Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1158/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, w zw. z art. 135, art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 115 par. 13, art. 115 par. 19
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
article: art. 2 ust. 1, art. 26, art. 6
journal: Dz.U. 2010 nr 79 poz 523
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego w G. z dnia [...], II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego J. P. kwotę [...] ([...]) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu 24 lipca 2017 r. do Dyrektora Zakładu Karnego w G. wpłynął wniosek R. P. z dnia [...] r., w którym powołując się na art. 2

ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się o udzielenie informacji publicznej, w zakresie "ile środków otrzymał strażnik M. O. dofinansowania do wypoczynku, urlopu w 2015 r., 2016 r. i ile otrzyma w 2017 r. bądź otrzymał w 2017 r. dla całej rodziny".

Rozpoznając wniosek, Dyrektor Zakładu Karnego w G. stwierdził,

że wnioskowane informacje stanowią wprawdzie informacje publiczne, jednak uwzględniając art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, prawo do tych informacji publicznych, podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Organ uznał, iż udzielenie wnioskowanej informacji oznaczałoby ujawnienie danych o rodzinie funkcjonariusza. Informacja ta (o pełnej kwocie świadczenia) nie służy realizowaniu zadań publicznych przez organ, jak i nie odnosi się do organizacji i zasad funkcjonowania określonej jednostki, dlatego też, organ pierwszej instancji wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej Nr [...] z dnia [...] r.

Od powyższej decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w G., R. P. odwołał się, wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości.

Zaskarżonej decyzji R. P. zarzucił naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej

w zakresie działalności organu władzy publicznej,

- art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak wyjaśnienia podstaw prawnych

i faktycznych rozstrzygnięcia.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S. decyzją Nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz.1257), zwaną dalej "K.p.a.", w związku z art. 5 ust. 2 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 z późn.zm.) i art 1 ust 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922), po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wyjaśnił, że prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 61 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskania informacji

o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządowych, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie,

w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej.

Właśnie zastrzeżenie art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej powoduje, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniom, w szczególności ograniczeniom określonym w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 ustawy), a także ze względu m.in. na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Tajemnicą ustawowo chronioną jest m.in. tajemnica danych osobowych określona w art. 51 Konstytucji oraz w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (...). Natomiast zgodnie ze sformułowaniem art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy uznać, że ujawnianie informacji o osobach pełniących funkcję publiczną jest możliwe tylko w zakresie, w jakim informacja ma związek z pełnioną funkcją, zaś ujawnianie informacji o innych osobach podlega ograniczeniom przewidzianym w ustawie o ochronie danych osobowych oraz ograniczeniom ze względu na ochronę prywatności.

Przechodząc do wykładni pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" organ stwierdził, że ustawa o dostępie do informacji publicznej pojęcia tego nie definiuje, jednak ugruntowane już orzecznictwo sądów administracyjnych, jednoznacznie wskazuje, kiedy mamy do czynienia z osobą pełniącą funkcje publiczne i informacją mającą związek z pełnieniem tych funkcji.

Doktryna i judykatura stoją na stanowisku, że na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej osobą pełniącą funkcję publiczną będzie ten, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta, ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa.

Interpretując na gruncie niniejszej sprawy pojęcie "osoby sprawującej funkcje publiczne" należy przywołać też stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone

w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 marca 2006 r. (sygn. akt K 17/05 ). Trybunał uznał,

że sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Ustalenie, czy dana funkcja jest funkcją publiczną, powinno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Trybunał stwierdził dalej, że do funkcji publicznych należą takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które nie mają charakteru decyzyjnego.

Trybunał podkreślił nadto, że wkroczenie w sferę prywatności osób pełniących funkcje publiczne musi być zawsze uzasadnione istotnymi racjami interesu publicznego, pozostawać w związku z wykonywaną działalnością publiczną oraz nie może mieć na celu wyłącznie zaspokojenie czystej potrzeby sensacji po stronie odbiorców tej informacji. Uznał także, że informacje nie mogą - co do swej natury i zakresu - przekreślać sens (istotę) ochrony prawa do życia prywatnego, "Nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, ze prawo do prywatności ma charakter szczególny w systemie praw i wolności konstytucyjnych, o czym stanowi art. 233 ust. 1 Konstytucji.

Organ stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że w zakresie żądania wnioskodawcy znalazły się dane osobowe funkcjonariusza, który z uwagi na zajmowane stanowisko służbowe - strażnika w dziale ochrony, nie pełni funkcji publicznej i nie ma związku z tymi funkcjami, a więc udostępnienie żądanych we wniosku informacji, stanowiłoby naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dlatego też, mając na uwadze rozstrzygniecie sądu o sygn. akt II SAB/Sz 80/2005, organ odmówił udostępnienia danych, które w sposób jednoznaczny związane są z konkretnym funkcjonariuszem i członkami jego rodziny, co w ocenie organu stanowiłoby naruszenie konstytucyjnie chronionego prawa do prywatności funkcjonariusza i jego rodziny.

R. P. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w zakresie otrzymanych środków przez funkcjonariusza publicznego oraz przepisów art. 7, art. 8

i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięcia.

Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji

i zobowiązanie organów do podjęcia działań zgodnych z ustawą o dostępie do informacji publicznej a także o zasądzenie na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo z ostrożności organ podniósł, iż skarżący nadużywa prawa do informacji publicznej. Wprawdzie w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie ma takiej normy, która pozwalałaby ograniczać nadużywanie prawa do informacji, jednak

z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że "Nadużyciem prawa jest wykorzystywanie instytucji prawne wbrew jej celowi i funkcji (vide: postanowienie NSA z dnia 16 października 2015 r. I OSK 1992/14). W orzecznictwie wskazano,

że "nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega na próbie skorzystania

z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa i jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność działania administracji i innych organów władzy publicznej" (vide: wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., I OSK 1601/15). Podobnie jak w sprawie, w której zapadł wskazany wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., działanie wnioskodawcy oraz ilość i treść złożonych wniosków o udostępnienie informacji publicznej znanych sądowi z urzędu - niniejszej sprawie nie świadczy o zamiarze uzyskania informacji publicznej w celu jej wykorzystania dla dobra wspólnego".

Przechodząc na grunt rzeczonej sprawy, licznie składane wniosków przez R. P. o udostępnienie informacji publicznej zindywidualizowanych funkcjonariuszy sprawiły, że w posiadaniu skarżącego znalazła się niezmiernie duża ilość informacji o poszczególnych funkcjonariuszach Służby Więziennej, co może świadczyć o chęci uzyskania informacji, w żaden sposób nie związanych z celem

i funkcją ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ustanowiony na zasadzie prawa pomocy pełnomocnik skarżącego, radca prawny J. P., uzupełniając zarzuty i wnioski postawione w skardze zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, to jest: art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 3 lit. b oraz pkt 5 lit. d i g, w wyniku czego nie udostępniono skarżącemu informacji publicznej.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że informacja o uzyskanych środkach publicznych, w tym o wynagrodzeniu, nagrodach i premiach oraz o środkach dotyczących sfinansowania remontu mieszkania i sfinansowania mieszkania funkcjonariusza publicznego jest informacją publiczną. Wskazany we wniosku funkcjonariusz Służby Więziennej jest funkcjonariuszem publicznym i tym samym pełni funkcje publiczne, a zatem ograniczenie, o którym mowa w zdaniu pierwszym ust. 2 art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej jego nie dotyczy. Funkcjonariusz Służby Więziennej jest funkcjonariuszem publicznym, o czym stanowi art. 115 § 13 pkt 7 Kodeksu karnego i to bez względu na zajmowane stanowisko w jednostce penitencjarnej. Skarżącemu nie chodzi o ujawnienie prywatnych danych ze sfery zatrudnieniowej konkretnego pracownika organu, lecz o dane o środkach finansowych, wydatkowanych w związku z pracą wskazanego funkcjonariusza Służby Więziennej. Udostępnienie informacji publicznej polega bowiem na ujawnieniu wysokości środków publicznych wypłacanych na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Stosownie do art. 5 ust. 2 ww. ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, z wyłączeniem osób pełniących funkcje publiczne, mających zawiązek z pełnieniem tych funkcji. Zatem, obowiązkiem jest udzielenie informacji dotyczącej każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub wykonuje powierzone mu przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskuje wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym, nawet jeżeli nie wyraził on zgody na udzielenie takiej informacji. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Kwestie związane z kosztami funkcjonowania Służby Więziennej uregulowane są w art. 6 ustawy o Służbie Więziennej, który stanowi, że koszty związane z funkcjonowaniem Służby Więziennej są pokrywane z budżetu państwa. Tym samym informacja o wysokości otrzymanych środków pieniężnych funkcjonariusza publicznego nie korzysta z ochrony. Informacja ta jest informacją publiczną, ponieważ także jest związana z pełnieniem przez tą osobę funkcji publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz.1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że okolicznością niesporną jest to,

iż adresat pytania inicjującego postępowanie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie budziło też sporu to, że informacja będąca przedmiotem rozstrzygania organu, posiadała przymiot informacji publicznej, co przyznał poprzez fakty dokonane sam organ.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się zaś do oceny tego, czy funkcjonariusz Służby Więziennej jest osobą pełniącą funkcję publiczną

w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten stanowi, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

W świetle ww. przepisu, jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do niej nie może być ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W takiej sytuacji organ nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej, powołując się na art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem sądu, w rozpatrywanej sprawie organ dopuścił się naruszenia ww. przepisu, odmawiając udostępnienia wnioskowanej informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej, bowiem funkcjonariusz Służby Więziennej jest osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu ww. przepisu i nie dotyczy go ograniczenie udostępnienia informacji publicznej związanej ze sprawowaną funkcją.

Powyższe wynika z treści art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137), który stanowi: "funkcjonariuszem publicznym jest: 1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, 2) poseł, senator, radny, 2a) poseł do Parlamentu Europejskiego, 3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy, 4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych, 5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, 6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej, 7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej, 8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową, 9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe".

W przytoczonym przepisie wprost wskazano funkcjonariusza Służby Więziennej, jako osobę będącą funkcjonariuszem publicznym, bez względu na to jaki jest zakres obowiązków funkcjonariusza i czy w ich ramach wykonuje wyłącznie czynności usługowe.

Co prawda w przepisie art. 115 § 19 Kodeksu karnego ustawodawca stwierdza, że: "osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową", jednakże nie zmienia to powyższego rozumienia określenia "funkcjonariusz Służby Więziennej".

Jeżeli bowiem chodzi o osoby wykonujące wyłącznie czynności usługowe,

tj. które nie wykonują zadań należących do określonego przepisami zakresu działania wymienionych organów lub instytucji, orzecznictwo wskazuje na np. kierowców, gońców, osoby sprzątające, maszynistki, portierów, pracowników zaopatrzenia i obsługi technicznej (podobnie np. W. Wolter (w:) I. Andrejew, W. Świda, W. Wolter, Kodeks karny..., s. 381; Z. Kallaus, Przestępstwa..., s. 73; A. Wąsek (w:) M. Kalitowski, Z. Sienkiewicz, J. Szumski, L. Tyszkiewicz, A. Wąsek, Kodeks..., s. 404; A. Marek, Kodeks..., s. 342).

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej

(Dz.U. z 2017 r., poz. 631 ze zm.), Służba Więzienna realizuje zadania w zakresie wykonywana tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności Zgodnie

z art. 26 ust. 1 tej ustawy w jednostkach organizacyjnych pełnią służbę funkcjonariusze oraz mogą być zatrudnieni pracownicy. Na podstawie ust. 2 art. 26 ww. ustawy Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie określenia stanowisk w Służbie Więziennej, na których służbę mogą pełnić wyłącznie funkcjonariusze (Dz. U z 2011 r. Nr 20, poz.106). Wśród tych stanowisk wskazane są między innymi, stanowiska starszego strażnika i strażnika zakładu karnego i aresztu śledczego. Funkcjonariusz M. O. pełni właśnie funkcję strażnika. Jak wynika z ww. rozporządzenia jest to jedno ze stanowisk, na których są realizowane zadania z zakresu spraw ochronnych, a więc należące do podstawowych zadań realizowanych przez Zakład Karny w G..

Dodatkowo wskazać można, że nauka prawa opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną". Zaznacza się w niej,

że katalog z art. 115 § 13 i § 19 Kodeksu karnego mają charakter jedynie podstawowy i niewyczerpujący. Zauważa się tam, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że żądana przez skarżącego informacja należy do zakresu przedmiotowego ustawy o dostępnie do informacji publicznej i nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej

w trybie art. 5 ust. 2 ww. ustawy. Jak już wyżej wskazano wnioskowana informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i pozostaje w związku z pełnioną przez tą osobę funkcją publiczną w ramach struktury organizacyjnej podmiotu realizującego nałożone na niego zadania publiczne.

Kwestie związane z przyznawaniem funkcjonariuszom świadczeń finansowych ustawa o Służbie Więziennej w rozdziale 19 zatytułowanym "Świadczenia funkcjonariuszy". Stosownie do art. 6 ustawy o Służbie Więziennej koszty funkcjonowania Służby Więziennej pokrywane są z budżetu państwa, a w myśl art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2077) gospodarka środkami publicznymi jest jawna.

Podkreślenia wymaga, że strona nie domaga się ujawnienia prywatnych danych związanych ze strefą zatrudnienia danego pracownika, czy jego sytuacją rodzinną, lecz informacji o środkach finansowych, wydatkowanych w związku z pracą funkcjonariusza Służby Więziennej.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 250 § 1 ww. ustawy w zw. § 2 ust. 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 ze zm.).

Przy ponownym rozpatrywaniu wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej organ uwzględni przedstawioną przez Sąd ocenę prawną w niniejszej sprawie.