Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2846/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 3 i art. 25
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 95/16 w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. L. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 95/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Komendant [...] Policji cofnął W. L. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Organ I instancji stwierdził, że skarżący nie wywiązał się z obowiązku, o jakim mowa w art. 25 ustawy o broni i amunicji, co uprawnia organ do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy i cofnięcia pozwolenia na broń. Jak bowiem wynika z ustaleń organu do zgubienia przez skarżącego zamka do sztucera doszło w bliżej nieustalonym dniu miesiąca listopada 2013 r. Takie ustalenia poczyniono podczas trwającego dochodzenia w związku z uzyskaną przez organ Policji informacją z listopada 2013 r., że skarżący zagubił zamek od swojej broni, co też potwierdzono podczas kontroli w zakresie warunków przechowywania broni. Dochodzenie to zostało umorzone postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. z uwagi na znikomą szkodliwość czynu. Skarżący zaś podnosił, że do utraty zamka doszło w dniu 29 grudnia 2013 r. kiedy był na polowaniu, co zgłosił w jednostce Policji w dniu 30 grudnia 2013 r. Na wniosek pełnomocnika strony z dnia 22 maja 2015 r. organ dokonał też przesłuchania wskazanego przez niego świadka. Przesłuchany świadek podał, że informacje o zagubieniu zamka do broni uzyskał od skarżącego pod koniec grudnia, dowiedział się także, że wymieniony "od razu" poinformował o tym zdarzeniu organ Policji.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący.

Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy ww. decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że organy Policji dysponowały tak zeznaniami strony z dnia 8 kwietnia 2014 r., kiedy to stwierdziła, że zamek do broni zgubiła jesienią 2013 r., tj. w listopadzie, jak i zeznaniami z dnia 17 maja 2015 r., kiedy tłumacząc rozbieżności co do daty tego zdarzenia wyjaśniła, że ich powodem było "niezapisanie dokładnej daty". Ponieważ ustalone w toku śledztwa okoliczności nie pozostawiały jednak wątpliwości, że do utraty zamka doszło w listopadzie 2013 r. – wnioskować o tym można z daty wpływu do Komendanta [...] Policji anonimowej informacji o tym zdarzeniu (25 listopada 2013 r.), treści tej informacji (precyzyjne określenie rodzaju utraconej części broni), zeznań strony z dnia 8 kwietnia 2014 r. oraz zeznań świadka z dnia 24 kwietnia 2014 r., z których wynika, że w środowisku myśliwych mówiło się o zgubieniu przez skarżącego zamka do broni na polowaniu indywidualnym jesienią na rykowisku – w postanowieniu o umorzeniu dochodzenia wskazano datę wydarzenia jako "nieustalony dzień miesiąca listopada 2013 r.", czego strona nie zakwestionowała. Nie można zatem uznać, dając wiarę jedynie zapewnieniom strony w postaci jej pisemnego oświadczenia, że utrata broni (jej istotnej części) nastąpiła w dniu 29 grudnia 2013 r.

W ustalonych w sprawie okolicznościach uprawniony jest bowiem wniosek, iż strona zgubiła zamek do broni w listopadzie 2013 r. przed datą nadania anonimowej informacji o tym zdarzeniu (18 listopada 2013 r.), a poinformowała o tym organy Policji dopiero w dacie ujawnienia przez nie tego faktu, tj. 30 grudnia 2013 r. podczas kontroli przechowywania broni, wskazując jako datę utraty zamka dzień 29 grudnia 2013 r., kiedy to faktycznie przebywała na polowaniu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że działanie takie spowodowane było obawą przed konsekwencjami zaniedbania obowiązku, o którym mowa w art. 25 ustawy o broni i amunicji, w sytuacji gdy naruszenia tego przepisu skarżący niewątpliwe się dopuścił.

W tych warunkach organ odwoławczy nie doszukał się naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 25 ustawy o broni amunicji, a także art. 7, art. 8, art. 75 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżący zgubił zamek do broni w bliżej nieokreślonym terminie w listopadzie 2013 r. w sytuacji gdy zgubienie zamka miało miejsce w dniu 29 grudnia 2013 r.; 2) dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, prowadzącą do fałszywych ustaleń faktycznych opisanych w punkcie 1;

3) nieznajdującą oparcia w materiale dowodowym odmowę wiarygodności zeznaniom skarżącego złożonym w dniu 17 maja 2014 r., prostującym zeznania z dnia 8 kwietnia 2014 r. zawierające omyłkowe, błędne wskazanie daty zagubienia zamka; 4) oparcie ustaleń faktycznych w sprawie nie na faktach, lecz na prawdopodobieństwie zaistnienia faktów; 5) oparcie rozstrzygnięcia na źródle dowodowym sprzecznym z prawem, tj. na anonimowym doniesieniu z dnia 25 listopada 2013 r., którego prawdziwości i pochodzenia nie zweryfikowano.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 95/16, oddalając skargę, wskazał, że w jego ocenie w okolicznościach niniejszej sprawy organy orzekające zasadnie stwierdziły, że skarżący dopuścił się naruszenia obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o utracie istotnej części broni w terminie, o którym mowa w art. 25 ustawy o broni i amunicji. Trafnie bowiem uznały, że utrata zamka do sztucera miała miejsce w listopadzie 2013 r., skarżący zaś zawiadomił o tym fakcie Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji w dniu 30 grudnia 2013 r.

Powyższe stanowisko, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zostało przyjęte przez organ w następstwie pełnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie. Materiał ten obejmował m.in. akta postępowania o sygn. [...], prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji [...], w sprawie nieumyślnego spowodowania utraty istotnej części broni, tj. o czyn z art. 263 § 4 K.k. Postępowanie to zostało zakończone postanowieniem Komendy Powiatowej Policji [...] z dnia [...] maja 2014 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie nieumyślnego spowodowania, w bliżej nieustalonym dniu miesiąca listopada 2013 r., w K. [...], utraty istotnej części broni w postaci zamka do sztucera [...], wobec stwierdzenia, że społeczna szkodliwość czynu jest znikoma (art. 17 § 1 pkt 3 K.p.k. w zw. z art. 1 § 2 K.k.). Postanowienie to zostało zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w dniu [...] maja 2014 r.

W aktach przedmiotowego postępowania znajduje się protokół przesłuchania W. L. z dnia 8 kwietnia 2014 r., w którym zeznał: "z tego co pamiętam w listopadzie 2013 r. to zgubiłem ten zamek od broni, a w dniu 29 grudnia też w K. polowałem dubeltówką "[...]". W listopadzie do czasu kiedy nie zgubiłem zamka miałem sprawne wszystkie posiadane jednostki broni. Kontrola broni została przeprowadzona w grudniu nie pamiętam konkretnej daty". Wcześniej, w tym samym protokole skarżący, opisując okoliczności zagubienia zamka, zeznał, że w dniu, w którym zgubił zamek, miał polować tylko ze sztucera. Stwierdził: "ja tego dnia broni nie używałem, miałem polować tylko ze sztucera".

Powyższy protokół przesłuchania odzwierciedla pierwsze zeznania skarżącego złożone w toku ww. dochodzenia. Z ich treści wynika, że skarżący zagubił zamek do sztucera w listopadzie 2013 r. Jak sam bowiem stwierdził, w dniu utraty zamka miał polować "tylko ze sztucera", natomiast w dniu 29 grudnia 2013 r. polował dubeltówką, co oznacza, że w tej dacie nie mógł zgubić zamka do sztucera.

Wprawdzie skarżący w protokole zeznań z dnia 17 maja 2014 r., wyjaśniając rozbieżności pomiędzy treścią złożonych zeznań w dniu 8 kwietnia 2014 r., a treścią oświadczenia złożonego w Komendzie [...] Policji w dniu 30 grudnia 2013 r. co do daty zdarzenia, stwierdził, że wynika to z faktu, iż "nie zapisał dokładnej daty kiedy to zgubił zamek do sztucera", jednak – jak zasadnie stwierdził organ – wyjaśnienia te, wobec całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należy ocenić jako nieprzekonujące i niewiarygodne.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, prawidłowo przyjął organ orzekający, że do utraty zamka doszło w listopadzie 2013 r., przypisując walor wiarygodności zeznaniom skarżącego zawartym w pierwszym protokole przesłuchania z dnia 8 kwietnia 2014 r. oraz powołując się na treść dokumentu urzędowego – postanowienia Komendy Powiatowej Policji [...] z dnia [...] maja 2014 r. o umorzeniu dochodzenia, gdzie jako datę zdarzenia wskazano "nieustalony dzień miesiąca listopada 2013 r.".

Powyższe stanowisko koresponduje z faktem uzyskania przez organ Policji anonimowej informacji o zagubieniu przez skarżącego zamka do broni. Jakkolwiek anonim nie może stanowić dowodu w sprawie, to jednak nie sposób nie zauważyć, że zarówno data nadania przesyłki zawierającej tę informację (18 listopada 2013 r.), jak i jej treść, wskazująca jaka część broni została zagubiona i gdzie miało to miejsce, pokrywa się z danymi wynikającymi z powołanego wyżej materiału dowodowego. Zaznaczyć również należy, że w następstwie otrzymania powyższej anonimowej informacji, w dniu 30 grudnia 2013 r. przeprowadzono u skarżącego kontrolę przechowywania broni, podczas której funkcjonariusz Policji ujawnił w należącym do skarżącego sztucerze [...] – brak zamka.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, trafne jest stanowisko przyjęte przez organ orzekający, że skarżący zgubił zamek do broni w listopadzie 2013 r., a poinformował o tym właściwy organ Policji w dacie ujawnienia tego faktu (co miało miejsce w dniu 30 grudnia 2013 r. w trakcie kontroli przechowywania broni), wskazując jako datę utraty zamka dzień 29 grudnia 2013 r., kiedy to faktycznie przebywał na polowaniu. Zgodzić należy się również z organem, że takie działanie skarżącego było spowodowane obawą przed konsekwencjami naruszenia art. 25 ustawy o broni i amunicji przez niedopełnienie wskazanego w tym przepisie obowiązku niezwłocznego zawiadomienia o utracie istotnej części broni, co w przypadku skarżącego w istocie miało miejsce.

Reasumując stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy stanowisko organów Policji co do zasadności zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 25 ustawy o broni i amunicji uznać należy za słuszne, zaś podnoszone w skardze zarzuty za nieuzasadnione.

Sąd nie stwierdził bowiem w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organ przeprowadził postępowanie dowodowe zgodnie z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 75 § 1 i art. 80 K.p.a.). Wskazał, z jakich powodów odmówił wiarygodności oświadczeniu skarżącego z dnia 30 grudnia 2013 r. oraz jego zeznaniom złożonym w dniu 17 maja 2014 r., z których miałoby wynikać, że do utraty zamka do sztucera doszło w dniu 29 grudnia 2013 r., podając, że data ta wynikała jedynie z terminu ujawnienia przez Policję faktu utraty zamka, co miało miejsce w trakcie kontroli przechowywania broni. Organ uwzględnił również wniosek pełnomocnika skarżącego o przesłuchanie w sprawie świadka. Wskazał przy tym zasadnie, że treść złożonych zeznań, które opierają się na powziętej od skarżącego wiedzy o zdarzeniu dotyczącym utraty zamka, w żaden sposób nie przekonuje, że do zgubienia zamka doszło w dniu 29 grudnia 2013 r. O ile bowiem rozmowa świadka ze skarżącym na temat utraty części broni mogła w istocie odbyć się w grudniu (nieokreślonego roku), to do samej jej utraty mogło dojść w innym terminie.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, decyzje w niniejszej sprawie zostały wydane w następstwie dokonania niezbędnych ustaleń (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) i spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a., w szczególności zawierają należyte uzasadnienie faktyczne i prawne.

Ponadto Sąd wskazał, że na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a., uwzględnił wniosek pełnomocnika skarżącego złożony na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2013 r. o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia skarżącego z dnia 7 grudnia 2015 r. W ocenie Sądu, oświadczenie to pozostaje jednak bez wpływu na prawidłowość stanowiska przyjętego przez organ w zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć należy, że ww. oświadczenie zostało złożone po dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ponadto z jego treści wynika, że stanowi jedynie kontynuację przyjętej przez skarżącego linii obrony, która w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego oceny dokonanej przez organ orzekający, nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA, względnie o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie sprawy w trybie art. 188 p.p.s.a.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez:

1) nieodniesienie się przez Sąd do części zarzutów skargi administracyjnej, tj. obrazę art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a.;

2) zaakceptowanie przez Sąd wydania przez organy administracyjne decyzji:

a) wydanych z naruszeniem zasady budowania przez organy administracyjne zaufania obywatel do państwa, poprzez odmówienie skarżącemu prawa do błędu bez jakiegokolwiek uzasadnienia i wybranie z dwóch równie prawdopodobnych wersji zdarzeń wersji najmniej dla skarżącego korzystnej,

b) wydanych wskutek dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, prowadzącej do fałszywych ustaleń faktycznych i do niezasadnego stwierdzenia zachodzenia przesłanek do odebrania skarżącemu pozwolenia na broń,

c) wydanych z przeprowadzeniem postępowania dowodowego w sposób naruszający gwarancje procesowe przysługujące skarżącemu w toku postępowania karnego, tj. zaakceptowanie wykorzystywania w postępowaniu administracyjnym dowodów stanowiących "owoc zatrutego drzewa", co narusza art. 391 § 2 w zw. z art. 389 K.p.k. w zw. z art. 75 K.p.a.

- tj. obrazy art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

3) dokonanie przez Sąd dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym i wyprowadzenie wniosków nielogicznych i sprzecznych z zasadami doświadczenia życiowego, tj. obrazę art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust 1 pkt 3 w zw. z art. 25 ustawy o broni i amunicji przez zaakceptowanie przez Sąd twierdzenia organów administracyjnych, że zachodziły przesłanki do odebrania skarżącemu pozwolenia na broń.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji nie odniósł się do części zarzutów skargi "zwykłej" i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wynika z niego, że ocena prawna Sądu opiera się na aktach sprawy zawierających dowody, które, co prawda, nie były jednoznaczne co do ustalenia daty zagubienia przez skarżącego zamka od broni; jednak rozpatrywane w ich całokształcie, nie dawały jednocześnie podstawy do przyjęcia wskazywanej przez skarżącego z wersji, że do zagubienia ww. zamka sztucera doszło na polowaniu w dniu 29 grudnia 2013 r., lecz, że do zagubienia tego zamka doszło w listopadzie 2013 r. Jak ocenił bowiem Sąd, w okolicznościach niniejszej sprawy, wyjaśnienia skarżącego, wobec całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należy ocenić jako nieprzekonujące i niewiarygodne. Swoją ocenę Sąd oparł na zeznaniach skarżącego z 8 kwietnia 2014 r. oraz treści dokumentu urzędowego – postanowienia Komendy Powiatowej Policji [...] z dnia [...] maja 2014 r. o umorzeniu dochodzenia, gdzie jako datę zdarzenia wskazano "nieustalony dzień miesiąca listopada 2013 r.", a te dowody korespondowały z otrzymanym w listopadzie 2013 r. anonimem, w którym wskazywano na zagubienie przez skarżącego zamka do broni, a fakt zagubienia tego zamka potwierdziła kontrola przechowywania broni, która miała miejsce w dniu 30 grudnia 2013 r. Skarżący zaś skutecznie nie podważył tej oceny w skardze kasacyjnej. Nie można bowiem uznać, że ww. ocena była oparta jedynie na prawdopodobieństwie zaistnienia faktów, skoro skarżący sam wskazywał w zeznaniu, że do zgubienia zamka od sztucer doszło w listopadzie 2013 r., jak również na taki moment utraty zamka wskazywało przeprowadzone dochodzenie, a skarżący nie kwestionował jego wyniku w trybie odwoławczym. Nie można zatem uznać, że organy Policji nie poczyniły w przedmiotowej sprawie własnych ustaleń faktycznych, skoro oparły się na dowodach wytworzonych przez organy Policji, które bezpośrednio dotyczyły kwestii zagubienia zamka przez skarżącego, i oceniły te dowody w kontekście postępowania przeprowadzonego na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 25 ustawy o broni i amunicji. Skoro skarżący nie kwestionował wyniku dochodzenia i organy Policji uwzględniły w sprawie treść złożonych zeznań, brak było tym samym podstaw do prowadzenia jakichś dodatkowych ustaleń przez organy Policji. Poza tym w skardze kasacyjnej nie wykazano w jakim jeszcze zakresie organy Policji powinny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, skoro w sprawie uzyskano dowody z kontroli przechowywania broni, wyniku przeprowadzonego dochodzenia, zeznań skarżącego i wskazanego przez niego świadka. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że organy Policji nie poczyniły żadnych własnych ustaleń dowodowych i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym nie wykazano, aby ocena Sądu I instancji sprowadzała się wyłącznie do bezkrytycznej akceptacji oceny zawartej w zaskarżonej decyzji. Sąd oceniał prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego, w którym części uzyskanych dowodów odmówiono wiarygodności, zaś na podstawie zestawienia innych dowodów ustalono, że do zagubienia zamka doszło w listopadzie 2013 r. Uzyskane dowody, w części potwierdzały prawdziwość anonimowego doniesienia. W skardze kasacyjnej argumentuje się, że na podstawie kontroli z dnia 30 grudnia 2013 r. istnieją podstawy do stwierdzenia, że to w dniu 29 grudnia 2013 r. doszło do zagubienia zamka. W tym zakresie w skardze kasacyjnej pomija się jednak treść zeznań skarżącego, z których wynika, że w dniu 29 grudnia polował dubeltówką, a nie sztucerem. Ponadto z zeznań świadka, które opierały się na wiedzy uzyskanej od skarżącego, nie wynikały żadne konkrety, które mogłyby stanowić podstawę do sformułowania odmiennej oceny materiału dowodowego. W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie, aby zeznania skarżącego uzyskane były w wyniku naruszenia zakazu zmuszania podejrzanego/oskarżonego do samooskarżenia. Nie przedstawiono w tym zakresie odpowiedniego dowodu. Poza tym wskazywane w skardze kasacyjnej przepisy Kodeksu postępowania karnego (art. 391 § 2 i art. 289) dotyczące sposobu przeprowadzania dowodu z wyjaśnień oskarżonego nie dotyczą postępowania administracyjnego, które prowadzone jest wedle innych zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym na podstawie art. 75 § 1 K.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W tym zaś zakresie nie można Sądowi I instancji zarzucić naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, ponieważ przepisy te dotyczą postępowania dowodowego prowadzonego przez sąd administracyjny, a w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie przeprowadzał postępowania dowodowego w ww. zakresie (poza dopuszczeniem oświadczenia skarżącego z dnia 7 grudnia 2015 r.), które i tak przed sądem administracyjnym może mieć, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., charakter uzupełniający z dokumentów. Należy bowiem odróżnić dokonywanie na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. oceny zaskarżonej decyzji przeprowadzanej przez sąd administracyjny wydanej na podstawie akt administracyjnych zebranych przez organ administracyjny podczas prowadzonego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a., od oceny zaskarżonej decyzji uzależnionej od oceny przeprowadzonych przez sąd administracyjny uzupełniająco dowodów z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 i 5 w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. Są to bowiem dwie różne instytucje prawne, czego zdaje się nie odróżniać autor skargi kasacyjnej. Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy nie wykazano aby odebranie pozwolenia na broń nastąpiło z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, a tym samym aby istniały podstawy do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia aktualnie postępowania wyjaśniającego. Do takich okoliczności nie zalicza się wskazywana w skardze kasacyjnej nienaganna postawa życiowa skarżącego, ponieważ przepisy nie uzależniają cofnięcia pozwolenia na broń od takiej czy innej postawy życiowej, lecz od między innymi – niedochowania określonego obowiązku (art. 25 ustawy o broni i amunicji). Wbrew zatem twierdzeniom skargi kasacyjnej brak jest podstaw do przyjęcia, że z uwagi na wadliwie przeprowadzone postępowanie dowodowego w sprawie doszło do błędnego zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 3 i art. 25 ustawy o broni i amunicji. Skoro, jak ustalono do zagubienia zamka broni doszło w listopadzie 2013 r., a w dniu 30 grudnia 2013 r. skarżący zgłosił ten fakt Policji, istniały podstawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Oceny tej nie podważa złożone przed Sądem I instancji oświadczenie skarżącego, które zawiera zupełnie inną wersję wydarzeń niż wersje ustalone w postępowaniu administracyjnym. W oświadczeniu tym skarżący przyznał, że podczas polowania w październiku/listopadzie 2013 r. informował osoby trzecie o zagubieniu zamka do broni; jednak po powrocie z polowania odnalazł zamek, której to okoliczności nie potwierdziło postępowanie wyjaśniające, ponieważ ustalono brak zamka. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 391 § 2 i art. 389 K.p.c., art. 75 K.p.a., art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 2 pkt 8 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 106 § 5 p.p.s.a. i art. 233 § 1 K.p.c., a także art. 18 ust 1 pkt 3 i art. 25 ustawy o broni i amunicji nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.