Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1436/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 145, art. 185, art. 203 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 140aa, art. 64 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 41 ust. 1, art. 2 pkt 35, art. 61 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2251/14 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od [A.] Spółki z o.o. z siedzibą w B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2251/14 po rozpoznaniu sprawy B. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] maja 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przewóz towarów niebezpiecznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w kategorii IV, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz B. Sp. z o.o. 440 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy:

W dniu 13 stycznia 2014 r. na punkcie kontrolnym [..] – B, droga krajowa nr [..] – 474 km – gm. [..] o dopuszczalnych naciskach pojedynczej osi napędowej do 10t, zatrzymano do kontroli pojazd członowy, składający się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr. rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki B. o nr. rej. [...], kierowany przez M.I.. W dniu kontroli stwierdzono, że przewożony był ładunek niebezpieczny – związek kadmu [...] w opakowaniach big bag z B. do B. W wyniku kontroli ustalono, po odjęciu możliwych błędów ważenia, że wartość nacisku na pojedynczą oś pojazdu wyniosła 10,31 tony, a zatem przekroczona została dopuszczalna wartość nacisku o 0,31 tony. Kierujący pojazdem nie okazał do kontroli zezwolenia kategorii IV. Z kontroli sporządzono protokół, który kierujący podpisał nie zgłaszając uwag do ważenia oraz dokumentację fotograficzną przewożonego towaru, z której wynika, że był on przewożony w workach, także porozrywanych i nieszczelnych.

W dniu 13 stycznia 2014 r. przesłuchano w charakterze świadka kierującego pojazdem M.I., który zeznał do protokołu, że uczestniczył w załadunku towaru w [...]. Załadunku dokonano w opakowaniach tzw. big bag o pojemności do 1000 kg. Do wykonania przewozu otrzymał jedynie te dokumenty, które okazał podczas kontroli drogowej tj. dokument przewozowy nr 1/2014 oraz dokument wagowy. Jak ustalono w trakcie kontroli okazany przez kierowcę dokument przewozowy określał ilość załadowanego towaru – 23 240 kg – UN 2570 Odpad związku kadmu (gąbka kadmowa), 6.1 III, ze wskazaniem: "...".

W piśmie z dnia 28 stycznia 2014 r. strona złożyła wyjaśnienia, a także wniosła o przesłuchanie w charakterze świadka M.I. na okoliczność przebiegu transportu. Podała, że otrzymała zlecenie na transport odpadów luzem, co potwierdza zlecenie i list przewozowy. W zleceniu wskazano wprost na przewóz określonej masy towaru, a nie sztuk odpadu w opakowaniach. Worki nie zapewniały dostatecznej ochrony towaru, nie mogły więc być uznane za opakowanie w rozumieniu przepisów ADR. Przesyłka była przewożona w szczelnej naczepie typu wanna samowyładowcza, przykryta opończą. Dokument przewozowy opatrzono zapisem zgodnym z pkt 5.4.1.1.6.2.2 ADR – w przypadku próżnych nieoczyszczonych jednostek ładunku innych niż w opakowaniach i pojazd został oznaczony zgodnie z pkt 5.3.2.1.6 ADR z przodu i z tyłu dwiema prostokątnymi tablicami barwy pomarańczowej o nr zagrożenia [...], zgodnie z pkt 5.3.1.2.4 ADR dla jednostek transportowych przewożących nieopakowane materiały stałe. Wyładunek towaru następował metodą samowyładowczą, w czasie którego worki ulegały uszkodzeniu, co świadczy, że nie były to opakowania spełniające funkcje ochronne wobec zawartości w rozumieniu ADR. Zatem jeżeli worki nie spełniały warunków opakowania wymaganych przez ADR, należało uznać, że towar był przewożony bez opakowań, czyli luzem.

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2014 r. organ odmówił uwzględniania żądania zawartego w powyższym piśmie.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] lutego 2014 r. decyzję nakładającą na że B. Sp. z o.o. z siedzibą we W. karę pieniężną w kwocie łącznej 5.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV.

Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), decyzją z dnia [..] maja 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 64 ust. 1, 2 art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm. dalej: p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm. dalej: u.d.p.), utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

W ocenie GITD nie sposób uznać przewozu ładunku podzielnego – odpadu w workach – za materiał sypki, "który przewożony luzem wykazuje zdolność do przesypywania się, zaś poszczególne jego cząsteczki nie są ze sobą powiązane w sposób trwały". Ze względu na sposób przewozu ww. materiału w workach stracił on charakter sypkości. Organ wskazał, że z punktu widzenia odpowiedzialności wynikającej z przepisów p.r.d., przepisy umowy ADR nie mają znaczenia.

GITD wskazał, że w toku postępowania, spółka nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zauważył, że pomiędzy zachowaniem skarżącej, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy. Nie dopatrzył się również przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania administracyjnego wynikających z art. 140 aa ust. 4 p.r.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. Sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosła o uchylenie obu decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r. uchylając zaskarżoną decyzje stwierdził, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący i niewątpliwy wszystkich istotnych okoliczności faktycznoprawnych sprawy.

Zdaniem Sądu I instancji organ przede wszystkim nie wskazał dlaczego zastosowana przez skarżącą forma przewozu odpadu towaru niebezpiecznego - gąbki kadmowej w workach nie może być zakwalifikowana jako przewóz towaru niebezpiecznego luzem. Powołując się wyłącznie na pojęcie ładunku sypkiego niezdefiniowane przepisami umowy ADR organ administracji wyprowadził wniosek odmienny od stanowiska skarżącej, bez odniesienia się do wskazywanych w odwołaniu regulacji tej umowy. W szczególności organ pominął (a w każdym bądź razie nie dał temu wyrazu w argumentacji wyczerpującej uzasadnienie zaskarżonej decyzji) zawarte w umowie ADR definicje pojęć: "sztuka przesyłki", "opakowanie" czy "worek" (por. przepisy Tomu I umowy ADR, Załącznik A Część 1 Dział 1.2 – Definicje i jednostki miar, w tym przepis 1.2.1 – Definicje), jak również uregulowania przepisów dotyczących przewozu w sztukach przesyłki i przewozu luzem (por. przepisy Tomu II umowy ADR, Załącznik A \c.d.\ Część 7 Dział 7.2 – Przepisy dotyczące przewozu w sztukach przesyłki i Dział 7.3 – Przepisy dotyczące przewozu luzem, w tym przepisy V V9 i V V11 7.3.3 tego działu).

W ocenie WSA organ nie odniósł się również do stanowiska skarżącej, że wykorzystane przez nią (ze względów technologicznych) do przewozu towaru niebezpiecznego worki (o bardzo dużej pojemności – 1000 kg) były nieszczelne, niezawiązane i porozrywane, arbitralnie przyjmując - bez przeprowadzania jakichkolwiek rozważań lub analiz, uwzględniających wymienione uregulowania umowy ADR, iż towar przewożony w taki sposób nie jest przewożony luzem.

Sąd I instancji wskazał przy tym, że umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) jest źródłem prawa, wobec tego przedsiębiorcy uczestniczący w przewozie towarów niebezpiecznych mają obowiązek przestrzegania przepisów tej umowy, a naruszenie jej postanowień jest sankcjonowane karami pieniężnymi, których wysokość określają przepisy prawa krajowego.

Jak zaznaczył Sąd, stosownie do treści przepisu VV11 7.3.3 umowy ADR dozwolony jest przewóz luzem w specjalnie wyposażonych pojazdach i kontenerach w taki sposób, aby nie stwarzało to zagrożenia dla ludzi, zwierząt i środowiska, np. przez załadunek odpadów w worki lub przez zamknięcia hermetyczne. Skarżąca spółka wskazała na ten przepis w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Według skarżącej wynika z niego, że worki, potocznie traktowane jako opakowanie, nie są za takie uznane w umowie ADR, a przewóz ładunku w workach nie wyłącza traktowania przewozu jako przewozu luzem. Skarżąca powołała się też na przepis VV9 7.3.3 umowy ADR, w świetle którego dozwolony jest przewóz luzem ładunku całkowitego w pojazdach krytych opończą, w kontenerach zamkniętych lub w dużych kontenerach krytych opończą i mających pełne ściany. Według skarżącej, zgodnie z tym przepisem, przewożony przez nią towar "może być przewożony luzem w kontenerach krytych opończą" i w stanie faktycznym sprawy taka też forma przewozu została zastosowana.

WSA zauważył również, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do tej argumentacji; tym samym nie wiadomo dlaczego odmówił zastosowania w sprawie wymienionych przepisów oraz nie wyjaśnił podjętego rozstrzygnięcia w kontekście zdefiniowanych w umowie ADR, wzmiankowanych już wyżej, pojęć "sztuka przesyłki", "opakowanie" czy "worek". Sąd przywołał sformułowane w umowie ADR definicje sztuki przesyłki i różnego rodzaju opakowań.

W konkluzji Sąd I instancji wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien wyjaśnić kryterium "przewozu towaru niebezpiecznego luzem" w świetle przepisów umowy ADR i na tej podstawie ustalić, czy zastosowany przez skarżącą sposób przewozu odpadu gąbki kadmowej spełniał to kryterium czy nie, w tym także ustalić w sposób jednoznaczny, czy ten rodzaj towaru w ogóle może podlegać takiemu przewozowi czy tylko przewozowi w opakowaniach.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 k.p.a. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ nie zwrócił uwagi na fakt szczegółowych uregulowań problematyki przewozu towarów luzem i w opakowaniach/ sztukach przesyłki w umowie ADR oraz definicji przedmiotowych pojęć w tejże umowie, czemu w konsekwencji organ nie dał wyrazu w uzasadnieniu decyzji, podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy jasno wskazywał, iż przedmiotem przewozu był ładunek podzielny w postaci gąbki kadmowej w workach (tzw. "Big bag"), który to ładunek nie stanowił ładunku sypkiego, ani drewna, co także wbrew zastrzeżeniom Sądu I instancji wyjaśniono w uchylonej decyzji (Vide: strona 5, akapit 5 i kolejne uzasadnienia uchylonej decyzji organu odwoławczego), a co dodatkowo potwierdza podpisany bez zastrzeżeń przez kontrolowanego kierowcę protokół z kontroli, protokół przesłuchania kontrolowanego kierowcy oraz dokumentacja fotograficzna przewożonego ładunku (Vide: karta 12, karta 7 do karty 4 akt sprawy) i wobec stwierdzenia naruszenia w postaci przekroczenia nacisku na pojedynczej osi napędowej organ zobligowany był do nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w oparciu o dyspozycję art. 2 pkt 35a, art. 61 ust. 1 i ust. 2, art. 64 ust. 1 i ust. 2 i art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. w zw. z art. 41 ust. 1 u.d.p.;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 2 pkt 35 a, art. 61 ust. 1 i ust. 2, art. 64 ust. 1 i ust. 2 i art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. w zw. z art. 41 ust. 1 u.d.p. polegające na ich niewłaściwej interpretacji i odmownie zastosowania w sprawie, a z których to przepisów jednoznacznie wynika, że zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej za naruszenie w postaci przewożenia ładunku podzielnego w postaci gąbki kadmowej w workach (tzw. "Big bag"), który to ładunek nie stanowił ładunku sypkiego, ani drewna - bez wymaganego zezwolenia (w niniejszym przypadku zezwolenia kategorii IV), co także wbrew zastrzeżeniom Sądu I instancji wyjaśniono w uchylonej decyzji (Vide: strona 5, akapit 5 i kolejne uzasadnienia uchylonej decyzji organu odwoławczego).

Naczelny Sąd Administracyjny zwazył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2016 r., poz.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ podniesione w niej zarzuty są uzasadnione.

Z niezakwestionowanego stanu faktycznego sprawy wynika, że dnia 13 stycznia 2014 r. podczas kontroli przeprowadzonej w punkcie kontrolnym KL1- B. na drodze krajowej o dopuszczalnych naciskach pojedynczej osi napędowej do 10 t, stwierdzono, że należącym do skarżącej spółki pojazdem członowym, składającym się z ciągnika siodłowego marki [...] oraz naczepy ciężarowej marki [...] przewożony był ładunek niebezpieczny – związek kadmu [...] w opakowaniach big bag oraz, że wartość nacisku na pojedynczą oś pojazdu wyniosła 10,31 tony, a zatem przekroczona została dopuszczalna wartość nacisku o 0,31 tony. Kierujący pojazdem nie okazał do kontroli zezwolenia kategorii IV. Worki big bag były częściowo niezawiązane i porozrywane. Okoliczności te potwierdza protokół kontroli oraz wykonane zdjęcia.

W takim stanie faktycznym na stronę skarżącą B. sp. z o.o. na podstawie art. 64 oraz 140 aa ust.1 – 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym została nałożona kara pieniężna w wysokości 5 000 zł za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1. Zaskarżoną decyzją GITD utrzymał tę decyzję w mocy.

Z tak ustalonego stanu faktycznego sprawy oraz treści decyzji organów obu instancji wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotem kontroli przeprowadzonej na drodze, a następnie podstawą nałożenia kary było naruszenie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o drogach publicznych.

Przypomnieć należy, że w myśl art. 41 ust. 1 u.d.p. po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Ust. 2 zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw transportu do ustalenia wykazów dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t i dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t ze względu na potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Z kolei z art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 p.r.d. wynika że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu i umieszcza się go w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę.

W art. 64 ust. 1 p.r.d. określone są warunki, po spełnieniu których pojazd nienormatywny może poruszać się po drogach publicznych, a jednym z nich jest uzyskanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ.

Prawo o ruchu drogowym zawiera definicję pojazdu nienormatywnego, jest nim pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy (art. 2 pkt 35a p.r.d.)

Art. 140aa p.r.d. stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Kolejne jednostki redakcyjne tego artykułu (ust.4 i 5) określają sytuacje, w których nie wszczyna się postępowania w przedmiocie nałożenia kary, a wszczęte postepowanie umarza się.

Wobec powyższego nie może budzić wątpliwości, że w sprawie administracyjnej, której przedmiotem było nałożenie kary pieniężnej za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, a więc kary za naruszenie, w sposób opisany w stanie faktycznym, przepisów ustawy Prawo ruchu drogowym i ustawy o drogach publicznych, zastosowanie mają przywołane wyżej przepisy obu ustaw. Dlatego uzasadniony jest zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 2 pkt 35 a, art. 61 ust. 1 i ust. 2, art. 64 ust. 1 i ust. 2 i art. w zw. z art. 41 ust. 1 u.d.p. poprzez ich niezastosowanie przez Sąd I instancji. Przedwczesne jest wypowiedzenie się co do zasadności niezastosowania art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. określającego wysokość kary za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III – VI.

Rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji dokona kontroli zaskarżonej decyzji mając na uwadze, że przedmiotem postępowania administracyjnego było nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, a nie nałożenie kary na podstawie ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (t.jed. Dz.U. z 2011 r., poz.1367ze zm.) za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu towarów niebezpiecznych. Dlatego dla oceny zasadności nałożenia kary istotna jest ocena spełnienia przesłanek określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym, a nie zasad przewozów towarów niebezpiecznych wynikających z Umowy europejskiej dotyczącej przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) i z ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że okoliczność, iż przedmiotem przewozu jest ładunek niebezpieczny w sposób oczywisty nie wyłącza stosowania przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i ustawy o drogach publicznych. Zaznacza również, że stosownie do art. 5 umowy ADR "Przewozy, do których zastosowanie ma niniejsza Umowa, podlegają krajowym lub międzynarodowym przepisom dotyczącym w ogóle ruchu drogowego, międzynarodowego przewozu drogowego i handlu międzynarodowego."

Uzasadniony jest też zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w związku z art.107 k.p.a.

Organ II instancji, poza przedstawieniem stanu faktycznego oraz przepisów, które były podstawą nałożenia kary stwierdził, że z punktu widzenia odpowiedzialności wynikającej z ustawy Prawo o ruchu drogowym bez znaczenia pozostają zapisy dotyczące umowy ADR, które wymagają dokonywania przewozów luzem lub w sztukach przesyłki. Stwierdzenie to jest enigmatyczne, oddaje jednak istotę sprawy. Postępowanie dotyczyło bowiem nałożenia kary za naruszenie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, a nie nałożenia kary za przewóz ładunku niebezpiecznego niezgodnie z zasadami określonymi w umowie ADR. Jako nieuzasadnione należało więc ocenić stanowisko Sądu I instancji, iż niepełność i lakoniczność uzasadnienia decyzji organu II instancji uniemożliwia sądowoadministracyjną kontrolę zaskarżonej decyzji.

Nieuprawnione jest także stwierdzenie przez WSA, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. Organ odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do tych zarzutów odwołania, które dotyczą rozpoznawanej sprawy i mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie, nie ma natomiast obowiązku odnoszenia się do zarzutów niezwiązanych ze sprawą, a za takie należy uznać zarzuty i stanowisko strony dotyczące zasad przewożenia towarów niebezpiecznych i okoliczności czy zasady te zostały spełnione przy przewożeniu przedmiotowego ładunku.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania NSA orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.