Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 517/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 18 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1474
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jedn.
article: art. 130 ust. 2, 134, 151, 154
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Iwona Kosińska, sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi T. S. i K. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] (dalej jako "Wojewoda") decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. S. i K. M. (dalej jako "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej jako "Prezydent") z [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość.

Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Prezydent decyzją z [...] października 2017 r. nr [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie dróg powiatowych: ul. [...] na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...], ul. [...] na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] w dzielnicy [...], projektowanej m.in. na dz. nr [...] powstałej z podziału dz. nr [...] z obrębu [...], położonej w dzielnicy [...] w [...]. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] listopada 2017 r.

Następnie Prezydent decyzją z [...] maja 2019 r. ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł za nieruchomość stanowiącą dz. nr [...] (pkt [...]); powiększył ustalone odszkodowanie o 5% wartości nieruchomości, tj. o [...] zł (pkt [...]); przyznał ustalone w pkt [...] odszkodowanie wraz z kwotą określoną w pkt [...], w łącznej wysokości [...] zł na rzecz K. M. w udziale [...] części, tj. [...] zł oraz T. S. w udziale [...] części, tj. w kwocie [...] zł (pkt [...]) oraz zobowiązał Prezydenta reprezentowanego przez Zarząd [...] Inwestycji [...] do zapłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (pkt [...]).

W odwołaniu od powyżej decyzji skarżący podnieśli, że wycena nieruchomości nie została wykonana rzetelnie przez rzeczoznawcę, a także, że brak jest kompletnej dokumentacji, na podstawie której dokonano wywłaszczenia.

Wojewoda decyzją z [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w niniejszym postępowaniu sporządzony został operat szacunkowy z [...] kwietnia 2019 r., przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego Z. J., który uznany został przez Prezydenta za sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i za wiarygodny dowód w sprawie, stąd w oparciu o niego ustalono odszkodowanie. Biegła dokonując analizy danych w operacie szacunkowym zastosowała się do dyspozycji § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie", przyjmując podejście porównawcze, metodę porównywania parami, bazując na cenach i cechach rynkowych nieruchomości wyselekcjonowanych z analizowanego rynku. Stan przedmiotowej nieruchomości opisano na właściwą datę, tj. [...] października 2017 r. Odnosząc się do treści operatu szacunkowego Wojewoda nie odnotował w nim braków formalnych, błędów obliczeniowych, natomiast stwierdzono wewnętrzne niespójności sporządzonej wyceny. W tabeli 1 na str. 10 zawarto bowiem ceny gruntów o przeznaczeniu pod zabudowę o wys. do 4,5 kondygnacji (por.: zapis nad tabelą). Zakres cen wyniósł od [...] zł/m2 do [...] zł/m2. Natomiast tabela 2 na str. 11 dotyczy nieruchomości drogowych, zaś zakres cen wyniósł od [...] zł/m2 do [...] zł/m2. Z kolei zapisy w pkt 8.1.4 operatu szacunkowego (str. 20) są wewnętrznie niespójne z wcześniejszymi ustaleniami operatu, gdyż podano tam, że spośród "6 transakcji wyszczególnionych w tabeli nr [...], pkt [...], które zawarte były w latach [...], przyjęto następujące wartości ekstremalne i wyliczona została wartość różnicy dla transakcji gruntami drogowymi: Cmax = 1325 zł/m2; C min = 673 zł/m2; delta C = 652 zł/m2". W związku z powyższymi uchybieniami odnoszącymi się do ww. wyceny Wojewoda, pismem z [...] lipca 2019 r. wystąpił do Prezydenta o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego celem wyjaśnienia przez rzeczoznawcę majątkowego niespójności w operacie szacunkowym. Prezydent przy piśmie z [...] września 2019 r. przekazał wyjaśnienia biegłej, z których wynika, że w pkt 8.1.4 operatu szacunkowego wystąpiła oczywista omyłka pisarska, bowiem tabela tam zawarta dotyczyła wartości różnicy dla transakcji gruntami przeznaczonymi pod zabudowę o wysokości 4,5 kond. Biegła wskazała, że jest to błąd oczywisty, który nie wpływa na procedurę szacowania i wynik końcowy. Ponadto, na str. 27 (Podsumowanie) oraz w wyciągu z operatu szacunkowego mylnie wskazano, że oszacowana na kwotę [...] zł wartość nieruchomości stanowi wartość rynkową, bowiem obok wartości rynkowej gruntu, odrębnie wyceniono (u góry str. 27, w podejściu kosztowym) wartość odtworzeniową ogrodzenia z siatki, a zatem łączny wynik wyceny stanowi niewątpliwie wartość odtworzeniową dz. nr [...], nie zaś wartość rynkową. Uchybienie powyższe ma charakter opisowy i nie wpływa na wynik wyceny. Mając powyższe na uwadze Wojewoda stwierdził, że ww. operat jest wiarygodnym dowodem o wartości nieruchomości, a w konsekwencji decyzja Prezydenta z [...] maja 2019 r. jest zasadna i prawidłowa. Wojewoda nie zgodził się przy tym z oceną skarżących, że nieuzasadnione było odrzucenie przez rzeczoznawcę transakcji drogami wewnętrznymi. Drogi wewnętrzne nie należą bowiem do kategorii dróg publicznych, zatem transakcje tego typu są zwyczajowo i powszechnie odrzucane w procesie wyceny, chyba że wyjątkowo chodzi o wycenę nieruchomości stanowiących drogi wewnętrzne w dacie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Jednak w niniejszej sprawie ta sytuacja nie miała miejsca. W odwołaniu zarzucono także, że w części dotyczącej gruntu budowlanego przyjęto transakcje pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a dz. nr [...] ma w części możliwości zabudowy wielorodzinnej. Jednak z opisów trzech wyselekcjonowanych nieruchomości porównawczych w pkt 8.1.2. wynika, że wybrane nieruchomości były przeznaczone pod zabudowę jedno- i wielorodzinną.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżący wnieśli o jej uchylenie wskazując, że wycena przedmiotowej działki rażąco zaniża jej wartość i jest niższa niż cena najtańszej przyjętej do porównania nieruchomości; wycena części nieruchomości przeznaczonej pod drogi nie zawiera odszkodowania z art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293); wycena nie zawiera odsetek należnych za nieterminową decyzję odszkodowawczą. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że rzeczoznawca dokonując wyceny działki zaniżył jej wartość, bowiem działki znajdujące się w pobliżu ich nieruchomości, wyceniane był według wyższych cen za m². Wskazali, że przy wycenie ich działki przyjęto do porównań sześć transakcji od [...] zł do [...] zł za m². Ich zdaniem średnia arytmetyczna wynosi [...] zł za m², a wycena przedstawiona przez rzeczoznawcę kształtowała się na poziomie [...] zł. Zdaniem skarżących rzeczoznawca wycenił wartość działki poniżej ceny minimalnej przyjętej do porównań. Skarżący zarzucili, że Prezydent uniemożliwił im złożenie operatu szacunkowego wydanego przez innego rzeczoznawcę, mimo że o to wnosili. Podnieśli również, że w wydanej decyzji nie ma odniesienia do odszkodowania wynikającego z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wnieśli również o zasądzenie na ich rzecz odsetek za niedotrzymanie terminu wypłaty odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z [...] lutego 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta z [...] maja 2019 r., którą ustalono odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość w wysokości w wysokości [...] zł (pkt [...]); powiększono ustalone odszkodowanie o 5% wartości nieruchomości, tj. o [...] zł (pkt [...]); przyznano ustalone w pkt [...] odszkodowanie wraz z kwotą określoną w pkt [...], w łącznej wysokości [...] zł na rzecz K. M. w udziale [...] części, tj. [...] zł oraz T. S. w udziale [...] części, tj. w kwocie [...] zł (pkt 3) oraz zobowiązano Prezydenta reprezentowanego przez Zarząd [...] Inwestycji [...] do zapłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (pkt [...]).

Analiza skargi oraz jej uzasadnienia pozwala stwierdzić, że zarzuty skargi dotyczą trzech zagadnień. Po pierwsze, prawidłowości operatu szacunkowego stanowiącego podstawę ustalenia odszkodowania, tj. operatu szacunkowego z [...] kwietnia 2019 r. autorstwa rzeczoznawcy majątkowego Z. J. Po drugie, nieuwzględnienia w kwocie ustalonego odszkodowania, odszkodowania wynikającego z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o co skarżący występowali już w 2002 r., a w konsekwencji dokonanie wyceny w oparciu o nieruchomości drogowe, podczas gdy działki budowlane mają wyższą wartość. Po trzecie, ustalenie odszkodowania za nieruchomość bez uwzględnienia odsetek za nieterminowe wydanie decyzji odszkodowawczej. W ocenie Sądu wszystkie powyższe zarzuty są bezzasadne.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów związanych z operatem szacunkowym należy wskazać, że materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (w dacie wydania decyzji obu instancji Dz.U. z 2018 r. poz. 1474 ze zm.), powoływanej dalej jako "specustawa", oraz stosowane odpowiednio, na mocy odesłania zawartego w art. 12 ust. 4a tej ustawy, przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n.". Artykuł 18 ust. 1 specustawy stanowi, że wysokość odszkodowania za przejętą nieruchomość ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Zgodnie natomiast z art. 130 ust. 2 u.g.n. dla ustalenia wysokości odszkodowania konieczne jest uzyskanie opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości. Wartością tą z kolej jest co do zasady wartość rynkowa, a więc najbardziej prawdopodobna cena nieruchomości, możliwa do uzyskania na rynku (art. 134 ust. 1 i art. 151 ust. 1 u.g.n.), przy określaniu której uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (art. 134 ust. 2 u.g.n.). Szczegółowe unormowania regulujące sporządzenie wyceny nieruchomości m.in. na potrzeby ustalenia odszkodowania za nieruchomości przejęte (wywłaszczone) pod inwestycje drogowe zawarte zostały w rozporządzeniu z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie". Zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów specustawy drogowej określa się, "przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji". Stosownie do § 36 ust. 2 rozporządzenia w przypadku gdy dane z lokalnego i regionalnego rynku nieruchomości są niewystarczające do określenia wartości rynkowej zgodnie z ust. 1, wartość nieruchomości objętej decyzją określa się w podejściu kosztowym. W ustępie 3 § 36 unormowano tryb ustalania wartości rynkowej nieruchomości, w sytuacji, gdy przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości. Zgodnie natomiast z ust. 4 § 36 rozporządzenia "w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio".

W stanowiącym podstawę ustalenia wysokości odszkodowania operacie szacunkowym z [...] kwietnia 2019 r. biegła wskazała, że w dacie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, przedmiotowa nieruchomość była niezabudowana i miała naniesienia. W dniu wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej nieruchomość przeznaczona była w części stanowiącej [...] m2 pod drogę (K-komunikacja kołowa), a w części stanowiącej [...] m2 pod zabudowę mieszkaniową (M-zabudowa mieszkaniowa) - zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów obszarów [...] i [...] w gminie [...] zatwierdzony Uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z [...] października 2001 r. W konsekwencji określenie wartości dla części stanowiącej [...] m2 działki nastąpiło zgodnie z § 36 ust. 4 rozporządzenia, przy przyjęciu do porównań cen transakcyjnych nieruchomości drogowych, a dla części stanowiącej [...] m2 działki, zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia, przy przyjęciu do porównań cen transakcyjnych nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną do 4,5 kondygnacji. W konsekwencji, w operacie określono wartość 1 m2 gruntu wycenianej nieruchomości w wysokości [...] zł dla części przeznaczonej pod drogę i [...] zł dla części przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową. Jednocześnie określono wartość odtworzeniową budowli znajdujących się na gruncie (tj. ogrodzenia). Na koniec biegła określiła wartość przedmiotowej nieruchomości na kwotę [...] zł, w tym wartość gruntu na [...] zł oraz wartość budowli na [...] zł.

Zdaniem Sądu, biegła prawidłowo dokonała wyceny przedmiotowej nieruchomości zgodnie z jej mieszanym przeznaczeniem planistycznym. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z art. 154 ust. 1 u.g.n., wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Rola organu administracji ogranicza się zatem do oceny sporządzonej wyceny wyłącznie pod względem zachowania warunków formalnych. Organ nie może natomiast wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, a zatem nie może zamiast biegłego i wbrew jego opinii przyjąć, że wartość nieruchomości jest inna niż wyliczono w operacie szacunkowym. Organ administracji może natomiast, jest wręcz do tego obowiązany jako jedyny podmiot uprawniony do oceny dowodu, dążyć do wyjaśnienia, czy operat nie zawiera błędów lub stwierdzeń nieodpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy (por. np. wyrok NSA z 23 października 2014 r. sygn. akt I OSK 534/13, CBOSA).

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem mając na względzie nieścisłości zawarte w operacie szacunkowym Prezydent przy piśmie z [...] września 2019 r. przekazał wyjaśnienia biegłej, z których wynika, że w pkt 8.1.4 operatu szacunkowego wystąpiła oczywista omyłka pisarska, bowiem tabela tam zawarta dotyczyła wartości różnicy dla transakcji gruntami przeznaczonymi pod zabudowę o wysokości 4,5 kond. Biegła wskazała, że jest to błąd oczywisty, który nie wpływa na procedurę szacowania i wynik końcowy. Ponadto, na str. 27 (Podsumowanie) oraz w wyciągu z operatu szacunkowego mylnie wskazano, że oszacowana na kwotę [...] zł wartość nieruchomości stanowi wartość rynkową, bowiem obok wartości rynkowej gruntu, odrębnie wyceniono (u góry str. 27, w podejściu kosztowym) wartość odtworzeniową ogrodzenia z siatki, a zatem łączny wynik wyceny stanowi niewątpliwie wartość odtworzeniową dz. nr [...], nie zaś wartość rynkową. Uchybienie powyższe ma charakter opisowy i nie wpływa na wynik wyceny. W tej sytuacji prawidłowo Wojewoda uznał, że ww. operat jest wiarygodnym dowodem o wartości nieruchomości.

Bezzasadne są również zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia w ustalonej kwocie odszkodowania, odszkodowania wynikającego z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdzić bowiem należy, że w niniejszym postępowaniu należało szacować utratę wartości nieruchomości ze względu na realizację inwestycji drogowej, a nie ze względu na objęcie nieruchomości planem miejscowym. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy: (1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo (2) wykupienia nieruchomości lub jej części. Jak trafnie podniesiono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 344/15 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), renta planistyczna ma wykazywać różnicę w wartości nieruchomości pomiędzy jej stanem przed zmianą bądź uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego i pomiędzy jej stanem po dokonaniu tej zmiany. Ustalenie zatem decyzją z [...] maja 2019 r. wysokości odszkodowania za nieruchomość objętą zezwoleniem na realizację inwestycji drogowej (decyzja z [...] października 2017 r.), nie powinno być utożsamiane z ograniczeniem możliwości inwestycyjnych wynikających ze wskazań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tym bardziej planu uchwalonego wiele lat przed wydaniem ww. decyzji (uchwała Rady Gminy [...]-[...] z [...] października 2001 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego ogólnego zagospodarowania przestrzennego m [...], dla fragmentów obszarów [...] i [...] w Gminie [...]-[...]).

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżących o ustalenie odsetek od odszkodowania w związku z nieterminowym wydaniem decyzji w tym przedmiocie, wskazać należy, że Sąd nie ma uprawnień do orzekania w tym przedmiocie.

Konkludując wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie sposób doszukać się naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym również tych powoływanych przez skarżących, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji z [...] maja 2019 r. W sprawie nie naruszono także przepisów postępowania. Organy obu instancji wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły bowiem stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego), szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy jej rozstrzyganiu oraz uzasadniły swoje orzeczenia (art. 107 § 1 i 3 ustawy - Kodeksu postępowania administracyjnego).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem rozpoznanie sprawy stało się konieczne z uwagi na datę wpływu skargi do sądu i dotychczasowy okres oczekiwania stron na zakończenie postępowania sądowego. Z uwagi jednak na wzrost wykrytych zakażeń w całym kraju, w tym na Mazowszu oraz objęcia Polski tzw. czerwoną strefą, przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.