Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SAB/Go 12/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 161 par 1 pkt 3, art. 54 par 3, art, 201 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.B. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień 2005 r. p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie w sprawie, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2010 r. S.B. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej wniosła w piśmie z dnia [...] maja 2010 r. skargę na bezczynność wyżej wymienionego organu polegającą na niezałatwieniu w terminie podania z dnia [...] lutego 2010 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2010 r. , nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2005 r.

Taka sama skarga w dniu 7 czerwca 2010 r. wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Jako wniesiona niezgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga ta została niezwłocznie przekazana organowi, któremu bezczynność zarzucono, tj. Dyrektorowi Izby Skarbowej.

Skarżąca, zarzucając w treści skargi wyżej wymienionemu organowi naruszenie art. 121 § 1, art. 125, art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej przez przekroczenie terminów do załatwienia sprawy, wniosła o zobowiązanie Dyrektora Izby Skarbowej do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi. Równocześnie w niniejszej skardze domagała się zobowiązania Dyrektora Izby Skarbowej do ukarania dyscyplinarnego pracowników winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Skarga zawierała też wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że wniosek o wznowienie postępowania, otrzymany przez organ w dniu 1 marca 2010 r., został uwzględniony, niemniej we wznowionym postępowaniu organ "zaczął być bezczynny". W związku z powyższym skarżąca w dniu 6 kwietnia 2010 r. przesłała, za pośrednictwem Izby Skarbowej, zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. ponaglenie (art. 141 Ordynacji podatkowej). Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., doręczonym stronie skarżącej w dniu 27 maja 2010 r., rozstrzygnął sprawę odmownie, uznając ponaglenie za nieuzasadnione.

W dniu [...] czerwca 2010 r. wraz z aktami sprawy (zawierającymi oba egzemplarze skargi – skierowanej za pośrednictwem organu oraz skierowanej bezpośrednio do WSA) wpłynęło do Sądu będące odpowiedzią na skargę pismo procesowe Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2010 r., w którym organ wniósł o oddalenie skargi, względnie o umorzenie postępowania w sprawie, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu organ podał m.in., że w dniu [...] czerwca 2010 r., na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, została wydana kończąca postępowanie wznowieniowe decyzja Dyrektora Izby Skarbowej (nr [...]).

Sąd zważył:

W zaistniałych okolicznościach należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Tytułem wstępu należy zauważyć, że z dniem doręczenia organowi skargi powstaje uprawnienie tego organu do dokonania autokontroli zaskarżonego działania lub bezczynności. W świetle przepisów postępowania sądowoadministracyjnego jest to jedyna możliwość podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, w której wniesiono skargę do sądu. Podstawę prawną tego działania stanowi samoistnie art. 54 § 3 p.p.s.a., a jedyny warunek, jaki powinien być spełniony, to uwzględnienie przez organ skargi w całości. Uwzględnienie skargi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. odnosi się także do skargi na bezczynność organów w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a cyt. ustawy. Uwzględnienie w całości skargi na bezczynność w drodze autokontroli oznacza wydanie żądanego przez stronę aktu lub dokonanie żądanej czynności. Przyjąć przy tym należy, że organ administracji wydając akt lub dokonując czynności po wniesieniu skargi do sądu przyznaje, że pozostawał w bezczynności. Należy też mieć na względzie, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, tzn. gdy przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. W szczególności sprawa sądowaoadmnistracyjna przestaje istnieć na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli. Wydanie aktu administracyjnego lub podjęcie czynności po wniesieniu skargi na bezczynność oznacza, że sąd nie będzie już mógł uwzględnić skargi na zasadzie art. 149 p.p.s.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyniku aktywności organu po wniesieniu skargi przestaje istnieć przedmiot skargi, którym w niniejszej sprawie jest bezczynność organu. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne, wszczęte skargą na bezczynność, stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. , zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Wydanie stosownego orzeczenia przez organ administracyjny po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, jest inną przyczyną bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej, po wniesieniu przez skarżącą skargi na bezczynność tego organu w postępowaniu wznowieniowym, zakończył to postępowanie wydaniem w dniu [...] czerwca 2010 r. stosownej decyzji administracyjnej. Tym samym wystąpił skutek odnoszący się do istoty żądania skargi na bezczynność, gdyż uwzględnienie skargi przez Sąd w tym przypadku mogłoby wyrażać się jedynie w zobowiązaniu organu do załatwienia sprawy przez wydanie w określonym terminie decyzji administracyjnej kończącej postępowanie wznowieniowe. Gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, właściwy organ wyda stosowny akt administracyjny, co do którego pozostawał w bezczynności, dane postępowanie sądowe wszczęte skargą na bezczynność organu , jako bezprzedmiotowe, powinno zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Teza powyższa wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63, którą Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje.

Wobec powyższego, na podstawie cyt. wyżej art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji.

Odnośnie zwrotu kosztów sądowych, orzeczonego w pkt 2 sentencji, należy wskazać, że umorzenie - jako bezprzedmiotowego - postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień 2005r. wynikało z uznania, że wydanie przez wyżej wymieniony organ w dniu [...] czerwca 2010 r., a więc po wniesieniu skargi na jego bezczynność, decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe - jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi, o którym mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych, tj. zwrot poniesionych przez nią kosztów z tytułu wpisu od skargi.