Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 754/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7  ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2008r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...], 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3) przyznaje pełnomocnikowi skarżącej, adwokatowi M.Z. kwotę 292,80 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71 poz. 734 z późn. zm.) wstrzymano T. K. wypłacanie dodatku mieszkaniowego przyznanego jej na okres od [...]do dnia [...] w kwocie [...].zł.

Przyczyną wstrzymania wypłaty przyznanego świadczenia było otrzymanie przez organ od Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej informacji o zaległości w dopłacie czynszowej do dodatku mieszkaniowego T. K. za miesiące [...] i [...].

W odwołaniu od wskazanej decyzji T. K. podniosła, iż zgodnie z rozliczeniem kosztów ogrzewania, w [...] została powiadomiona o posiadanej nadpłacie z tego tytułu. Nadpłatę tę w wysokości [...] zł rozliczyła jako dopłatę do czynszu w miesiącach [...] i [...] Zgodnie z tymi obliczeniami nie posiadała w jej opinii zadłużenia czynszowego.

Jednocześnie odwołująca kwestionowała prawidłowość zasad rozliczenia ciepła stwierdzając, iż przyznana jej nadpłata jest oczywiście zaniżona.

W wyniku złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] Nr [...], po myśli art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu orzeczenia, powołując się na informację o braku dopłat do czynszu ze strony odwołującej przekazaną przez Zarządcę, Kolegium przytoczyło brzmienie przepisu art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i uznało za słuszne stanowisko Prezydenta Miasta K.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. T. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą, w której domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania dodatku mieszkaniowego za sporny okres.

W treści skargi odniosła się przede wszystkim do rozliczenia kosztów ogrzewania, kwestionując je jako zaniżone i oświadczając, iż składała reklamacje w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Argumentując słuszność zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponad dotychczasowo przedstawione twierdzenia Kolegium wskazało, iż z pisma Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w K. z dnia [...]wynika, iż na koniec miesiąca [...] występowały u skarżącej zaległości czynszowe w kwocie [...] zł oraz, że w okresie [...] oraz [...] nie wpłynęły żadne wpłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Jak stanowi art. 2 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) zwanej dalej P.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej. Kontrola ta zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, w świetle brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a., iż sądy te badają czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania. Nadto badają czy organ administracyjny nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji, przy czym, jak głosi zapis zawarty w art. 134 § 1 tej ustawy, sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Przeprowadzając zatem ocenę zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż z przyczyn dostrzeżonych z urzędu skarga zasługuje na uwzględnienie.

W istocie, tak jak podkreśla się w zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 7 ust. 11 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734), jeżeli osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny wstrzymuje się wypłatę dodatku. Tak więc wypłata dodatku uzależniona jest od regularnego opłacania czynszu. W konsekwencji staje się oczywiste, iż przesłanka regularnego opłacania czynszu jest podstawową przesłanką, którą organ administracji orzekający w oparciu o cyt. Przepis art. 7 ust. 11 musi ustalić w sposób nie budzący wątpliwości.

Stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Niniejsze reguły dotyczą również spraw o wstrzymanie wypłaty dodatku mieszkaniowego w związku z nieuiszczaniem czynszu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, iż w badanej sprawie organy administracji nie poczyniły należytych ustaleń zmierzających do wyjaśnienia kwestii nieuiszczania przez skarżącą dopłaty do dodatku mieszkaniowego. Decyzje organów obu instancji zapadły w istocie rzeczy jedynie w oparciu o treść pisma Zarządcy z dnia [...] gdzie stwierdzono, że skarżąca zalega z dopłatami do czynszu za [...].

Tymczasem skarżąca zakwestionowała powyższy fakt powołując się na rozliczenie dopłat czynszowych poprzez uzyskaną nadpłatę z tytułu kosztów ogrzewania.

Należy zauważyć, iż zobowiązania z tytułu opłaty czynszowej należą do tych kategorii zdarzeń prawnych, które poddane są regulacji prawa cywilnego. Zgodnie z treścią art. 451 § 1 k.c. dłużnik mający względem tego samego wierzyciela kilka długów tego samego rodzaju może przy spełnieniu świadczenia wskazać, który dług chce zaspokoić. Jeżeli zatem w rzeczywistości rozdysponowała ona uzyskaną tytułem nadpłaty za ogrzewanie kwotę zgodnie ze swym oświadczeniem przedstawionym w odwołaniu obowiązkiem organu odwoławczego było ustalić stan faktyczny sprawy i zająć wobec zarzutów odwołania właściwe stanowisko.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zajęło się w ogóle tą kwestią, przyjmując ustalenia organu I instancji za swoje, a pomijając twierdzenie właścicielki lokalu o nieuiszczaniu przez skarżącą opłaty dodatkowej do dodatku mieszkaniowego. Tymczasem, jak wcześniej wskazano, z treści art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych jednoznacznie wynika, iż wypłatę dodatku wstrzymuje się wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny. Informacja uzyskana przez zarządcę jest podstawą do wszczęcia postępowania w toku którego organ zobligowany jest prowadzić ustalenia zmierzające do potwierdzenia treści takiej informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż odpowiedź organu administracji publicznej na skargę jest pismem procesowym, które ani nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji, ani też nie jest pismem podlegającym zaskarżeniu. Odpowiedź na skargę jest niewątpliwie istotnym pismem procesowym w sprawie, ale ani jej treść, ani też forma tego pisma nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Tak też powołanie się w odpowiedzi na skargę na treści pisma Zarządcy, nota bene z daty po wydaniu orzeczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a więc nie stanowiącego materiału dowodowego sprawy, nie ma istotnego znaczenia dla oceny sprawy.

Trzeba także zauważyć, iż zadłużenie czynszowe skarżącej, jakie miałoby istnieć w [...] jest zadłużeniem, które dotyczy okresu nie objętego decyzją przyznającą jej dodatek mieszkaniowy wstrzymany mocą zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Nadto nie powinien ujść uwadze organu orzekającego przepis art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, z którego wynika bezspornie, iż pobierający należności za lokale mieszkalne ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11, obejmujących [...]. W razie niedopełnienia tego obowiązku pobierający zwraca organowi przyznającemu dodatek mieszkaniowy kwoty dodatków wypłacone za miesiące, w których występowały zaległości w tych opłatach. Zawiadomienie zatem w [...] o rzekomej zaległości czynszowej skarżącej z okresu [...] i [...] nakazuje zbadać postępowanie Zarządcy w aspekcie przywołanej normy prawnej.

Ponownie rozpatrując sprawę rzeczą organów administracji publicznej będzie odniesienie się do twierdzeń skarżącej co do rozdysponowania nadpłaty z tytułu kosztów ogrzewania na rzecz dopłat czynszowych. Dopiero wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego i zebranie stosownych dowodów zgodnie do obowiązujących zasad wynikających z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. pozwoli na stwierdzenie, czy skarżąca nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny.

Zarzuty skargi odnoszące się do zasad i sposobów rozliczania kosztów grzewczych, czy też dokonywania odczytów wskaźników nie stanowią zagadnień, które mogłyby zostać rozpoznane w toku postępowania przed sądem administracyjnym. Nie zezwalają bowiem na to kompetencje sądów administracyjnych wskazane w wyżej zamieszczonych uwagach.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, że decyzje organów obu instancji nie mogą być wykonane.

Orzeczenie o kosztach oparto na podstawie art. 200 p.p.s.a.