Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2153/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 16
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - ekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego G. Z. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. K. na działania Sądu Okręgowego w S. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2153/13 odrzucił skargę A. K. na działania Sądu Okręgowego w S. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 stycznia 2014 r. w przedmiotowej sprawie ustanowiono dla A. K. radcę prawnego z urzędu.

W dniu 27 stycznia 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo informujące o wyznaczeniu przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. pełnomocnika dla skarżącego w osobie radcy prawnego G. Z.

W dniu 30 stycznia 2014 r. radca prawny G. Z. złożył do akt sprawy opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 4 października 2013 r. oraz dowód przekazania jej skarżącemu. W piśmie przewodnim z dnia 30 stycznia 2014 r., przy którym pełnomocnik nadesłał rzeczoną opinię, zawarł on wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zgodnie z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013 r., poz. 490 ze zm.), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego we wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy nie zawarł wymaganego prawem oświadczenia. Oświadczenie to jest obligatoryjnym elementem wniosku, a jego niezłożenie nie stanowi braku formalnego, podlegającego uzupełnieniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 390/08, z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I OZ 615/08 i z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt II FZ 625/05; Michał Kazek "Nieznajomość prawa a wynagradzanie za czynności pełnomocnika z urzędu" Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 6 (9)/2006, s. 65-71).

Mając na uwadze, że niezłożenie przez profesjonalnego pełnomocnika oświadczenia w przedmiocie zapłaty kosztów zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy stanowi brak w zakresie uzasadnienia wniosku, należało odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Z tego względu, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.