Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 309/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: lp.6.2.1 zał nr 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Tomasz Świetlikowski, Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 458 (słownie: czterysta pięćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) uchylił w całości decyzję D.Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia [...].09.2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na K. M. (dalej: strona, skarżąca) w wysokości 20.000 zł i nałożył karę pieniężną w wysokości 15.250 zł.

Z akt sprawy wynika, że przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy, podczas której strona okazała licencję na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu drogowego osób wydaną w dniu [...].04.2010r., z terminem ważności do dnia [...].10.2037r. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez stronę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Kontrolą objęto okres od dnia [...].06.2016r. do dnia [...].06.2017r. Zgodnie z okazanymi dokumentami, przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał średnio 13 kierowców. Ustalenia kontroli utrwalono protokołem z dnia[...].08.2017 r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2017 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. Z 2016 r., poz. 1907 ze zm.):

lp. 6.3.6.4 - brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej użytkowania wykresówki, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 50 złotych za brak każdej danej.

lp. 5.4 - skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, sankcjonowane karą pieniężną: za skrócenie o czas do jednej godziny w wysokości 50 złotych oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 100 złotych;

lp. 6.2.1 - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 5000 złotych.

lp. 6.3.8 - okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 300 złotych za każdą wykresówkę;

lp. 2.1 - wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych.

Po rozpatrzeniu odwołania - w którym strona podniosła zarzuty odnośnie naruszenia z lp. 6.2.1 i Ip. 2.1 – organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.6.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ powołał art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r, w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014,s.1).

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że przedsiębiorca okazał do kontroli wykresówki kierowcy:

-L. L. z dni:[...].11.2016r.,[...].11.2016r.,[...].11.2016r.,[...].11.2016r., na których brak jest wpisów dotyczących miejsca końcowego używania wykresówki. Kara za powyższe wynosi 200 złotych.

-K. C. z dnia[...].11.2016r., na której brak jest wpisów dotyczących miejsca końcowego używania wykresówki. Kara za powyższe wynosi 50 złotych.

-C. P. z dnia:[...].04.2016r., na której brak jest wpisów dotyczących miejsca końcowego używania wykresówki. Kara za powyższe wynosi 50 złotych. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości 300 (słownie: trzysta) złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia z lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ powołał się na przepisy dotyczące tygodniowego okresu odpoczynku tj. art. 4 lit. h) i i) art. 8 ust. 1, 6 i 7-9 rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, s.1).

Podkreślił, że skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 50 złotych i skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku za każdą następną rozpoczętą godzinę, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 100 złotych.

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności okazanych przez przedsiębiorcę wykresówek, grafików pracy kierowców oraz danych cyfrowych z kart kierowców i tachografów cyfrowych (uwzględniając błędy lub zdarzenia w postaci braku napięcia) stwierdził, że kierowca: S. B. skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 1 godzinę i 50 minut, Z. S. skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 12 godzin i 55 minut, Z.B. skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 2 godziny i 8 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał art. 34 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014. Okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 300 złotych za każdą wykresówkę.

W decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] organ odwoławczy na podstawie analizy wykresówek stwierdził, że przedsiębiorca okazał do kontroli wykresówki kierowcy E. D. z dnia:[...].10.2016r.,[...].10.2016r., [...].12.2016r., na odwrocie których kierowca wpisał adnotację, iż tachograf uległ awarii. Okazane wykresówki nie zawierają zapisów czasu jazdy, przerw i odpoczynków odbieranych przez kierowcę. Natomiast z zapisu odręcznego dokonanego przez kierowcę wynika, że w tym okresie wykonywał on przewozy używając trzech wykresówek, na których nie rejestrował wszystkich danych o okresach aktywności.

Odnośnie naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ powołał art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014. Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5.000 złotych.

Po przeprowadzeniu analizy danych cyfrowych z kart kierowców oraz danych cyfrowych z pojazdów o nr rej:[...], [...], [...], organ odwoławczy, zważył, iż kara pieniężna za naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, o którym mowa w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. przypisana jest do kierowcy, a nie jednostki pojazdowej. Redakcja przepisu lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. nakazuje interpretować powyższy przepis, jako nierejestrowanie określonych elementów na karcie kierowcy. Stosownie do przepisów obecnie obowiązującego rozporządzenia 165/2014 oraz poprzednio obowiązującego rozporządzenia 3821/85 każda karta ma charakter imienny i jest wydawana na jednego kierowcę. Oznacza to, że przepis lp. 6.2.1 sankcjonuje nierejestrowanie na jednej konkretnej oznaczonej imiennie karcie kierowcy. W związku z powyższym przy ustalaniu wielokrotności popełnienia naruszenia decydującą zmienną jest ilość kierowców, którzy nie używali swoich kart zgodnie z przepisami prawa niezależnie od tego ile razy się tego dopuścili bądź tego w ilu pojazdach popełnili naruszenie. Bezspornym jest, co wynika z danych cyfrowych, iż ww. pojazdami strona wykonywała przewozy bez rejestracji aktywności na karcie kierowcy.

Organ podkreślił, że strona w treści odwołania jak również w piśmie z dnia [...].09.2017r., wskazuje jedynie fakty lecz nie popiera ich żadnymi dowodami potwierdzającymi, iż podniesione okoliczności faktycznie miały miejsce. Brak jest dowodów na okoliczność użyczania pojazdów, czy też dokumentacji z serwisów.

Odnośnie naruszenia z lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ powołał art. 4 pkt 7 i pkt 9 i art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wskazał, że przez przewóz regularny rozumie się publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz.U. z 2015 r. poz. 915 ze zm.), przy czym przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym. Wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym to kara pieniężna w wysokości 8.000 zł.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż przedsiębiorca od dnia [...] stycznia 2016r., świadczy usługi transportu osób dla przedsiębiorcy "A" sp. z o.o. Zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie osób na linii regularnej K. – S. – B. W. A. ważne od[...] .03.2017 r. wskazuje, iż do dnia wydania zezwolenia strona wykonywała przewóz osób bez wymaganego zezwolenia. Powyższy fakt potwierdzają także znajdujące się w aktach faktury wystawiane przez stronę za wykonane na rzecz ww. spółki usługi transportowe. W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób.

Odnosząc się do wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania A.S., T. J., M. S. i W. M., organ odwoławczy wskazał, iż działanie takie jest niecelowe, bowiem organ I instancji zgromadził wszystkie dowody i w sposób wyczerpujący wyjaśnił okoliczności mające znaczenie dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Przesłuchania ww. osób nie wniosłyby nowych okoliczności do sprawy a jedynie przedłużyłyby toczące się postępowanie. Naruszenia, które zostały stwierdzone i ujawnione w protokole kontroli są oczywiste i nie budzą wątpliwości. Wskazano, iż to strona wywodząc pewne okoliczności faktyczne winna poprzeć je stosownymi dowodami. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów dotyczących napraw pojazdów, jazd serwisowych czy też umów świadczących o fakcie użyczania pojazdów.

Ww. decyzja w wyniku skargi strony została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 135/19. WSA jako uzasadnione ocenił stanowisko organu odwoławczego w zakresie stwierdzonych uchybień w zakresie naruszenia z lp. 6.3.6.4, lp. 5.4 (które to naruszenia nie są przez stronę kwestionowane) oraz lp.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Natomiast w zakresie naruszeń lp.6.2.1. oraz lp. 6.3.8. Sąd stwierdził uchybienia. Wskazał WSA na brak wyjaśnienia przez organ powodów uchylenia decyzji organu I instancji i brak wyjaśnienia sposobu wyliczenia kary oraz wskazał na wady postępowania dowodowego skutkującego również wadami uzasadnienia decyzji w zakresie uznania przez organ naruszenia z lp.6.2.1.

W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję, w której ponownie stwierdził naruszenia z lp. 6.3.6.4, lp. 5.4 oraz lp.2.1, lp 6.3.8. oraz lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie stwierdzenia naruszeń niezakwestionowanych przez WSA w wyroku, organ powtórzył dotychczasową argumentację. Natomiast w zakresie uchybienia z lp. 6.3.8. zał. nr 3 organ wskazał, że strona do kontroli okazała wykresówki E. D. z dnia:[...].10.2016r.,[...].10.2016r.,[...].12.2016r., na odwrocie których kierowca wpisał adnotację, iż tachograf uległ awarii. Okazane wykresówki nie zawierają zapisów czasu jazdy, przerw i odpoczynków odbieranych przez kierowcę. Natomiast z zapisu odręcznego dokonanego przez kierowcę wynika, że w tym okresie wykonywał on przewozy używając trzech wykresówek, na których nie rejestrował wszystkich danych o okresach aktywności. Wyjaśnił organ, że kara pieniężna za naruszenie winna zgodnie z przepisami wynosić 900 zł, jednakże mając na uwadze art. 139 k.p.a. należało uwzględnić stanowisko organu I instancji i kara zostaje utrzymana na poziomie 300 zł.

W zakresie naruszenia 6.2.1. organ ponownie wskazał na art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014. Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5.000 złotych. Wskazał, że kara pieniężna za naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, o którym mowa w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. przypisana jest do kierowcy, a nie jednostki pojazdowej. Przywołał organ rozporządzenia 165/2014 oraz poprzednio obowiązującego rozporządzenia 3821/85, z których wynika, że każda karta ma charakter imienny i jest wydawana na jednego kierowcę. Oznacza to, że przepis lp. 6.2.1 sankcjonuje nierejestrowanie na jednej konkretnej oznaczonej imiennie karcie kierowcy. W związku z powyższym przy ustalaniu wielokrotności popełnienia naruszenia decydującą zmienną jest ilość kierowców, którzy nie używali swoich kart zgodnie z przepisami prawa niezależnie od tego ile razy się tego dopuścili bądź tego w ilu pojazdach popełnili naruszenie. Bezspornym jest, co wynika z danych cyfrowych, iż ww. pojazdami strona wykonywała przewozy bez rejestracji aktywności na karcie kierowcy.

Stwierdził organ odwoławczy, że strona swoich twierdzeń o użyczaniu pojazdów, ich serwisowaniu nie popiera żadnymi dowodami. Wskazał, że wystąpił do strony pismem z 8 marca 2019 r. o przedłożenie dowodów na poparcie twierdzeń dotyczących pojazdów ujętych w pozycji 11, 12, 13 protokołu kontroli, że przejazdy były zwolnione ze stosowania tachografu. Wyjaśnił organ, że strona występowała o przedłożenie terminu do złożenia wyjaśnień, a w ostatecznie złożonych wyjaśnieniach wskazała na niezrozumienie wezwania i powołała się na zalecenia z wyroku WSA. Organ, powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych, zajął stanowisko, że to strona winna przedłożyć dowody na powoływane przez siebie twierdzenia, a obowiązkiem organu nie jest ich poszukiwanie. W konsekwencji organ stwierdził, że zasadne jest nałożenie kary w wysokości 5.000 zł.

W skardze do WSA we Wrocławiu skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, wskazuje na naruszenie: art. 10, art. 81 k.p.a., art. 7, art. 77, art. 80, art. 15, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140, art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2, art. 7, art. 80, art. 107 § 3 i art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 dalej k.p.a.) poprzez brak wskazania przez organ przy wszczynaniu postępowania, jaki jest jego przedmiot i zakres, co uniemożliwiło stronie złożenie skutecznych wyjaśnień i wypowiedzenie się co do dowodów, naruszenie zasady dwuinstancyjności, brak należytego ustalenia i oceny ustalonego w toku kontroli stanu faktycznego oraz brak wykonania zaleceń Sądu. W ocenie strony w sprawie nadal nie podjęto wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego jej wyjaśnienia poprzez ograniczenie czynności dowodowych i pominięcie okoliczności, w których ustawodawca unijny dopuszcza odstąpienie od stosowania określonych przepisów. Zdaniem strony zaskarżona decyzja nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia. Strona zarzuca przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy oraz niekierowanie się zasadą słuszności interesu strony oraz rozstrzygania zaistniałych wątpliwości na jej korzyść.

W ocenie strony nieuzasadniono należycie podstawy nałożenia kary pieniężnej za naruszenie opisane pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Strona zarzuciła także, że organ nadal nie odniósł się do zarzutów odwołania. Strona podkreśla, że w załączniku do protokołu organ w poz. 11,12 i 13 wskazała na rzekome jazdy autobusów od 4 do kilkudziesięciu minut, pomijając jej wyjaśnienia, że do pojazdów wsiadają pracownicy firmy, których zadaniem jest sprawdzenie stanu technicznego i sanitarnego autobusu oraz zatankowanie pojazdu z firmowego lub zewnętrznego dystrybutora. Zarzuca brak ustalenia charakteru przejazdów autobusów oraz stwierdzenia, czy wykonujący przejazdy kierowcy mieli obowiązek używania tachografów. Zdaniem strony w zakresie nałożenia kary Ip.2.1 organ nie ustalił, czy charakter przewozów świadczonych przez skarżącą miał charakter regularny. Zdaniem strony charakter tych przewozów miał charakter okazjonalny bowiem budowanie linii regularnej wymaga czasu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie dla rozpatrzenia skargi istotne znaczenie ma również fakt, że sprawa była już przedmiotem oceny przez WSA we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 135/18 uchylił wcześniejszą decyzję organu II instancji. A zatem ramy kognicji Sądu rozpoznającego obecnie skargę zostały ograniczone rozstrzygnięciem zapadłym wcześniej w sprawie.

Stosowanie bowiem do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z powołanego przepisu wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Ocena ta wiąże tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2012r. sygn. akt I OSK 670/11, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Innymi słowy wyłącznie zmiana stanu faktycznego czy prawnego pozwala na odstąpienie od oceny i wskazań zawartych w wyroku.

Niezbędnym w pierwszej kolejności jest zatem odwołanie się do treści prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 135/18.

Z treści ww. wyroku wynika, że WSA jako uzasadnione ocenił stanowisko organów w zakresie stwierdzonych uchybień odnośnie naruszenia z lp. 6.3.6.4, lp. 5.4 oraz lp.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W związku z powyższym na obecnym etapie rozpoznawania sprawy z uwagi na związanie prawomocnym wyrokiem Sądu przy jednoczesnym braku wskazań, co do zmiany stanu faktycznego czy prawnego – należy przyjąć stanowisko organów odnośnie ww. naruszeń za uzasadnione i niepodlegające dalszemu badaniu i ponownej ocenie.

Natomiast w zakresie naruszeń z lp.6.2.1. oraz lp. 6.3.8. Sąd w wyniku rozpoznania sprawy stwierdził uchybienia i niewykonanie zaleceń z wyroku WSA z 17 maja 2018 r.

W ww. wyroku WSA stwierdził brak wyjaśnienia przez organ powodów uchylenia decyzji organu I instancji i brak wyjaśnienia sposobu wyliczenia kary oraz wskazał na wady postępowania dowodowego skutkującego również wadami uzasadnienia decyzji w zakresie uznania przez organ naruszenia z lp.6.2.1. Z wyroku wynika, że w zakresie naruszenia z lp. 6.2.1 organ nie ustosunkował się do zarzutów odwołania, jak również nie wskazał także w dostatecznym zakresie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zdaniem WSA, organ nie odniósł do wskazań strony dotyczących załącznika do protokołu w poz. 11,12 i 13 oraz nie odniósł się do twierdzeń, wskazując jedynie, że przesłuchanie świadków jest niecelowe, bowiem organ I instancji zgromadził wszystkie dowody i w sposób wyczerpujący wyjaśnił okoliczności mające znaczenie dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy.

Zalecił w wyroku WSA, aby rozpoznając sprawę ponownie, organ II instancji uwzględnił, że skoro skarżąca podnosiła w odwołaniu, że posiada dowody świadczące o tym, że zakwestionowane przejazdy ujęte w poz. 11,12 i 13 protokołu kontroli były przejazdami zwolnionymi ze stosowania tachografu (przejazdy prywatne, niezwiązane z prowadzoną działalnością, serwisowe lub w celu zatankowania pojazdu) organ powinien w pierwszej kolejności odnieść się do przepisów normujących tę kwestię, w dalszej kolejności umożliwić stronie przedstawienie tych dowodów, a następnie jeżeli to będzie konieczne do wyjaśnienia sprawy rozważyć możliwość przeprowadzenia dowodów z przesłuchania wskazanych przez stronę świadków.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze wskazane zalecenia WSA wynikające z wyroku, stwierdził, że decyzja uchybia przepisom postępowania z uwagi na brak wykonania ww. zaleceń Sądu. W ocenie Sądu organ nie wykonał zaleceń dotyczących konieczności ponownego przeprowadzenia postepowania w zakresie uchybienia z lp.6.2.1.

Podkreślić trzeba, że uchylenie decyzji organu II instancji przez WSA z punktu widzenia sytuacji procesowej oznacza, że sprawa wraca do etapu postępowania odwoławczego. W praktyce powoduje to, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja organu I instancji i odwołanie strony, które winno być ponownie rozpatrzone z uwzględnieniem oceny i zaleceń sformułowanych przez WSA w wyroku.

Z akt i z treści decyzji wynika natomiast, że organ w ramach prowadzonego ponownie postępowanie w ogóle pominął argumenty i żądania strony sformułowane w odwołaniu od decyzji co do naruszenia z lp. 6.2.1., a odnośnie wykonania zaleceń z wyroku ograniczył się wyłącznie do wystosowania wezwania do strony o przedłożenie dowodów na jej twierdzenia. Pominął organ zalecenia Sądu dotyczące odniesienia się i uwzględnienia zarzutów strony dotyczących m.in. przesłuchania świadków. Z akt wynika, że strona wnioski o przesłuchanie świadków formułowała zarówno w odwołaniu, jak i na wcześniejszym etapie postępowania. Organ natomiast, mimo zaleceń Sądu o konieczności rozważenia możliwości przeprowadzenia dowodów z przesłuchania wskazanych przez stronę świadków, ponownie nie ustosunkował się do żądań strony, ani też nie poddał pod rozwagę konieczności przesłuchania świadków. Wniosek strony o przesłuchanie świadków pozostał nierozpoznany.

W ocenie Sądu powyższe stanowi istotne naruszenie postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Organ kolejny raz nie przeprowadził wyczerpującego i niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia postępowania dowodowego. Sąd nie może zastąpić organu w czynieniu ustaleń i podejmowaniu ocen, dlatego te uchybienia organu muszą skutkować uchyleniem decyzji.

Poczynionej przez Sąd oceny nie zmieniają argumenty organu, że stronie umożliwiono przedłożenie dowodów, a strona tego nie uczyniła. Niewątpliwie słuszny jest pogląd organu, mający również potwierdzenie w orzecznictwie, że strona winna wykazać aktywność w postepowaniu i organ nie ma obowiązku poszukiwania za stronę dowodów. Jednakże w niniejszej sprawie strona wskazała źródła dowodowe – świadków, natomiast organ bez żadnego wskazania przyczyn wnioski strony pominął.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ podatkowy zobowiązany będzie wyjaśnić okoliczności, na które powołuje się strona w odwołaniu w zakresie naruszeń z lp. 6.2.1. A wszystkie ustalenia organu winy znaleźć odzwierciedlenie w treści decyzji. Jak już Sąd wskazywał w wyroku z 17 maja 2018 r. rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji będzie miał na uwadze, że uzasadnienie decyzji jest jej integralną częścią (art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.), a treść uzasadnienia decyzji musi spełniać wymogi określone prawem - art. 107 § 3 w związku z art. 7, art. 8 art. 9 oraz art. 11 ustawy k.p.a. Organy administracji publicznej mają procesowy obowiązek rozpoznania i odniesienia się do żądań i argumentacji zawartej w kierowanym do nich podaniu (art. 9 w związku z art. 61 § 1 i art. 63 § 1 k.p.a.).

Nie kwestionuje natomiast Sąd (i nie podważa tego również strona w skardze) stanowiska organu odnośnie stwierdzenia naruszeń z lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wobec niepodważonych faktów, że strona do kontroli okazała wykresówki Eugeniusza Driemel z dnia: 15.10.2016r., 17.10.2016r., 28.12.2016r., na odwrocie których kierowca wpisał adnotację, iż tachograf uległ awarii, a okazane wykresówki nie zawierały zapisów czasu jazdy, przerw i odpoczynków odbieranych przez kierowcę oraz że z zapisu odręcznego dokonanego przez kierowcę wynika, że w tym okresie wykonywał on przewozy używając trzech wykresówek, na których nie rejestrował wszystkich danych o okresach aktywności – uzasadnione było stwierdzenie przez organ, że wypełnione zostały warunki do zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym i lp. 6.3.8. zał. nr 3 do ustawy. Wyjaśnił również organ, co Sąd aprobuje, że kara pieniężna za naruszenie winna zgodnie z przepisami wynosić 900 zł, jednakże mając na uwadze art. 139 k.p.a. należało uwzględnić stanowisko organu I instancji i kara zostaje utrzymana na poziomie 300 zł.

Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.