Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SO/Wa 10/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1 zd. 1,  art. 54 par. 2,  art. 63,  art. 58 par. 1 pkt 6,  art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA - Hieronim Sęk po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku spółki "J." Sp. z o.o. w G. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z tytułu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargi wraz z aktami sprawy postanawia: 1) odrzucić wniosek, 2) zwrócić spółce "J." Sp. z o.o. w G. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych)


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 maja 2009 r. spółka "J." Sp. z o.o. w G. (dalej: Skarżąca) wystąpiła o wymierzenie Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w W. grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzuciła Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej brak reakcji i lekceważenie kierowanych monitów. W sprawie nie zostali bowiem przesłuchani świadkowie - W. B. R. S. K. Z. i L. W.. Skarżąca wniosła o zabezpieczenie pełnej dokumentacji znajdującej się w organie oraz wstrzymanie wszelkich czynności przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej do chwili rozpatrzenia przez niezawisły Sąd. Ponadto, zarzuciła, iż sprawa jest prowadzona przez pracownika Urzędu w sposób naruszający zasadę bezstronności.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w piśmie z dnia 18 maja 2009 r. wyjaśnił, że prowadzi w stosunku do Skarżącej postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 2004 r. oraz podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. Postępowanie to nie zostało zakończone, nie została doręczona stronie decyzja lub wynik kontroli, które kończyłoby postępowanie kontrolne. Wskazał, iż w trakcie toczącego się postępowania nie wpłynęła żadna skarga skierowana przez Skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i nie wystąpił określony w art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązek przekazania do Sądu akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 zd. 1 P.p.s.a. stanowi pismo wszczynające odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 P.p.s.a. (uchwała składu siedmiu Sędziów NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., II FPS 1/08, OSP 2008/9/91). Stosownie do art. 64 § 3 P.p.s.a. do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż wniosek Skarżącej podlegać musiał odrzuceniu. Z treści uzasadnienia wniosku wynika, iż Skarżąca domaga się wymierzenia grzywny organowi z przyczyn nie związanych z obowiązkiem przekazania akt Sądowi. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. poinformował, iż w tej sprawie nie wydał żadnego rozstrzygnięcia, które po wyczerpaniu środków zaskarżenia w toku postępowania podatkowego podlegałoby zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. Według tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Jak widać z powyższego, przedmiotem wniosku o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 w związku z art. 54 § 2 P.p.s.a. może być zaniechanie organów administracji publicznej przez nieprzekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Z przytoczonych we wniosku okoliczności jednoznacznie wynika, że Skarżąca nie składała do tutejszego Sądu skargi na jakikolwiek ze wskazanych wyżej aktów wydany w sprawie, w której złożyła wniosek. Art. 55 § 1 P.p.s.a. wprost określa, że okolicznością uzasadniającą złożenie wniosku o wymierzenie grzywny organowi jest wyłącznie nieprzekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W sytuacji, gdy Skarżąca nie wskazuje, aby złożyła skargę do Sądu i organ twierdzi, iż takiej skargi nie otrzymał, wniosek o wymierzenie grzywny należało uznać za niedopuszczalny i jako taki odrzucić.

Wobec powyższego zarzuty zawarte we wniosku nie mogły być przedmiotem merytorycznej kontroli Sądu.

Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 orzec, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.