Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 385/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-02-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 197 par. 2 w zw. z art 178, art. 227 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 06 lutego 2017 r. zażalenia pełnomocnika A. G., I. M. oraz M. K. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu z dnia 31 października 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia opłat kancelaryjnych od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i jego doręczenia wraz z odpisem wyroku w sprawie ze skarg H. G., A. G., I. M., M. K. na postanowienia Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016r. Nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia; postanawia odrzucić zażalenie /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak


UZASADNIENIE

H. G., A. G., I. M. oraz M. K. wnieśli skargi na postanowienia Inspektor Nadzoru Budowlanego z 25 kwietnia 2016 r., o numerach wskazanych w rubrum zarządzenia, w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Postanowieniami z dnia 1 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sprawy z tych skarg połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, pod sygn. akt II SA/Po 385/16. H. G. w sprawie tej działał w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik każdego z pozostałych skarżących.

Wyrokiem dnia 19 października 2016 r., wydanym po przeprowadzonej rozprawie, w której H. G. uczestniczył, Sąd skargi oddalił.

W tym samym dniu H. G. złożył wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem, uiszczając opłatę kancelaryjną od wniosku w wysokości 100 zł.

Zarządzeniem z 31 października 2016 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał H. G. – jako pełnomocnika skarżących A. G., M. K. oraz I. M., do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w łącznej wysokości [...] zł od wniosków o sporządzenie uzasadnienia wyroku, w terminie 7 dni pod rygorem jej ściągnięcia. Odpis tego zarządzenia został doręczony H. G. w dniu 14 listopada 2016 r. (k. 100 akt sądowych). Wobec nie wykonania wezwania, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Poznaniu z 10 stycznia 2017 r. wezwano H. G. do uiszczenia żądanej opłaty kancelaryjnej w terminie 7 dni pod rygorem jej ściągnięcia. Odpis tego zarządzenia został doręczony zobowiązanemu w dniu 21 stycznia 2017 r.

W dniu 31 stycznia 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo, oznaczone jako "skarga", w którym H. G. zakwestionował nałożenie na niego obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 300 zł. Wyjaśnił, iż kierując się pouczeniem jakie usłyszał na rozprawie, złożył wniosek o doręczenie uzasadnienia wyroku i opłacił ten wniosek kwotą 100 zł. Sąd doręczył mu jeden odpis wyroku z uzasadnieniem, a teraz żąda od niego, aby dodatkowo wniósł za ten jeden odpis orzeczenia kwotę 300 złotych. Skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia o ustaleniu opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, iż pismo H. G. z dnia 31 stycznia 2017 r., oznaczone jako "Skarga" zadekretowano zostało jako zażalenie na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II z dnia 10 października 2016 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku, bowiem wyłącznie w tym trybie możliwe byłoby uchylenie zarządzenia przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej P.p.s.a.), na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych przysługuje zażalenie. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia kwestionowanego aktu (postanowienia lub zarządzenia) do NSA za pośrednictwem tego wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym wydano akt (art. 194 § 2, art. 177 § 1 w zw. z art. 197 § 1 oraz art. 195 p.p.s.a.). Jeśli zażalenie zostało wniesione po upływie terminu, jest z innych przyczyn niedopuszczalne lub strona nie uzupełniła braków zażalenia w wyznaczonym terminie, wojewódzki sąd administracyjny odrzuca zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 178 w zw. z art. 197 § 2).

Jak wynika z akt sprawy, zakwestionowane przez H. G. zarządzenie Przewodniczącej Wydziału z dnia 31 października 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej zostało mu doręczone 14 listopada 2016 r. (k. 100 akt sądowych). Zatem termin do jego zaskarżenia upłynął z dniem 21 listopada 2016 r. Zażalenie wniesione zostało pismem z dnia 31 stycznia 2017 r., a więc z uchybieniem terminu i jako takie podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.

Zaznaczyć należy, iż w treści pisma z dnia 31 stycznia 2017 r. H. G. nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W tym miejscu należy jednakże zauważyć, iż wniosek taki w okolicznościach sprawy i tak nie mógłby zostać uwzględniony, bowiem zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O prawie wniesienia zażalenia na zarządzenia przewodniczącego wydziału skarżący został pouczony wraz z jego doręczeniem w dniu 14 listopada 2016 r.

W tych okolicznościach brak było podstaw do merytorycznej oceny prawidłowości kwestionowanego obecnie zarządzenia i ewentualnego uchylenia tego aktu w trybie art. 195 § 2 P.p.s.a. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, iż warunkiem przeprowadzenia takiej oceny było zachowanie terminu do zaskarżenia zarządzenia z dnia 31 października 2016 r., którego wnoszący zażalenie nie dochował. Ubocznie już tylko należy wyjaśnić, iż w realiach niniejszej sprawy każda z osób, która wniosła skargę na dotyczące jej osoby postanowienie WWINB, reprezentuje swój własny interes prawny, czego nie zmienia połączenie przez Sąd do wspólnego rozpoznania wniesionych przez te osoby skarg na postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia (por. postanowienie NSA z sygn. akt II OZ 1413/06 – dostępny na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego w CBOSA) oraz reprezentowanie ich przez tego samego pełnomocnika. Skoro H. G. złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia wyroku i we wniosku tym nie zaznaczył, że składając ten wniosek działa wyłącznie w imieniu własnym, to zaistniały przesłanki do wezwania H. G. – jako pełnomocnika pozostałych skarżących – do uiszczenia opłat kancelaryjnych od wniosków każdej z osób, które w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym reprezentował. Natomiast żadnego znaczenia dla sprawy nie ma doręczenie skarżącemu przez Sąd jednego egzemplarza odpisu wyroku z uzasadnieniem.

Z kolei zarządzenie z dnia 10 stycznia 2017 r., którym skarżący wezwany został do uiszczenia opłaty kancelaryjnej pod rygorem jej ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej, jest konsekwencją nie uiszczenia żądanej opłaty i w świetle przepisów P.p.s.a. jest niezaskarżalne.

/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak