Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2095/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności prezesa zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący – W. P. 24 lipca 2013 r. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności prezesa zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych.

W uzasadnieniu podniósł, że wykonanie decyzji spowoduje dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody osobistej i majątkowej oraz trudne do odwrócenia skutki. Wskazał, że jest osobą starą i schorowaną w związku z czym ściągnięcie od niego kwoty sięgającej 180.000 zł mogłoby prowadzić do utraty źródła utrzymania, pokrywania kosztów leczenia jego i wnuczki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został należycie uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a." . W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że ww. przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10).

W niniejszej sprawie skarżący podniósł, że wykonanie decyzji spowoduje dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody osobistej i majątkowej oraz trudne do odwrócenia skutki. Wskazał, że jest osobą starą i schorowaną w związku z czym ściągnięcie od niego kwoty sięgającej 180.000 zł mogłoby prowadzić do utraty źródła utrzymania, pokrywania kosztów leczenia jego i wnuczki.

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, w jaki konkretnie sposób egzekucja zaskarżonej decyzji wpłynie na życie lub zdrowie jego oraz wnuczki. Z informacji przedstawionych przez skarżącego w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy wynika jedynie, że wnuczka skarżącego cierpi na [...] . Należy podkreślić, że z dokumentów tych nie wynika w jaki sposób okoliczność ta wpływa na zdolność skarżącego do wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przedstawił też, żadnej dokumentacji, która wskazywałaby na możliwość poniesienia ewentualnej znacznej szkody. Jedynie w sposób ogólny powołał się na swoją sytuację finansową, co nie pozwalało na stwierdzenie, iż zachodzi postawa do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji