Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 466/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-12-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 3 pkt 1,art. 92b i 92c
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. (nr [...]) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego A. W. – Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]kwietnia 2018 r. (nr [...]) i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Do wydania wskazanych decyzji doszło w następującym stanie sprawy:

Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę przedsiębiorstwa skarżącego A. W. dotyczącą przestrzegania przez niego jako przewoźnika przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kontrolą objęto okres od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia 20 lutego 2018 r.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że stwierdzone w wyniku kontroli naruszenia ustawy o transporcie drogowym powodowałyby łączną wysokość kar w kwocie 48.250 zł, jednak na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji), suma kar pieniężnych nie mogła przekroczyć 20.000 zł. Podstawę faktyczną wydanej decyzji stanowiło stwierdzenie dopuszczenia się przez stronę naruszeń polegających na:

1) przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu:

‒ o czas powyżej 15 minut do jednej godziny,

‒ za każdą następną rozpoczętą godzinę;

2) przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

‒ czas powyżej 15 minut do 30 minut,

‒ za każde następne rozpoczęte 30 minut;

3) wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji;

4) nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień;

5) okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę.

W odwołaniu skarżący A. W. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2018 r. i umorzenie postępowania. Zarzucił organowi naruszenie zasad określonych w art. 6, 7, 8, 9, 10, 75 § 1, 77 § 1, 80 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. Podkreślił, że stwierdzone naruszenia norm czasu pracy wykazane w protokole kontroli są naruszeniami incydentalnymi i w tak długim okresie objętym kontrolą wskazują, że organizacja pracy kierowców w jego przedsiębiorstwie jest prawidłowa.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji wyjaśnił, przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w tym także warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną przez skarżącego prowadzącego działalność pod firmą "W. A. – Firma Handlowo-Usługowa E. w L.". Kontrolą objęto okres od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. Zgodnie z protokołem kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego w okresie 6 miesięcy przed dniem jej rozpoczęcia zatrudniano średnio do 10 kierowców, a ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr [...] z dnia 20 lutego 2018 r., do którego nie wniesiono uwag.

W przypadku stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i za każdą następną godzinę (lp. 5.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), organ na podstawie protokołu kontroli oraz po analizie okazanych w przedsiębiorstwie wykresówek ustalił, że kierowca Pan T. R. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 30 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 10 godzin i 30 minut, względem normy 10 godzinnej, w okresie od godziny 330 do godziny 1800 w dniu 7 kwietnia 2017 r. Przy wskazanym naruszeniu kierowca nie wykonał na wykresówce zgodnie z art. 12 rozporządzenia 561/2006 odręcznego wpisu na okoliczność odstąpienia od przestrzegania norm czasu pracy. Z tego względu kara pieniężna za stwierdzone naruszenie wyniosła 100 zł. Natomiast w dniu 19 lipca 2017 r. ten sam kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 20 minut, gdyż prowadził pojazd przez 10 godzin i 20 minut, względem normy 10 godzinnej, w okresie od godziny 554 do godziny 2038. Przy tym naruszeniu kierowca również nie wykonał na wykresówce odręcznego wpisu na okoliczność odstąpienia od przestrzegania norm czasu pracy. Z tego względu kara pieniężna za stwierdzone naruszenie wyniosła 100 zł, zaś łączna kara pieniężna za oba tego rodzaju naruszenia wyniosła 200 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęta 30 minut (Ip. 5.2. załącznika nr 3 do ustawy) organ ustalił, że kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 36 minut, gdyż w dniu 27 czerwca 2017 r. prowadził pojazd bez wymaganej przerwy od godziny 1157 do godziny 1825. Także nie wykonał na wykresówce odręcznego wpisu na okoliczność odstąpienia od przestrzegania norm czasu pracy. Dlatego nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 350 zł.

W przypadku naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji (lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do ustawy), organ odwoławczy stwierdził, że w okresie objętym kontrolą urządzenie rejestrujące zainstalowane w pojeździe o nr rej. [...] wielokrotnie ulegało awariom. Pomimo, że w okresie od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 18 września 2017 r. doszło do 24 przypadków nieprawidłowej pracy urządzenia rejestrującego skutkującej niepoprawnym zapisem aktywności na wykresówkach. Dopiero w dniu 18 września 2017 r. przedsiębiorca poddał tachograf badaniu w serwisie, jednakże po naprawie urządzenia rejestrującego, tachograf cyfrowy nadal funkcjonował wadliwie powodując w okresie od dnia 19 października 2017 r. do dnia 21 grudnia 2017 r. kolejne przypadki nieprawidłowego rejestrowania aktywności kierowców na wykresówkach. Oznacza to, że występujące awarie, czy wadliwe działanie urządzenia rejestrującego nie są na bieżąco usuwane. W okresie od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. (przez 8 miesięcy) tachograf nie rejestrował wszystkich wymaganych aktywności kierowcy, dlatego kara pieniężna za stwierdzone naruszenia tego rodzaju wyniosła 1.000 zł.

Za naruszenie polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień (lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy), organ odwoławczy nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 36.000 zł. Skarżący przedsiębiorca nie okazał bowiem podczas kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy M. C., wykresówki kierowcy wykonującego przejazd w załodze wraz z T. R., wykresówki kierowcy wykonującego przejazd pojazdem o nr. rej. [...].

W kontekście zaś naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę (lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy), organ odwoławczy uchylił nałożoną na skarżącego przez organ pierwszej instancji karę pieniężną w wysokości 10.200 zł oraz odstąpił od jej nałożenia. Według organu odwoławczego, T. R. wykonując przewozy pojazdem o nr rej. [...] wskazywał odręcznie na rewersie wykresówek okoliczność "zacinania się wykresówek w tachografie", jednocześnie wskazując swoje dane aktywności kierowcy. Oznacza to, że przedsiębiorca okazał podczas kontroli w tym zakresie wykresówki zawierające wszystkie okresy aktywności kierowcy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący A. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego zarzucając jej naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi skarżący skonkretyzował zarzuty w ten sposób, że zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

‒ przepisów postępowania, to jest art. 6, 7, 75, 77, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy, dokonywanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym oraz zignorowaniem wyjaśnień złożonych w toku postępowania;

‒ przepisów prawa materialnego, to jest art. 92b i art. 92c oraz 93 ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich niezastosowanie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja – wbrew zarzutom skargi – nie narusza ani przepisów postępowania administracyjnego (prawa procesowego), ani też przepisów prawa materialnego.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 58 – dalej jako "u.t.d." lub "ustawa"), w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania oraz ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1155, z późn. zm.), jak również przepisy wspólnotowe: rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102, str. 1, ze zm.) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60, str. 1, ze zm.).

Przepisy ustawy o transporcie drogowym regulują m.in. odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy (przewoźnika drogowego lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne, a także innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozumieniu przepisów ustawy), jak również innych podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym.

Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć kwot określonych w art. 92a ust. 3 u.t.d., uzależnionych od średniej liczby kierowców zatrudnionych przez kontrolowany podmiot w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, suma tych kar nie może przekroczyć 15.000 zł (art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.).

Wypada zauważyć, że obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie kary administracyjnej z tytułu naruszenia przepisów prawa wynika wprost z art. 92a i 93 tej ustawy. Dlatego przy ustaleniu administracyjnej odpowiedzialności przewoźnika zastosowanie znajdują zasady i reguły postępowania przewidziane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, także w części dotyczącej postępowania dowodowego.

Po przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji według reguł określonych przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Sąd może uwzględnić skargę tylko wówczas, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Dlatego nie ma wątpliwości, że zaskarżona decyzja mogłaby ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej skutecznie można postawić uzasadniony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to odpowiednio miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W sprawie tej organ tego rodzaju uchybień się nie dopuścił.

Brak w szczególności podstaw do stwierdzenia – jak wywiedziono to w skardze – jakoby w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ odwoławczy orzekał w tej sprawie w sposób kasatoryjno-reformatoryjny. Mianowicie uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty sprawy z tego względu, że dopatrzył się defektów rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji polegających na pominięciu części wyjaśnień strony, które uznał za zasadne. Przede wszystkim po rozpatrzeniu całokształtu okoliczności sprawy uwzględnił częściowo argumenty podnoszone przez skarżącego, w związku z czym łączna suma kar za wszystkie naruszenia określona przez organ pierwszej instancji na kwotę 48.250 zł, została ustalona przez organ drugiej instancji na niższym poziomie (37.550 zł). Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że organ pierwszej instancji niezasadnie stwierdził zaistnienia naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek niezawierających wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy T. R. Wyjaśnił, że kierowca ten wykonując przewozy pojazdem o nr rej. [...] w dniach: 7, 21, 24, 25, 26, 27 i 28 kwietnia 2017 r.; 31 maja 2017 r.; 1, 2, 7, 8, 9 i 13 czerwca 2017 r.; 12, 13, 14 i 18 lipca 2017 r.; 1, 2, 3, 4, 10 i 11 sierpnia 2017 r.; 19, 25 i 26 października 2017 r.; 16, 17, 29 i 30 listopada 2017 r. oraz 5, 6 i 7 grudnia 2017 r. (łącznie 34), wskazywał odręcznie na rewersie wykresówek na okoliczność "zacinania się wykresówek w tachografie", jednocześnie wskazując swoją aktywność jako kierowcy. Oznacza to, że przedsiębiorca okazał jednak w tym zakresie podczas kontroli wykresówki zawierające wszystkie okresy aktywności kierowcy. W związku z tym nie zachodziły podstawy do przypisania skarżącemu naruszenia określonego lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Tym sam zarzuty skargi dotyczące tego naruszenia były bezprzedmiotowe, skoro organ odwoławczy w tym zakresie uznał zasadność odwołania.

W pozostałym zaś zakresie organ odwoławczy niewadliwie stwierdził zaistnienie naruszeń określonych w załączniku nr 3 do ustawy w pozycjach: 5.1. – przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: o czas powyżej 15 minut do jednej godziny; za każdą następną rozpoczętą godzinę; 5.2. – przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut; 6.1.4. – wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji; 6.3.7. – nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień.

Odnosząc się do naruszenia w postaci przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu oraz czasu odpoczynku organ trafnie przytoczył uregulowania rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony nie dłużej niż do 10 godzin nie więcej niż dwa razy w tygodniu. Według zaś art. 8 ust. 1-4 i 8 powołanego rozporządzenia, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że kierowca T. R. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 20 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 10 godzin i 20 minut, względem normy 10 godzinnej, w okresie od godziny 554 do godziny 2038 w dniu 19 lipca 2017 r. Nadto kierowca nie wykonał na wykresówce, zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, odręcznego wpisu na okoliczność odstąpienia od przestrzegania norm czasu pracy. Ustalenia faktyczne w tym zakresie organ odwoławczy oparł na analizie dowodów w wykresówek, które znajdują się w posiadaniu skarżącego przedsiębiorcy. Skarżący nie wyjaśnił, w której konkretnie części analiza tych danych była nieprawidłowa.

Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia określonego w lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skarżący stanął na stanowisku, że z uwagi na wiek pojazdu nie miał on wpływu na częste awarie tachografu. W tym miejscu wymaga zatem wyjaśnienia, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia nr 561/2006. Stosownie do treści art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca jest zwolniony z bieżącego nadzoru nad pracą kierowcy. Przedsiębiorca jest bowiem odpowiedzialny za sprawdzanie urządzenia rejestrującego i nie może się z tego obowiązku zwolnić, poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot. Przedsiębiorca powinien każdorazowo sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy z zadaniem przewozowym oraz mieć stały kontakt z kierowcą, który znajduje się w trasie, w istocie po to, aby podejmować decyzję m.in. co do sposobu dokumentowania nagłych awarii pojazdu, w tym urządzeń rejestrujących, oraz podejmowania czynności by w takiej sytuacji uniknąć nieprawidłowości. Okoliczności takie mogą mieć bowiem wpływ na ocenę w toku kontroli, czy doszło do naruszenia, które można przypisać kontrolowanemu podmiotowi. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie powołał żadnych okoliczności, których nie mógł przewidzieć, oraz na które nie miał wpływu. Przeciwnie, w uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że wymiana wadliwego urządzenia rejestrującego "jest nieopłacalna z różnych względów".

Odnośnie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, wyjaśnić należy, że w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym lp. 6.3.7. wynika, że nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień. Skoro w zawiadomieniu z dnia 8 stycznia 2018 r. o zamiarze wszczęcia kontroli określony został zakres tej kontroli i – wbrew twierdzeniu skarżącego – z treści tego zawiadomienia wynika, że kontrola dotyczyć miała przestrzegania przepisów czasu pracy wszystkich kierowców wykonujących dla strony przewozy drogowe, oznacza to, że kontrolą objąć należało wszystkich kierowców, nawet tych, którzy poddani już zostali wcześniej kontroli przez Państwową Inspekcję Pracy.

Jednocześnie – wbrew zarzutom skargi – organy trafnie uznały, że materiał dowodowy zgromadzony w tej sprawie nie dawał podstaw do zastosowania przepisów art. 92b i 92c u.t.d.

Zgodnie z art. 92b ust.1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 409);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W oparciu o utrwaloną judykaturę sądów administracyjnych należy stwierdzić, że "właściwa organizacja i dyscyplina pracy", o której mowa w art. 92b ust. 1 u.t.d., obejmuje nie tylko przeprowadzanie szkoleń pracowników, czy niezachęcanie ich, np. systemem wynagradzania do naruszania obowiązującego czasu pracy. Pojęcie to obejmują bowiem także stały i wnikliwy nadzór nad zatrudnionymi przez siebie pracownikami, wykrywanie ewentualnych naruszeń przepisów oraz stosowną, przewidzianą przepisami prawa pracy reakcję. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcom w nim zatrudnionym i winno przeprowadzać regularne i skuteczne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006. Odpowiada zatem za naruszenia przepisów, których dopuszcza się sam przedsiębiorca oraz zatrudniani przez niego kierowcy. Przedsiębiorca ma wpływ na powstanie naruszeń związanych z regulacjami rozporządzeń nr 3821/85 i nr 561/2006, ponieważ zakres tych regulacji został wskazany jako obowiązek nadzoru z jego strony. W niniejszej sprawie skarżący jako przedsiębiorca powierzał kierowcom wykonywanie zadań dotyczących przewozu i to właśnie on jako przedsiębiorca transportowy odpowiada za organizację pracy w swoim przedsiębiorstwie.

Natomiast według art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a postępowanie wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazujące, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Tym samym, aby doszło do zastosowania tego przepisu, przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. To, by takie okoliczności miały miejsce, z materiału dowodowego tej sprawy nie wynika, a ich wykazanie obciążało skarżącego. Dlatego należało przyjąć, że w sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącego z odpowiedzialności za ujawnione naruszenia.

W ocenie Sądu, stan faktyczny tej sprawy został prawidłowo ustalony, a organ odwoławczy dokonał jego prawidłowej subsumpcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego, trafnie przyjmując, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza wystąpienie wymienionych w zaskarżonej decyzji naruszeń (poza przyjętym przez organ pierwszej instancji naruszeniem określonym w lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). W konsekwencji kara pieniężna w wysokości 15.000 zł została nałożona na skarżącego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, przy zastosowaniu ograniczenia wynikającego z art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.