Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 573/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.),, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi D. K. i K. K. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta S. I. oddala skargę D. K.; II. odrzuca skargę K. K..


UZASADNIENIE

K. K. i D. K. - reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika - wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta S. z [...] czerwca 2008 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta S. w części dotyczącej terenów o nazwie C. oznaczonej w rozdziale 3, § 11 VIII C. - symbol P/U/MN w związku z rozdziałem 25, § 145.

W uzasadnieniu skargi podano, iż zaskarżona uchwała narusza art. 9 ust. 1 pkt 4, art. 19 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), albowiem:

1) jest niezgodna z wcześniej uchwalonym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Terenu dla ww obszaru, w którym ustala się funkcję dominującą jako mieszkaniowo – komercyjną, gdzie preferuje się rozwój zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej z podstawowymi usługami i urządzeniami bytowymi dla ludności, funkcji usługowych komercyjnych o charakterze nieszkodliwym. Tymczasem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dąży się do przekształcenia spornego terenu w strefę przemysłową, z wysokimi technologicznymi obiektami do 25 m, z bardzo ograniczonym, wąskim pasem terenu przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe. Dopuszczenie zabudowy w takiej wysokości dla budowli technologicznych – zdaniem skarżącego - pozwoli na umieszczenie tam produkcji wielkoprzemysłowej z wszystkimi związanymi z tym niedogodnościami jak hałas, zanieczyszczenie środowiska, zeszpecenie krajobrazu. Stwarza to nie tylko zagrożenie dla zdrowia mieszkańców lecz również obniża wartość położonych w pobliżu nieruchomości;

2) uchwalony plan w § 145 w części dotyczącej maksymalnej wysokości zabudowy odbiega od wersji w wyłożonym projekcie planu, a z dokumentacji planistycznej nie wynika aby dokonane zostały ponowne czynności, o których mowa w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

3) zlikwidowany został ochronny pas zieleni i poszerzono drogę dojazdową (ul. [...]) do 20 m., podczas gdy w projekcie planu ul. [...] była ulicą o szerokości 10 m z ochronnym pasem zieleni.

Rada Miasta S. odpowiadając na skargę podjęła uchwałą z [...] marca 2009 r. odmawiającą zmiany zaskarżonej uchwały. Wyjaśniła, iż Wojewoda [...] – w trybie nadzoru – wskazał, iż uchwała z [...] czerwca 2008r. została podjęta z naruszeniem prawa, jednakże uznał, iż uchybienia w procedurze planistycznej nie były na tyle istotne i finalnie nie naruszyły interesu prawnego kogokolwiek. Stwierdzenie wydania kwestionowanej uchwały "z naruszeniem prawa" nie skutkowało nakazaniem powtórzenia procedury sporządzania planu.

Dalej odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż Studium Miasta S. nie określa wysokości zabudowy w żadnej jednostce strukturalnej, zatem jej zmiana w projekcie planu nie skutkuje powstaniem niezgodności planu z ustaleniami Studium. Zmiana wysokości w terenach P i P/MN wynikała wyłącznie z dostosowania zapisów planu do wysokości już istniejących budynków. Ponieważ wysokość ta dotyczy istniejących budynków produkcyjnych oraz związanych z nimi obiektów technologicznych (silosów, kominów, masztów) ustalenia wysokości niższej niż istniejąca skutkować by mogło uniemożliwieniem ich modernizacji. Ta poprawka została wprowadzona na sesji Rady Miasta poświęconej uchwaleniu planu, jako autopoprawka Burmistrza (jako sporządzającego plan) i jako spełnienie jednej z uwag do planu, pierwotnie nieuwzględnionej przez Burmistrza. Wobec tego, iż dotyczyła ona adaptacji stanu już istniejącej to nie wymagała uzgodnień oraz wyłożenia do publicznego wglądu.

Wniosek o zniesienie ograniczeń dotyczących zabudowy mieszkaniowej w terenie VIII-P/MN-17 wkracza, zdaniem Rady, w wyłączne "władztwo planistyczne" Miasta S., jak również narusza interesy osób trzecich.

Nadto Rada wskazała, iż składane przez skarżących uwagi zostały złożone poza procedurą sporządzania planu miejscowego określoną w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na rozprawie, która odbyła się 10 lutego 2010 r. skarżący D. K. wyjaśnił i sprecyzował, iż jest właścicielem nieruchomości nr [...] znajdującej się na obszarze planu oznaczonym symbolem VIII-MN/U14, zaś kwestionuje ustalenia planu oznaczone na jego rysunku symbolami VIII-P16 i VIII-P/MN17. Z kolei pełnomocnik skarżącej K. K. oświadczył, iż jego mocodawczyni jest właścicielką działki "prawdopodobnie nr [...]" położonej na obszarze VIII-MN/U18 oraz, że wpis od skargi w kwocie 300 złotych został uiszczony przez skarżącego D. K. Dalej pełnomocnik skarżących, nawiązując do zarzutów skargi, podniósł iż ustalenia planu dotyczące dopuszczalności budowli oraz obiektów technologicznych do wysokości 25 m zostały wprowadzone celem zainstalowania filtrów na istniejących obiektach. Obiekty te - wbrew ustaleniom wynikającym z decyzji o warunkach zabudowy z [...] marca 2004 r. - zostały wybudowane do wysokości 22,5 m. Podtrzymał również zarzut dotyczący ustaleń planu odnośnie ul. [...], a ściślej wyeliminowanie z jego zapisów pasa zieleni. Skarżący D. K. oświadczył, iż w wyłożonym do publicznej wiadomości projekcie planu ul. [...] została poszerzona do 21 metrów i w liniach rozgraniczających tej ulicy został przewidziany pas zieleni, natomiast w uchwalonym planu ów pas zieleni nie został uwzględniony. Natomiast pełnomocnik organu wyjaśnił, iż wersją planu wyłożoną do publicznego wglądu był projekt z 2005 r. Odpierając zarzut skarżących dotyczący niezachowania w uchwalonym planie pasa zieleni przewidywanego wzdłuż ulicy [...] stwierdził, iż pas ten został dopuszczony. Zgodnie z ustaleniami planu ulica [...] ma szerokość 21 metrów i w tej szerokości mieści się pas zieleni. Pełnomocnik organu podniósł nadto, iż w jego ocenie uchwalony plan jest zgodny ze studium z 2000 r., wskazując iż w dacie uchwalania studium nie było wymogu ustalania wysokości projektowanej zabudowy. Uchwalony plan kontynuuje politykę miasta co do spornego terenu prowadzoną od lat ’80, na tym terenie zawsze dominowała funkcja produkcyjno, usługowo – techniczna. Zabudowa mieszkaniowa była późniejsza niż zabudowa przemysłowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w związku z art. 233 oraz art. 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega opłacie sądowej (wpisowi stałemu) w wysokości 300 złotych od każdego ze skarżących oddzielnie – jako właścicieli dwóch odrębnych nieruchomości, których uprawnienia związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne (art. 214 § 2 P.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 221 P.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata bądź radcę prawnego, które są nienależycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

Z akt sprawy wynika, iż w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty wpisu sądowego do niniejszej sprawy w imieniu K. K. Dodatkowo okoliczność tę potwierdził na rozprawie pełnomocnik skarżącej będący adwokatem. Oświadczył on, iż uiszczony w sprawie wpis od skargi w wysokości 300 złotych pochodzi od skarżącego D. K.

Powyższe dowodzi, iż skarga wniesiona przez adwokata, reprezentującego skarżącą K. K., nie została należycie opłacona. Zatem w myśl art. 221 P.p.s.a. należało ją odrzucić.

W zaistniałej sytuacji procesowej Sąd rozpoznawał jedynie skargę D. K. i mając na uwadze uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienie dla skarżącego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynikało z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.). Przepis ten stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę będącą aktem prawa miejscowego, oprócz wezwania do usunięcia naruszenia (co w sprawie miało miejsce), jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest norma prawa materialnego (najczęściej prawa cywilnego lub administracyjnego). Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok NSA z 19.06.2009r., sygn. akt II OSK 205/09). W orzecznictwie sądowym wyrażono także pogląd, że interes prawny w postępowaniu planistycznym ma niewątpliwie właściciel nieruchomości, a interes ten może znajdować ochronę w przepisach prawa cywilnego i innych gałęzi prawa (wyrok NSA z 29 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1501/99).

Pojęcie "interesu prawnego" o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest zawężone w stosunku do pojęcia "interesu prawnego" w rozumieniu art. 28 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 września 2004r. (sygn. akt OSK 476/04, publ. ONSAiWSA 2005/1/2) podkreślił, iż w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub obowiązek zostały naruszone. Inaczej mówiąc skarżącym uchwałę planistyczną może być podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone ustaleniami tej uchwały (planu).

Do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyrok NSA z 1.03.2005r., sygn. OSK 1437/04, publ. Lex nr 151236). Skarżący musi w dacie wniesienia skargi legitymować się naruszonym interesem prawnym, a nie naruszeniem tego interesu w przyszłości. W skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok NSA z 4.02.2005r., sygn. akt OSK 1563/04, Lex nr 171196). Naruszenie zindywidualizowanego interesu, nie zaś wadliwość obiektywna uchwały, może stanowić legitymację do wniesienia skargi. Inaczej mówiąc zaskarżona uchwała może być wyeliminowana z obrotu prawnego, jeżeli wraz z naruszeniem interesu prawnego dojdzie do naruszenia norm prawa materialnego lub procesowego. Obowiązek uwzględnienia skargi istnieje wówczas, kiedy naruszenie obiektywnego porządku prawnego połączone jest z naruszeniem prawnie chronionych interesów skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 czerwca 2009r. (sygn. akt II OSK 205/09) wyraził pogląd, iż "przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę rady gminy jest zawsze cała ta uchwała w znaczeniu formalnym. Legitymacja do zaskarżenia takiej uchwały przysługuje jednak każdemu, kto wykaże naruszenie swojego interesu prawnego lub uprawnienia konkretnymi postanowieniami tej uchwały w odniesieniu choćby tylko do jednej działki położonej na obszarze objętym planem. Natomiast dopiero sąd administracyjny, po stwierdzeniu, że interes prawny został naruszony sprzecznie z obowiązującym prawem, zdecyduje czy stwierdzić nieważność takiej uchwały w całości, czy też w części". Wtedy obowiązkiem sądu jest ocenienie, czy naruszenie interesu prawnego kwestionowanymi postanowieniami planu zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a więc czy nie zostały naruszone przepisy dotyczące procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy gmina nie przekroczyła granic tzw. władztwa planistycznego.

Wszystko do dowodzi, iż sąd administracyjny przystępując do rozpoznania tego rodzaju sprawy, co przedmiotowa sprawa, jest zobowiązany ustalić czy interes indywidualny skarżącego został naruszony kwestionowaną uchwałą rady gminy. Jeżeli dojdzie do przekonania, że tak istotnie jest, wówczas dopiero jest zobowiązany do oceny zgodności zaskarżonej uchwały z prawem w jej całokształcie, czyli w zakresie wymogów odnoszących się do ogółu adresatów (np. tryb sporządzania planu), a nie tylko w odniesieniu do nieruchomości skarżącego, ale już kontrola ewentualnego nadużycia uprawnień rady gminy do decydowania o sposobie przeznaczenia terenów, doktrynalnie zwanych władztwem planistycznym, następuje w odniesieniu do każdej nieruchomości z osobna, wymagając skargi jej właściciela (użytkownika wieczystego) kierowanej do sądu administracyjnego (pod. wyrok NSA z 16.11.2009r., sygn. akt II OSK 1249/09).

Bez wątpienia źródłem interesu prawnego skarżącego są przepisy prawa materialnego dotyczące prawa własności. Skarżący jest bowiem właścicielem nieruchomości – działki nr [...]. W zaskarżonym planie nieruchomość ta – zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym na rozprawie - znajduje się na obszarze oznaczonym na załączniku graficznym symbolem VIII-MN/U14. Niemniej jednak Sąd uznał, iż interes prawny skarżącego nie został naruszony ustaleniami zaskarżonej uchwały z [...] czerwca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta S.

Skarżący zakwestionował, jak ostatecznie to sprecyzował na rozprawie, ustalenia planu oznaczone na rysunku planu symbolami: VIII-P16 (o przeznaczeniu produkcyjno – magazynowym) i VIII-P/MN17 (o przeznaczeniu produkcyjno – magazynowym, z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej). Nie wskazał jednak w jaki sposób ustalenia planu przyjęte dla wymienionych terenów naruszają jego interes prawny. Jedynie tylko podniósł, iż dopuszczenie na kwestionowanych obszarach zabudowy budowli technologicznych do wysokości 25 m pozwoli na umieszczenie tam produkcji wielkoprzemysłowej z wszystkimi związanymi z tym niedogodnościami jak: hałas, zanieczyszczenie środowiska, zeszpecenie krajobrazu, obniżenie wartość położonych w pobliżu nieruchomości.

Powyższe nie oznacza jednak, że Sąd w kwestii badania naruszenia interesu pranego mógł pozostać bierny. W zaistniałej sytuacji Sąd więc dokonał własnej oceny naruszenia interesu prawnego na podstawie całokształtu okoliczności sprawy.

W tym względzie wskazać należy, iż działka skarżącego nr [...] położona jest na terenie objętym planem oznaczonym na jego rysunku symbolem VIII-MN/U14. Teren tej jest terenem o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z dopuszczeniem usług podstawowych. Na terenie tym ustala się rozwój funkcji mieszkalnictwa jednorodzinnego w formie budynków wolnostojących, bliźniaczych lub szeregowych oraz funkcji usługowych o lokalnym zasięgu obsługi, z wykluczeniem realizacji usług mogących powodować stałe lub okresowe uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej. Nadto plan wskazuje, iż na terenie tym dopuszcza się m. in. lokalizowanie usług podstawowych, jako pomieszczeń w budynkach mieszkalnych oraz lokalizowanie stałych budynków gospodarczych i garaży, pod warunkiem dostosowania ich usytuowania do istniejącego drzewostanu i ukształtowania terenu oraz zachowania wszystkich innych ustaleń planu dotyczących zabudowy. Dodatkowo na terenie VIII-MN/U14 wyklucza się lokalizowanie nowych obiektów i urządzeń wymienionych w § 45 ust. 1 - 4 zaskarżonej uchwały i takich, które generują wzmożony ruch samochodów ciężarowych oraz lokalizowanie obiektów tymczasowych i prowizorycznych nie związanych z realizacją inwestycji docelowych. Stwierdzić zatem należy, iż teren oznaczony symbolem VIII-MN/U14 w sposób znaczący chroni funkcję podstawową (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), eliminując dopuszczalność realizacji wszelkich inwestycji mogących choćby w najmniejszym stopniu mieć charakter uciążliwy dla mieszkańców.

Jeżeli z kolei chodzi o kwestionowane przez skarżącego obszary, tj. VIII-P16 i VIII-P/MN17, to ich przeznaczenie jest następujące:

- teren VIII-P16 jest terenem o przeznaczeniu na obiekty produkcyjne i magazynowe,

- teren VIII-P/MN17 jest terenem o przeznaczeniu na obiekty produkcyjne i magazynowe, z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Na terenach P i P/MN wyklucza się jednak m. in. lokalizowanie obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wykonanie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjne, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), z wyjątkiem tych, które służą obsłudze mieszkańców, w tym inwestycji infrastrukturalnych i komunikacyjnych, przy zastosowaniu najkorzystniejszego dla środowiska wariantu, wskazanego w raporcie oraz obiektów i urządzeń, które wymagają tworzenia stref ograniczonego użytkowania, wykraczających poza granice działki, na której przewiduje się ich lokalizację; a także wyklucza się lokalizowanie obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży ponad 2000 m². Dopuszczalna wysokość zabudowy na terenach MN, P i P/MN to 12 m, przy czym w przypadku dwóch ostatnich, ograniczenie to nie dotyczy budowli i obiektów technologicznych, dla których ustala się maksymalną wysokość zabudowy na 25 m.

Wskazane powyżej zapisy planu po pierwsze jednoznacznie wskazują, iż nawet przy podstawowej funkcji produkcyjno – magazynowej (VIII-P16) dopuszcza się jedynie realizację takich inwestycji, które nie będą uciążliwe dla wyznaczonych w sąsiedztwie terenów mieszkaniowych bądź terenów produkcyjno – magazynowych z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej. Inwestycje te bowiem nie będą znacząco oddziaływać na środowisko, chyba że będą służyć obsłudze mieszkańców, a zatem za ich realizacją będzie przemawiał interes społeczności lokalnej. Po wtóre nie bez znaczenia jeż fakt, iż skarżący podważa ustalenia planu na terenach nie bezpośrednio z nim sąsiadujących, pozostających w znacznej odległości od jego własności. Działkę skarżącego nr [...], będącą na obszarze VIII-MN/U14, dzieli od obszarów VIII-P16 i VIII-P/MN17 teren o przeznaczeniu ZL (teren leśny) oraz droga. Ponadto ustalone przeznaczenie nie jest przeznaczeniem nowym, bowiem tereny objęte wskazanym wyżej przeznaczeniem są już w taki sposób zagospodarowane. Odstępstwo zaś od ustalonej wysokości zabudowy (12 m) obejmujące budowle i obiekty technologiczne (25 m) zdaje się być uzasadnione podstawowym przeznaczeniem tych terenów (VIII-P16 i VIII-P/MN17). Niemniej jednak – jak podkreślono wyżej – nie mogą to być budowle i obiekty nie spełniające przedstawionych wyżej założeń planu dla tych obszarów. Zatem bezzasadna jest obawa skarżącego, jakoby dopuszczenie zabudowy w postaci budowli i obiektów technologicznych do wysokości 25 m pozwoliło na umieszczenie na spornych obszarach produkcji wielkoprzemysłowej, z wszystkimi związanymi z taką produkcją niedogodnościami jak: hałas, zanieczyszczenie środowiska, zeszpecenie krajobrazu, czy obniżenie wartości nieruchomości będącej własnością skarżącego.

W świetle powyższego Sąd uznał, iż analiza zapisów planu na terenach kwestionowanych przez skarżącego, przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, na którym położona jest działka skarżącego nr [...], w konfrontacji z geograficznym położeniem tej działki względem terenów VIII-P16 i VIII-P/MN17 (tereny te są oddzielone lasem i drogą), niewątpliwie dowodzi, iż interes skarżącego nie został w żadnym stopniu naruszony zaskarżoną uchwałą. Podważane przez skarżącego ustalenia planu nie ograniczają możliwości korzystania na dotychczasowych zasadach z nieruchomości, której skarżący jest właścicielem. Regulacje te nie mają bezpośredniego wpływu na zmianę sytuacji prawnej skarżącego. Zatem nie przeszkadzają w dotychczasowym zagospodarowaniu i wykorzystywaniu jego nieruchomości. Skarżący może w dalszym ciągu korzystać ze swojej własności zgodnie ze społeczno – gospodarczym jej przeznaczeniem, w szczególności może pobierać z niej pożytki i inne dochody, czyli wykonywać prawo własności zgodnie z treścią art. 140 Kodeksu cywilnego. Zaskarżonym aktem nie zostało więc odebrane, jak i ograniczone prawo własności skarżącego.

Podkreślić również wypada, iż w zaskarżonym planie - wbrew temu co twierdzi skarżący - nie zmieniono przeznaczenia tego terenu w stosunku do wskazanego w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Studium dla miasta S., dla obszaru o nazwie C. ustala jednostki funkcjonalno – przestrzenne: M3, K1 i K2. Dla tych jednostek wyznacza następujące dominujące funkcje terenów: M3 – funkcje mieszkaniowe jednorodzinne o charakterze zabudowy wolnostojącym, bliźniaczym, szeregowym i wielorodzinne niskie, wraz z podstawowymi usługami i urządzeniami dla bytowania ludności; K1 – funkcje usługowe – komercyjne o charakterze nieuciążliwym z zakresu: administracji, finansów i ubezpieczeń, kultury, turystyki, rekreacji, wypoczynku i sportu, zdrowia, nauki i szkolnictwa; K2 – funkcje usługowe – komercyjne o dopuszczalnej uciążliwości nie przekraczającej granic własnej działki z zakresu: handlu hurtowego, składów, magazynów, rzemiosła, drobnej wytwórczości i produkcji. Wskazane wyżej jednostki M3, K1 i K2 odpowiadają odpowiednio w planie terenom VIII-MN/U14, VIII-P/MN17 i VIII-P16, których przeznaczenie wskazano już wyżej.

Zarzut skarżącego dotyczący poszerzenia ul. [...] kosztem pasa zieleni również nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z ustaleniami planu ulica [...] ma szerokość 21 metrów i w tej szerokości mieści się pas zieleni. Przeświadczenie skarżącego o wyeliminowaniu pasa zieleni wzdłuż ul. [...] wynikało z faktu korzystania przez skarżącego - jak to słusznie zauważył na rozprawie pełnomocnik organu - z materiałów planistycznych o charakterze poglądowym dostępnych na stronach internetowych.

Jak już wcześniej wskazano zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym podlega uchwała organu gminy niezgodna z prawem i jednocześnie godząca w sferę prawną skarżącego, wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, np. zniesienia, ograniczenia, czy uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia, interesu prawnego. O powodzeniu skargi przesądza wobec tego wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Tylko bowiem wskazanie na naruszenie danego przepisu prawa w powiązaniu z wykazaniem jednoczesnego naruszenia interesu prawnego skarżącego, mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. W ocenie Sądu skarżący sam takiego naruszenia przepisu nie wskazał, a Sąd nie pozostając w tym zakresie bierny, również takiego naruszenia nie stwierdził. Organ dopuszczając na terenach kwestionowanych przez skarżącego możliwość budowli i obiektów technologicznych do wysokości 25 m, nie ograniczył uprawienia skarżącego do korzystania z należącej do niego nieruchomości, położonej w znacznej odległości, bo przedzielonej nie tylko drogą, ale i lasem (stanowiącym naturalną izolację), od obszarów objętych kwestionowanymi przez skarżącego zmianami. Nie naruszył tym samym interesu prawnego skarżącego wynikającego z prawa własności nieruchomości nr [...]. Innymi słowy ustalenia planu w żadnej mierze nie wpływają na sytuację prawną nieruchomości, której właścicielem jest skarżący.

Z powodu niestwierdzenia zaskarżoną uchwałą naruszenia interesu prawnego skarżącego Sąd nie mógł przystąpić do oceny zgodności zaskarżonej uchwały z prawem w jej całokształcie, w tym naruszenia trybu sporządzania planu. Nawet pomimo ustaleń Wojewody [...] poczynionych w postępowaniu nadzorczym (decyzja z dnia [...] grudnia 2008r.), sprowadzających się do stwierdzenia, że wprowadzenie maksymalnej wysokości dla budowli i obiektów technologicznych nastąpiło bez wymaganej przepisem art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na marginesie jedynie dla wyjaśnienia podnieść trzeba - z uwagi na zarzut skarżącego podniesiony na rozprawie, jakoby istniejące na terenie produkcyjnym obiekty zostały wybudowane wbrew warunkom wynikającym z decyzji o warunkach zabudowy z [...] marca 2004 r. - iż kwestie te z racji wykraczania poza przedmiot zaskarżenia pozostały poza zakresem kontroli Sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 221 i art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.