Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 175/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 271
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzja z dnia [...] listopada 2014 r., znak [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], stwierdzającej, po wszczęciu postępowania na wniosek [...]" w [...], nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]pozwolenia na budowę sklepu spożywczo-przemysłowego samoobsługowego oraz rozbiórkę istniejącego budynku "[...]" na działkach nr ewid. [...]w miejscowości [...]- uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...]i odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], znak: [...].

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał na opisaną powyżej decyzję organu pierwszej instancji oraz specyfikę postępowania nieważnościowego, nadzwyczajnego trybu postępowania przewidzianego w art. 156 § 1 k.p.a., w którym została wydana. Podniósł, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. - wg stanu na dzień wydania badanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane inwestor powinien dołączyć powyższe dokumenty do wniosku o pozwolenie na budowę.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że inwestorzy - [...] - wraz z wnioskiem z dnia 21 maja 2012 r. o wydanie pozwolenia na budowę złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działkami nr ewid. [...]) na cele budowlane.

Analiza akt sprawy wykazała, że działka nr ewid. [...], na której zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...]Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r., Nr [...], poz. [...]). Tym samym, w analizowanym przypadku inwestorzy nie byli zobowiązani do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja taka wymagana jest bowiem wyłącznie w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z treści przepisu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm. - wg stanu na dzień wydania badanej decyzji). Tym samym z całą pewnością nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 29/07, stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...]), wobec czego ww. plan miejscowy został wyeliminowany z obrotu prawnego ze skutkiem prawnym ex tunc czyli od początku. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2646/12, cyt.: "(...) od dnia kiedy wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 29/07 stał się prawomocny, obowiązuje znowu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...]kwietnia 2004 r., Nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...]) (...)". Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne przewidziano na nieruchomości położonej na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] (tereny usług komercyjnych w strefie uciążliwości akustycznej). W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego sporne przedsięwzięcie nie uchybia w stopniu rażącym ww. wymogom dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Ponadto, analiza projektu budowlanego wykazała, że sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący pozostałych ustaleń ww. planu miejscowego. W szczególności nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do wysokości zabudowy (wymagana - 1,5 - 2,5 kondygnacji w tym poddasze użytkowe, optymalna wysokość obiektów 9-12 m; projektowana - 2 kondygnacje, 8,82 m); co do kąta nachylenia dachu (wymagany - 35° - 45°; projektowany - 35°); maksymalnej powierzchni zabudowy (wymagana - 30 % ; projektowana - 26,53 %) oraz co do minimalnej powierzchni biologicznie czynnej (wymagana - 40 % ; projektowana - 49,94 %).

Organ wskazał także, że kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], znak: [...], obejmuje również pozwolenie na rozbiórkę istniejącego budynku "[...]" na działkach nr ewid. [...]w miejscowości [...]. Zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć zgodę właściciela obiektu.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest zasadne stanowisko Wojewody [...], iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], znak: [...]została wydana z rażącym naruszeniem art. 33 ust. 4 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy, ponieważ inwestorzy do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę istniejącego budynku "[...]" na działce nr ewid. [...]w miejscowości [...], nie dołączyli zgody właściciela obiektu. Inwestorzy nabyli bowiem działkę inwestycyjną nr ewid. [...], obręb [...]w gminie [...] wraz z częściami składowymi (tj. murowanym budynkiem użytkowym, parterowym) aktem notarialnym z dnia [...] lipca 2010 r., a więc przed wydaniem kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego. Tym samym, wbrew twierdzeniom organu wojewódzkiego, nie mieli oni obowiązku dołączenia do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę zgody poprzedniego właściciela obiektu.

Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wskazał, że w myśl § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Zdaniem organu, w analizowanym przypadku, budynek sklepu spożywczo-przemysłowego został zaprojektowany ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości od 4,75 m do 5,30 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. [...], w odległości ok. 4 m od granicy z działką nr ewid. [...] oraz w odległości ok. 4,5 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Ponadto sporny budynek ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych został usytuowany w odległości ok. 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł także, że 11 miejsc postojowych zostało zaprojektowanych w odległości ponad 6 m od granicy działki nr ewid. [...]oraz w odległości ok. 9 m od granicy z działką nr ewid. [...], co odpowiada wymogom zawartym w § 19 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia - odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie.

Następnie organ odniósł się do ustalenia Wojewody, że zachodzi niezgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisem § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ponieważ odległość projektowanego na działce nr ewid. [...] budynku sklepu ze ścianą niemającą otworów i nierozprzestrzeniającą ognia (z pustaka ceramicznego Maks klasy co najmniej 100 kg/cm2 gr. 29 cm ocieplanego styropianem o gr. 12 cm) i z dachem z przykryciem nierozprzestrzeniającym ognia, od budynku istniejącego na działce nr ewid. [...] powinna wynosić 8 m, podczas gdy z projektu budowlanego wynika, że wynosi ona 6 m.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgodnie z projektem budowlanym ściana spornego budynku od strony zachodniej, tj. od strony działki nr ewid. [...]jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego w klasie [...] (patrz. proj. bud. str. 34), zaś przepis § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych znajduje zastosowanie w sytuacji gdy żadna z zewnętrznych ścian sąsiadujących ze sobą budynków nie jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. A zatem, skoro przepis § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, to nie można stwierdzić, że w decyzji pozwolenia na budowę doszło do jego rażącego naruszenia.

Ponadto, organ podkreślił, że rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. [...] stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej.

Reasumując analizę kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji organ wskazał, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Mając na uwadze powyższe ustalenia uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...]i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], znak: [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję wniosła [...] Spółdzielnia "[...]" w [...]z siedzibą w [...], zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, 7, 11, 77 § 1 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawcy i niewyczerpujące rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego tj. skoncentrowanie się jedynie na kwestii zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego oraz rodzaju ściany spornego budynku od strony zachodniej przy jednoczesnym pominięciu istotnych kwestii, jak rodzaj ściany budynku skarżącej na działce nr [...], usytuowanie miejsca przeznaczonego w projekcie na odpady. Podniesienie terenu pod inwestycję na działkach [...], istniejącej dotychczas kanalizacji skarżącej oraz linii telefonicznej do budynku skarżącej, naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że zachodnia ściana projektowanego budynku jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., nie wskazano bowiem dowodów, na których organ się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zaś samo uzasadnienie decyzji jest chaotyczne i niezrozumiałe i nie można się dowiedzieć, co spowodowało takie rozstrzygnięcie organu, naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja pozwolenia na budowę wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. następujących przepisów: art. 5 ust. 1 pkt 2b, 8 i 9 oraz art. 35 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że projekt budynku zapewnia właściwe warunki usuwania wody opadowej po podniesieniu terenu, poszanowanie interesu skarżącej w związku ze znajdującymi się w obszarze oddziaływania obiektu kanalizacją skarżącej oraz linii telefonicznej do budynku skarżącej jak też właściwe usytuowanie względem budynku skarżącej na działce nr [...], co doprowadziło do uznania, że projekt zgodny jest z przepisami techniczno-budowlanymi, § 23 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że usytuowanie miejsca przeznaczonego w projekcie na odpady jest zgodne z tym przepisem, § 271 ust. 1 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie nieprawidłowych odległości pomiędzy ścianami budynków na działkach nr [...], naruszenie § 12 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy zastosowanie powinien znaleźć § 271 ust. 1 tego rozporządzenia.

Skarżąca, na podstawie ww. zarzutów wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył ,co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.

Sąd w pełni podziela ustalenia i stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w świetle, którego konieczne było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja pozwolenia na budowę nie jest obarczona żadną z wad o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Nie są uzasadnione zarzuty skargi.

I tak, w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia przez organ drugiej instancji zasad postępowania wynikających z art. 6, 7, 11, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. Organ, w oparciu o szczegółowo wskazane i omówione przepisy prawa, w sposób wyczerpujący ustalił okoliczności, w których doszło do wydania decyzji pozwolenia na budowę. Następnie, prawidłowo odniósł ustalenia do nadzwyczajnego trybu postępowania nieważnościowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wyczerpującą i prawidłową analizę zatwierdzonego projektu budowlanego, wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia, z przytoczeniem przepisów prawa.

Nie ma racji skarżącą, że w decyzji pozwolenia na budowę doszło do zatwierdzenia projektu budowlanego, który przewiduje rozwiązanie niezgodne z § 271 ust. 1 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wskazał, że przepis ten nie ma zastosowania w sprawie gdy zważyć, że w świetle projektu budowlanego ściana spornego budynku od strony zachodniej, tj. od strony działki nr ewid. [...]jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego w klasie [...]. Okoliczność ta znajduje pełne potwierdzenie w projekcie budowlanym zatwierdzonym ww. decyzją dot. pozwolenia na budowę - patrz. proj. arch-bud. str. 34. To właśnie istnienie ściany oddzielenia pożarowego, w projektowanym budynku, umożliwia jego usytuowanie w odległości mniejszej niż 8 m od budynku znajdującego się na należącej do skarżącej działce nr ewid. [...]. Organ prawidłowo wskazał, że przepis § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy żadna z zewnętrznych ścian sąsiadujących ze sobą budynków nie jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w analizowanym przypadku.

Powyższe ustalenia zasadnie doprowadziły organ drugiej instancji do wskazania, że skoro przepis § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, to nie można stwierdzić, że projektowane przedsięwzięcie inwestycyjne narusza w sposób rażący § 271 ust. 1 i 9 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, w tym kontekście Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wskazał na, wiążące organ wydający decyzję pozwolenia na budowę, uzgodnienie projektu dokonane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. J. S., który stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej.

Nie jest uzasadniony także zarzut skarżącej dotyczący wadliwego umieszczenia w projekcie zagospodarowania działki miejsca na odpady, a w szczególności rażącego, kwalifikowanego naruszenia § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dotyczącego sytuowania miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stale.

Analiza projektu zatwierdzonego ww. decyzją pozwolenia na budowę w powyższym zakresie wskazuje, że wbrew twierdzeniom skarżącej nie przewiduje on usytuowania pojemnika na odpady stałe cyt.: "w samej granicy działki na wprost wejścia do budynku sklepu i budynku administracyjnego skarżącej". Jak wynika z projektu budowlanego, odpady komunalne przeznaczone do segregacji są gromadzone pod wiatą przy północnej ścianie budynku - patrz str. 15 proj. arch-bud., a ich usytuowanie w tym miejscu nie narusza rażąco ww. przepisu. Przy czym należy podkreślić - dla sprawy istotny jest stan przewidziany w projekcie, a nie stan faktyczny jaki może odbiegać od niego obecnie.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego warunków usuwania wody opadowej w związku ze zmianą spływu wody opadowej należy wskazać - z projektu budowlanego wynika cyt.: "wody opadowe z budynku i z terenów utwardzonych zostaną odprowadzone na teren własny na tereny biologicznie czynne. Wody opadowe z drogi dojazdowej zjazdu zostaną odprowadzone jak dotychczas do kratki ściekowej przy krawężniku w pasie drogowym." (patrz proj. arch-bud. str. 20). Zatwierdzenie w decyzji pozwolenia na budowę takiego rozwiązania przewidzianego w projekcie nie narusza przepisów prawa.

Zarzut skargi, dotyczący opracowania projektu budowlanego z naruszeniem studzienki retencyjnej oraz linii telefonicznej należących do skarżącej, nie jest możliwy do weryfikacji w sprawie niniejszej, nie wynika bowiem z analizy projektu zatwierdzonego w kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji pozwolenia na budowę.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)