Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1104/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 61a
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 18
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M.T. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia [...] września 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz skarżącego M.T. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej także: "Prezes ZUS") postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. na podstawie art. 34 § 3 w zw. z art. 33 § 1 oraz art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427; dalej: "upea") po rozpatrzeniu wniosku M. T. (dalej: "skarżący") o ponowne rozpatrzenie zarzutów zgłoszonych w dniu 9 sierpnia 2021 r. w sprawie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów: [...] – utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. (dalej: "Dyrektor O. ZUS", "organ I instancji", "organ egzekucyjny") – oddalające zarzuty.

Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. na podstawie art. 34 § 2 w zw. z art. 33 § 1 oraz art. 17 i art. 18 upea oddalił zarzuty złożone przez skarżącego w dniu 9 sierpnia 2021 r. w stosunku do ww. tytułów wykonawczych.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podniósł, iż Dyrektor O. ZUS działając jako wierzyciel i organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec nieuregulowanych należności z tytułu składek na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Na ich podstawie organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego (zajecie z 7 marca 2018 r.), zajęcia świadczenia z ubezpieczeń społecznych (zajęcia z 3 stycznia 2019 r., i 15 marca 2019 r.),

a następnie zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku dochodowego/VAT (zajęcia z 21 lipca 2021 r.). W dniu 9 sierpnia 2021 r. wpłynęło pismo skarżącego - skarga na czynność egzekucyjną, w którego treść skarżący wniósł zarzuty wniesione na podstawie art. 33 upea. Zasadność zarzutów skarżący argumentował przedawnieniem egzekwowanych należności. Organ egzekucyjny przywołał następnie art. 33 § 1 i § 2 upea w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r. oraz art. 24 ust. 4, ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wskazał, iż odnośnie należności objętych tytułami wykonawczymi wskazanymi w zawiadomieniu ZAW [...] i ZAW [...] zostały wysłane upomnienia. Podniósł, iż bieg terminu przedawnienia zawiesza wniosek płatnika o umorzenie nieopłaconych składek na podstawie ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzenie należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność (Dz. U. z 2012 r., poz. 151), zakończony odmowną decyzją z dnia 15 czerwca 2016 r. Dodał także, iż wskazane w ZAW[...] tytuły wykonawcze: nr [...] i nr [...] zostały wystawione w dniu 7 marca 2018 r. i doręczone w dniu 12 marca 2018 r., tytuły wykonawcze nr [...] i [...] został wystawione w dniu 2 marca 2019 r.

i doręczone w dniu 10 stycznia 2019 r. Wskazane w ZAW [...] tytuły wykonawcze nr: [...] zostały wystawione 7 marca 2018 r. i doręczone 12 marca 2018 r., [...] zostały wystawione 2 marca 2019 r. i doręczone 10 stycznia 2019 r., TW[...] został wystawiony 14 marca 2019 r. i doręczony 22 marca 2019 r., [...], zostały wystawione 2 stycznia 2019 r. i doręczone 10 stycznia 2019 r.

Organ egzekucyjny stwierdził zatem, iż bieg terminu przedawnienia

w stosunku do należności objętych ZAW [...] i ZAW [...] uległ zawieszeniu, postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułów wykonawczych jest prowadzone, należności są zatem wymagalne i nie uległy przedawnieniu.

Pismem z dnia 15 września 2021 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jego uzasadnieniu podtrzymał swoją argumentację, zgodnie z którą, zdaniem skarżącego, egzekwowane należności uległy przedawnieniu.

Prezes ZUS postanowieniem z dnia [...] października 2021 r., wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie.

Dokonując ponownej analizy sprawy Prezes ZUS, podzielił ocenę Dyrektora O. ZUS co do wystąpienia okoliczności powodujących zawieszenie biegu terminu przedawnienia należności. Podniósł, iż kwestie przedawnienia zobowiązań zostały opisane w art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, który stanowi, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne z zastrzeżeniem ust. 5-6. Zgodnie z art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Dodał, iż w sprawie zastosowanie mają regulacje zawarte w art. 1 ust. 15 ustawy z 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą (Dz. U. z 2012 r, poz. 1551, dalej: "ustawa abolicyjna"). Zgodnie z ww. przepisem złożenie wniosku o umorzenie należności na podstawie ustawy abolicyjnej powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia nie tylko należności podlegających umorzeniu na podstawie ustawy, lecz także wszystkich należności niepodlegających umorzeniu, za okres od 1 stycznia 1999 r. do dnia uprawomocnienia się decyzji o umorzeniu bądź odmowie umorzenia należności. Z akt postępowania abolicyjnego wynika, że wniosek o abolicję skarżący złożył 23 lipca 2014 r., natomiast decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu składek na podstawie ustawy abolicyjnej uprawomocniła się 6 sierpnia 2016 r.

Wdrożenie czynności egzekucyjnych wobec skarżącego zostało poprzedzone przeprowadzeniem z urzędu postępowań w celu określenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek. Wskazał, iż wobec należności objętych ZAW[...]

i ZAW[...] zostały wysłane upomnienia. Postępowanie egzekucyjne dotyczące należności na ubezpieczenia społeczne za okres 05/2009 r. – 06/2009 r.; 05/2011 r. do 10/2011 r. oraz w stosunku do należności na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 05/2009 r. do 06/2009 r., 04/2011 r. do 10/2013 r. prowadzone było pierwotnie przez Dyrektora Oddziału ZUS w R. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...].

Ze względu na brak skuteczności postępowania egzekucyjnego, na podstawie § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 22.11.2001 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, powyższe tytuły zostały przekazane do realizacji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. W dniu 6 października 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wydał postanowienie o umorzeniu postępowania prowadzonego na podstawie przekazanych przez ZUS tytułów wykonawczych, stwierdzając bezskuteczność egzekucji ze względu na brak majątku niezbędnego do skutecznego prowadzenia egzekucji. Postępowanie to zawiesiło bieg terminu przedawnienia począwszy od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności, tj. od dnia doręczenia upomnień, do dnia umorzenia postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. Następnie w związku z ustaleniem skutecznego środka egzekucyjnego Dyrektor O. ZUS ponownie wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...].

Tytuły o numerach: [...] i [...] wystawione 7 marca 2018, doręczone 12 marca 2018 r., [...] wystawione 2 marca 2019 r., doręczone w dniu 10 stycznia 2019 r., [...] wystawione 7 marca 2018r., doręczone 12 marca 2018 r. [...] wystawione 2 marca 2019 r, doręczone 10 stycznia 2019 r., [...] wystawiony 14 marca 2019 r., doręczony 22 marca 2019 r., [...], wystawione 2 stycznia 2019 r., doręczone 10 stycznia 2019 r.

Na ich podstawie dokonano zajęć w 2018 r., w 2019 i w 2021 r.

Prezes ZUS wskazał, iż powyższe należności nie uległy zatem przedawnieniu, co sprawia, że zarzuty należy uznać za niezasadne.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1. art. 60 § 1 upea, zgodnie z którym umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie czynności egzekucyjnych,

2. art. 61 § 1 i 4 upea., zgodnie z którymi w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej wart. 59 § 2 upea postępowanie egzekucyjne wszczyna się ponownie, poprzez wydanie zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w § 4 – jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, a podstawą ponownego wszczęcia egzekucji administracyjnej jest dotychczasowy tytuł wykonawczy albo dalszy tytuł wykonawczy. Do ponownego wszczęcia egzekucji administracyjnej stosuje się odpowiednio przepisy o wszczęciu egzekucji administracyjnej, z tym że zamiast odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu doręcza się zawiadomienie organu egzekucyjnego

o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, niedopuszczalne jest prowadzenie egzekucji na podstawie ponownie wystawionych tytułów wykonawczych obejmujących te same zaległości,

3. art. 59 § 1 pkt 2 upea - poprzez uznanie, że nie doszło do przedawnienia należności objętych ww. tytułami wykonawczymi, nie stwierdzenia naruszenia tego przepisu i dopuszczenia do prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przywołanych tytułów egzekucyjnych, które obejmują należności nieistniejące wobec ich przedawnienia.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, umorzenie postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie ww. tytułów wykonawczych i uchylenie czynności egzekucyjnych w przedmiotowych postępowaniach egzekucyjnych.

Pismem z dnia 14 grudnia 2021 r. skarżący uzupełnił zarzuty skargi, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu dodatkowo naruszenie:

1. przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez nie wyjaśnienie wysokości zadłużenia M. T., brak ustaleń dla poszczególnych okoliczności faktycznych konkretnych źródeł dowodowych, w szczególności w zakresie konkretnych zaległości ze wskazaniem ich wielkości, podstawowego terminu przedawnienia wynikającego z obowiązującego w danym okresie konkretnego przepisu prawa (10 lub 5 lat) oraz początku i końca okresu przedawnienia,

2. art. 24 ust. 5b ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423), zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego, poprzez przyjęcie przez organ, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje na podstawie nowowydanego tytułu wykonawczego,

3. art. 61 § 1 i 4 upea poprzez wydanie nowych tytułów wykonawczych zamiast zawiadomienia, podczas gdy zgodnie z ww. przepisami w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej wart. 59 § 2 upea postępowanie egzekucyjne wszczyna się ponownie poprzez wydanie zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 61 § 4 upea, gdyż podstawą ponownego wszczęcia egzekucji administracyjnej jest dotychczasowy tytuł wykonawczy i niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie nowowydanych tytułów wykonawczych obejmujących te same zaległości,

4. art. 59 § 1 pkt 2 upea - poprzez uznanie, że nie doszło do przedawnienia należności objętych ww. tytułami wykonawczymi, braku stwierdzenia naruszenia tego przepisu i dopuszczenia do prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie nowowydanych w 2018 r. i 2019 r tytułów egzekucyjnych, które obejmują należności nieistniejące wobec ich przedawnienia, gdyż wystawione w 2018 r. i 2019 r. tytuły wykonawcze i podjęte na ich podstawie czynności egzekucyjne - jako bezpodstawne - nie wywołały żadnych skutków prawnych, w szczególności nie zawiesiły biegu terminu przedawnienia, wobec czego przedmiotowe należności licząc okres od dnia wymagalności należności do upomnienia, oraz od dnia 6 października 2016 r., kiedy to postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, uległy przedawnieniu.

Pismem z dnia 20 października 2022 r. skarżący działaniem pełnomocnika podtrzymał wniesioną skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Podniósł, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew twierdzeniom organu należności objęte ww. tytułami egzekucyjnymi uległy przedawnieniu.

Prezes ZUS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., także jako: "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie,

że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie

z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, iż postanowienie to, jak również poprzedzające je postanowienie wydane w pierwszej instancji powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze.

Zauważyć bowiem należy, iż kontrolą objęte zostało postanowienie Prezesa ZUS utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w R. oddalające zgłoszone przez skarżącego zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym.

Organy obu instancji wskazały, iż zarzuty wniesione w dniu 9 sierpnia 2021 r. dotyczą tytułów wykonawczych o numerach [...], w które zostały wystawione w latach 2018 i 2019 i w tych latach zostały doręczone.

Z akt egzekucyjnych dołączonych do akt sprawy sygn. akt VIII SA/Wa 207/22 wynika, iż tytuły wykonawcze o numerach: [...] wystawione 7 marca 2018 r. i doręczone 12 marca 2018 r., [...] zostały wystawione 2 stycznia 2019 r. i doręczone 10 stycznia 2019 r., [...] zostały wystawione 14 marca 2019 r. i doręczone 22 marca 2019 r.

Z ww. akt egzekucyjnych wynika także, w piśmie z dnia 2 sierpnia 2021 r. (data wpływu 9 sierpnia 2021 r.) zatytułowanym "Skarga na czynność egzekucyjną" skarżący zgłosił m.in. zarzut egzekucyjny wskazując na art. 33 ust. 1 pkt 1 upea (przedawnienie egzekwowanych należności).

Powyższe pismo stanowiło podstawę do wszczęcia przez orzekające

w sprawie organy postępowania w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych z art. 33 § 1 pkt 1 upea.

Dokonując oceny prawidłowości rozstrzygnięć wydanych przez organy obu instancji i w świetle argumnetacji strony skarżącej, zauważyć należy, iż obu stronom umknęła istotna dla sprawy okoliczność, iż z dniem 30 lipca 2020 r. zmianie uległy przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Zmiany te zostały wprowadzone ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019r., poz. 2070). Zmianie uległy m.in. przepisy art. 26, art. 27, art. 33 i art. 34 upea. Zgodnie z art. 13 ust. 1 powyższej ustawy, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zauważyć jednocześnie należy, iż aktualne brzmienie art. 61 upea zostało wprowadzone ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz.1553), z dniem 20 lutego 2021 r. W myśl art. 6 ust. 1 i 2 tej ustawy, art. 61 upea w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec skarżącego ma zastosowanie w brzmieniu dotychczasowym. Nie ulega zatem wątpliwości, iż z uwagi na doręczenie tytułów wykonawczych wskazanych

w zaskarżonym postanowieniu w 2018 i w 2019 r. zastosowanie w sprawie mają przepisy w brzmieniu obowiązującym przed ww. zmianami. Tym samym zgodnie

z art. 61 upea w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. Zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 upea wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Art. 27 § 1 pkt 9 upea (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r.) wskazuje, iż tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ww. tytuły wykonawcze zawierają prawidłowe pouczenie w tym zakresie.

Z powyższych przepisów wynika zatem, iż zarzuty egzekucyjne w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym odnośnie do ww. tytułów wykonawczych doręczonych

w dniu 12 marca 2018 r. powinny zostać zgłoszone do dnia 19 marca 2018r., odnośnie do tytułów wykonawczych doręczonych w dniu 10 stycznia 2019 r. do dnia 17 stycznia 2019 r., zaś odnośnie do tytułów wykonawczych doręczonych w dniu 22 marca 2019 r. do dnia 29 marca 2019 r. Zarzuty wniesione po upływie tych terminów są spóźnione.

W tych okolicznościach organ egzekucyjny winien był odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie zgłoszonych zarzutów na podstawie art. 18 upea w zw. z art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., także jako: "kpa").

W myśl art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Zgodnie zaś z art. 61a § 1 kpa gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia

8 lipca 2020 r. w sprawie sygn. akt I SA/Sz 354/20 (dostępny w Internecie)

o zasadności odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów

w przypadku niezachowania terminu do ich zgłoszenia. Na podzielenie zasługuje także pogląd tego Sądu, przytoczony za Naczelnym Sądem Administracyjnym wyrażonym w wyroku tego Sądu z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie sygn. akt

II GSK 1706/17, zgodnie z którym przesłanka "inne uzasadnione przyczyny", wyrażona niedookreślonym zwrotem, nie ma swojej definicji i jest każdorazowo oceniana w okolicznościach danej konkretnej sprawy. Przez "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego judykatura rozumie przy tym takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (tak np. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2017 r., II OSK 1572/15). Za taką przesłankę NSA uznał również wniesienie przez stronę skarżącą zarzutów po upływie ustawowego terminu. Sąd ten wskazał, że celem instytucji odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest więc uniemożliwienie prowadzenia takiego postępowania, którego rezultat byłby obarczony wadą istotną.

Z tych względów z uwagi na merytoryczne rozpoznanie sprawy w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, mimo że zaistniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w tym przedmiocie na podstawie 61a § 1 kpa, postanowienia wydane w obu instancjach zostały wydane z naruszeniem art. 61a § 1 kpa, poprzez jego niezastosowanie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny uwzględnić powyższe rozważania i wynikającą z nich ocenę prawną.

Z tych względów Sąd orzekając na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a

i c w zw. z art. 135 ppsa uchylił zarówno zaskarżone postanowienie, jak

i poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 , art. 209 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Na wskazaną w punkcie 2 wyroku kwotę składają się: 100 uiszczonego wpisu sądowego, 480 zł wynagrodzenia pełnomocnika i 17 zł opłaty od pełnomocnictwa.