Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 448/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 657
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 448/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 października 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bożenna Blitek, Sędziowie: NSA Krystyna Kutzner, WSA Barbara Pasternak (spr.), Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2018 r., przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Zachód Danuty Jantas, sprawy ze skargi K. W. działającego przez kuratora dla nieobecnego M. K. na decyzję Wojewody z dnia 8 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz kuratora M. K. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem wynagrodzenia.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2017 r. ([...]) na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r., poz. 657) oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu K. W. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. P w K.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 22 listopada 2016 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego K. W. z lokalu nr [...] przy ul. P w K. Z treści wniosku złożonego przez Prokuraturę Rejonową wynika, iż w toku prowadzonego postępowania przeciwko K. W. (sygn. [...]) ustalono, iż w/Wymieniony nie przebywa w miejscu stałego zameldowania, a jego obecne miejsce pobytu jest nieznane. Wszelkie podjęte w toku dochodzenia czynności zmierzające do ustalenia aktualnego miejsca pobytu K. W. w Polsce nie przyniosły oczekiwanego skutku. Z uwagi na powyższe w dniu 6 czerwca 2016 r. zarządzono poszukiwania w/Wymienionego oraz zawieszono do tego czasu śledztwo k. 1-2.

Wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 cytowanej na wstępie ustawy organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W efekcie powyższego, zadaniem organu załatwiającego sprawy z zakresu ewidencji ludności jest stwierdzenie faktycznego, opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Osoba może zostać wymeldowana decyzją administracyjną w wypadku gdy postępowanie wykaże, że opuściła miejsce stałego zameldowania i nie dokonała obowiązku wymeldowania się.

Dodał organ, że z zeznań świadków wynika, że aktualnie w lokalu nr [...] przy ul. P w K mieszka matka zainteresowanego – A. W. Sporadycznie widuje K. W., ale nie są w stanie stwierdzić gdzie w/Wymieniony mieszka. Ponadto przyznano, że zainteresowany od dłuższego czasu jest poszukiwany przez policję. Kilkukrotnie wzywana w charakterze świadka A. W. nie zgłosiła się do urzędu oraz nie złożyła żadnych wyjaśnień w przedmiotowej sprawie. W Sądzie w/Wymieniona nie wyraziła zgody na pełnienie funkcji przedstawiciela dla syna K. W.

W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego K. W. nie odbierał korespondencji, nie skontaktował się z tut. urzędem, nie podał swojego adresu i nie zdołano ustalić jego aktualnego miejsca pobytu. Bezspornym jest, że w/Wymieniony jest osobą poszukiwaną przez organy ścigania. W związku z tym, iż K. W. nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego, a tutejszemu urzędowi nie udało się ustalić Jego miejsca zamieszkiwania, uznany został za osobę nieznaną z miejsca pobytu.

Wobec powyższego Sąd Rejonowy III Wydział Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt [...] ustanowił przedstawiciela dla nieobecnego w miejscu pobytu stałego K. W. Ustanowiony kurator pomimo podjętych działań, nie wskazał aktualnego miejsca pobytu K. W. i nie powiadomił w/Wymienionego o prowadzonym postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe organ I instancji przyjął, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka wymieniona w art. 35 ustawy tj. trwałe i dobrowolne opuszczenie lokalu, wobec czego zaistniały podstawy do wymeldowania K. W. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Nadto, zgodnie z orzecznictwem fakt ukrywania się przed organami ścigania i w związku z tym nie przebywanie tej osoby w przedmiotowym lokalu najeży traktować jako jej dobrowolne opuszczenie lokalu.

Przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają na celu likwidację fikcji meldunkowej, polegającej na niezgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osoby.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył kurator dla nieobecnego K. W. wnosząc o uchylenie decyzji i orzeczenie o odmowie wymeldowania K. W. z pobytu stałego.

Decyzją z dnia 8 lutego 2018 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r., poz. 657 ze zm.) Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

W niniejszej sprawie bezsporne pozostają następujące okoliczności.

Postępowanie w sprawie o wymeldowanie K. W. z miejsca pobytu stałego z lokalu w K, ul. P Prezydent Miasta wszczął z urzędu 22 listopada 2016 roku, z zawiadomienia Prokuratury Rejonowej, która w piśmie z 16 listopada 2016 r. sygn. akt [...] poinformowała, że wszelkie podjęte w toku dochodzenia czynności zmierzające do ustalenia miejsca aktualnego pobytu w Polsce K. W. nie przyniosły oczekiwanego skutku.

Z uwagi na powyższe w dniu 6 czerwca 2016 roku zarządzono poszukiwania wymienionego w celu-ustalenia jego miejsca pobytu. K. W. nie przebywa w lokalu stałego zameldowania i brak jest możliwości ustalenia jego aktualnego pobytu, co daje podstawę do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki przewidziane przez prawo, konieczne do wydania decyzji o wymeldowaniu.

W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji dopuścił dowód z zeznań świadków: pani G. C. (k. nr 26 akt sprawy) i pani T. B. (k. nr 27 akt sprawy), osób zamieszkujących w budynku przy ul. P w K. Z zeznań powyższych świadków wynikało, że obecnie w lokalu nr [...] mieszka A. W., matka K. W., natomiast wymieniony w rzeczonym budynku widywany jest sporadycznie.

Na świadka w niniejszej sprawie powołana została przez organ pierwszej instancji także A. W., matka K. W., która pomimo, iż odebrała osobiście trzy wezwania (o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji prawidłowo doręczonej) nie zgłosiła się w wyznaczonym terminie do Urzędu Miasta. W wezwaniu datowanym na 8 lutego 2017 roku organ pierwszej instancji ponadto zwrócił się do A. W. z prośbą o przedłożenie do akt sprawy tytułu prawnego do lokalu w K, ul. P, mając na uwadze, iż dostarczenie tego dokumentu dawałoby podstawę do przyznania wymienionej przymiotu strony w sprawie meldunkowej jej syna, K. W., lecz i w tym przypadku A. W. nie zastosowała się do wezwania organu pierwszej instancji i powyższe pismo pozostawiła bez odpowiedzi.

W trakcie dokonywania czynności postępowania administracyjnego, w celu rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego prowadzonej sprawy meldunkowej organ pierwszej instancji wystąpił do Narodowego Funduszu Zdrowia Oddziału Wojewódzkiego (k. nr 21 i 28 akt sprawy) z prośbą o udzielenie - w oparciu o posiadane rejestry /dokumentację/ - informacji dotyczącej aktualnego adresu zamieszkania lub wskazanego przez wyżej wymienionego adresu do korespondencji, lecz z odpowiedzi otrzymanej z powyższej instytucji jednoznacznie wynikało, że aktualne miejsce pobytu pana K. W. pozostaje nieznane.

Informacja, którą organ meldunkowy otrzymał z Ministerstwa Sprawiedliwości potwierdziła, że K. W. nie figuruje w kartotece Krajowego Rejestru Karnego (k. nr 13, 16 akt sprawy). W oparciu o powyższe ustalenia organ meldunkowy stwierdził, że K. W. faktycznie opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego i w nim nie mieszka, natomiast miejsce jego obecnego przebywania nie jest znane. W zaistniałej sytuacji, celem ochrony praw K. W., strony niniejszego postępowania, organ gminy w K wystąpił w trybie przepisów art. 34 § 1 kpa do Sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej.

Sąd Rejonowy III Wydział Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z 11 lipca 2017 r., sygn. akt [...] ustanowił dla nieobecnego K. W. kuratora w osobie aplikanta adwokackiego M. K., w celu reprezentowania nieobecnego K. W. w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed Prezydentem Miasta w sprawie o wymeldowanie K. W. z pobytu stałego, tj. K, ul. P (k. nr 46 akt sprawy).

Kurator nieobecnego K. W. podniosła, iż jej zdaniem wymieniony nie opuścił lokalu stałego zameldowania w sposób stały, bowiem nadal jest widywany przez sąsiadów w budynku przy ul. P w K. Na potwierdzenie swojej oceny kurator przywołała zeznania A. W., matki K. W., która w trakcie rozprawy sądowej prowadzonej w przedmiocie o ustanowienie kuratora dla osoby nieobecnej podała, że jej "(...) syn posiada klucze do domu, co wskazywałoby na to, iż wyżej wymienionego lokalu nie opuścił definitywnie, czyli z zamiarem całkowitego zerwania z nim więzi i skoncentrowania swoich spraw życiowych w innym od powyższego miejscu (...)" (k. nr 65 akt sprawy).

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z faktem ukrywania się strony przed organami ścigania. Z pisma Prokuratury Rejonowej z 16 listopada 2017 roku jednoznacznie wynikało, że wszelkie podjęte w toku dochodzenia czynności zmierzające do ustalenia aktualnego miejsca pobytu w Polsce pana K. W. nie przyniosły oczekiwanego skutku, dlatego z uwagi na powyższe w dniu 6 czerwca 2016 roku zarządzono poszukiwania pana K. W., w celu ustalenia jego miejsca pobytu.

W świetle powyższych okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, brak jest przesłanek do przyjęcia, że K. W. został zmuszony do zmiany miejsca pobytu stałego przez działania innych osób. Dowody zebrane w sprawie wskazują, że zmiana miejsca pobytu była spowodowana jego wyborem, którego nie można postrzegać w kategoriach przymusu. Orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmuje, że przesłankę opuszczenia lokalu przez osobę, której postępowanie dotyczy, będzie można uznać za wypełnioną, także w przypadku gdy osoba ta opuściła lokal w sposób trwały ze względu na ukrywanie się przed wymiarem sprawiedliwości. Nie można zatem wywodzić dla pana K. W. pozytywnych skutków z faktu ukrywania się przed organami ścigania.

Z odwołania kuratora jednoznacznie wynika, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, tj. K. W. nie powrócił do lokalu stałego zameldowania, obecnie w tym lokalu nie przebywa, a faktyczne miejsce jego pobytu pozostaje nieznane. Mając na uwadze powyższe, zarzuty podniesione w odwołaniu są bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

W świetle przesłanek materialnoprawnych przedstawionych w zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta należy stwierdzić, iż organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że K. W. lokal w K, ul. P opuścił prawdopodobnie w związku z ukrywaniem się przed organami ścigania, lecz nie ulega wątpliwości, że opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny i obecnie jest trwałe. Jeżeli w przyszłości stan sprawy ulegnie zmianie i K. W. powróci do lokalu w K, ul. P i ponownie faktycznie w tym lokalu zamieszka, to wówczas powstanie obowiązek zarejestrowania pobytu wymienionego pod wskazanym wyżej adresem.

Na powyższą decyzje kurator dla nieobecnego złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając decyzji naruszenie przepisów art. 10 §1 w zw. z art.50 par. 1, art.79 par. 1 i 2 oraz art.78 par. 1kpa.

Według strony skarżącej naruszenie ww. przepisów polegało na niezapewnieniu stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków w czasie, kiedy strona uznana za nieobecną nie miała przedstawiciela i w związku z tym nie mogła zostać zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu.

Zdaniem strony skarżącej samo umożliwienie kuratorowi zapoznania się z protokołami przesłuchania świadków nie świadczy o realizacji zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Nadto wniosek kuratora o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, zawarty w piśmie z dnia 17 października 2017 r. zasługiwał na uwzględnienie, gdyż przeprowadzenie tych czynności przy zagwarantowaniu przedstawicielowi możliwości zadawania pytań świadkom, mogłoby przyczynić się do ujawnienia okoliczności mających kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem kuratora, ponowienie czynności przesłuchania świadków było celowe.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2017.2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 przywołanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm), dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z powyższych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. 2017. 657 t.j.), dalej u.e.l., zgodnie z którym organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 cyt. ustawy decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Przez opuszczenie miejsca stałego pobytu w świetle powołanego przepisu rozumie się dobrowolne zaniechanie dalszego zamieszkiwania w konkretnym lokalu. Art. 35 u.e.l. wskazuje więc przesłanki wymeldowania. Podstawą do wydania decyzji o wymeldowaniu jest opuszczenie lokalu i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobyt stały, zgodnie z art. 25 ust. 1 u.e.l. wiąże się z przebywaniem i zamiarem przebywania w oznaczonym miejscu.

O ześrodkowaniu centrum życiowego osoby w danym lokalu świadczy szereg czynności takich jak: zamieszkiwanie, nocowanie, spożywanie posiłków, wypoczywanie, prowadzenie gospodarstwa domowego, przyjmowanie wizyt gości, nadawanie i przyjmowanie korespondencji, utrzymywanie przynajmniej okazjonalnych kontaktów z sąsiadami (por. wyrok NSA z 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1478/10, Lex nr 1151898). Organy administracji ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie zachodziła żadna z okoliczności faktycznych świadczących o istnieniu centrum życiowego skarżącego w lokalu położonym w budynku przy ul. P w K. Ustalono natomiast, że w rozpatrywanej sprawie doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Z akt sprawy wynika bowiem, że K. W. nie odbierał kierowanej do niego korespondencji, jest osobą poszukiwaną przez organy ścigania, nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od stycznia 2017 r. i od tego czasu nie jest widywany przez sąsiadów (por. protokół z przesłuchania w charakterze świadka G. C. i T. B.)

Nadto orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje, że przesłankę opuszczenia lokalu przez osobę, której postępowanie dotyczy, będzie można uznać za wypełnioną, także w przypadku, gdy osoba ta opuściła lokal w sposób trwały ze względu na ukrywanie się przed wymiarem sprawiedliwości. Zdaniem Sądu organy obu instancji zajęły prawidłowe stanowisko również w tej kwestii. Prokuratura przesłała bowiem pismo z dnia 16 listopada 2016 r., z którego wynika, że w dniu 6 czerwca 2016 r. zarządzono poszukiwania ww. w celu ustalenia miejsca pobytu oraz zawieszono do tego czasu śledztwo. Przy czym brak jest przesłanek do przyjęcia, że K. W. został zmuszony do zmiany miejsca pobytu stałego przez działania innych osób.

Jeśli więc chodzi o zarzut skargi dotyczący braku wykazania przez organy administracji dobrowolności opuszczenia przez K. W. miejsca zamieszkania czy też braku działań osób trzech, powtórzyć należy, że zarówno organ I jak i II instancji doszły do wniosku, że K. W. prawdopodobnie ukrywa się przed organami ścigania, a niewątpliwie dobrowolnie opuścił przedmiotowy lokal. Okoliczności takie oceniać należy bowiem w kontekście potencjalnej bezprawności działań, które mogły leżeć u podstaw opuszczenia miejsca zamieszkania przez skarżącego. Oczywiście ze względów czysto ludzkich zachowanie skarżącego, może zostać uznane za zrozumiałe, jednakże w żadnym razie nie można przyjąć, że działania organów ścigania podejmowane w celu zatrzymania skarżącego są działaniami bezprawnymi. Z tych też przyczyn nie można było uznać, że powyższe można utożsamić z bezprawnym zmuszeniem skarżącego do opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania. Skarżący nie wykazał też, by z miejsca swego dotychczasowego pobytu stałego wyprowadził się w wyniku bezprawnych działań osób trzecich. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 916/06 opubl. w Lex nr 340055; wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 27/07 opubl. w Lex nr 506404, wyrok NSA z 11 grudnia 2008r., sygn. akt II OSK 1607/07, opubl. w Lex nr 54005).

Z kolei w kwestii zarzutów naruszenia przez organy administracji przepisów art. 10 §1 w zw. z art. 50 §1 w zw. z art. 79 §1 i 2 kpa w zw. z art. 78 §1 kpa polegające na niezapewnieniu stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków w czasie, kiedy strona uznana za nieobecną nie miała przedstawiciela i w związku z tym nie została i nie mogła zostać zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów, a następnie - po ustanowieniu kuratora – zaniechanie przeprowadzenia tychże dowodów ponownie z udziałem strony skarżącej, mimo wystosowania przez kuratora wniosku o przesłuchanie świadków, wskazać należy, że zarzuty te nie mogą odnieść skutku.

Zgodnie bowiem z art. 10 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W niniejszej sprawie na dzień przeprowadzenia dowodów K. W. nie mógł zostać zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów, a nie miał jeszcze wyznaczonego kuratora. Czyniąc zadość temu obowiązkowi, po ustanowieniu kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu, pismem z dnia 20 października 2017 r. organ administracji poinformował kuratora o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego. Nadto zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy, a w niniejszej sprawie takiego związku strona skarżąca nie wykazała.

Z kolei osobiste stawiennictwo, o którym mowa w art. 50 i następnych kpa, ma na celu wyjaśnienie pewnych kwestii przed organem, których nie można wyjaśnić pisemnie. Nie służy ono jednak do konfrontowania stron o sprzecznych interesach, temu służy przeprowadzenie rozprawy, na której strony mogą składać wyjaśnienia, zgłaszać żądania, propozycje i zarzuty oraz przedstawiać dowody na ich poparcie.

Dlatego, zważywszy na okoliczności niniejszej sprawy zarzut naruszenia tego przepisu jest niezrozumiały. Natomiast w myśl art. 79 § 1 i § 2 kpa strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Z przepisu tego wynika, że organ winien uprzedzić stronę, że będzie przesłuchiwana i że mogą jej zadawać pytania inne strony. Jednak możliwość przesłuchania strony nie uprawnia do konfrontowania stanowisk stron o sprzecznych interesach. Przesłuchanie ma jedynie na celu ustalenie pewnych okoliczności poprzez odpowiedzi na pytania, natomiast przesłuchujący nie może kwestionować tych odpowiedzi prowadząc ze świadkiem dyskusje. Skoro miejsce pobytu K. W. nie było znane organom i nie można było go ustalić nie doszło do naruszenia tego przepisu. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 78 § 2 kpa, to wyjaśnić należy, że organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 213 pkt 1 ppsa w zw. z §1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1476) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).