Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 547/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: at. 50, art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 25 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej [...], działająca z upoważnienia Burmistrza [...], ustaliła Z. W. kwotę opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej w kwocie [...]zł.

Po rozpatrzeniu odwołania Z. W., decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło stronie wysokość opłaty za pobyt w domu opieki społecznej w kwocie [...]zł (od 14 do 31 marca 2019 r.) oraz [...] zł (od 1 kwietnia 2019 r.).

Skargę na decyzję Kolegium wniósł Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podnosząc, że Dyrektor MOPS nie jest podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi do sądu, z uwagi na brak interesu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.).

Niedopuszczalność skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. może wynikać z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Jedną z przyczyn podmiotowych jest wniesienie skargi przez podmiot, który nie ma legitymacji skargowej. Postępowanie sądowoadministracyjne jest oparte w sposób bezwzględny na zasadzie skargowości, dlatego może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Ze skargą do sądu może wystąpić podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a kwestionowanym aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Oczywisty brak legitymacji skargowej jest podstawą do odrzucenia skargi, przesłanka ta powinna zatem zostać zbadana przez sąd już na wstępnym etapie, przed przejściem do oceny merytorycznej sprawy (por. postanowienia NSA z 3 czerwca 2018 r., II OSK 1355/18; z 10 lipca 2019 r., I OSK 1222/19).

Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. W sposób oczywisty rację ma Kolegium, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej [...], który wydał decyzję w tej samej sprawie działając jako organ I instancji (z upoważnienia Burmistrza) nie ma interesu prawnego i nie jest legitymowany do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję reformatoryjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydaną na skutek rozpatrzenia odwołania strony od decyzji Dyrektora. Nie ulega wątpliwości, że Dyrektor nie ma w sprawie żadnego własnego interesu prawnego. Wydając decyzję w pierwszej instancji realizował jedynie przyznaną Burmistrzowi i powierzoną Dyrektorowi do realizacji, w drodze stosownego upoważnienia, kompetencję procesową (upoważnienie do władczego konkretyzowania w drodze decyzji administracyjnej uprawnień lub obowiązków adresatów norm prawnych), która nie ma nic wspólnego z posiadaniem własnego interesu prawnego w sprawie.

Wykluczenie legitymacji skargowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zarówno jednostki samorządu terytorialnego, jak i jej organu, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, jest poglądem niekwestionowanym w judykaturze i doktrynie, przywoływanym w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, w tym aż trzech uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego (uchwały NSA z 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001/1/17; z 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003/4/115; z 16 lutego 2016 r., ONSAiWSA 2016/4/54; zob. także przykładowo, w najnowszym orzecznictwie: postanowienie NSA z 10 lipca 2019 r., I OSK 1221/19; postanowienie WSA w Białymstoku z 11 września 2019 r., II SA/Bk 565/19; postanowienie WSA w Poznaniu z 10 września 2019 r., IV SA/Po 345/19; postanowienie WSA w Rzeszowie z 18 lipca 2019 r., I SA/Rz 452/19; postanowienie WSA w Warszawie z 5 lipca 2019 r., VIII SA/Wa 423/19; postanowienie WSA w Łodzi z 25 czerwca 2019 r., III SA/Łd 502/19).

Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie nie znajduje żadnych podstaw, aby odstąpić od tego utrwalonego i trafnego poglądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę.