Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 629/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 254
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 7 ust. 1 pkt 14
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1, art. 20 ust. 1.
journal: Dz.U. 2010 nr 234 poz 1536
law: Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) Protokolant stażysta Joanna Lasek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2014r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2014r..

Z motywów decyzji i przedłożonych akt podatkowych wynika, że podmiot A. Sp. z o.o. w B. (dalej Spółka, podatnik, strona, skarżąca) złożyła w dniu 29 października 2014r. do Urzędu Gminy korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2014. Spółka wykazała w niej wartość budowli związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzchnie budynków i gruntów, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i pozostałych w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Spółka w trakcie czynności wyjaśniających domagała się zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 254 Ordynacji podatkowej, przedstawiając jako przesłankę zmiany umowę użyczenia z 15 października 2014r. pomiędzy Spółką a Fundacją M. G. "[...]", wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego pod nr "[...]" (dalej Fundacja). Zdaniem Spółki, w związku z faktem zmiany użytkownika części jej gruntów, który ponadto zajął faktycznie przedmiotowy grunt i budynki na prowadzenie nieodpłatnej działalności statutowej, do jej nieruchomości położonej w B. przy ul. C. 4, zastosowanie winien mieć art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości: nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.

Organ przeprowadził w dniu 7 stycznia 2015r. oględziny i sporządził z czynności protokół. Następnie decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy (dalej Wójt, organ pierwszej instancji) odmówił zmiany w trybie art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), dalej O.p., własnej decyzji ostatecznej z dnia 24 września 2014r., nr "[...]" w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości na 2014r.. Nie zgodził się ze stanowiskiem strony i wskazał, że w trakcie postępowania podatkowego zebrano szereg dowodów wykazujących, że sporne obiekty nie były i nie są zajęte na działalność statutową organizacji pożytku publicznego i nie mogą podlegać zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014r., poz. 849 ze zm.), dalej u.p.o.l..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium, SKO, organ odwoławczy, organ drugiej instancji) w uzasadnieniu ww. decyzji z dnia "[...]" powołało się m.in. na art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., przedstawiło słownikowe rozumienie pojęcia "zajętych" nieruchomości i podało, że ww. Fundacja - dzierżawca przedmiotowej nieruchomości położonej w B., nie była w 2014r. organizacją pożytku publicznego. Taki status ma przyznany dopiero od dnia 19 marca 2015r.. SKO uznało, że już tylko z tego powodu należało utrzymać w mocy decyzję Wójta.

Organ odwoławczy powołał się jednakże na oględziny spornych nieruchomości Spółki i uznał, że nie stwierdzono żadnej aktywności wskazującej na faktyczne ich zajęcie na jakąkolwiek działalność statutową Fundacji. Wskazał, że na zlecenie Kolegium organ pierwszej instancji zgromadził w sprawie także dodatkowy materiał dowodowy oraz dokonał przesłuchania pełnomocnika Spółki, Prezes Fundacji, a także pracowników ośrodka w B.. Organ odwoławczy powołał się na pismo Fundacji z dnia 26 stycznia 2015r. i podał, że Fundacja jedynie podjęła (nieokreślone) działania mające na celu organizację imprez, które odbędą się w dniach 16 - 21 luty 2015r. oraz 22 marca 2015r.. Wyjaśnienia Fundacji organ ocenił jako niewystarczające do dokonania oceny, że w trakcie prowadzonego postępowania Spółka przedstawiła jakikolwiek dowód potwierdzający bezspornie faktyczne zajęcie przez Fundację przedmiotowej nieruchomości na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Przeprowadzane przez Fundację imprezy nie pozwalają na uznanie faktycznego zajęcia spornych gruntów, budynków (wykonywaniu na nich faktycznie, w sposób trwały, ciągły) na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności organizacji pożytku publicznego. Kolegium na podstawie odpisów KRS zwróciło uwagę, że Prezes Fundacji jest jednym ze wspólników Spółki, co SKO powiązało podnosząc, że wizyty M. G. w ośrodku mogły mieć także związek z funkcjonowaniem Spółki.

Kolegium uznało, że czynnikiem decydującym o zajęciu nieruchomości na prowadzenie nieodpłatnej, statutowej działalności pożytku publicznego jest kryterium jej faktycznego wykorzystywania do prowadzonej działalności, co winno być wykazane w każdym przypadku konkretnych czynności z zakresu działalności statutowej Fundacji. Fundacja tego nie uczyniła, a ustaleń Wójta w tym zakresie nie zmieniły również zeznania przesłuchiwanych w toku prowadzonego postępowania świadków, którzy de facto zeznali, że wprawdzie widzieli wystawę w sali restauracyjnej (wg zeznań jednego ze świadków: nie widziała osób oglądających tę wystawę, nie widziała ogłoszeń dotyczących możliwości zobaczenia tej wystawy (...) nie widziała miejscowych osób oglądających wystawę), jednakże poza tym w przedmiotowych budynkach nie działy się żadne inne czynności świadczące o faktycznym ich zajęciu na działalność Fundacji.

Kolegium potwierdziło zasadność oceny organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l.. Prawidłowo zatem Wójt odmówił zmiany własnej decyzji ostatecznej z dnia 24 września 2014r., bowiem po jej doręczeniu nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na określenie wysokości zobowiązania.

Końcowo SKO uznało, że wbrew zarzutom odwołania brak jest podstaw aby stwierdzić, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy prawa procesowego określone w ustawie Ordynacja podatkowa. Postępowanie dowodowe zostało w ocenie Kolegium przeprowadzone prawidłowo.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz zwrot poniesionych kosztów sądowych. Zarzuciła organowi dokonanie błędnej wykładni art. 5, art. 6 ust. 1 i 3, art. 6 ust. 9 pkt 2 u.p.o.l. i § 1 pkt 1 lit. c oraz § 1 pkt 2 lit. e) stosownej uchwały Rady Gminy w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości, oraz nie zgodziła się z wysokością wyliczonego podatku.

Spółka podzieliła argument Kolegium o braku statusu OPP Fundacji w roku 2014. Jednakże na skutek umowy użyczenia z 15 października 2014r. zmienił się status części gruntów nieruchomości wchodzących w skład Resortu C., którego właścicielem jest Spółka. Przestały one wpisywać się w definicję gruntów oraz budynków lub części tych budynków, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Składając w dniu 29 października 2014r. korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2014, Spółka dokonała modyfikacji w stosunku do deklaracji pierwotnej poprzez wykazanie w formularzu DN-1 pozostałych gruntów, budynków lub części tych budynków, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez OPP, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. c oraz § 1 pkt 2 lit. e ww. uchwały (nie wypełniono żadnej rubryki w części H druku DN-1 dotyczącej zwolnień podatkowych wynikających z u.p.o.l. lub uchwały Rady Gminy). Użyte w powołanych wyżej przepisach uchwały sformułowanie "w tym" - pozwala, w ocenie Spółki, domniemywać, że grunty oraz budynki lub ich części zajęte przez OPP na prowadzenie przez nie opłatnej statutowej działalności pożytku publicznego są specjalną, ale nie jedyną, kategorią pozostałych gruntów i budynków (albo ich części), do których znajdują zastosowanie preferencyjne stawki podatku od nieruchomości, przyjęte na rok 2014 przez Radę Gminy w uchwale.

Skarżąca w zakresie umowy użyczenia podniosła, że już samo rozpoczęcie użytkowania czegoś można określać przy pomocy czasownika "zajmować", którego użyto w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l.. Wskazując na cechę trwałości za istotne uznała rozpatrywanie tego pojęcia z uwzględnieniem specyfiki konkretnego podmiotu - w tym przypadku Fundacji, użytkującej jedynie nieruchomości należące do Spółki, a niebędącej ich właścicielem. Spółka podała, że nie rozumie dlaczego aktywność Fundacji, na którą wskazywano w uzasadnieniu decyzji, tzn. inwentaryzacja, obmiar nieruchomości, nie może zostać potraktowana jako działalność uprawniająca do zastosowania stawek wskazanych w § 1 pkt 1 lit. c oraz § 1 pkt 2 lit. e uchwały. W okresie od 15 października 2014r. do 31 grudnia 2014r., realizowanej przez Fundację działalności nie można było zakwalifikować ani jako działalności gospodarczej ani jako odpłatnej czy nieodpłatnej działalności statutowej pożytku publicznego. Nie oznacza to jednak, że działania Fundacji nie pozwalały zakwalifikować znajdujących się w jej posiadaniu nieruchomości do którejś ze wskazanych w Uchwale kategorii. Tym też był podyktowany sposób wypełnienia przez Spółkę korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2014.

Strona podniosła, że Prezes Zarządu Fundacji nie jest i nie była członkiem Zarządu Spółki, nie jest także i nie była ani jedynym ani też większościowym udziałowcem Spółki, który z racji swojej pozycji mógłby wpływać nieformalnie na jej bieżącą działalność. Wskazała, że wizyty Prezes Zarządu Fundacji w Resorcie C. w B. (średnio co tydzień), fakt posiadania przez nią kluczy do niego, prowadzenie działań, polegających m.in. na zapraszaniu tam artystów, którzy po zaznajomieniu się z charakterem miejsca, jego infrastrukturą określali rodzaj swojego zaangażowania na terenie ośrodka, korespondują z przedstawionymi przez Spółkę już powyżej argumentami - tj. rozumieniem czasownika "zajmować" użytego w art. 7 ust. 1 pkt 14 oraz specyfiką działalności Fundacji.

Ponadto Spółka, zarówno zawierając umowę z Fundacją, jak i składając korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2014, działała w dobrej wierze. Stanowisko organu w sprawie strona uznała za tym trudniejsze do przyjęcia, że Rada Gminy, korzystając z przysługującego jej na mocy art. 7 ust. 3 u.p.o.l. uprawnienia, podjęła decyzję o zwolnieniu z podatku od nieruchomości budynków, budowli lub ich części oraz gruntów zajętych na działalność kulturalną - § 1 ust. 1 lit. b) stosownej uchwały Rady Gminy w sprawie zwolnienia w podatku od nieruchomości, która obowiązuje do dziś. Spółka, kierując się stosownym przepisem ww. uchwały oraz mając na uwadze profil działalności Fundacji mogłaby, składając korektę, ubiegać się zwolnienie zajmowanych przez Fundację nieruchomości z podatku. Tymczasem wnioskowała jedynie o jego zmniejszenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. U. z 2014r. poz. 1647), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270.) – w skrócie ppsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.

Skarżąca domagała się zmiany decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2014r., na postawie art. 254 Ordynacji podatkowej. Wskazała , że na podstawie umowy użyczenia z dnia 15 X 2014r. użyczyła część nieruchomości Fundacji, będącej organizacją pożytku publicznego. Organ wskazał, że taki status Fundacja uzyskała dopiero 19 marca 2015r. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 254 § 1 O.p. decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. W myśl § 2 zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego.

Z powyższego dość jednoznacznego przepisu prawa wynika, że jedyną przesłanką wzruszenia decyzji ostatecznej jest taka zmiana stanu faktycznego, która dotyczy faktów prawotwórczych wpływających na wysokość zobowiązania podatkowego. Zmiana stanu faktycznego musi nastąpić po doręczeniu decyzji stronie (art. 211 O.p.), ale znaczenie prawne nowych faktów musi znajdować podstawę prawną w przepisach prawnych obowiązujących wcześniej, tj. w dacie wydania decyzji podatkowej (art. 210 § 1 pkt 2 O.p.). Fakty zaistniałe po doręczeniu decyzji są w danej sprawie nowe, ale mają rangę faktów prawotwórczych z mocy przepisów, które tworzyły stan prawny sprawy w dacie wydania decyzji ostatecznej przez organ podatkowy.

W wyrokach z dnia 26 października 2000 r. (sygn. akt I SA/Po 1939/99 i I SA/Po 2001/99, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że art. 254 O.p. jest przepisem wyjątkowym, który nie ma charakteru samodzielnego. Jego stosowanie zależy od istnienia innych przepisów szczegółowego prawa podatkowego (przede wszystkim przepisów materialnego prawa podatkowego), gdzie określone są warunki (okoliczności faktyczne), od których uzależnione jest ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Pozwala on na zmianę (a więc nie na uchylenie) decyzji ostatecznej, jeżeli nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach materialnego prawa podatkowego. Obie przesłanki muszą być spełnione łącznie (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2007 r., II FSK 381/07, M.Podat. 2007/11/3). Po pierwsze, po doręczeniu decyzji nastąpi zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, po drugie - skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.

Zasady prowadzenia działalności pożytku publicznego reguluje ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. nr 234, poz. 1536, z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, działalnością pożytku publicznego jest działalność społecznie użyteczna, prowadzona przez organizacje pozarządowe w sferze zadań publicznych określonych w ustawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 organizacją pożytku publicznego może być organizacja pozarządowa, osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, jeżeli ich cele statutowe obejmują prowadzenie działalności pożytku publicznego oraz spółki akcyjne i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz kluby sportowe będące spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857, z późn. zm.), które nie działają w celu osiągnięcia zysku oraz przeznaczają całość dochodu na realizację celów statutowych oraz nie przeznaczają zysku do podziału między swoich udziałowców, akcjonariuszy i pracowników. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 14 u.o.p.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości: 14) nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W rozpoznawanej sprawie powołana umowa użyczenia nie miała wpływu na zmianę podstawy opodatkowania. Fundacja w 2014r. nie miała statusu organizacji pożytku publicznego. Ponadto Sąd podzielił stanowisko SKO, że przedmiotowa umowa nie doprowadziła do przeniesienia posiadania części nieruchomości na rzecz Fundacji. Podatnikiem podatku od nieruchomości pozostała strona skarżąca.

W rozpoznawanej sprawie Fundacja nie jest właścicielem nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość nie jest przedmiotem dzierżawy, najmu. W aktach administracyjnych znajduje się umowa użyczenia, która została sporządzona 15 października 2014r. pomiędzy Fundacją a stroną skarżącą. Ma ona charakter ogólny. Nie określa ona przedmiotu umowy. Porównując poszczególne zapisy analizowanej umowy, należy zwrócić uwagę na ich wewnętrzną sprzeczność. W § 1 tej umowy jest mowa o przekazaniu części nieruchomości na cele statutowe. Natomiast w § 4 określono, że biorący w użyczenie zobowiązuje się używać przedmiot użyczenia zgodnie z przeznaczeniem. W aktach podatkowych znajduje się również statut Fundacji. Z jej treści wynika, że jej celem jest wspieranie działalności twórczej i artystycznej. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że przedmiotowa nieruchomość jest klasycznym ośrodkiem wczasowym, z bazą noclegową i wypoczynkową. Z protokołu oględzin, które zostały dokonane w dniu 7 stycznia 2015r. wynikało, że obiekt był nieczynny. Przedstawiony stan faktyczny nie pozwala na przyjęcie, że będąca przedmiotem umowy "użyczenia" nieruchomość jest zajęta na cele statutowe Fundacji.

Zwolnieniu nieruchomości, których podatnikiem jest organizacja pożytku publicznego (czyli, których organizacja jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym), ale także nieruchomości w zakresie których organizacja nie jest podatnikiem, o ile są one zajęte przez nią np. na podstawie umowy najmu czy dzierżawy (zob. E. Bobrus, Problemy praktyczne związane ze zwolnieniem organizacji pożytku publicznego z podatku od nieruchomości [w:] Podatki i opłaty lokalne w praktyce, red. M. Popławski, Warszawa 2008, s. 108).

Zajęcie (jak podnosi się w literaturze i orzecznictwie) musi być faktyczne a nie pozorne. Podmiot nie będzie korzystał ze zwolnienia w sytuacji, kiedy np. z zapisów umowy dzierżawy czy najmu wynika, iż organizacja pożytku publicznego prowadzi nieodpłatną statutową działalność pożytku publicznego, lecz w rzeczywistości takiej działalności nie prowadzi (nie ma faktycznego zajęcia).

Z przedmiotowego zwolnienia nie będzie można także skorzystać, jeżeli dana nieruchomość będzie oprócz zajęcia na nieodpłatną działalność organizacji pożytku publicznego, zajęta również na działalność gospodarczą. W tej sytuacji podmiot nie może skorzystać ze zwolnienia podatkowego, bowiem nieruchomość jest zajęta także na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko na nieodpłatną statutową działalność organizacji pożytku publicznego. Bardzo ważnym elementem konstrukcji przedmiotowego zwolnienia jest jej nieodpłatny charakter. Zgodnie bowiem z treścią artykułu 7 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, działalnością nieodpłatną pożytku publicznego jest działalność prowadzona przez organizacje pozarządowe i podmioty wymienione w art. 3 ust. 3, w sferze zadań publicznych, o której mowa w art. 4, za które nie pobierają one wynagrodzenia.

W tej kwestii wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 22 marca 2006 r. (sygn. akt I SA/Bk 346/05). Sąd stwierdził, iż zgodnie z art. 7 cyt. ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, "działalność nieodpłatna pożytku publicznego" to świadczenie na podstawie stosunku prawnego usług, za które organizacje pożytku publicznego prowadzące tę działalność nie pobierają wynagrodzenia. W konfrontacji z zawartymi w przepisach tej ustawy definicjami takich pojęć, jak "odpłatna działalność pożytku publicznego" i "działalność gospodarcza pożytku publicznego", za "nieodpłatną działalność pożytku publicznego’’ można uznać tylko taką sytuację, w której organizacja pożytku publicznego za świadczone przez siebie usługi nie pobiera jakiegokolwiek wynagrodzenia, a nie sytuację, gdy wynagrodzenie to nie odpowiada rzeczywistej wartości lub kosztów świadczenia. Pobieranie wynagrodzenia powoduje bowiem, że działalność pożytku publicznego staje się działalnością odpłatną (art. 8 ust. 1 cyt. ustawy), zaś pobieranie wynagrodzenia wyższego od tego, jakie wynika z kalkulacji bezpośrednich kosztów tej działalności - czyni z niej działalność gospodarczą (art. 9 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy).

Biorąc pod uwagę powyższe zwolnienie od podatku od nieruchomości lub ich części zajętych na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego ma charakter zwolnienia przedmiotowo-podmiotowego. Jednym z kryteriów przyznania zwolnienia jest status organizacji pożytku publicznego. W przypadku utraty statusu organizacja pożytku publicznego traci prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości. Uwzględniając konstrukcję podatku od nieruchomości, w pierwszym rzędzie należy odnieść się do spornej w tej sprawie kwestii warunków zastosowania zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust.1 pkt 14 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem zwolnione od podatku są nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.

Wykracza poza ramy tej sprawy żądanie strony skarżącej, że przysługuje jej zwolnienie przedmiotowe na podstawie § 1 ust. 1 lit. b) uchwały Rady Gminy w sprawie zwolnienia w podatku od nieruchomości, które zostało oparte o treść art. 7 ust. 3 u.p.o.l.. Według skarżącej ta część nieruchomości, która jest przedmiotem umowy użyczenia jest zajęta na działalność kulturalną. Należy wskazać, że przedmiotowa nieruchomość jest w posiadaniu skarżącej Spółki i jest związana z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej. Tej okoliczności nie zmienia przedmiotowa umowa użyczenia. W dalszym ciągu przedmiotowa nieruchomość stanowi bazę noclegową, turystyczną i rekreacyjną. Nie może zmienić tej oceny możliwość zorganizowania na terenie tego ośrodka imprezy o charakterze kulturalnym.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.