Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2767/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócono  wpis

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.H. i B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012r. postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić K. H. i B. H. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 sierpnia 2012 r. M.K. działając jako pełnomocnik K.H. i B. H. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]lipca 2012 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2012 r.

Zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiednio z 19 i 25 września 2012 r. pełnomocnik Skarżących pismami z dnia 28 września 2012 r. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni, przez złożenie, oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Zarządzenia zawierały pouczenie, że nieuiszczenie wpisu we wskazanym terminie jak i nieuzupełnienie braków formalnych skargi we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania wynika, że zostało ono skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżących w dniu 3 października 2012 r.

W dniu 8 października 2012 r. w rejestrze dochodów budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został zaksięgowany wpis, do którego uiszczenia wzywano.

Natomiast w dniu 9 października 2012 r. do Sądu wpłynęło pełnomocnictwo dla M. K. udzielone przez K. H. i B. H. do ich reprezentowania m.in. przed wszystkimi organami administracyjnymi, instytucjami, urzędami, bankami, spółdzielniami mieszkaniowymi oraz osobami fizycznymi i prawnymi. Ponadto powyższe pełnomocnictwo upoważniało do reprezentowania K. K. przed sądami, stosownie do treści art. 87 kodeksu postępowania cywilnego (podkreśl. Sądu).

Przy piśmie z dnia 30 listopada 2012 r. pełnomocnik stwierdził, że ww. pełnomocnictwo upoważnia go do reprezentowania jego córki – K. H. przed sądami, jednakże od B. H. takiego pełnomocnictwa nie posiada. Wskazał, że B. H. nie ma obywatelstwa polskiego i nie jest w stanie tej kwestii wyjaśnić w przeciągu tygodnia. Dlatego też wnosi o wydłużenie terminu załatwienia sprawy do około jednego miesiąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270) – dalej "p.p.s.a.", strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.

Z powyższych przepisów wynika, że reprezentant strony może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym.

W odpowiedzi na wezwanie sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżących przed sądami administracyjnymi, pełnomocnik nadesłał pełnomocnictwo, które swoim zakresem obejmowało uprawnienie do reprezentowania Skarżących i składania w ich imieniu wszelkich oświadczeń w zakresie:

- nabycia w ich imieniu w Polsce lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość;

- złożenia przez pełnomocnika oświadczenia o poddaniu się egzekucji w zakresie zapłaty ceny ;

- zarządu i administracji całym majątkiem znajdującym się w Polsce, w tym zawierania, rozwiązywania i zmian umów najmu z dowolnymi osobami, na warunkach według uznania pełnomocnika oraz odbioru i pokwitowania czynszu;

- meldowania we właściwym urzędzie administracyjnym na pobyt czasowy najemców oraz ich wymeldowania;

- odbioru korespondencji, przesyłek i należności mogących im przypadać w zakresie umocowania

- reprezentowania ich i składania w ich imieniu wszelkich oświadczeń w zakresie powyższego umocowania we wszystkich organach administracyjnych, instytucjach, urzędach, bankach, spółdzielniach mieszkaniowych przed osobami fizycznymi i prawnymi, przy czym Skarżącej w zakresie niniejszego umocowania, zgodnie z art. 87 kodeksu postępowania cywilnego do reprezentowania jej przed sądami.

Mając na uwadze zakres powyższego pełnomocnictwa należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie M. K. nie wykonał wezwania Sądu w sposób prawidłowy. Nie wykazał bowiem, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi i działania w imieniu Skarżących w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Należy podkreślić ponadto, że udzielone na podstawie art. 87 kodeksu postępowania cywilnego pełnomocnictwo udzielone przez Skarżącą do reprezentowania jej przed sądami upoważnia jedynie do zastępowania strony w postępowaniu cywilnym.

Jednocześnie wskazać należy, że do dnia wydania niniejszego postanowienia, brak skargi polegający na nie dołączeniu pełnomocnictwa do reprezentowania Pana B. H. nie został uzupełniony.

Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.

Końcowo należy wskazać, że termin siedmiu dni do uzupełnienia braków formalnych jest terminem procesowym, dlatego też nie może być przedłużany przez Sąd. Zgodnie bowiem z treścią art. 84 p.p.s.a. przedłużeniu podlegają jedynie terminy sądowe.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.