Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 251/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-05-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Olsztynie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej– obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]"., Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Ł. K.(dalej jako "skarżący", "wnioskodawca"), reprezentowany przez pełnomocnika, we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z "[...]", w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja nakłada na niego obowiązek uiszczenia należności celnopodatkowych w łącznej kwocie 115.940 zł, która z uwagi na wymagalność odsetek poszczególnych należności składających się na tę kwotę, a rozpoczynających swój bieg w latach 2013 i 2014, w praktyce jest o wiele wyższa. Wskazał, że nie dysponuje wolnymi środkami finansowymi, które umożliwiłyby mu uiszczenie należności celnopodatkowych w ww. kwocie. Skarżący ma na utrzymaniu rodzinę, w tym roczne dziecko, które z uwagi na swój wiek wymaga wzmożonej opieki wiążącej się także ze specyficznymi nakładami finansowymi. Ponadto zapewnia utrzymanie swojej matce L. K., której wydatki są zwiększone z uwagi na jej chorobę. Wnioskodawca wskazał, że stan zdrowia L. K. wykazany został zeznaniami świadka złożonymi w toku postępowania przed organem I instancji.

Podał, że w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "W" zatrudnia na umowę o pracę lub umowę zlecenie ponad 10 pracowników. Zyski z prowadzonej działalności nie są wysokie z uwagi na jej nieznaczną skalę i niewielką konkurencyjność, której obrót należy rozpatrywać w kategoriach mikro, nadto prowadzonej przy użyciu przestarzałych, wyeksploatowanych i awaryjnych pojazdów - co jest faktem znanym organowi celnemu z urzędu. Nadto na skarżącym ciążą zobowiązania związane z długami spadkowymi po zmarłym ojcu. W ich skład wchodzi: zadłużenie z tytułu opłat za mieszkanie w wysokości ok. 28 000 zł, zadłużenie wobec gminy w wysokości ok. 60 000 - 80 000 zł oraz wymagalny w całości kredyt w wysokości ok. 80 000 zł. W świetle powyższych okoliczności, zdaniem wnioskodawcy dotychczasowe zadłużenie uniemożliwia mu wygospodarowanie jakichkolwiek wolnych środków finansowych. Uiszczenie należności celnopodatkowych w łącznej kwocie 115.940 zł wraz z odsetkami spowodowałoby nieodwracalną szkodę związaną m. in. z koniecznością zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe ściśle wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu, a także nieodwracalnymi skutkami natury społecznej, związanymi z koniecznością zwolnienia całej ponad 10 - osobowej załogi.

Podsumowując niniejszy wniosek wskazał, że jego uwzględnienie jest uzasadnione także ze względu na ewidentne błędy, którymi dotknięta została zaskarżona decyzja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Chodzi zatem m.in. o sytuację, w której wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty przez nią jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). Ponadto zauważyć należy, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki, przy czym przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine, posługując się zwrotem "zachodzi niebezpieczeństwo", wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (postanowienie NSA z 30.06.2010 r., sygn. akt I GZ 196/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych uwag, zdaniem Sądu, należy podzielić stanowisko strony skarżącej, iż natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną dla niej szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Jako uzasadnione jawią się zaprezentowane we wniosku uwagi o istnieniu zagrożenia likwidacji prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, a w związku z tym utraty pracy również przez zatrudnianych przez niego pracowników. Wprawdzie przedmiot sporu stanowi świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne, co oznacza – w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi – zwrot należności z odsetkami, jednak Sąd biorąc pod uwagę sytuację majątkową i osobistą skarżącego stwierdził, że w niniejszym przypadku zachodzą podstawy do przyjęcia, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, zachodzi niebezpieczeństwo powstania u skarżącego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jednocześnie należy podkreślić, że na mocy § 6 art. 61 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.