Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 203/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Agencji Pracy Tymczasowej [...] na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

II SAB/Po 203/21

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2021 r. Agencja Pracy Tymczasowej [...] zwróciła się do Wojewody o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla D. R. G..

Pismem z dnia [...] września 2021 r. (nadanym w tym samym dniu w placówce pocztowej, koperta k. 13 akt sąd.) Agencja Pracy Tymczasowej [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] września 2021 r. Wojewoda wydał zezwolenie typ A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla D. R. G..

Opisane wyżej zezwolenie zostało skutecznie doręczone skarżącej Agencji w dniu [...] września 2021 r. (k. 31 akt sąd.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.

Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca Agencja wniosła skargę na bezczynność Wojewody w dniu [...] września 2021 r., już po wydaniu i doręczeniu przez organ administracji publicznej żądanego wnioskiem z dnia [...] czerwca 2021 r. zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. W konsekwencji skarga wniesiona po ustaniu stanu bezczynności nie mogła odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Sąd w tym kontekście wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął [...] czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne wnioskowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres tego postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzeczono jak sentencji postanowienia.