Wyrok NSA, sygn. akt II SA 2651/00
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2001-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 604  Działalność gospodarcza, w tym z udziałem  podmiotów zagranicznych
Hasła tematyczne: Transport
Koncesje
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1997 nr 106 poz. 677
law: Ustawa z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego.
Teza: Decyzja cofająca koncesję nie jest decyzją uznaniową, lecz tzw. decyzją związaną, którą organ administracji publicznej ma obowiązek podjąć.

Innymi słowy, w następstwie ustalenia faktu niedotrzymania przez skarżących warunków koncesji i naruszenia przepisów ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego /Dz.U. nr 106 poz. 677 ze zm./, organ koncesyjny nie mógł nie podjąć innej decyzji, jak tylko cofnąć koncesję.

TEZY

Decyzja cofająca koncesję nie jest decyzją uznaniową, lecz tzw. decyzją związaną, którą organ administracji publicznej ma obowiązek podjąć.

Innymi słowy, w następstwie ustalenia faktu niedotrzymania przez skarżących warunków koncesji i naruszenia przepisów ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego /Dz.U. nr 106 poz. 677 ze zm./, organ koncesyjny nie mógł nie podjąć innej decyzji, jak tylko cofnąć koncesję.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Piotra S. i Wacława F. wspólników S.C. "S" na decyzję Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 8 września 2000 r. (...) w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 września 2000 r. (...), wydaną na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego /Dz.U. nr 106 poz. 677 ze zm./, Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek Piotra S. i Wacława F. - wspólników spółki cywilnej "S" z siedzibą w Z. /skarżący/, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 12 lipca 2000 r. (...) cofającą koncesję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, na potwierdzenie której wydano blankiet o nr T-316892, a którą objęto pojazd marki VOLVO o numerze rejestracyjnym (...).

Z akt sprawy wynika, że 17 marca 1994 r. skarżący uzyskali koncesję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego w zakresie przewozu towarów - z obszarem ważności na wszystkie kraje świata o nr blankietu T-21677, którą objęto pojazd o nr rej. (...).

Koncesja została 27 sierpnia 1999 r. na wniosek skarżących zmieniona na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego wskutek wymiany objętego nią pojazdu z pojazdu o numerze rejestracyjnym (...) na pojazd o numerze rejestracyjnym (...). Skarżący otrzymali nowy blankiet koncesji o numerze T-316892 dotyczący tego ostatniego pojazdu. Przy odbiorze koncesji skarżący, pouczeni o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, złożyli oświadczenie o zagubieniu blankietu koncesji - egzemplarza dla kierowcy T-21677.

W dniu 11 listopada 1999 r. na przejściu granicznym w Ś., kierowca prowadzący pojazd o numerze rejestracyjnym (...), okazał do kontroli blankiet koncesji T-21677. Ponadto okazało się, że skarżący wykonali tym pojazdem przewozy 1, 14, 18 i 23 października 1999 r., korzystając z preferencyjnej stawki podatku VAT przysługującej uprawnionym do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Skarżący uregulowali różnicę należnego podatku /pismo Urzędu Skarbowego w N.S. z dnia 3 marca 2000 r. (...)/.

W związku z niedotrzymaniem warunków określonych w koncesji i nieprzestrzeganiem przepisów ustawy w zakresie międzynarodowego transportu drogowego organ koncesyjny wszczął 27 kwietnia 2000 r. postępowanie o cofnięcie z urzędu koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego o numerze blankietu T-316892, wydanej na pojazd o numerze rejestracyjnym (...), na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego.

W piśmie z dnia 11 maja 2000 r. skarżący zwrócili uwagę na fakt, że w październiku i listopadzie 1999 r. wystąpiło bardzo duże zapotrzebowanie na przewozy kontenerów i przyznali, że zdecydowali się wykorzystać pojazd o numerze rejestracyjnym (...) bez wymaganej koncesji. Skarżący zaznaczyli, że uprzednio skradziony blankiet koncesji o nr T-21677 otrzymali 3 listopada 1999 r. przesyłką pocztową. Kierowca zabrał ten blankiet i wykorzystał go bez wiedzy skarżących.

Decyzją z dnia 12 lipca 2000 r., wydaną na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, Minister Transportu i Gospodarki Morskiej cofnął koncesję T-316892 na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego pojazdem o nr rej. (...).

W uzasadnieniu podkreślono, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy koncesję cofa się, jeżeli przedsiębiorca nie dotrzymał warunków określonych w koncesji. Skarżący posłużyli się 11 listopada 1999 r. blankietem koncesji o nr T-21677. Działaniem tym skarżący naruszyli też art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy, ponieważ w wyniku złożonego oświadczenia o zagubieniu blankietu koncesji T-21677 i niezdania go, a także po odbiorze blankietu T-316892, byli w posiadaniu dwóch blankietów koncesji na dwa różne pojazdy.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podnieśli, że w toku przeprowadzanego postępowania nie rozpatrzono ich pisma z dnia 11 maja 2000 r. i podkreślając, że w uzasadnieniu decyzji błędnie stwierdza się, iż "nie został zwrócony w dniu 10 września 1999 r. blankiet zielony koncesji nr T-316892 przy odbiorze koncesji o numerze blankietu T-316892 na pojazd (...). W dniu tym nie został zwrócony blankiet koncesji o numerze T-21677 na pojazd (...), gdyż został on skradziony". Skarżący zwrócili również uwagę, że w sprawie dotyczącej złożenia fałszywego oświadczenia o utracie koncesji wydane zostało postanowienie o umorzeniu dochodzenia /postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia 31 maja 2000 r. zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w N.S./.

Decyzją z dnia 8 września 2000 r. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej:

- naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego,

- błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, iż skarżący posługując się blankietem koncesji nr T-21677, obejmującym uprawnienie do wykonywania transportu drogowego samochodem o nr rej. (...), naruszyli warunki koncesji stwierdzonej blankietem nr T-316892.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie. Przytaczając argumenty powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Minister podniósł ponadto, że skarżący nietrafnie utożsamiają "blankiet koncesji /o określonym numerze/ z samym uprawnieniem koncesyjnym. W rzeczywistości obydwa wymienione wyżej blankiety dokumentują to samo uprawnienie", a zatem "posłużenie się przez stronę blankietem starym, o nieaktualnej treści, stanowi w istocie powołanie się na istniejące uprawnienie, przy czym usiłowanie przekroczenia granicy innym pojazdem stanowi złamanie jego warunków".

Minister podkreślił również, że skarżący naruszyli art. 6 ust. 1 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, ponieważ usiłowali dokonać przejazdu pojazdem nie objętym koncesją oraz art. 4 ust. 2 - ponieważ nie wyposażyli kierowcy wykonującego międzynarodowy transport w odpowiednie dokumenty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd ten jest powołany do badania legalności zaskarżonych decyzji, to jest ich zgodności z przepisami postępowania administracyjnego oraz przepisami prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie, badając zaskarżoną decyzję w tym zakresie, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa.

Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. /Dz.U. nr 106 poz. 677 ze zm./ wykonywanie międzynarodowego zarobkowego transportu drogowego pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju podlega koncesjonowaniu. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany i cofnięcia koncesji jest Minister Transportu i Gospodarki Morskiej. Przepis art. 4 przewiduje, że krajowy przedsiębiorca jest obowiązany wyposażyć kierowcę pojazdu samochodowego zarejestrowanego w kraju w dokumenty związane z przewozem wykonywanym w ramach międzynarodowego transportu drogowego /ust. 1/ i że kierowca pojazdu samochodowego zarejestrowanego w kraju jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, stosownie do rodzaju przewozu, m.in. koncesję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego.

Z kolei w myśl art. 13 ust. 1 koncesję cofa się, jeżeli jej posiadacz nie dotrzymał warunków określonych w koncesji /pkt 2/, a także - jeżeli jej posiadacz nie przestrzega przepisów ustawy oraz warunków określonych w umowach międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską w zakresie międzynarodowego transportu drogowego /pkt 5/.

W ocenie Sądu zarzuty przedstawione w skardze nie są trafne. W rozpatrywanej sprawie fakt, że skarżący wykonywali transport międzynarodowy wbrew warunkom koncesji i z naruszeniem przepisów ustawy, jest bezsporny. Skarżący, posiadając koncesję, nie dotrzymali warunków w niej określonych. Ich naruszenie miało istotny charakter. Skarżący nie posiadali bowiem koncesji na wykonywanie transportu samochodem o nr rej. (...), lecz o nr rej. (...).

Równocześnie, wykonując międzynarodowy transport drogowy samochodem, którego nie obejmowała koncesja, naruszyli art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. W omawianej sytuacji przepisy art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego nakładały na organ koncesyjny obowiązek cofnięcia koncesji, nie zaś tylko uprawnienie do podjęcia takiej decyzji. Decyzja cofająca koncesję nie jest w tym przypadku decyzją uznaniową, lecz tzw. decyzją związaną, którą organ administracji publicznej ma obowiązek podjąć. Innymi słowy, w następstwie ustalenia faktu niedotrzymania przez skarżących warunków koncesji i naruszenia przepisów ustawy, organ koncesyjny nie mógł nie podjąć innej decyzji, jak tylko cofnąć koncesję.

Zdaniem Sądu przyjęta przez Ministra interpretacja art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego jest prawidłowa.

Sąd nie podzielił także stanowiska skarżących odnośnie do oceny ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. W zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto, że posiadający koncesję na wykonywanie transportu drogowego, którą potwierdza blankiet koncesji o określonym numerze, narusza warunki tej koncesji posługując się innym /wycofanym z obrotu/ blankietem.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzeczono jak w sentencji.