Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 12/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2, art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta do załatwienia w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosków skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zawartych w piśmie z dnia 15 listopada 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej poprzez: udostępnienie bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji, w zakresie dotyczącym punktu pierwszego pisma w części dotyczącej pytania "konkretnie komu, odmówiono sprzedaży lokalu użytkowego w okresie od 2000 do listopada 2011"; co do punktu trzeciego pytania "komu i ile razy odmówiono sprzedaży lokalu użytkowanego ze względu na paragraf 2 lit./h uchwały Rady Miasta", oraz co do punktu czwartego pytania o treści "ilu osobom i komu sprzedano lokal użytkowy dwukrotnie"; 2. oddala skargę co do wniosków ujętych w punktach piątym, siódmym i ósmym pisma z dnia 15 listopada 2011 r.; 3. odrzuca skargę w zakresie żądania ujętego w punkcie szóstym pisma z dnia 15 listopada 2011 r.; 4. stwierdza, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 5. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 listopada 2011 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. zwróciła się z wnioskiem do Prezydenta Miasta, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z uchwała Rady Miasta Nr [...] z dnia 6 lipca 2000 r. w sprawie przyznania pierwszeństwa w nabywaniu lokali użytkowych i obiektów pełniących funkcje użytkowe stanowiące własność Gminy Miasta G. ich najemcom oraz określenia kryteriów i zasad ich sprzedaży, o udzielenie informacji:

1. w ilu przypadkach niewykonano wskazanej uchwały, tj. ilu osobom (konkretnie komu) odmówiono sprzedaży lokalu użytkowego w okresie od 2000 do listopada 2011 r.,

2. jaka każdorazowo była podstawa odmowy sprzedaży,

3. czy, komu i ile razy odmówiono sprzedaży lokalu użytkowego ze względu na treść § 2 lit. h uchwały,

4. ilu osobom i komu sprzedano lokal użytkowy dwukrotnie,

5. czy, ile razy i dla kogo naruszono § 2 lit. h uchwały,

6. kiedy i ile lokali użytkowych sprzedano R. K. na podstawie wskazanej uchwały lub firmom, w których miał udziały lub był współwłaścicielem,

7. 8. potwierdzenie, że w uchwale z dnia 6 lipca 2000 r. zawarto zapis, że najemcy lokalu użytkowego przysługuje pierwszeństwo w jego nabyciu, o ile właściciel przeznaczy go do zbycia oraz, że zbycie lokalu użytkowego tej samej osobie fizycznej lub prawnej więcej niż jeden raz jest możliwe pod warunkiem, iż z nabywcą lokalu zawarta jest umowa najmu trwająca nie krócej niż trzy lata, a lokal został ogłoszony do sprzedaży.

"A" Spółka z o.o. w G. zwróciła się do Prezydenta Miasta w dniu 7 grudnia 2011 r. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, poprzez uczynienie zadość wnioskowi o udzielenie informacji publicznej.

Pismem z dnia 12 grudniu 2011 r. Prezydent ustosunkował się do powyższego wezwania, ponawiając wcześniejsze wyjaśnienia w przedmiocie polityki Gminy Miasta w zakresie sprzedaży lokali użytkowych udzielanie wnioskodawcy. W odpowiedzi bowiem na zapytania w powyższym zakresie kierowane przez wnioskodawcę, Prezydent w piśmie z dnia 2 listopada 2011 r. wyjaśnił, że sprzedaż lokali użytkowych stanowiących gminny zasób nieruchomości reguluje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ustawa o własności lokali oraz uchwała Rady Miasta Gdańska Nr [...] z dnia 6 lipca 2000 r. w sprawie przyznania pierwszeństwa w nabywaniu lokali użytkowych i obiektów pełniących funkcje użytkowe stanowiące własność Gminy Miasta ich najemcom oraz określenia kryteriów i zasad ich sprzedaży. Wskazano, że w myśl uchwały najemcy lokalu użytkowego przysługuje pierwszeństwo w jego nabyciu, o ile właściciel przeznaczy go do zbycia. Gmina jako właściciel ma wyłączne uprawnienia do decydowania o sprzedaży nieruchomości. Najemcy lokalu nie przysługuje roszczenie o jego nabycie, w związku z czym sprzedaż lokali komunalnych nie zależy wyłącznie od woli kupującego. Podkreślono, że przedmiotem sprzedaży mogą być jedynie samodzielne lokale stanowiące odrębne nieruchomości lokalowe, w stosunku do których umowa najmu trwa powyżej 3 lat. Poinformowano, że lokal przy ul. B. nr [...] położony jest na dwóch działkach, które stanowią dwie odrębne nieruchomości, w związku z czym przedmiotowy lokal nie spełnia warunków samodzielnego lokalu użytkowego, a tym samym nie może być przedmiotem sprzedaży. Lokale użytkowe usytuowane w budynku przy ul. B. [...] zostały zbyte na rzecz ich najemców w latach 1993-1997 natomiast w 2005 r. i 2008 r. odsprzedano usytuowane w budynku przy ul. B. [...] zaplecze z piwnicami (przynależne do restauracji "[...]") na rzecz właściciela "[...]", który wykupił przedmiotowy lokal w 1997 r. Organ przedstawił nadto wykaz lokali użytkowych usytuowanych w budynku przy ul. B. [...] sprzedanych bezprzetargowo na rzecz najemców w latach 1993 – 2008. Wskazano, że na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej brak jest podstaw prawnych do udzielenia szczegółowej informacji na temat, komu konkretnie sprzedano lokale użytkowe od 2000 r. do chwili obecnej, gdyż dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Wyjątek obejmowałby informacje o osobach pełniących funkcje publiczne. Udzielenie wnioskowanej informacji wymagałoby jej przetworzenia, co uzasadnione może być wyłącznie szczególnie istotnym interesem publicznym. Wskazano również wykaz lokali użytkowych sprzedanych w latach 2001 do I półrocza 2011 r. Pismo to zostało skutecznie doręczone wnioskodawcy.

Dodatkowo, w odpowiedzi organu z dnia 12 grudnia 2011 r. wskazano, że w latach 2000-2011 następowały odmowy sprzedaży lokali użytkowych z różnych przyczyn, np. jeżeli właściciel nie zakwalifikował lokalu do zbycia, oraz gdy wnioskodawca nie spełniał wymogów wynikających z uchwały Rady Miasta z dnia 6 lipca 2000 r. Udzielenie szczegółowej informacji żądanej przez wnioskodawcę wymagałoby przetworzenia danych za lata 2000 do listopada 2011 z uwagi na fakt, że nie prowadzi się zbiorczego rejestru takich odmów. Z uwagi na zakres materiału, który podlegać musi analizie i przetworzeniu odpowiedź w powyższej sprawie zostanie udzielona w terminie do dnia 31 stycznia 2012 r.

Pismem z dnia 21 grudnia 2011 r. Prezydent Miasta poinformował wnioskodawcę, że odpowiedź na wnoszone przez niego żądania udzielona została w dwóch pismach z dnia 12 grudnia 2011 r. o numerach [...] oraz [...].

W piśmie z dnia 28 grudnia 2011 r. "A" Spółka z o.o. w G. stwierdziła, że Prezydent celowo i świadomie nie wypełnia obowiązków nałożonych ustawą o dostępie do informacji publicznej i wprowadza w błąd twierdząc, że zgodnie z uchwałą możliwe jest dwukrotne zbycie lokalu na rzecz tej samej osoby. Według wnioskodawcy § 2.1. lit. h uchwały z dnia 6 lipca 2000 r. wyraźnie tego zakazuje. W przypadku R. K. nastąpiła dwukrotna sprzedaż lokalu gminnego pomimo tego, że sprzedał on poprzednio od Gminy nabyty lokal. Według wnioskodawcy organ łamie prawo, dlatego że z naruszeniem zapisów uchwały odmawia wnioskodawcy sprzedaży wynajmowanego od gminy lokalu użytkowego, oraz sprzedaje lokale osobom nieuprawnionym. Wnioskodawca zarzucił również łamanie prawo poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej w nieodpowiedniej formie. Wnioskodawca ponowił żądanie udostępnienia informacji niejawnej w zakresie określonym w pierwszym wniosku. Wniosek ten podtrzymał również w piśmie z dnia 30 grudnia 2011 r.

W piśmie z dnia 26 stycznia 2012 r. Sekretarz Miasta G. przedstawił informację o odmowach sprzedaży lokali użytkowych za lata 2000-2011 ze wskazaniem przyczyn odmowy, w tym 14 odmów z powodu położenia lokalu na dwóch działkach.

W dniu 9 stycznia 2012 r. "A" Spółka z o.o. w G. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w zakresie niewykonania przepisów o dostępie do informacji publicznej poprzez nie udostępnienie informacji publicznej zgodnie z treścią wniosków Spółki z dnia 15 listopada 2011 r. Skarżąca podkreśliła, że w sytuacji odmowy udzielenia informacji publicznej odmowa ta winna przybrać formę decyzji, a nie pisma informującego o niemożności udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wobec konieczności przetworzenia informacji, o której udostępnienie występuje skarżący, organ w piśmie z dnia 12 grudnia 2011 r. poinformował skarżącego, że odpowiedź na wniosek zostanie mu udzielona do dnia 31 stycznia 2012 r. Organ nadto wskazał, że udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącego w dwóch pismach z dnia 12 grudnia 2011 r. Ustosunkował się, że również do wniosków skarżącego w pismach z dnia 2 listopada 2011 r., z dnia 29 listopada 2011 r. oraz z dnia 16 grudnia 2011 r. Następnie pismem z dnia 26 stycznia 2012 r. organ udostępnił skarżącemu przetworzoną informację publiczną w pozostałym zakresie. Z tego powodu organ wskazał, że skarga winna podlegać odrzuceniu. Organ poinformował, że część dokumentów w oryginałach znajduje się w aktach sprawy o sygnaturze II SAB/Gd 75/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Według treści art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta o udzielenie informacji dotyczącej sprzedaży przez Miasto G. na rzecz dotychczasowych najemców lokali użytkowych w G. Żądane informacje przybrały postać ośmiu punktów, w których wyszczególniono dokładnie, o jakie informacje ubiega się skarżący. Skarżący ubiegał się zarówno o udzielenie informacji zbiorczych, jak i informacji przedmiotowo – podmiotowych odnoszących się do konkretnych transakcji sprzedaży lokali użytkowych.

Z wniosku z dnia 15 listopada 2011 r. wynika, że skarżący ubiegał się o udzielenie informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Zgodnie z definicją pojęcia "informacja publiczna" określoną w art. 1 ust. 1 ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Wobec powyższego "informacja publiczna" obejmuje informacje "o sprawach publicznych", których przykładowe wyliczenie obejmuje przepis art. 6 ustawy. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy ustawy stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Zatem udostępnieniu jako informacja publiczna podlegać winny dane wynikające z umów sprzedaży lokali użytkowych należących do gminnego zasobu nieruchomości. Do informacji publicznej podlegającej ujawnieniu w trybie ustawy należą bowiem informacje dotyczące majątku publicznego, w tym majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy).

Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, baza orzeczeń LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. II SAB/Lu 19/06 (Baza orzeczeń LEX Nr 236231), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. IV SA/Wa 221/04 (Baza orzeczeń LEX Nr 146742) oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II SAB/Bk 36/08 (Baza orzeczeń LEX Nr 146742).

Uzasadnione jest zatem przyjęcie, iż w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, zarówno ze względu na jej zakres podmiotowy, jak też przedmiotowy.

Zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy podmiotami zobowiązanymi do udzielania informacji publicznej są podmioty władzy publicznej, w tym organy jednostek samorządu terytorialnego, w których posiadaniu znajdują się informacje o charakterze publicznym. W przedmiotowej sprawie organem zobowiązanym do udzielenia informacji był Prezydent Miasta jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, w której gminnym zasobie nieruchomości znajdowały się nieruchomości lokalowe objęte zakresem wniosku.

Udostępnienie informacji publicznej realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej, natomiast jedynie w przypadku odmowy jej udostępnienia lub umorzenia postępowania, ustawa przewiduje załatwienie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Jedynie w sytuacji, w której żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, wniosek należy załatwić w formie pisma informującego wnioskodawcę, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Skoro jednak w przedmiotowej sprawie żądane przez skarżącego informacje mają charakter publicznych, nie można uznać za właściwe i wyczerpujące załatwienie sprawy odpowiedzią w formie pisma z dnia 12 grudnia 2011 r. oraz z dnia 26 stycznia 2012 r.

W piśmie z dnia 26 stycznia 2012 r. częściowo udzielono odpowiedzi na pytanie sformułowane w pkt 1 wniosku, albowiem wskazano dokładnie liczbę odmownie załatwionych wniosków o sprzedaż lokali użytkowych ich najemcom w latach 2000 – 2011 r. W pozostałym zakresie wniosku nie załatwiono prawidłowo, albowiem nie udzielono informacji, komu dokładnie odmówiono sprzedaży lokali użytkowych. W tym zakresie organ zobowiązany został do udzielenia informacji bądź odmowy jej udzielenia we właściwej formie. Samo pisemne wyjaśnienie z powołaniem się na ochronę prywatności i dóbr osobistych osób, których umowy dotyczą, nie jest wystarczające i zgodne z prawem. To samo odnosi się do żądania udzielenia informacji określonych w pkt 4 wniosku z dnia 15 listopada 2011 r. Prezydent w piśmie z dnia 12 grudnia 2011 r. ograniczył się bowiem do wskazania warunków prawnych, których spełnienie umożliwiało sprzedaż dwóch lub więcej lokali użytkowych na rzecz jednej osoby. Uchylił się natomiast od odpowiedzi na faktycznie zadane pytanie "ilu osobom i komu sprzedano lokal użytkowy dwukrotnie?". Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy, organ powinien udzielić informacji w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają mu udostępnienia informacji. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub, w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.

W sytuacji, w której istnieją przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej, chociażby ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 ustawy), właściwy organ winien wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 ustawy).

W odniesieniu do pytania sformułowanego w pkt 3 wniosku skarżącego organ nie wypowiedział się w żadnej formie, chociażby prawem niedopuszczalnej.

W tej sytuacji Sąd zobowiązał organ administracji do udostępnienia bądź wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosownie do żądania sformułowanego w pkt 1 i 4 w zakresie konkretyzacji "komu odmówiono sprzedaży lokalu użytkowego od 2000 r. do listopada 2011 r." oraz "ilu osobom i komu sprzedano lokal użytkowy dwutonie", a także załatwienie sprawy żądania informacji określonych w pkt 3 wniosku. W tym zakresie bowiem Prezydent Miasta nie udzielił informacji zgodnie z wnioskiem, ani też nie wydał decyzji odmownej, pozostając w bezczynności.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy.

Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z kolei stanowisko organu o odmowie udzielenia informacji winno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów k.p.a. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 78/07, baza orzeczeń LEX nr 441185). W konsekwencji, nie można uznać za dopuszczalną formę odmowy udzielenia informacji publicznej pisma organu.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku zobowiązując do załatwienia żądań skarżącego określonych w pkt 1, 3 i 4 wniosku z dnia 15 listopada 2011 r. poprzez udostępnienie danych bądź poprzez wydanie decyzji o odmowie ich udostępnienia.

W odniesieniu do żądania udostępnienia informacji publicznej określonego w pkt 2 i 5 wniosku zarzucana organowi bezczynność nie jest uzasadniona. W piśmie z dnia 26 stycznia 2012 r. udzielono skarżącemu informacji publicznej określonej w pkt 2 wniosku. Wyszczególniono, ze wskazaniem liczby odmów, przyczyny odmowy sprzedaży lokali użytkowych przez Miasto G. w latach 2000 – 2011. Natomiast w zakresie pytania z pkt 5 wniosku odpowiedzi udzielono w piśmie z dnia 16 grudnia 2011 r. stwierdzając, że organowi nie jest wiadomym o przypadkach sprzedaży lokali użytkowych w okresie od 2000 roku do końca II kwartału 2011 r. z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

W tej części zatem skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc się do żądania udzielenia odpowiedzi na pytanie sformułowane w pkt 6 wniosku o treści "ile lokali użytkowych i kiedy sprzedano na podstawie uchwały Rady Miasta R. K. lub firmom, w których miał udziały bądź był współwłaścicielem?" należało uznać, że skarga na bezczynność Prezydenta Miasta podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

Przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku zawisła sprawa ze skargi "A" Spółki z o.o. w G. z dnia 6 grudnia 2011 r. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 18 października 2011 r. We wniosku tym skarżący domagał się m.in. udostępnienia informacji na temat tego, ile lokali użytkowych i kiedy nabył R. K. Żądanie udzielenia informacji publicznej o takiej treści pokrywa się z żądaniem sformułowanym w pkt 6 wniosku z dnia 15 listopada 2011 r. Sprawa zawisła przed Sądem została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Gd 75/11. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę zobowiązując organ do udostępnienia informacji publicznej bądź wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia w części dotyczącej pytania "ile i kiedy, lokali użytkowych nabył R. K. (ewentualnie z małżonką)". Sąd zaznacza, że w dniu rozprawy w niniejszej sprawie wyrok ogłoszony w dniu 18 kwietnia 2012 r. w sprawie II SAB/Gd 75/11 nie był prawomocny.

Ze względu na tożsamość przedmiotową (tożsamość sprawy w zakresie żądania z pkt 6 wniosku) oraz tożsamość podmiotową (tożsamość stron) niniejszej sprawy ze sprawą zawisłą przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, Sąd orzekający w niniejszej sprawie zobowiązany był uwzględnić zawisłość sprawy o sygn. akt II SAB/Gd 75/11 i odrzucić skargę w tym zakresie.

Odnosząc się następnie do żądania udzielenia informacji określonych w pkt 7 i 8 wniosku z dnia 15 listopada 2011 r. Sąd uznał, że skarga na bezczynność w tym przedmiocie jest bezzasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z treści żądania sformułowanego we wskazanych punktach wnika, że skarżący domaga się potwierdzenia treści uchwały Rady Miasta Nr [...] z dnia 6 lipca 2000 r. w sprawie przyznania pierwszeństwa w nabywaniu lokali użytkowych i obiektów pełniących funkcje użytkowe stanowiące własność Gminy Miasta ich najemcom oraz określenia kryteriów i zasad ich sprzedaży.

Wyjaśnić należy, że w wykonaniu zasady jawności działania organów gminy wyrażonej w art. 11b ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym obejmującej w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, podmioty władzy publicznej, w tym jednostki samorządu terytorialnego w myśl dyspozycji art. 8 ustawy o dostępie do informacji publicznej są zobowiązane do udostępnienia na stronach urzędowego publikatora teleinformatycznego - Biuletynu Informacji Publicznej informacji publicznych znajdujących się w ich posiadaniu. Zgodnie natomiast z treścią art. 10 ust. 1 ustawy tylko informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Trzeba również dodać, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje w obiegu publicznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej w sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony wielokrotnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, według którego organ administracji publicznej w przypadku informacji udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej nie ma obowiązku dokonywania wydruków z Biuletynu i przesyłania ich żądającemu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OSK 416/08, Baza orzeczeni LEX nr 490132; z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 462/11, dostępny w Internecie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jako że przedmiotowa uchwała Rady Miasta została udostępniona poprzez jej opublikowanie w Biuletynie Informacji Publicznej (www.bip.gdansk.pl), żądanie udostępnienia treści uchwały jako informacji publicznej nie było usprawiedliwione, a postawa organu nie nosi cech bezczynności.

Sąd stwierdził następnie, że bezczynność Prezydenta Miasta nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Organ administracji nie pozostawił wniosku skarżącego bez jakiejkolwiek odpowiedzi. W części uczynił zadość żądaniom wniosku, a w pozostałym zakresie jedynie bezpodstawnie nie załatwił wniosku skarżącego we właściwej formie. Z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji bezczynności organu mielibyśmy do czynienia w sytuacji, gdyby organ w ogóle pozostawił wniosek skarżącego bez odpowiedzi w jakiejkolwiek formie bądź przewlekał ustosunkowywanie się do wniosku i pism skarżącego ponad terminy przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając od Prezydenta Miasta na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.