Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1737/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 60 pkt 6, art. 67, art. 207 ust. 1, 8 -10,
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 55 § 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 126
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłat na poczet kwoty zwrotu dofinansowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2011 r. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej: "NFOŚiGW" lub "organ I instancji") zawarł z E. Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w R. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") umowę o dofinansowanie nr [...] (dalej: "umowa o dofinansowanie") projektu pn. "[...]".

Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. (sygn. [...]) NFOŚiGW, powołując się na § 19 ust. 2 pkt 1 umowy o dofinansowanie, wystosował do Strony oświadczenie o rozwiązaniu tej umowy ze skutkiem natychmiastowym ze względu na niezrealizowanie przez Spółką dotowanego projektu na warunkach określonych w umowie. W piśmie tym organ I instancji zaznaczył, że zgodnie z § 19 ust. 4 umowy o dofinansowanie beneficjent zobowiązany jest do zwrotu wypłaconego dotychczas dofinansowania w kwocie 457.819,10 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie 30 dni od dnia rozwiązania umowy o dofinansowanie.

W związku z brakiem zwrotu powyższej kwoty w zakreślonym terminie organ I instancji, pismem z dnia [...] października 2015 r. na podstawie art. 207 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), dalej: "u.f.p.", wezwał Spółkę do zwrotu kwoty dofinansowania w wysokości 457.819,10 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Ponieważ Skarżąca nie zwróciła żądanej kwoty w terminie 14 dni od dnia doręczenia tego wezwania, NFOŚiGW pismem z dnia [...] listopada 2015 r. zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji w przedmiocie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich.

W dniu [...] stycznia 2016 r. Skarżąca dokonała zwrotu środków w wysokości 90 zł, natomiast w dniu [...] lutego 2016 r. w kwocie 10 zł. Jednocześnie Strona oświadczyła, iż kwota 90 zł stanowi wpłatę z tytułu zwrotu kapitału, a kwota 10 zł z tytułu odsetek. Spółka wskazała również, że płatność w łącznej wysokości 100 zł została spełniona z zastrzeżeniem zwrotu w rozumieniu art. 411 pkt 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm.).

NFOŚiGW, postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] zaliczył powyższą wpłatę proporcjonalnie na poczet kwoty głównej oraz odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w ten sposób, że na należność główną zaliczona została kwota w wysokości 68,96 zł, a na odsetki 31,04 zł.

Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki Minister Rozwoju (dalej: "Minister" lub "organ II instancji"), postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 60 pkt 6 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, do których zalicza się m.in. należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. Do spraw dotyczących m.in. ww. należności, nieuregulowanych przepisami u.f.p., stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a." oraz odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613), dalej: "O.p.". W przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu.

Minister zaznaczył, że w niniejszej sprawie kwota należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich przypadająca do zwrotu wynosi 457.819,10 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu. Wpłata dokonana przez Stronę w dniu [...] stycznia 2016 r. oraz [...] lutego 2016 r. nie pokryła kwoty należności głównej oraz odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 55 § 1 O.p. odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego. Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę (art. 55 § 2 O.p.).

Z uwagi na wskazane uregulowanie, w ocenie organu II instancji, wpłaconą przez Spółkę kwotę w łącznej wysokości 100 zł należało zaliczyć proporcjonalnie na poczet kwoty należności głównej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota należności głównej do kwoty odsetek za zwłokę, tj. kwotę 68,96 zł zaliczyć na poczet kwoty należności głównej, a kwotę 31,04 zł zaliczyć na poczet zwrotu odsetek liczonych jak dla zaległości podatkowych od kwoty należności głównej.

W dalszej części uzasadnienia tego postanowienia Minister odniósł się do zarzutów podniesionych w zażaleniu.

Spółka zaskarżyła postanowienie Ministra z dnia [...] kwietnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

1. art. 67 w związku z art. 60 pkt 6 oraz art. 207 ust. 9 u.f.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że zobowiązanie z tytułu należności, o której mowa w art. 60 pkt 6 uf.p., powstaje przed dniem uzyskania przez decyzję, o której mowa w art. 207 ust. 9 uf.p., waloru ostateczności, a w konsekwencji, że przed wydaniem ostatecznej decyzji w tej sprawie należność podlegająca zwrotowi ma charakter niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publiczno-prawnym (a nie należności o charakterze cywilnoprawnym), do których na podstawie art. 67 i art. 60 pkt 6 u.f.p. zastosowanie będą miały przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III O.p. w ten sposób, że zachodzi obowiązek proporcjonalnego rozliczenia odnoszącego do niej wpłat (na podstawie art. 55 § 2 O.p.), a nie zgodnie z dyspozycją wpłacającego,

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 126 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy w kontekście zarzutów Skarżącej, dotyczących cywilnoprawnego charakter wpłaty dokonanej w dniu [...] stycznia 2016 r. i [...] lutego 2016 r., a także pominięcie motywów uwzględnionych przy wydaniu przez ten sam organ decyzji z dnia [...] maja 2016 r. (znak: [...]) w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania zainicjowanego wnioskiem Spółki o umorzenie w całości kwoty dofinansowania z tytułu umowy o dofinansowanie nr [...] na realizację projektu pn. "[...]", a w szczególności twierdzenia, że: "(...) zobowiązanie z tytułu należności, o której mowa w art 60 pkt 6 u.f.p., powstaje z dniem uzyskania przez decyzję, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p., waloru ostateczności",

3. art. 11 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia postanowienia oraz niewyjaśnienie w sposób należyty przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ odwoławczy orzekając o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy rzetelne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy powinno uwzględniać także te argumenty, które legły u podstaw powołanej decyzji z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania zainicjowanego wnioskiem Spółki o umorzenie w całości kwoty dofinansowania z tytułu umowy,

4. art. 8 w zw. z art. 126 k.p.a. przez prowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem zasady budowania zaufania do władzy publicznej, a to na skutek przyjęcia w uzasadnieniu ww. postanowienia stanowiska, że: "(...) obowiązek zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich przez Beneficjenta nie powstaje w momencie uzyskania przez decyzję w przedmiocie zwrotu ww. środków waloru ostateczności." (str. 6 uzasadnienia postanowienia) i na tej podstawie przyjęcie, że należność z tego tytułu, pomimo niewydania ostatecznej decyzji w tej sprawie, ma charakter niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, do których na podstawie art. 67 i art. 60 pkt 6 u.f.p. zastosowanie będą miały przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III O.p. w ten sposób, że zachodzi obowiązek ich proporcjonalnego rozliczenia na podstawie art. 55 § 2 O.p., w sytuacji gdy w innym wydanym w granicach tej samej sprawy rozstrzygnięciu tego organu, tj. decyzji o umorzeniu wywiedziono przeciwnie, tj. że: "(...) zobowiązanie z tytułu należności, o której mowa w art. 60 pkt 6 u.f.p., powstaje z dniem uzyskania przez decyzje, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p. waloru ostateczności" (str. 14 powołanej decyzji), przy czym istotnym jest to, że Minister jako organ orzekający w obu ww. sprawach, prezentując wskazaną niespójność poglądów, za każdym razem rozstrzygał zaistniałe w tym zakresie wątpliwości na niekorzyść Skarżącej odmawiając jej żądaniu (tj. ani nie rozliczając wpłaty z dnia [...] stycznia 2016 r. i z dnia [...] lutego 2016 r. zgodnie z dyspozycją strony, ani nie wydając decyzji merytorycznej przedmiocie umorzenia ww. należności),

5. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 126 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 i art. 126 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy obowiązkiem organu orzekającego w sprawie było jego uchylenie i umorzenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem skoro wpłata z dnia [...] stycznia 2016 r. i z dnia [...] lutego 2016 r. dotyczyła należności cywilnoprawnej, a nie niepodatkowych należności budżetowych, to nie zachodził obowiązek ich proporcjonalnego rozliczenia na podstawie art. 55 § 2 O.p., a postępowanie w tej sprawie było bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. i podlegało umorzeniu.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie, a także o zasądzenie do Ministra na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje/

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest charakter prawny kwoty 100 zł wpłaconej przez Spółkę na poczet zwrotu dofinansowania w wysokości 457.819,10 zł wraz z odsetkami, które NFOŚiGW uznał za pobrane nienależnie i wezwał do jego zwrotu. Skarżąca uważa że wpłacona kwota stanowi należność cywilnoprawną, bowiem wynika ze stosunku cywilnoprawnego, a więc organ nie mógł zaliczyć jej na poczet kwoty głównej i odsetek w sposób uregulowany w Ordynacji podatkowej. Sąd nie podziela tego stanowiska.

Podstawę prawną przyznania Skarżącej dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej stanowiła umowa o dofinansowanie nr [...] zawarta w W. w dniu [...] października 2011 r. Uprawnienie NFOŚiGW, będącego Instytucją Wdrażającą, do zwarcia tej umowy ze Spółką wynikało z ustawy z dnia [...] grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej: "u.z.p.p.r.". Przepis art. 30 ust. 1 tej ustawy wprost stanowi, iż podstawę dofinansowania projektu ze środków budżetowych Unii Europejskiej stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą albo decyzja, o której mowa w art. 28 ust. 2. Umowa albo decyzja, o których mowa w ust. 1, określają warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane (art. 30 ust. 2 u.z.p.p.r.).

O charakterze prawnym umów o dofinansowanie zawartych na podstawie u.z.p.p.r. wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 października 2014 r. o sygn. akt II GPS 2/14. NSA stwierdził, że podpisanie takiej umowy niewątpliwie tworzy zobowiązanie cywilnoprawne, jednak nie wszystkie elementy powstałego stosunku dofinansowania mają charakter cywilnoprawny. Pewne uprawnienia i obowiązki wynikające z tej umowy mają bowiem podłoże administracyjnoprawne, jak np. poddanie się kontroli w zakresie realizacji projektu, ustalanie i nakładanie korekt finansowych, a także zwrot nienależnie pobranych środków. Ustawodawca wprowadził do tych stosunków prawnych elementy publicznoprawne, stanowiące dodatkowe gwarancje zapewniające prawidłową realizację umowy.

Źródłem powyższych elementów są zarówno normy ustawowe jak i sama umowa o dofinansowanie. Oznacza to, że poprawność działania beneficjenta realizującego umowę o dofinansowanie projektu z wykorzystaniem środków UE należy dokonywać, z uwzględnieniem postanowień tej umowy oraz przepisów prawa polskiego, które powinny być wykładane i stosowane z uwzględnieniem prawa europejskiego, bowiem regulacje polskie dotyczące realizacji programów operacyjnych służą osiąganiu wspólnych celów wynikających z prawa europejskiego i realizacji polityki spójności (tak NSA w wyroku z dnia 12 grudnia 2014r., sygn. akt II GSK 1467/13).

Zgodnie z § 17 ust. 1 umowy o dofinansowanie w sytuacjach, gdy dofinansowanie udzielone beneficjentowi zostało: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem; 2) wykorzystane z naruszeniem procedur obowiązujących przy realizacji projektu; 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości – podlega ono zwrotowi w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Przepis art. 207 ust. 1 u.f.p. stanowi z kolei, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są:1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości – podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.

Jak wskazał NSA w wspomnianej wyżej uchwale działania instytucji zarządzającej w razie zaistnienia jednej z określonych w art. 207 ust. 1 u.f.p. przesłanek zwrotu środków przeznaczonych na realizację programu unijnego podzielić można na dwa etapy. Przepis art. 207 ust. 8 u.f.p. przyznaje odpowiedniej instytucji (np. zarządzającej) uprawnienie do żądania zwrotu środków lub do wyrażenia zgody przez beneficjenta na pomniejszenie kolejnych płatności, wyznaczając mu 14 – dniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania. W razie niezwrócenia dofinansowania, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. i skorelowanym z nim art. 207 ust. 9 u.f.p., do odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi stosuje się tryb administracyjnoprawny zwieńczony wydaniem indywidualnego aktu administracyjnego, jakim jest decyzja administracyjna.

NSA zaznaczył też, że ustalenie korekty (czy też wezwanie do zwrotu dofinansowania na podstawie art. 207 ust. 8 u.f.p. – dopisek Sądu) nie oznacza bezpośrednio powstania publicznoprawnego zobowiązania do jej zwrotu. Wyjaśnienia wymaga, że wynika to z ww. dwuetapowej procedury odzyskiwania wypłaconych beneficjentowi środków unijnych. W przypadku bowiem stwierdzenia, iż dofinansowanie zostało pobrane nienależnie (jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie) odpowiednia instytucja wzywa beneficjenta do zwrotu dofinansowania. Wezwanie takie nie stanowi jednak tytułu egzekucyjnego na podstawie którego organ mógłby wystawić tytuł wykonawczy celem wszczęcia wobec beneficjenta postępowania egzekucyjnego. Po stronie beneficjenta istnieje w takiej sytuacji dobrowolność w kwestii zwrotu środków. Oznacza to, że otrzymawszy wezwanie z dnia [...] października 2015 r. do zwrotu kwoty457.819,10 zł wraz z odsetkami i nie zgadzając się z nim Skarżąca nie musiała zwracać dotacji (ani w całości ani w części). Mogła powstrzymać się od podejmowania jakichkolwiek kroków i jedynie czekać, aż NFOŚiGW ewentualnie uruchomi tryb administracyjnoprawny i wyda decyzję zobowiązującą ją do zwrotu dofinansowania.

Jeżeli natomiast otrzymawszy wezwanie wystosowane w trybie art. 207 ust. 8 u.f.p., beneficjent zwróci dotację (w całości lub części) to oznacza, iż podzielenia on stanowisko instytucji żądającej zwrotu środków, że dofinansowanie w części przez niego zwróconej zostało pobrane nienależnie. W takiej bowiem sytuacji, zgodnie z dyspozycją art. 207 ust. 10 u.f.p., co do tej kwoty nie wydaje się decyzji, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p. Prowadzi to do wniosku, że zwrócona na wezwanie kwota dofinansowania wypełnia definicję środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności o charakterze publiczno-prawnym z art. 60 pkt 6 u.f.p., w myśl którego, środkami takimi są należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. Tym samym kwota 100 zł, wpłacona przez Skarżąca na rachunki bankowe Ministerstwa Gospodarki i NFOŚiGW w dniach [...] stycznia 2016 r. oraz [...] lutego 2016 r., stanowi środki publiczne będące niepodatkową należnością o charakterze publiczno-prawnym.

W myśl art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych tą ustawą stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III O.p. K.p.a. nie zawiera przepisów regulujących sposób zaliczania wpłat dokonywanych na poczet niepodatkowych należności o charakterze publiczno-prawnym, zatem zastosowanie znajdują przepisy O.p., w tym art. 55 § 2 tej ustawy. Stanowi on, że jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

W świetle powyższego niezasadne okazały się zarzuty skargi sformułowane w pkt 1 i 5.

Niezasadne okazały się też zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 126 k.p.a. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającymi z k.p.a. Organy obydwu instancji działały na podstawie prawa i w jego granicach, a w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a poczynione przez nie ustalenia są prawidłowe i mają oparcie w zgromadzonej dokumentacji. W ocenie Sądu dokonanej ocenie stanu faktycznego sprawy nie sposób zarzucić dowolności, gdyż wyciągnięte wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżone postanowienie zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Organy też wyczerpująco wyjaśniły Stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Organ II instancji odniósł się również do zgłoszonych w zażaleniu zarzutów.

W trakcie postępowania nie doszło również do naruszenia zasady zaufania do organów państwa. W tym miejscu należy wyjaśnić Skarżącej, że skontrolowane przez Sąd postępowanie administracyjne w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet należności głównej i odsetek oraz postępowanie administracyjne w przedmiocie jej wniosku o umorzenie należności z tytułu nienależnie pobranego dofinansowania to dwa odrębne postępowania administracyjne. Dotyczą dwóch różnych spraw administracyjnych, w ramach których bada się zupełnie inne przesłanki. Podstawę prawną do ich prowadzenia i rozstrzygnięcia stanowią inne normy prawne, które nie pozostają ze sobą w związku. Zarzucana organom niespójność poglądów, nie wynika z zamiaru działania na niekorzyść Skarżącej, lecz ze specyfiki postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych środków budżetowych Unii Europejskiej, którą Sąd wyjaśnił powyżej.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisów prawa dających podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) oddalił skargę jako niezasadną.