), co zdaniem organu II instancji oznacza, że wniesiono je po terminie. Po skutecznym osobistym doręczeniu orzeczenia w dniu [...] października 2019 r., nadanie przez organ pierwszej instancji przesyłki pocztowej (zawierającej również egzemplarz rozkazu), którą to przesyłkę policjant odebrał w dniu [...] października 2019 r., w ocenie Komendanta Wojewódzkiego P. należy traktować wyłącznie w kategoriach czynności technicznej o charakterze informacyjnym, nie wywołującej skutków prawnych w postaci nowego terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Sądu T. Ł. wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie (art. 119 pkt 2) p.p.s.a.); uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji oraz zasądzenie od organu drugiej instancji na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 134 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. - poprzez błędne stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne oraz prawne sprawy wskazują, iż odwołanie zostało wniesione w przepisanym ustawowo terminie liczonym od daty doręczenia pisemnej decyzji administracyjnej skarżącemu, tj. od dnia [...] października 2019 r.,

2. art. 47 § 1 i 2 k.p.a. w zw. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 112 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy skarżący zastosował się do pouczenia co do terminu wniesienia odwołania zawartego w treści pisemnej decyzji administracyjnej doręczonej mu w dniu [...] października 2019 r. po tym, jak został pouczony przez organ, że owa decyzja zostanie jemu doręczona za pośrednictwem Urzędu Pocztowego na jego adres zamieszkania.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący podniósł, iż organ pomija istotną kwestię dla właściwego rozpoznania niniejszej sprawy, gdyż z notatki służbowej z dnia [...] października 2019 r. bezsprzecznie wynika, iż w związku z odmową odbioru decyzji oraz złożenia na tym dokumencie swojego podpisu, skarżący został poinformowany, że przedmiotowa decyzja zostanie mu doręczona za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, w jego mieszkaniu. Potwierdza to znajdujący się na notatce zapis "W związku z powyższym poinformowałem ww., że przedmiotowy rozkaz zostanie mu doręczony za pośrednictwem Urzędu Pocztowego na jego adres zamieszkania".

W przekonaniu skarżącego organ odwoławczy z naruszeniem art. 134 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., błędnie stwierdził (co miało istotny wpływ na wynik sprawy), iż pełnomocnik skarżącego wnosząc odwołanie w dniu [...] października 2019 r. uchybił terminowi do wniesienia tego środka zaskarżenia, skoro decyzja została skarżącemu doręczona w dniu [...] października 2019 r. Powyższe naruszenie jest wynikiem obrazy przepisów postępowania, tj. art. 47 § 1 i 2 k.p.a. w zw. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 112 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skoro organ poinformował skarżącego o tym, iż decyzja zostanie mu doręczona za pośrednictwem Urzędu Pocztowego, to dopiero z tą chwilą doręczenie należy uznać za skuteczne.

W ocenie strony skarżącej nie można zatem w niniejszej sprawie wywieść tak daleko idących wniosków skutkujących uznaniem, że doręczenie było skuteczne w myśl art. 47 § 1 i 2 k.p.a. z chwilą złożenia oświadczenia o odmowie odebrania pisma przez skarżącego i podpisania dokumentu. Skarżący miał wiedzę o możliwości wniesienia odwołania, którego termin biegnie od dnia doręczenia jemu decyzji. Organ informując go o tym, iż decyzja zostanie mu doręczona za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe upewnił skarżącego w tym, że z chwilą odmowy odbioru decyzji, nie dochodzi do doręczenia pisma.

Zdaniem skarżącego, nie może on ponosić negatywnych konsekwencji błędnego pouczenia, a w konsekwencji na zasadzie analogii zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdzie art. 112 k.p.a., zgodnie z którym błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Wszakże, w myśl art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Co więcej, organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Ponadto skarżący zaznaczył, iż w dniu [...] października 2019 r. nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który wstąpił do sprawy z chwilą wniesienia odwołania, zatem w pełni zaufał organowi co do sposobu i terminu wniesienia tego środka zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Okolicznością bezsporną jest, że strona odmówiła przyjęcia i podpisania potwierdzenia odbioru orzeczenia zawierającego właściwe pouczenie o terminie odwołania, liczonym od daty doręczenia orzeczenia.

Do przypadku odmowy odebrania pisma ma zastosowanie art. 47 § 1 K.p.a. stanowiący, iż jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W takim przypadku – stosownie do art. 47 § 2 K.p.a. - uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.

Na podstawie zatem tego przepisu, przy wyraźnej odmowie odebrania pisma, potwierdzonej przez podinsp. P. T. i Pierwszego Zastępcę Komendanta Powiatowego P. w M. podinsp. T. R., organ zasadnie uznał, że skutek doręczenia orzeczenia nastąpił w dniu odmowy jego przyjęcia tj. w dniu [...] października 2019r.

Brak jest zatem podstaw do upatrywania naruszenia w sprawie art. 47 K.p.a., gdyż nie mamy do czynienia ani z uchybieniami organu przy wydawaniu i doręczaniu orzeczenia ani z zachowaniem skarżącego, które może być określone jako działanie w dobrej wierze. W ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych sprawy nie ma przesłanek do uznania, że organy nie zapewniły skarżącemu należytych gwarancji procesowych i materialnoprawnych. Wola organu została uzewnętrzniona w sposób umożliwiający skarżącemu zapoznanie się z treścią wydanego rozstrzygnięcia a gwarantowanie praw stronie postępowania nie może prowadzić do uzyskania dodatkowych korzyści w postaci ponownego otwarcia terminu do zaskarżenia orzeczenia. Przy wykładni i stosowaniu prawa należy dążyć do wyważenia interesu podmiotu i chronionego przez organy administracji publicznej interesu publicznego.

Skarżący miał możliwość odbioru pisma, zapoznania się z jego treścią i pouczeniem o możliwości i warunkach jego zaskarżenia. Z możliwości tej nie skorzystał. Informacja o przesłaniu orzeczenia drogą pocztową w tych okolicznościach, miała więc charakter wyłącznie informacyjny i słusznie organ przyjął, że nie otwierała ponownie terminu do złożenia środka zaskarżenia. Nie może być w tych warunkach również mowy o błędnym pouczeniu, gdyż skoro wystąpił skutek doręczenia orzeczenia z pouczeniem w dniu [...] października 2019r. to rozpoczął się tym samym bieg termin do wniesienia odwołania. Pouczenie zawarte w orzeczeniu nie było nowym pouczeniem, gdyż mieściło się w dokumencie uznanym już za doręczony.

Należało zatem uznać, że słuszne jest stanowisko organu, iż doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu orzeczenia w dniu [...] października 2019r., zatem wniesienie odwołania w dniu [...] października 2019 r. (data stempla pocztowego), nastąpiło z uchybieniem terminu, gdyż termin na wniesienie odwołania wynosił 14 dni. W konsekwencji, zasadnie organ wydał postanowienia o stwierdzeniu uchybienia do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.