Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 459/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Protokolant Asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 19 września 2007 r. przy udziale ---- sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania W. Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 w kwocie 1.004,80 zł.

W trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w zakresie badania podatkowej księgi przychodów i rozchodów za rok 2000 organ podatkowy I instancji stwierdził, że jest ona prowadzona w sposób nierzetelny mający wpływ na zaniżenie należnego podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ ten ustalił, że W. Ł. zaniżył przychody w roku podatkowym 2000 o kwotę 11.350 zł.

Zaniżenie przychodu wynikało zdaniem organu z faktu nieuwzględnienia w wartości przychodu:

- kwoty nieodpłatnego świadczenia uzyskanego przez podatnika od jego ojca w związku z nieodpłatnym korzystaniem z lokalu i maszyn stanowiących własność ojca,

- należności za wynajem samochodu spółce cywilnej A,

- należności za wynajem samochodu firmie B.

Podatnik wykonywał swoją działalność gospodarczą w lokalu i z użyciem maszyn stanowiących własność jego ojca – J. Ł.. W trakcie kontroli W. Ł. oświadczył, że korzystał z tych przedmiotów bezumownie. Po wezwaniu przez organ do złożenia informacji w tym przedmiocie, podatnik nie udzielił żadnej odpowiedzi. Organ uznał zatem, że stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt.8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 roku Nr 14, poz. 176 ze zm.), przychodem z działalności gospodarczej jest wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wartość tych świadczeń ustala się według cen rynkowych stosowanych w danej miejscowości w dacie otrzymania świadczenia (art. 12 ust. 3 pkt.4 ustawy).

Zgodnie z oświadczeniem podatnika złożonym do protokołu kontroli w dniu 22 marca 2004 roku, wartość miesięczną czynszu za korzystanie z lokalu o powierzchni 30 m2 i urządzeń oszacowano na kwotę 100 złotych. Organ podatkowy wyliczył zatem, że wartość nieodpłatnych świadczeń z tego tytułu winna wynosić 950 zł. bowiem podatnik w roku 2000 prowadził działalność od dnia 15 marca 2000 roku, czyli przez 9,5 miesiąca.

W. Ł. wystawił w dniu [...] dla Spółki Cywilnej A fakturę Nr [...] za wynajem samochodu na kwotę brutto 6.344 zł, netto 200 zł. Faktura ta nie została przez podatnika zaewidencjonowana, mimo że została opatrzona numerem [...]. Kwoty wynikającej z tej faktury podatnik nie wliczył do przychodu roku 2000.

W. Ł. zaewidencjonował pod numerem 22 podatkowej księgi przychodów i rozchodów fakturę VAT Nr [...] z dnia [...], wystawioną dla nabywcy usługi – B za wynajem samochodu na kwotę brutto 6.344 zł, netto 5.200 zł. Jak wskazał organ, faktura ta została przekreślona i opatrzona napisem: "anulowano", a zapis w księdze podatkowej wykreślony. Organ stwierdził, że stosowanie do treści § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 1999 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 105, poz. 1199), dowody własne zewnętrzne przesyłane uprzednio kontrahentowi mogą być poprawione tylko przez wystawienie dowodu korygującego (noty). Anulowanie powyższej faktury, w ocenie organu, nie spełnia warunków formalnych, zatem jest czynnością pozorną. Kwota z faktury powinna zostać uwzględniona w wartości przychodu roku 2000.

Ostatecznie organ uznał, że podatkowa księga przychodów i rozchodów była prowadzona w powyższym zakresie nierzetelnie i nie może ona w tym zakresie stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym. Cytując regulację wynikającą z § 11 w/w rozporządzenia organ podatkowy stwierdził, że przepis dopuszcza stosunek zaniżenia przychodu do przychodu wykazanego w zeznaniu do wysokości 0,5 %. Tymczasem stosunek zaniżonego przez W. Ł. przychodu do wykazanego przychodu w deklaracji wyniósł 29,07 %.

Działając w oparciu o przepis art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), organ I instancji odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dane wynikające z księgi, uzupełnione o dowody, których strona nie zaksięgowała, były wystarczające do ustalenia, że podatnik wykazał przychód w kwocie 39.035,10 zł. Przychód niezaewidencjonowany określono kwotą 11.350 zł. Koszty uzyskania przychodu to kwota 42.800,98 zł. Tym samym podatnik powinien wykazać dochód w kwocie 7.584,12 zł, a wykazał stratę w sumie 3.765,88 zł. Zatem stosowanie do art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej i art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, organ I instancji określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w roku 2000 kwotą 1.004,80 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. Ł. wniósł o uchylenie decyzji ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania i o wstrzymanie wykonania decyzji.

W uzasadnieniu wywodził, że informował organ I instancji o istnieniu umowy, na podstawie której korzystał z lokalu i maszyn stanowiących własność jego ojca. Podniósł, że w toku postępowania podatkowego nie wzywano jego, ani jego pełnomocnika do złożenia przedmiotowej umowy. Tekst umowy, zgodnie z informacją zawartą w odwołaniu, strona zobowiązała się złożyć w terminie 14 dni, z uwagi na swoją chorobę.

Nadto zdaniem podatnika organ nie poczynił żadnych ustaleń dotyczących okoliczności anulowania faktury Nr [...]. Podatnik wyjaśnił, że wystąpił do odbiorcy faktury z prośbą o jej zwrot celem anulowania. Zwrot faktury nie nastąpił. Zdaniem podatnika, organ nie wykazał nierzetelności podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

Wskazał również, że uzasadnienie decyzji jest niewłaściwe, gdyż organ wprowadził do jej treści wartości liczbowe, które nie znajdują żadnego potwierdzenia. Dość swobodne przytaczanie tych wartości, bez analizy tego, jak wpływają one na wysokość zaległości, utrudnia merytoryczne odniesienie się do konkretnych kwot.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...].

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.

W treści uzasadnienia organ wyjaśnił, że podatnik zobowiązany jest do rzetelnego prowadzenia dokumentacji podatkowej. W art. 181 Ordynacji podatkowej zawarto katalog dowodów, do którego należą w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez podatników, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej. Księga podatkowa, jako szczególny dowód powinna być prowadzona w sposób rzetelny i niewadliwy.

Podniósł również, iż z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy wynika, że W. Ł. otrzymał od swojego ojca nieodpłatne świadczenie, gdyż korzystał w roku 2000, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z lokalu i urządzeń stanowiących własność ojca.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował to przysporzenie jako przychód z działalności gospodarczej w oparciu o przepis art. 14 ust. 2 pkt.8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatnik, nawet na wezwanie organu II instancji, nie złożył w trakcie postępowania administracyjnego umowy, na której istnienie wskazywał w odwołaniu.

W. Ł. w trakcie kontroli podatkowej, oświadczył, że korzystał z rzeczy ojca w sposób bezumowny. Wyjaśnienia takie stanowią wiarygodny dowód w sprawie, dlatego organ nie uwzględnił późniejszego stwierdzenia, iż podatnik zawarł z ojcem umowę użyczenia. Nieodpłatne świadczenie to nie powiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie w majątku danej osoby, które ma konkretny wymiar ekonomiczny. Zatem gdyby świadczenie ojca miało charakter odpłatny, to okoliczność ta powinna mieć odzwierciedlenie w prowadzonej księdze podatkowej w postaci zaewidencjonowania kosztów ponoszonych z tego tytułu. W konkluzji organ odwoławczy wyjaśnił, że ocena prawna tej części stanu faktycznego dokonana przez organ I instancji była prawidłowa.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił również stanowisko organu I instancji w zakresie oceny, że czynność anulowania faktury VAT Nr [...] z dnia [...] wystawionej dla B nie spełniła warunków formalnych, gdyż nie zawierała daty i podpisu osoby dokonującej anulowania. Pomimo anulowania, faktura nadal przedstawia wartość w niej wyrażoną, dlatego kwota z niej wynikająca powinna zostać uwzględniona w wysokości przychodu. Zdaniem organu podatnik nie poczynił starań celem wyeliminowania tej faktury z obrotu prawnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. Ł. wniósł o uchylenie decyzji II instancji i umorzenie zobowiązania ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W motywach swojego stanowiska podatnik podał, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 2 pkt.8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej jest również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z wyjątkiem otrzymanych od osób zaliczanych do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn. W. Ł. otrzymał nieodpłatne świadczenie od swojego ojca, zatem od osoby zliczonej do I grupy podatkowej, wobec czego wartość tego świadczenia jest wolna od podatku.

W odniesieniu do kosztu remontu maszyn piorąco – suszących, skarżący wywodził, że wydatki na ten cel obciążają jego budżet, zatem powinny być uwzględnione w wysokości kosztów uzyskania przychodu. Ponadto skarżący korzystał z lokalu i urządzeń ojca na podstawie umowy, która jednak nie była sporządzona w formie pisemnej. W odniesieniu do faktur za wykonanie remontu maszyn, które nie zostały zaewidencjonowane przez A. C., podatnik podniósł, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji wadliwego prowadzenia dokumentacji przez swojego kontrahenta. Następnie W. Ł. podał, że faktura wystawiona dla spółki A została anulowana, a należność z niej wynikająca nie została przez podatnika pobrana, zatem usługa niewykonana nie może być zaliczona do podstawy opodatkowania. Organ nie poczynił w tym przedmiocie niezbędnych ustaleń.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odniesieniu do zarzutu skargi stanowiącego o zwolnieniu od podatku wartości nieodpłatnych świadczeń otrzymanych w ramach I i II grupy podatkowej, organ stwierdził, że regulacja taka została wprowadzona do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od dnia 1 stycznia 2003 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 19 maja 2005 roku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu 1 marca 2006 roku wpłynęło do akt sądowych pismo strony skarżącej, do którego dołączono kserokopię umowy zlecenia z dnia 30 sierpnia 2001 roku zawartej między W.Ł., a A. C., protokół zdawczo – odbiorczy z dnia [...], kserokopię umowy użyczenia zawartą między J. Ł., a W. Ł. oraz kserokopię noty korygującej Nr [...] z dnia [...] wystawionej dla faktury VAT Nr [...] z dnia [...].

Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 10 kwietnia 2006 roku przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik W. Ł. oświadczył, że popiera skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto pełnomocnik złożył do akt sądowych kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...], sygn. akt [...].

Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazał, iż nie ulega wątpliwości, że wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń podlega uwzględnieniu w wysokości przychodu, gdyż wynika to wprost z regulacji zawartej w art. 14 ust. 2 pkt. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Orzekł, że organy w sposób właściwy uwzględniły wartość nieodpłatnego świadczenia otrzymanego przez W. Ł. od ojca w wysokości przychodu. Prawidłowo założyły bowiem, że skarżący bezpłatnie korzystał z lokalu i maszyn stanowiących własność jego ojca, bez umowy określającej warunki wykorzystania lokalu i maszyn do działalności gospodarczej podatnika.

Sąd podniósł, iż kopia umowy użyczenia z [...] zawarta między J. Ł.. i W. Ł. została złożona dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego,a sąd ocenia czy ustalenia organu mają swoje potwierdzenie w materiale dowodowym załączonym do akt administracyjnych. Mając na uwadze niniejsze okoliczności złożenie umowy na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie może wpływać na rozstrzygnięcie sądu.

Sąd wskazał, iż w świetle obowiązującego stanu prawnego, zasadne jest stanowisko organów podatkowych, że ulga w postaci zwolnienia od opodatkowania wartości nieodpłatnego świadczenia uzyskanego od osób zaliczonych do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn nie może być zastosowana w 2001 r., gdyż została wprowadzona ustawą z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 141, poz. 1182 z późn. zm.). Zgodnie z art. 8 tej ustawy, co do zasady, wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. i ma zastosowanie do dochodów (strat) uzyskanych od tego dnia. Co za tym idzie, wartość nieodpłatnych świadczeń otrzymanych od osób zaliczonych do I i II grupy podatkowej przed dniem 1 stycznia 2003 r. winna zostać zaliczona do przychodu.

Sąd podzielił również stanowisko organu, który przyjął że czynność anulowania faktury nr [...] z [...] nie spełnia wymagań formalnych określonych w treści § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 105, poz. 1199). Cytowany przepis wymaga aby dowody własne wewnętrzne, przesłane uprzednio kontrahentowi były poprawione tylko przez wystawienie dowodu korygującego (noty). Natomiast u podatnika znajdowała się jedynie kopia opisane umowy, która była przekreślona i zawierała adnotację "anulowano". W ocenie Sadu samo przekreślenie faktury nie spełnia wymagań formalnych, a nota korygująca nr [...] wystawiona w dniu [...] została złożona dopiero w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z powyższych względów omawiany dokument nie mógł wpłynąć na rozstrzygnięcie w tym zakresie.

Kwestia wydatków na remont maszyn piorąco suszących dotyczy rozliczeń roku podatkowego 2001 i nie może być przedmiotem rozważań w rozpatrywanej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż organy nie poczyniły wyczerpujących ustaleń w zakresie fikcyjności faktury VAT Nr [...] z dnia [...] Z obowiązujących przepisów nie wynika bowiem, iż sam fakt wystawienia powoduje zaliczenie kwoty z niej wynikającej do wartości przychodu, nawet jeżeli rozliczono w niej zobowiązania wynikające ze zdarzeń gospodarczych, które faktycznie nie zaistniały. W świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych elementem podatkowo – twórczym jest przychód. Jeżeli faktura była fikcyjna, wówczas jej wartość nie powinna być doliczona do przychodu, gdyż kwoty z niej wynikające nie odzwierciedlają faktycznego przychodu.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Pismem, doręczonym dnia 30 października 2006 r., skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika zawodowego, został poproszony o przedłożenie w terminie 3 dni wszelkich dowodów, które nie były znane organowi podatkowemu na etapie prowadzonego postępowania podatkowego, a zostały złożone podczas postępowania sądowoadministracyjnego.

Dnia 2 listopada 2006 r. skarżący wniósł o przedłużenie wyznaczonego terminu.

Pismem, doręczonym dnia 17 listopada 2006 r., wyznaczono skarżącemu dodatkowy 3-dniowy termin celem zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym dotyczącym określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 i 2001 rok.

Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie, a W. Ł. nie złożył żadnych dodatkowych dokumentów.

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości 17 zł.

W uzasadnieniu wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy wzięto pod uwagę zarówno cytowany wyrok z dnia [...] jak i wyrok Sadu rejonowego w R. wydany dnia [...] w sprawie o sygn. akt [...].

Organ odstąpił od doliczenia do przychodu kwoty 5.200 zł netto wynikającej z faktury nr [...] z dnia [...] wystawionej dla nabywcy A spółki cywilnej za wynajem samochodu. U podstaw takiego rozstrzygnięcia znalazła się treść powołanego orzeczenia Sądu Rejonowego w R., z którego wynika iż opisana faktura była fikcyjna.

Organ podatkowy ustalił zaniżenie przychodów wynikające z anulowania zaewidencjonowanej po stronie przychodów w podatkowej księdze faktury VAT z dnia [...] nr [...] na kwotę 5.200 zł netto wystawionej dla nabywcy usługi B. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 105, poz. 1199) dowody własne zewnętrzne przesłane uprzednio kontrahentowi mogą być poprawione tylko przez wystawienie dowodu korygującego (noty). Z uwagi na nie spełnienie wskazanych wymogów formalnych organ uznał niniejsza czynność za niewiarygodną.

Organ wskazał, iż skarżący złożył co prawda, na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, notę korygującą jednakże pomimo wezwania nie ponowił tej czynności w toku ponownie prowadzonego postępowania przez organ.

Od powyższej decyzji skarżący złożył w terminie odwołanie, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę jej wydania, poprzez błędne przyjęcie, że koszty związane z remontem maszyn stanowiących własność ojca skarżącego nie są kosztami obciążającymi skarżącego, obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 2 pkt. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez przyjęcie, że przychodem z działalności skarżącego jest również wartość nieodpłatnych świadczeń (w postaci korzystania z pomieszczeń i maszyn ojca skarżącego) uzyskanych przez W. Ł., w sytuacji gdy świadczenia te były uzyskane od osoby należącej do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn, obrazę przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów , poprzez uznanie za pozorną czynności polegającej na korekcie faktury VAT nr [...] z dnia [...] w sytuacji, gdy skarżący przedstawił w toku postępowania sądowoadministracyjnego notę korygującą nr [...]. a także obrazę przepisów postępowania poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w postaci noty korygującej nr [...] do faktury VAT nr [...] z dnia [...] w sytuacji, gdy została ona złożona do akt sądowych a organ podatkowy będąc stroną w postępowaniu sądowym mógł się zapoznać z jej treścią.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz wstrzymanie wykonania niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu skarżący przede wszystkim skupił się na wykazaniu, że organ był stroną postępowania sądowoadministracyjnego i miał możliwość, a nawet obowiązek, zapoznania się ze złożonymi w toku niniejszego postępowania dokumentami. Stąd niezrozumiały jest zarzut organu, iż skarżący nie doręczył mu dokumentów złożonych w toku tegoż postępowania.

Pismem, doręczonym 23 stycznia 2007 r., organ poinformował skarżącego, iż przed wydaniem decyzji przysługuje mu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Powyższy termin upłyną bezskutecznie.

Decyzją, doręczoną skarżącemu dnia 7 lutego 2007 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując argumentację wskazaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B..

W. Ł. złożył skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zgłaszając w niej zarzuty tożsame jak w odwołaniu na rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przedmiotowa skarga jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpatrywanej skardze W. Ł. podniósł zarzuty dotyczące kwestii, które zostały już rozstrzygnięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób wyraźny w uzasadnieniu do wyroku z dnia [...]

Skarżący bowiem podniósł, iż organy błędnie przyjęły, że koszty związane z remontem maszyn stanowiących własność ojca skarżącego nie są kosztami obciążającymi skarżącego a nadto przyjęcie, że przychodem z działalności skarżącego jest również wartość nieodpłatnych świadczeń uzyskanych przez W. Ł., w sytuacji gdy świadczenia te były uzyskane od osoby należącej do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn.

W uzasadnieniu cytowanego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, iż kwestia wydatków na remont maszyn piorąco suszących dotyczy rozliczeń roku podatkowego 2001. Z tych względów nie może być przedmiotem rozważań w przedmiotowym sporze, a co za tym idzie podniesienie niniejszego zarzutu w skardze jest chybione.

Sąd rozstrzygnął również wątpliwości dotyczące wartości otrzymanych nieodpłatnych świadczeń, stwierdzając iż podlegają one uwzględnieniu w wysokości przychodu.

Na uwagę zasługuje również fakt, zauważony także przez orzekający wówczas skład, że kopia umowy użyczenia zawarta dnia [...] między J. Ł. i W. Ł. została złożona dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego.

Obecnie aktualne jest również stanowisko, iż sąd dokonuje kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem jej zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Dokonuje oceny czy ustalenia organu mają swoje potwierdzenie w materiale dowodowym załączonym do akt administracyjnych.

Podczas powtórnego rozpatrywania przedmiotowej sprawy przez organy zarówno I jak i II instancji, skarżący, reprezentowany w niniejszym postępowaniu przez pełnomocnika zawodowego, był wzywany do złożenia dokumentów jakie nie zostały złożone w toku postępowań prowadzonych przez organy lecz dopiero w postępowaniu toczącym się przed sądem administracyjnym. Nadto był również proszony o ustosunkowanie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W obu wymienionych przypadkach zakreślone terminy minęły bezskutecznie. W związku z powyższym również na tym etapie Sąd został pozbawiony możliwości dokonania kontroli legalności decyzji administracyjnej przez pryzmat powoływanej w rozpatrywanej skardze umowy użyczenia, gdyż nie została ona złożona na etapie postępowania prowadzonego przez organy skarbowe.

Kolejna kwestia, podniesiona przez skarżącego w przedmiotowej skardze, została również rozstrzygnięta przez Sąd w cytowanym uzasadnieniu.

W uzasadnieniu tym Sąd stwierdził bowiem, że w świetle obowiązującego stanu prawnego, ulga w postaci zwolnienia od opodatkowania wartości nieodpłatnego świadczenia uzyskanego od osoby zaliczonej do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn nie ma zastosowania w rozpatrywanym sporze. Analiza dotyczy roku podatkowego 2001, natomiast opisana ulga wprowadzona została dopiero ustawą z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych raz o zmianie niektórych innych ustaw i weszła ona w życie, z wyjątkiem wynikającym z treści art. 1 pkt. 21 cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2003 r. i ma zastosowanie do dochodów (strat) uzyskanych od tego dnia. A zatem wartość nieodpłatnego świadczenia otrzymanego przez skarżącego od ojca winna zostać zaliczona do przychodu podatnika, tak jak dokonał tego organ.

Przypomnieć należy, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien wyjaśnić czy faktura VAT nr [...] wystawiona dnia [...] była fikcyjna czy też nie. Poczynione bowiem przez organy ustalenia w tym zakresie były niedostateczne.

Podczas ponownego analizowania wskazanej kwestii organ wziął pod uwagę treść wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w R. dnia [...] w sprawie o sygn. akt, w treści którego ustalono, że wspomniana faktura jest fikcyjna. Okoliczność ta znajduje swoje potwierdzenie w treści zeznań skarżącego złożonych przed organem w toku pierwotnie prowadzonego postępowania administracyjnego.

Pomimo poproszenia skarżącego do ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz złożenia wszelkich dokumentów nie złożonych uprzednio w postępowaniu prowadzonym przez organy, W. Ł. w żaden sposób nie odniósł się do tych ustaleń ani też nie złożył żadnych dalszych dokumentów.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpatrywanej skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił ją.