Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 136/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Michaldo / spr./ Sędziowie WSA Renata Czeluśniak Kazimierz Bandarzewski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] – G. M. sprawy ze skargi F. K. na bezczynność "T" S. A. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje "T" S. A. w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku F. K. z dnia 8 marca 2013 r. II. stwierdza, że bezczynność "T" S. A. w K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza "T" S. A. w K. grzywnę w wysokości 300 /trzysta/ złotych; IV. zasądza od "T" S. A. w K. na rzecz skarżącego F. K. kwotę 357 / trzysta pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 kwietnia 2014 r. F. K. wniósł skargę na bezczynność "T" S.A. z siedzibą w K. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na jego wniosek z dnia 8 marca 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. dalej w skrócie u.d.i.p.) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy.

Uzasadniając wniesioną skargę, skarżący wskazał na obowiązek stosowania przez Spółkę, zajmującą się dystrybucją energii elektrycznej, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Skarżący podniósł, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe i miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego. Sformułowanie to oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Skarżący podkreślił, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W świetle powyższych rozważań, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji.

W dalszej kolejności skarżący odniósł się do kwestii dopuszczalności przedmiotowej skargi w świetle art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) wskazując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (skarżący wskazał tu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05) bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

Skarżący podkreślił, że w wezwaniu z dnia 8 marca 2013 r. wystąpił do "T’ S.A. z siedzibą w K. m.in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych znajdujących się na jego nieruchomości. Zaznaczył m.in., że do dnia sporządzenia niniejszej skargi skarżący nie otrzymał jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, ani też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę "T" S.A. z siedzibą w K. wniósł o umorzenie postępowania z racji wyeliminowania stanu bezczynności, poprzez udostępnienie informacji publicznej oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz "T" S.A. kosztów postępowania.

Spółka wskazała, że nie pozostaje w bezczynności bowiem pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. została udostępniona odszukana informacja publiczna w postaci wykazu właścicieli gruntów, mapy dotyczącej inwestycji, decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 9 lutego 1998 r., decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 2 sierpnia 1997 r., uzgodnienia z dnia 31 grudnia 1997 r. Jednocześnie skarżący został poinformowany tym samym pismem, że Spółka nie posiada innych dokumentów dotyczących inwestycji, które w ocenie Spółki stanowiłyby informacje publiczne.

Nadto Spółka podniosła m.in., że uznanie Spółki za zobowiązaną do udostępnienia informacji publicznej z uwagi na wykonywanie przez nią zadań publicznych polegających na zapewnianiu dostępu do zasobów energetycznych nie przesądza o publicznym statusie majątku Spółki (a jedynie o publicznym statusie świadczonych przez nią usług). Zatem o ile dokumenty wydawane przez władze publiczne, a dotyczące działalności Spółki (tj. różnego rodzaju akty administracyjne) można uznać za informacje publiczne, o tyle wewnętrzne dokumenty techniczne dotyczące budowy i eksploatacji majątku prywatnego Spółki i jej inwestorów nie są dokumentami dotyczącymi majątku publicznego w rozumieniu art. 6 lit. d u.d.i.p. jako majątek Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych i tym samym nie stanowią informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność.

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność.

Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545; wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżący wnioskiem z dnia 8 marca 2013 r. zatytułowanym "Wezwanie do zawarcia umowy, Wezwanie przedsądowe do zapłaty wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej" zwrócił się do "T" S.A. w K. o udostępnienie wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń przesyłowych usytuowanych na działce nr [...] w miejscowości Z., w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami.

W odpowiedzi udzielonej skarżącemu pismem z dnia 9 kwietnia 2013 r. "T" S.A. poinformował go, że posadowione na przedmiotowej działce urządzenia stanowią fragment linii napowietrznej SN 15 kV "[...]" oddanej do eksploatacji w 1975 r. oraz linii napowietrznej nn wybudowanej w 1998 r. na podstawie obowiązujących wówczas przepisów i za zgodą właściciela.

Spółka poinformowała nadto, że warunkiem udostępnienia kompletnej dokumentacji jest jej posiadanie, a zatem skarżący powinien zwrócić się w tej sprawie do właściwych archiwów.

Pismem z dnia 15 lipca 2013 r. skarżący ponownie wezwał "T" S.A. do udostępnienia w terminie 14 dni żądanych informacji poprzez przesłanie kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy urządzeń infrastruktury przesyłowej znajdującej się na jego działce. Jednocześnie skarżący zobowiązał się pokryć koszt wykonania przedmiotowych kserokopii.

W odpowiedzi na powyższe "T" S.A. w piśmie z dnia 29 lipca 2013 r. zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie, jakie dokumenty są przedmiotem wniosku. W ocenie Spółki obecna jego treść sformułowana jest w sposób zbyt ogólny, co uniemożliwia Spółce zajęcie stanowiska w przedmiocie ewentualnego udostępnienia informacji publicznej. Do chwili dokładnego wskazania przedmiotowych dokumentów (ze wskazaniem nazwy organu, który wydał dany dokument oraz daty jego wydania, ewentualnie wskazania poprzedników prawnych wnioskodawców, będących właścicielami nieruchomości w chwili budowy urządzeń elektroenergetycznych) nie jest możliwym stwierdzenie, czy Spółka posiada jakiekolwiek dokumenty, do których odnosi się wniosek. Z tych względów nie jest możliwe na obecnym etapie postępowania zajęcie przez Spółkę stanowiska odnośnie udostępnienia informacji publicznej.

W nawiązaniu do powyższego pisma, F. K. pismem z dnia 3 września 2013 r. ponownie wezwał Spółkę do udostępnienia w terminie 14 dni wszystkich posiadanych informacji publicznych dotyczących urządzeń elektroenergetycznych posadowionych na jego nieruchomości, poprzez przesłanie dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, przebudowy, remontu i eksploatacji tych urządzeń na działce skarżącego oraz innych dokumentów techniczno-prawnych.

W odpowiedzi Spółka pismem z dnia 24 września 2013 r. ponownie poinformowała F. K., że do czasu dokładnego wskazania przedmiotowych dokumentów (ze wskazaniem nazwy organu, który wydał dany dokument, oraz daty jego wydania), nie jest możliwym stwierdzenie, czy Spółka posiada jakiekolwiek dokumenty, do których odnosi się wniosek.

Kolejnym pismem nadesłanym przez Spółkę było pismo z dnia 28 kwietnia 2014 r., w którym Spółka poinformowała, że przesyła w załączeniu odszukane w zasobach Spółki informacje publicznej w postaci wykazu właścicieli gruntów, mapy dotyczącej inwestycji, decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 9 lutego 1998 r., decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 2 sierpnia 1997 r., uzgodnienie z dnia 31 grudnia 1997 r. Jednocześnie w piśmie tym Spółka oznajmiła, że innych dokumentów związanych z posadowieniem infrastruktury elektroenergetycznej na działce skarżącego nie posiada. Do pisma tego Spółka dołączyła ww. dokumenty.

W piśmie datowanym na 6 czerwca 2014 r. skarżący podniósł, że Spółka udostępniła dokumenty dotyczące infrastruktury elektroenergetycznej znajdującej się na jego działce, jednakże dopiero po wniesieniu skargi. Okoliczność, że Spółka nie mogła odnaleźć w posiadanej przez siebie dokumentacji żądanych dokumentów, nie może, w ocenie skarżącego, stanowić usprawiedliwienia dla niedotrzymywania terminów przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Przystępując do rozpoznania przedmiotowej sprawy wskazać należy, że kwestia, czy żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych - była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i została przesądzona w wyroku tego Sądu dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Nadto znajduje także potwierdzenie w licznym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 642/13).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010).

Z uwagi na powyższe uznać należy, iż przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu powyżej przedstawionym, gdyż zarówno dystrybucja energii elektrycznej jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi, o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność, nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych.

Tym samym uznać należy, że "T" S.A. z siedzibą w K. jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 ustawy. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, którymi w szczególności są akty administracyjne oraz inne rozstrzygnięcia (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Ponadto zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2).

Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt l OSK 638/11).

Nie ulega wątpliwości, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy infrastruktury elektroenergetycznej są dokumentami, w posiadaniu których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Go 595/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011).

Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że "T" S. A. w K. jako podmiot wykonujący zadania publiczne, zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 8 marca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianej prawem formie. Powyższe oznacza albo udzielenie informacji publicznej i udostępnienie kserokopii dokumentacji dotyczącej urządzeń usytuowanych na działce skarżącego albo wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji, bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu Spółki – udzielenie wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma. Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie, w sytuacji kiedy podmiot, do którego skierowano żądanie udzielenia informacji publicznej, informacji tej nie posiada, zobowiązany jest jedynie powiadomić pisemnie wnioskodawcę o tym fakcie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02, z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1644/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., II SAB/Wa 103/12).

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy za pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. "T" S.A. przesłała skarżącemu kserokopie odnalezionych dokumentów tj. wykaz właścicieli gruntów, mapy dotyczące inwestycji, decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 9 lutego 1998 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, uzgodnienie Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia 31 grudnia 1997 r. Nadto w ww. piśmie Spółka stwierdziła, że nie posiada innych dokumentów urzędowych związanych z posadowieniem infrastruktury elektroenergetycznej na działce skarżącego.

Wskazać należy, że we wniosku z dnia 8 marca 2013 r. skarżący zwrócił się o "udostępnienie wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy (...)" urządzeń elektroenergetycznych usytuowanych na jego działce. Skarżący zwrócił się zatem o udostępnienie wszelkich posiadanych dokumentów (związanych z infrastrukturą elektroenergetyczną znajdującą się na jego działce), a nie jedynie dokumentów urzędowych. Nadto skarżący wskazał w swoim wniosku, że chodzi o dokumenty związane z budową, posadowieniem i przebudową urządzeń elektroenergetycznych. We wskazanym piśmie z dnia 28 kwietnia 2014 r. Spółka odniosła się jedynie do dokumentów związanych z posadowieniem infrastruktury na działce skarżącego. O ile posadowienie i budowa mogą być uznane za określenia tożsame, o tyle tezy tej nie można zastosować do pojęcia przebudowy istniejącej sieci energetycznej, które w tym przypadku związane może być także z ewentualną jej modernizacją.

Podkreślić w tym miejscu należy, że to treść wniosku skarżącego wyznaczyła przedmiot niniejszego postępowania. Zadaniem Spółki było zatem odniesienie się do pełnego zakresu wniosku. Oznacza to, że "T" S. A. w K.winien był zająć stanowisko także odnośnie dokumentacji związanej z ewentualną przebudową (a nie jedynie posadowieniem) urządzeń elektroenergetycznych.

Odnosząc się w tym miejscu do stanowiska Spółki, że treść wniosku skarżącego została sformułowana zbyt ogólnie, aby "T" S.A. mógł stwierdzić, czy dysponuje żądaną informacją, stwierdzić należy, iż z wniosku skarżącego z dnia 8 marca 2013 r. jednoznacznie wynikał rodzaj dokumentów o udostępnienie których wystąpił, jak również wskazany został numer działki ewidencyjnej (stanowiącej własność skarżącego) na której urządzenia przesyłowe zostały zrealizowane. W ocenie Sądu, skarżący w wystarczający sposób określił zatem rodzaj i zakres interesującej go dokumentacji.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniosek skarżącego dotyczący udostepnienia informacji publicznej do chwili obecnej nie został rozpoznany w całości.

Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art.13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przepis art.13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi zaś, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W realiach niniejszej sprawy wniosek F. K. z dnia 8 marca 2013 r. został częściowo zrealizowany przez Spółkę dopiero pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. Spółka "T" S.A. w K. niewątpliwie rażąco przekroczyła tym samym terminy udostępnienia informacji o jakich mowa w ww. art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. W tym miejscu należy podkreślić, iż dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 451/12; wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 130/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21.01.2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 185/12).

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności należy stwierdzić, że "T" S.A. w K. pozostaje nadal w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 8 marca 2013 r., albowiem wniosku tego nie rozpoznał w pełnym zakresie. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt I wyroku zobowiązał Spółkę do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku F. K. z dnia 8 marca 2013 r.

Stwierdzając w pkt II wyroku, że bezczynność w rozpoznawanej sprawie miała charakter rażącego naruszenia prawa, Sąd miał na uwadze przede wszystkim fakt jedynie częściowego rozpoznania tego wniosku, a nadto okoliczność, iż Spółka udostępniła skarżącemu informację publiczną odnoszącą się do części żądanych przez niego informacji dopiero po upływie ponad roku od momentu złożenia wniosku.

Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. z urzędu nałożył na Spółkę "T" S.A. z siedzibą w K. grzywnę w wysokości 300 złotych o czym orzekł w pkt III wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt IV wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzając od "T" S.A. w K. na rzecz skarżącego kwotę 357 zł, Sąd wliczył w nią koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł, kwotę uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz opłatę skarbową za pełnomocnictwo procesowe w łącznej wysokości 17 zł.