Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3892/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski WSA Barbara Pasternak (spr) Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2005r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2001r., Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

Zgodnie z przepisem art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. Dz. U. Nr 162, póz. 1692, z 2004 r./, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Decyzją z dnia [...] listopada 2001r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy Decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w K. z dnia [...] października 2001 r. Nr [...], którą nakazano J. i J. K. dokonanie rozbiórki samowolnie wykonanego stropu żelbetowego nad częścią budynku mieszkalnego od strony północnej o wymiarach w rzucie 4,90 x 5,10 + 3,30x10,1 m, znajdującego się na działce nr ewid. "1" w miejscowości C., gmina C. Decyzją tą nałożono także na J. i J.K. obowiązek uporządkowania terenu po rozbiórce.

Powyższą decyzję zaskarżyła J.K. Nie zarzucając naruszenia konkretnych przepisów prawa, wniosła ojej uchylenie, umorzenie postępowania w sprawie rozbiórki i uznanie wykonanego stropu jako elementu koniecznego dla zabezpieczenia budynku. Wniosła także o połączenie mniejszej sprawy ze sprawą o sygn. II SA/Kr 946/98.

W uzasadnieniu skargi przyznała, że wraz z mężem wykonali żelbetowy strop, bez wymaganego pozwolenia na budowę, celem zabezpieczenia budynku. Zarzuciła, że organ II instancji nie ustosunkował się do załączonej do jej odwołania od decyzji organu I instancji opinii technicznej, ani do twierdzeń o konieczności zabezpieczenia ścian budynku.

Powołała się na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] października 1997 r. Nr [...] wszczynającą postępowanie na podstawie przepisu art. 51 ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz. U. Nr 89, póz. 414 ze zm./ twierdząc, że wykonała ją a mimo to odmówiono jej udzielenia pozwolenia na dokończenie samowolnie rozpoczętych robót remontowych. Twierdziła, że sprawa niniejsza winna toczyć się łącznie ze sprawą II SA/Kr/946/98, która obecnie jest zawieszona /w przedmiocie pozwolenia na budowę z jej skargi na decyzje odmowną/, a rozstrzygnięcie Sądu w niniejszej sprawie powinno dotyczyć obydwu decyzji łącznie.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wobec jednoznacznego stwierdzenia samowoli budowlanej.

Na rozprawie w dniu 12 października 2005 r. J.K. złożyła pismo zawierające powtórzenie argumentacji ze skargi, oraz opis postępowań administracyjnych dotyczących budynku. W piśmie tym twierdziła, że brak pozwolenia na wybudowanie stropu jako jedyna podstawa uzasadniająca decyzję organu II instancji o rozbiórce nie może być wystarczającym argumentem przemawiającym za dokonaniem rozbiórki. W piśmie tym powołała się także na treść przepisów art. 31 i art. 78 prawa budowlanego, jako uzasadnienie i podstawę wybudowania stropu bez pozwolenia. Do protokołu rozprawy podała, że strop wykonany został przez nią w kwietniu 2001 roku.

Postępowanie administracyjne w powyższej sprawie toczyło się na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie , Wyrokiem z dnia 3 listopada 2000 r., sygn. akt II SA./Kr 812/98 decyzji Wojewody z dnia [...] marca 1998 r. Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] stycznia 1998 r., Nr [...], która nakazywała J. i J.K. rozbiórkę samowolnie dobudowanej pomocnej części budynku mieszkalnego o wymiarach rzutu poziomego 4,90 x 5,10 i 10,00 x 3,30 m. W uzasadnieniu tego Wyroku Sąd wskazał organowi na konieczność dokonania prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, oraz uzupełnienia dowodów i materiałów, m. in. z mapy geodezyjnej, którą przedłożyli skarżący, a to celem prawidłowego ustalenia, czy do budynku położonego na działce nr ewid. "1" we wsi C. można zastosować przepis art. 48 prawa budowlanego.

W wykonaniu zaleceń Sądu organ I instancji przeprowadził dowód z mapy geodezyjnej przedłożonej przez J.K., z kserokopii fragmentu projektu kablowej linii energetycznej zasilającej przepompownię ścieków we wsi C., wyjaśnił fakt rozbieżności między tymi dokumentami, przeprowadził oględziny przedmiotowego budynku mieszkalnego, przesłuchał ponownie J.K. i niektórych świadków, oraz przeprowadził kontrolę wewnątrz budynku. Organ I instancji zwrócił się także do Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami- Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Karto-graficznej w K. o wyjaśnienie sprzeczności wynikającej z obydwu znajdujących się w aktach sprawy map, polegającej na tym, iż na mapie przedłożonej przez J.K., wydanej przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w B., na działce nr ewid "1" figuruje budynek mieszkalny, natomiast na kopii fragmentu projektu, o którym mowa wyżej budynek taki nie figuruje. Z wyjaśnienia Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wynika, że odbitka z naniesionym projektem linii kablowej budzi szereg wątpliwości co do jej autentyczności, natomiast nie ma podstaw do kwestionowania prawdziwości mapy przedłożonej przez J.K.

Przeprowadzone w dniu l Imają 2001 r. oględziny dotyczyły wyłącznie stanu budynku z zewnątrz, ponieważ J.K. odmówiła przedstawicielom organu wstępu do jego wnętrza. Stwierdzono wówczas, że budynek jest przykryty prowizorycznie na poziomie zakończonych ścian folią i blachą trapezową.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez przedstawicieli organu I instancji, w trakcie której skarżąca udostępniła wnętrze budynku stwierdzono, że nad jego częścią od strony pomocnej wykonany jest strop żelbetowy wylewany. Kontrolę tę przeprowadzono w dniu 23 lipca 2001 roku. Sporządzono szkic obrazujący wielkość i usytuowanie żelbetowego stropu.

J.K. odmówiła udzielenia wyjaśnień w sprawie terminu wykonania stropu, oraz podstawy jego wykonania, oraz odmówiła podpisania protokołu.

W oparciu o powyższe, dodatkowe ustalenia, organ I instancji wydał decyzję nakazującą rozbiórkę stropu, w oparciu o przepisy art. 48, 80 i 83 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane /Dz. U. nr 89 póz. 414 z póz. zm./, a organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania J. i J. K. decyzję te utrzymał w mocy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., uzasadniając swoją decyzję stwierdził, iż nie można jednoznacznie stwierdzić, że rozbudowa istniejącego budynku na działce o nr ewid. "1" we wsi C., od strony pomocnej, nastąpiła w 1997 r., wobec czego, wobec braku podstaw do zastosowania przepisu art. 48 prawa budowlanego nie nakazał rozbiórki ścian tej części budynku.

Jednoznacznie natomiast ustalił organ, że w okresie pomiędzy pierwszymi oględzinami, które miały miejsce 14 lipca 1997 r., a kontrolą przeprowadzoną w dniu 23 lipca 2001 r. wykonano nad pomocną częścią budynku strop żelbetowy, który będąc nowym, trwałym elementem konstrukcyjnym, stanowi odbudowę części obiektu budowlanego wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę w myśl przepisów art. 28 i art. 3 pkt. 6 i 7 prawa budowlanego. Wobec jednoznacznej treści przepisu art. 48 tej ustawy orzeczono o jego rozbiórce. Fakt wybudowania stropu bez wymaganego zezwolenia jest oczywisty w świetle ustaleń dokonanych przez organ na podstawie przeprowadzonych dowodów.

Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Potwierdzając argumentację zaskarżonej decyzji ustalił, iż faktycznie brak podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki północnej części budynku z uwagi na niemożność ustalenia terminu jego budowy, natomiast strop żelbetowy wykonany został samowolnie, co J. i J. K. tłumaczyli koniecznością wykonania prac zabezpieczających mury budynku. Organ II instancji uznał, że zakres wykonanych robót przekracza zakres robót niezbędnych i koniecznych dla zabezpieczenia ścian istniejącego budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zaskarżona decyzja ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów kodeksu postępowania administracyjnego ani przepisów ustawy prawo budowlane.

Istota problemu w niniejszej sprawie polega na prawidłowym zakwalifikowaniu wykonanych przez skarżącą robót budowlanych w postaci stropu żelbetowego nad północną częścią budynku położonego na działce o nr ewid. "1" położonej we wsi C. gm. C.

Poza sporem jest rodzaj wykonanych przez skarżącą prac, oraz data ich wykonania. Skarżąca dokonała budowy części obiektu budowlanego- stropu, który jest częścią budynku znajdującego się na wyżej opisanej działce. Strop ten wykonała bez istniejącego pozwolenia na budowę. Rodzaj prac wykonanych przez skarżącą nie mieści się ani w zakresie przewidzianym przepisem art. 29 prawa budowlanego, ani - wbrew twierdzeniom skarżącej w zakresie, który reguluje przepis art. 31 tej ustawy. Art. 31 prawa budowlanego dotyczy wykonywania bez pozwolenia rozbiórki niektórych, enumeratywnie wymienionych tam obiektów, oraz robót zabezpieczających wykonywanych w związku z takimi rozbiórkami. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, ponieważ- oczywiście- strop nie został wykonany w związku z rozbiórką obiektu. Co się zaś tyczy oceny przeprowadzonych przez skarżącą robót w kontekście przepisu art. 78 prawa budowlanego, na który skarżąca powołuje się w piśmie złożonym na rozprawie, to zważyć należy, iż postępowanie organów administracji w niniejszej sprawie nie toczyło się w przedmiocie katastrofy budowlanej, lecz rozbiórki obiektu z powodu dokonanej samowoli budowlanej. Gdyby nawet sprawa dotyczyła likwidacji następstw