Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1480/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Katarzyna Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] cofającą P. S. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6, czyli do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Podstawę faktyczną stanowiło uzyskanie przez organy Policji informacji o uznaniu P. S. na mocy wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] listopada 2002 r. sygn. akt [...] za winnego popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk, przy czym Sąd Okręgowy [...] po rozpoznaniu wniesionej od powyższego wyroku apelacji, wyrokiem z dnia [...] marca 2003 r. utrzymał go w mocy. Sąd uznał, iż P. S. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, prowadząc Zakład Produkcyjno-Handlowy [...] pobrał z firmy "A" [...] towar na 17 faktur VAT o łącznej wartości 147 053, 97 zł nie mając możliwości ani zamiaru zapłaty za pobrany towar, działając na szkodę firmy "A".

Organ Policji wskazał w uzasadnieniu, że sam fakt skazania P. S. za powyższe przestępstwo w pełni pozwala na zakwalifikowanie go do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, zgodnie bowiem z dyspozycją tego przepisu organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W odwołaniu skarżący zarzucił organowi błędną interpretację przepisu art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że istnieje obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego tylko dlatego, że został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 286 § 1 kk. W jego ocenie, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu decyzji, sam fakt popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu nie wystarcza do uznania, iż zachodzą przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W sytuacji bowiem, w której ustawa o broni i amunicji stanowi o istnieniu uzasadnionej obawy niewłaściwego użycia broni, organy policji nie mogą stosować prostego przełożenia, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Skarżący podniósł natomiast, iż wyniki postępowania dowodowego, tj. bardzo dobre opinie wystawione przez koło łowieckie oraz Komendę Powiatową Policji, brak nałogów oraz okoliczności towarzyszące popełnieniu czynu karalnego nie dają żadnych podstaw do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa, że użyje on broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący zwrócił zarazem uwagę na niekonsekwencję organu, w sytuacji w której organ zwracał się o przedłożenie opinii o nim po czym, pomimo ich uzyskania uznał, że nie mają one żadnego znaczenia.

Podnosił ponadto okoliczności popełnienia czynu karalnego związane z utratą płynności finansowej i niemożności wywiązania się z zobowiązań wobec kontrahenta zaznaczając, iż został skazany na najniższy wymiar kary i wywiązuje wobec poszkodowanego z nałożonego obowiązku naprawiania szkody. Tym samym, upływ ponad czterech lat oraz wykazywana przez niego nienaganna postawa dają podstawę do przyjęcia, że nie ma żadnej obawy, że użyje broni niewłaściwie.

Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Główny Policji utrzymał decyzję w mocy. Wywodził, że prawo do posiadania broni jest prawem szczególnym, wyróżniającym osobę je posiadającą z ogółu społeczeństwa a dostęp do niego podlega ścisłej reglamentacji. W konsekwencji, jeżeli posiadacz broni dopuści się naruszeń prawa tego rodzaju, jak skarżący, to jego interes jako strony postępowania, polegający na posiadaniu szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń winien ustąpić na rzecz ochrony interesu publicznego, przejawiającego się w tym, by osoby nie przestrzegające porządku prawnego, a tym samym stwarzające obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń posiadać nie mogły. Z dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika natomiast, iż organy Policji cofają pozwolenie na broń jeżeli istnieją uzasadnione obawy użycia przez stronę broni w sposób określony w tym przepisie, przy czym w szczególności obawa ta zachodzi w przypadku skazania osoby dysponującej pozwoleniem na broń za przestępstwo przeciwko mieniu. W sytuacji więc, w której skarżący popełnił przestępstwo z art. 286 § 1 kk, to utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni, w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sam ustawodawca, stoi na stanowisku, iż osobom posiadającym pozwolenie na broń, które popełniają przestępstwa tego rodzaju, jak skarżący, tj. przeciwko mieniu, prawo to winno być cofnięte na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Tym samym podnoszone przez skarżącego w odwołaniu argumenty, dotyczące błędnego zastosowania w decyzji I – instancji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie wpływały na zmianę stanowiska organu odwoławczego ze względu na rodzaj i okoliczności popełnionego przestępstwa. Zaznaczył, że wyrok sądu zapadły wobec strony znajduje się w obrocie prawnym, a termin do zatarcia skazania nie minął.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. S. zarzucił obu decyzjom błędne przyjęcie, że jego przypadek wyczerpuje znamiona przepisu art. 18 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i w konsekwencji uznanie, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Podniósł, iż organy wydające zaskarżone decyzje nie wykazały w żaden sposób, że istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego, bowiem sam fakt skazania za przestępstwo z art.286 § 1 kk nie stanowi o takiej obawie. Skarżący podkreślił, iż zapis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy nie upoważnia organu do stosowania prostego przełożenia, że każda osoba skazana za przestępstwo przeciwko mieniu winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Powtórzył zawartą w odwołaniu argumentację odnośnie okoliczności czynu, za który został skazany.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Za nieuzasadniony uznał organ podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji wskazał, że zebrany materiał dowodowy potwierdził, iż prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego skarżący został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu, a zatem, że należy on do osób, co do których istnieje domniemanie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tej sytuacji, ustawodawca nadał dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 charakter obligatoryjny, bezwzględnie związując organy co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów prawa procesowego, organ podkreślił, iż nie znajduje on potwierdzenia w materiale dowodowym. Organy Policji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a uzasadnienia ich decyzji zawierają wszelkie niezbędne elementy wskazane w art. 107 § 3 kpa. Nietrafny jest również, w ocenie organu, zarzut pominięcia opinii o skarżącym, bowiem organy Policji odniosły się do nich, uznały jednak, iż nie mogą one mieć wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga wniesiona przez Pana P. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, została wydana z naruszeniem prawa.

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.).

Art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnieje obawa użycia przez nie broni w sposób sprzeczny z prawem. Zatem wobec osób skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi ustalić sam fakt skazania lub prowadzenia postępowania karnego, gdyż już zaistnienie powyższych okoliczności stanowi przesłankę uzasadniającą obawę użycia przez ww. osoby broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż skarżący został uznany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] listopada 2002 r. sygn. akt [...] utrzymanym następnie w mocy przez Sąd Okręgowy [...] za winnego popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk. Dyspozycja tego przepisu obejmuje doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Przestępstwo, za które został skazany skarżący, ujęte zostało w systematyce kodeksu karnego w Rozdziale XXXV obejmującym przestępstwa przeciwko mieniu. Tym samym fakt ten przesądza, iż skarżący należy do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wprost wymienia bowiem osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu jako osoby co do których istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. W świetle powyższych rozważań nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, iż zapis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy nie upoważnia organu do konstatacji, że skazanie za przestępstwo przeciwko mieniu przesądza o zasadności cofnięcia pozwolenia na broń.

Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej co do pominięcia przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń części materiału dowodowego, w tym opinii wystawionych przez koło łowieckie oraz Komendę Powiatową Policji, czy też nieuwzględnienia okoliczności związanych ze skazaniem wynikających z utraty płynności finansowej. Skoro bowiem organ prawidłowo ustalił, że skarżący był osobą skazaną za czyn typizowany w art. 286 § 1 kk, a był w tym zakresie związany prawomocnym wyrokiem sądu karnego, to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. W konsekwencji pozostałe okoliczności sprawy wynikające z zebranego materiału dowodnego nie mogły zniwelować istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako osoby skazanej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu było wystarczającym argumentem - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – do utrzymania decyzji cofającej pozwolenie na broń.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.