Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 520/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 6 w zw. z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi P. K. i K. P. – prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą K. s.c. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania tablicy reklamowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] Wojewoda P. po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez P. K. i K. P. prowadzących działalność gospodarczą K. S.C. od decyzji Starosty B. z dnia [...] stycznia 2021r., nr [...], wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania tablicy reklamowej na działce o nr geod. [...] w miejscowości P. gm. T., powiat b., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Zgłoszeniem z dnia [...] października 2020 r. P. K. i K. P., prowadzący działalność gospodarczą K. S.C. zgłosili Staroście B. zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu tablicy reklamowej na działce nr geod. [...] położonej w miejscowości P., gmina T. Do zgłoszenia załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, rzut sytuacyjny w skali 1:1000 z lokalizacją przedmiotu zgłoszenia oraz opracowanie nazwane projektem konstrukcji.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. znak: [...] Starosta B. wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania tablicy reklamowej na działce o nr geod. [...] w miejscowości P., gm, T.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że niewykonanie nałożonego obowiązku uzupełnienia dokumentacji zgłoszenia w terminie tj. uzgodnienia lokalizacji tablicy reklamowej z zarządcą drogi, spowodowało wniesienie przez Starostę B. sprzeciwu w formie decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik inwestorów - r. pr. P. M. Odwołujący zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego w zw. z pkt VII.4, załącznika nr II do umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR), sporządzonej w Genewie dnia 15 listopada 1975 r., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż na terenach przyległych do dróg międzynarodowych istnieje generalny, niczym nieograniczony w przestrzeni zakaz sytuowania tablic reklamowych pomimo, że żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie przewiduje bezwzględnego zakazu sytuowania tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych. Dodatkowo, skarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 30 ust. 5c prawa budowlanego w zw. z art. 6 kpa poprzez nałożenie na zgłaszającego obowiązku uzupełnienia dokumentacji o uzgodnienie lokalizacji inwestycji z zarządcą drogi w sytuacji, gdy obowiązku i procedury uzyskania takiego uzgodnienia nie przewidują przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a co za tym idzie, organ nakładając ww. obowiązek działał bez podstawy prawnej. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] maja 2021 r. znak: [...]Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji jednocześnie stwierdzając, że organ I instancji zasadnie, lecz na błędnej podstawie prawnej, tj. art. 30 ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego wniósł sprzeciw przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia, podczas gdy do analizowanej sprawy zastosowanie miał przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 prawa budowlanego. Fakt powołania się przez organ I instancji w podstawie prawnej decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, nie stanowiło jednak w ocenie organu II instancji rażącego naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawa prawna bowiem realnie istniała, ale nie ma o niej prawidłowej informacji w wydanej decyzji.

Wojewoda P. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał weryfikacji naruszeń prawa materialnego, ale przy zachowaniu tożsamości przedmiotowej i podmiotowej sprawy uznał, że zarówno wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jak i jego masa całkowita oraz sposób osadzenia w gruncie świadczą o tym, iż zgłoszona inwestycja jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, tj. wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym. Taka kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 prawa budowlanego). Dodatkowo podzielił pogląd pełnomocnika Inwestorów, że żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie przewiduje bezwzględnego zakazu sytuowania tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych, a nałożenie na zgłaszających obowiązku uzupełnienia dokumentacji o uzgodnienie lokalizacji inwestycji z zarządcą drogi w sytuacji, gdy obowiązku i procedury uzyskania takiego uzgodnienia nie przewidują przepisy prawa spowodowało, że organ I instancji nakładając ww. obowiązek działał bez podstawy prawnej. Jednak, wniesienie sprzeciwu w formie decyzji w analizowanej sprawie było – zdaniem organu II instancji uzasadnione z uwagi na kwalifikację inwestycji jako budowlę, co pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na jej budowę.

Wojewoda P. podniósł, że z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, że projektowana tablica reklamowa stanowi wolnostojący, trwale związany z gruntem obiekt w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Plansza reklamowa w tablicy mocowana ma być do konstrukcji stalowej i posiadać zamocowanie w formie płyt żelbetowych. Ponadto, z opisu technicznego ww. inwestycji wynikał, że prace budowlane podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie jego instalowaniu czy remoncie. Bez wątpienia, w przypadku urządzeń reklamowych, dla ustalenia, czy dotyczące ich roboty budowlane mieszczą się w zakresie robót budowlanych określonych w art. 29 ust. 3 pkt 3c prawa budowlanego, czy też stanowią budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 prawa budowlanego, polegającą na wykonaniu w określonym miejscu wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, istotne jest ustalenie, czy planowane prace zmierzają do wykonania urządzenia reklamowego będącego budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Zasadnicze znaczenie w tym przypadku będą zatem miały parametry techniczne urządzenia, a zwłaszcza jego wielkość i sposób związania z gruntem. W tym zakresie organ powołał się na obowiązujące orzecznictwo sądów administracyjnych.

Na tej podstawie podniósł, że zarówno wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jak i jego masa całkowita i sposób osadzenia w gruncie świadczą o tym, iż zgłoszona inwestycja jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, tj. wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym. Taka kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 prawa budowlanego).

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli P. K. i K. P. prowadzący działalność gospodarczą K. S.C. reprezentowani przez pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.:

1) art. 7 w zw. z 77 § 1 oraz w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735., dalej "k.p.a.) polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w:

a) braku rozważenia całokształtu okoliczności i analizy cech inwestycji, które mają istotny wpływ na jej kwalifikacje prawną, w szczególności poprzez skupienie się jedynie na jej wymiarach oraz gabarytach, nie uwzględniając przy tym kwestii trwałości związania przedmiotowej tablicy reklamowej z gruntem;

b) posłużeniu się w swej argumentacji stricte wykładnią prawa budowlanego, nie uwzględniając przy tym dorobku prawa cywilnego i orzecznictwa podatkowego, które przez wzgląd na brak kluczowych pojęć w ustawie - Prawo budowlane winny być wzięte pod uwagę;

c) braku rozważenia woli skarżących w kwestii trwałości związania inwestycji z gruntem i jej tymczasowego charakteru, przejawiającej się w szczególności w opisowej części projektu tablicy reklamowej.

2) art. 7a w zw. z art. 9 k.p.a. i 11 k.p.a. oraz w zw. art. 107 k.p.a poprzez brak rzeczywistego odniesienia się do konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących skarżących, naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony mimo ich zaistnienia, oparcie swojej argumentacji na czynnikach natury generalnej i abstrakcyjnej - pozbawiając tym decyzji cechy indywidualności i konkretności.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 pkt 3 w zw. z 29 ust. 3 pkt c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm., dalej "u.p.b."), poprzez ich błędną wykładnie i nieuwzględnienie przy ich interpretacji dorobku prawa cywilnego, co miało wpływ na wynik sprawy, czyli przyjęcie, że projektowana tablica reklamowa objęta skarżoną decyzją stanowi wolnostojący, trwale związany z gruntem obiekt budowlany, a w związku z tym konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę;

2) art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b. poprzez jego zastosowanie i w związku z tym utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oraz stwierdzenie istnienia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, mimo, że w świetle całokształtu okoliczności niezasadne jest uznanie tablicy reklamowej objętej skarżoną decyzją za budowę, tylko za instalację.

Na tej podstawie wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. Ponadto wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoją argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.").

Skarga okazała się niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera wad prawnych uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a przedmiotowa decyzja została wydana po wnikliwej i rzeczowej analizie akt sprawy, zaś zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał istnienia okoliczności stanowiących przesłankę do zmiany zaskarżonej decyzji

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody P. z dnia [...] maja 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty B. w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania tablicy reklamowej.

Podkreślić przy tym należy, że organ II instancji prawidłowo zastosował art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej P.b.), zamiast pkt 2, nie podzielając poglądu w kwestii niezgodności w zakresie lokalizacji urządzenia reklamowego przy drodze międzynarodowej czy też konieczność uzyskania uzgodnienia lokalizacji inwestycji z zarządcą drogi, co na obecnym etapie postępowania nie stanowiło przedmiotu skargi.

Stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dla oceny zasadności sprzeciwu organu, o którym mowa powyżej, istotna jest zatem właściwa kwalifikacja zgłaszanych robót budowlanych, co w rozpoznawanej sprawie stanowi kwestię sporną pomiędzy stronami.

Według skarżących, organ II instancji błędnie zanegował kwalifikację przedmiotowych robót jako instalację obiektu przyjmując, że jest to budowa obiektu (budowli) w rozumieniu art. 3 pkt 6 w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy projektowany obiekt nie jest trwale związany z gruntem, bowiem nie ma fundamentów trwale związanych z gruntem, a jego konstrukcja pozwala na demontaż i przenoszenie w innej miejsce.

Zdaniem Sądu, rację ma organ II instancji, że przedmiotem zgłoszenia skarżących w istocie jest budowa, nie zaś instalacja, urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem, który również nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego z uwagi na tymczasowy charakter, co wyklucza możliwość - jak oczekują skarżący - zaliczenia go do obiektów, o których mowa w art. 29 Prawa budowalnego.

Przypomnieć należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 P.b, roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Jedynie więc w określonych w tych przepisach przypadkach budowa lub wykonywanie robót budowlanych może zostać zrealizowane na podstawie dokonanego zgłoszenia, o ile organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 P.b, w terminie określonym w art. 30 ust. 5 P.b.

W myśl art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c P.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Stosownie zaś do art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Należy podkreślić, że zawarty w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c P.b. wyraz "instalowanie" odnosi się wyłącznie do wykonywania robót budowlanych polegających na umocowaniu (połączeniu, złączeniu) jakiegoś elementu do istniejącego już podstawowego obiektu budowlanego (istniejącej już konstrukcji nośnej). Wprawdzie pojęcie "instalowania" nie jest zdefiniowane w ustawie Prawo budowlane, jednakże określając jego zakres znaczeniowy odnieść się należy zarówno do znaczenia tego słowa w języku potocznym, jak i do sposobu użycia go przez ustawodawcę w innych przepisach ustawy Prawo budowlane. I tak zarówno definicje słownikowe pojęcia "instalowania czegoś", jak również jego potoczne rozumienie, zakłada każdorazowo związek techniczny lub funkcjonalny z istniejącym (funkcjonującym) wcześniej obiektem (rzeczą). Natomiast pojęcie "instalowanie" jest przez ustawodawcę używane w ustawie Prawo budowlane zawsze w sposób zakładający związek instalowanego elementu (urządzenia) z istniejącym już obiektem np. instalowanie krat na obiektach budowlanych, instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych (por. wyrok NSA z 26 lutego 2020 r. II OSK 1066/18 i orzecznictwo w nim powołane, www. orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego trafne jest spostrzeżenie organu, że instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c P.b nie obejmuje wykonania nowego obiektu, w nowym miejscu, lecz zawiera tylko takie prace budowlane, które są związane z już istniejącym obiektem, i nie są budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 ww. ustawy. Przepis ten ma bowiem wyłączne zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z 4 lutego 2014 r., II OSK 2989/12, z dnia 10 września 2010 r., II OSK 1360/09 i z dnia 11 maja 2012 r., II OSK 323/11, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Według zaś załączonego do zgłoszenia opisu projektowanego obiektu, sporna inwestycja ma konstrukcję przestrzenną reklamy zakotwionej do żelbetowych płyt drogowych spiętych prętami o średnicy 16. Konstrukcję zaprojektowano jako stalową, w której główny ustrój nośny stanowią ramy kratowe w rozstawie co 5m spięte poziomymi kratownicami i ryglami. Sztywność przestrzenną zapewniono dzięki prętom o średnicy 12. Maksymalny wymiar planszy reklamowej, który może zostać zamocowany na konstrukcji stalowej to 8,00 m x 12,50 m, a minimalny 6,00 m x 10,00 m. W celu zakotwienia konstrukcji zaprojektowano fundament, składający się z 3 płyt żelbetowych o wymiarach 280x200x20cm. Płyty wyposażono w marki stalowe, w których umieszcza się kotwę stalową z pręta o średnicy 18. Kotwa ta pozwala połączyć płyty żelbetowe w jeden element. Nie ulega więc wątpliwości Sądu, że w wyniku wskazanych prac budowlanych powstaje "od podstaw", w określonym miejscu, nowy obiekt o znacznych gabarytach, stanowiący budowlaną i techniczno - użytkową całość, a zatem nie znajduje tu zastosowania omawiany art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c P.b.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru (wyroki NSA: z 12 maja 2009 r., sygn. II OSK 735/08, z 10 października 2010 r., sygn. II OSK 1596/09, z 1 października 2009 r., sygn. II OSK 1461/08, z 10 marca 2008 r., sygn. II OSK 186/07, z 5 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 25/10, z 8 stycznia 2019 r., sygn. II OSK 1150/17, dostępne w CBOSA). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Podkreśla się, że jeśli chodzi instalowanie urządzeń reklamowych to chodzi o urządzenia wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem, które są jednak urządzeniami stosunkowo lekkimi, przenośnymi o małych gabarytach (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 3145/20, CBOSA), a takiej konstrukcji przeczy przedłożony do akt projekt konstrukcji. Charakterystyczne jest to, że skarżący zdawali sobie sprawę z konieczności zaprojektowania tego obiektu przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje, gdyż mimo braku prawnego obowiązku dołączenia do zgłoszenia robót budowlanych projektu budowlanego, taki projekt de facto został dołączony (podobnie wyrok NSA z dnia 26 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2523/18, CBOSA).

Słusznie też uznał organ odwoławczy, że objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe, wbrew sugestiom skarżących, nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego, z uwagi na to, że ma tymczasowy charakter, bo nie jest trwale związany z gruntem. Należy bowiem zauważyć, że istotnym elementem wpływającym na możliwość objęcia obiektu tymczasowego procedurą zgłoszenia, a nie uzyskiwania pozwolenia na budowę, jest cecha braku trwałego związania tego obiektu z gruntem, która musi wynikać z uwarunkowań danej budowy, jej parametrów, konstrukcji i posadowienia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt trwałego związania spornej reklamy z gruntem.

W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie na inne miejsce. Przy czym dla przyjęcia trwałego związania z gruntem rozstrzygającego znaczenia nie ma to, czy obiekt budowlany posiada fundamenty, czy nie, ponieważ trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie.

Tak więc o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje, jak już wskazano metoda i sposób związania z gruntem, ale też to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. wyrok NSA z 4 lutego 2014 r., II OSK 2989/12 i orzeczenia tam przywołane, CBOSA).

Z powyższych względów nie sposób zgodzić się ze skarżącymi, że trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem musi oznaczać brak możliwości odłączenia obiektu od gruntu bez nieodwracalnego naruszenia jego technicznej i funkcjonalnej integralności (tak w wyroku NSA z dnia 20.02.2020 r. sygn. akt II OSK 989/18, dostępny w CBOSA). Nadto, trwałości związania z gruntem obiektu budowlanego nie niweczy też ustalenie, że można go zdemontować. Jest to okoliczność ewentualnie mogąca przesądzać o jego tymczasowości, ale nie o trwałości związania z gruntem (zob. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 511/18, CBOSA).

Dlatego też argumenty skarżących o możliwości demontażu reklamy oraz jej przenoszenia z miejsca na miejsce pozostają bez wpływu na prawidłową kwalifikację spornego obiektu jako budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem.

Należy zaznaczyć, że przedmiotowy obiekt to solidna konstrukcja przestrzenna, stanowiąca budowlaną i techniczno - użytkową całość, a jej stabilny sposób posadowienia nawet na powierzchni gruntu i parametry techniczne, a zwłaszcza wielkość, nie pozwalają na odmienną kwalifikację przedmiotowych robót budowlanych niż dokonał tego organ II instancji. Organ przy tym ocenił w sposób szczegółowy cały zgromadzony materiał dowodowy i dokonał wnikliwej analizy prawnej.

Zasadnie zatem ocenił organ II instancji, że inwestycja skarżących nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 29 P.b., lecz podlega reżimowi pozwolenia na budowę, to zaś czyniło koniecznym wniesienie sprzeciwu na podstawie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b, choć organ I instancji wskazał nieprawidłową podstawę, co zostało skorygowane przez II instancję.

W świetle powyższego bezzasadny okazał zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 3 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 3 pkt c Prawa budowlanego, jak też, w ocenie Sądu, brak jest jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżących dotyczących naruszenia procedury określonej w k.p.a. Zaskarżona decyzja odnosi się do wszystkich aspektów przedmiotowej sprawy i wystarczająco oraz przekonująco wyjaśnia przyczyny wniesienia sprzeciwu do inwestycji skarżących.

Odnośnie zarzutu skarżących, że Wojewoda P. w swojej argumentacji posłużył się wykładnią prawa budowlanego, nie uwzględniając przy tym dorobku prawa cywilnego i orzecznictwa podatkowego trafnie organ wskazał, że w państwie prawa, zgodnie z zasadą legalizmu (praworządności formalnej), kompetencje organu nie mogą być dorozumiane. Również zasady prawidłowej legislacji wymagają, aby szczegółowe uprawnienia związane z wkraczaniem w sferę praw podmiotowych osób fizycznych i prawnych były określone wyraźnie. Tak więc w art. 81 P.b zostały zdefiniowane podstawowe obowiązki organów administracji architektoniczno-budowlanej, do których należą: nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach i w przypadkach określonych w ustawie, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.

Za bezzasadny należy zatem uznać argument o zaniechanie przez organ II instancji wykładni innych aktów prawa niż prawo budowlane, bowiem wykracza to poza kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej. Za bezzasadne i chybione należy również uznać argumenty podnoszone przez Skarżących, dotyczące braku rzeczywistego odniesienia się przez Wojewodę P. do konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących skarżących, naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony mimo ich zaistnienia oraz oparcie swojej oceny na czynnikach natury generalnej i abstrakcyjnej, pozbawiając decyzję cech indywidualności i konkretności. Należy bowiem podkreślić, że organ II instancji ustalił stan faktyczny w oparciu o materiały załączone przez skarżących do zgłoszenia i na ich podstawie wydał skarżone rozstrzygnięcie. Niezrozumiały jest również zarzut pozbawienia skarżonej decyzji cech indywidualności i konkretności, podczas gdy w decyzji tej zawarty został szczegółowy opis zgłaszanej konstrukcji i uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia zawiera indywidualne cechy tego obiektu.

Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.