Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 822/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska WSA Izabela Bąk – Marciniak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy, 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] sierpnia 2012 r, nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2012 r. znak [...] Wójt Gminy Z. orzekł o ustaleniu na rzecz G. I. M K. sp. z o.o. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni energetycznej, na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w miejscowości K. W., gm. Z.

W uzasadnieniu organ wskazał, m.in. że "Wójt wyznaczył obszar, objęty analizą, który pokazany został na mapie w skali 1:1000. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, nie może to być obszar mniejszy niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniej niż 50 metrów. Obszar przyjęty do analizy ostatecznie został wyznaczony na zachód od działki objętej wnioskiem w odległości 501 m wyłącznie na terenach, na których znajduje się zabudowa (...) w przedmiotowej sprawie spełnione są wszystkie warunki wymagane w art. 61 ust. 1 ustawy (...) przedmiotowa inwestycja nie znajduje się strefie ochrony konserwatorskiej. Przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 PLH300012 Rogalińska Dolina Warty oraz na obszar Natura 2000 PLB300017 Ostoja Rogalińska- postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. (..,). Projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą Ś. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych- odpowiedź z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P., odpowiedź z dnia [...]lipca 2012 r. nr [...]".

Od powyższej decyzji odwołanie, z zachowaniem ustawowego terminu, wnieśli: L. Ł., K. B., K. O., Z. S., i A. T. wskazując, że ww. decyzja narusza interes społeczny, jest niezgodna z oczekiwaniami mieszkańców, narusza bezpieczeństwo mieszkańców wsi K.W., D. i P., naraża na zagrożenie życia i mienia w razie wystąpienia anomalii pogodowych lub zagrożenia powodziowego/podtopień, zagraża ochronie naturalnego środowiska o znaczeniu lokalnym jak i ponadregionalnym oraz narusza zasady współżycia społecznego".

Odwołujący wskazali, że "obok obaw dotyczących zwiększonego hałasu i emisji odorów, głównym powodem protestów jest świadomość ryzyka zagrożeń powodziowych i podtopień na terenie działki na której planowana jest inwestycja".

Argumenty zawarte w odwołaniu zostały następnie powtórzone w piśmie części odwołujących z 9 stycznia 2013 r. w którym wniesiono o analizę prawidłowości postępowania administracyjnego dla niniejszej sprawy w świetle przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji w pierwszej kolejności wskazał na treść przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej (art. 61 ust. 3 ww. ustawy).

W ocenie Kolegium biogazownie energetyczne stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ww. ustawy. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna", jednak definicję tę można zbudować bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102 z 2010 r., poz. 651 ze zm.) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. nr 89 z 2006 r., poz. 625 ze zm.).

Art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. W myśl art. 3 ust. 7 tej ustawy procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Zatem mając na uwadze powyższe rozwiązania prawne stwierdzić należy, iż urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. biogazownie energetyczne. Kolegium wskazało, że z uwagi na specyfikę inwestycji przedmiotowego rodzaju zwykle nie mogłoby być mowy o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej.

W świetle powyższego i stosownie do art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, to tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. W niniejszej sprawie, w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji winien zatem przeprowadzić analizę urbanistyczną jedynie w ograniczonym zakresie zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy. Sporządzenie jednakże analizy w zakresie wszystkich warunków zawartych w art. 61 ust. 1 ustawy pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Po przeanalizowaniu zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy dokumentów organ odwoławczy stwierdził, że Wójt Gminy Z. zasadnie ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na zmaterializowanie się przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy.

Odnosząc się do podnoszonych przez odwołujących zarzutów dotyczących naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów w zakresie ochrony środowiska, Kolegium wskazało, że ostatecznym postanowieniem z [...] marca 2012 r. znak [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowił nie nałożyć obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 PLH300012 Rogalińska Dolina Warty oraz na obszar Natura 2000 PLb300017 Ostoja Rogalińska dla przedmiotowej inwestycji. Podać należy, że powyższe postanowienie jest wiążące dla organów orzekających w niniejszej sprawie.

Odnosząc się zaś do argumentów podniesionych w odwołaniu (oraz piśmie z 9 stycznia 2013 r.), a dotyczących zachodzącego, w ocenie odwołujących, ryzyka związanego z wystąpieniem zagrożenia powodziowego na terenie działki nr [...]oraz nieruchomościach sąsiednich wskazano, że organ pierwszej instancji wystąpił do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. o uzgodnienie oraz o zajęcie stanowiska w sprawie projektu decyzji orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem z [...] lipca 2012 r. znak nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. zwrócił Wójtowi Gminy Z. wniosek o uzgodnienie ww. projektu decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał m.in. że "z przedłożonego wniosku, jak i treści projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wynika, że jego uzgodnienie w przedstawionym zakresie nie podlega właściwości dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Szczegółowa analiza dostępnych materiałów wykazała, ze inwestycja leży poza obszarami, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, a jej realizacja nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego, organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej".

Z ww. postanowienia wynika, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. nie dokonał uzgodnienia projektu decyzji dotyczącej planowanej inwestycji ze względu na to, że nie jest ona planowana na obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi wskazanym we wstępnej ocenie ryzyka powodziowego dla którego sporządza się mapy zagrożenia powodziowego. Zgodnie bowiem z art. 88 d ust. 2 ustawy Prawo wodne na mapach zagrożenia powodziowego przedstawia się w szczególności: obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi raz na 500 lat lub na których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia ekstremalnego; obszary szczególnego zagrożenia powodzią; obszary obejmujące tereny narażone na zalanie w przypadku: przelania się wód przez koronę wału przeciwpowodziowego, zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego, zniszczenia lub uszkodzenia budowli piętrzących, zniszczenia lub uszkodzenia budowli ochronnych pasa technicznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zawarte w ww.

postanowieniu - wydanym przez właściwy organ - twierdzenia są wiążące dla organów orzekających w niniejszej sprawie, zaś dołączona do odwołania opinia z 4 stycznia 2013 r. stanowi w istocie polemikę z jego treścią i nie może stanowić podstawy do zakwestionowania przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Kolegium podkreśliło, że w sytuacji gdy inwestycja spełnia wskazane w przepisie art. 61 ustawy kryteria, organ administracji zobowiązany jest do ustalenia warunków zabudowy. W tym względzie nie pozostawiono organowi administracji żadnej możliwości rozstrzygania w sposób uznaniowy. Z regulacji tej wynika, że celem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy w świetle obowiązujących przepisów zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowana terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Stanowisko takie potwierdzenie swoje znajduje nie tylko w literaturze przedmiotu ale również w orzecznictwie sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego. Podkreślono też, że decyzja o warunkach zabudowy nie kształtuje praw ani obowiązków inwestora, a zawarte w niej rozstrzygnięcie, informuje jedynie o możliwości zagospodarowania terenu w sposób wskazany we wniosku.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wywiódł Z. S. wnosząc o jej uchylenie. W ocenie Skarżącego decyzja Kolegium została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania. Organ błędnie ustalił okoliczności faktyczne i nie wziął pod uwagę całości materiału dowodowego, w szczególności okoliczności podniesionych w odwołaniu. SKO błędnie co do zasady zakwalifikowało przedmiotową inwestycję jako urządzenie infrastruktury technicznej, tym samym nieprawidłowo uznało, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla biogazowni energetycznej, zostały spełnione przesłanki art. 61 ust. 1, w związku z ust 3 przywołanego przepisu, ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak odniesienia się w decyzji do pozostałych elementów art. 61 ust. 1, szczególnie kontynuacji funkcji na wyznaczonym do analizy obszarze. Ponadto Skarżący ponownie podkreślił fakt zagrożenia powodziowego i podstopień na terenie działki, na której planowana jest inwestycja. SKO nie odniosło się wnikliwie do tego aspektu oraz do pozostałych zarzutów odwołania. SKO nie zwróciło również uwagi, że Wójt Gminy Z. przyjął bezkrytycznie stanowisko zawarte w opinii RZGW, a dotyczące kwestii terenów zalewowych na których zlokalizowana ma być przedmiotowa inwestycja. Organ I instancji dysponował informacjami i materiałami wskazującymi, że obszar na którym posadowiona ma być inwestycja w istocie jest terenem zalewowym. Mając taką wiedzę Organ I instancji winien co najmniej zwrócić się do RZGW o ustosunkowanie się do wszystkich materiałów pozostających w posiadaniu tegoż organu. Ostatecznie opinia RZGW winna zostać poddana ocenie w kontekście innych dokumentów lokalnych administracji państwowej wskazujących na sygnalizowany stan faktyczny - zalewania terenu wsi K. W. w Gminie Z.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Przedmiotem niniejszej kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Z. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni energetycznej.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), dalej u.p.z.p.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Decyzję o warunkach zabudowy organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 u.p.z.p.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do stanowiska organu II instancji, jakoby biogazownia energetyczna stanowiła urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 upzp.

Otóż z takim poglądem w świetle utrwalonego orzecznictwa nie można się zgodzić. W orzecznictwie sądów administracyjnych za właściwe uznano sięgnięcie do językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". W wyroku z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2251/10 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) jako poprawne przyjęto odwołanie się do słownikowej definicji "infrastruktury technicznej", z uzupełniającym odniesieniem się do wykładni systemowej, bazującej na regulacjach zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz ustawie Prawo energetyczne.

Planowana inwestycja charakteryzować się będzie powierzchnią zabudowy wynosząca 4087 mkw. Inwestycja, stanowiąca architektoniczną całość, będzie składać się z kompleksu m.in następujących obiektów budowlanych: budynek socjalno-sanitarny, budynek dla kogeneratora, trafostacja, silosy na kiszonkę roślin energetycznych, budynek pomp, zbiornik fermentacyjny, zbiornik na gnojowicę, zbiornik końcowy, higienizator,itd.

Ustawa prawo energetyczne nie posługuje się wprost pojęciem urządzenie infrastruktury technicznej. W art. 3 definiuje i różnicuje pojęcia: w pkt. 9 pojęcie "urządzeń" - urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych, w pkt. 10 pojęcie "instalacji" - urządzenia z układami połączeń między nimi, w pkt. 10a) pojęcie "instalacji magazynowych" - instalacja używaną do magazynowania paliw gazowych będąca własnością przedsiębiorstwa energetycznego lub eksploatowaną przez to przedsiębiorstwo z wyłączeniem tej części instalacji, która jest wykorzystywana do działalności produkcyjnej oraz instalacja służąca wyłącznie do realizacji zadań operatorów systemu przesyłowego gazowego oraz w pkt. 11 pojęcie "sieci" - instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Z przepisów tejże ustawy - wynika zatem, że "urządzenia" są częścią "instalacji" a te z kolei mogą służyć różnym celom w procesach energetycznych - produkcyjnym, magazynowym, przesyłowym. Ponadto pojęcie urządzenia lub instalacji nie odnosi się do obiektów kubaturowych takich jak budynki, czy tez budowle wyszczególnione we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nie są to w szczególności budynki, czy budowle, które mogą stanowić część infrastruktury.

W art. 61 ust. 3 ustawy jest mowa o urządzeniach, nie zaś o obiektach infrastruktury technicznej, albowiem odniesienie do obiektów dotyczy jedynie obiektów liniowych. W przypadku infrastruktury technicznej ustawodawca nie odniósł tej infrastruktury również do obiektów, co oznacza, że chodzi tu jedynie o urządzenia infrastruktury technicznej.(por. wyroki: WSA w Łodzi z dnia 15.02.2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1109/12, WSA w Bydgoszczy z 03.10.2012 r., sygn. akt II SA/Bd 696/12, WSA w Krakowie z 27.06.2013 r., sygn. akt II SA/Kr 393/13).

Z kolei z treści art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603), wynika, że w rozumieniu tej ustawy, przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych, zatem owa regulacja także nie obejmuje swym zakresem planowanej inwestycji.

W ramach wykładni funkcjonalnej art. 61 u.p.z.p., ograniczonej do konkretnego stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy mieć na uwadze, że w myśl art. 3 pkt 20a Prawa energetycznego, biogaz rolniczy - to paliwo gazowe otrzymywane w procesie fermentacji metanowej surowców rolniczych, produktów ubocznych rolnictwa, płynnych lub stałych odchodów zwierzęcych, produktów ubocznych lub pozostałości z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego lub biomasy leśnej, z wyłączeniem gazu pozyskanego z surowców pochodzących z oczyszczalni ścieków oraz składowisk odpadów. Opis inwestycji podany we wniosku, pozwala na stwierdzenie, że budowa biogazowni wymaga nie tylko wznoszenia budowli, ale również budynków. Specyfika zamierzonej inwestycji, jest zatem tego rodzaju, że może mieć zasadniczy wpływ na ład przestrzenny, czy wykonywanie prawa własności przez inne podmioty na zagospodarowanych już uprzednio terenach, nawet jeżeli uciążliwości związane z zamierzeniem nie przekraczałyby dopuszczalnych norm.

Mając więc na uwadze względy celowości, nie można zgodzić się z poglądem, że dla takich właśnie inwestycji została wprowadzona regulacja z art. 61 ust. 3, która dozwala na pominięcie zasady dobrego sąsiedztwa oraz obowiązku dostępu inwestycji do drogi publicznej. Na straży różnych wartości wymienionych w art. 1 ust. 2 stoją przepisy ustaw odrębnych i z nimi związanie uzgodnienie przewidziane w art.. 53 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Interes publiczny chroniony jest przede wszystkim przez wprowadzenie do ustawodawstwa odrębnego trybu dla inwestycji celu publicznego. O ile konflikt większości wartości wymienionych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. innych niż interes publiczny może zostać uwzględniony poprzez stosowanie przepisów odrębnych ustaw i z nimi związanych uzgodnień, o tyle ochronę ładu przestrzennego oraz prawa własności można zapewnić tylko poprzez stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 dla zamierzeń obejmujących budowę łącznie budowę budynków i budowli.

W konsekwencji należy uznać, iż Organ II instancji nie przeprowadził postępowania, mającego na celu wyjaśnienie wszystkich przesłanek uregulowanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Ponadto Sąd zwrócił również uwagę na inne uchybienia organów.

Stosownie do przepisu § 9 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., wymagania dotyczące nowej zabudowy zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy.

W świetle przytoczonych regulacji prawnych podnieść należy, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, stanowią integralną część tej decyzji. Oznacza to, że stosownie do art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.), załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną (zob. wyrok NSA z 19 stycznia 2007 r., II OSK 200/06, LEX nr 327707). W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p., projekt decyzji o warunkach zabudowy powinien zostać sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że autorstwo projektu powinno zostać udokumentowane w aktach sprawy, a naruszenie tego obowiązku może zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa (red. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004 r., str. 387-388. Zob. też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10.03.2011 r., sygn. akt IV SA/Po 876/10, lex nr 995432).

W aktach niniejszej sprawy brak jest zaświadczenia potwierdzającego przynależność osoby sporządzającej projekt decyzji do właściwego samorządu zawodowego.

Ponadto na mapie zasadniczej dołączonej do decyzji organ nie wyznaczył granic obszaru analizowanego tworzącego zwartą całość urbanistyczną. Obszar analizowany musi być oznaczony granicami, które stosownie do § 3 ust. 2 mają być wyznaczone "na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy" planistycznej wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, czyli we wszystkich kierunkach.

Wątpliwości Sądu budzi także część tekstowa analizy. Zasadne i ugruntowane jest już w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym przepisy rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie dają podstaw do określenia w części pisemnej analizy poszczególnych parametrów technicznych planowanej inwestycji w sposób niejednoznaczny, umożliwiający ich zmianę na plus lub minus. Również decyzja o warunkach zabudowy nie może określać parametrów technicznych planowanego zamierzenia inwestycyjnego w sposób umożliwiający ich zmianę na plus lub minus (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1601/06, LEX nr 424613, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administacyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1485/05, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Znajdujący się w aktach administracyjnych dokument zatytułowany "Wyniki analizy" nie może być uznany za prawidłową analizę urbanistyczną (część tekstową). Opis analizowanego terenu - funkcji istniejącej zabudowy przedstawiony w tym dokumencie jest hasłowy i ogólnikowy, a wskazane parametry "orientacyjne".

Niezależnie od powyższego wypada zauważyć, iż organ administracji powinien zgodnie z regułami art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnić, jakimi kryteriami kierował się wyznaczając takie, a nie inne granice obszaru analizowanego, tak aby strona była przekonana o słuszności tego wyboru. W przedmiotowej sprawie, w decyzji Wójta brak dokładnego wyjaśnienia dlaczego obszar przyjęty do analizy wyznaczono na zachód od działki objętej wnioskiem w odległości 501 m.

W ocenie Sądu Organy nie wyjaśniły również w sposób wyczerpujący kwestii zagrożenia powodziowego na terenie przedmiotowej działki. Za takowe nie można uznać powołania się przez organ na postanowienie RDOŚ z [...] lipca 2012 r. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Ponownie prowadząc postępowanie organy winny zastosować się do oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu, oraz ponownie sporządzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast decyzja administracyjna powinna spełniać wszystkie wymogi wymienione w art. 107 § 1 i §2 kpa w zw. z art. 64 ust. 1 upzp w zw. z art. 54 upzp.

Mając na uwadze opisane powyżej uchybienia Sąd działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W 2 punkcie wyroku Sąd działając na zasadzie art. 152 ppsa określił, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.