Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 367/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza S. z dnia [...] grudnia 2021 r., [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...]([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. N. (dalej określana jako Skarżąca) od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] grudnia 2021 r., znak [...], na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 111, dalej powoływana jako u.ś.r.) w zw. z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 2 października 2014 r., sygn. akt 38/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 1443) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej powoływała jako k.p.a.) - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że zaskarżoną decyzją Burmistrz S. odmówił przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Swoją decyzję organ I instancji uzasadnił faktem braku sprawowania tej opieki nad niepełnosprawną w znacznym stopniu matką w takim wymiarze, który wyklucza podjęcie przez Skarżącą zatrudnienia, chociaż w niepełnym wymiarze. Nadto organ I instancji wskazał na fakt sprawowania opieki nad matką Skarżącej także przez jej syna, który wraz ze swoją rodziną zamieszkuje wspólnie z matką, sprawując tę opiekę w czasowo większym rozmiarze niż Skarżąca. Jak oświadczyła Skarżąca, zamieszkując w innej wsi odległej od miejsca zamieszkania matki o 10 km, przyjeżdża do matki 2 razy dziennie rowerem i wykonuje czynności pielęgnacyjne przy matce przez 2 godziny, co czyni rano i w południe, po czym wraca do swojej rodziny. Organ I instancji wskazał, że Skarżąca nie pozostaje w zatrudnieniu od 2006 r., a od 2 lat sprawuje opiekę nad chorą matką.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła Skarżąca, wskazując na:

naruszenie przez organ prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

błędne zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1 b pkt 1 i 2 u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r., K 38/13, doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 7 oraz art. 190 Konstytucji;

dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że zakres opieki świadczony przez Skarżącą nie wypełnia ww. dyspozycji.

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. rzeczywistego zakresu opieki nad matką oraz przyjęcie, że sam fakt zwrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez córkę dorosłej osoby wymagającej opieki skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony,

Wskazując na powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie wnioskowanego świadczenia.

Rozpatrując sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że jest to kolejna decyzja wydana przez organ I instancji z wniosku Skarżącej. Pierwotną decyzję organu I instancji z [...] lipca 2021 r., odmawiającą przyznania wnioskowanego świadczenia, organ odwoławczy uchylił do ponownego rozpatrzenia decyzją z [...] września 2021 r., wskazując na wadliwość zastosowania niekonstytucyjnego przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. oraz konieczność ustalenia istotnych dowodów w rozpatrywanej sprawie dotyczących związku przyczynowego między sprawowaniem przez Skarżącą opieki nad chorą matką a niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia, ustalenia przebiegu jej pracy zawodowej oraz wyjaśnienia kwestii związanych ze sprawowaniem opieki przez wspólnie zamieszkałego wraz z matką brata Skarżącej i zakresu opieki, jaką ww. sprawuje nad matką. We wskazanej decyzji organ odwoławczy wykazał wadliwość oparcia decyzji organu I instancji na niekonstytucyjnym przepisie art. 17 ust. 1b u.ś.r., co organ I instancji przyjął jako wiążące i odstąpił w zaskarżonej decyzji od ponownego jego zastosowania.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

matce albo ojcu;

opiekunowi faktycznemu dziecka;

osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej;

innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r.- Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Zgodnie z art. 17 ust. 1a u.ś.r., osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Świadczenie pielęgnacyjne jako forma wsparcia rodziny nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, ale tylko do tych z nich, którzy sprawując opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny czynią to w tak dużym - a wynikającym ze stopnia niepełnosprawności osoby, którą się opiekują - zakresie i rozmiarze, że opieka ta nie pozwala im na podjęcie pracy zarobkowej. Przy czym przez rezygnację z zatrudnienia w znaczeniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy rozumieć faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Świadczenie pielęgnacyjne ma być bowiem rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad bliską osobą, która jej wymaga. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną, gdyż opieka taka wynika z prawnego i moralnego obowiązku opieki wobec rodzica, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej.

Okolicznością niesporną w sprawie jest to, że matka Skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniem niepełnosprawności, wydanym na stałe, i zaliczono ją do osób trwale niezdolnych do samodzielnej egzystencji. W czerwcu 2021 r. z osobą wymagającą opieki został przeprowadzony wywiad, z którego wynika, że opiekę nad nią sprawuje Skarżąca, natomiast wymagająca opieki matka mieszka z synem, który z uwagi na niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym nie może tej opieki sprawować cały dzień; także żona syna pracuje i też rzeczonej opieki sprawować nie może. Nadto w wyniku uzupełnienia materiału dowodowego [...] .12.2021 r. został przeprowadzony wywiad ze Skarżącą, w którym został ustalony zakres sprawowanej opieki nad matką. Ustalono że Skarżąca jest u matki dwa razy dziennie, dojeżdżając rowerem do wsi Ż. ze wsi G., oddalonych od siebie o 10 km. Z wywiadu wynika, że matka Skarżącej choruje na cukrzycę i nadciśnienie, będąc pod stałą opieką lekarzy specjalistów. Potrzebuje pomocy w przygotowywaniu posiłków, przy poruszaniu się poza mieszkaniem, w wykonywaniu kąpieli i balsamowaniu ciała. Rzeczona opieka ze strony córki odbywa się dwa razy dziennie po 2 godziny, rano i w południe, podczas gdy w pozostałych godzinach, co Skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem, opiekę tę sprawuje zamieszkujący wspólnie z matką jej syn wraz z rodziną, prowadząc wspólne gospodarstwo domowe, wykonując takie czynności jak pranie, sprzątanie, umawianie wizyt lekarskich, podawanie leków, ubieranie, nocna opieka nad mamą. Łączny wymiar opieki Skarżącej nad matką w ciągu doby wynosi około 4 godziny.

Z załączonych do odwołania akt sprawy wynika, że Skarżąca nie pracuje od 15 lat; ostatnie i jedyne zatrudnienie ustało 15.11.2006 r. Natomiast opiekę nad matką Skarżąca, zgodnie z jej oświadczeniem, sprawuje od około 2 lat. Od czasu zakończenia zatrudnienia jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy. Wskazać należy, że samo zarejestrowanie w powiatowym urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy lub posiadająca status bezrobotnego nie ma wpływu na uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 ust. 6 u.ś.r.), jednakże ustalenie, że Skarżąca nie pracuje od 15 lat, a rzeczoną opiekę nad matką sprawuje od około 2 lat, ma zdaniem SKO znaczenie dla ustalenia, czy Skarżąca zrezygnowała z pracy w celu sprawowania opieki nad matką.

Z przeprowadzonych wywiadów środowiskowych wynika, że także brat Skarżącej, mieszkający wspólnie z chora matką, sprawuje nad nią opiekę - dba o czystość mieszkania, podaje mamie leki, wozi ją do lekarza w razie potrzeby i sprawuje całonocną opiekę.

Z uwagi na rozbieżności w materiale dowodowym organ I instancji [...].02.2022 r. przeprowadził aktualizację wywiadu w powyższej sprawie ze wspólnie zamieszkującym z matką T. W. Oświadczył on, że zamieszkuje i prowadzi wraz z matką wspólne gospodarstwo domowe. Legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanym do [...] .02.2022 r. Pracuje w systemie jednozmianowym w godzinach od 7 do 14 na stanowisku dostosowanym do jego możliwości zdrowotnych. Nadto w godzinach popołudniowych zajmuje się swoim gospodarstwem rolnym. Sprawuje opiekę nad matką w godzinach wieczornych i nocą.

Powyższe ustalenia okazały się istotne dla ustalenia zakresu opieki, jaką świadczy Skarżąca, a jaką jej brat z rodziną. Czynności pielęgnacyjne i pomoc w codziennym życiu, jakiej udziela Skarżąca swojej matce, nie są aż tak absorbujące, że uniemożliwiają jej podjęcie zatrudnienia, choćby w niepełnym zakresie. Stan faktyczny sprawy nie pozwala na inne rozstrzygniecie organu, albowiem powołany przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich sytuacji, w których zakres opieki wyklucza możliwość pojęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Chodzi o sprawowanie stałej, ciągłej opieki, wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. W ocenie Kolegium związek taki nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Zakres pomocy świadczonej przez Skarżącą swojej matce w codziennych czynnościach nie jest wystarczający do uznania, że nie podejmuje ona zatrudnienia lub innej i też rzeczonej opieki sprawować nie może.

Organ odwoławczy, analizując rozpatrywaną sprawę, nie dostrzegł związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy rezygnacją Skarżącej z pracy a sprawowaniem opieki nad chorą matką. Nie do przyjęcia jest bowiem taka sytuacja, w której z chorą matką zamieszkuje syn z rodziną, który, co wynika z wywiadów rodzinnych, także sprawują opiekę nad chorą matką, a o świadczenie pielęgnacyjne występuje córka osoby niepełnosprawnej, która tę opiekę sprawuje w zakresie 4 godzin na dobę. Fakt, że Skarżąca tę opiekę sprawuje, chociaż w niewielkim rozmiarze, nie jest w ocenie organu odwoławczego przyczyną niepodejmowania przez nią zatrudnienia i nie może stanowić przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia. Poczynione w sprawie ustalenia wykluczają możliwość przyjęcia, że rezygnacja przez Skarżącą z zatrudnienia nastąpiła z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad matką, zważywszy że przed podjęciem się tej opieki przez 13 lat nie pracowała ona.

Skargę na ww. decyzję złożyła Skarżąca, zarzucając jej:

1. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

a) dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., tj.:

- zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia a sprawowaną opieką nad matką, podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo - skutkowy istnieje,

- zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że zakres opieki świadczony przez Skarżącą nie wypełnia ww. dyspozycji, podczas gdy w rozumieniu ww. przepisu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga - w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia - opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki Skarżącej nad matką, co skutkowało brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, zobowiązanie organów do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu wydanym w niniejszej sprawie, zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Ponadto Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga była zasadna.

Nie jest sporne w rozpatrywanej sprawie, że Skarżąca jako córka sprawująca opiekę nad matką, jest uprawniona do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku spełnienia przesłanek ustawowych wymienionych w art. 17 ust. 1 u.ś.r., przy czym w ocenie organu nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy sprawowaniem przez Skarżącą opieki nad matką a rezygnacją/niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia. Pozostałe okoliczności, od których uzależnione jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie były w sprawie sporne.

Należy podkreślić, że świadczenie pielęgnacyjne, jako forma wsparcia rodziny, nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz tylko do tych z nich, którzy sprawując opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czynią to w tak dużym - a wynikającym ze stopnia niepełnosprawności osoby, którą się opiekują - zakresie i rozmiarze, że opieka ta nie pozwala im na podjęcie innej pracy. Przy czym przez rezygnację z zatrudnienia, w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r., należy rozumieć faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Świadczenie pielęgnacyjne ma być bowiem rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Nie budzi wątpliwości, że przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną. Ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera natomiast definicji sprawowania opieki. Jednak z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu, musi ona być stała i długoterminowa (por. np. wyrok WSA w Olsztynie z 30.06.2020 r., II SA/Ol 211/20). Opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia albo jego niepodejmowaniem a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły.

Organy uznały, że sprawowana przez Skarżącą opieka nad matką ma charakter doraźny i jest wykonywana jedynie przez 4 godziny dziennie, co w głównej mierze przesądza o tym, że nie można jej uznać za osobę rezygnującą/niepodejmującą zatrudnienia. Ponadto organ uwzględnił fakt sprawowania opieki nad matką Skarżącej przez jej brata. W ocenie Sądu twierdzenie organu, że opieka sprawowana przez Skarżącą nad matką ma charakter doraźny, a Skarżąca nie jest pozbawiona możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jest przedwczesne. Podkreślenia wymaga to, że organ w żaden sposób nie uwzględnił tego, że Skarżąca dojeżdża do matki rowerem z miejscowości odległej o 10 km, przy czym czyni to dwukrotnie w ciągu dnia. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że czas dojazdu na taką odległość wynosi ok. 30 minut w jedną stronę, co daje łącznie ok. 2 godzin dziennie. Zatem łącznie Skarżąca przeznacza na cele związane z opieką nad matką ok. 6 godzin dziennie, a nie 4 godziny, jak ustalił to organ. Ponadto organ w żaden sposób nie uwzględnił w swoich rozważaniach tego, że Skarżąca dojeżdża do matki dwukrotnie, rano i w południe, co niewątpliwie przemawia za niewyjaśnieniem, jaki może mieć to wpływ na znalezienie przez Skarżącą pracy w nietypowych godzinach. Ponadto określenie "w południe" jest nieprecyzyjne i nie przedstawia konkretnych godzin, w jakich Skarżąca opiekuje się matką.

Należy podkreślić, że w myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r. przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego związane jest z niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest zatem sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Jednocześnie przepis ten nie uzależnia otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego od obowiązku zamieszkiwania opiekuna z osobą, nad którą jest sprawowana opieka, ani też od sprawowania opieki nieustannie przez całą dobę (por. wyrok NSA z 7.05.2019 r., I OSK 3946/18).

Tym samym, nawet jeśli organ ustaliłby, że Skarżąca nie sprawuje opieki nad swoją matką 24 godziny na dobę, lecz poświęca na to ok. 6 godzin dziennie (rano i w południe), to nie można automatycznie przyjąć, że opieka ta nie ma stałego charakteru i uniemożliwia Skarżącej podjęcia zatrudnienia.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności i dokonując ich analizy, stwierdzić trzeba, że w ocenie Sądu organ przedwcześnie uznał, iż sprawowana przez Skarżącą opieka da się pogodzić z podjęciem przez nią stałego zatrudnienia. Rozpoznając ponownie sprawę, organy wezmą pod uwagę zaprezentowane wskazania Sądu.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej powoływana jako "ppsa"), orzeczono jak w sentencji.

Na podstawie art. 119 ppsa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).