Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1023/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 7, art. 13 ust. 2 i 3, art. 21 ust. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 45 poz 435
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jedn.
article: art. 61 par. 1, art. 63 par. 2, art. 138 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt. 1, artt. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 10 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nieuznania zastrzeżeń w stosunku do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 5 sierpnia 2009r. do Starosty [...] wpłynął wniosek właściciela lasu W. S. o pominięcie działki nr 434, położonej w obrębie ewidencyjnym [...], z uwagi na to, iż na wskazanej działce planuje działalność rolniczą.

Prowadząc postępowanie wyjaśniające, Starosta [...] dwukrotnie wydawał decyzje w przedmiocie zastrzeżeń W. S. do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu (tj. w dniu [...] oraz w dniu

[...]), uchylane następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., w następstwie rozpoznania kolejnych odwołań wnioskodawcy, z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi

I instancji (odpowiednio decyzje z dnia [...] i z dnia [...]).

Zarządzeniem nr [...] z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia Uproszczonych Planów Urządzenia Lasu nie stanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych dla terenu Powiatu [...], tj. położonych na terenie miast i gmin: B., D., K., K., R., S., Z. Starosta [...] zatwierdził Uproszczony Plan Urządzenia Lasu, który obowiązuje od 1 stycznia 2010r.

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Starosta [...], na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r.

o lasach (tj. Dz.U. z 2005r., Nr 45, poz. 435 ze zm., dalej ustawa) oraz art. 104 § 1

i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.) odmówił uznania zastrzeżeń W. S. do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, obejmującego jego działkę nr ewid. 434 obręb [...].

W trakcie prowadzonego ponownie postępowania organ I instancji uzyskał

z Urzędu Miasta w B. informację, iż Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. zostało uchwalone 14 stycznia 2010r. W Studium działka nr 434 obr. [...] położona jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem C. W obrębie działki wyznaczono obszary wyznaczone symbolami R1 - tereny rolne, ZL - lasy. Ponadto działkę przecina strefa ochronna od istniejącej linii elektroenergetycznej 110 kV. Urząd Miasta poinformował również, że W. S. został powiadomiony o wyłożeniu do wglądu publicznego projektu uproszczonego planu urządzenia lasu w dniach 29 czerwca 2009r.

do 27 sierpnia 2009 r.

Ponadto organ I instancji ustalił, że według danych ewidencyjnych pozyskanych z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w B., w okresie od grudnia 2008r. do marca 2009r. udział poszczególnych użytków na działce nr 434 obr. [...] przedstawiał się następująco:

Ls - 0,4855 ha, R - 0,1465 ha, N - 0,6451 ha, Lz - 0,0294 ha. Natomiast wszelkie zmiany ewidencyjne dokonane w okresie późniejszym nie były uwzględnione

w dokumentacji urządzeniowej.

Dalej Starosta wskazał, że na podstawie art. 21 ust. 4 i 5 ustawy, projekt uproszczonego planu urządzenia lasu udostępniany jest do publicznego wglądu przez wyłożenie na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy. Właściwy wójt, burmistrz prezydent miasta informują pisemnie właścicieli lasów o wyłożeniu planu

do publicznego wglądu, z zastrzeżeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą do naliczania podatku leśnego. Zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu urządzenia lasu w terminie

30 dni od daty wyłożenia jego projektu.

Organ I instancji wyjaśnił następnie, że nie może uznać zastrzeżeń

o pominięcie przedmiotowej działki w sporządzanym uproszczonym planie urządzenia lasu, jeżeli w momencie sporządzenia tego planu działka nie jest wyłączona z produkcji leśnej. Takiej podstawy nie daje bowiem nawet wszczęcie procedury o wyłączenie lasu z produkcji leśnej. Plan urządzenia lasu i uproszczony plan urządzenia lasu musi być sporządzony dla gruntów, które są lasem i ewentualne plany właścicieli lasów prywatnych w zakresie wyłączenia lasu z produkcji leśnej nie mogą, w momencie ich sporządzania, mieć znaczenia.

Organ I instancji stwierdził, iż jeśli faktycznie dojdzie do wyłączenia lasu z produkcji leśnej, a grunt zostanie przekwalifikowany na rolny, to uproszczony plan urządzenia lasu nie będzie dotyczył tej części nieruchomości.

Odnosząc się do wniosku strony w sprawie zwrotu części poniesionych kosztów

w sprawie, organ wyjaśnił, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują zwrotu stronie kosztów związanych z zasięgnięciem porady prawnej

i wysłania korespondencji.

Od decyzji Starosty [...] wniósł odwołanie W. S. domagając się zwrotu części poniesionych wydatków w sprawie, w wysokości 60,55 zł. Ponadto podniósł, że działka nr 434 była w przeszłości użytkowana rolniczo, jak wszystkie działki należące do dawnej osady N. i takie użytkowanie działki przewiduje w przyszłości. Działka jest ogrodzona i stanowi integralną część

ul. W. Na działce poniesiono nakłady przed rozpoczęciem opracowywania planu urządzenia lasu. Poniesione nakłady to: budynek gospodarczy, projekt budynku mieszkalnego, doprowadzenie energii elektrycznej, ogrodzenie działki. Skarżący wniósł o zamieszczenie uwagi na każdym sporządzonym - wydrukowanym planie urządzenia lasu, że nie obejmuje on działki nr 434 obr. [...] należącej do W. S.

W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy stwierdził, iż na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu. Plan urządzenia lasu jest podstawowym dokumentem gospodarki leśnej opracowywanym dla określonego obiektu, zawierającym opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy).

Natomiast uproszczony plan urządzenia lasu jest opracowywany dla lasu o obszarze, co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy).

Zgodnie art. 19 ust. 2 ustawy, uproszczone plany urządzenia lasu sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących

w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Plan taki, co wynika z art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy, w odniesieniu do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych, sporządzany jest na zlecenie starosty, przez specjalistyczne jednostki lub inne podmioty wykonawstwa urządzeniowego.

Projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego (art. 21ust. 4 ustawy).

Zgodnie z art. 21 ust. 5 ustawy, w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje decyzję w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków.

Jak ustalił organ II instancji w przedmiotowej sprawie, projekt uproszczonego planu urządzenia lasu, obejmujący także działkę nr 434 położoną w obrębie ewidencyjnym [...], został wyłożony do publicznego wglądu w siedzibie Urzędu Miasta B. w dniach od 29 czerwca do 27 sierpnia 2009r. Zawiadomienie o wyłożeniu projektu planu zostało doręczone W. S. w dniu 12 czerwca 2009r. W piśmie z dnia 30 czerwca 2009r., nawiązując do zawiadomienia z dnia 10 czerwca 2009 r., W. S. poinformował Urząd Miasta B., że na działce nr 434 planuje prowadzenie działalności rolniczej, wobec czego prosi o nieopracowywanie - pominięcie tej działki w planie urządzenia lasu.

Zdaniem Kolegium z powołanych wyżej przepisów ustawy o lasach wynika, iż właściciele lasów mogą w określonym terminie składać zastrzeżenia i wnioski

w sprawie projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, przy czym ustawa nie wskazuje, czego mogą dotyczyć te zastrzeżenia i wnioski. Na tej podstawie pismo W. S. zostało przekazane w dniu 5 sierpnia 2009 r. do Starostwa Powiatowego w B. i zostało zakwalifikowane przez Starostę, jako zastrzeżenie do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu.

W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji przyjmując, iż skarżący złożył zastrzeżenie do uproszczonego planu urządzenia lasu, prawidłowo uznał,

iż nie może w uproszczonym planie urządzenia lasu pominąć działki leśnej, jeżeli

w chwili sporządzania tego planu działka ta nie jest wyłączona z produkcji leśnej.

W art. 13 ust. 2 ustawy, odrębnie unormowana jest także procedura zmiany lasu

na użytek rolny, która jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów (decyzje w tych sprawach wydaje starosta na wniosek właściciela lasu).

Jednak w postępowaniu dotyczącym zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie może być rozstrzygana sprawa zamiany lasu na użytek rolny. Jak zauważył organ pierwszej instancji, jeżeli faktycznie dojdzie do wyłączenia nieruchomości leśnej z produkcji leśnej (zmiany lasu na użytek rolny), to uproszczony plan urządzenia lasu nie będzie dotyczył tej nieruchomości.

Odnośnie żądań skarżącego zawartych w odwołaniu, dotyczących zwrotu części poniesionych wydatków w wysokości 60,55 zł (z wcześniejszych odwołań wynika, że są to koszty związane z zasięgnięciem porady prawnej i wniesieniem odwołań od decyzji organu pierwszej instancji) należy jedynie, zdaniem Kolegium przypomnieć, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują instytucji zwrotu stronie kosztów związanych z wniesieniem odwołania od decyzji. Także pytanie W. S. - od kogo ma dochodzić zwrotu nakładów poniesionych na nieruchomości, musi pozostać bez odpowiedzi, bowiem nie należy do materii rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej.

Od powyższej decyzji ostatecznej organu odwoławczego skargę do sądu administracyjnego wniósł W. S., który zaskarżonej decyzji zarzucił

po pierwsze naruszenie art. 3 pkt 1 i 2, art. 13 ust. 2 ustawy o lasach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy stan faktyczny istniejący

na działce oznaczonej nr 434 obręb [...] w żaden sposób nie umożliwia uznania go za las z punktu widzenia definicji lasu, a ponadto przez błędne przyjęcie, że Starosta Powiatowy w B. nie mógł w niniejszej sprawie w uproszczonym planie urządzenia lasu pominąć działki będącej własnością skarżącego, jeżeli

w chwili sporządzania tego planu działka ta nie była wyłączona z produkcji leśnej,

w sytuacji gdy przedmiotowa działka nigdy nie była przeznaczona do produkcji leśnej.

Po drugie skarżący zarzucił naruszenie art. 21 ust. 5 ustawy poprzez jego niewłaściwą interpretację w sytuacji, gdy wymienione w nim zastrzeżenie zgłoszone przez skarżącego w niniejszej sprawie dotyczące uproszczonego planu urządzenia lasu powinno być potraktowane przez organ I instancji jako wniosek o zmianę terenu leśnego na użytek rolny przypadku szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela

w stosunku do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa w rozumieniu art. 13 ust. 2 ustawy o lasach w zw. ustawy z art. 63 K.p.a.

Po trzecie skarżący uznał, że organ odwoławczy naruszył art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż okoliczności sprawy przemawiały za uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem jej do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Na tej podstawie W. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie. Zdaniem organu odwoławczego zarzut niewłaściwej interpretacji wniosku skarżącego jest chybiony, gdyż jego treść zawierała prośbę o nieopracowywanie – pominięcie jego działki w planie urządzenia lasu, co spowodowało, że organ I instancji prawidłowo potraktował wniosek skarżącego, jako zastrzeżenie do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu.

Zdaniem Kolegium niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 pkt 1 ustawy przez zakwalifikowanie działki skarżącego, jako gruntu leśnego bez uwzględnienia najważniejszej okoliczności, jaką jest brak charakteru gruntów leśnych wskutek działalności rolniczej prowadzonej przez skarżącego na przedmiotowej nieruchomości. Uproszczonym planem urządzenia lasu została bowiem objęta tylko część tej działki o pow. 0,4855 ha stanowiąca las, zgodnie z ewidencją gruntów. Stan faktyczny na gruncie został ustalony na podstawie wizji na terenie, z której sporządzony jest protokół

i dokumentacja fotograficzna. Wbrew stawianemu zarzutowi zebrany materiał dowodowy potwierdza, że tylko niewielka część działki od ul. W. stanowi nieużytek z budynkiem gospodarczym i składowiskiem materiałów budowlanych. Natomiast pozostała część działki porośnięta jest roślinnością leśną (około trzydziestoletni las, a na gruntach kiedyś rolnych – nieużytek porośnięty jest samosiejką sosny).

W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała konieczność uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż rozstrzygnięcie nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części,

o czym mowa w art. 138 § 2 K.p.a.

Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010r. stawił się W. S., który złożył do akt pismo procesowe, stanowiące uzupełnienie skargi. W piśmie tym skarżący zakwestionował ustaloną przez organy administracji powierzchnię poszczególnych użytków na jego działce.

Po drugie skarżący podniósł, iż z zaskarżonej decyzji wynika, że uproszczony plan urządzenia lasu jest opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, natomiast według skarżącego na jego działce obszar użytku stanowiącego las wynosi 0,1635 ha.

Wreszcie skarżący ponownie stwierdził, iż jego działka nie może być traktowana w ogóle jako las, gdyż nigdy na niej nie były prowadzone uprawy leśne. Od dawna jest porośnięta krzakami brzozy, sosny, osiki i akacji. Nikt nie wykonywał żadnych zabiegów zarówno pielęgnacyjnych, jak i w zakresie ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ustawie o lasach. Runo leśne

na przedmiotowej działce nie występuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

- stwierdza nieważność rozstrzygnięcia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone

w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach - art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało prawo, w stopniu określonym

w art. 145 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przepis art. 21 ust. 5 ustawy z dnia

28 września 1991r. o lasach (tekst jednolity Dz.U. nr 45 z 2005r., poz. 435 ze zm.) uprawnia zainteresowanych właścicieli lasów do składania zastrzeżeń i wniosków

do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Starosta wydaje decyzję

o uznaniu lub nieuznaniu zastrzeżeń lub wniosków.

W rozpoznawanej sprawie zgłoszone przez W. S. zastrzeżenia miały charakter dalece ogólny. Skarżący bowiem oświadczył, iż żąda pominięcia jego działki w uproszczonym planie urządzenia lasu z uwagi na planowaną w przyszłości działalność rolniczą. Dopiero w późniejszych pismach skarżący podniósł, iż jego działki w ogóle nie można uwzględnić w uproszczonym planie urządzenia lasu

z uwagi na fakt, iż na tej działce nigdy nie była prowadzona produkcja leśna, więc nie może być ona traktowana jako las w rozumieniu ustawy.

Z tym argumentem nie można się jednak zgodzić bowiem o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje, co do zasady, zapis

w ewidencji gruntów. (por. wyroki NSA z dnia 29 czerwca 2006r., sygn. akt II FSK 1506/05, Lex nr 242985; z dnia 22 października 1998r., sygn. akt II SA 1013/98, Lex nr 41795; z dnia 15 października 1992r., sygn. akt III SA 1599/92, POP 1997/2/54). Fakt, iż obszary te przejściowo pozbawione zostały roślinności leśnej nie zmienia ich leśnego charakteru, w świetle regulacji, zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. Mając powyższe na uwadze niewątpliwie należy stwierdzić, iż działka skarżącego

nr 434 w ewidencji gruntów obręb [...] określona została w pewnej części jej powierzchni jako las (Ls). Dlatego zarzut skarżącego, iż jego działka nie jest lasem w rozumieniu ustawy o lasach należy uznać za bezpodstawny.

Skoro zatem z ewidencji gruntów wynika, że cześć działki skarżącego to grunty leśne, to oznacza że działka jest objęta produkcją leśną w oparciu o ustawę o lasach. Wyłączenie gruntu z produkcji leśnej może nastąpić jedynie w drodze właściwego postępowania przeprowadzonego w trybie ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz.U. z 2004r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) i tym samym nie może być przedmiotem zarzutu do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Należy bowiem pamiętać, iż celem sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu jest przede wszystkim, zgodnie z ustawą o lasach, realizacja podstawowych zadań dotyczących gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy). Dlatego w niniejszej sprawie nie może być brana pod uwagę argumentacja,

iż skarżący w przyszłości chciałby wykorzystać teren działki nr 434 pod działalność rolniczą oraz to, że planuje on na przedmiotowej działce zabudowę mieszkalną.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił także nieścisłość między ustaloną przez organ administracji i uwzględnioną w uproszczonym planie urządzenia lasu powierzchnią użytku leśnego, a powierzchnią tego użytku wynikającą z załączonej przez niego,

do pisma z dnia 10 grudnia 2010r., kserokopii zawiadomienia Urzędu Miasta B. o zmianie danych w rejestrze gruntów dotyczących przedmiotowej działki. Według skarżącego powierzchnia użytku leśnego wynosi 0,1635 ha, natomiast organ przyjął, że powierzchnia tego użytku wynosi 0,4855 ha.

Przede wszystkim należy wskazać, że przedłożona przez skarżącego kserokopia zawiadomienia o zmianie w rejestrze gruntów dotyczyła stanu wiedzy na dzień

9 września 1997r. i związana była ze zmianą właściciela przedmiotowej działki

na podstawie umowy sprzedaży (akt notarialny Rep. A 1579/97 z dnia 4 lipca 1997r.). Natomiast organ administracji powierzchnię użytku leśnego ustalił

w oparciu o informację z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej

i Kartograficznej w B., na podstawie której w okresie od grudnia 2008r.

do marca 2009r. udział poszczególnych użytków na działce nr 434 obr. 01

m. B. przedstawiał się następująco: las (Ls) - 0,4855 ha, grunty rolne (R)

- 0,1465 ha, nieużytki (N) - 0,6451 ha, grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz)

- 0,0294 ha. Na tej podstawie w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu działka skarżącego została objęta tym planem wyłącznie w stosunku do użytków stanowiących las o powierzchni 0,4855 ha.

W tym miejscu należy stwierdzić, iż prawidłowość zapisów w rejestrze gruntów nie może być kwestionowana w postępowaniu dotyczącym zastrzeżeń, co do zapisów zawartych w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu. Uproszczony plan urządzenia lasu jest dokumentem, który ma przedstawiać stan lasu na czas sporządzenia przez wykonawcę inwentaryzacji lasu. W procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma zatem możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów, czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach. Oznacza to, że zmiany danych

w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego, co do wadliwego ustalenia przez organ faktycznej powierzchni zalesienia jego działki. Według skarżącego przedmiotowa działka w znacznej części jest niezalesiona. Twierdzenie skarżącego nie pozostają jednak w zgodności ze znajdującym się

w aktach protokołem oględzin na działce 434, obręb [...] z dnia

31 marca 2010r. Niezależnie bowiem od zapisów w ewidencji gruntów, organ administracji zbadał stan faktyczny znajdujący się na przedmiotowej działce.

W wyniku oględzin stwierdzono, że tylko niewielka część działki

od ul. W. stanowi nieużytek, gdzie znajduje się budynek gospodarczy oraz składowisko materiałów budowlanych. Natomiast pozostała część działki porośnięta jest roślinnością leśną (około trzydziestoletni las, a na gruntach kiedyś rolnych

– nieużytek porośnięty jest samosiejką sosny). Oględziny odbyły się z udziałem skarżącego.

Organy administracji nie mogły również zinterpretować wniosku skarżącego z dnia

30 czerwca 2009r., inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie, odmiennie, jak tylko przez przyjęcie, że został zgłoszony zarzut do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Bez wątpienia powyższe pismo stanowiło wniosek o wszczęcie postępowania w rozumieniu przepisu art. 61 § 1 K.p.a. Zgodnie zaś z przepisem art. 63 § 2 K.p.a. wniosek strony powinien zawierać, co najmniej wskazanie osoby,

od której pochodzi, jej adres oraz żądanie, którego przedmiot określa sam wnioskodawca. W tej sytuacji należy zauważyć, iż argument błędnej interpretacji jego wniosku skarżący podniósł dopiero w skardze do Sądu. Do tej pory skarżący nie kwestionował błędnego zinterpretowania swego wniosku, jako zastrzeżenia do planu pomimo faktu, że niniejsza sprawa trzykrotnie była rozpoznawana przez organy obu instancji. Jeżeli skarżący twierdzi, że pismo z dnia 30 czerwca 2009r., należało potraktować jako wniosek o zmianę terenu leśnego na użytek rolny, to taki zarzut powinien zgłosić już w odwołaniu od pierwszej decyzji Starosty. Po drugie sama treść przytoczonego pisma skarżącego, że żąda on wyłączenia jego działki spod obowiązywania uproszczonego planu urządzenia lasu, skłania do przeświadczenia, iż jego celem było zgłoszenie zarzutów do planu, tym bardziej, że sam wniosek został złożony w terminie do zgłoszenia zarzutów do planu. Wreszcie należy zauważyć, iż zgodnie bowiem z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Stosownie zaś do art. 13 ust. 3 decyzję o zmianie lasu na użytek rolny, w stosunku do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, wydaje starosta na wniosek właściciela lasu. Jest to zatem odrębne postępowanie

od postępowania w sprawie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu.

W odniesieniu natomiast do zarzutu skarżącego, co do objęcia jego działki uproszczonym planem urządzenia lasu należy jeszcze raz przypomnieć,

iż o kwalifikacji gruntu jako lasu w oparciu o kryterium przeznaczenia rozstrzygają dane z ewidencji gruntów, prowadzonej na podstawie ustawy z 17 maja 1989r.

- Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Nie ulega wątpliwości, że działka skarżącego jest w ewidencji gruntów sklasyfikowana jako grunt leśny (użytek leśny). To, że przedmiotowa działka

ma powierzchnię mniejszą niż 10 ha, nie pozbawia jej statusu gruntu leśnego

w sytuacji graniczenia z innymi gruntami leśnymi, tworzącymi łącznie zwartą powierzchnię ponad 10 ha. Jak już to było wyżej podniesione, bez poprowadzenia stosownych procedur, tj. uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej (produkcji leśnej) i dokonania zmian w ewidencji gruntów, formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu, zatem prawidłowo organ administracji objął działkę skarżącego uproszczonym planem urządzenia lasu w myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o lasach.

Wreszcie zarzut rozpoznania merytorycznego sprawy przez Kolegium jest również chybiony, gdyż zasadą postępowania administracyjnego jest jego dwuinstancyjność, co oznacza, że organ odwoławczy od nowa bada materiał dowodowy i rozstrzyga sprawę co do istoty. Przekazanie sprawy organowi I instancji w trybie kasatoryjnym jest wyjątkiem od powyższej zasady i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy materiał zebrany przez organ I instancji ma na tyle istotne braki, że uniemożliwia rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. W tej sytuacji wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. było w pełni uzasadnione.

Z przytoczonych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

j.m.