Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 763/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005r. w części nałożenia kary pieniężnej w kwocie 300 (trzysta złotych) za przejazd pojazdem wydzielającym szkodliwe substancje w stopniu przekraczającym dopuszczalny poziom; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. stwierdza, że decyzje opisane w punkcie 1 w uchylonej części nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Dnia [...] września 2005 r., w miejscowości Ł., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poddał kontroli drogowej pojazd marki [...] nr rej. [...] należący do przedsiębiorcy K. A. W protokole kontroli stwierdzono szereg naruszeń tj.:

- wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, ponieważ do kontroli drogowej kierowca przedstawił siedmiodniową kartę opłaty drogowej serii [...] nr [...] zakupioną w P., z wpisaną w rubrykach "ważna od" i "ważna do" datą "[...]", w pozostałej części niewypełnioną,

- przejazd pojazdem wydzielającym szkodliwe substancje w stopniu przekraczającym dopuszczalny poziom. Pomiaru zadymienia spalin dokonano urządzeniem [...]. Końcowy wynik pomiaru wskazany w protokole zadymienia spalin z dnia [...] września 2005 r. przy temperaturze silnika 80 stopni Celsjusza okazał się negatywny,

- skrócenie dziennego czasu wypoczynku. W oparciu o analizę tarczy tachografu włożoną do urządzenia rejestrującego dnia [...] września 2005 r. o godz. 9:35 i następnej z dnia [...] września 2005 r. o godz. 6:50 stwierdzono skrócenie dziennego czasu wypoczynku o 2 godziny i 10 minut, zaś w oparciu o analizę tarczy tachografu włożoną do urządzenia rejestrującego dnia [...] września 2005 r. o godz. 6:50 i następnej z dnia [...] września 2005 r. o godz. 7:37 stwierdzono skrócenie dziennego czasu wypoczynku o 4 godziny i 28 minut,

- przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Dokonując analizy przedstawionych do kontroli tarcz tachografu z dni: [...] i [...] września 2005 r. stwierdzono przekroczenie o 7 godzin i 10 minut,

- nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego. Ustaleń tych dokonano w oparciu o analizę tarcz tachografu z [...] i [...] września 2005 r., gdzie stwierdzono oprócz jazdy zapis "inne prace", zaś kierowca wyjaśnił, iż nie wykonywał w tym czasie innych prac a jedynie nieprawidłowo ustawił przełącznik grup czasowych,

- używanie nieprawidłowych wykresówek. W protokole kontroli zaznaczono, iż żadna z czterech przedstawionych do kontroli tarcz tachografu nie była przeznaczona do tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. Na odwrocie tych tarcz nie było wyróżnika typu E1 nr 57 z obudowy tachografu.

Kierowca F. B. podpisał protokół bez zastrzeżeń.

W toku postępowania pełnomocnik skarżącego K. K. przedstawiła miesięczną kartę opłaty seria i nr [...] ważną od dnia [...] września 2005 r. do [...] października 2005 r. z wpisanym numerem rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu. Ponadto w piśmie z dnia [...] października 2005 r. wskazała, iż kontrolowany pojazd po powrocie do K. został poddany powtórnemu pomiarowi poziomu spalin w dniu [...] września 2005 r. na stacji diagnostycznej w M., które to badanie nie wykazało odchyleń od normy. Do pisma załączono wydruk z wynikami dokonanych pomiarów.

Decyzją z dnia [...] października 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...], powołując się na art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 i art. 92 ust. 4, art. 92 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088) i lp. 1.4.2, 1.10.2, 1.11.1 lit. a, 1.11.1 lit. b, 1.11.5 lit. a, 1.11.5 lit. b, 1.11.9 ust. 3 lit. c, 1.11.10 ust. 2 lit. c załącznika do tej ustawy oraz art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r. P.0008-0021), art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1-2 , ust. 7, art. 9 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.- dalej jako rozporządzenie Rady EWG nr 3820/85) oraz przepisy § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 150, poz. 1684 oraz z 2002 r., Dz. U. Nr 188, poz. 1577) nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 2.250 zł w tym :

- karę 200 zł za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej.

W uzasadnieniu wskazano, iż wobec nadesłania przez stronę ważnej miesięcznej karty opłaty zmieniono kwalifikację naruszenia.

- karę 300 zł za przejazd pojazdem wydzielającym szkodliwe substancje w stopniu przekraczającym dopuszczalny poziom.

Zdaniem organu wyjaśnienia strony zawarte w piśmie z dnia [...] października 2005 r. nie zasługiwały na uwzględnienie bowiem powtórny pomiar zadymienia został przeprowadzony dziewięć dni po kontroli przy zimnym silniku oraz po przejechaniu ok. 2.520 km. Organ powołał się także na przepis § 9 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 z późn. zm.).

- karę 50 zł (za czas do 1 godziny) oraz karę 100 zł (za każdą rozpoczętą kolejną godzinę) za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego. Zgodnie z protokołem kontroli na podstawie wykresówek z dni [...] września stwierdzono skrócenie wymaganego czasu dziennego wypoczynku o 2 godziny i 10 minut.

- karę 50 zł (za czas do 1 godziny) oraz karę 200 zł (za każdą rozpoczętą kolejną godzinę) za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego. Zgodnie z protokołem kontroli na podstawie wykresówek z dni [...] września przyjęto skrócenie wymaganego czasu dziennego wypoczynku o 4 godziny i 28 minut.

- karę 50 zł (za czas do 1 godziny) oraz karę 700 zł (za każdą następną rozpoczętą godzinę) za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego. W wyniku kontroli wykresówek z dni [...] września stwierdzono przekroczenie o 7 godzin i 10 minut (okres jazdy dziennej wyniósł 17 godzin i 10 minut).

- karę 200 zł za nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego (w dwóch tarczach tachografu).

- karę 400 zł za używanie nieprawidłowych wykresówek, co dotyczyło 4 okazanych wykresówek z dni [...] września 2005 r.

Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie. W odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Wskazał na naruszenie przepisów postępowania i zarzucił przekroczenie uprawnień przez inspektora przeprowadzającego kontrolę drogową. Ponadto podniósł, iż badanie stopnia zadymienia przeprowadzone dymomierzem diagnostycznym nie spełniało podstawowych zasad, gdyż obowiązujące przepisy nie określają jakie warunki powinien spełniać dymomierz diagnostyczny. Zdaniem odwołującego w protokole pomiaru nie jest podana temperatura otoczenia oraz nie przedstawiono świadectwa ze szkolenia obsługi dymomierza odbytego przez kontrolującego inspektora.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego powołując się dodatkowo na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Dokonując analizy stanu faktycznego oraz zastosowanych przez organ I instancji przepisów prawa Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że pomiar zadymienia spalin przeprowadzony przez kontrolującego inspektora był wykonany przyrządem posiadającym legalizację i w związku z tym wyniki uzyskane przy użyciu takiego przyrządu są niepodważalne. Natomiast pomiar przeprowadzony przez skarżącego nie jest wiarygodny bowiem został wykonany dziewięć dni po kontroli. Ponadto organ podkreślił, iż dziewięciogodzinny okres odpoczynku dziennego jest odpoczynkiem najkrótszym, a zatem nie może być w żadnym przypadku dalej skracany.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wnosi o uchylenie decyzji.

Odnośnie wymierzonej kary pieniężnej w kwocie 300 zł za przekroczenie poziomu zadymienia spalin skarżący zarzuca, iż ani w protokole kontroli ani w decyzji nie stwierdzono jakich substancji w badanych spalinach było za dużo. Nie podano także jakie normy są dopuszczalne, zaś załączony do protokołu kontroli wynik pomiaru jest niezrozumiały dla osoby postronnej. Ponadto zastosowany przez kontrolującego sprzęt pomiarowy [...] jest urządzeniem diagnostycznym, którego zadaniem jest pomiar stopnia zadymienia spalin w silniku o zapłonie samoczynnym (diesla). Badanie polega na pomiarze ilości światła docierającego do czujnika poprzez komorę wypełnioną spalinami badanego silnika. Zatem na podstawie tak przeprowadzonego badania nie można stwierdzić ilości szkodliwych substancji zawartych w spalinach pojazdu, urządzenie to nie umożliwia dokonania analizy spalin. Zatem wynik badania dymomierzem diagnostycznym nie powinien stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej. Ponadto żadne przepisy powszechnie obowiązujące nie regulują wymagań technicznych, jakie powinny spełniać urządzenia do pomiaru zadymienia spalin, nie zostały uregulowane także procedury podczas dokonywania pomiaru. Zdaniem strony skarżącej nie jest możliwe dokonanie legalizacji dymomierza diagnostycznego, gdyż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych, podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. Nr 74, poz. 653), nie wymienia dymomierza diagnostycznego, zatem nie podlega on legalizacji.

Dalej skarżący podnosi, że organ I instancji błędnie dokonał zsumowania kolejnych okresów jazdy dziennej aż do pierwszego odpoczynku spełniającego wymagane normy bowiem takie postępowanie jest niedopuszczalne w świetle przepisów art. 6 ust. l i art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady EWG 3820/85, a z których to przepisów wynika, że okres jazdy dziennej powinien zamykać się pomiędzy dwoma okresami dziennego odpoczynku. Jednakże, zdaniem skarżącego, porównując te przepisy z treścią lp. 1.11.1. lit a i lp. 1.11.1 lit b załącznika do ustawy o transporcie drogowym należy dojść do wniosku, że każda przerwa, która spełnia wymogi pozwalające ją zaliczyć do odpoczynku dziennego powinna przerywać zliczanie okresu jazdy dziennej.

Natomiast jednoczesne nałożenie kary pieniężnej za skrócenie odpoczynku dziennego oraz przekroczenia norm jazdy dziennej zastosowane w przypadku skarżą-

cego, powoduje podwójne ukaranie za te same naruszenie.

Ponadto naruszono obowiązek wynikający z art. 9 k.p.a., polegający na informowaniu strony o wszelkich okolicznościach postępowania w ten sposób, iż podczas kontroli odmówiono kierowcy udzielenia wyjaśnień dotyczących wyników badania dymomierzem diagnostycznym i dlatego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...], jednak mimo braku rzetelnego wyjaśnienia okoliczności sprawy stwierdzono, że skarga jest bezzasadna. Kolejnym uchybieniem formalnym decyzji, jest jej niewłaściwe doręczenie, mimo prawidłowo ustanowionego w sprawie pełnomocnika, decyzja została doręczona bezpośrednio stronie w dniu [...] października 2005 r. Dopiero po złożeniu odwołania, oraz na skutek podniesionych zarzutów do tytułu egzekucyjnego tj. po dniu [...] stycznia 2006 r. pełnomocnikowi doręczono duplikat decyzji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie zmienił swego stanowiska w sprawie i w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga jest zasadna jedynie w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 300 zł za przejazd pojazdem wydzielającym szkodliwe substancje w stopniu przekraczającym dopuszczalny poziom. W tym zakresie organy powołały przepis § 9 ust.1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 z późn. zm.). Stosownie do tego przepisu pojazd powinien być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby:

1) w spalinach pojazdu z silnikiem o zapłonie iskrowym zawartość tlenku węgla (CO), węglowodorów (CH) i współczynnik nadmiaru powietrza λ (lambda) nie przekraczały wartości podanych w tabeli "Poziomy emisji zanieczyszczeń gazowych i współczynnika nadmiaru powietrza λ", stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia, z tym że:

a) dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy do dnia 31 grudnia 1996 r., wyposażonego w silnik o pojemności skokowej poniżej 700 cm3, dopuszcza się wartości określone w kolumnie 5 tabeli załącznika nr 2 do rozporządzenia,

b) dla pojazdu, dla którego w świadectwie homologacji potwierdzono wartości wyższe, stanowiące dla tego pojazdu kryterium oceny, wartości podanych w kolumnach 6, 7, 8, 9, 10 i 11 tabeli załącznika nr 2 do rozporządzenia nie stosuje się,

c) wymagania dotyczące współczynnika nadmiaru powietrza λ (lambda) stosuje się dla pojazdu wyposażonego w odpowiednią sondę;

2) zadymienie spalin pojazdu z silnikiem o zapłonie samoczynnym, mierzone przy swobodnym przyspieszaniu silnika w zakresie od prędkości obrotowej biegu jałowego do maksymalnej prędkości obrotowej, wyrażone w postaci współczynnika pochłaniania światła nie przekraczało 2,5 m-1, a w odniesieniu do silnika z turbodoładowaniem 3,0 m-1, a w przypadku pojazdów wyprodukowanych po dniu 30 czerwca 2008 r. nie przekraczało 1,5 m-1.

Przede wszystkim nie została w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśniona poruszana przez skarżącego kwestia legalizacji urządzenia, którym przeprowadzono badanie poziomu zadymienia, a które to urządzenia jest nazywane w odwołaniu i w skardze "dymomierzem diagnostycznym". W protokole pomiaru zadymienia spalin oraz w wydanych decyzjach urządzenie to zostało określone przez organ jako [...]. Jednocześnie w przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych w piśmie z dnia [...] listopada 2005 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego znajduje się stwierdzenie, iż pomiar został przeprowadzony prawidłowo "urządzeniem [...], posiadającym "ważną homologację", zgodnie z instrukcją tego urządzenia przy temperaturze nie niższej niż 5 stopni Celsjusza.

Stosownie do przepisu § 1 pkt 31 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. Nr 74, poz. 653) prawnej kontroli metrologicznej obejmującej zatwierdzenie typu i legalizację pierwotną oraz legalizację ponowną podlegają m.in. analizatory spalin samochodowych. Użyte przez skarżącego określenie "dymomierz" występuje w przepisach dotyczących badań technicznych pojazdów (vide- rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzenia badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach - Dz. U. Nr 227, poz. 2250 z późn. zm.).

W materiale dowodowym zebranym w sprawie niniejszej brak jest świadectwa legalizacji przedmiotowego urządzenia służącego do przeprowadzenia kontroli, zaś jednocześnie w wydanych decyzjach nie wskazano przepisów prawa, na podstawie których urządzenie to określone jako [...] nie podlegało legalizacji. Kwestia ta ma zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie, bowiem bez tych informacji Sąd jest pozbawiony możliwości oceny prawidłowości i legalności dokonanego pomiaru. Jednocześnie zaistniała sytuacja pozbawia Sąd możliwości ustosunkowania się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze.

W tym stanie rzeczy zaskarżone decyzje w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 300 zł za przejazd pojazdem wydzielającym szkodliwe substancje w stopniu przekraczającym dopuszczalny poziom należało uchylić, bowiem poruszana kwestia legalizacji urządzenia, którym dokonano pomiaru zadymienia, wymaga wyjaśnienia we wskazanym wyżej kierunku z uwzględnieniem zarzutów skarżącego zawartych w złożonej skardze. Zdaniem Sądu w omawianym zakresie organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż związanie organów administracji publicznej rygorami procedury administracyjnej oznacza, że są one obowiązane m.in. do przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.) czyli musi podejmować wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Z kolei z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika obowiązek przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa przez co należy rozumieć, iż w celu realizacji tej zasady konieczne jest, poza ścisłym przestrzeganiem prawa, także konkretne ustosunkowanie się do twierdzeń strony i uwzględnianie w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Ponadto organ administracji musi w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 p.p.s.a orzeczono o wstrzymaniu wykonania decyzji w uchylonej części.

W pozostałym zakresie, wbrew argumentom skarżącego, Sąd nie dopatrzył się sugerowanych w skardze wad formalnych i materialnych powodujących konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Sądu ustalony w sprawie stan faktyczny odnośnie zaistnienia pozostałych naruszeń nie budzi zastrzeżeń. Podstawowym elementem tego stanu faktycznego jest protokół kontroli nr [...] sporządzony w dniu [...] września 2005 r. Protokół ten został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag. Nie można też podzielić zastrzeżeń skarżącego odnośnie podwójnego ukarania za ten sam czyn, bowiem obowiązujące przepisy przewidują kary zarówno za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, jak też za przekroczenie dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Odpowiednie przepisy prawa zostały wskazane przez organ w uzasadnieniu decyzji. Równocześnie kary za stwierdzone naruszenia są ściśle określone w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, a zatem organ nie ma żadnej możliwości odstąpienia od wymierzenia kary, jeśli organ stwierdzi fakt naruszenia przepisów prawa.

Ustosunkowując się do zarzutu błędnego obliczenia okresów odpoczynku należy podnieść, że czas jazdy dziennej (zwany dziennym okresem prowadzenia pojazdu) jest określany jako suma okresów prowadzenia pojazdu pomiędzy dwoma okresami odpoczynku. Takie sformułowane oznacza, iż czas jazdy nie jest ściśle związany z dobą i po wykorzystaniu wymaganego w przepisach odpoczynku kierowca, nie czekając do zakończenia doby od momentu rozpoczęcia pracy, ma do dyspozycji nowy czas jazdy dziennej. Po drugie; jeśli kierowca nie wykorzysta minimalnego odpoczynku dziennego, to czas jazdy z kolejnego dnia lub dni jest sumowany i stanowi jeden okres jazdy dziennej. Interpretacja ta wynika z powołanych przez organ przepisów art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, a także z definicji odpoczynku określonej w art. 1 ust. 5 cytowanego rozporządzenia. Definicja ta mówi, iż przez odpoczynek należy rozumieć każdy nieprzerwany okres odejmujący co najmniej 1 godzinę, podczas którego kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Zatem nie może to być czas krótszy niż 1 godzina.

Niewątpliwie należy przyznać rację skarżącemu, iż w sprawie miało miejsce uchybienie formalne polegające na doręczeniu bezpośrednio stronie, nie zaś ustanowionemu pełnomocnikowi, odpisu decyzji z dnia [...] października 2005 r. Jednakże uchybienie to zostało konwalidowane poprzez późniejsze doręczenie pełnomocnikowi odpisu decyzji I instancji, przy jednoczesnym wniesieniu przez tego pełnomocnika odwołania w ustawowym terminie. W tej sytuacji Sąd uznał, że uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił, bowiem zaskarżona decyzja w pozostałej części nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia. Pominięcie orzeczenia o kosztach postępowania sądowego uzasadnia treść art. 206 p.p.s.a.