Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3433/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. K. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "GITD" lub "organ") decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., działając na podstawie przepisów art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 i art. 13k ust. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., dalej: "udp"), załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 22 marca 2011 r."), art. 50 pkt 1 lit. j), art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b) oraz art. 51 ust. 7 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm., dalej: "utd"), utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] października 2012 r., którą nałożył na M. K. (dalej: "skarżący" lub "strona") karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

U podstaw powyższego rozstrzygnięcia organu legły następujące ustalenia faktyczne.

W dniu [...] października 2012 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości N., inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem samochodowym kierował skarżący. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu przekraczała 3,5 tony.

Powodem zatrzymania był fakt, że w trakcie przejazdu skaner urządzenia kontrolnego (urządzenie DSRC) zainstalowany w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego po pobraniu danych z bazy elektronicznego poboru opłat wykazał istnienie incydentu dotyczącego nieuiszczenia opłaty za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. Wygenerowany został incydent z bramownicy nr [...] z dnia [...] października 2012 roku z godziny 17:50 o numerze [...]. Na podstawie wykresówki z tachografu ustalono, że pojazdem w momencie powstania incydentu kierował skarżący. Podczas kontroli stwierdzono, że na szybie czołowej pojazdu znajduje się urządzenie do poboru opłaty elektronicznej viaBox nr [...].

W toku kontroli, korzystając z prawa wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, kierowca wyjaśnił, że incydent nieuiszczenia opłaty elektronicznej stwierdzono wybiórczo na mijanych bramownicach w trakcie dokonanego we wskazanym dniu przejazdu. Ponadto podkreślił, że wszystkimi kwestiami, związanymi z systemem viaToll zajmuje się właściciel przedsiębiorstwa, w którym on sam zatrudniony jest jako kierowca. Kierujący podniósł także, że w tygodniu, w którym stwierdzono naruszenia wykazane w protokole kontroli w radiu informowano o awarii systemu viaToll, i taką też prawdopodobną przyczynę wystąpienia przedmiotowych incydentów wskazuje skarżący podkreślając, że w ww. dniu urządzenie nie ostrzegało poprzez sygnały dźwiękowe o braku środków na koncie użytkownika. W konsekwencji powyższego skarżący wskazał, że nie ponosi on odpowiedzialności za ujawnione naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnymi odcinkami dróg krajowych.

W dniu [...] października 2012 r. sporządzono protokół kontroli oraz zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] października 2012 r., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

W uzasadnieniu wskazał, że droga krajowa, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu została wyszczególniona w załączniku nr 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia z dnia [...] marca 2011 r., w którym wprowadzono zmianę nazwy odcinka autostrady [...], tj. odcinek węzeł [...] - węzeł [...] otrzymał brzmienie: węzeł [...] - węzeł [...]. Na podstawie zebranych w sprawie dowodów ustalono, że korzystający z drogi publicznej w dniu [...] października 2012 r. nie uiścił opłaty za przejazd ww. zespołem pojazdów po drodze krajowej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Konsekwencją tego było nałożenie kary pieniężnej na kierującego pojazdem, stosownie do treści art. 13 k ust. 1 pkt 1 udp.

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że w kara pieniężna została nałożona na niego bezpodstawnie, gdyż jako kierujący pojazdem wypełnił wszelkie spoczywające na nim obowiązki. W dniu wystąpienia przedmiotowego naruszenia, po stwierdzeniu braku sygnalizacji dźwiękowej urządzenia viaBox, w chwili mijania bramownic znajdujących się na trasie wykonywanego przejazdu, skarżący niezwłocznie powiadomił właścicielkę pojazdu o zaistniałej sytuacji. Następnie wykonał telefon na infolinię systemu viaToll, gdzie został powiadomiony o braku środków na koncie. Skarżący podkreślił, że wbrew postanowieniom umowy łączącej użytkownika z operatorem systemu viaToll urządzenie nie informowało go poprzez sygnały dźwiękowe o wyczerpaniu środków na koncie, a przed całkowitym wykorzystaniem środków nie powiadomiło o przekroczeniu progu ostrzegawczego, którego wartość zgodnie z umową wyznaczona jest na 120,00 zł. Ponadto z posiadanej przez stronę wiedzy wynika, że tego dnia z podobną sytuacją spotkało się wielu kierowców poruszających się po drogach płatnych, zaś ostrzeżenie o możliwości wystąpienia "chwilowych problemów technicznych" z sygnalizacją urządzeń viaBox skarżący otrzymał od konsultanta na infolinii systemu viaToll.

W związku z powyższym skarżący stwierdził, że do powyższego naruszenia doszło wskutek błędnie działającego systemu poboru opłat, dlatego niezasadne jest obciążanie go odpowiedzialnością za zaistniały incydent. Skarżący ponadto wskazał, że w powyżej sytuacji zachował się zgodnie z obowiązującymi przepisami, niezwłocznie opuścił drogę płatną i zasilił konto w najbliższym możliwym punkcie, regulując tym samym należną opłatę elektroniczną za dokonany przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej, co potwierdza załączony przez stronę wydruk z konta użytkownika. W konkluzji skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie niesłusznie nałożonej kary pieniężnej.

Ponownie rozpoznając sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego, kierując się zasadą w ustalenia prawdy obiektywnej, przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe. Organ wezwał podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – K. Sp. z o.o. (dalej także: "spółka"), do udzielenia informacji związanych z kontrolowanym przejazdem, w szczególności do wskazania, czy opłata za przejazd określony w protokole kontroli została uiszczona.

Na podstawie odpowiedzi udzielonej przez spółkę ustalono, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] października 2012 roku po autostradzie [...] nie została uiszczona. Stan salda konta użytkownika w systemie o godzinie 17:50 wynosił 0 zł. Konto to zostało doładowane o godzinie 18:14 kwotą 500,00 zł. Przejazd pojazdu został udokumentowany zdjęciem z bramownicy. Umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu - umowa do konta w trybie przedpłaconym. Ponadto operator odnosząc się do przedstawionych przez stronę wydruków z konta użytkownika wskazał, że zapisy widoczne na przedłożonym zestawieniu przedstawiają operacje zarejestrowane na koncie użytkownika i nie są równoznaczne z faktem uiszczenia opłaty za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania dowodowego i poinformował, że przed wydaniem decyzji ma ona prawo do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań.

Ze względu na konieczność dalszego wyjaśnienia wątpliwości, dotyczących prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej w dniu [...] maja 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał postanowienie o wznowieniu postępowania dowodowego, z uwagi na niejednoznaczne wskazanie, czy opłata elektroniczna została w tym przypadku uiszczona. Organ ponownie wezwał spółkę K. Sp. z o.o. do przedłożenia szczegółowego wykazu operacji zarejestrowanych na koncie użytkownika, z uwzględnieniem odcinków pomiędzy poszczególnymi bramownicami wraz z jednoczesnym zobrazowaniem salda konta użytkownika po zarejestrowaniu każdej operacji.

W odpowiedzi Spółka przesłała zestawienie pobranych opłat dla wszystkich pojazdów zarejestrowanych na umowie użytkownika w okresie od [...] do [...] października 2012 r. W piśmie tym wskazano także, że właściwa bramownica działała poprawnie, niemniej wskazano błędne oznaczenie bramownicy.

Mając na uwadze nieścisłości w powyższych odpowiedziach Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał na przesłuchanie w charakterze świadka - koordynatora Wsparcia Technicznego w Dziale Obsługi Klienta w Spółce.

W dniu [...] lipca 2013 roku o godzinie 11:33, w siedzibie Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego został przesłuchany świadek – M. K. koordynator Wsparcia Technicznego w Dziale Obsługi Klienta w Spółce. Podczas przesłuchania M. K. zeznała, że za przejazd pojazdu o nr rej. [...] w dniu [...] października 2012 roku o godzinie 17:50 po autostradzie [...], opłata elektroniczna nie została uiszczona. Przyczyną był brak środków na koncie użytkownika. Świadek zeznał również, że stan salda konta użytkownika w chwili incydentu wynosił 0 zł. Świadek zaznaczył także, że zestawienie załączone do odpowiedzi Spółki z dnia [...] maja 2013 r. powinno być zatytułowane "zestawienie opłat uiszczonych i nieuiszczonych", nie zaś jak błędnie nazwano je "zestawienie pobranych opłat", przez co umieszczenie w nim przedmiotowego przejazdu prowadziło do błędnych wniosków, że opłata za tenże przejazd została prawidłowo wniesiona. Świadek zeznał również, że w dniu [...] października 2012 roku zarówno system poboru opłat, jak i bramownica [...] działały prawidłowo, a urządzenie viaBox przypisane do ww. pojazdu było sprawne. Ponadto świadek poinformował, że użytkownik po przeprowadzonej kontroli drogowej złożył reklamację dotyczącą nieprawidłowego działania urządzenia pokładowego viaBox.

W dniu [...] lipca 2013 r. do organu wpłynęło pismo uzupełniające Spółki, przedstawiające treść reklamacji złożonej przez użytkownika oraz odpowiedzi wystosowanej przez operatora w związku z powyższą reklamacją.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ zawiadomił stronę o nowym materiale dowodowym i poinformował o prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań.

Organ ponownie rozpoznając sprawę po zakończeniu postępowania dowodowego stwierdził, że zgromadzony materiał w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Zdaniem organu z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy poruszał się po drodze wymienionej w rozporządzeniu z dnia 22 marca 2011 r. i za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż jest nią osoba, która kierowała kontrolowanym pojazdem samochodowym, stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 udp.

GITD uznał ponadto, że okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Organ wyjaśnił, że ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 udp w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Przyczyny z powodu których opłata nie została uiszczona nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej.

Organ zwrócił uwagę, że w rozpatrywanej sprawie wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. GITD podkreślił, że na gruncie prawa administracyjnego zasadą jest, że odpowiedzialność ogranicza się do ustalenia, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, skutkującego nałożeniem kary administracyjno-prawnej, nie dokonuje się natomiast oceny i nie czyni przedmiotem rozważań kwestii zawinionego działania strony lub braku winy, braku zachowania należytej staranności, podjęcia wystarczających środków ostrożności mających wyłączyć ponoszenie przez stronę odpowiedzialności administracyjnej czy też dopuszczenia się rażącego niedbalstwa. Do odpowiedzialności administracyjnej wystarczy, że organ stwierdzi naruszenie przepisu prawa materialnego obligującego go do wydania decyzji, w której określi karę administracyjną. Odpowiedzialność administracyjna opiera się w tym przypadku na zasadzie ryzyka.

GITD odnosząc się do zarzutów strony wskazał, że organ w postępowaniu administracyjnym nie ma na celu zbadania, czy użytkownik prawidłowo został poinformowany przez urządzenie viaBox o stanie konta w momencie przejazdu przez bramownicę, tylko ma zebrać materiał dowodowy potwierdzający uiszczenie lub nieuiszczenie opłaty elektronicznej. Skarżący może w powództwie cywilnym żądać realizacji od spółki jako operatora elektronicznego systemu poboru opłat zapisów zawartych w umowie odnoszących się do informowania użytkownika o kończących się środkach na koncie w systemie viaToll. Zgodnie bowiem z pkt 1 § 11 Ogólnych warunków korzystania z konta w trybie przedpłaconym w sprawie potwierdzenia warunków korzystania z dróg płatnych oraz w sprawie warunków i zasad udostępniania viaBox ewentualne spory wynikłe na tle niewykonania lub nienależytego wykonania umowy rozstrzyga sąd powszechny właściwy dla siedziby Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. W zakresie kompetencji ustawowych organu nie mieści się kontrola sprawności technicznej elektronicznego systemu poboru opłat, w szczególności kontrola prawidłowości działania urządzeń pokładowych służących do naliczania i uiszczania elektronicznej opłaty za przejazd płatnymi odcinkami dróg krajowych. Za sprawność m.in. tych urządzeń odpowiada operator systemu przed Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad.

W związku z powyższym GITD stwierdził, że korzystający z drogi publicznej, wykonując przejazd w ustalonym powyżej stanie faktycznym kierujący był obowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Powyższy obowiązek nie został dopełniony, dlatego też organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy i wymierzył karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych za naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 3 udp stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 udp.

Strona wniosła skargę na decyzję GITD z dnia [...] stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący powołał się na treść art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Stwierdził, że kara została nałożona na niego niesłusznie, gdyż jako kierowca nie jest użytkownikiem pojazdu lecz firma transportowa. Jako kierowca skarżący zrobił wszystko co należało do jego obowiązków, tj. w razie okoliczności braku środków powiadomił użytkownika, zgłosił błąd na infolinii o opuścił drogę płatną. Skarżący zauważył, że to użytkownik podpisuje umowę z operatorem systemu viaToll i to on odpowiada za należne opłaty, a nie zatrudniony przez niego kierowca.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Organ pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodu z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2014 r. na okoliczność prawidłowego oznakowania w dniu przejazdu odcinka autostrady [...] na odcinku od węzła [...] do węzła [...] (dawniej węzeł [...] - węzeł [...]).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. postanowił uwzględnić wniosek dowodowy na wskazaną w nim okoliczność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, ma miejsce kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności podejmowanych przez organy rozstrzygnięć.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwaną dalej "p.p.s.a.".

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie organ uznał, że za sporny przejazd po drodze płatnej nie została uiszczona należna opłata elektroniczna, natomiast Sąd nie podziela powyższego stanowiska uznając je, w świetle okoliczności badanej sprawy, co najmniej za przedwczesne.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r., którą po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez p. M. K., od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł, utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe stanowisko wynika z faktu, w trakcie kontroli drogowej mającej miejsce w dniu [...] października 2012 r. (co dokumentuje znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy protokół kontroli z tego dnia) ustalono, że w dniu [...] października 2012 r. na autostradzie [...], na odcinku wyszczególnionym w załączniku nr 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 marca 2011r., o godzinie 17:50:32 miało miejsce wykonywanie przez skarżącego przejazdu po drodze płatnej bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej. Ustalenia te powiela decyzja organu I instancji z tego samego dnia [...] października 2012 r. Z ustaleń tych nie wynika jednak, po którym z odcinków Autostrady [...] wymienionych w pkt 1 lit. a-d miał miejsce sporny przejazd.

Ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w kontekście innych zarejestrowanych w tym dniu przejazdów kontrolowanego pojazdu na autostradzie [...], co wynika z pism spółki K. Sp. z o.o. zawierających zestawienia dokonywanych przejazdów po drogach płatnych, przekazanych w odpowiedzi na wezwania organu z [...] stycznia 2013 r. oraz z [...] maja 2013 r. (znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy). Zestawienia te wskazują na okoliczność dokonania spornego przejazdu na odcinku węzeł [...] - węzeł [...] (aktualnie [...]), który został wyszczególniony w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 22 marca 2011r. - w pkt 1 lit. c). Jednocześnie jednak w decyzji organu II instancji (str. 3) wskazano, że sporny przejazd miał miejsce na odcinku wyszczególnionym w tym akcie prawnym – w pkt 1 lit. b), który obejmuje węzeł [...] – węzeł [...].

Z przedstawionego stanu faktycznego sprawy nie wynika zatem, aby organ I instancji w ogóle ustalił po którym konkretnie odcinku drogi płatnej – autostrady [...] miał miejsce sporny przejazd, zaś ustalenia w tym względzie organu II instancji pozostają sprzeczne z dowodami przedstawionymi przez spółkę K. Sp. z o.o., dotyczących zarejestrowanych przejazdów kontrolowanego pojazdu w dniu [...] października 2012 r.

Zauważywszy, iż w dniu miało miejsce kilka wcześniejszych przejazdów po autostradzie [...] bez uiszczenia opłaty elektronicznej, zgodnie z przedstawionym zestawieniem, w ocenie Sądu niezbędne jest jednoznaczne ustalenie przez organ, czy odcinek drogi krajowej, po którym zarejestrowano poruszanie się kontrolowanego pojazdu samochodowego w ww. godzinach stanowi właściwy odcinek drogi płatnej, za który należało uiścić opłatę elektroniczną.

Powyższe ma na względzie zapobiegnięcie możliwości multiplikacji nakładanych kar za przejazd pod bramownicami, zamiast za jeden przejazd danym odcinkiem drogi płatnej, co nie jest dopuszczalne w świetle przepisu art. 13 k. ust.1 u.d.p., wykładanego zgodnie z regułami wyznaczonymi przez Konstytucję RP, na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 10 września 2014r. sygn. akt P 36/13, a także Rzecznik Praw Obywatelskich w wystąpieniu z dnia 4 stycznia 2013r. znak RPO-691806-V/12/ GM skierowanym do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Znajduje to także pełne odzwierciedlenie w ukształtowanej linii orzeczniczej tut. Sądu.

W ocenie Sądu, dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy przez organ, tj. wyjaśnieniu kwestii po którym faktycznie odcinku drogi krajowej [...] miał miejsce sporny przejazd oraz ustaleniu, czy za przejazd tym samym odcinkiem w tym dniu nie została wymierzona inna kara pieniężna, będzie możliwe odniesienie się do merytorycznych zarzutów strony skarżącej.

W tych okolicznościach sprawy, uznając iż miało miejsce naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c) oraz art. 152 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 200 tej ustawy.