Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 461/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i lit. f, pkt 5,
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 200, art. 210 par. 2, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 365 pkt 2 lit. e, art. 366 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 365 pkt 1 i 2, art. 395 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 85
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - t.j,

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2021 r. sprawy ze skargi S.C. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] r.; 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego S.C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Rektor Uniwersytetu [...], po rozpatrzeniu wniosku S.C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z 30 grudnia 2020 r. S.C. zwrócił się do Rektora Uniwersytetu [...] o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1) kopii wszystkich decyzji dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków w ramach konkursu "Granty dla młodych badaczy", bez anonimizacji nazwisk osób zatrudnionych w Uniwersytecie [...],

2) kopii pełnej dokumentacji dotyczącej procesu oceniania wniosków - w szczególności (ale nie ograniczając się do) wszystkich protokołów posiedzeń komisji oceniających wnioski na każdym poziomie, opinii ekspertów, specjalistów itp.

Wnioskodawca zażądał udostępnienia powyższej informacji w formie elektronicznej i przesłania jej adres poczty elektronicznej ([...]@gmail.com).

Organ ustalił, iż przedmiot żądania stanowi informację publiczną zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i 13 stycznia 2021 r. przekazał na wskazany adres poczty elektronicznej zanonimizowane decyzje przyznające lub odmawiające przyznania środków w ramach konkursu "Granty dla młodych badaczy".

Z uwagi na powyższe S.C. 16 stycznia 2021 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Rektora U[...] domagając się udostępnienia decyzji dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków w ramach wspomnianego konkursu bez anonimizacji danych.

Za pośrednictwem poczty elektronicznej organ 13 stycznia 2021 r. poinformował wnioskodawcę o wyznaczeniu nowego terminu do udzielenia informacji publicznej w zakresie punktu 2 wniosku tj. do 27 stycznia 2021 r. Przedłużenie terminu wiązało się z koniecznością zebrania kompletnej dokumentacji od komisji oceniających wnioski, których posiedzenia odbywały się w formie zdalnej.

W dniu 27 stycznia 2021 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej została wnioskodawcy udostępniona informacja w zakresie punktu 2 wniosku poprzez przesłanie w formacie PDF plików zawierających żądane dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 marca 2021 r. sygn. akt II SAB/Łd 13/21 zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 30 grudnia 2020 r. w zakresie tożsamości osób biorących udział w konkursie.

Decyzją z [...] r. Rektor Uniwersytetu [...], na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 - dalej w skrócie "u.d.i.p.") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z 14 października 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 - dalej w skrócie "k.p.a.") odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 1 wniosku. Zdaniem organu udostępnienie decyzji Rektora U[...] bez anonimizacji danych osobowych stanowiłoby naruszenie ochrony danych osobowych wnioskodawców. Założeniem całej procedury konkursowej było przeprowadzenie konkursu w formie anonimowej. Wszystkie wnioski zostały odpowiednio zakodowane i w formie niepozwalającej na identyfikację autora podlegały ocenie przez Komisje oceniające. Nie ulega wątpliwości, że opisana procedura konkursowa z prawnego punktu widzenia nie jest procedurą administracyjną i nie podlega rygorom k.p.a., tym niemniej wytworzona w ramach konkursu decyzja Rektora U[...] stanowi formę władczego rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o merytoryczne przesłanki opisane w procedurze konkursowej. Z tego względu należało uznać, że udostępnienie przedmiotowych decyzji bez anonimizacji danych osobowych naruszałoby prawo do prywatności osób fizycznych będących adresatami decyzji Rektora U[...]. Ponadto udostępnienie tych danych stanowiłoby formę ominięcia zasad, na których został oparty konkurs. Istotą konkursu było jego przeprowadzenie w formie niejawnej, z uwagi na fakt, że wnioskodawcami byli pracownicy U[...], a w Komisjach oceniających wnioski zasiadali również pracownicy U[...]. Zakodowanie wniosków miało na celu uniknięcie jakichkolwiek podejrzeń o stronniczość. Celem konkursu było jego przeprowadzenie na jak najwyższym poziomie bezstronności z zachowaniem pełnego obiektywizmu Komisji w wyrażaniu ocen wniosków.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S.C. wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona podniosła, że wszelkie wydatki podjęte przez organy publiczne są informacją publiczną. Konkurs został przeprowadzony i rozstrzygnięty anonimowo, jednak czy fundusze są przekazywane na konta bankowe anonimowych osób. Jawność w sprawie wydatków publicznych może być elementem kontroli prawidłowego wydatkowania funduszy niezależenie od tytułu prawnego przekazywania tych środków na rzecz beneficjentów. W ocenie wnioskodawcy zwyczajowo wszelkie informacje o grantach przyznawanych przez uczelnie publiczne powinny być udostępniane w jak najszerszym zakresie i zawierać dane osoby, której fundusze zostały przyznane. Przesłanka ta ma stanowić gwarancję prawidłowego oraz bezstronnego gospodarowania funduszami związanymi z zadaniami wykonywanymi w dziedzinie rozwoju nauki.

Powołaną na wstępie decyzją z [...] r. Rektor Uniwersytetu [...], po rozpatrzeniu wniosku S.C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 16 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 - dalej w skrócie "u.d.i.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 października 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 - dalej w skrócie "k.p.a."), utrzymał w mocy własną decyzję z [...] r.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie rektor stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej jak również wniosku z 20 kwietnia 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy jednoznacznie wskazuje, że celem wnioskodawcy jest wyłącznie uzyskanie danych osobowych osób fizycznych, którym zostały przyznane środki finansowe w ramach konkursu. Pierwotnie organ udostępnił wnioskodawcy żądaną informację publiczną przy czym zastosował anonimizację danych osobowych. Na skutek wniesionej skargi na bezczynność Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł, iż w przedmiotowej sprawie organ dopuścił się bezczynności bowiem nie udostępnił informacji zgodnie z wnioskiem. Natomiast w przypadku stwierdzenia przez organ, że istnieją przesłanki ograniczenia prawa do dostępu do informacji publicznej, to w ocenie Sądu organ powinien był wydać decyzję o odmowie udostępniania informacji publicznej. Organ nadmienił, że wnioskodawca uzyskując pierwotnie dane w postaci zanonimizowanej uzyskał dostęp do wszystkich decyzji i miał możliwość uzyskania informacji co do wysokości środków finansowych przekazanych beneficjentom w ramach konkursu. Z tego względu zarzut naruszenia jawności wydatkowania środków publicznych jakimi dysponuje Uniwersytet [...] jest chybiony. Wnioskodawca de facto uzyskał pełną informację o wysokości kwot przekazanych beneficjentom konkursu. Dane te nie były w żaden sposób utajnione, organ nie podjął żadnych działań aby tych danych wnioskodawcy nie przekazać. Bezspornie informacje o wydatkowaniu środków publicznych, które są w dyspozycji Uniwersytetu są jawne i podlegają udostępnieniu w trybie ustalonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, co w niniejszej sprawie nastąpiło. Jednocześnie organ podtrzymał swoje stanowisko, że celem wniosku o udostępnienie informacji publicznej była wyłącznie chęć uzyskania danych osobowych, które to dane podlegają prawnej ochronie. Uzyskanie danych osobowych nie może być celem samym w sobie dla uzyskania dostępu do informacji publicznej, bowiem dane osobowe jako takie nie są informacją publiczną. Informacją publiczną w przedmiotowej sprawie jest decyzja przyznająca środki w konkursie, które niewątpliwie są środkami publicznymi, którymi dysponuje uczelnia. Tym niemniej z uwagi na ochronę danych osobowych zawartych w tych decyzjach oraz mając na uwadze zastosowane zasady konkursu, zdaniem organu, wystarczające dla zagwarantowania prawa do informacji publicznej byłoby udostępnienie żądanych decyzji z zastosowaniem anonimizacji danych osobowych, bowiem wnioskodawca mógłby w ten sposób uzyskać informację o pełnej wysokości środków finansowych przeznaczonych na konkurs oraz liczbę osób, którym te środki przyznano. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje ograniczenie prawa dostępu do informacji zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych i ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, o ile nie wyrażą oni zgody na udostępnienie danych (art. 5 ust. 2). Z uwagi na fakt, że - w ocenie organu - nie jest możliwe udostępnienie informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku, tj. z podaniem imion i nazwisk, co mogłyby pozwolić na identyfikację osób biorących udział w konkursie oraz naruszałoby prawo do prywatności tych osób, koniecznym było wydanie decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych, których dotyczy treść wniosku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S.C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia:

I. prawa materialnego:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. nr 78, poz. 483) i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. f u.d.i.p. poprzez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej,

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez podmiot zobowiązany, iż wnioskowana przez skarżącego informacja publiczna stanowi informację publiczną podlegającą ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej, w związku z czym nie podlega udostępnieniu, podczas gdy informacja ta nie narusza prywatności osoby fizycznej, a co za tym idzie, nie może podlegać ograniczeniu,

II. przepisów postępowania:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na arbitralnym stwierdzeniu, że żądana informacja nie może zostać udostępniona, w sytuacji gdy okoliczność ta nie została dostatecznie wyjaśniona ani należycie umotywowana, jak wymagają tego przepisy wskazane w niniejszym zarzucie,

- art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie w terminach określonych w tych przepisach wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej niebędącej, zdaniem skarżącego, informacją podlegającą ograniczeniu.

W uzasadnieniu skargi jej autor przywołał regulacje art. 33 ust. 1 oraz art. 4 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a następnie podkreślił, że w sprawie doniosłe znaczenie ma fakt, iż standardem w działalności naukowo-badawczej jest jawność personaliów osób prowadzących badania i publikujących ich wyniki. Każda praca naukowa podpisana jest imionami i nazwiskami osób biorących udział w procesie badawczym. Jednocześnie praktycznie każdy obecny w Polsce strumień finansowania nauki jako jedno z kryteriów przyznawania grantów przyjmuje ocenę dorobku naukowego kandydatów. Jawność personaliów osób uzyskujących finansowanie ze źródeł publicznych jest zatem niezbędna dla poddania merytorycznej kontroli społecznej sposobu wydatkowania funduszy publicznych, bowiem tylko znając imiona i nazwiska osób ubiegających się o finansowanie grantów można niezależnie zweryfikować ich dorobek naukowy oraz dotychczasowe doświadczenie w kierowaniu projektami naukowymi. Obok szeroko pojmowanego przepisu ustawy zasadniczej istotne znaczenie wywiera także fakt, iż prawo do informacji uznane zostało na gruncie art. 10 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (dalej: EKPC) za prawo człowieka przez Europejski Trybunał Praw Człowieka. W orzeczeniu w sprawie Gillberg v. Sweden [GC] (nr 41723/06, § 74, 3 kwietnia 2012) Trybunał stwierdził, że ,,prawo do otrzymywania i przekazywania informacji w sposób oczywisty stanowi część prawa do wolności wyrażania opinii, zgodnie z art. 10. To prawo zasadniczo zakazuje Rządowi ograniczania dostępu do informacji, które inni chcą lub mogą być skłonni udostępnić (zob. np. Leander v. Sweden, 26 marca 1987, § 74, Seria A nr 116, oraz Gaskin v. the United Kingdom, 7 lipca 1989, § 52, A nr 160)".

Personalia osób ubiegających się o finansowanie projektów badawczych nie są, jak chce organ, wyłącznie danymi osobowymi osób fizycznych, lecz stanowią kluczową informację, niezbędną do niezależnego zweryfikowania dotychczasowego dorobku naukowego w dowolnej z publicznie dostępnych baz danych. Ukrywając imiona i nazwiska Uniwersytet [...] niweczy możliwość rzeczywistego poddania kontroli społecznej sposobu wydatkowania środków publicznych w zakresie przedmiotowego konkursu. Reasumując skarżący stwierdził, że wnioskowane informacje posiadają walor informacji publicznej niepodlegającej ograniczeniu na zasadach przewidzianych w u.d.i.p.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Odpis powyższego wniosku doręczono skarżącemu 20 lipca 2021 r., który w terminie 14 dni nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy.

Przechodząc następnie do oceny legalności poddanych kontroli Sądu decyzji wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Rektora Uniwersytetu [...] z [...] r. utrzymująca w mocy własną decyzję tego organu z [...] r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 1 wniosku S.C. z 30 grudnia 2020 r., w którym domagał się on kopii wszystkich decyzji dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków w ramach konkursu "Granty dla młodych badaczy" bez anonimizacji nazwisk osób zatrudnionych w Uniwersytecie [...].

Zasadniczym powodem odmowy udostępnienia informacji publicznej jest przekonanie organu, że zadośćuczynienie wnioskowi skarżącego poprzez wskazanie imion i nazwisk podmiotów, wobec których wydane zostały wspomniane decyzje pozwoliłoby na identyfikację tych osób, a co za tym idzie ujawnienie ich danych osobowych, które podlegają prawnej ochronie z uwagi na prawo do prywatności.

Z poglądem tym nie zgadza się skarżący argumentując, że jawność personaliów osób uzyskujących finansowanie ze źródeł publicznych jest niezbędna dla poddania kontroli społecznej sposobu wydatkowania funduszy publicznych. Personalia osób ubiegających się o finansowanie projektów badawczych stanowią kluczową informację, niezbędną do niezależnego zweryfikowania dotychczasowego dorobku naukowego w dowolnej dziedzinie z publicznie dostępnych baz danych. Ukrywając imiona i nazwiska Uniwersytet [...] niweczy możliwość rzeczywistego poddania kontroli społecznej sposobu wydatkowania środków publicznych w zakresie przedmiotowego konkursu.

Biorąc pod uwagę tak zarysowaną istotę sporu pomiędzy stronami postępowania wyjaśnić w pierwszej kolejności trzeba, że problematyka dostępu do informacji publicznej została uregulowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). W rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14 – Lex nr 2036020). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyrok z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14 – Lex nr 1839074). Tożsame stanowisko w tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował w wyroku z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 504/19 (Lex nr 2987203). Dostęp do informacji publicznej stanowi narzędzie kontroli społecznej, dzięki któremu każdy obywatel staje się swego rodzaju "audytorem władzy", która poddana tak szerokiej kontroli powinna działać w taki sposób, aby wynik tej swoistej kontroli wypadał jak najlepiej. Szeroki dostęp do informacji ma jednocześnie powstrzymać organy władzy przed próbami manipulacji opinią publiczną, ponieważ jawność działania organów administracji publicznej powoduje, że wszelkie tego rodzaju działania wcześniej lub później zostaną ujawnione i staną się przedmiotem publicznej debaty (vide: wyrok NSA z 22 października 2019 r. sygn. akt I OSK 968/18 – Lex nr 2783585).

W kontrolowanej sprawie zarówno prawna kwalifikacja objętej zakresem wniosku skarżącego informacji jak i adresat wniosku nie budzą wątpliwości. Podkreślić trzeba, że wyrokiem z 17 marca 2021 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SAB/Łd 13/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę S.C. na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i zobowiązał Rektora Uniwersytetu [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 30 grudnia 2020 r. w zakresie tożsamości osób biorących udział w konkursie (pkt 1); stwierdził, że w zakresie wskazanym w pkt 1 wyroku bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); zasądził od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W motywach wspomnianego orzeczenia Sąd podzielił pogląd organu, że z zestawienia dwóch wartości, tj. zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności osób fizycznych, można wyprowadzić wniosek, że możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w sposób nie naruszający wskazanych dóbr chronionych (tu imion i nazwisk) poprzez ich anonimizację. Ale już pogląd organu, iż w tej sprawie wystarczającym dla zadośćuczynienia żądaniu wniosku wystarczające było udostępnienie decyzji zanonimizowanych, tj. bez danych dotyczących osób uczestniczących w procedurze konkursowej, jest chybiony. Istotą złożonego przez skarżącego wniosku było wszak – jak to wprost wynika z tego wniosku - ujawnienie tożsamości tych osób. Udostępnienie skarżącemu decyzji pozbawionych imion i nazwisk osób uczestniczących w procedurze konkursowej nie jest zatem rozpoznaniem wniosku w tym zakresie. Nie spełniło ono bowiem celu, dla którego wystąpiono z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Istotą tego wniosku było przecież uzyskanie informacji co do rozdziału środków publicznych pomiędzy poszczególnych wnioskujących naukowców. Anonimizacja danych pozbawia skarżącego dostępu do informacji publicznej w istotnej części żądanej informacji publicznej. (...) Organ uznając, że zachodzą przesłanki odmowy udzielenia wnioskowanej informacji, tj. konieczność ograniczenia prawa do informacji ze względu na prywatność osób fizycznych, zobowiązany był wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji w tym zakresie, oczywiście po uprzednim rozważeniu czy nie zachodzi wyłączenie tego ograniczenia, wskazane w zdaniu drugim art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Decyzyjna forma odmowy udostępnienia żądanych danych przewidziana w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., pozwoli po ewentualnym wniesieniu skargi, na pełną kontrolę sądową prawidłowości stanowiska organu. W tej sprawie organ wypełniając zgodnie z art. 153 p.p.s.a. zalecenia zawarte w powyższym wyroku Sądu rozstrzygnął o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w myśl którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" nie zostało zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wypracowane na tym tle orzecznictwo sądów administracyjnych jak i poglądy doktryny opowiadają się za szerokim rozumieniem rozważanego pojęcia, ponieważ inne regulacje w tym zakresie są nieadekwatne. W szczególności katalog wymieniony w art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ze zm.) ma charakter jedynie podstawowy i niewyczerpujący. Jak stwierdził w wyroku z 29 sierpnia 2017 r., sygn. I OSK 1548/17 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny, w orzecznictwie przyjęto, że pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" ma na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej autonomiczne i szersze znaczenie, niż np. w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1584 ze zm.). Użyte w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy, tj. na sferę publiczną (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. I OSK 1530/14 – dostępny jak wyżej). W wyroku z 12 lutego 2015 r. o sygn. akt I OSK 759/14 (- dostępny jak wyżej), Sąd ten wyraził pogląd, wedle którego "informacja o majątku, którym dysponują zarówno władze publiczne, jak i podmioty realizujące zadania publiczne, podlega udostępnieniu stronie zainteresowanej, zaś kontrahenci zawieranych przez te podmioty umów muszą liczyć się z tym, że korzystanie ze środków publicznych w ramach tychże umów (w jakikolwiek sposób lub formie) podlegać może także społecznej kontroli, wykonywanej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, i że dane tych kontrahentów nie będą korzystać z ochrony". Jest to zbieżne ze stanowiskiem prezentowanym w literaturze prawniczej, że każdy kontrahent władzy publicznej, otrzymujący korzyści pochodzące ze środków publicznych, jest osobą mającą związek z pełnieniem funkcji publicznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 zdanie 2 u.d.i.p., i w zakresie, w jakim informacje dotyczą tego związku, podlegają zatem udostępnieniu jako publiczne (zob. S. Gajewski, A. Jakubowski, Glosa do wyroku SN z 8 listopada 2012 r. o sygn. akt I CSK 190/12, "Samorząd Terytorialny" 2013, nr 9, s. 88). Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 8 listopada 2012 r. sygn. akt I CSK 190/12, ujawnienie imion i nazwisk osób zawierających umowy cywilnoprawne z podmiotem publicznym nie narusza prawa do prywatności tych osób, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest informacją publiczną. Wynagrodzenia pochodzą ze środków samorządowych i NFZ, a zatem ze środków publicznych. W wyroku z 5 lipca 2017 r., sygn. I OSK 2682/15 (dostępny jak wyżej) Naczelny Sąd Administracyjny podał, iż wynagrodzenia osób pełniących funkcje publiczne należy traktować łącznie, jako wydatek ze środków publicznych – mówiąc w uproszczeniu – czyli globalnie, a nie jednostkowo, jednak nie negował konstatacji, że informacją publiczną jest informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników, zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Wedle wyroku tego Sądu z 5 lipca 2017 r., sygn. I OSK 1559/15, informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest więc informacją publiczną. Z tych środków pochodzą m.in. wynagrodzenia osób zatrudnionych w organach administracji publicznej. Nie są to zatem informacje ad personam, lecz informacje dotyczące wysokości środków publicznych wydatkowanych miesięcznie z budżetu państwa na obsadę stanowiska związanego z realizacją funkcji publicznej. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 22 lutego 2017 r., sygn. IV SAB/Gl 159/16 (dostępny jak wyżej), umowa zawarta przez szpital z ordynatorem zawiera informację publiczną, gdyż dotyczy osoby pełniącej funkcje zarządzające w szpitalu, a więc strukturze organizacyjnej podmiotu obowiązanego do udzielania informacji publicznej. Ordynator jest osobą realizującą nałożone na szpital zadanie publiczne. Ta informacja pozostaje bowiem w ścisłym związku z pełnioną funkcją i wskazuje na wydatkowanie środków publicznych. Judykatura za osobę pełniącą funkcję publiczną uznaje więc każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; M. Bidziński, w M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 73-74). W piśmiennictwie wyrażono pogląd, wedle którego nawet osoby fizyczne niewchodzące w skład aparatu państwa czy struktur samorządowych w pewnych warunkach powinny być traktowane jako osoby pełniące funkcje publiczne (E. Olejniczak-Szałowska, Prawo do informacji publicznej a prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne w świetle orzecznictwa, CASUS 2015, nr 3 (77), s. 17). Odnosi się to w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego np. do kontrahentów zawierających umowy z podmiotami publicznymi (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 lutego 2015 r., sygn. I OSK 759/14; 6 lutego 2015r., sygn. I OSK 650/14; 4 lutego 2015 r., sygn. I OSK 531/14; 11 grudnia 2014 r., sygn. I OSK 213/14 –dostępne jak wyżej; wyrok Sądu Najwyższego z 8 listopada 2012 r., sygn. I CSK 190/12; niepubl.), czy nauczycieli realizujących zadania publiczne (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2015 r., sygn. I OSK 1108/14 –dostępny jak wyżej). Przyjmuje się zatem generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym; "funkcja publiczna" jest postrzegana m.in. przez pryzmat oddziaływania na sferę publiczną.

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na wyrok z 14 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 1644/18, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną winno być ujmowane szeroko i nie ograniczać się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych, a nawet dopiero ubiegającą się o ich wypełnianie. Powyższy pogląd został wyrażony na kanwie sprawy, której przedmiotem było ujawnienie danych osobowych osób wchodzących w skład zespołu ekspertów przygotowujących nową podstawę programową. Zdaniem NSA zasadnym jest traktowanie osób uczestniczących w opracowaniu podstawy programowej, jako pełniących funkcje publiczne. Sam zaś fakt podlegania opracowanych przez te osoby założeń programowych konsultacjom i uzgodnieniom, nie zmienia tego, że praca omawianych osób dotyczyła, jak też wpływała na kształtowanie spraw publicznych. Nie budzi przecież wątpliwości, że opracowanie podstawy programowej z matematyki wymaga ścisłej wiedzy specjalistycznej z matematyki i z zakresu pedagogiki, a także doświadczenia z zakresu kształcenia dzieci i młodzieży, zaś członkowie zespołu programowego odpowiadali za zawartość merytoryczną podstawy. Ponadto z osobami, których dotyczył wniosek skarżącego, Ministerstwo Edukacji Narodowej zawarło umowy cywilno-prawne, na podstawie których osobom tym wypłacano wynagrodzenie. Zatem i z tego względu osoby te, jako otrzymujące za swoje działania rekompensatę finansową (wynagrodzenie) ze środków publicznych, również jawią się jako osoby pełniące funkcje publiczne. NSA podzielił tym samym stanowisko Sądu pierwszej instancji, że przy kolizji prawa do informacji publicznej z prawem do ochrony danych osobowych, należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej zważywszy zwłaszcza na to, że w ramach gospodarki rynkowej nie istnieje przymus zawierania umów z podmiotami publicznymi. Dlatego osoby, które wyraziły zgodę na udział w pracach "zespołów" i zawarły umowę cywilnoprawną z Ministrem Edukacji Narodowej, nie mogą oczekiwać, że w zakresie takich danych jak imię i nazwisko oraz status zawodowy, który jest istotny z uwagi na przedmiot umowy, zachowają prawo do prywatności. Dane osobowe osób, z którymi Minister zawarł umowy, umożliwiają bowiem ocenę tego, czy realizację umowy organ powierzył osobom posiadającym odpowiednią wiedzę i umiejętności pozwalające na jej wykonanie, a sama umowa nie była w istocie zakamuflowanym sposobem nieuprawnionego przepływu środków publicznych do osób prywatnych (por. P. Szustakiewicz, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 2499/13, ZNSA 2015/5/180).

Skład orzekający Sądu w pełni podziela przytoczone wyżej poglądy i uważa, że mają one zastosowanie także na gruncie rozpatrywanej sprawy. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że dane osobowe takie jak imię i nazwisko bezspornie należą do sfery prywatności i są chronione przez ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138 i 723) w zw. z art. 175 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1781). Ustawa o ochronie danych osobowych nie ma jednak charakteru szczególnego w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej (nie występuje stosunek lex specialis), a co za tym idzie nie można przyjąć, że ma pierwszeństwo. Obie ustawy stanowią równorzędne akty prawne i w każdej takiej sprawie gdy dochodzi do kolizji prawa do informacji z prawem do ochrony danych osobowych konieczne staje się wyważenie, któremu z tych praw przyznać większą wagę i z jakich powodów. Jak podkreślił NSA w wyroku z 5 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 2872/12 z przepisów wymienionych ustaw nie można wyprowadzić generalnego zakazu udostępnienia informacji publicznej, w treści której figurują określone dane osobowe. Jednocześnie brak też takiej regulacji, która byłaby podstawą legalizującą co do zasady uzyskanie dostępu do danych osobowych w ramach realizowanego prawa do informacji publicznej. Wobec powyższego przyjąć należy, że jeżeli organ władzy publicznej ma w świetle przepisów art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i art. 3 u.d.i.p. - obowiązek udostępnienia informacji publicznej, a jednocześnie w konkretnej sprawie nie zachodzą ograniczenia przewidziane w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., to dopuszczalne jest przetwarzanie danych osobowych. W szczególności gdy w grę wchodzi udzielenie informacji o osobach pełniących funkcje publiczne i mających związek z pełnieniem tych funkcji, ograniczeniu podlega ochrona prawa do prywatności oraz danych osobowych. Nie oznacza to jednak, że w świetle omawianych przepisów można przypisywać prawu do informacji publicznej większą wartość niż prawu do prywatności, statuowanemu w art. 47 Konstytucji oraz prawu do ochrony danych osobowych przewidzianemu w art. 51 Konstytucji."

Zdaniem Sądu prawo do informacji publicznej w zakresie ujawnienia podmiotów (imion i nazwisk), będących adresatami decyzji Rektora Uniwersytetu [...] dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków w ramach konkursu "Granty dla młodych badaczy" nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przede wszystkim wskazać trzeba, że organizatorem konkursu "Granty dla młodych badaczy" był Uniwersytet [...], który w świetle art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2021 r. poz. 4780 – dalej w skrócie "ustawa") jest publiczną uczelnią akademicką. Rzeczony konkurs realizowany był w ramach wewnętrznych konkursów badawczych Uniwersytetu [...] finansowanych w ramach zwiększonej o 2 % subwencji dla Uczelni, które przystąpiły do konkursu Inicjatywa Doskonałości - Uczelnia Badawcza (vide: Regulamin konkursu – Granty dla młodych badaczy).

Środki finansowe na szkolnictwo wyższe i naukę zgodnie z art. 365 pkt 2 lit. e ustawy, przeznacza się na utrzymanie i rozwój potencjału badawczego w tym program "Inicjatywa doskonałości – uczelnia badawcza", a przyznaje je Minister (art. 366 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy). Środki finansowe, o których mowa w art. 365 pkt 1 i 2, dla publicznych uczelni akademickich są przyznawane w ramach jednej subwencji (art. 366 ust. 2 w/w ustawy). Minister, w BIP na swojej stronie podmiotowej, ogłasza cyklicznie komunikat o konkursie w ramach programu "Inicjatywa doskonałości - uczelnia badawcza", którego celem jest podniesienie międzynarodowego znaczenia działalności uczelni. Przepisy art. 376 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 3-5 stosuje się odpowiednio (art. 387 ust. 1 w/w ustawy). W ramach konkursu środki finansowe może otrzymywać nie więcej niż 10 uczelni akademickich (art. 387 ust. 2 w/w ustawy). Środki finansowe otrzymywane w danym roku przez uczelnię w ramach konkursu stanowią zwiększenie subwencji ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 lit. a-d, przyznanej w roku, w którym został ogłoszony konkurs. Kwota zwiększenia nie może być mniejsza niż 10% tej subwencji ustalonej na podstawie algorytmów, o których mowa w art. 368 ust. 2 i 3. Środki finansowe są wypłacane przez okres 6 lat (art. 387 ust. 3 w/w ustawy). Uczelnia, która przystąpiła do konkursu, z którą minister nie zawarł umowy, otrzymuje przez okres 6 lat, począwszy od roku następującego po roku, w którym została sporządzona lista rankingowa wniosków, środki finansowe stanowiące zwiększenie subwencji ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 lit. a-d, przyznanej w roku, w którym został ogłoszony konkurs, w wysokości 2% tej subwencji ustalonej na podstawie algorytmów, o których mowa w art. 368 ust. 2 i 3 (art. 390 w/w ustawy). Jak stanowi art. 395 ust. 1 i 2 ustawy w ostatnim roku okresu, o którym mowa w art. 387 ust. 3, minister ogłasza konkurs, do którego może przystąpić uczelnia akademicka, spełniająca warunki, o których mowa w art. 388 ust. 1, która nie jest stroną umowy, o której mowa w art. 389 ust. 1, w konkursie w ramach programu "Inicjatywa doskonałości - uczelnia badawcza". Do konkursu przepisy art. 388 ust. 2-7 stosuje się odpowiednio. Łączna liczba uczelni, z którymi minister zawiera umowę, o której mowa w art. 389 ust. 1, na podstawie listy rankingowej wniosków złożonych w tym konkursie, oraz uczelni, o których mowa w art. 394 ust. 5, nie może być większa niż 10.

Jak wynika z Regulaminu konkursu całkowity budżet konkursu wynosił 1 000 000,00 PLN, minimalna wnioskowana kwota projektu mogła wynosić 15 000,00 PLN, natomiast maksymalna 50 000,00 PLN. Adresatami konkursu byli pracownicy Uniwersytetu [...] prowadzący w nim działalność naukową. "Konkurs na projekty badawcze prowadzone przez młodych naukowców, którzy chcą realizować swoje oryginalne pomysły badawcze w dowolnej dyscyplinie nauki. Program jest poświęcony badaniom podstawowym i aplikacyjnym oraz wspiera mobilność młodych naukowców. Celem konkursu jest aktywizacja środowiska młodych naukowców i wspieranie ich rozwoju. Udział w programie daj im szansę zdobycia cennego doświadczenia w realizacji własnego projektu i zarzadzania własnym zespołem badawczym".

Wobec powyższego nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że środki przeznaczone na realizację konkursu pochodziły ze środków publicznych, a realizacja badań i działalności naukowej przez publiczną uczelnię akademicką ze środków publicznych należy do sfery publicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W związku z powyższym osoba, która uzyskuje ze środków publicznych korzyść w zamian za świadczenie przez nią usług czy dóbr umożliwiających przeprowadzenie badań wpływa na sprawę publiczną i w tym aspekcie jest osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi. Każdy podmiot otrzymujący od władzy publicznej korzyść pochodzącą ze środków publicznych (w tym wypadku laureat konkursu Granty dla młodych badaczy) jest osobą mającą związek z pełnieniem funkcji publicznej, która winna liczyć się z tym, że szeroko pojmowane korzystanie z tych środków (sposób ich rozdysponowania konkretnym podmiotom jak i ich późniejsze wykorzystanie) może podlegać społecznej kontroli realizowanej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz, że dane beneficjentów tych środków, a konkretnie ich imię i nazwisko nie będą korzystać z ochrony prawa do prywatności. Celem tej kontroli jest przecież zapobieganiem patologiom życia społecznego, czy też ustalenie, czy w procesie wyłonienia laureata konkursu nie doszło do nieprawidłowości. Rację ma skarżący twierdząc, że ukrywając imiona i nazwiska Uniwersytet [...] niweczy możliwość rzeczywistego poddania kontroli społecznej sposobu wydatkowania środków publicznych w zakresie przedmiotowego konkursu. Bez znaczenia jest w tym wypadku argument organu o niejawnej procedurze konkursowej, jako że taki tryb jest przewidziany dla zapewnienia przejrzystości i obiektywności tego konkursu. Na marginesie dodać trzeba, że prowadzenie działalności naukowo-badawczej jest co do zasady pozytywnie odbierane w społeczeństwie. W tym wypadku realizacja prawa jednostki do informacji przeważa nad prawem do ochrony prywatności. A zatem stwierdzić trzeba, że wydając decyzje o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej organ naruszył art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 u.d.i.p. w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie wydanych na gruncie rozpatrywanej sprawy decyzji.

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i lit. f, pkt 5 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4, w tym o: przedmiocie działalności i kompetencjach, majątku, którym dysponują oraz majątku publicznym.

Rozpatrując sprawę ponownie organ zgodnie z art. 153 p.p.s.a. uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 2 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

is