Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 313/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 pkt 2 w zw. z art. 155 par 1 i art. 158 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par 3 ust 1 do par 7 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak Sędziowie : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędzia WSA Mirosław Bator Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 15 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. (znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po przeprowadzeniu na wniosek W.S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy C. dnia [...] marca 2010 r. [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy drugiego budynku mieszkalnego - jednorodzinnego wraz z przyłączami: energetycznym - w obrębie działek nr 1 i 2, wodociągowym - w obrębie działek nr : 3, 4 (dr.) i 5 ; gazowym - w obrębie działek nr : 3, 4 (dr.) i 5 i kanalizacyjnym ze zbiornikiem na ścieki sanitarne - w obrębie działki nr 2 w miejscowości D. , działając na podstawie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 155 oraz art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa odmówiło stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji, podnosząc w uzasadnieniu co następuje.

1. Wójt Gminy C. decyzja dnia [...] marca 2010 r. ([...] ) ustalił warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 4,0 m od krawędzi jezdni drogi nr 4 , wskaźnik wielkości sumarycznej powierzchni zabudowy istniejącego i projektowanego budynku mieszkalnego w stosunku do pow. działki - do 0,20; szerokość elewacji frontowej - do 18 m, wysokość elewacji frontowej - do 9 m, wysokość górnej krawędzi kalenicy - do 9 m, mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, przy czym nakazano dostosowanie do proporcji całego budynku oraz funkcji z zachowaniem walorów estetycznych i krajobrazowych. W decyzji zawarto również szczegółowe wytyczne dla architektury budynku w zakresie kształtu i konstrukcji bryły oraz dachu. Wskazano także na uzgodnienia z właściwymi organami w zakresie ochrony melioracji wodnych, ochrony środowiska i ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz warunki włączenia do sieci wodociągowej, sieci energetycznej, gazowej oraz w zakresie odprowadzenia ścieków i obsługi komunikacyjnej. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na mapie geodezyjnej w skali 1:1000, obejmującej obszar poddany analizie - stanowiącej załącznik nr l do decyzji. Wskazano, że analiza, na podstawie której ustalono wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowi załącznik do decyzji: cześć graficzna - granice obszaru analizy na załączniku nr la do niniejszej decyzji, cześć opisowa - na załączniku nr 2 (w aktach Urzędu Gminy C. ), przy czym ustalenia dostosowano do istniejących uwarunkowań.

2. Powyższa decyzja, na skutek tego, iż żadna ze stron nie zaskarżyła jej w ustawowym 14-dniowym terminie do wniesienia odwołania od dnia jej doręczenia, stała się ostateczna.

3. W dniu 4 maja 2010 r. W.S. wniosła do Kolegium, za pośrednictwem Wójta Gminy C. , wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Wnioskodawczyni decyzja została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwe ustalenie obszaru analizowanego, a przez to nieprawidłowe określenie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej zabudowy. Naruszono przepisy rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - a to § 3 ust. 2 rozporządzenia -poprzez nieprawidłowe ustalenie granic obszaru analizowanego dla planowanej zabudowy, § 5 ust. l rozporządzenia - poprzez nieprawidłowe ustalenie wskaźnika wielkości zabudowy, § 9 ust. 2 rozporządzenia - poprzez doręczenie decyzji niekompletnej. Jednocześnie na podstawie art. 159 § l K.p.a. Wnioskodawczyni wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez organ l instancji do czasu podjęcia rozstrzygnięcia. Zdaniem wnioskodawczyni:

a/ naruszony został § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz.U.nr. 164 póz. 1588 - zwane dalej rozporządzeniem wykonawczym z dnia 26.08.2003 r.) - bowiem biorąc pod uwagę, fakt iż front działki nr 2 wynosi 85 m, obszar analizowany powinien być wyznaczony w odległości nie mniejszej niż ok. 225 m. Natomiast w przedmiotowej sprawie analizowany obszar został wyznaczony w dużo mniejszej odległości od granic działki, na której planowana jest realizacja inwestycji, np. w odległości 60 m od granicy działki nr 2 . Brak właściwego określenia granic obszaru analizowanego wpływa na prawidłowe określenie warunków zabudowy. W związku z tym organ l instancji wydając rozstrzygnięcie oparł się na nieprawidłowo sporządzonej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

b/ wyznaczony przez organ l instancji wskaźnik wielkości zabudowy powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie 0,20 odbiega od średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Jednocześnie organ nie uzasadnił dlaczego wyznaczył wskaźnik z odstępstwem od zasady wyrażonej w § 5 ust. 1 rozporządzenia. cl wbrew § 9 rozporządzenia, wraz z decyzją nie doręczono opisowej analizy stanowiącej załącznik nr 2, która zgodnie ze stwierdzeniem z decyzji znajduje się "w aktach Urzędu Gminy C".

4. w ocenie Kolegium analiza zgromadzonego materiału dowodowego pozwala stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie zawiera podstaw uzasadniających stwierdzenie jej nieważności, która to instytucja jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 16 K.p.a. Instytucja ta może mieć zatem zastosowanie jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest wystąpienie w chwili jej wydawania wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Pod pojęciem rażącego naruszenia prawa trzeba rozumieć rozstrzygnięcie sprawy ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia przepisem prawa w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności w państwie prawa. Postępowanie to ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego.

5. w związku z powyższym kwestia sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na terenie objętym inwestycją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) mogłaby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, o ile miałaby charakter rażący. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek, które nie budzą wątpliwości. W ocenie Kolegium zakwestionowana w sprawie decyzja nie może być uznana za nieważną, co nie oznacza, iż organ l instancji nie dopuścił się w stosunku do niej pewnych uchybień. Nie mogą być jednak one w ocenie Kolegium uznane za rażące naruszenie przepisów prawa.

6. odnosząc się do zarzutów i argumentacji wnioskodawczyni, podkreślono, że ustalenie granic obszaru analizowanego dla planowanej zabudowy, nastąpiło w sposób, który można potraktować, biorąc pod uwagę treść § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r. jako uchybienie. Uchybienie to w okolicznościach rozpatrywania sprawy w administracyjnym toku instancji (w następstwie odwołania od decyzji nieostatecznej) skutkować mogłoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy i przekazaniem sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. Jednakże efektem jego nie może być konieczność wyeliminowania powyższej decyzji z obrotu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, póz. 717 ze zm.- zwanej dalej ustawą o planowaniu z 2003 r.,), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Zdaniem Kolegium naruszenie tego przepisu w ten sposób, iż ustalono granice obszaru analizowanego w odległości mniejszej, niż trzykrotna szerokość frontu działki nie powoduje jednak, iż decyzja obarczona jest wadą nieważności.

7. zarzucając naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r., Wnioskodawczyni nie wskazała, iż pominięto określone działki zabudowane, a jednocześnie z dołączonych do akt sprawy map wynika, iż wyznaczenie obszaru analizowanego po większym obwodzie skutkowałoby włączeniem w jego obręb przede wszystkim działek niezabudowanych (oznaczonych symbolami R oraz Ps). Biorąc pod uwagę materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, obszar analizowany wyznaczono na mapie obrazującej sposób i rodzaj zabudowy w sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości. Warunki zabudowy określone w niniejszej sprawie dotyczą zabudowy jednorodzinnej - a taka zabudowa znajduje się w sąsiedztwie nieruchomości objętej zamiarem inwestycyjnym. Obszar został wyznaczony w taki sposób, iż uwzględnia specyfikę miejscowości w zakresie sposobu rozmieszczenia zabudowy na jej terenie. Poszerzenie obszaru analizowanego nie miałoby istotnego wpływu na parametry warunków zabudowy. Podkreślić należy, że ustalenia warunków organ dokonuje przy uwzględnieniu wszystkich ustalonych w wyniku analizy okoliczności mogących mieć wpływ na sposób zagospodarowania nieruchomości.

8. podobnie należy ocenić należy zarzut Wnioskodawcy dotyczący naruszenia § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r., zgodnie z którym wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika-to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Istotne w sprawie są wyniki całej analizy, przepisy nie nakazują przyjęcia średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy jako bezwzględnie wiążącego. Dodać w tym miejscu należy, iż wskaźnik określony na poziomie 0,20 odbiega tylko nieznacznie od współczynnika 0,18, który charakteryzuje działkę nr 6 , pozostającą w bezpośrednim sąsiedztwie działki, w stosunku do której nastąpiło określenie warunków zabudowy. Brak jest podstaw, aby wyznaczenie przez organ l instancji wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki w sposób określony w kwestionowanej decyzji można było uznać za rażący - to znaczy naruszający jednoznaczny przepis prawa w sposób, który nie może zostać zaakceptowany z punktu widzenia praworządności.

9. nie jest rażącym naruszeniem prawa brak doręczenia stronom odrębnych załączników (tekstowego i graficznego) zawierających wyniki analizy. Odwołano się do wyroku WSA w Krakowie z 8 lipca 2010 r. (II SA/Kr 542/10) w którym podzielono pogląd Kolegium, iż: "nie stanowi rażącego naruszenia prawa zawarcie w jednym załączniku graficznym do decyzji zarówno linii rozgraniczających teren inwestycji oraz wyniku analizy, którym jest częściowe wyznaczenie obszaru analizowanego". Pomimo, iż decyzja nie zawierała odrębnego załącznika tekstowego z wynikami analizy, Kolegium nie uznało, iż stanowi to naruszenie prawa. W wyroku z 13 września 2010 r., II SA/Kr 597/10, WSA w Krakowie wskazał, iż: " Okoliczność zaś, że do decyzji ustalającej warunki zabudowy nie dołączono właściwie sporządzonej mapy obejmującej obszar analizy, mimo że w trakcie posterowania administracyjnego taka mapa została sporządzona wraz z właściwie zaznaczonym obszarem i była przedmiotem analizy - nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Nie można bowiem uznać, że jest to sytuacja analogiczna do braku sporządzenia analizy lub braku jakiegokolwiek wyznaczenia obszaru, na którym przeprowadzano by analizą. O rażącym naruszeniu prawa można by

wówczas mówić, gdyby w takich sprawach w ogóle nie przeprowadzono analizy, bądź też nie można byłoby w żaden sposób ustalić, jaki obszar został wzięty pod uwagę przy sporządzaniu analizy" Stronom doręczono mapę geodezyjną, odnoszącą się do obszaru analizowanego, na której zaznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji.

10. Oceniając całość materiału dowodowego wskazano, że ustalone w decyzji parametry wynikają z przeprowadzonej analizy odnośnie linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki. W świetle wskazanej powyżej wykładni pojęcia "rażącego naruszenia prawa", brak jest podstaw do stwierdzenia, że określone przez organ l instancji parametry urbanistyczne w sposób istotny i nie budzący wątpliwości pozostają w sprzecznością z regulacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami wykonawczymi.

Wniosek skarżącej W.S. o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zostało uwzględniony i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekające w innym składzie, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., ([...]) utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...] podnosząc w uzasadnieniu co następuje.

I. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, W.S. ponownie sformułowała szereg zarzutów wobec decyzji Wójta Gminy C. , rozszerzając jeszcze ich zakres w stosunku do swego wniosku o stwierdzenie nieważności. Zdaniem Wnioskodawczyni decyzja została wydana z naruszeniem licznych przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności nieprawidłowo ustalono obszar analizowany, linię zabudowy ustalono jako "nieprzekraczalną" podczas gdy przepis mówi o linii "obowiązującej", a wskaźnik powierzchni zabudowy ustalono na podstawie nieprawidłowych danych z obszaru analizowanego i bez podania wyliczeń dotyczących średniej tego parametru w obszarze analizowanym. Ponadto szerokość elewacji frontowej ustalono podając jedynie wartość maksymalną podczas gdy powinno podać się konkretną wartość parametru. Nieprawidłowo ustalono również wysokość elewacji frontowej, ponieważ nie podano, jakie są wartości tego parametru w obszarze analizowanym.

U. Kolegium, w obecnie orzekającym składzie, podziela w całości wskazania Kolegium zawarte w uzasadnieniu opisanej powyżej decyzji z dnia [...] października 2010 r., przyznając, że niektóre okoliczności i wady wskazane przez wnioskodawczynię stanowią pewne uchybienia obowiązującym przepisom prawa, ale nie mogą skutkować wyeliminowania przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego, nie są to bowiem uchybienia o charakterze rażącym, o których mowa w przepisie art. 156 § 1 kpa. Pojęcie rażącego naruszenia prawa należy interpretować mając na uwadze trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne i gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja,

III. odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie, to:

- wyznaczenie obszaru w sposób, w jaki zrobił to Wójt Gminy C. uznać należy za uchybienie. Uchybienie tego typu w postępowaniu zwykłym mogłoby skutkować koniecznością uchylenia dotkniętej nim decyzji. Nie jest to jednak naruszenie prawa o charakterze rażącym. Obszar analizowany wyznaczony na potrzeby niniejszej sprawy jest co prawda zbyt mały na gruncie ostatnio powołanego przepisu, obejmuje jednak większość zabudowanych działek w sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji. Poszerzenie natomiast obszaru analizowanego do rozmiarów zgodnych z omawianym przepisem spowodowałoby włączenie do niego głównie działek niezabudowanych, określonych symbolem R oraz Ps. Zatem wskazany błąd nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik postępowania, co wyklucza przyjęcie, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa.

- ustalenie przez organ dla planowanej inwestycji "nieprzekraczalną linię zabudowy , podczas gdy w przepisach rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r, mowa jest o linii "obowiązujące/'', stwierdzono, że mamy tu do czynienia co najwyżej z uchybieniem. Wskazano, że kwestia dopuszczenia określania w decyzji o warunkach zabudowy nieprzekraczalnej linii zabudowy zamiast linii obowiązującej jest sporna w orzecznictwie. Przytoczono dwa poglądy wyrażone przez sądy administracyjne:

1) "Linia zabudowy (linia regulacyjna) w rozumieniu § 1 pkt 1 w zw z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r., określa nieprzekraczalna granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Jest to zaledwie granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać. Budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy." (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008 r., II OSK 779/07). 2) "§ 4 rozporządzenia (...) mówi o obowiązującej linii nowej zabudowy a nie o nieprzekraczalnej linii zabudowy. Pojęcia te różnią się od siebie zasadniczo. Pierwsze z nich, zgodne z brzmieniem przepisu jest podstawą do wyznaczenia linii nowej zabudowy w sposób, o którym mowa w § 4, wynikający z istniejących w obszarze analizowanym warunków. Określenie linii nowej zabudowy jako obowiązującej oznacza, że nie są możliwe żadne odstępstwa od tak ustalonego jej przebiegu. Natomiast określenie "nieprzekraczalna linia zabudowy" oznacza, że planowany obiekt może być posadowiony w sposób odbiegający od jej przebiegu, byleby nie przekraczał we wskazanym kierunku tak określonej linii. Użycie określenia "nieprzekraczalna linia zabudowy" jest niezgodne z treścią § 4 rozporządzenia. Linia nowej zabudowy, o której mowa w § 4 jest linią obowiązującą bez możliwości dokonania odstępstwa, (wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 marca 2008 r., II SA/Kr 38/08). Przyjęcie więc przez organ pewnej interpretacji przepisu, nawet nieprawidłowej, nie może stanowić rażącego naruszenia prawa.

- podzielono pogląd poprzednio orzekającego składu Kolegium, że wyznaczenie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 0,20 nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Wobec faktu, że na gruncie przepisów rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r, możliwe jest wyznaczenie wskaźnika na poziomie innym, niż wskazywałaby to średnia tego parametru w obszarze analizowanym oraz okoliczności, że ustalony wskaźnik jedynie nieznacznie odbiega od jego wartości na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji (0,18), należy stwierdzić, że mamy tu do czynienia z nieistotnym dla wyniku sprawy uchybieniem.

- również podzielono pogląd poprzedniego składu Kolegium, co do ustalenia szerokości oraz wysokości elewacji frontowej wszak możliwe jest odstąpienie od wyznaczenia tego parametru na podstawie średniej dla obszaru analizowanego, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Przy tym szerokość elewacji budynku położonego najbliżej terenu wnioskowanej inwestycji odbiega jedynie nieznacznie od ustaleń dla nowej zabudowy (17 m przy ustalonej szerokości 18 m). Brak prawidłowego uzasadnienia przyjętych odstępstw mógłby skutkować uchyleniem decyzji w zwykłym postępowaniu odwoławczym, nie może jednak prowadzić do jej wyeliminowania w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności.

- Kolegium nie oceniło jako rażącego naruszenia prawa braku doręczenia stronom odrębnych załączników (tekstowego i graficznego) zawierających wyniki analizy. Mając na uwadze poglądy wyrażone na ten temat w orzecznictwie wskazać należy, że sytuacja, w której decyzja nie zawiera właściwych załączników nie może być zrównana z sytuacją w której analiza w ogóle nie zostałaby sporządzona lub też w ogóle nie wyznaczono by obszaru analizowanego. Niezgodność z przepisami ma tu charakter o wiele mniej doniosły i jako taka nie może być traktowana jako rażące naruszenie prawa. Podkreślić przy tym należy, że do decyzji dołączono mapę geodezyjną odnoszącą się do obszaru analizowanego z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji i mapa ta została stronom doręczona wraz z decyzją.

- odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, Kolegium stwierdza, że i tutaj mamy do czynienia z uchybieniem przepisom postępowania, którego jednak nie można uznać za rażące. Należy bowiem stwierdzić, że na gruncie niniejszej

sprawy strony były poinformowane o tym, że postępowanie ponownie toczy się przed Wójtem Gminy C. . Zawiadomiono o tym pismem z dnia 29 stycznia 2010 r., doręczonym stronom postępowania (karta [...] akt sprawy). Pismo to zawierało pouczenie co do możliwości brania udziału w postępowaniu i zapoznawania się z materiałem dowodowym. Stronom została również doręczona decyzja, w której pouczono o możliwości jej kwestionowania w drodze odwołania, z czego jednak żadna ze stron nie skorzystała. Pomimo zatem, że nie zawiadomiono o zebraniu całości materiału dowodowego w trybie art. 10 k.p.a., strony miały realną możliwość zapoznania się z materiałami sprawy i ich kwestionowania,

- zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w sposób rażący również nie zasługuje na uwzględnienie. Organ zebrał kompletny materiał dowodowy w sprawie. W szczególności w aktach znajduje się analiza urbanistyczno - architektoniczna sporządzona przez uprawnioną osobę. Ocena zgromadzonych dowodów zawarta w uzasadnieniu jest wprawdzie bardzo lakoniczna i w zwykłym postępowaniu odwoławczym nie mogłaby zostać zaakceptowana, nie są to jednak nieprawidłowości tak znaczące, aby skutkować wyeliminowaniem decyzji w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła W.S. i zarzucając naruszenie:

1) Art. 107 ust. 3 kpa w związku z § 9 ust 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r., poprzez doręczenie decyzji niekompletnej;

2) § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r., poprzez wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy między innymi poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

3) § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r., poprzez nieprawidłowe ustalenie linii nowej zabudowy;

4) § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r., poprzez nieprawidłowe ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy;

5) § 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r., poprzez nieprawidłowe ustalenie szerokości elewacji frontowej; •

6) § 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r., poprzez nieprawidłowe ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej;

7) Art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie;

8) Art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § l kpa poprzez zaniechanie podjęcia przez organy administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co oczywiście miało istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o:

a) Stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i

poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy C,

b) Na wypadek nieuwzględnienia żądania wskazanego w pkt l o uchylenie skarżonych decyzji w całości,

c) Zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniesiono niemalże identyczne zarzuty jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, generalnie zakwestionowano stanowisko Kolegium, co do oceny naruszeń jako "rażących", podnosząc dodatkowo, że:

pogląd Kolegium, iż "(...) przyjęcie przez organ pewnej interpretacji przepisu, nawet

nieprawidłowej, nie może stanowić rażącego naruszenia prawa", jest wadliwy bo niezgodny z

przytoczonym przez skarżącą orzecznictwem.

- ustalenie w decyzji wskaźnika zabudowy na poziomie do 0,20 znacznie odbiega od wielkości wskaźników na działkach sąsiednich i rażąco narusza przepisy dot. ustalenia wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznaczonego na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego.

- analiza została sporządzona z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego dot. m.in.

wyznaczenia obszaru analizowanego, obowiązującej linii zabudowy, wskaźnika wielkości

zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, które

miały istotny wpływ na ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.o.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.

Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. utrzymująca w mocy - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - decyzję tego Kolegium odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. ustalającej warunki zabudowy.

Na wstępie należy wskazać, że Sąd w całości podziela stanowisko orzekających składów Kolegium, iż "zaskarżona decyzja nie zawiera podstaw uzasadniających stwierdzenie jej nieważności, która to instytucja jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 16 K.p.a. Instytucja ta może mieć zatem zastosowanie jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest wystąpienie w chwili jej wydawania wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Pod pojęciem rażącego naruszenia prawa trzeba rozumieć rozstrzygnięcie sprawy ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia przepisem prawa w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności w państwie prawa. Postępowanie to ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną rozstrzygającą o zastosowaniu prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego".

Wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego nie może być uznane za rażące naruszenie prawa, w ocenie Sądu rażącym byłoby takie naruszenie gdyby takiego obszaru w ogóle nie wyznaczono. W sprawie obszar taki został ustalony acz w ocenie obu orzekających składów Kolegium dokonano tego z pewnym uchybieniem które jednak uwzględniając całokształt sprawy nie miało istotnego wpływu na parametry warunków zabudowy wszak ustalenia warunków organ dokonuje się przy uwzględnieniu wszystkich ustalonych w wyniku analizy okoliczności mogących mieć wpływ na sposób zagospodarowania nieruchomości.

Użycie przez decyzję ustalającą warunki zabudowy pojęcia - "nieprzekraczalnej linię zabudowy -zamiast "obowiązującej linii zabudowy" także nie może decydować o rażącym naruszeniu prawa -skoro z treści decyzji jasno wynika intencja orzekającego organu.

Skarżąca zarzucając naruszenie § 4 ust. 1 do § 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r., pomija, że każdy z tych przepisów zawiera wyjątek dopuszczający odstępstwo od reguły jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Każdy wiec z tych przepisów oprócz reguły zawiera wyjątek. Nawet niepełne uzasadnienie zastosowania tego wyjątku nie może decydować, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Tak mogłoby być tylko wtedy gdyby skutku decyzji nie można pogodzić z porządkiem prawnym.

Nie można podzielić zarzutów skargi, że naruszone zostały w sposób rażący przepisy art. 107 § 3 kpa i art. 7 kpa. w związku z art. 77 § 1 kpa. Sąd podziela pogląd i uzasadnienie orzekających składów Kolegium, że naruszenie tych przepisów nie może mieć charakteru rażącego. W orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, że rażące naruszenie prawa to tylko takie jego naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności w państwie prawa. Jeżeli więc strona ma możliwość zwalczania w zwykłym trybie odwoławczym stwierdzonych uchybień nie może - pomijając ten zwykły tryb - później w trybie nadzwyczajnym podnosić te okoliczności i uznawać je jako rażące naruszenie prawa. Taka sytuacja nie da się pogodzić z zasadami praworządności w państwie prawa którego celem musi być zapewnienie stabilności i pewności sytuacji wywołanych aktami decyzyjnymi organów państwa.

W tym stanie rzeczy skoro kontrola sądowa nie wykazała aby zaskarżona decyzja naruszała prawo na podstawie art. 151 p.o.p.s.a orzeczono jak w sentencji.