Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 160/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 8 lit. a
journal: Dz.U. 2010 nr 112 poz 744
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca),, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za badania laboratoryjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia .... Wojewódzki Lekarz Weterynarii po rozpatrzeniu odwołania M. K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia ...

Wskazaną decyzją organ I instancji zobowiązał M. K. do uiszczenia opłaty w kwocie 1620 zł za badanie laboratoryjne próbek wody pobranych na prowadzonej przez niego fermie drobiu w miejscowości P. na obecność substancji przeciwbakteryjnych oraz w kwocie 3690 zł za badanie próbek substancji farmaceutycznych niewiadomego pochodzenia.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podczas kontroli, którą przeprowadził Powiatowy Lekarz Weterynarii na terenie fermy drobiu M. K. w dniu 17 lutego 2012r. stwierdzono w 6 pojemnikach oznakowanych niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 29 października 2009r. w sprawie wymagań dotyczących oznakowania opakowań produktu leczniczego weterynaryjnego oraz treści ulotki (Dz.U. z 2009r., nr 188, poz. 1467) obecność substancji proszkowych. Etykieta dołączona do opakowań, wskazywała na substancje przeciwbakteryjne, których producentem był bliżej nieokreślony podmiot chiński. Cztery z tych opakowań były otwarte i napoczęte, co nasunęło podejrzenie stosowania tych substancji u indyków w celach leczniczych. W dniu kontroli zostały również pobrane do badania próbki wody przeznaczonej do pojenia zwierząt.

Badania 6 prób substancji proszkowych przeprowadzonych przez Narodowy Instytut Leków w Warszawie wykazały w składzie substancje niedozwolone – kolistynę, tiamulinę, tylozynę, tylmikozynę oraz linkomycynę, natomiast badania Państwowego Instytutu Badawczego w Puławach potwierdziły obecność w wodzie tylozyny i linkomycyny, a także enrofloksacyny i oksytetracykliny.

Obciążając M. K. – na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 8 a ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. o Inspekcji Weterynaryjnej - opłatami za wykonanie tych badań, zgodnie z fakturami przedstawionymi przez Narodowy Instytut Leków w Warszawie oraz Państwowy Instytut Badawczy w Puławach tj. na kwotę 3690 zł i 1620 zł, organy obu instancji wskazały, że wykryte substancje nie zawierają wymaganych przepisami oznaczeń, wskazujących na ich pochodzenie, zaś właściciel nie przedstawił żadnej dokumentacji potwierdzającej, że substancje te zostały dopuszczone do obrotu, a zatem należało uznać, że są to substancje niedozwolone.

Odnosząc się do zarzutu odwołania M. K., że nie sporządzono protokołu kontroli, zgodnie z art. 19 d ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, organ odwoławczy stwierdził, że zarzut nie jest uzasadniony, gdyż z kontroli sporządzono notatkę służbową, która została włączona do akt kontroli.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł M. K. domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji.

Skarżący zarzucił, że w postępowaniu nie ustalono, by posiadał i stosował on substancje niedozwolone, stwierdzono natomiast jedynie substancje niewiadomego pochodzenia, a zatem organ obciążając go opłatami za wykonanie badań mógł zastosować art. 30 ust. 1 pkt 8 lit. b ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, odnoszący się do badań pobranych w czasie sprawowania nadzoru, jeżeli wyniki tych badań wykażą naruszenie przepisów, a nie – jak to uczynił – na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 8 lit. a, odnoszącego się do próbek pobranych w trakcie postępowania związanego z wykryciem substancji niedozwolonych - i nałożyć opłatę zryczałtowaną, a nie rzeczywistą.

Skarżący zarzucił również, że wadliwie sporządzono kontrolę w dniu 17 lutego 2012r., bowiem nie pouczono go o prawie wniesienia zastrzeżeń.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku rozprawy sądowej w dniu 7 maja 2013r. pełnomocnik organu złożył do akt prawomocny wyrok nakazowy Sądu Rejonowego VII Wydział Karny z dnia ...uznający M. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 124a pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne tj. że w bliżej nieokreślonym okresie czasu do dnia 17 lutego 2012r. w miejscowości P. będąc właścicielem G. M. K. dopuścił się stosowania w żywieniu indyków produktów leczniczych niedopuszczonych do obrotu tj. tylozyny, enrofloksacyny, oksytetracykliny i linkomycyny niewiadomego pochodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Skarga w niniejszej sprawie nie jest zasadna.

W świetle art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. o Inspekcji Weterynarynej (tekst jedn. Dz.U. z 2010r., Nr 112, poz. 744 ze zm.) Inspekcja Weterynaryjna realizuje zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia zdrowia publicznego, m.in. poprzez sprawowanie nadzoru nad bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego, w tym nad wymaganiami weterynaryjnymi przy ich produkcji, umieszczaniu na rynku oraz sprzedaży bezpośredniej, obrotem i ilością stosowanych produktów leczniczych weterynaryjnych, przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt, prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych, produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt (...), w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz środkach żywienia zwierząt.

W trakcie kontroli G. prowadzonego przez M. K. przeprowadzonej w dniu 17 lutego 2012r. stwierdzono, że w kilku pojemnikach oraz w wodzie przeznaczonej do pojenia indyków znajdują się substancje przeciwbakteryjne tj. tylozyna, enrofloksacyna, oksytetracyklina, linkomycyna, tiamulina i kolistyna.

Z uwagi na to, że M. K. nie przedstawił dokumentacji potwierdzającej pochodzenie tych substancji ani ich dopuszczenia do obrotu pobrano próbki tych substancji i przedstawiono je Narodowemu Instytutowi Leków w Warszawie oraz Państwowemu Instytutowi Badawczemu w Puławach. Wyniki badań potwierdziły obecność tych substancji, a organ był uprawniony do nałożenia na właściciela gospodarstwa obowiązku uiszczenia kosztów wykonania tych badań zgodnie z fakturami wystawionymi przez te Instytuty.

Wbrew zarzutom skargi, jako podstawę prawną decyzji organ prawidłowo wskazał art. 30 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. Przepis ten stanowi, że inspekcja pobiera opłaty za badania laboratoryjne próbek pobranych w trakcie postępowania związanego z wykryciem substancji niedozwolonych.

Wykaz substancji niedozwolonych został natomiast określony w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lipca 2006r. w sprawie sposobu postępowania z substancjami niedozwolonymi, pozostałościami chemicznymi, biologicznymi, produktami leczniczymi i skażeniami promieniotwórczymi u zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006r., Nr 147, poz. 1067 ze zm.), wydanym na podstawie art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006r., Nr 17, poz. 127 ze zm.). Substancje wykryte w gospodarstwie M. K. podczas kontroli w dniu 17 lutego 2012r. są antybiotykami, a więc mieszczą się w wykazie substancji niedozwolonych, wymienionych w załączniku nr 1 powołanego rozporządzenia w pkt 2 tj. w grupie B jako substancje przeciwbakteryjne, co również wynika wprost z przedstawionych przez oba Instytuty badające te substancje faktur i kart wyników.

Ustalenie opłat nastąpiło przy tym prawidłowo, zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 388 ze zm.), jako opłaty rzeczywiste. Przepis ten stanowi, że w przypadku przeprowadzania badan laboratoryjnych niewymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia (co ma miejsce w niniejszej sprawie), opłaty pobiera się w wysokości opłat za badania zbliżone pod względem zużycia odczynników i pracochłonności.

Zasadnie więc organ obciążył M. K. jako właściciela gospodarstwa tymi opłatami.

Zarzuty skargi co do wadliwie przeprowadzonej kontroli, podczas której stwierdzono występowanie poddanych badaniom substancji, nie zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy, wyrokiem nakazowym z dnia ...Sąd Rejonowy VII Wydział Karny uznał M. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 124a pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne tj. że w bliżej nieokreślonym okresie czasu do dnia 17 lutego 2012r. w miejscowości P. będąc właścicielem G. M. K. dopuścił się stosowania w żywieniu indyków produktów leczniczych niedopuszczonych do obrotu tj. tylozyny, enrofloksacyny, oksytetracykliny i linkomycyny niewiadomego pochodzenia. W świetle art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie jest związany ustaleniami tego wyroku.

Niezależnie od tego, skarżący brał udział w przeprowadzonej w dniu 17 lutego 2012r. kontroli, a na sporządzonej z niej notatce podpisał się, nie zgłaszając zarzutów. Okoliczność, że nie został pouczony o prawie wniesienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole, nie stanowi naruszenia art. 19 d ust. 1 pkt 6 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem skarżący był pouczony przed wydaniem decyzji o prawie zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

Z powyższych względów Sąd uznając skargę za pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalił ją na mocy art. 151 P.p.s.a.