Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1207/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30, art. 50, art. 141 par. 4, ustawa z dnia  14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego art. 107 par. 3, art. 28 ust. 2, art. 183 par. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz /spr./ sędzia del. WSA Wojciech Mazur Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. S. i T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 147/06 w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 1207 / 08

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2008 r. w sprawie ze skargi W. B. uchylono decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...]grudnia 2005r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Myślenickiego z dnia [...] czerwca 2005 r., którą to decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją Starosty Myślenickiego z dnia [...] czerwca 2005 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016. ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 k.p.a., zatwierdzono projekt budowlany oraz udzielono J. S. i T. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną (bez przyłącza gazowego) na działce nr [...] w miejscowości B. oraz przyłącza energetycznego z działki nr [...] przez działki nr [...] i nr [...].

Wskazano też, że obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu obejmuje działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...].

Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i wymogami ochrony środowiska. Ponadto sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno- budowlanymi. W trakcie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzono kompletność projektu budowlanego, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto wyjaśniono, że w toku postępowania zastrzeżenia do sprawy wniósł W. B., nie wyrażając zgody, aby do działki nr [...] przeprowadzone były przyłącza przez działkę nr [...], której jest współwłaścicielem. W projekcie zagospodarowania działki zaprojektowano przyłącze gazowe, którego trasa przebiegała z działki nr [...] przez działkę nr [...]. Po wycofaniu zgody W. B. inwestor zrezygnował z wykonywania przyłącza gazowego na etapie tego postępowania, w związku z czym zastrzeżenia W. B. stały się bezzasadne.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. B., wskazując iż inwestorzy podstępnie wyłudzili od niego podpisy na przekop wody i gazu, z którego potem zrezygnowali oraz wprowadzali w błąd Urząd Gminy, co do posiadania do drogi prawa przez nabycie udziału 1/8 od H. Ponadto W. B. podniósł, że inwestycja ma być realizowana w strefie ochrony wód ujęcia w D., a projekt nie przewiduje realizacji "zbiornika ekologicznego".

W toku postępowania odwoławczego, postanowieniem Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2005 r. na podstawie art. 136 k.p.a. i art. 123 k.p.a., zlecono organowi I instancji uzupełnienie akt.

W wykonaniu powyższego organ I instancji przeprowadził postępowanie stwierdzając notatką urzędową fakt i zakres zmian dokonanych w pierwotnym projekcie budowlanym oraz uzupełniając akta sprawy o projekt budowlany linii napowietrzno-kablowej zasilającej budynek, a także inne dokumenty związane z tym projektem. W piśmie z dnia [...] listopada 2005 r. Starosta Myślenicki dodatkowo poinformował Wojewodę Małopolskiego, że zakres pozwolenia na budowę obejmuje budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z określoną w tymże piśmie infrastrukturą techniczną. Wyjaśniono także, że działka nr [...] nie podlega wyłączeniu z produkcji rolnej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 81 ust 1 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, iż na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ sprawdził m.in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Dobczyce, zatwierdzonego uchwałą Nr XXXIV/365/04 Rady Miejskiej w Dobczycach z dnia 30 listopada 2004 r., zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami w tym techniczno- budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii oraz uzgodnień, nie stwierdzając uchybień w tym zakresie. Sprawdzenie projektu budowlanego pod kątem zarzutów zawartych w odwołaniu wykazało, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i leży w obszarze oznaczonym symbolem MR - tereny zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem lokalizacji pojedynczych obiektów mieszkalnictwa jednorodzinnego. Lokalizacja inwestycji spełnia warunek wynikający z ustaleń powyższego planu, dotyczący zakazu budowy obiektów w odległości mniejszej niż 30 m od brzegu cieku wodnego, a projekt budowlany przewiduje realizację szczelnego "zbiornika szambo" bezodpływowego na ścieki sanitarne. Inwestycja nie stanowi, więc zagrożenia z punktu widzenia ochrony środowiska. Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany, który jest kompletny i wykonany przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi. W odniesieniu do kwestii dostępu do drogi publicznej ustalono, że inwestorzy legitymują się posiadaniem prawa współwłasności działki nr [...], będącej drogą dojazdową łączącą się z drogą publiczną nr [...] w B.

W ocenie organu ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że zaskarżona decyzja nie obejmuje przyłącza gazowego, a realizacja przyłącza wody została dokonana we wcześniejszym okresie i projekt budowlany przewiduje jedynie podłączenie do istniejącej na działce nr [...] studzienki wodomierzowej. Nie jest więc istotnym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie posiadanie przez inwestorów zgody W. B. na wykonanie powyższych przyłączy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł W. B., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący powołał się na przysługujące mu prawo własności połowy drogi i sprzeciwił się naruszaniu jego własności. Na rozprawie w dniu 25 marca 2008 r. skarżący wskazał, że uzupełnienie przez organ odwoławczy projektu budowlanego doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolskie wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych niż podawane w niej przyczyn.

W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżona decyzja Wojewody Małopolskiego nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a., bowiem poza ogólnikowymi sformułowaniami, z których ma wynikać istnienie przesłanek do wydania rozstrzygnięcia, zawartego w decyzji organu I instancji, nie podano w nim konkretnych okoliczności, wskazujących na zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykazanie przez inwestorów prawa do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Ponadto w decyzji tej nie zawarto żadnych rozważań odnoszących się do spełnienia wymogów techniczno - budowlanych dla budynku i infrastruktury technicznej, nie powołano nawet obowiązujących w tym zakresie przepisów. Nie jest też wiadomym uzyskanie jakich opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń wymaga realizacja przedmiotowej inwestycji. Uzasadnienie decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2005 r. nie zostało powiązane z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji przez odniesienie się do zgromadzonego materiału dowodowego oraz przedmiotowego wniosku i postępowania, który jak wynika z postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2005r. i późniejszych pism organu I instancji był doprecyzowywany. Nie podano również, z jakich przyczyn oraz w jakim zakresie prowadzono postępowanie wyjaśniające w drugiej instancji, jakie są jego wyniki, jakie poczyniono w nim ustalenia oraz jaki wpływ wywiera przeprowadzone postępowanie uzupełniające na dopuszczalność utrzymania w mocy decyzji organu I instancji.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w świetle powyższych uwag uzasadnienie decyzji organu II instancji należy uznać za pozorne, zaś taka wada uniemożliwia przeprowadzeniu kontroli prawidłowości procesu decyzyjnego, leżącego u podstaw rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

Sąd pierwszej instancji wskazał też na nieprawidłowe wykonanie przez organ odwoławczy obowiązków wynikających z zasad określonych w 107 § 3 k.p.a. oraz w art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poza jakimikolwiek rozważaniami pozostała kwestia wykazania przez inwestorów prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane odnoście wykonania przyłącza elektrycznego. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu uproszczonego z rejestru gruntów, sporządzonego na dzień 31 marca 2005 r. m.in. dla działek nr [...] i nr [...] wynika, że stanowią one współwłasność W. P. oraz J. P. W dwóch oświadczeniach z daty 4 października 2004 r. W. P. w imieniu własnym i brata J. P. wyraził zgodę na wykonanie przyłącza elektrycznego ze słupa na działce nr [...] oraz przebieg linii napowietrznej nad tą działką oraz działką nr [...] do działki nr [...], przy czym w aktach sprawy brak powoływanego w nich upoważnienia pozwalającego na ustalenia skuteczności działania składającego oświadczenia za J. P. Sąd wskazał też, że organ odwoławczy nie wyjaśnił, czy w sytuacji pozostawania działki stanowiącej drogę, wykazanie prawa do dysponowania nią na cele budowlane wymaga zgody wszystkich albo większości współwłaścicieli nieruchomości, czy też i z jakich przyczyn każdy z nich może decydować samodzielnie w tym zakresie. Organ nie poddał także analizie kwestii wyłączenia działki nr [...] z produkcji rolnej. Wojewoda, orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, nie rozważył, czy zawarte w niej rozstrzygnięcia są adekwatne do treści wniosku. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w żadnym fragmencie decyzji organu I instancji nie ma mowy o zatwierdzeniu projektu budowy szamba, ani też o zatwierdzeniu projektu budowlanego dotyczącego linii napowietrzno - kablowej zasilającej budynek.

Sąd pierwszej instancji wskazał również, iż organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji wbrew wymogom z art. 10 k.p.a. nie poinformował stron o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w celu umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazane wyżej uchybienia proceduralne stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), przy odstąpieniu dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, bowiem taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy w odniesieniu, do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu, a taka w niniejszej sprawie z uprzednio wskazanych przyczyn jest niemożliwa i bezprzedmiotowa.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji wskazując, iż rzeczą organu II instancji przy ponownym rozpatrzeniu odwołania będzie eliminacja wytkniętych uchybień oraz wydanie stosownego rozstrzygnięcia w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu, przy ujawnieniu prowadzącego do jego wydania procesu decyzyjnego z powołaniem konkretnych okoliczności oraz pełnym wyjaśnieniem przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 c i § 19 - 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wnieśli J. S. i T. S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 p.p.s.a.

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 141 § 4 w zw. z art. 33 i art. 50 p.p.s.a. poprzez brak jego zastosowania i w konsekwencji wydanie wyroku w sprawie, w której wnoszący skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utracił legitymację do wniesienia skargi,

2. art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi W. B. i zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty kasacji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny popełnił błąd w ustaleniach faktycznych w odniesieniu do faktów powstałych po wydaniu decyzji Wojewody Małopolskiego w toku prowadzonego postępowania sądowego. Art. 141 § 4 p.p.s.a. obliguje Sąd do zwięzłego przedstawienia stanu sprawy w uzasadnieniu orzeczenia. Skoro więc Sąd ma go przedstawić to jak podkreślili skarżący musi go uprzednio ustalić. Ustalenie więc niewątpliwego stanu faktycznego jest więc jedną z zasadniczych okoliczności, mających istotne znaczenie dla sprawy.

W. B. wywodził legitymację do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego na podstawie art. 50 p.p.s.a., z którego to wynika, iż wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego oparte jest na zasadzie skargowości i może być wszczęte jedynie na żądanie (skargę, wniosek) pochodzące od legitymowanego podmiotu.

Jak wskazał autor skargi kasacyjnej W. B. oparł swoją legitymację do wniesienia skargi na przysługującym mu prawie współwłasność nieruchomości działki nr ewid. [...] położonej w B. W toku postępowania sądowoadministracyjnego utracił jednak legitymację, bowiem w dniu 28 września 2006 r. darował na rzecz M. P. cały przysługujący mu udział we współwłasności tj. ½ część działki nr [...], stanowiącej drogę dojazdową m.in. do budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr [...] w miejscowości B., którego inwestorami są J. i T. S. Tymczasem W. B. nie poinformował o tym fakcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na potwierdzenie czego skarżący przedstawili kserokopię odpisu z księgi wieczystej Kw. nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Myślenicach z siedzibą w Dobczycach z dnia 20 maja 2008 r. oraz kserokopię wypisu z rejestru gruntów prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w Myślenicach z dnia 20 maja 2008 r.

Skarżący wskazali ponadto, iż uzyskali wiedzę o zbyciu przez W. B. całego ww. udziału już po ogłoszeniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Sąd pierwszej instancji nie zweryfikował jednak okoliczności, czy W. B. posiada nadal legitymację do wniesienia skargi, natomiast M. P. nie zgłosiła swojego udziału w postępowaniu na zasadach określonych w art. 33 § p.p.s.a.

Tym samym skarżący wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego o dokonanie oceny czy nie zachodzi podstawa stwierdzenia nieważności postępowania określona w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.

Ponadto skarżący wskazali, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zastosował art. 151 p.p.s.a i nie oddalił skargi W. B., natomiast zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Uwzględniając skargę wskazał na inne naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. Kwestionując prawidłowość stanowiska Sądu pierwszej instancji i cytując szeroko orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, iż organ odwoławczy kierując się treścią art. 136 k.p.a. przeprowadził postępowanie dowodowe uzupełniające, wydając w tej sprawie postanowienie z dnia [...] października 2005 r. Nie naruszył tym działaniem zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a. Zgodnie bowiem z poglądami przyjętymi w orzecznictwie organ odwoławczy jest obowiązany do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego z wyłączeniem dopuszczalności kasacji decyzji, a co wynika z przepisu art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie skarżących uznanie, iż akta są niekompletne nie stanowi w żadnym przypadku podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 k.p.a. tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym organ odwoławczy, w ramach swoich kompetencji i korzystając z przepisu art. 136 k.p.a., może zwrócić się do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, aby ten uzupełnił dokumentację w postaci projektu zagospodarowania działki lub terenu.

W ocenie skarżących decyzja Wojewody Małopolskiego odpowiada warunkom przewidzianym w art. 107 k.p.a. i stawianie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wymogów, aby w uzasadnieniu decyzji zawarte były rozważania odnoszące się do spełnienia wymogów techniczno-budowlanych dla budynków infrastruktury technicznej wykraczają poza zakres przesłanek ustawowych przewidzianych przepisem art. 107 k.p.a., będących elementami decyzji administracyjnej.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł W. B. domagając się jej oddalenia i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik W. B. wskazał, iż w dniu 28 września 2006 r. skarżący rzeczywiście zawarł przed notariuszem umowę darowizny z M. P., na mocy której darował jej cały przysługujący mu udział we współwłasności działki nr [...]. Jednakże jednocześnie w tym samym dniu, przed tym samym notariuszem M. P. oświadczyła, iż ustanawia swoim pełnomocnikiem z prawem do substytucji bez ograniczeń W. B., upoważniając go tym samym m.in. do zarządu i administracji nieruchomością. W związku z tym W. B. działał jako pełnomocnik M. P.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera takich zarzutów, które pozwalałyby na jej uwzględnienie.

Na wstępie podkreślić należy, iż w przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., w tym podstawa stwierdzenia nieważności postępowania określona w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., na którą wskazano w uzasadnieniu wniesionej kasacji.

Za chybiony uznać trzeba zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. "art. 141 § 4 w zw. z art. 33 i art. 50 p.p.s.a." Przy czym naruszenie powyższych przepisów wnoszący kasację upatruje w braku zastosowania wymienionych norm prawnych i w konsekwencji wydanie wyroku w sprawie, w której strona wnosząca skargę do Sądu pierwszej instancji utraciła legitymację do jej wniesienia.

Odnosząc się do powyższego zarzutu skargi kasacyjnej zwrócić przede wszystkim należy uwagę na nieprecyzyjność w sformułowaniu tegoż zarzutu. Zarówno, bowiem art. 33 p.p.s.a., jak i art. 50 p.p.s.a. składają się z dwóch paragrafów i dotyczą odmiennych sytuacji. Przepis art. 33 § 1 p.p.s.a., określa kto jest uczestnikiem postępowania na prawach strony, natomiast § 2 określa sytuację, gdy dana osoba może zgłosić swój udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika. Z kolei art. 50 p.p.s.a. przewiduje dwie odrębne kategorie podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Autor skargi kasacyjnej jednakże nie doprecyzował, który z paragrafów powyższych przepisów miałby być naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. We wniesionej skardze kasacyjnej trudno też doszukać się jakichkolwiek argumentów przemawiających za uchybieniem § 2 art. 33 i § 2 art. 50 p.p.s.a, w związku z czym należało przyjąć, iż w istocie stronie skarżącej chodziło o § 1 art. 33 oraz część pierwszą § 1 art. 50 p.p.s.a.

Stwierdzić trzeba, że uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego powiązane zostało z posiadaniem interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Tak jednak, jak w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, to w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.

W okolicznościach niniejszej sprawy wskazania wymaga, iż w decyzji Starosty Myślenickiego z dnia [...] czerwca 2005 r. określono obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wśród wskazanych działek wymieniona została działka nr [...], której W. B. był współwłaścicielem. W dniu 28 września 2006 r. przeniósł on w wyniku darowizny cały swój udział w wyżej wskazanej nieruchomości na M. P. Przeniesienie własności udziału nastąpiło już po wniesieniu skargi przez W. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ([...] stycznia 2006 r.). Oznacza to, iż w chwili złożenia skargi W. B. posiadał interes prawny, a więc był uprawnionym do jej wniesienia. Niezależnie od tego trzeba też zauważyć, iż następcą prawnym W. B. została M. P., która udzieliła skarżącemu pełnomocnictwa sporządzonego w tym samym dniu co przeniesienie własności udziału w nieruchomości, a to spowodowało, że skarżący mógł skutecznie popierać skargę również w imieniu swojego mocodawcy. Wobec tego, że M. P. czynności swego pełnomocnika nie zakwestionowała, to nie można dopatrzeć się uchybienia art. 50 § 1 p.p.s.a. Tak, więc w przedmiotowej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania z przyczyny określonej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., mimo braku złożenia przez M. P. oświadczenia o jej wstąpieniu w miejsce dotychczasowej strony, bowiem M. P. będąc następcą prawnym działającym przez swego pełnomocnika W. B. uczestniczyła i to aktywnie w postępowaniu sądowym.

Stwierdzić trzeba, że również kolejny zarzut przedstawiony we wniesionej skardze kasacyjnej, a dotyczący naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 107 § 3 k.p.a. jest pozbawiony uzasadnionych podstaw.

W uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji odniósł się szeroko do naruszenia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., których dopuścił się organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, a dokonaną przez ten Sąd ocenę uznać należy za zasadną. Uszło też uwadze autora skargi kasacyjnej, iż naruszenie przez organ odwoławczy dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. nie było jedyną wadą decyzji kontrolowanej skarżonym wyrokiem. Organ odwoławczy naruszył tak w toku postępowania, jak i rozstrzygania szereg norm prawnych trafnie wskazanych w skarżonym wyroku i szczegółowo omówionych przez Sąd pierwszej instancji. Tym samym nie jest uprawniony zarzut kasacji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez jego zastosowanie.

Wprawdzie nie ustrzegł się Sąd pierwszej instancji uchybienia, bowiem na stronie 7 - mej skarżonego wyroku wskazał na istnienie podstaw do uchylenia decyzji organu I i II instancji, jednakże dalsze wywody Sądu, jak i zawarte wskazania oraz ocena przedstawiona w tymże wyroku nie pozostawiają wątpliwości, co do tego, że uchyleniem objęto tylko decyzję organu odwoławczego.

Przytoczone wyżej względy nie pozwalają na zakwestionowanie stanowiska Sądu pierwszej instancji zaprezentowanego w objętym kasacją wyroku.

Zważywszy na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił wniesioną skargę kasacyjną.