Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 23/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] - Miejskiego Zarządu Dróg [...] na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego [...] w przedmiocie egzekucji opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Miejski Zarząd Dróg [...] wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego [...], polegającą na zaniechaniu wyegzekwowania kwot za nie uiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13f ust. 1 i art. 40 d ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) oraz art. 2 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), poprzez uznanie, iż kara pieniężna i opłata za nie uiszczenie opłaty za parkowanie pobierana zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych nie wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Skarżący wnosił o uznanie za bezzasadną czynność organu I instancji polegającą na zwrocie tytułu wykonawczego nr [...] i zobowiązania go do przyjęcia w określonym terminie do realizacji przedmiotowego tytułu wykonawczego, celem przymusowego ściągnięcia należności.

Skarżący stwierdził, że wysłał do organu I instancji tytuł wykonawczy z dnia 18 października 2004 r. nr [...] wystawiony na nazwisko P. K. z tytułu opłaty dodatkowej za nie uiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania w [...] dnia 10.02.2004 r.

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego [...] zwrócił powyższy tytuł wykonawczy, a następnie, po piśmie wierzyciela, wydał formalne postanowienia o nie przystępowaniu do egzekucji należności i zwrocie tego tytułu.

Dnia 14 grudnia 2004 r. skarżący złożył zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej na postanowienie organu I instancji w sprawie tytułu wykonawczego nr [...] jako bezzasadne i nie mające odzwierciedlenia w przepisach prawa. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 3 lutego 2005 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Skarżący sporządził nowy tytuł wykonawczy i dnia 20 kwietnia 2005 r. ponownie skierował go do realizacji. Tytuł wykonawczy został następnie zwrócony przez Urząd Skarbowy, a wierzyciel w dniu 24 maja 2005 r. zwrócił się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego [...] o wydanie postanowienia w trybie art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi organ stwierdził, iż nie widzi możliwości ponownego wydania postanowienia, gdyż takie postanowienie zostało już wydane.

Następnie skarżący skierował tytuł wykonawczy nr [...] do Urzędu Miasta [...], który został przekazany według właściwości organowi I instancji, a ten po raz kolejny zwrócił go skarżącemu.

Po wystąpieniu skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej [...] pismem z dnia 12 października 2005 r. podtrzymał wszystkie wcześniejsze postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego [...].

W dalszej części skargi skarżący przedstawił swoje stanowisko odnoszące się do rozstrzygnięć organów obu instancji zawartych we wskazanych wyżej postanowieniach z dnia 10 grudnia 2004 r. i 3 lutego 2005 r. dotyczących zwrotu tytułu wykonawczego.

W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wniósł o stwierdzenie niedopuszczalności skargi. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż zwrot wymienionego tytułu wykonawczego stanowił wykonanie prawomocnych i ostatecznych orzeczeń rozstrzygających, co do takiego załatwienia sprawy i orzeczenia te będą podlegać takiemu wykonaniu dopóki tytuły wykonawcze nie będą miały wyeliminowanych wszystkich wad lub orzeczenia te nie będą wycofane z obrotu prawnego.

Organ podniósł, że na działania podejmowane w trakcie egzekucji składają się w istocie czynności materialno-techniczne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych i jako takie nie mieszczą się w kategoriach przepisu art. 3 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Natomiast wymienione przez skarżącego przepisy ustawy o drogach publicznych i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz treść uzasadnienia skargi, które stanowi w istocie polemikę z wydanymi już w sprawie rozstrzygnięciami wskazuje na to, że skarżący oczekuje rozstrzygnięcia, które stanowiłoby rozpoznanie sprawy pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy bezczynności Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego [...], polegającej na zaniechaniu wyegzekwowania kwot za nie uiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych, które skarżący wiąże ze zwrotem tytułu wykonawczego, który miał miejsce po wydaniu ostatecznego postanowienia w przedmiocie zwrotu niniejszego tytułu wykonawczego.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Analiza treści przepisu art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy prowadzi do wniosku, że wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego (zob. postanowienie NSA z 19.06.2004 r., OSK 247/04, NSA i WSA 2004/02/30).

Czynność polegająca na zwrocie tytułu wykonawczego nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Czynność polegająca na fizycznym zwrocie tytułu wykonawczego nie ustala (odmawia ustalenia), nie stwierdza (odmawia stwierdzenia), ani też nie potwierdza (odmawia potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązku skarżącego określonego przepisami prawa administracyjnego. Zwrot tytułu wykonawczego jest czynnością faktyczną podjętą przez organ egzekucyjny w wykonaniu ostatecznego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia 3 lutego 2005 r., utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego [...] z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie zwrotu wierzycielowi tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 18 października 2004 r. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega natomiast wydane na podstawie art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowienie o zwrocie tytułu wykonawczego. Strona skarżąca jednakże nie wniosła skargi na postanowienie organu II instancji z dnia 10 grudnia 2004 r. Zatem czynność organu egzekucyjnego, podjęta po ostatecznym rozstrzygnięciu w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego, polegająca na fizycznym zwrocie tego tytułu nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego należy stwierdzić, że zwrot tytułu wykonawczego jako czynność faktyczna (techniczna) nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Przedstawione wyżej stanowisko ma znaczenie przy stosowaniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna, gdy przedmiotem bezczynności jest niewydajnie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w pkt 4 § 2 art. 3 przedmiotowej ustawy. Skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone w pkt 1-4 § 2 art. 3 p.p.s.a. prawne formy działania organów administracji publicznej.

Wobec tego skoro, jak wyżej wskazano, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego czynność faktyczna polegająca na zwrocie tytułu wykonawczego, to kognicji tego sądu nie podlega również skarga na bezczynność organu egzekucyjnego polegająca na zaniechaniu egzekucji wskutek fizycznego zwrotu tytułu wykonawczego.

.Mając powyższe na względzie Sąd na postawie art. 58 § l pkt l ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił skargę odrzucić.