Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3467/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. sp. z o.o. w K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. P. Sp. z o.o. w K. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wskazała, iż łączna suma kar pieniężnych wymierzonych Skarżącej przez organy administracji wynosi kilka milionów złotych, którą to kwotą ani w gotówce, ani w ruchomościach lub nieruchomościach. Szacowany majątek spółki nie wystarczyłby na pokrycie nawet 1/5 wskazanej kwoty. Wskazano, ze wykonanie decyzji wydanych wobec Spółki spowoduje jej likwidację czyli nieodwracalny skutek, co ma znaczenie z punktu widzenia możliwości uchylenia zaskarżonych decyzji przez Sąd. Ponadto Spółka wskazała, iż w związku z brakiem kolejnych zezwoleń na urządzanie gier, obecnie prowadzi działalność jedynie w 11 punktach gry, co przynosi znikome dochody. Podkreśliła, iż musiała zwolnić wielu pracowników, od kilku miesięcy bowiem regularnie ponosi stratę w prowadzonej działalności gospodarczej. Do skargi Skarżąca załączyła własną dokumentację finansową.

Pismem procesowym z dnia 14 września 2015 r. Skarżąca uzupełniła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, iż wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki, w tym skutki społeczne, poprzez likwidację miejsc pracy. Spółka posiada majątek o wartości 10.278.458,17 zł i stanowią go środki trwałe. Majątek nie wystarczy na pokrycie kar pieniężnych wymierzonych w łącznej kwocie 21.000.000 zł. Konieczność wyzbycia się majątku spowoduje bezwzględne zakończenie działalności i likwidację Spółki, ponieważ zabraknie środków niezbędnych do jej prowadzenia. Ponadto niemożliwym będzie odzyskanie zbytego majątku, jak również utraconych przychodów z działalności gospodarczej. W warunkach gospodarki rynkowej niemożliwym będzie także odzyskanie pozycji na rynku, kontrahentów, podmiotów współpracujących.

Dodatkowo Skarżąca wskazała, iż sądy administracyjne w zakresie i stanie faktycznym zbliżonym do stanu faktycznego, którego dotyczy zaskarżona decyzja wydawały wyroki uchylające decyzje organów administracji. Jako przykład podano wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/OI 171/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające przekonania Strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko.

Według Skarżącej wyegzekwowanie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji może doprowadzić do likwidacji Spółki. Skarżąca, uzasadniając swój wniosek, przedstawiła wizję utraty płynności finansowej, konieczności wyzbycia się majątku, utraty pozycji na rynku. Wziąwszy jednak pod uwagę przedstawione przez Skarżącą dokumenty finansowe, ich analiza prowadzi do wniosku, że Spółka osiąga znaczne przychody, posiada środki w kapitale zakładowym, majątku czy środkach finansowych. Spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą. W ocenie Sądu, wskazana przez Skarżącą argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedstawionym sprawozdaniu z działalności Skarżącej w roku obrotowym 2014 w zakresie prognozy działalności gospodarczej Spółki na rok 2015 wskazano na konieczność rozszerzenia działalności "na inną płaszczyznę" np. na wynajem nieruchomości w związku przeszkodami uniemożliwiającymi dalszy rozwój działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Wskazano na możliwość działalności w innej branży, co jest możliwe w świetle wpisanej do rejestru sądowego przedmiotu działalności Spółki. Wskazać więc należy, że Spółka dynamicznie reaguje na zmianę sytuacji gospodarczej w której działa, planuje kroki w celu dywersyfikacji działalności poprzez dalszy jej rozwój, poszerzenie kontaktów handlowych, marketing, zwiększenie rentowności sprzedaży.

Przedstawione informacje o jej sytuacji finansowej wskazują, że w 2014 r. Skarżąca uzyskała zysk netto w wysokości 3.203.997,72 zł. Zgodnie ze sprawozdaniem finansowym Spółka przewidywała przeznaczyć zysk w 100 % na wypłatę dywidendy, pomimo, że w roku 2014 przeciwko Spółce organy administracji prowadziły postępowania administracyjne w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych albo odmownie załatwiały wnioski Skarżącej o przedłużenie zezwoleń na prowadzenie działalności poprzez urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Ponadto w sprawozdaniu finansowym za 2014 r. stwierdzono, że Spółka na dzień 31 grudnia 2014 r. posiadała aktywa o łącznej wartości 16.195.214,26 zł, w tym 70 % aktywów stanowiły aktywa trwałe (np. środki trwałe, w tym grunty, budynki). Majątek trwały Spółki w całości był finansowany kapitałem własnym (wkłady właścicieli oraz zysk wypracowany przez spółkę). W pasywach Spółki (kapitały własne i zobowiązania, tj. kapitały obce) kapitały własne stanowiły 89 % ogólnej wartości pasywów. Warto zwrócić uwagę, że w 2014 r., Skarżąca poniosła nakłady na środki trwałe w wysokości 148.055,61 zł, które Spółka "wytworzyła własnymi siłami jednostki". Warto również zwrócić uwagę, że w latach 2009 – 2011 Skarżąca udzieliła pożyczek powiązanej jednostce tj. spółce C. Sp. z o.o. w kwocie 1.400.000 zł. Termin spłaty pożyczek upływał w 2014 r. W latach 2012 - 2014 Spółka powinna uzyskać dochód z tytułu odsetek od udzielonych pożyczek w wysokości 140.000 zł za poszczególne lata. W dniu 31 grudnia 2014 r. Zarząd Spółki zadecydował o umorzeniu pożyczek wraz z odsetkami na łączną kwotę 1.997.589,04 zł, z uwagi na brak spłaty pożyczek wraz z odsetkami przez jednostkę powiązaną. Nie wyjaśniono, czy Skarżąca podejmowała jakiekolwiek działania w celu wyegzekwowania należności od dłużnika.

Podsumowując powyższą analizę Sąd stwierdza, że przedstawione przez Stronę materiały nie świadczą o ryzyku wystąpienia przesłanek wskazanych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a.

Dodatkowo zauważyć należy, że rozpoznając niniejszy wniosek Sąd nie był związany rozstrzygnięciami wydanymi przez inne sądy administracyjne w tożsamych przedmiotowo sprawach. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.

Reasumując stwierdzić należy, że Skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.