Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 454/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2007 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. Ś. kwotę [...] zł. (czterysta [...]), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Nadleśniczego Nadleśnictwa M. z dnia [...].2003 r., nr [...] nałożono na Z. Ś. obowiązki polegające na:

- odnowieniu 0,25 ha powierzchni leśnej na działce nr [...] położonej na terenie wsi D. w gminie M. gatunkami drzew, tj. sosna zwyczajna, jawor, lipa w terminie do dnia [...].2004 r.;

- pielęgnowaniu gleby w założonej uprawie leśnej polegającej na wycinaniu chwastów i spulchnianiu gleby w terminie do 15 lipca każdego roku przez okres pięciu lat.

Decyzja organu I instancji nadana przesyłką poleconą nr [...] w dniu [...].2003 r. do Z. Ś. została zwrócona przez urząd pocztowy, jako nie podjęta w terminie, z adnotacjami o dwukrotnym awizowaniu w dniu [...].2003 r. oraz w dniu [...].2003 r. (k. 50 akt administracyjnych). W dniu [...].2003 r. organ administracyjny ponownie wysłał w/w decyzję za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożył Z. Ś. w dniu [...].2003 r. (data nadania w urzędzie pocztowym - k. 53 akt administracyjnych).

Po rozpatrzeniu w/w odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].2003 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargi Z. Ś. z daty [...].2004 r. na decyzję SKO [...] z dnia 29 grudnia 2003 r., nr [...]. Skarżący zarzucił w/w decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7,8,77,78,97 § 1 pkt 4, 138§1 pkt 2 oraz art.13 ust.1 pkt 2 ustawy o lasach. Wniósł o uchylenie decyzji orzekających w sprawie organów administracyjnych i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, ustosunkowując się do postawionych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W oparciu o art. 134 w/w ustawy - w skrócie p.o.p.s.a, Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.

Dokonując kontroli postępowania administracyjnego stwierdzono, iż organ II instancji rozpoznał odwołanie pomimo wniesienia go po terminie.

W myśl art. 129 § 2 kpa termin do wniesienia odwołania wynosi dni 14 od dnia doręczenia decyzji stronie. W przedmiotowej sprawie powyższy termin biegnie zgodnie z regulacją art. 44 kpa, od dnia [...].2003 r. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż odwołanie zostało wniesione przez Z. Ś. po upływie terminu do jego wniesienia (termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...].2003 r., a zostało ono złożone [...].2003 r.).

Fakt ponownego doręczenia w/w decyzji przesyłką poleconą nadaną dnia [...].2003 r. nie może wywoływać żadnych skutków prawnych wobec jednoznacznego brzmienia przepisu art. 44 § 4 kpa. Termin 14-dniowy do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia [...].2003 r., to jest od daty zastępczego doręczenia decyzji Z. Ś.

Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ II instancji obowiązany jest zatem w pierwszej kolejności zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w terminie.

Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu (a takie stanowisko zajął organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję), który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa). Organ odwoławczy powinien pamiętać, że strony mają prawo uznać, że upływ 14 dni od dnia doręczenia im decyzji organu I instancji bez powiadomienia ich o wniesieniu odwołania, powoduje, że decyzja ta stała się po tym terminie ostateczna, ze wszystkimi skutkami z tego wynikającymi - takie są ogólne przesłanki wypływające z ustaleń poczynionych na wstępie postępowania odwoławczego. W przypadku negatywnego wyniku czynności podjętych w postępowaniu wstępnym organ powinien wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania albo o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Stan sprawy w dniu wydawania zaskarżonej decyzji wskazywał na potrzebę wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania - ale organ tego nie uczynił, rozpatrując wniesione odwołanie, przez co w sposób rażący naruszył prawo (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

Z powyższego względu należało uznać, że decyzja organu orzekającego w niniejszej sprawie w II instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkującym jej unieważnieniem.

Z tych względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 w/w ustawy.