Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 3020/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 876/13 w sprawie ze skarg P. C. i D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 876/13 odrzucił skargę D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że D. O. został wezwany do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi, pod rygorem jej odrzucenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, przez nadesłanie 32 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz przesłano zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego. Wezwanie Sądu zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 7 maja 2013 r. (k. 14). W wyznaczonym terminie skarżący nie uczynił zadość wezwaniu Sądu. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę (pkt 1) i zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy (pkt 2). Pismem z dnia 14 maja 2013 r. skarżący D. O. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 27 marca 2013 r., załączając do niego jej 32 egzemplarze oraz dowód uiszczenia wpisu sądowego.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił D. O. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł D. O. reprezentowany przez radcę prawnego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 220 § 2 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, to jest odrzucenie skargi oraz art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części odrzucającej skargę i przekazanie sprawy w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W rozpoznawanej sprawie odpis zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braku formalnego skargi z dnia 18 kwietnia 2013 r. poprzez nadesłanie brakujących odpisów skargi oraz wzywające do uiszczenia wpisu sądowego został doręczony skarżącemu w dniu 7 maja 2013 r. (k. 14). W wyznaczonym terminie jednak skarżący nie uzupełnił powyższych braków skargi.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w skardze kasacyjnej nie zostały wykazane żadne okoliczności, które podważałyby prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Stwierdzić należy, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, jak również wywody zawarte w jej uzasadnieniu odnoszą się do okoliczności usprawiedliwiających w ocenie skarżącego przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Stanowią one polemikę z prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2013 r. (sygn. akt I OZ 798/13) oddalającym zażalenie na postanowienie Sądu I instancji odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi i na obecnym etapie postępowania w sprawie nie mogą już być rozważane.

Bez wątpienia niedołączenie do skargi odpisów skargi dla wszystkich stron postępowania stanowi istotny brak, który uzasadniał wezwanie strony skarżącej na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. do jego uzupełnienia.

Skoro skarżący nie uzupełnił we wskazanym terminie braków formalnych skargi, do czego został prawidłowo wezwany, to zasadnie Sąd I instancji odrzucił jego skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13).

Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Stronie, stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. umożliwiono uzupełnienie braków formalnych skargi, z czego jednak nie skorzystała. W konsekwencji obarczają ją procesowe skutki zaniedbania jakiego się dopuściła. Natomiast nieuiszczenie wpisu od skargi pomimo wezwania uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.