Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 28/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 , art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 10 ust. 2 , art. 175 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 61 § 1 pkt 5 , art. 69, art. 95
journal: Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
article: art. 161 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 8 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2014 roku; 3. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. na rzecz skarżącego K. G. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

K. G. w dniu [...] zwrócił się drogą elektroniczną do Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dat urodzenia i miejscowości zamieszkania wszystkich sędziów tego sądu z rozbiciem na poszczególne wydziały. Informacja zwrotna miała zostać udzielona w formie elektronicznej - na adres e-mail wnioskodawcy.

W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 12 sierpnia 2014 roku organ wskazał, że wniosek nie mógł zostać uwzględniony, jako pozostający poza zakresem ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U.

Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Organ bowiem stanął na stanowisku, iż w informacji, której domaga się wnioskodawca nie występuje żaden element publicznej informacji czy dokumentu publicznego. Dalej organ argumentował, iż informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów. Sformułowanie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od "zadań władzy publicznej", bowiem pomija element podmiotowy, co w konsekwencji sprowadza się do interpretacji o wykonywaniu zadań publicznych przez różne podmioty, a nie tylko będące organami władzy. Tak rozumiane "zadania publiczne" w sumie cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu, co sprzyja osiągania celów zarówno konstytucyjnych, jak i ustawowych. W świetle zaprezentowanego poglądu, informacja o wieku i miejscowości zamieszkania osoby pełniącej funkcje publiczne, nie spełnia warunków wyżej wskazanych. Taką informacją będzie bowiem wyłącznie informacja mająca związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Żądane informacje dotyczące wieku i miejscowości zamieszkania nie dotyczą zaś warunków powierzenia i wykonywania funkcji.

Jednocześnie organ poinformował wnioskodawcę, iż lista sędziów Sądu Okręgowego w Ł. znajduje się na stronie internetowej Sądu Okręgowego w Ł..

W dniu 26 stycznia 2015 roku K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem organu skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. zarzucając mu naruszenie następujących przepisów:

1) art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej - przez ich błędną wykładnię i niezastosowanie wskutek przyjęcia, że data urodzenia i miejscowość zamieszkania sędziego nie stanowi informacji publicznej,

2) art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez ich niezastosowanie - mimo, że objęte żądaniem wniosku dane stanowią informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust.1 pkt 2 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący wniósł o :

1) zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2) stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania,

w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż w świetle art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej uznać należy, że informacja o dacie urodzenia sędziego (a więc dniu, miesiącu i roku tego zdarzenia) jest informacją mającą związek z pełnieniem funkcji publicznej. Wszak zakreśla ona cezurę czasową pełnienia funkcji sędziego. Zgodnie z art. 61 § 1 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2013 roku poz. 427 - t.j. ze zm) na stanowisko sędziego w sądzie rejonowym może być powołany ten, kto ukończył 29 lat, a w myśl art. 63 § 1 USP na stanowisko sędziego w sądzie okręgowym sędzia sądu rejonowego oraz sędzia wojskowego sądu garnizonowego, który posiada co najmniej czteroletni okres pracy na stanowisku sędziego sądu rejonowego lub sędziego wojskowego sądu garnizonowego lub na stanowisku prokuratora (a więc najszybciej w wieku 33 lat). Jednocześnie w myśl art. 69 § 1 tej ustawy sędzia przechodzi w stan spoczynku co do zasady z dniem ukończenia 67 roku życia (albo z dniem osiągnięcia wieku określonego w § 1a tego przepisu), a może przejść w stan spoczynku na swój wniosek po ukończeniu 55 lat przez kobietę, i 60 lat przez mężczyznę (art. 69 § 2 powołanej ustawy). Z treści przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że ustawodawca przyjmuje wprost, iż sędziami sądu powszechnego nie mogą być osoby poniżej i powyżej określonego wieku. Powyższe oznacza, że dane odnoszące się do daty urodzenia sędziego, zakreślające cezurę czasową pełnienia przez niego funkcji sędziego, są nierozerwalnie związane z tą funkcją, a zatem stanowią informację publiczną. Zdaniem skarżącego tak samo uznać należy, że dane o miejscowości zamieszkania sędziów sądów powszechnych stanowią informację publiczną, bowiem zgodnie z art. 95 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych sędzia powinien mieszkać w miejscowości będącej siedzibą sądu, w którym pełni służbę. Prezes sądu okręgowego w stosunku do sędziego sądu rejonowego oraz sędziego sądu okręgowego, prezes sądu apelacyjnego w stosunku do sędziego tego sądu, a minister Sprawiedliwości w stosunku do prezesa sądu okręgowego i prezesa sądu apelacyjnego, w uzasadnionych przypadkach, może wyrazić zgodę na zamieszkanie sędziego w innej miejscowości (§ 2 powołanego wyżej przepisu). W razie uzyskania zgody, o której mowa w § 2, sędziemu przysługuje zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do siedziby sądu, ustalonych na zasadach obowiązujących przy ustalaniu wysokości należności przysługujących pracownikom

z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Zwrot kosztów jednak nie przysługuje, jeżeli zmiana miejsca służbowego nastąpiła w wyniku orzeczenia kary dyscyplinarnej wymienionej w art. 109 § 1 pkt 4 oraz orzeczenia sądu dyscyplinarnego

o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe ze względu na powagę stanowiska (§ 3 powołanego wyżej przepisu).

Skarżący wyjaśnił, iż żąda udostępnienia informacji publicznej polegającej na wskazaniu miejscowości zamieszkania sędziów celem ustalenia którzy z nich zamieszkują w miejscu pełnienia służby, a którzy poza nią - i w jakiej odległości od sądu, a następnie skali wydatków z budżetu państwa na pokrycie kosztów dojazdów sędziów.

Zdaniem skarżącego z cytowanego powyżej przepisu art. 95 USP wynika,

że informacja o miejscowości zamieszkania sędziego ma ścisły związek z pełnieniem przezeń funkcji publicznej i nie pozostaje bez wpływu na warunki jej wykonywania. Należy mieć bowiem na uwadze, że dojazdy z miejsca zamieszkania do siedziby sądu i z powrotem są uciążliwe i czasochłonne, co może rzutować na jakość wykonywanej pracy. Nadto dojazdy generują należności zwiększające wydatki budżetowe sądu (które w całości finansowane są ze środków publicznych). Im większa odległość od miejscowości zamieszkania sędziego do miejscowości będącej siedzibą sądu, tym większy jest negatywny wpływ na jakość pracy sędziego i tym większe są wydatki ponoszone ze środków publicznych na pokrycie kosztów dojazdu. Skarżący zaś dąży do ustalenia skali wydatków publicznych z tym związanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako bezprzedmiotowej, jednocześnie wskazując, iż w dniu 12 lutego 2015 roku Prezes Sądu Okręgowego w Ł. drogą elektroniczną udostępnił skarżącemu imienną listę sędziów Sądu Okręgowego w Ł. ze wskazaniem dziennych dat urodzenia i miejscowości zamieszkania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z kolei z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010r., sygn. akt I OSK 646/10 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, natomiast celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez organ określonego w przepisach działania.

Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782, dalej: u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 ustawy).

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przy czym art. 6 ustawy konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy.

Nie budzi wątpliwości, że Prezes Sądu Okręgowego w Ł. jako podmiot reprezentujący sąd na zewnątrz, jest organem administrującym i w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jeśli tylko ją posiada.

W przedmiotowej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w zakresie dat urodzenia i miejscowości zamieszkania wszystkich sędziów Sądu Okręgowego w Ł.. W odniesieniu do tak sformułowanego żądania rację przyznać należy skarżącemu, że według ugruntowanego już orzecznictwa sądów administracyjnych data urodzenia oraz miejscowość, w której zamieszkuje sędzia stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy.

W pierwszej kolejności przywołać trzeba brzmienie art. 10 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, który stanowi, że sądy i trybunały sprawują władzę sądowniczą. Zgodnie zaś z art. 175 ust. 1 Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości w Rzeczpospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Sądy, jako organy władzy sądowniczej wydające wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, wykonują zadania w imieniu państwa, którego funkcje realizują. Są to więc organy państwowe powołane do rozpatrywania i rozstrzygania sporów prawnych w imieniu państwa. Sędziowie zaś, jako funkcjonariusze publiczni sprawują w nich funkcję publiczną polegającą na orzekaniu w sprawach należących do właściwości tych sądów na zasadach niezawisłości i bezstronności.

W rozumieniu art. 61 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.), na stanowisko sędziego sądu rejonowego może być powołany ten, kto ukończył 29 lat. Jednakże w myśl art. 69 w/w ustawy, sędzia przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 67 roku życia albo z dniem osiągnięcia wieku określonego w § 1a, chyba że nie później niż na sześć miesięcy przed ukończeniem tego wieku oświadczy Ministrowi Sprawiedliwości wolę dalszego zajmowania stanowiska i przedstawi zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego, wydane na zasadach określonych dla kandydata na stanowisko sędziowskie (§ 1).

Z przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że dane odnoszącego się do wieku sędziego, a konkretnie daty jego urodzenia, zakreślają cezurę czasową pełnienia przez niego funkcji sędziego i niewątpliwie mają znacznie prawne. Decydują o możliwości kandydowania sędziego na stanowisko, jak i ogólnie rzecz biorąc na możliwość bycia sędzią. Wiek sędziego (data jego urodzenia) jest nierozerwalnie związany z tą funkcją i stanowi informację publiczną.

Podobnie rzecz się przedstawia jeśli chodzi o informację dotyczącą miejscowości, w której zamieszkują sędziowie. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że skarżący domagał się podania miejscowości zamieszkania sędziów, a nie pełnych adresów zamieszkania sędziów. W myśl art. 95 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, sędzia powinien mieszkać w miejscowości będącej siedzibą sądu, w którym pełni służbę (§ 1). Prezes sądu okręgowego w stosunku do sędziego sądu rejonowego oraz sędziego sądu okręgowego, prezes sądu apelacyjnego w stosunku do sędziego tego sądu, a Minister Sprawiedliwości w stosunku do prezesa sądu okręgowego i prezesa sądu apelacyjnego, w uzasadnionych przypadkach, może wyrazić zgodę na zamieszkanie sędziego w innej miejscowości (§ 2). W razie uzyskania zgody, o której mowa w § 2, sędziemu przysługuje zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do siedziby sądu, ustalonych na zasadach obowiązujących przy ustalaniu wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Zwrot kosztów jednak nie przysługuje, jeżeli zmiana miejsca służbowego nastąpiła w wyniku orzeczenia kary dyscyplinarnej wymienionej w art. 109 § 1 pkt 4 oraz orzeczenia sądu dyscyplinarnego o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe ze względu na powagę stanowiska (§ 3).

Z cytowanego wyżej przepisu, którego wykładnia nie budzi wątpliwości, wynika, że informacja o miejscu zamieszkania sędziego, w miejscowości innej niż siedziba sądu ma związek z pełnieniem funkcji publicznej i nie pozostaje bez wpływu na warunki jej wykonywania, co jest oczywiste, a dojazdy z miejsca zamieszkania do siedziby sądu i z powrotem mogą być niekiedy uciążliwe i czasochłonne. Niewątpliwie dane o miejscowości zamieszkania sędziów mają znaczenie dla kształtowania wiedzy i poglądu o funkcjonowaniu sądu, którego dotyczy żądana informacja, co pozostaje w związku z wartością, jaką jest jawność i przejrzystość funkcjonowania osób sprawujących funkcje publiczne, a także instytucji jaką jest sąd. Organ wskazał miejsce zamieszkania sędziów jako miasto Ł. i do pozostałych sędziów jako miejsce zamieszkania poza siedzibą Sądu Okręgowego w Ł..

Trudno jednak się zgodzić z tezą skarżącego, że miejsce zamieszkania może rzutować na jakość wykonywanej pracy przez sędziego. Przyjecie takiego założenia prowadziłoby do wniosku, że może i wykonywanie zawodu adwokata lub radcy prawnego w innym mieście, po przez przyjecie intratnego zlecenia w miejscowości innej niż miejsce siedziby jego kancelarii, niekiedy oddalonym o kilkaset kilometrów ma wpływ również na jakość świadczonej usługi i jej rzetelność. Teza dość karkołomna i niczym nie poparta, która dezawuowałaby Sędziów i zamykałaby możliwość awansu zawodowego sędziów wszystkich sądów począwszy od NSA i SN po przez WSA, Sądy Apelacyjne i Okręgowe, prowadząc niekiedy do braku obsadzenia stanowisk sędziowskich w Sądach Rejonowych. Przenosząc powyższe rozumowanie skarżącego zaprezentowane we wnioskach skargi na wymienione wyżej pozostałe korporacje prawnicze "należałoby może zastanowić się nad ograniczeniem swobody zawierania umów zlecenia usługi prawniczej przez radców prawnych i adwokatów w innych miejscowościach oddalonych od siedziby kancelarii w imię tak pojmowanej, tej jakości". Skład orzekający w tej sprawie wyraża nadzieję, że nie takie intencje przyświecały skarżącemu w tej sprawie.

Zgodzić się natomiast należy, że dojazdy sędziów ale i pełnomocników generują także należności zwiększające wydatki budżetowe sądu, ale i stron najróżniejszych postępowań sądowych reprezentowanych przez pełnomocników, gdzie koszty procesu zależą od jego wyniku, co wcale nie oznacza, iż z tego powodu winny nastąpić zmiany w przepisach prawa. Okoliczności te, podnoszone przez skarżącego, jednak pozostają bez wpływu na udzielenie informacji publicznej, choć taka intencja w istocie przyświecała skarżącemu, gdyż wyjawił ją dopiero w swej skardze pisząc o zamiarze ustalenia kosztów poprzez wskazanie odległości od miejsca zamieszkania do siedziby Sądu Okręgowego i chociażby z tego powodu nie mogło być to przedmiotem rozpoznania przez Sąd.

Odchodzą już od obocznego nurtu rozważań, Sąd chciał jedynie wskazać, na niedoskonałości regulacji prawnych i niekiedy zupełnie nieoczekiwane wnioski płynące ze stosowania zapisów ustawowych wyciągane przez strony. Ilość pytań, które można zadać i domagać się od sfery publicznej działalności Państwa udzielenia na nie odpowiedzi, jest w istocie nieograniczona na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, co może w skrajnych przypadkach prowadzić do paraliżu instytucji publicznych, z czego z całą pewnością powinni sobie zdawać sprawę prawnicy.

W przedmiotowej sprawie do dnia wniesienia skargi Prezes Sądu Okręgowego w Ł. nie udostępnił żądanej informacji, nie wydał też decyzji odmawiającej jej udostępnienia ani nie poinformował o braku możliwości udostępnienie informacji w żądanej formie. Dlatego też skarga okazała się usprawiedliwiona, bowiem organ w dniu wniesienia skargi pozostawał bezczynny. Dopiero po wniesieniu skargi do tutejszego sądu organ przesłał skarżącemu żądane informacje. Dlatego też postępowanie w zakresie zobowiązania organu do dokonania czynności w dniu orzekania przez sąd okazało się bezprzedmiotowe. Działając zatem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, czemu dał wyraz w pkt 2 sentencji wyroku.

Badając przedmiotową skargę sąd miał także na względzie, że art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy doszło do rażącego naruszenia prawa czy też nie. Użycie w zdaniu drugim art. 149 § 1 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Mając powyższe na względzie, zdaniem sądu bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, o czym sąd orzekł w pkt 1 sentencji. Organ pozostawał co prawda w błędnym przekonaniu co do charakteru żądanej informacji, ale nie był bierny wobec wniosku skarżącego z dnia [...], pierwotnie przesyłając skarżącemu wykaz sędziów orzekających w poszczególnych wydziałach sądu i informując o swoim stanowisku co do charakteru żądanej informacji, a finalnie udostępniając żądaną informację. Orzeczenie w tym zakresie jest również zgodne z wnioskiem skargi.

Na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., sąd zasądził ponadto na rzecz strony skarżącej zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania, o czym orzekł w pkt 3 sentencji.

a.bł.