Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 957/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1c i  art. 135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1) stwierdza nieważność decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...]; 2) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. nr [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda Śląski (dalej także Wojewoda, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr [...] z dnia [...] w przedmiocie utraty przez stronę prawa do zasiłku dla bezrobotnych- utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji decyzją z dnia [...] orzekł o utracie przez stronę prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 kwietnia 2018 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc o przywrócenie prawa do zasiłku, który utraciła z dniem 16 kwietnia 2018 r. z powodu niezaliczenia lat, które przepracował. Do odwołania załączył kserokopie świadectw pracy jednocześnie informując, iż posiada książeczki ubezpieczeniowe z tych okresów zatrudnienia.

Wojewoda decyzją dnia [...] wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania wskazując, że strona została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu 18 października 2017 r. jako osoba bezrobotna, której decyzją z dnia [...] przyznano prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100% kwoty zasiłku podstawowego od dnia 18 października 2017 r., tj. 831,10 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku, a od 16 stycznia 2018 r. w kwocie 652,60 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. W dniu [...] organ I instancji wydał decyzję o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 kwietnia 2018 r., z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1265 z póź. zm.- dalej "ustawa"), okres pobierania zasiłku wynosi 180 dni dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Miasto C. należy do wyżej wymienionego obszaru, a więc okres pobierania zasiłku wynosi 180 dni.

Stronie przyznany został zasiłek dla bezrobotnych na okres 180 dni, gdyż spełniała przesłanki określone w art. 71 ust. 1 i 2 i art. 72 ustawy.

W odwołaniu strona wniosła o przywrócenie zasiłku dla bezrobotnych. Do odwołania przedstawiła świadectwa pracy obejmujące okresy zatrudnienia od dnia 13 lipca 1981 r. do 17 października 2017 r. wskazując, iż posiada książeczki ubezpieczeniowe z tych okresów zatrudnienia. Wniosła o przedłużenie okresu pobierania zasiłku na podstawie przedstawionych dokumentów.

Wojewoda utrzymując rozstrzygnięcie organu I instancji wskazał, że w aktach sprawy znajduje się sporządzone przez organ I instancji zestawienie okresów zaliczanych na dzień 18 października 2017 r., tj. dzień rejestracji uwzględniające powyżej przedstawione przez bezrobotnego dokumenty. Z przedmiotowego zestawienia wynika, iż strona na dzień 18 października 2017 r. legitymowała się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym 18 lat i 28 dni.

Organ odwoławczy prowadząc postępowanie odwoławcze pismem z dnia 2 lipca 2018 r. wezwał stronę do uzupełnienia akt administracyjnych sprawy celem ustalenia uprawnień strony w przedmiocie ewentualnego prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz jego wysokości.

Strona w dniu 31 lipca 2018 r. częściowo uzupełniła akta przedstawiając między innymi żądane przez organ odwoławczy dokumenty wraz z kserokopiami stron legitymacji ubezpieczeniowych oraz kserokopię zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 20 grudnia 2016 r.

Wojewoda przytoczył treść art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy, który stanowi, że bezrobotny nabywa prawo do zasiłku na okres 365 dni, jeżeli:

a) zamieszkuje w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub

b) jest bezrobotnym powyżej 50 roku życia oraz posiada jednocześnie co najmniej 20 letni okres uprawniający do zasiłku, lub

c) ma na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku doi 5 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego,

d) samotnie wychowuje co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat.

Wojewoda w oparciu o złożone przez stronę dokumenty w sprawie, jak również na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy ustalił, że strona żadnej z wymienionych przesłanek nie spełnia. Nie zamieszkuje bowiem na obszarze działania powiatu, którego stopa bezrobocia przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku, nie ma także na utrzymaniu co najmniej jednego dziecka w wieku do 15 lat. Wprawdzie jest osobą bezrobotną powyżej 50 roku życia, jednakże legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym mniej niż 20 lat., tj. 19 lat 4 miesiące i 2 dni. Wojewoda opisał, które okresy zatrudnienia są okresami uprawniającymi do zasiłku, a których nie zaliczono do okresu uprawniającego do zasiłku wskazując przyczyny ich nieuwzględnienia.

Nawiązując do przesłanych przez stronę kserokopii stron legitymacji ubezpieczeniowych zauważył, iż wskazane w nich okresy zatrudnienia nie stanowią podstawy do zaliczenia ich do okresu uprawniającego do zasiłku, gdyż nie zawierają informacji dotyczących podlegania ubezpieczeniom społecznym. Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy udokumentowany staż zasiłkowy uprawniał go do zasiłku w wysokości 100%, który został mu przyznany, a skoro strona wyczerpała okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wynoszący 180 dni, a jednocześnie nie spełniła warunków do jego przedłużenia, brak jest podstaw prawnych i faktycznych do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Wojewody skarżący się z nią nie zgodził podkreślając, że świadectwa były wypełnione poprawnie, a książeczka ubezpieczeniowa jest dokumentem potwierdzającym zatrudnienie i ubezpieczenie. Dołączył kserokopie świadectwa pracy w P. oraz zaświadczenie z SKR K. Wniósł też uznanie świadectw pracy z A i B s.c.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną. Odnosząc się do dołączonych do skargi dokumentów wyjaśnił, że nie stanowią one dowodu na udokumentowania okresu uprawniającego do zasiłku.

Przy piśmie z dnia 9 listopada 2018 r. Wojewoda przesłał decyzję z dnia[...] nr [...] wydaną na mocy art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. –dalej "p.p.s.a.") i wniósł o umorzenie postępowania zainicjowanego wniesiona skargą. Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący w dniu 15 października 2018 r. przedstawił wymagane dokumenty wyjaśniając, że miał trudności z ich uzyskaniem. W związku z tym, zdaniem organu odwoławczego, strona udokumentowała okres zatrudnienia uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych wynoszący 2 lata 6 miesięcy i 7 dni.

Wojewoda odnosząc się do brzmienia art. 54 § 3 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie utraty prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania z dniem 16 kwietnia 2018 r. powoduje przywrócenie od tego dnia nabytego wcześniej zasiłku. Nadto wniosek strony złożony w organie odwoławczym w części dotyczącej podwyższenia wysokości nabytego zasiłku dla bezrobotnych przekazał organowi I instancji celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Ostatecznie wskazał, że w związku z udokumentowaniem przez stronę ponad 20 –letniego okresu uprawniającego do zasiłku, postanowiono uchylić wydaną przez organ I instancji decyzję orzekająca o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu maksymalnego okresu jego pobierania. Organ odwoławczy pouczył skarżącego o prawiei terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Na rozprawie skarżący zauważył, że została wydana decyzja z dnia [...] która jest dla niego korzystna, ale nie jest przez organ I instancji wykonywana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył , co następuje:

Decyzje wydane w sprawie nie mogą się ostać.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2188 z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie stały się zarówno decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...] jak również decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] w przedmiocie utraty przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 16 kwietnia 2018 r.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda Śląski uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o umorzeniu postępowania w pierwszej instancji. Wskazana decyzja jest dla skarżącego korzystną w tym sensie, że na podstawie dokumentów załączonych do skargi uwzględniono dodatkowo okres 2 lat 6 miesięcy i 7 dni uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych. Organ II instancji uznał, że skarżący udokumentował ponad 20 letni okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych, co ma wpływ zarówno na okres pobierania zasiłku (art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy), jak i jego wysokość (art. 72 ust.3 ustawy). Wojewoda jednocześnie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne.

Sąd zauważa, że w obrocie prawnym jest również decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] w przedmiocie utraty przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 16 kwietnia 2018 r.

Materialną podstawę decyzji z dnia [...] stanowi art. 54 § 3 p.p.s.a., w brzmieniu "Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio." Z akt sprawy wynika w szczególności, że organ uwzględnił skargę po upływie 30 dni od dnia jej otrzymania, gdyż skarga z dnia 4 września 2018 r. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] wpłynęła do Wojewody Śląskiego w dniu 7 września 2018 r. Ponadto w ocenie Sądu w tym składzie nie jest możliwe wydanie na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję po zapoznaniu się z dodatkowymi dowodami załączonymi do skargi, które nie zostały włączone w poczet materiału dowodowego w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną.

Należy mieć na uwadze, że instytucja autokontroli może być uruchomiona wyłącznie w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Instytucja ta została wprowadzona po to, aby organ administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, mógł "naprawić swój błąd" jeśli po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego organ, który wydał zaskarżony akt, dostrzeże wady zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że unormowanie to ma umożliwić organowi administracji publicznej weryfikację własnego działania bez potrzeby rozpatrywania sprawy przez sąd administracyjny. Rozwiązanie takie prowadzi do zapewnienia szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem strony skarżącej (pośrednie zrealizowanie jednej z zasad ogólnych postępowania administracyjnego - zasady szybkości i prostoty postępowania). Oznacza to, że organ może działać jedynie w tych granicach, w których działałby sąd, gdyby rozpoznawał skargę. W tym miejscu należy wskazać, iż sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, to jest na podstawie stanu faktycznego, który istniał w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji i stanowił jej podstawę faktyczną. Wskazać także należy, że wydanie decyzji w trybie autokontroli organu następuje w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie to rozpoczyna się z momentem wniesienia skargi. Organ nie prowadzi więc postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji uwzględniającej skargę w całości. Podstawę rozstrzygnięcia stanowi uznanie zasadności skargi, to jest stwierdzenie, że uprzednio wydana i zaskarżona do sądu decyzja zapadła z naruszeniem prawa. Oczywistym jest ponadto wskazanie, że wniesienie skargi nie uruchamia swoistego postępowania administracyjnego o charakterze pozainstancyjnym. Nie może prowadzić również do uruchomienia nowego toku instancji. Tym bardziej nie może ono otwierać możliwości uruchomienia wewnątrzadministracyjnej drogi weryfikacji decyzji ostatecznych, ponieważ wybór drogi postępowania sądowoadministracyjnego przez wniesienie skargi możliwość taką wyeliminował. Zauważyć należy również, że wbrew przepisom postępowania organ odwoławczy uwzględnił nowe dowody i okoliczności, które nie były przedmiotem ustaleń ani rozważań przy wydawaniu decyzji z dnia [...] Działanie takie stanowi o naruszeniu art. 54 § 3 p.p.s.a. Istotną okolicznością jest, że w trybie autokontroli organ odwoławczy może uchylić własną decyzję, tymczasem decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w pierwszej instancji w całości podczas, gdy jednocześnie w obrocie prawnym pozostaje, będąca przedmiotem niniejszej skargi, ostateczna decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. Wskazane okoliczności obligują Sąd do wyeliminowana decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] z obrotu prawnego i stwierdzenia jej nieważności, o czym orzeczono jak w pkt 1 wyroku.

Spór między stronami w niniejszym postępowaniu sprowadza się do oceny, czy organ w sposób prawidłowy ustalił skarżącemu okres uprawniający do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1265 z póź. zm.-dalej, jak dotychczas "ustawa"). Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych. Ponadto w pkt 2 zaznaczono, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,

d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę,

e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Stosownie zaś do treści art. 71 ust. 2 ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się również okresy:

1) zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708 i 2270 oraz z 2017 r. poz. 38 i 715);

2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;

3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

5) za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę;

6) świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2016 r. poz. 157 oraz z 2017 r. poz. 60);

7) pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej;

8) sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963, z późn. zm.);

9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana.

Z kolei w myśl art. 72 ust. 3 ustawy bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.

Na mocy art. 72 ust. 4 ustawy, do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zalicza się również okresy pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego, okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników, okres zatrudnienia za granicą osoby, która przesiedliła się do kraju na warunkach repatriacji w rozumieniu przepisów o repatriacji, oraz okresy urlopu bezpłatnego udzielonego na podstawie przepisów w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi, innych udzielonych w tym celu urlopów bezpłatnych, a także okresy niewykonywania pracy przed dniem 8 czerwca 1968 r. stanowiące przerwę w zatrudnieniu spowodowaną opieką nad dzieckiem.

Zgodnie z art. 72 ust. 5au stawy, do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zalicza się również: a) okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przebyte przed dniem 1 stycznia 1997 r., jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego na podstawie odrębnych przepisów; okres prowadzenia działalności pozarolniczej przed dniem 1 stycznia 1997 r. podlega zaliczeniu, pod warunkiem opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tego tytułu, o ile podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę.

W myśl art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, okres pobierania zasiłku wynosi 365 dni dla bezrobotnych powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku.

W ocenie organu I instancji skarżący udokumentował 18 lat i 28 dni okresów uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący dodatkowo do skargi dołączył dokumenty w postaci świadectwa pracy z dnia 25 sierpnia 2018 r. potwierdzającego zatrudnienie w Spółdzielni Produkcji Rolnej w P. oraz zaświadczenia Spółdzielni Kółek Rolniczych w K. Pojawienie się nowych dowodów w sprawie może stanowić podstawę do wznowienia postępowania dotyczącego zasiłku dla bezrobotnych i winny one być ocenione w toku instancji.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. 2 wyroku.

W ponownym postępowaniu organy będą związane przedstawioną wyżej wykładnią dokonaną przez Sąd. Zbadają również dokumenty załączone przez skarżącego do skargi wydając stosowną do wyników postępowania decyzję.