Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 330/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7; art. 58 § 1 i 2; art. 77 § 1; art. 80;
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 września 2022 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 22 lutego 2022 r., znak: SKO.4004.ŚW/1239/21/22 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej postanowieniem z dnia 22 lutego 2022 r., nr SKO.4004.ŚW/1239/21/22, odmówiło W. M. (dalej jako: "skarżący") przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy Wojcieszków z dnia 24 listopada 2021 r. nr CUS.4412.68.2021 o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego.

Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.

Organ pierwszej instancji, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 22 września 2021r., decyzją z dnia 24 listopada 2021r. odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem, H. M..

Skarżący, działający w postępowaniu przed organem I instancji bez pełnomocnika, odebrał powyższą decyzję osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu 2 grudnia 2021r.

Odwołanie od powyższej decyzji (datowane na 16 grudnia 2021r.) pełnomocnik W. M. nadał w placówce pocztowej w dniu 17 grudnia 2021r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 13 stycznia 2022 r. zawiadomiło pełnomocnika skarżącego, że zgodnie z art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.; dalej jako: "ustawa o Covid 19 "), odwołanie od decyzji Wójta Gminy Wojcieszków z dnia 24 listopada 2021r. o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wniesione zostało z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a.

Organ wyjaśnił, że skoro decyzję skutecznie doręczono W. M. w dniu 2 grudnia 2021r., to ostatnim skutecznym dniem do wniesienia odwołania był 16 grudnia 2021r., natomiast odwołanie nadane zostało w dniu 17 grudnia 2021r. Kolegium wyznaczyło jednocześnie 30-dniowy termin na ewentualne złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, informując, że wniosek taki należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Pismo Kolegium z dnia 13 stycznia 2022 r. doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 stycznia 2022 r.

W dniu 7 lutego 2022 r. wpłynął do Kolegium wniosek pełnomocnika (nadany w placówce pocztowej w dniu 3 lutego 2022r.) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 24 listopada 2021r. o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że mocodawca po odebraniu decyzji w siedzibie organu, zachorował na koronawirusa i sam poddał się izolacji do dnia 6 grudnia 2021r. Z tego też powodu sam nie mógł sporządzić odwołania, ani też nie mógł osobiście zlecić sporządzenia odwołania pełnomocnikowi. Ponadto sprawą zlecenia sporządzenia odwołania zajmowała się żona skarżącego - A. M., która poinformowała pełnomocnika, że decyzja odmawiająca przyznania mężowi świadczenia pielęgnacyjnego została przez niego odebrana w dniu 3 grudnia 2021r.

Pełnomocnik wyjaśnił, że został wprowadzony w błąd przez żonę mocodawcy co do terminu doręczenia decyzji, a informacji pochodzącej od A. M. nie można było zweryfikować gdyż skarżący nie odnotował na doręczonym mu egzemplarzu decyzji daty jej doręczenia. Zdaniem pełnomocnika uchybienie terminu nie nastąpiło ani z winy skarżącego, ani też z winy pełnomocnika, tylko z przyczyn niezależnych od strony. Do wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego dołączył oświadczenie A. M. potwierdzające powyższe okoliczności.

Kolegium stwierdziło, że pełnomocnik zachował wyznaczony 30-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu liczony od dnia doręczenia zawiadomienia, czyli od dnia 21 stycznia 2022r., ale uchybił 30-dniowemu terminowi do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, liczonemu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 58 § 2 k.p.a.). Skoro bowiem przeszkodą w terminowym złożeniu odwołania była choroba skarżącego i jego "samoizolacja" uniemożliwiająca osobiste sporządzenie odwołania i osobiste spotkanie się z adwokatem w celu zlecenia mu sporządzenia odwołania to przeszkoda ta ustąpiła w dniu 6 grudnia 2021r., gdyż do tego dnia trwała "samoizolacja" skarżącego.

Kolegium wyjaśniło, że trzydziestodniowy termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a., rozpoczął swój bieg w dniu 7 grudnia 2021r., a upłynął w dniu 5 stycznia 2021r. Prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pełnomocnik skarżącego nadał w placówce pocztowej dopiero w dniu 3 lutego 2022 r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 58 § 2 k.p.a. w związku z art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy o Covid 19.

Kolegium stwierdziło, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił także braku winy w uchybieniu terminu. Wskazywana przez pełnomocnika przyczyna uchybienia terminu ustała po czterech dniach od odebrania przez skarżącego decyzji (decyzję odebrał w dniu 2 grudnia 2021r., a samoizolacja z powodu choroby ustała z dniem 6 grudnia 2021r.), a więc jeszcze w trakcie biegu terminu do złożenia odwołania, który upływał 16 grudnia 2021r. Skarżący miał zatem jeszcze 10 dni na sporządzenie odwołania osobiście i wysłanie go drogą pocztową lub złożenie w siedzibie organu I lub II instancji ewentualnie na osobiste złożenie zlecenia sporządzenia odwołania pełnomocnikowi, czy też na przedsięwzięcie jakichkolwiek innych działań umożliwiających mu wniesienie odwołania w terminie. Skarżący został prawidłowo pouczony o trybie i terminie wniesienia odwołania od decyzji.

Ponadto, organ wskazał, że skoro sprawą zlecenia pełnomocnikowi sporządzenia odwołania zajmowała się żona skarżącego, to - w ocenie Kolegium - była to okoliczność świadcząca o tym, że również w czasie jego choroby, a nie tylko po ustaniu "samoizolacji" nie istniały przeszkody uniemożliwiające złożenie odwołania w ustawowym terminie. Skarżący mógł bowiem złożyć odwołanie za pośrednictwem żony.

W skardze do sądu na powyższą decyzję, pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 15 zzzzzn (2) ust. 2 ustawy o Covid 19.

W ocenie pełnomocnika Kolegium błędnie uznało, że przeszkodą w terminowym złożeniu odwołania była wyłącznie choroba skarżącego i jego samoizolacja, która to przeszkoda ustąpiła w dniu 6 grudnia 2021r., a tym samym błędnie uznało, że trzydziestodniowy termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 7 grudnia 2021 r., a upłynął w dniu 5 stycznia 2021r.

Pełnomocnik wskazał, że termin ten rozpoczął swój bieg dopiero w dniu 22 stycznia 2022 r., czyli w dniu następującym po doręczeniu pełnomocnikowi pisma Kolegium z dnia 13 stycznia 2022 r. informującego o uchybieniu terminu, gdyż w tym dniu pełnomocnik powziął wiedzę o tym, że został wprowadzony w błąd przez żonę skarżącego, co do daty odebrania decyzji przez skarżącego.

Termin, o którym mowa art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 15 zzzzzn2 ust. 2 ustawy o Covid19 upływał w dniu 21 lutego 2022 r. a zatem wniosek o przywrócenie terminu złożony został w ciągu 30 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu gdyż nadany został w placówce pocztowej w dniu 3 lutego 2022 r.

Na podstawie powyższych zarzutów, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej go decyzji Wójta Gminy W. z dnia 24 listopada 2021 r. odmawiającej przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie, zważył co następie:

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Ze względu na przedmiot zaskarżenia, że korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a., Sąd z urzędu rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Spór miedzy stronami postępowania obejmuje dwie kwestie, po pierwsze czy organ zasadnie uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem przewidzianego w przepisach terminu, a w razie uznania za wadliwe stanowiska organu w tej kwestii, czy organ zasadnie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji.

Stosownie do treści art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu stanowi jego uchybienie.

W kontrolowanej sprawie bezspornym jest, że decyzję organu I instancji wraz z prawidłowym pouczeniem skarżący odebrał osobiście w siedzibie organu w dniu 2 grudnia 2021 r.

Pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie w dniu 17 grudnia 2021 r., a więc po upływie ustawowego terminu.

Zgodnie z art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1); prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2).

Analizując powyższe przepisy, należy także zważyć, że odwołanie zostało złożone w czasie trwania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, wprowadzonego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłasza się stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Stosownie natomiast do art. 15zzzzzn2 ustawy Covid -19, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu Covid-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej;

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki;

3) przedawnienia;

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie;

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony;

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju

- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu tym organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje podgląd, że przepis art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o COVID-19, nie przewiduje innych przesłanek przywrócenia terminu, niż przewidziane w przepisach k.p.a., wprowadza jedynie dodatkowy tryb zawiadomienia strony o uchybieniu i wydłuża - z siedmiu do trzydziestu dni - termin do złożenia prośby o przywrócenie. Wskazuje się, że pomimo, iż z przepisu art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 nie wynika, według jakich zasad organy administracji powinny rozpatrywać wnioski o przywrócenie terminów prawa administracyjnego, to jednak skoro ustawodawca nawiązał w ust. 3 tego artykułu wprost do art. 58 k.p.a., to należy przyjąć, że jego intencją było, aby wnioski tego rodzaju rozpatrywane były właśnie w oparciu o przepisy k.p.a. Przepis art. 15 zzzzzn2 ustawy o COVID-19 nie funkcjonuje samodzielnie i nie może stanowić wyłącznej podstawy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Przepis art. 15 zzzzzn2 ww. ustawy formułuje obowiązek organu w zakresie poinformowania o uchybieniu i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ale samo rozpoznanie wniosku odbywa się w oparciu o przesłanki określające podstawę do przywrócenia terminu określone w art. 58 k.p.a. (por. wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1588/21; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 749/21, WSA w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 776/21; WSA w Łodzi z dnia 14 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 862/21- CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej prawidłowo pouczyło pełnomocnika skarżącego o treści powyższej regulacji, wyznaczając jednocześnie 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

W rozpoznawanej sprawie, w pierwszej kolejności należy odnieś się zatem do kwestii ustalenia od jakiej daty należy liczyć 30-dniowy termin do zgłoszenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia odwołania.

Wyjaśnienia przy tym wymaga, że przesłanka dochowania terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, gdyż jest to termin, który nie podlega przywróceniu. Z powołanego wyżej art. 58 § 2 k.p.a., wynika, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. Jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania przez nią wiadomości o tym, a rolą strony wnoszącej o przywrócenie terminu jest wówczas wskazanie daty, w jakiej dowiedziała się o okoliczności uchybienia terminu.

W ocenie Sądu nieprawidłowe jest stanowisko organu, że to od dnia 7 grudnia 2021 r. - tj. od dnia zakończenia przez skarżącego samoizolacji z powodu obawy przed zakażeniem koronawirusem - rozpoczął bieg ww. 30-dniowy termin do złożenia wniosku, natomiast jego koniec przypadał na dzień 5 stycznia 2022 r. Skutkiem powyższego, wadliwe jest również uznanie organu, że przedmiotowy wniosek z dnia 3 lutego 2022 r., został złożony z uchybienie terminu do jego wniesienia.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego składając, w dniu 17 grudnia 2021 r. odwołanie od decyzji organu I Instancji, nie wiedział o uchybieniu terminu na dokonanie tej czynności, a wiedzę o tym powziął dopiero w dniu 21 stycznia 2022 r., tj. w dniu doręczenia korespondencji od organu, informującej - zgodnie z art. z art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o Covid-19 - o tej okoliczności.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że jeżeli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania wiadomości o tym (por. wyroki NSA: z 22 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1476/17; z 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1365/16; z 26 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1992/1, CBOSA).

W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że to właśnie od dnia 21 stycznia 2022 r. rozpoczął swój bieg wydłużony z 7 do 30 dni termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Skoro zatem, pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w dniu 3 lutego 2022 r. (data nadania w UP), to uznać należy, że czynność ta została dokonana z zachowaniem przewidzianego terminu.

Nie mniej jednak samo złożenie w terminie otwartym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie oznacza automatycznie przywrócenia tego terminu. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. niezbędnym warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 czerwca 2022 r. (I OSK 1035/21; Lex nr 3357400) wskazał, że o braku winy strony w niedopełnieniu w ustawowym terminie określonej czynności procesowej można mówić tylko w przypadku uprawdopodobnienia przez nią, że dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego lub jego pełnomocnika zalicza się np. przerwę w komunikacji, powódź, pożar, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą nawet zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu.

Ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie.

Z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wynikało, że przeszkodą w terminowym złożeniu odwołania była obawa choroby skarżącego i jego "samoizolacja". Na skutek powyższego to żona skarżącego zajęła się zleceniem pełnomocnikowi wniesienia odwołania od decyzji z dnia 24 listopada 2021 r., informując jednocześnie pełnomocnika o dacie odbioru decyzji organu I instancji.

Z oświadczenia złożonego przez żonę skarżącego, wynika, że nieświadomie wprowadziła w błąd pełnomocnika, wskazując jako datę odbioru decyzji - 3 grudnia 2021 r., zamiast 2 grudnia 2021 r.

Mając powyższe okoliczności na względzie, pełnomocnik w złożonej skardze, podniósł, że jedyną przyczyną uchybienia terminu do wniesienia odwołania było wprowadzenie go w błąd przez żonę skarżącego, co z kolei świadczy o braku winy tak jego jak i skarżącego, w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania.

Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Wprowadzenie w błąd pełnomocnika przez żonę skarżącego nie wskazuje na brak winy ani skarżącego ani pełnomocnika. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę okoliczności podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu nie uzasadniają braku winy skarżącego w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania.

Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuści się choćby lekkiego niedbalstwa. Co istotne, wina w uchybieniu terminu to również wina osób trzecich upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności procesowej w postępowaniu. Działania pełnomocnika oraz zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (postanowienie SN z dnia 15 marca 2000 r., II CKN 554/00).

Niestaranność osoby trzeciej, która pośredniczyła w zleceniu prowadzeniu sprawy pełnomocnikowi, nie zwalnia skarżącego z odpowiedzialności za skutki tej czynności, tj. uchybienia terminu. Zdaniem Sądu skarżący przede wszystkim nie dochował odpowiedniej, wymaganej od niego według obiektywnego miernika staranności, dbałości w zakresie wniesienia odwołania. Skoro skarżący poddał się samoizolacji trwającej do dnia 6 grudnia 2021 r., to przyjąć należy, że w dniu 7 grudnia 2021 r., czyli w terminie otwartym do wniesienia odwołania (termin ten upływał w dniu 16 grudnia 2021r.) ustała przyczyna, która uniemożliwiała mu samodzielne dokonywanie czynności w niniejszej sprawie. Skarżący miał zatem możliwość upewnienia się, że czynność zlecenia pełnomocnikowi prowadzenia sprawy została załatwiona prawidłowo.

Tego właśnie wymaga obiektywny miernik staranności. Zdaniem Sądu, przy aktualnych możliwościach technicznych i proceduralnych, skarżący mógł – i powinien – osobiście lub pisemnie, czy chociażby telefonicznie lub za pomocą innych środków komunikacji na odległość (telekomunikacji) skontaktować się z pełnomocnikiem, celem uzyskania pewnej wiedzy co do prawidłowego poinformowania go o okolicznościach sprawy. Skarżący jednak takiej czynności nie dokonał.

W odniesieniu natomiast co do braku winy pełnomocnika skarżącego, to należy zauważyć, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że na równi z winą strony traktuje się zaniedbania profesjonalnego pełnomocnika, w wyniku których dochodzi do uchybienia terminu. Skarżący zlecił prowadzenie swojej sprawy zawodowemu pełnomocnikowi, którego obowiązkiem, jako osoby wykonującej zawód zaufania publicznego, jest takie zorganizowanie prowadzonej działalności by odpowiednio zabezpieczyć interesy swoich klientów przed negatywnymi konsekwencjami związanymi z tokiem prowadzonych postępowań. Pełnomocnik mógł samodzielnie zweryfikować poprzez kontakt z organem (telefoniczny lub elektroniczny) datę odbioru decyzji. Poleganie przez zawodowego pełnomocnika na informacji ustnej pochodzącej od osoby trzeciej, w sytuacji gdy data odbioru decyzji nie została odnotowana na egzemplarzu decyzji doręczonej skarżącemu, bez jakiejkolwiek próby weryfikacji daty doręczania decyzji nie może stanowić o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych.

Okoliczności sprawy nie wskazują zatem na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Analizując argumentację skargi, przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, nie sposób uznać, że w niniejszej sprawie zachodziła niedająca się usunąć przeszkoda w terminowym złożeniu odwołania od decyzji z dnia 24 listopada 2021 r.

W konkluzji stwierdzić należy, że pomimo złożenia w terminie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, to nie została spełniona przesłanka uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu, a powoływane w skardze okoliczności nie uzasadniają przywrócenia terminu.

W konsekwencji zdaniem Sądu rozstrzygnięcie organu II instancji o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania było zasadne. Przy jego podjęciu organ nie naruszył przepisów prawa, w szczególności powołanych w skardze przepisów art. 7, art. 58 § 1 i 2, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Z przedstawionych względów, Sąd skargę jako nieuzasadnioną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.