Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 490/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 223 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Dnia 20 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 490/20

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, iż odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W. z dnia [...]. w przedmiocie określenia A spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w Ł. zobowiązania podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2017 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. decyzją z dnia [...]. określił wobec Spółki A kwotę zobowiązania podatkowego za listopad 2017 r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące 2017 r.

Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało wysłane w dniu 28 lutego 2020 r. za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP na adres skrytki pełnomocnika strony.

Organ podkreślił, że decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 2 marca 2020 r., co znajduje potwierdzenie w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia (UPD) w pozycji dane poświadczenia - data odbioru: 2020-03-02; identyfikator dokumentu, którego dotyczy poświadczenie: [...], [...].

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. powyższe świadczy o skutecznym doręczeniu decyzji w dniu 2 marca 2020 r.

Następnie, powołując się na art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 – dalej O.p.) stwierdzono, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 16 marca 2020 r.

Mając powyższe na uwadze organ podkreślił, że odwołanie nadane w urzędzie pocztowym w dniu 5 czerwca 2020 r., zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu określonego do jego wniesienia. W konsekwencji, w opinii organu, uchybienie ustawowemu terminowi spowodowało bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu pierwszej instancji.

Na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie na skutek przyjęcia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, podczas gdy decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego, a więc nie zaczął biec termin do wniesienia odwołania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) art. 144 § 1 pkt 2, art. 152a § 1, art. 152 § 3 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż doszło do prawidłowego doręczenia decyzji, podczas gdy decyzja nie została doręczona w indywidualnej sprawie podatnika, lecz błędnie załączona w jednej przesyłce z wraz z inną decyzją dotyczącą co prawda tego samego podatnika, ale dotyczącą dwóch zupełnie różnych spraw;

3) art. 120 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez wydanie przedmiotowego postanowienia w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny, w szczególności uznanie, iż doszło do prawidłowego doręczenia decyzji, podczas gdy twierdzenie to nie znajduje podstaw w stanie faktycznym sprawy, albowiem decyzja nie została doręczona w indywidualnej sprawie podatnika, lecz błędnie załączona w jednej wiadomości z inną decyzją dotyczącą co prawda tego samego podatnika, ale dotyczącą dwóch zupełnie różnych spraw;

4) art. 217 § 2 oraz 210 § 4 w zw. z art. art. 219 O.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego w zaskarżonym postanowieniu, a w szczególności brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności;

Zarzucając powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację zaprezentowaną w uzasadnianiu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 228 § 1 punkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego. Obowiązek taki wynika wprost z ustawy.

Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego, jest więc okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2021r., sygn. akt I FSK 1357/20).

Powyższe stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zaś sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę podziela je w całej rozciągłości.

W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest data doręczenia pełnomocnikowi spółki skarżącej decyzji organu I instancji.

W sporze co do daty doręczenia decyzji rację przyznać należy organowi odwoławczemu.

Nie jest bowiem tak, jak uważa autor skargi, a mianowicie, że decyzja nie została doręczona 2 marca 2020 r. Wbrew temu poglądowi z urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD) wynika wprost, że w dniu 2 marca 2020 r. pełnomocnik podjął korespondencję, w której doręczono mu dwie decyzje organu I instancji z dnia 28 lutego 2020r., w tym decyzję w przedmiocie podatku VAT za kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, listopad i grudzień 2017r. o numerze [...]. Doręczenie nastąpiło za pośrednictwem platformy e-PUAP na adres elektroniczny pełnomocnika.

Wobec doręczenia decyzji w dniu 2 marca 2020r. termin do wniesienia odwołania upłynął 16 marca 2020 r. Tymczasem odwołanie zostało wniesione w dniu 5 czerwca 2020 r. to jest po jego upływie.

W tej sytuacji organ odwoławczy był zobligowany do wydania zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od cytowanej decyzji doręczonej 2 marca 2020 r.

Nawiązując do argumentacji strony skarżącej godzi się w pierwszym rzędzie podnieść, że urzędowe poświadczenie doręczenia, zawiera datę i czas podpisania rozumiane jako data i czas doręczenia dokumentu elektronicznego.

Uwzględniając powyższe należy przyjąć, że tak wygenerowane poświadczenie doręczenia stanowi dowód na realną możliwość zapoznania się adresata z treścią pisma. Poświadczenie doręczenia jest zatem niezaprzeczalnym urzędowym poświadczeniem odbioru (tak NSA w wyroku z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1729/15). Urzędowego poświadczenia odbioru nie sposób podważyć oświadczeniem strony, iż brak było w skrzynce odbiorczej opisanej korespondencji. Rozwiązania techniczne systemu doręczeń za pośrednictwem platformy ePUAP zapewniają niezaprzeczalność urzędowego poświadczenia odbioru. Tym samym brak jest podstaw dla przyjęcia braku skuteczności doręczenia przesyłki skierowanej przez organ do pełnomocnika strony skarżącej.

Jedynie tytułem wyjaśnienia należy podnieść, że zwiększonej mocy dowodowej urzędowego poświadczenia doręczenia nie można obalić dowodem w postaci tzw. zrzutu ekranu, który może być uznany co najwyżej za niepotwierdzony dokument prywatny.

Zauważyć przy tym należy, że wbrew stanowisku autora skargi informacja o dostarczeniu przedmiotowej korespondencji dotyczyła dwóch decyzji to jest decyzji opisanej wyżej oraz decyzji [...] dotyczącej innych okresów rozliczeniowych 2017, co wprost wynika z urzędowego poświadczenia doręczenia.

Podnieść w tym miejscu wypada, że Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał wielokrotnie, że przepisy O.p. nie zabraniają doręczania jednej stronie w ramach jednej korespondencji (kopercie) kilku pism jej dotyczących. Istotnym jest jedynie, aby z doręczanej korespondencji wynikało, że zawiera ona klika odrębnych pism (zob. wyrok NSA z dnia 1 października 2015 r., I FSK 613/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Również w doktrynie wskazuje się, że O.p. nie przewiduje konieczności odrębnego doręczania stronie każdej z kilku decyzji wydanych w postępowaniu podatkowym, a organ podatkowy może doręczyć dwie decyzje w jednej kopercie. Powinien jednak zaznaczyć, że przesyła dwa pisma (L. Etel (red.), R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, K. Teszner, Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el., 2018). Stanowisko to podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie zaś wyrażona wyżej teza odnosi się w całej rozciągłości do doręczenia elektronicznego, które miało zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności uznać należało, że zarzuty skargi nie są uzasadnione, gdyż zaskarżone rozstrzygnięci zapadło przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i właściwie zinterpretowanej treści UPD wskazującym, że do doręczenia korespondencji zawierającej między innymi sporną decyzję doszło w dniu 2 marca 2020 r.

W tej sytuacji nie może być także uznany za zasadny zarzut braku uzasadnienia faktycznego zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż organ odwoławczy wskazał w szczególności dowody, na których się oparł oraz te, którym nie dał wiary i szczegółowo wyjaśnił swoje stanowisko.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze. zm.). należało orzec jak w sentencji.

dch