Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 270/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel- Ziaja (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A. K. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki; skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 lipca 2009 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał A. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Prywatne "[...]" - inwestorowi robót budowlanych polegających na budowie obiektu [...] zlokalizowanej w B., po południowej stronie drogi wojewódzkiej nr 933, w rejonie mostu na rzece [...], na działkach nr "1", "2", "3", "4" rozbiórkę tego obiektu jako wybudowanego bez wymaganej decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę. W decyzji tej wskazano, że rozbiórka polega na całkowitej likwidacji obiektu poprzez rozebranie elementów konstrukcji stalowej wraz z urządzeniami technicznymi, rozebraniu fundamentów i płyt drogowych, na których wsparta jest konstrukcja stalowa oraz likwidacji tymczasowych obiektów kontenerowych. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 118 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a.

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez A. K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 prawa budowlanego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 16 grudnia 2009 r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 prawa budowlanego nakazał inwestorowi A. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Prywatne "[...]" dokonać rozbiórki wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę budowli "Zakładu [...]", zlokalizowanej na dz. ew. nr "1", "2", "3", "4" w B.. Rozbiórka polegać ma na całkowitej likwidacji "Zakładu [...]" poprzez rozebranie fundamentów i płyt drogowych oraz posadowionych na nich elementów konstrukcji stalowej wraz z urządzeniami technicznymi oraz likwidację tymczasowych obiektów kontenerowych - tj. wszystkich elementów składających się na tę budowlę jako całość techniczno-użytkową.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. W szczególności wskazał, że w dniach 16 grudnia 2008 r. oraz 19 maja 2009 r. przeprowadzono kontrole obiektu [...], w trakcie których stwierdzono, że na wskazanych wyżej nieruchomościach znajduje się zakład przeróbki i sortownia [...], który jest użytkowany. Wójt Gminy O. pismem z dnia 5 marca 2009 r. poinformował, że dla działek ewidencyjnych objętych postępowaniem brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że dla inwestycji polegającej na budowie [...] w B. nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy. W dniu 2 czerwca 2009 r. na Dziennik Podawczy PINB w O. wpłynęła relacja z postępowań prowadzonych przez Starostę w związku z dokonywanymi przez J. J. zgłoszeniami dotyczącymi obiektów budowlanych na dz. ew. nr "1", "2", "3", "4" w B..

Oceniając ustalony w sprawie stan faktyczny [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że podstawową kwestią, jaka wymaga wyjaśnienia, jest kwalifikacja obiektu zlokalizowanego na dz. ew. nr "1", "2", "3", "4" w B. - nazwanego "[...]" - jako budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Obiekt ten składa się szeregu maszyn i urządzeń połączonych ze sobą konstrukcją stalową, a cała konstrukcja posadowiona jest na płytach drogowych oraz monolitycznych blokach żelbetowych, pełniących funkcję fundamentu. Analizując art. 3 pkt 1 oraz art. 3 pkt 3 prawa budowlanego organ odwoławczy doszedł do wniosku, że przedmiotowy obiekt, będący konstrukcją przestrzenną stanowiącą budowlaną i techniczno - użytkową całość, w całości stanowi budowlę w rozumieniu powołanych przepisów. Odniesiono się do argumentu odwołania, iż art. 3 pkt 3 prawa budowlanego w przykładowym wyliczeniu budowli wymienia tylko i wyłącznie same fundamenty pod maszyny i urządzenia, które określone zostały jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, przy czym same maszyny czy urządzenia nie muszą koniecznie być budowlami, co ma miejsce właśnie w niniejszym przypadku. Organ II instancji wyjaśnił, że wyliczenie zawarte w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ma charakter jedynie przykładowy, jednakże z analizy tego przepisu wynika, że wspólną cechą wszystkich wymienionych w nim budowli jest to, że stanowią one kompletną całość techniczno-użytkową. Jeżeli maszyny i urządzenia połączone zostały z fundamentem w taki sposób, że po usunięciu fundamentów (czy też w interpretacji skarżącego "bloków żelbetonowych stanowiących jedynie zabezpieczenie i podparcie dla (...) maszyn") maszyny i urządzenia pozbawione zostaną swoich właściwości techniczno-użytkowych, to fundamenty wraz z maszynami i urządzeniami traktować należy jako całość. W takim przypadku nie można bowiem mówić o "odrębności fundamentów pod względem technicznym". W ocenie organu odwoławczego wszystkie elementy konstrukcji zlokalizowanej na dz. ew. nr "1", "2", "3", "4" w B. połączone zostały ze sobą w taki sposób, że tylko łącznie mogą pełnić przynależną temu obiektowi funkcję.

Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 28 prawa budowlanego na wybudowanie tego obiektu inwestor obowiązany był uzyskać pozwolenia budowę. Przedmiotowy obiekt wybudowany został bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a więc należało zastosować art. 48 prawa budowlanego. Jednocześnie stwierdzono, że organ I instancji przy wydawaniu decyzji pominął wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, którym orzeczono o niekonstytucyjności art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b prawa budowlanego w części obejmującej wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania".

Organ odwoławczy podkreślił, że wznosząc przedmiotową budowlę inwestor naruszył przepisy art. 82 ust. 2 oraz art. 122 ust. ustawy Prawo wodne, które zakazują wznoszenia obiektów budowlanych na terenie między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał na całkowitą gołosłowność zarzutów, iż A. K. działał na podstawie decyzji Starosty z dnia 5 kwietnia 2004 r. będącej pozwoleniem wodnoprawnym wydanym na podstawie ustawy Prawo wodne, co wyklucza sprzeczność inwestycji z prawem wodnym. Z pozyskanych przez organ odwoławczy informacji wynika bowiem, że pozwolenie wodnoprawne udzielone Przedsiębiorstwu Prywatnemu "[...]" – A. K. decyzją Starosty z 5 kwietnia 2004 r. znak: [...] zostało uchylone ostateczną decyzją Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 31 grudnia 2007 r. znak: [...]. Decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 12 grudnia 2002 r., na którą powołuje się A. K. w odwołaniu, wydana zaś została dla inwestycji o nazwie "budowa punktu przeładunkowego", w związku z czym nie może być ona interpretowana jako zwolnienie wszelkich podejmowanych przez A. K. inwestycji od zakazów wynikających z ustawy Prawo wodne.

Wobec ustalenia, że przedmiotowa budowla narusza przepisy prawa - w tym przypadku przepisy ustawy Prawo wodne - w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, wszczęcie postępowania legalizacyjnego byłoby niedopuszczalne. W tej sytuacji zastosowanie może znaleźć wyłącznie art. 48 ust. 1 prawa budowlanego, nakazujący rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu.

Organ odwoławczy wskazał również na art. 52 prawa budowlanego, zgodnie z którym wykonaniem obowiązku rozbiórki jest w pierwszej kolejności obciążony sprawca samowoli budowlanej - inwestor. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje w sposób jednoznaczny, że inwestorem przedmiotowej budowli jest A. K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]". W umowie dzierżawy zawartej pomiędzy właścicielką przedmiotowych działek J. J. a A. K. zaznaczono wyraźnie, że dzierżawca uprawniony jest do zabudowy dzierżawionych nieruchomości budynkami i budowlami niezbędnymi do prowadzenia swojej działalności przy bezwzględnym dopełnieniu wymogów Prawa budowlanego. Dlatego też to właśnie A. K. nakazano rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu nieprecyzyjności nałożonego obowiązku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wyjaśnił, iż ze względu na znaczny stopień skomplikowania konstrukcji przedmiotowej budowli nie jest możliwe inne określenie przedmiotu rozbiórki. Ze względu jednak na fakt, iż niniejszym rozstrzygnięciem objęto wszystkie elementy składające się na przedmiotowy obiekt - budowlę "Zakładu [...]" jako całość techniczno - użytkową, zakres wykonania obowiązku nie powinien nastręczać wątpliwości interpretacyjnych.

Wbrew zarzutom skarżącego ani niniejsza decyzja, ani decyzja I instancji nie została wydana w sprawie rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną. Zarówno z akt organu I instancji, jak i zawartego w odwołaniu oświadczenia samego A. K. wynika bowiem, że obowiązek dokonania rozbiórki fundamentu żelbetowego pod przesiewacze, zlokalizowanego w międzywalu rzeki [...], w miejscowości B. (...) na działce nr "2" orzeczony decyzją WINB w K. z dnia 9 lutego 2007 r. znak: [...] został wykonany, tj. fundament ten został rozebrany. Niniejszą decyzją objęto zaś powstałe w miejsce rozebranego fundamentu nowe elementy budowli.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. K. działający przez pełnomocnika, jak również osobiście.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego:

1) art. 7 i 77 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie,

2) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie umożliwienie pełnomocnikowi strony wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranego materiału dowodowego,

3) art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie podjętego rozstrzygnięcia,

4) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie merytorycznego orzeczenia w sprawie w sytuacji gdy istniały podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji.

Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odniesieniu do zarzutu niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności wskazano, że zastrzeżenia budzi arbitralne przyjęcie przez organ odwoławczy, iż płyty drogowe oraz monolityczne bloki żelbetonowe, których obecność na terenie działek nr "1", "2", "3", "4" stwierdzona została w trakcie przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] czynności kontrolnych pełnią funkcję fundamentu. Bez uprzedniego wykazania, że przedmiotowe elementy stanowią fundament, bezpodstawna jest kwalifikacja całej konstrukcji jako budowli. Brak fundamentów przesądza bowiem o niezwiązania obiektu trwale z gruntem, co z kolei wyklucza uznanie jej za obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego.

Organ II instancji w równie lakoniczny sposób odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, dotyczących wydania decyzji w sprawie już rozstrzygniętej ostateczną decyzją oraz okoliczności, że wykonane roboty zostały zrealizowane w oparciu o decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 12 grudnia 2002 r. Organ odwoławczy nie wskazał żadnych dowodów, w oparciu o które uznał, że nakaz rozbiórki nałożony na decyzją z dnia 9 lutego 2007 r. znak: [...] został wykonany, a dopiero w jego miejsce powstały nowe elementy konstrukcji. Kwestia ta winna zostać dokładnie wyjaśniona w szczególności z tego powodu, że obie decyzje dotyczyły obiektu pokreślonego jako fundament, tożsama jest także działka, na terenie której obiekt ten został zrealizowany (dz. nr "2").

Zwrócono również uwagę na okoliczność, że w rozstrzygnięciu jako element "budowli" wskazane są także tymczasowe obiekty kontenerowe, w uzasadnieniu decyzji nie ma natomiast wskazanych żadnych okoliczności, na podstawie których organ uznał, że obiekty te należy uznać za integralną część (domniemanej) "budowli".

W skardze wniesionej przez A. K. osobiście wskazano, że maszyny będące przedmiotem postępowania nie są całością techniczno - użytkową i nie stanowią takiej całości z obiektami kontenerowymi, bowiem każdy z elementów zespołu maszyn może działać odrębnie. Maszyny te zdaniem skarżącego w ogóle nie stanowią obiektów budowlanych i pozostają poza zakresem kognicji organów nadzoru budowlanego. W zakresie działania tego organu mogłyby pozostawać jedynie fundamenty pod przedmiotowe maszyny, jednakże były one już przedmiotem orzekania (decyzja z dnia 9 lutego 2007 r.). Ponadto zaistniałe po stronie organu odwoławczego wątpliwości co do przedmiotu postępowania powinny skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji i przekazaniem sprawy temu organowi do ponownego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego należało powołać biegłego na tę okoliczność, tymczasem organ II instancji oparł się wyłącznie na ustaleniach PINB nie dokonując ich weryfikacji i zmieniając to orzeczenie co do istoty w zakresie przedmiotu orzekania. W ten sposób naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. O niedbalstwie przy ustalaniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności ma również świadczyć fakt, że organ odwoławczy powołał się na decyzję Prezesa KZGW z dnia 31 grudnia 2007 r., która w ogóle nie dotyczy miejscowości B..

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał na bezpodstawność zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. w postępowaniu przed organem II instancji, bowiem organ ten nie gromadził żadnego materiału dowodowego, opierając się wyłącznie na dowodach zgromadzonych przez organ I instancji, które były znane zarówno stronie osobiście, jak i jej pełnomocnikowi. Podniesiono również, iż w postępowaniu został zgromadzony i zbadany cały materiał dowodowy i brak było podstaw do skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Organ odwoławczy prawidłowo zakwalifikował całość techniczno - budowlaną pod nazwą "zakład [...]" jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego i szczegółowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie. Zarzut niedostatecznego wyjaśnienia tej kwestii nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Należy również przywołać wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. I SA/Ol 107/09 (LEX nr 512093), gdzie stwierdzono, że przykładowe wskazanie rodzajów budowli zawarte w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego wskazuje nie na rozbieżności definicyjne, a na możliwość, iż pewne obiekty budowlane mogą występować jako odrębne budowle (instalacje przemysłowe, urządzenia techniczne, części budowlane urządzeń technicznych, fundamenty pod maszyny i urządzenia) a mogą też w konkretnych sytuacjach tworzyć jedną budowlę, ze względu na zachodzącą pomiędzy nimi spójność techniczno-użytkową. Taka spójność została stwierdzona w odniesieniu do zakładu [...], będącego przedmiotem postępowania, co uzasadnia traktowanie go w całości jako jedną budowlę.

Ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji w trakcie oględzin znajdują potwierdzenie w materiale fotograficznym znajdującym się w aktach sprawy administracyjnej. Ustalenia te są kompletne i zostały prawidłowo ocenione przez organ odwoławczy. Wbrew zarzutom skarżącego organ ten nie prowadził postępowania dowodowego, opierając się wyłącznie na prawidłowych ustaleniach organu I instancji. Bezzasadne jest więc twierdzenie o jakichkolwiek "wątpliwościach co do kwalifikacji prawnej przedmiotu postępowania", które miały zaistnieć po stronie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Podkreślenia wymaga, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i przekazującej sprawę organowi i instancji do ponownego rozpatrzenia w myśl art. 138 § 2 k.p.a. jest możliwe tylko wówczas, gdy organ ten stwierdzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Taka konieczność w niniejszej sprawie nie zachodziła, bowiem organ I instancji wyczerpująco zebrał materiał dowodowy.

Bezzasadny jest również zarzut "braku weryfikacji ustaleń organu I instancji w naturze". W myśl art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Podkreślenia wymaga, że w odwołaniu nie kwestionowano ustaleń faktycznych dotyczących obiektu [...], dokonanych w szczególności podczas dwukrotnych oględzin, lecz kwalifikację prawną tego obiektu jako budowli poprzez nieprawidłową subsumcję art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. A. K. żądał nawet przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na tę okoliczność (k. 11 akt administracyjnych II instancji), brak przeprowadzenia tego dowodu stanowi również jeden z zarzutów skargi. W myśl art. 84 § 1 k.p.a. biegłego powołuje się wówczas, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Przedmiotem opinii biegłego nie może być jednak zastosowanie przepisów leżących w kompetencji organu administracji prowadzącego postępowanie. Biegły nie może wyręczać organu administracji w dokonywaniu subsumcji stanu faktycznego pod określony przepis prawa. Podkreślenia wymaga, że nadzór budowlany to fachowy pion administracji publicznej, wyspecjalizowany w sprawach kontroli obiektów budowlanych, a jego pracownicy posiadają zarówno kompetencje, jak i specjalistyczną wiedzę niezbędną do orzekania w sprawach rozbiórki. Nie było więc potrzeby powoływania biegłego na okoliczność ustalenia, czy przedmiotowa [...] stanowi obiekt budowlany. Ocena dokonana w tym zakresie przez organy nadzoru budowlanego podlega kontroli instancyjnej w postępowaniu administracyjnym, a następnie dwuinstancyjnej kontroli sądowej i właśnie w ten sposób, a nie za pomocą opinii biegłego, dokonuje się weryfikacji prawidłowości postępowania organów administracji. Wbrew zarzutom skarżącego nie istniała potrzeba ani prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, ani tym bardziej wydawania decyzji kasatoryjnej. Organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie dokonał istotnej zmiany orzeczenia I instancji w zakresie przedmiotu sprawy, lecz jedynie doprecyzował określenie tego przedmiotu (nieprecyzyjność decyzji PINB była zresztą jednym z podstawowych zarzutów odwołania). Należy podkreślić, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy uznały przedmiotową [...] za budowlę, a Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela tę ocenę. W tej sytuacji nie może być również uwzględniony zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 10 k.p.a. należy stwierdzić, że pismem z dnia 2 czerwca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zawiadomił A. K. o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem i zajęcia w tej sprawie stanowiska (k. 43 akt administracyjnych I instancji). Również decyzja I instancji została doręczona skarżącemu osobiście. Było to postępowanie prawidłowe, bowiem 29 kwietnia 2009 r. A. K. cofnął pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu S. K. (k. 31 i 31a akt administracyjnych I instancji), udzielając go ponownie 21 lipca 2009 r. (k. 5 akt administracyjnych II instancji). W dacie zakończenia postępowania wyjaśniającego i wydawania decyzji przez organ i instancji skarżący nie był reprezentowany przez pełnomocnika, a zatem wszelkie pisma należało doręczać mu osobiście. Również organ odwoławczy nie naruszył art. 10 k.p.a., bowiem jak podkreślono w odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie gromadził żadnego dowodowego, opierając się wyłącznie na dowodach zgromadzonych przez organ I instancji, które były znane stronie.

Bezzasadny jest zarzut niedbalstwa przy prowadzeniu sprawy poprzez przywołanie decyzji Prezesa KZGW z dnia 31 grudnia 2007 r., która w ogóle nie dotyczy miejscowości B.. Decyzja ta rzeczywiście została przez organ odwoławczy przywołana, jednakże była to odpowiedź na zarzut odwołania, iż obiekt składający się z maszyn służących do udrażniania [...] jest zgodny z pozwoleniem wodnoprawnym wydanym decyzją Starosty z dnia 5 kwietnia 2004 r. znak [...] (k. 7 akt administracyjnych II instancji). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wyjaśnił, że decyzja z 5 kwietnia 2004 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego ostateczną decyzją Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 31 grudnia 2007 r. znak: [...]. Skoro więc w odwołaniu powołano się na decyzję dotyczącą obiektu niebędącego przedmiotem postępowania i znajdującego się w innej miejscowości, nie można czynić organowi II instancji zarzutu, że w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się do tego orzeczenia. Takie uzasadnienie decyzji II instancji z pewnością nie może być uznane za przejaw niedbalstwa przy prowadzeniu postępowania.

Lakoniczne odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu, dotyczących wydania decyzji w sprawie już rozstrzygniętej ostateczną decyzją oraz okoliczności, że wykonane roboty zostały zrealizowane w oparciu o decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 12 grudnia 2002 r. nie może zostać uznane za naruszenie prawa. Wyjaśnienie, że decyzja z 12 grudnia 2002 r. wydana została dla budowy portu przeładunkowego i nie może być interpretowana jako zwolnienie wszelkich inwestycji prowadzonych przez A. K. od zakazów wynikających z ustawy Prawo wodne jest wyczerpujące i jednoznacznie rozstrzyga zarzut podniesiony przez skarżącego w odwołaniu.

Nie potwierdził się również zarzut jakoby zaskarżona decyzja dotyczyła sprawy już wcześniej rozstrzygniętej decyzją ostateczną tj. decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 lutego 2007 r. znak [...]. Decyzją tą nałożono na J. J. obowiązek dokonania rozbiórki fundamentu żelbetowego pod przesiewacze, zlokalizowanego w międzywalu rzeki [...], w miejscowości B. (...) na działce nr "2". Na podstawie dokumentów przedłożonych do akt sądowych na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2010 r. (k. 79 - 82) oraz akt sprawy II SA/Kr 744/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ustalił, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo przyjął, iż obowiązek wynikający z omawianej decyzji został wykonany, tj. fundament ten został rozebrany, a zaskarżona decyzji obejmuje powstałe w miejsce rozebranego fundamentu nowe elementy budowli.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania ani też naruszenia przepisów prawa materialnego. Zakład [...], zakwalifikowany w całości do kategorii budowli, nie może podlegać legalizacji, bowiem narusza powołane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. przepisy prawa wodnego dotyczące zakazu wznoszenia obiektów budowlanych na terenie bezpośrednio zagrożonym powodzią.

Biorąc powyższe pod uwagę skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).