Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 506/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 134, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: Art. 80, art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skarg G. P. na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 lutego 2011 r. nr [...] z dnia 18 lutego 2011 r. nr [...] z dnia 18 lutego 2011 r. nr [...] z dnia 18 lutego 2011 r. nr [...] z dnia 18 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2012r.

W dniu 18 lutego 2011r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał decyzje:

1. Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2010r. Nr [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u G. P. choroby zawodowej – alergicznego nieżytu spojówek – wymienionej w poz. 25/1 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869);

2. Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2010r. Nr [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u G. P. choroby zawodowej – alergicznego nieżytu nosa – wymienionej w poz. 12 w/w wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r.;

3. Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2010r. Nr [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u G. P. choroby zawodowej – astmy oskrzelowej – wymienionej w poz. 6 w/w wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r.

4. Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2010r. Nr [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u G. P. choroby zawodowej – zapalenia obrzękowego krtani o podłożu alergicznym – wymienionej w poz. 13 w/w wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r.;

5. Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2010r. Nr [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u G. P. choroby zawodowej – pylicy płuc krzemowej – wymienionej w poz. 3/1 w/w wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r.

Organ II instancji ustalił, że G. P. zatrudniony był w latach 1983-1988 w A Sp. z o.o. w K na stanowiskach: starszy mistrz robót budowlanych, kierownik budowy. G. P. prowadził nadzór nad pracami budowlanymi na terenie Koksowni w O (ówczesna [...]) oraz Huty [...] w Niemczech (wówczas [...]). Organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest wyników pomiarów czynników szkodliwych z lat 1983-1988, niemniej jednak, jego zdaniem, nie można wykluczyć pracy w ekspozycji lub narażeniu na pył przemysłowy.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, iż G. P. był badany w Ośrodku Medycyny Pracy, który w dniu [...] 2010r. wydał następujące orzeczenia lekarskie:

1. Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – alergicznego nieżytu spojówek. W uzasadnieniu podano, iż na podstawie badania okulistycznego, badań alergologicznych (brak cech alergii w wymazie ze spojówek) oraz analizy dostępnej dokumentacji lekarskiej pacjenta stwierdzono przewlekły prosty, bez tła alergicznego, stan zapalny spojówek obu oczu oraz podwinięcie powieki oka lewego (entropion). OMP wskazał, iż schorzenia te nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych, a zatem nie było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

2. Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – alergicznego nieżytu nosa, gdyż wyniki przeprowadzonych badań laryngologicznych i alergologicznych nie potwierdziły występowania tej choroby u badanego.

3. Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – astmy oskrzelowej. W uzasadnieniu podano, iż biorąc pod uwagę wywiad, badanie kliniczne i wykonane badania, które nie ujawniły cech schorzenia astmatycznego (prawidłowe wartości wskaźników spirometrycznych) ani cech alergii (niski poziom przeciwciał w klasie IgE, aktualnie ujemne testy skórne z podstawowymi alergenami inhalacyjnymi) nie ma podstaw do rozpoznania w/w choroby zawodowej.

4. Nr [...]o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – zapalenia obrzękowego krtani o podłożu alergicznym. W uzasadnieniu podano, iż biorąc pod uwagę wykonane badanie laryngologiczne, w którym stwierdzono przewlekły prosty nieżyt krtani (bez cech alergicznego obrzękowego zapalenia) oraz wykonane badania alergologiczne, w tym wymazy z błony śluzowej krtani, w których nie stwierdzono cech alergii, nie ma podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

5. Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – pylicy płuc krzemowej. W uzasadnieniu podano, iż podstawą rozpoznania pylicy płuc jest stwierdzenie w wykonanych zdjęciach klatki piersiowej typowych dla tej choroby zmian radiologicznych w obrębie pól płucnych – zacienień regularnych, okrągłych. Natomiast w wykonanym zdjęciu radiologicznym klatki piersiowej pacjenta brak było w/w zmian, upoważniających do rozpoznania pylicy płuc krzemowej.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, iż zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r., decyzję o stwierdzeniu albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Organ II instancji wskazał, iż w toku postępowania dokonano oceny narażenia zawodowego i stwierdzono, że G. P. mógł mieć kontakt z czynnikami alergizującymi. Jednak zdaniem organu odwoławczego, sam fakt pracy w narażeniu na czynnik szkodliwy, nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej przy braku rozpoznania istnienia skutków szkodliwego działania tego czynnika na organizm człowieka. Organ wziął pod uwagę fakt, iż jednostka orzecznicza właściwa do rozpoznawania chorób zawodowych (Ośrodek Medycyny Pracy) nie dokonała rozpoznania klinicznego u G. P. w/w chorób zawodowych wymienionych w poz. 3/1, 6, 12, 13, 25/1 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r.

Ponadto organ II instancji stwierdził, iż odwołanie G. P. od decyzji organu I instancji, w którym wyraża on swoje niezadowolenie ze sposobu rozstrzygnięcia sprawy, nie wniosło do postępowania żadnych nowych informacji, które mogły by wpłynąć na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy odniósł się także do złożonych przez G. P. wniosków o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy i o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy. W opinii Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, G. P. został prawidłowo pouczony w wydanych przez Ośrodek Medycyny Pracy orzeczeniach lekarskich, iż przysługuje mu prawo złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania w jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy i z możliwości tej nie skorzystał. Ponadto organ II instancji podkreślił, iż okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, w przypadku alergicznego zapalenia spojówek, alergicznego nieżytu nosa, astmy oskrzelowej i zapalenia obrzękowego krtani o podłożu alergicznym, wynosi 1 rok. Natomiast G. P. zakończył pracę zawodową w 1988r., a badany był w kierunku rozpoznania chorób zawodowych w 2010r., a więc 22 lata po ustaniu narażania. Z kolei orzeczenie lekarskie Nr [...] w sposób jednoznaczny i wyczerpujący dowodzi braku podstaw do rozpoznania u G. P. choroby zawodowej – pylicy płuc krzemowej. Organ odwoławczy nie przychylił się zatem do w/w wniosków i nie skierował G. P. na badania w jednostce orzeczniczej II stopnia. W związku z powyższym, Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji.

Z powyższymi decyzjami Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nie zgodził się G. P. i pismem z dnia 25 marca 2011r. wniósł na nie skargi, domagając się ich uchylenia, gdyż organ II instancji nie odniósł się w ogóle do podnoszonych przez niego zarzutów. Skarżący wyjaśnił, iż nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce badawczo-rozwojowej, gdyż nie znał wszystkich przesłanek wydania orzeczeń lekarskich przez Ośrodek Medycyny pracy, a to w związku z brakiem wyników pomiarów czynników szkodliwych z lat 1983-1988 u jego byłego pracodawcy, co skutkowało tym, iż przeprowadzone u niego w tej placówce badania lekarskie mogły być niewłaściwie. Informację o tym skarżący powziął z decyzji organu I instancji. Uważał jednak, iż kwestia ta zostanie załatwiona w toku postępowania przed organem II instancji. Jednak z akt administracyjnych sprawy skarżący dowiedział się, iż Wojewódzki Inspektor Sanitarny, mimo skierowanego zapytania do Powiatowego Inspektora Sanitarnego, nie posiada informacji na temat rodzaju czynników chemicznych, na które był on narażony podczas pracy. Skarżący uważa zatem, iż jedynym wyjściem jest przeprowadzenie u niego ponownego badania lekarskiego w jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy, które uwzględniłoby wszystkie istniejące czynniki chemiczne, na które mógł być narażony, skoro nie jest możliwe wskazanie konkretnych.

Jednocześnie skarżący nadmienił, iż jest osobą z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności, całkowicie niezdolną do samodzielnej egzystencji, po operacji mózgu, pozostającą nadal w stałym leczeniu z powodu tego i innych schorzeń. Skarżący wskazał, iż od 1990 roku leczy się w Poradni Okulistycznej Zespołu Przychodni Specjalistycznych SP ZOZ na alergiczne, nawracające stany zapalne spojówek, brzegów powiek i erozji rogówek, a od 1995 roku w Poradni Alergologicznej ZPS, gdzie stwierdzono u niego oprócz alergicznego zapalenia spojówek, astmę oskrzelową, leczoną od tego czasu farmakologicznie, poprzez odczulanie schematem B oraz liczne pobyty w szpitalach sanatoryjnych.

Skarżący wskazał, iż w skierowaniu na badania w celu rozpoznania chorób zawodowych podano, że nadzorował prace remontowe konstrukcji stalowych, mostów węglowych dostarczających taśmociągami pył węglowy, polegające na wymianie ścianek eternitowych poprzez cięcie płyt eternitowych przecinarką tarczową oraz zdzieraniu starej farby z tej konstrukcji, wymianie skorodowanej konstrukcji i spawanie nowych kształtowników oraz malowanie całości farbami i lakierami. Zdaniem skarżącego, kontakt z tymi substancjami w przeszłości skutkuje obecnie uczuleniem na chrom, kobalt oraz mieszanki zapachowe, które stwierdzone zostały w testach alergicznych przeprowadzonych w Poradni [...]. Skarżący zaprzeczył natomiast by miał kontakt z krzemem, a właśnie w tym kierunku przeprowadzane były badania przez Ośrodek Medycyny Pracy. Podniósł również, iż praca w przeciągach skutkowała ropnym zapaleniem zatok i spowodowała konieczność przeprowadzenia u niego dwukrotnie punkcji zatok (w 1987r. i w 1990r.). Przyczyniła się również do stanu nawracających zapaleń uszu, które skarżący leczy do chwili obecnej. Skarżący nadmienił również, iż do skierowania na badania w celu rozpoznania chorób zawodowych załączył kartoteki dokumentujące leczenie otolaryngologiczne, jednak fakt ten nie został odnotowany.

W odpowiedziach na skargi Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skarg. Dodał również, iż schorzenia, na które cierpi skarżący nie są chorobami wymienionymi w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie z § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. W sytuacji braku spełnienia kryteriów choroby zawodowej podczas badania w jednostce orzeczniczej, nie ma żadnych podstaw do jej rozpoznania. Organ II instancji stwierdził, iż w przedmiocie chorób zawodowych G. P. orzekała właściwa jednostka orzecznicza, wydając orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych i uzasadniając je w sposób wyczerpujący i jednoznaczny. Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił również, iż podniesiony przez skarżącego fakt, że nie jest możliwe wskazanie konkretnych czynników chemicznych, z którymi miał kontakt, nie był w przedmiotowej sprawie rozstrzygający, gdyż uwzględniono fakt, że nie można wykluczyć pracy skarżącego w ekspozycji na czynniki alergizujące.

W piśmie z dnia 16 kwietnia 2012r. skarżący stwierdził, iż na jego byłym pracodawcy – firmie A – spoczywał obowiązek prowadzenia wykazu substancji, preparatów, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym i sposobu ich rejestrowania, a także prowadzenia rejestru prac, których wykonywanie powodowało konieczność pozostawania w kontakcie z tymi substancjami oraz rejestru pracowników zatrudnionych przy tych pracach. Informacje te powinny były być przekazywane właściwemu inspektorowi sanitarnemu i okręgowemu inspektoratowi pracy niezwłocznie po rozpoczęciu działalności oraz corocznie do dnia 15 stycznia następnego roku za rok poprzedni. Czas przekazywania rejestrów pracowników zatrudnionych przy pracach, których wykonywanie powodowało konieczność pozostawania w kontakcie z w/w substancjami szkodliwymi wynosił 40 lat. W przypadku zaprzestania działalności rejestry te niezwłoczne powinny były być przekazane właściwemu inspektorowi sanitarnemu. Skarżący uważa, iż pracodawca powinien był także dokonać oceny ryzyka zawodowego oraz poinformować go o istniejących zagrożeniach, a także monitorować jego stan zdrowia. Firma A nie wywiązała się jednak z tych obowiązków. Wobec powyższego skarżący nie zgadza się ponosić konsekwencji niekompetencji swojego byłego pracodawcy, gdyż wydane decyzje były dla niego niepomyślne tylko dlatego, że Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie posiadał informacji na temat czynników chemicznych, na które był on narażony. Dlatego też skarżący wniósł o ponowne badanie z uwzględnieniem wszystkich czynników, z którymi mógł mieć kontakt.

Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012r. skarżący przedstawił do wglądu fotokopie dokumentacji medycznej dotyczącej schorzeń oczu, z której najwcześniejszy wpis nosi datę 7 maj 1989r. Podał, że w 1988r. pracował na kontrakcie w NRD i nie chodził tam do lekarza. Dlatego też nie posiada żadnej dokumentacji (bo nie było takiej możliwości). Kontrakt zakończył się w grudniu 1988r. Okazane dokumenty skarżący przedstawiał w Ośrodku Medycyny Pracy. Ponadto skarżący okazał zdjęcia rentgenowskie głowy z dnia 21 stycznia 1987r., a także zaświadczenie lekarskie z dnia 25 marca 2011r. z którego wynika, że był leczony w poradni otolaryngologicznej od marca do października roku 1980 z powodu zapalenia zatok. Skarżący okazał również kopię karty choroby z wpisami od 24 marca 1980r. od lekarza laryngologa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zatem kontrola zaskarżonych decyzji z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z obowiązującym prawem. Stosownie do treści art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że jeżeli wydana w granicach sprawy której dotyczy skarga decyzja administracyjna narusza prawo w sposób określony w art. 145 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega uchyleniu bez względu na to, czy skarga formułuje zarzuty o naruszeniu prawa.

W ocenie sądu złożone w niniejszej sprawie skargi zasługują na uwzględnienie, zaskarżone decyzje wydane bowiem zostały z naruszeniem prawa.

Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869), na pojęcie choroby zawodowej składają się dwa elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. W rozporządzeniu tym co do niektórych schorzeń sprecyzowano dodatkowo, że ów związek przyczynowy upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej istnieje jedynie wówczas, gdy udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w czasie istnienia narażenia zawodowego albo w okresie nie dłuższym niż wskazany w tym rozporządzeniu. Taki roczny okres od ustania narażenia pozwalający na stwierdzenie choroby zawodowej przewidziany jest w tym rozporządzeniu w odniesieniu do czterech spośród pięciu schorzeń, które są przedmiotem niniejszej sprawy. Przewidziano go mianowicie w stosunku do astmy oskrzelowej (poz. 6 wykazu), alergicznego nieżytu nosa (poz. 12 wykazu), zapalenia obrzękowego krtani o podłożu alergicznym (poz. 13 wykazu) oraz alergicznego zapalenia spojówek (poz. 25.1 wykazu).

W niniejszej sprawie organ przyjął, że Pan G. P. przestał pracować w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej w 1988r. Z akt nie wynika, by organ ustalał w jakich warunkach pracował G. P. po ustaniu zatrudnienia w A sp. z o.o. w K. Z przedłożonych na rozprawie przez skarżącego dokumentów wynika, że po 1988r. pracował on jeszcze u innych pracodawców. Co do nich organ nie przeprowadził jednak postępowania wyjaśniającego, czy także u nich występowało narażenie na powstanie choroby zawodowej, a w każdym razie w zaskarżonej decyzji nie ma żadnej wzmianki o ewentualnym badaniu przez organ tych okoliczności. Powoływany zatem przez organ argument, że narażenie zawodowe ustało w 1988r. a postępowanie w sprawie choroby zawodowej toczy się dopiero w 2010r., a więc upłynął już zbyt długi czas na stwierdzenie choroby zawodowej, przy braku jakiejkolwiek informacji na temat dalszej działalności zawodowej G. P. po 1988r., nie może zostać uznany za wystarczająco uzasadniający zaskarżoną decyzję.

Nadto należy zauważyć, że G. P. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 19 kwietnia 2012r. przedłożył do wglądu i częściowo także do akt dokumentację medyczną dotyczącą między innymi schorzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania, na której widniały daty z 1980r., 1987r. oraz 1989r. i późniejsze. Na pytanie Sądu skarżący stwierdził, że dokumenty te przedkładał w Ośrodku Medycyny Pracy. W orzeczeniach lekarskich wydanych przez Ośrodek Medycyny Pracy nie ma jednak żadnej wzmianki na temat tej dokumentacji lekarskiej. Nie ma też na ten temat mowy w zaskarżonych decyzjach. Organ administracyjny odmawiając stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej powołuje fakt, że od ustania pracy w narażeniu zawodowym do czasu stwierdzenia schorzeń które mogą być kwalifikowane jako zawodowe upłynął już okres dłuższy niż przewidziany w rozporządzeniu. Organ nie odnosi się jednak do dokumentacji medycznej, którą skarżący posiada jeszcze z czasów zatrudnienia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w ogóle nie wynika czy dokumentację tę organ badał oraz ewentualnie jakie wyciągnął z niej wnioski co do występujących u skarżącego schorzeń.

Wbrew twierdzeniom organu, że jest on związany w pełni orzeczeniem lekarskim wydanym przez OMP i że w sprawie choroby zawodowej kompetencje orzecznicze mają jedynie zespoły lekarskie powołane zgodnie z rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych, organ winien był wziąć pod uwagę także treść innych orzeczeń lekarskich, które stanowić mogą dowód w sprawie. Będąca w posiadaniu skarżącego dokumentacja medyczna winna być zatem udostępniona orzekającemu w niniejszej sprawie zespołowi lekarskiemu, który winien był się do zawartych tak informacji ustosunkować wskazując dlaczego przyjmuje odmienne ustalenia. Z całą mocą podkreślić bowiem należy, że orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami biegłych w rozumieniu art. 84 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 kpa. Organ ma bowiem obowiązek kontrolować, czy wydane orzeczenia wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Orzeczenie lekarskie musi w sposób wszechstronny i przekonujący wyjaśniać wszystkie wątpliwości. Opinia jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych powinna zawierać merytoryczne uzasadnienie stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań tej jednostki, ale również do innych zebranych dowodów. Nie są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy orzeczenia lekarskie, które nie odnoszą się w sposób szczegółowy do całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonującego uzasadnienia, wywołującej wątpliwości bądź sprzecznej z przepisami prawa. Opinie lekarskie zawierające rozbieżności czy sprzeczności, nie pozwalające organowi na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie, muszą być poprawione lub uzupełnione. W przypadku takich opinii, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone. Organ ma w takiej sytuacji obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby może zwracać się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie.

Zdaniem organów administracyjnych orzekających w niniejszej sprawie, przeprowadzone u skarżącego badania nie stwierdziły takich schorzeń, o jakich mowa w przytoczonych przepisach rozporządzenia. W ocenie Sądu jednakże, wydane w niniejszej sprawie opinie lekarskie, na których obydwa orzekające w sprawie organy administracyjne oparły swe rozstrzygnięcia, nie spełniają wskazanych powyżej wymogów, w szczególności zaś nie zawierają pełnego, przekonującego i jednoznacznego uzasadnienia, w szczególności zaś nie wyjaśniają w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości, dlaczego rozpoznawane u skarżącego schorzenia nie mają podłoża alergicznego. Treść uzasadnień wydanych w niniejszej sprawie opinii lekarskich, niezwykle lakoniczna, wywołuje wątpliwości co do powodów rozstrzygnięcia, nie odnosi się też zupełnie do przedkładanych przez skarżącego dowodów w postaci innych orzeczeń lekarskich dotyczących jego schorzeń. Pomimo zatem kategorycznych stwierdzeń o rozpoznaniu schorzeń i jednocześnie niezakwalifikowaniu ich jako zawodowych, nie uzasadniono tego poglądu w sposób nie budzący wątpliwości. Uzasadnienia są niejasne, budzą wątpliwości co do przyczyn nieuznania rozpoznawanych u skarżącego schorzeń za zawodowe. Organy nie podjęły próby ich doprecyzowania i wyjaśnienia z jakiego powodu stwierdzane u skarżącego schorzenia nie mają zawodowej etiologii.

Przeprowadzone zatem w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne było dotknięte wadami. Stwierdzone przez Sąd wady polegające na nienależytym ustaleniu stanu faktycznego niniejszej sprawy co do daty ustania narażenia zawodowego, daty powstania schorzeń oraz przyczyn niezakwalifikowania stwierdzanych u skarżącego schorzeń za zawodowe ,stanowią naruszenie prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tej ustawy. Stanowią one podstawę do uchylenia decyzji obu instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny w sposób prawidłowy przeprowadzić postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie rozstrzygnięć w przedmiocie chorób zawodowych oraz wydać decyzje uwzględniając zawartą powyżej ocenę prawną oraz wskazania Sądu dotyczące konieczności uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego co do późniejszej pracy skarżącego w narażaniu zawodowym oraz dokonania analizy posiadanej przez niego dokumentacji medycznej w kierunku ustalenia daty powstania u niego schorzeń, a także uzyskanie pełnych opinii jednostek orzeczniczych, zawierających nie budzące wątpliwości, wyczerpujące uzasadnienia. Dopiero wtedy rozstrzygnięcia spraw administracyjnych dotyczących chorób zawodowych G. P. nie będą obarczone wadami prawnymi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.