Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1382/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. art. 7, 77 par. 1, 107 par. 3, 127 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2010 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia o uznaniu gier za gry na automatach 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Minister Finansów utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2009 r. rozstrzygającą, że gry prowadzone na automatach "[...]" należących do [...] Sp. z o.o., skarżącej w niniejszej sprawie, są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Postępowanie w sprawie objętej ww. decyzjami zostało wszczęte w zw. ze skierowaniem [...] lipca 2005 r. pisma przez skarżącą do Ministra Finansów w przedmiocie potwierdzenia, że gra telewizyjna typu "[...]" nie jest grą na automatach o niskich wygranych.

W dniu [...] lutego 2006 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo z Urzędu Celnego w [...] w sprawie stwierdzenia, czy gry urządzane w lokalu "[...]" A. Z. w [...] na automatach "[...]", należących do "[...]" Sp. z o. o. są grami w rozumieniu przepisów ww. ustawy.

Minister Finansów po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, opierając się na dokumentach przesłanych przez stronę i Urząd Celny w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2006 roku Nr [...], podjętą na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 roku o grach i zakładach wzajemnych i art. 104 k.p.a. rozstrzygnął, że gry prowadzone na automatach "[...]" należących do "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] są grami na automatach w rozumieniu przepisów powołanej ustawy.

Zdaniem organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał bowiem przyjęcie, iż gry prowadzone przez stronę na automatach "[...]" odbywały się na automatach elektromechanicznych, a wygrane miały charakter pieniężny.

Organ odwołał się do zeznań świadka D. Z. i uznał tak, jak zeznał świadek, że w przypadku automatów "[...]" punkty kredytowe, za które prowadzona była gra wprowadzane były do licznika automatu za pomocą specjalnego klucza (dostarczonego przez właściciela automatów). Za 1 złoty grający otrzymywał 1000 punktów kredytowych. Gry na przedmiotowych automatach oparte były na zasadach gry w pokera. Grający uzyskując (na ekranie automatu) określony – korzystny dla siebie układ kart zdobywał dodatkowe punkty kredytowe, które zapisywane były na liczniku automatu.

Wypłat wygranych punktów kredytowych zamienionych na pieniądze dokonywały wyłącznie osoby będące przedstawicielami firmy, do której należały przedmiotowe automaty. Taki sposób użytkowania ww. automatów (m.in. ich kredytowanie i przebieg samych gier) został również potwierdzony w protokołach z [...] lutego 2006 roku z przesłuchania świadków – pracowników Urzędu Celnego w [...], którzy uczestniczyli w czynnościach kontrolnych przeprowadzonych w lokalu "[...]" oraz w protokole oględzin urządzeń z dnia [...] lutego 2006 roku. Materiały przesłane przez Urząd Celny korespondowały z opisem gier znajdujących się w opiniach technicznych nadesłanych przez stronę.

Minister Finansów stwierdził, że zbędne było ponowne dokonywanie oględzin przedmiotowych automatów, jak również przesłuchiwanie jako świadków pracowników Urzędu Celnego, D. Z., jak również przesłuchiwanie w charakterze strony prezesa spółki, skoro osoby te złożyły zeznania w sprawie.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona zarzuciła naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj. art. 7, 84 k.p.a., 86 k.p.a. z uwagi na brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, a w szczególności brak przesłuchania świadków, zgłoszonych przez stronę, brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego a nadto wydania decyzji wbrew wnioskom opinii, złożonych przez stronę, z których jednoznacznie, zdaniem strony, wynikało, że gry "[...]" nie są grami na automatach w rozumieniu powołanej ustawy, gdyż nie gwarantują wygranych rzeczowych ani pieniężnych.

Decyzją z dnia [...] października 2006 roku Nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2006 roku powtarzając argumentację w niej zawartą.

Na powyższą decyzję spółka z o. o. "[...]" złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2006 roku.

Wyrokiem z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2301/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2006 r.

Sąd uznał, że Minister Finansów nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy, albowiem postępowanie dowodowe przeprowadzone przez ten organ przed wydaniem decyzji dotknięte jest istotnymi wadami jak nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych przez stronę, brak należytego odniesienia się do całego materiału dowodowego. Organ w istocie skupił się na dokumentach przedstawionych przez Urząd Celny, uznając je za wiarygodne i wystarczające dla rozstrzygnięcia danej sprawy.

Ta jednostronność postępowania dowodowego doprowadziła, zdaniem Sądu, do naruszenia szeregu przepisów k.p.a., a w szczególności art. 7 k.p.a., wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej, będącej naczelną zasadą postępowania. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe tj. w art. 77 § 1 k.p.a. i obowiązek sporządzenia należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Okoliczność, iż prezes spółki zajął stanowisko w trakcie czynności przeprowadzanych przez Urząd Celny nie jest wystarczającym powodem, aby odmówić przesłuchania go w toku postępowania administracyjnego.

Za niezrozumiałe Sąd uznał nieuwzględnienie wniosku o ponowne przesłuchanie świadka D. Z., w sytuacji gdy zakwestionował on swoje poprzednie zeznania, składając oświadczenie z dnia [...] sierpnia 2006 roku.

W sytuacji, gdy strona wykazywała wadliwość czynności, dokonywanych przez Urząd Celny, pożądanym było, zdaniem Sądu, przesłuchanie jako świadków pracowników tego Urzędu, o co strona wnosiła.

Brak jest również, zdaniem Sądu, pogłębionej analizy opinii złożonych przez stronę w toku postępowania. Rzeczą organu było przesłuchanie autorów tych opinii jako świadków w celu dokładnego wyjaśnienia kluczowej dla sprawy okoliczności tj. wypłacania pieniędzy za zdobyte punkty kredytowe. W żadnej z przedstawionych opinii nie ma o tym mowy, zaś świadek Z. zanegował swoje poprzednie zeznania w tym przedmiocie, stąd konieczność dokładnego i precyzyjnego ustalenia powyższych okoliczności.

Powyższe uchybienia w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organ uzasadniają również stanowisko skarżącego co do naruszenia zasad wyrażonych w art. 8 i 10 k.p.a.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Finansów działając na podstawie art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 2a ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.) i art. 104 kpa decyzją z dnia [...] marca 2009 r., rozstrzygnął, że gry prowadzone na automatach "[...]" należących do skarżącej są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.

Organ, jak podał w uzasadnieniu decyzji ustalił przebieg gier w szczególności na podstawie nadesłanej przez stronę opinii technicznej wydanej przez biegłego sądowego z dziedziny elektroniki T. C. – z dnia [...] maja 2006 r. i sprawozdania z badań wydanego przez Centralne Laboratorium Dozoru Technicznego w Poznaniu.

Z treści ww. sprawozdania wynika, zdaniem organu, że przedmiotowe automaty do gier kredytowane są za pomocą kluczyka i nie przyjmują monet. Zakredytowania automatu dokonuje obsługa lokalu, w którym urządzenie się znajduje po uiszczeniu przez grającego stosownej opłaty. Uruchomienie gry następuje po wciśnięciu przycisku "START", w wyniku czego urządzenie wyświetla losowo układ kart do gry w "pokera". Gracz przy użyciu przycisków decyduje, którą kartę lub karty z wyświetlanych na ekranie chce zatrzymać, a które wymienić. Jeżeli uzyska on właściwą sekwencję kart uzyskuje premię punktową i prawo do przejścia do drugiego etapu gry polegającego na odgadywaniu przy pomocy dwu przycisków, czy kolejna wylosowana karta jest wyższa lub niższa od "siódemki". Na stronie 9 przedmiotowego sprawozdania wskazano, że czas gry nie jest jednoznacznie określony i zależy od pierwszego i drugiego etapu gry (przegrana czy wygrana). Tak więc przy wygranej w pierwszym etapie przechodzimy do dalszego etapu i gramy dłużej. Przy wygranej w drugim etapie grający powtórnie gra w zgadywanie kart, co powoduje dalsze wydłużenie czasu gry.

Analogiczny, w ocenie organu, przebieg gier przedstawiony został w ww. opinii technicznej T. C..

Z powyższych opisów gry wynika, że istnieje możliwość przechodzenia do kolejnego etapu gry za uzyskane (wygrane) punkty premiowe. A zatem w przypadku przedmiotowej gry istnieje możliwość przedłużenia czasu gry bez ponoszenia za nią dodatkowych opłat. Czas gry nie jest przy tym jednoznacznie określony.

Nie ma przy tym znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy różnica między kontynuacją tej samej czy rozpoczęciem nowej gry. Celem i wygraną jest w tym przypadku, zdaniem organu, przedłużenie gry. Od strony grającego chodzi w tych grach o to samo - żeby grać jak najdłużej. Przegraną jest krótsza gra a wygraną możliwość jej kontynuowania. Z tego punktu widzenia nie ma istotnego znaczenia fakt, czy tak rozumianą wygraną można skonsumować rozpoczynając nową grę, czy też grając dalej w tę samą grę.

Organ uznał zatem, że po stronie grającego występowała korzyść w postaci prowadzenia dalszej gry bez uiszczania za nią dodatkowych opłat, a pojęcie wygranej w rozumieniu przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych obejmuje każdą korzyść wynikającą z przebiegu gry, w tym możliwość jej kontynuowania. Jest ono nieodłącznie związane z prowadzeniem gry, gdyż oznacza rzecz, przedmiot, pieniądze, które ktoś wygrał, czyli otrzymał to, o co toczyła się gra.

W płaszczyźnie cywilnoprawnej chodzi zatem o korzystny dla gracza wynik gry, oznaczający uzyskanie od kontrahenta umowy gry, korzyści określonej warunkami tej umowy. Od warunków konkretnej umowy zależy, co jest wygraną (świadczeniem) w grze. Prawo nie eliminuje z zakresu świadczeń wynikających z umowy gry niczego, co może być przedmiotem zobowiązania umownego.

Wygrana polegać więc może na przeniesieniu przez stronę wygrywającą nie tylko praw rzeczowych do określonych przedmiotów materialnych, czy też wyrażać się w kwocie pieniężnej, ale może z równym skutkiem dotyczyć innych praw, obejmujących korzystanie z wszelkich dóbr i usług.

Wygraną rzeczową w rozumieniu art. 2 ust. 2a oraz ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 z późn. zm.) mogą być również, zdaniem organu, zgodnie z uchwałą SN z 15 czerwca 2007 r. sygn. akt I KZP 14/07, punkty, tzw. kredyty (punkty kredytowe), bonusy czy też inaczej nazwane premie, uzyskane w trakcie gry na automacie, pod warunkiem, że ich pozyskanie przez gracza wiąże się z uzyskaniem przezeń wymiernej korzyści materialnej, choćby korzyść ta była niższa od uiszczonej stawki za grę.

Odnosząc się do wniosków strony o przesłuchanie jako świadków: Prezesa "[...]" Sp. z o.o. S. S., autorów przesłanych przez stronę opinii technicznych oraz wykonanie dowodu z opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego na okoliczność stwierdzenia, dokonania ewentualnych zmian w protokole przesłuchania świadka D. Z. z dnia [...] stycznia 2006 r. organ stwierdził, że skuteczność prawa strony do żądania przeprowadzenia przez organ określonego dowodu, uzależniona jest od tego, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a więc dotycząca przedmiotu sprawy i mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Swoje wnioski w zakresie przeprowadzenia ww. dowodów strona każdorazowo i wyraźnie motywuje wolą wykazania, że w przypadku przedmiotowych gier nie były realizowane wygrane pieniężne. W przypadku niniejszego rozstrzygnięcia, chodzi o gry na automatach o wygrane rzeczowe. Tym samym przeprowadzanie kolejnych dowodów celem wykazania braku w przedmiotowych grach wygranych pieniężnych jest niecelowe i nie może wnieść żadnych nowych okoliczności w sprawie.

Wniosek strony o przeprowadzenie procesu odtworzenia gry na grze telewizyjnej "[...]" w Ministerstwie Finansów również organ uznał za nieuzasadniony.

W ocenie Ministra Finansów stan faktyczny sprawy został wyczerpująco wyjaśniony i jest bezsporny, zaś materiał dowodowy w oparciu, o który zostało podjęte rozstrzygnięcie wszechstronnie oceniony. Wniosek strony o przeprowadzenie dowodu dotyczy okoliczności stwierdzonych już innymi dowodami w postaci nadesłanej przez stronę opinii technicznej wydanej przez biegłego sądowego z dziedziny elektroniki T. C. (z dnia [...] maja 2006 r.) oraz sprawozdania z badań wydanego przez Centralne Laboratorium Dozoru Technicznego w Poznaniu (z dnia [...] stycznia 2005 r.).

W tym stanie rzeczy Minister Finansów uznał, że ma pełną wiedzę na temat przebiegu przedmiotowych gier, a dowody w tym zakresie są znane stronie.

We wniosku złożonym przez reprezentujących stronę adwokata A. M. i radcę prawnego I. P., strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz uchylenie ww. decyzji zarzucając: naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy - art. 75 Kpa w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. poprzez pominięcie wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2301/06; naruszenie art. 7 Kpa, poprzez pominięcie dowodów zgłoszonych przez stronę; naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych poprzez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż gry prowadzone na automatach "[...]" należących do [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] przy ulicy [...] są grami na automatach w rozumieniu przepisów przywołanej ustawy.

We wniosku pełnomocnika strony r. pr. J. M., strona zarzuciła nie wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nie przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, w tym - nie przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego mimo, iż były one istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (przesłuchanie strony, opinia biegłego, oględziny i odtworzenie przebiegu gry); dokonanie dowolnych ustaleń stanu faktycznego sprzecznych z już zebranym w sprawie materiałem dowodowym m.in. w zakresie przebiegu gry; brak szczegółowego uzasadnienia faktycznego decyzji w tym zakresie w jakim rzekomo sposób i przebieg gry wskazuje, iż uzyskiwane są wygrane albowiem z treści uzasadnienia nie wynika, jakie konkretne elementy gry wskazują na osiąganie wygranych; naruszenie art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - poprzez stosowanie interpretacji rozszerzającej prowadzącej do tego, iż jakakolwiek kontynuacja gry bez ponoszenia dodatkowej opłaty stanowi korzyść, a tym samym - korzyść rozumiana jest jako wygrana rzeczowa.

Strona wniosła przy tym o dopuszczenie dowodu z przesłuchania S. S. w charakterze strony na okoliczność uszczegółowienia przebiegu gry, w tym - braku możliwości realizacji jakichkolwiek wygranych, w tym - nawet w postaci kontynuacji gry bez ponoszenia dodatkowej opłaty, dokonanie oględzin i odtworzenie przebiegu gier "[...]" przez Ministra Finansów na okoliczność uszczegółowienia przebiegu gry, braku możliwości realizacji jakichkolwiek wygranych, w tym - nawet w postaci kontynuacji gry bez ponoszenia dodatkowej opłaty, dopuszczenie dowodu z opinii biegłych stosownej specjalności na okoliczność ustalenia przebiegu gier "[...]" i możliwości realizacji wygranych - w szczególności - niemożliwości realizacji wygranych rzeczowych w jakiejkolwiek postaci.

Zdaniem strony nie są prawdziwe ustalenia przebiegu gry, w których organ powołuje się na opinię z badań Centralnego Laboratorium Dozoru Technicznego z Poznania. Opinia biegłego T. C. również ustalonego przez organ przebiegu gry nie potwierdza.

Strona do wniosku dołączyła, jak podała, fotokopie z przebiegu gry na okoliczność braku jakichkolwiek elementów wygranej. Twierdzi bowiem, iż są one dowodem na to, że w trakcie przebiegu gry liczba zakupionych na początku gry 10.000 pkt stale zmniejsza się do zera i nie ma możliwości ich zwiększenia bez ponoszenia dodatkowej opłaty, nie zdobywa się punktów premiowych wbrew temu, co twierdzi organ. Czas gry nie stanowi wygranej, bo przejście do tzw. drugiego poziomu nie powoduje zwiększenia punktów we wstępnie zakupionej puli punktów.

Zdaniem strony uzasadnienie decyzji nie wskazuje, jakie konkretne elementy przebiegu gry wskazują na to, że jakiekolwiek wygrane rzeczowe są osiągane.

Stąd konieczność bezpośredniego przeprowadzenia dowodu przez organ z oględzin i odtworzenia przebiegu gry, celem rzetelnego ustalenia rzeczywistego jej przebiegu.

Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Minister Finansów na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 2 ust. 3, art. 2a ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych utrzymał ww. decyzję w mocy.

Ponownie odwołując się do opinii T. C. z [...] maja 2006 r. i ww. sprawozdania z badań wydanego przez Centralne Laboratorium Dozoru Technicznego organ stwierdził, że ustalił i przedstawił przebieg gier na podstawie tych dokumentów.

Przedmiotowe automaty do gier są urządzeniami elektronicznymi. Kredytowane są za pomocą kluczyka i nie przyjmują monet. Zakredytowania automatu dokonuje obsługa lokalu, w którym urządzenie się znajduje po uiszczeniu przez grającego stosownej opłaty. Uruchomienie gry następuje po wciśnięciu przycisku "START", w wyniku czego urządzenie wyświetla losowo układ kart do gry w "pokera". Gracz przy użyciu przycisków decyduje, którą kartę lub karty z wyświetlanych na ekranie chce zatrzymać, a które wymienić. Jeżeli uzyska on właściwą sekwencję kart uzyskuje premię punktową i prawo do przejścia do drugiego etapu gry polegającego na odgadywaniu przy pomocy dwu przycisków, czy kolejna wylosowana karta jest wyższa lub niższa od "siódemki". Na stronie 9 przedmiotowego sprawozdania wskazano, że czas gry nie jest jednoznacznie określony i zależy od pierwszego i drugiego etapu gry (przegrana czy wygrana). Tak więc przy wygranej w pierwszym etapie przechodzi się do dalszego etapu i gramy dłużej. Przy wygranej w drugim etapie grający powtórnie gra w zgadywanie kart, co powoduje dalsze wydłużenie czasu gry.

Z tak ustalonego przebiegu gry wynika, zdaniem organu, że istnieje możliwość przechodzenia do kolejnego etapu gry za uzyskane (wygrane) punkty premiowe. A zatem w przypadku przedmiotowej gry istnieje możliwość przedłużenia czasu gry bez ponoszenia za nią dodatkowych opłat. Czas gry nie jest przy tym jednoznacznie określony. Nie ma istotnego znaczenia fakt, czy tak rozumianą wygraną można skonsumować rozpoczynając nową grę, czy też grając dalej w tę samą grę czyli przechodząc na dalsze etapy gry.

W świetle powyższego przyjąć, zdaniem Ministra, należy, iż zastosował się on do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2007r. sygn. akt VI SA/Wa 23 01/06 i dokonał precyzyjnego ustalenia co należy uznać za wygraną "rzeczową" w rozumieniu art. 2 ust. 2a ustawy z dnia 29 lipca 1992r. w odniesieniu do gier na automatach "[...]".

Organ podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] marca 2009 r., iż grający na automatach "[...]" ma możliwość wygrania punktów zapewniających przedłużenie gry bez konieczności dokonywania nowej opłaty. Charakter przedmiotowych urządzeń nie ulega wątpliwości. Zarzut strony, iż są to gry telewizyjne jest niezasadny, gdyż - po pierwsze powołana ustawa nie określa szczegółowo charakteru automatów do gier (poza stwierdzeniem, że mogą to być urządzenia mechaniczne, elektromechaniczne i elektroniczne), po drugie zaś nie ulega wątpliwości, że nawet urządzenie telewizyjne jest w istocie urządzeniem elektronicznym, odpowiadającym wymogom ustawy.

Definicja gry na automatach nie zawiera też warunku, iż wynik tej gry musi zależeć od przypadku, koncentrując się wyłącznie na warunkach prowadzenia gier na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych oraz możliwości uzyskiwania wygranych. Dla określenia charakteru gier na automatach nie ma również znaczenia fakt, iż przedmiotowe automaty nie mają technicznych możliwości wypłacania wygranych, co wielokrotnie podkreśla strona w swoich wystąpieniach.

Zgodnie z art. 2 ust. 2a w/w ustawy, grami na automatach są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych.

W ocenie Ministra Finansów pojęcie wygranej obejmuje każdą korzyść wynikającą z przebiegu gry, w tym możliwość jej kontynuowania.

Zdaniem organu, przedmiotem sporu są nie tyle ustalenia co do przebiegu gry na automatach, ile ocena ich rezultatu, a mianowicie czy są to gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe. W ocenie strony, brak realizowania wygranych przez urządzenia będące jej własnością powoduje, że gry na nich prowadzone, pozbawione są przymiotu gier na automatach w rozumieniu przepisów w/w ustawy.

Spór dotyczy w istocie interpretacji przepisów materialnoprawnych art. 2 ust. 2a cyt. ustawy. O tym, czy w rozumieniu tych przepisów mamy do czynienia z grą na automatach, nie decyduje sposób i forma wypłacania (realizacji) wygranej przez sam automat, czy przez pracownika obsługi.

Tak samo bez znaczenia jest postać wygranej, która w myśl ustawy może być pieniężna lub rzeczowa. Przedmiotowa ustawa nie zawiera definicji wygranej rzeczowej, nie określa też cech umowy gry, co uzasadnia odwołanie się w tym względzie do odpowiednich przepisów prawa cywilnego i ich wykładni doktrynalnej.

Zatem pojęcie wygranej nieodłącznie związane jest z prowadzeniem gry, gdyż oznacza rzecz, przedmiot, pieniądze, które ktoś wygrał, czyli otrzymał to, o co toczyła się gra.

Wygraną jest możliwość kontynuowania uprzednio rozpoczętej gry przy zwiększonym poziomie trudności, wymagającym większych umiejętności bez konieczności dokonywania nowej opłaty. Grający decydując się na grę przyjmuje mniej lub bardziej korzystne dla siebie warunki wygranej, ustanowione przez właściciela automatów.

Podniesiony przez stronę zarzut dotyczący dokonania niezgodnej z literą prawa wykładni pojęcia wygranej rzeczowej prowadzący do ograniczenia swobody działalności gospodarczej organ uznał za chybiony.

Prawna reglamentacja określonego rodzaju działalności gospodarczej (w niniejszej sprawie gier na automatach) nie oznacza naruszenia tym sposobem konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego oraz wolności prowadzenia działalności gospodarczej.

Działalność gospodarcza w zakresie gier na automatach na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest objęta przepisami szczególnymi. Regulowana jest przepisami ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych oraz przepisami wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, m.in. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych. Urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, dozwolone jest wyłącznie na zasadach określonych w cytowanej wyżej ustawie.

Działania Ministra Finansów, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie zmierzają do ograniczenia jakiemukolwiek podmiotowi nieskrępowanego prowadzenia działalności gospodarczej a rozstrzygnięcie organu oparte jest na obowiązujących przepisach prawa.

Biorąc pod uwagę fakt, iż przedmiotowa sprawa dotyczy rynku reglamentowanego ustawą o grach i zakładach wzajemnych, Minister Finansów podkreślił, że stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wynika z konieczności zapewnienia przestrzegania obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej porządku prawnego, w tym przypadku ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Przy wydawaniu decyzji Minister Finansów bierze również pod uwagę interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Powołana ustawa wraz z przepisami wykonawczymi, stanowi regulację szczególnej działalności, związanej z organizowaniem i uprawianiem hazardu i nie może być prowadzona z uszczerbkiem dla społeczeństwa. Chodzi tu bowiem o obszar, który z jednej strony jest działalnością niezwykle rentowną, ale z drugiej strony może stać się i staje się często źródłem wielu zjawisk patologicznych.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7 Kpa oraz art. 75 Kpa organ podniósł, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego wbrew twierdzeniu strony Minister Finansów stosownie do art. 7 Kpa, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Przed wydaniem decyzji rozstrzygającej o charakterze gier na automatach Minister Finansów w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Zgodnie z art. 75 Kpa dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

Decyzję z dnia [...] marca 2009 r. Minister Finansów jak stwierdził, wydał po przeanalizowaniu całości materiałów zgromadzonych w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego. W aktach sprawy znajdują się m.in. dokumenty i wyjaśnienia strony, wyciągi z protokołu kontroli oraz opinie techniczne przedstawione przez stronę wydane przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w Warszawie, Urząd Dozoru Technicznego w Poznaniu oraz biegłego sądowego z dziedziny elektroniki Pana T. C..

Zarówno z opinii biegłego sądowego z dziedziny elektroniki T. C., jak też z opinii Urzędu Dozoru Technicznego w Poznaniu wynika, że podczas gry nie jest jednoznacznie określony czas gry. Czas gry zależy od wyniku pierwszego i drugiego etapu gry (przegrana czy wygrana). Przy wygranej w pierwszym etapie gry (układ pięciu kart) przechodzimy do drugiego etapu i gramy dłużej.

Ustosunkowując się do zarzutu braku odniesienia się do wskazanej przez stronę opinii Minister podniósł, iż przedmiotowa opinia techniczna zawiera wynik badania poprzedzającego rejestrację automatu do gier wydany na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych. W opinii tej brak jest szczegółowego opisu gier na automatach "[...]". Ponadto, z tej opinii wynika jedynie, iż automat ten nie może zostać dopuszczony do legalnej eksploatacji i użytkowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż urządzenie nie umożliwia m.in. ustalenia wygranej, ustalenia stawki, przyjmowania monet, żetonów lub banknotów, bezpośredniej wypłaty wygranej z urządzenia. W następstwie uzyskania negatywnego wyniku badań poprzedzającego rejestrację, urządzenie takie nie może zostać zarejestrowane przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, co nie oznacza jednakże, iż gry na tych urządzeniach nie posiadąją cech wymienionych w art. 2a w/w ustawy.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 cyt. ustawy to Minister Finansów jako jedyny organ został powołany do rozstrzygania w drodze decyzji, czy gra losowa, zakład wzajemny, gra na automacie lub gra na automacie o niskich wygranych posiadająca cechy wymienione w ust. 1, 2, 2a i 2b jest grą losową, zakładem wzajemnym, grą na automacie albo grą na automacie o niskich wygranych w rozumieniu ustawy.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących naruszenia przepisów Kpa polegających na pominięciu wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych, przesłuchania strony, oględzin i odtworzenia przebiegu gry na automatach "[...]" organ uznał, że nie ma potrzeby przeprowadzenia tych dowodów. Przebieg gier na przedmiotowych automatach został bowiem ustalony w oparciu o posiadane dokumenty, w tym w/w opinie techniczne.

Art. 84 § 1 Kpa stanowi, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Podkreślenia wymaga fakt, że w doktrynie zgodnie przyjmuje się, iż biegły wypowiada opinię dotyczącą stanu faktycznego, powołany jest do naświetlenia i wyjaśnienia okoliczności wskazanych przez organ administracji z punktu widzenia posiadanych przez niego wiadomości specjalnych. Nie można zatem powoływać biegłego, który miałby złożyć opinię co do prawa obowiązującego i jego stosowania. Stosowanie prawa należy do organu orzekającego w sprawie. Użyte w art. 84 § 1 Kpa słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego. Organ administracji ocenia żądanie strony powołania biegłego na podstawie art. 78 Kpa i nie jest związany wnioskiem strony o powołanie biegłego dla ustalenia okoliczności, która w sposób nie budzący wątpliwości może być ustalona przez organ na podstawie dokumentów sprawy.

Nie jest konieczne również wezwanie świadków i biegłych wnioskowanych przez stronę, gdyż można ustalić stan faktyczny na podstawie zebranego w sprawie materiału. W ocenie Ministra Finansów stan faktyczny sprawy został wyczerpująco wyjaśniony i jest bezsporny, zaś materiał dowodowy w oparciu, o który zostało podjęte rozstrzygnięcie wszechstronnie oceniony.

W skardze na tę decyzję pełnomocnik r pr. J. M. wniosła o uchylenie obu ww. decyzji i zarzuciła nieważność z uwagi na ich wydanie z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 156 § 1 pkt 2 in fine w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa przez: niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, nie wyjaśnienie stanu faktycznego w sposób dokładny, sporządzenie uzasadnienia zawierającego ewidentne braki, załatwienie sprawy z naruszeniem interesu indywidualnego skarżącego, niedostateczne rozważenie tego, co należy uznać za wygraną "rzeczową" przez ogólnikowe cytowanie orzeczeń wydawanych w innych sprawach bez odniesienia do konkretnego przebiegu gry mocodawców, pominięcie wniosków dowodowych istotnych dla sprawy (przesłuchanie strony, opinie biegłego, oględziny i odtworzenie przebiegu gry) bądź naruszenie przepisu art. 7 kpa, art. 77 kpa oraz art. 107 § 3 kpa; naruszenie art. 75 § 1 kpa i 78 § 1 kpa przez nieuwzględnienie żądań stron dotyczących przeprowadzenia dowodów mimo, iż przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz naruszenie przepisu art. 89 § 2 kpa przez nieprzeprowadzenie rozprawy w sytuacji, gdy było to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków, biegłych i w drodze oględzin - co miało wpływ na wynik postępowania: to jest nie przeprowadzenie dowodów wnioskowanych m.in. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (przesłuchanie strony, opinie biegłego, oględziny i odtworzenie przebiegu gry); (przesłuchanie strony, opinie biegłego, oględziny i odtworzenie przebiegu gry); naruszenie przepisu art. 80 kpa przez dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny i sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, tj. z naruszeniem przepisów art. 10 § 1 kpa i art. 81 kpa - co miało wpływ na wynik postępowania; nieważność z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, tj. naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa w zw. z art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - przez stosowanie interpretacji rozszerzającej prowadzącej do tego, iż jakakolwiek kontynuacja gry bez ponoszenia dodatkowej opłaty stanowi korzyść, a tym samym - korzyść ta rozumiana jest jako wygrana rzeczowa.

W skardze pełnomocników A. M. i I. P. obejmującej żądanie uchylenia obu decyzji i zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania zarzucono: naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy - art. 75 KPA w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. poprzez pominięcie wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2007 r. sygn. akt VISA/WA 2301/06; naruszenie art. 7 Kpa, poprzez pominięcie dowodów zgłoszonych przez stronę, naruszenie prawa materialnego - art. 2 ust. 2a ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż gry prowadzone na automatach "[...]" należących do "[...]" sp. z o. o. z siedzibą w [...] przy ul. [...] są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych; naruszenie art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - przez stosowanie interpretacji rozszerzającej prowadzącej do tego, iż jakakolwiek kontynuacja gry bez ponoszenia dodatkowej opłaty stanowi korzyść, a tym samym - korzyść ta rozumiana jest jako wygrana rzeczowa.

W uzasadnieniu nawiązano do argumentacji przedstawionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zw. dalej p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] marca 2009 r. zostały wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2007 r. mocą, którego wcześniejsze decyzje w przedmiocie rozstrzygnięcia, czy gry prowadzone na ww. automatach są grami na automatach w rozumieniu powołanej ustawy zostały uchylone.

Należy mieć zatem także na uwadze art. 153 p.p.s.a. zgodnie, z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd i organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W ww. wyroku Sąd wskazał, że organ nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy prowadząc jednostronnie postępowanie dowodowe. Brak było też pogłębionej analizy opinii złożonych przez stronę w toku postępowania. Te uchybienia procesowe skutkowały uwzględnieniem wcześniejszej skargi i wyeliminowaniem ww. decyzji z obrotu prawnego. Sąd stwierdzając powyższe uchybienia stwierdził, że pożądanym było przesłuchanie jako świadków pracowników Urzędu Celnego w sytuacji, gdy strona wykazywała wadliwość czynności dokonanych przez Urząd Celny oraz przesłuchanie autorów opinii jako świadków w celu dokładnego wyjaśnienia kluczowej kwestii tj. wypłacania pieniędzy za zdobyte punkty kredytowe. W tym jednak zakresie zeznania św. D. Z. i poczynione także na ich podstawie ustalenia organu co do tego, że nie było wygranych pieniężnych (jak we wcześniejszych decyzjach uznał organ) usprawiedliwiają odstąpienie organu od przesłuchania autorów opinii na powyższą okoliczność, a conajmniej pozwalają na przyjęcie, iż odstąpienie od tej czynności jest uchybieniem pozostającym bez wpływu na wynik sprawy.

Pozostałe wskazania Sądu tak, co do przesłuchania pracowników Urzędu Celnego, jak i odniesienia się do całego materiału dowodowego i wyjaśnienia wszelkich okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 2 ust. 3 powołanej ustawy, wskazanego w podstawie materialnoprawnej decyzji wymagały stosownej reakcji ze strony organu. Takiej reakcji w postaci wnikliwego odniesienia się do całego zgromadzonego materiału dowodowego i kolejnych wniosków dowodowych strony jednak nie było, a skutkiem tego stanu rzeczy jest skuteczność zarzutów w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a co do przesłuchania pracowników Urzędu Celnego także art. 153 p.p.s.a. Wprawdzie, co wynika z akt administracyjnych pracownicy Urzędu byli przesłuchani. Jednakże ich zeznania nie zostały potraktowane przez organ jako materiał dowodowy, bowiem w uzasadnieniach decyzji organ w żadnym zakresie do tych dowodów się nie odniósł. Jedynie wspomniał o dokonaniu przesłuchań w odpowiedzi na skargę, co jest działaniem nieskutecznym i spóźnionym.

Brak wnikliwości w ocenie materiału dowodowego i pobieżne odniesienie się do kolejnych pism procesowych strony przedstawiających swoje stanowisko w sprawie wraz z wnioskami dowodowymi spowodowały, że organ podtrzymuje konsekwentnie swoje ustalenia co do przebiegu gry błędnie uznając, iż nie są one sporne. Zdaniem organu sporne są nie tyle ustalenia co do przebiegu gry, ile ocena ich rezultatu czy są to gry o wygrane rzeczowe lub pieniężne. Treść pism procesowych strony, wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy temu przekonaniu organu w sposób oczywisty przeczy. We wniosku w trybie art. 127 § 3 k.p.a. strona wprost wskazuje, że przebieg gry ustalony przez organ nie jest zgodny z rzeczywistością, jak też z treścią utrwalonego w protokole z [...] lutego 2006 r. eksperymentu procesowego przeprowadzonego w Urzędzie Celnym.

Do wskazanego eksperymentu procesowego organ w ogóle się nie odniósł, a z ustaleń poczynionych na podstawie ww. opinii i sprawozdania wynika, że całościowej oceny tych dowodów nie dokonał i wybiórczo tylko je uwzględnił. Podkreślić przy tym należy, iż mimo obowiązku odniesienia się do wszystkich twierdzeń i zarzutów podniesionych nie tylko w toku postępowania ale również w środku odwoławczym, organ zupełnie pominął twierdzenia strony podnoszone jako uzasadnienie zarzutu niewyjaśnienia przebiegu gry, iż w czasie przebiegu gry liczba zakupionych na początku gry 10000 pkt stale zmniejsza się do zera i nie ma możliwości ich zwiększenia bez ponoszenia dodatkowej opłaty. Na potwierdzenie powyższego strona do wniosku o ponowne rozpatrzenie dołączyła fotokopie, jak podała, z etapów przebiegu gry. Do tych dokumentów organ także się nie odniósł, a nawet przedstawiając w uzasadnieniu treść zarzutów te twierdzenia i złożone na ich okoliczność fotokopie całkowicie pominął ponownie w zaskarżonej decyzji powtarzając bezkrytycznie wcześniejsze, zawarte w kontrolowanej decyzji, ustalenia co do przebiegu gry. Przypomnieć zatem należy, iż tak, jak podkreślił to Sąd w ww. wyroku zasadą naczelną postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia tak aby w ten sposób został stworzony jej rzeczywisty obraz. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 k.p.a. i mające zastosowanie tak w postępowaniu przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

Obowiązkiem organu jest zatem odniesienie się do całego materiału dowodowego i co wymaga podkreślenia danie temu wyrazu w uzasadnieniu decyzji. Wyrywkowe odniesienie się do opinii i sprawozdania bez pełnej oceny tych dowodów, w kontekście twierdzeń i zarzutów strony, pominięcie innych dowodów (np. eksperymentu procesowego) uzasadnia zarzut naruszenia wskazanych przepisów prawa procesowego i uniemożliwia kontrolę sądową zaskarżonych aktów, Sąd administracyjny, jak wyżej wskazano dokonuje ich oceny pod względem zgodności z prawem i czynienie ustaleń leży poza jego właściwością, a wobec powyższych uchybień akty te nie poddają się pełnej kontroli Sądu.

Podkreślić przy tym należy, iż z punktu widzenia art. 2 ust. 3 powołanej ustawy niezbędnym jest nie tylko ustalenie przebiegu gry w sposób spójny ze zgromadzonym materiałem dowodowym ale również w konsekwencji ustalenie, które z konkretnych elementów przebiegu gry wskazują na to, że osiągane są wygrane rzeczowe. Brak pełnych ustaleń co do przebiegu gry czyni również twierdzenia co do wygranej niepełnymi, a co najmniej kontrola ustaleń w tym zakresie nie jest w zaistniałym stanie rzeczy możliwa.

Rację ma wprawdzie organ, iż do niego należy ocena wniosków dowodowych, w tym także wniosek o przeprowadzenie rozprawy, ale dokonując takiej oceny należy szczegółowo rozważyć stan rzeczy wynikający ze zgromadzonego już materiału i z rozwagą i uwzględnieniem ogólnych zasad postępowania dowodowego wnioski te rozpatrzyć.

Nieodniesienie się przez organ do całego zgromadzonego materiału dowodowego uniemożliwia zajęcie stanowiska przez Sąd co do zasadności odmowy uwzględnienia zgłaszanych przez stronę wniosków dowodowych.

Natomiast nie ma jakiejkolwiek wątpliwości co do tego, że obowiązkiem organu jest wyjaśnienie sprawy w powyższym zakresie i przedstawienie oceny materiału wraz z ustaleniami w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. bez naruszenia pozostałych reguł procedury administracyjnej.

Uznając, że powyższe uchybienia natury procesowej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd skargę uwzględnił nie wdając się w ocenę zarzutów dot. naruszenia prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 uwzględniając art. 152 p.p.s.a. zaś o kosztach orzeczono po myśli art. 200 p.p.s.a.