Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 241/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 45, art. 77 par. 1 , art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Protokolant Referendarz Sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 roku sprawy ze skargi G. S. i F. S. - wspólników spółki cywilnej Zakład A w B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie nakazu z zakresu nadzoru sanitarnego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...], [...], 2/ stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3/ zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. solidarnie na rzecz G. S. i F. S. - wspólników spółki cywilnej Zakład A w B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, art. 22 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, art. 6 ust. 1 ustawy o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach, § 4 ust. 1 pkt 1, 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wydawania pozwoleń i zaświadczeń na przewóz zwłok i szczątków ludzkich oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania G.S. i F. S. wspólników spółki cywilnej Zakład Usług Pogrzebowych w B. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazów sanitarnych, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W toku postępowania ustalono, że w dniu [...] roku przedstawiciele PPIS w B. przeprowadzili kontrolę sanitarną Zakładu Usług Pogrzebowych G. F. S. s.c. w B. przy ulicy A [...], w toku której stwierdzono, że ściany w pomieszczeniu zakładu pogrzebowego, w którym znajduje się sklep z trumnami, wydzielona część przygotowywania wieńców i wiązanek oraz wydzielona część administracyjna (miejsce obsługi klienta) są miejscami brudne, wymagają odnowienia. Również brudne, wymagające odnowienia ściany oraz sufit stwierdzono w pomieszczeniu przetrzymywania przedmiotów kultu religijnego (krzyży).

Organ uznał, że w/w nieprawidłowości stanowią naruszenie art. 61 i art. 5 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w myśl którego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art.5 ust.2 ustawy.

W trakcie kontroli stwierdzono także brak dokumentu potwierdzającego prawidłowy sposób odbierania odpadów komunalnych z zakładu, co jest niezgodne z art. 6 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach z dnia 13 września 1996 roku.

Organ I instancji uznał, że stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości są także niezgodne z art. 22 pkt. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w myśl którego, właściciel, posiadacz lub zarządzający nieruchomością są obowiązani utrzymywać ją w należytym stanie higieniczno-sanitarnym w celu zapobiegania zakażeniom i chorobom zakaźnym.

Jednocześnie w tym samym dniu przeprowadzono również kontrolę sanitarną środka transportu do przewozu zwłok i szczątków ludzkich o numerze rejestracyjnym [...], w trakcie której stwierdzono, że kontrolowany pojazd nie jest trwale oznakowany w sposób wskazujący na jego przeznaczenie, co jest niezgodne z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wydawania pozwoleń i zaświadczeń na przewóz zwłok i szczątków ludzkich z dnia 27 grudnia 2007 roku.

W trakcie tej kontroli ustalono także, że w tylnej części samochodu do przewozu zwłok i szczątków ludzkich znajduje się zabudowa na trumnę o wysokości do okien samochodu. Obok zabudowy na trumnę zamontowane są 2 miejsca siedzące, ponadto 2 miejsca siedzące znajdują się w przedniej części samochodu (dla kierowcy i pasażera). W ocenie organu jest to niezgodne z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wydawania pozwoleń i zaświadczeń na przewóz zwłok i szczątków ludzkich z dnia 27 grudnia 2007 roku. Organ wskazał, że ust. 2 cytowanego przepisu określa, iż "nie dopuszcza się montażu miejsc siedzących w części przeznaczonej na umieszczenie zwłok albo szczątków ludzkich".

Strona została powiadomiona zgodnie z art.10 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonego postępowania i złożenia stosownych żądań, z czego skorzystała przedstawiając wątpliwości w związku z przeprowadzonymi kontrolami.

W piśmie z dnia [...] r. organ I instancji wyjaśnił, że zagadnienie terminu wysłania zawiadomienia o wszczęciu postępowania i jak twierdziła strona skróconego okresu na złożenie stosownych żądań i wniosków nie pozbawiło strony uprawnień w tym zakresie. Powyższe spowodowane zostało okresem świąteczno-noworocznym i stanowczo stwierdzono, że złożenie wyjaśnień po dniu [...] r. nie spowodowałoby ujemnych skutków dla strony. Wyjaśniono również, że zagadnienie dotyczące podstaw prawnych, jakim musi odpowiadać środek transportu drogowego do przewozu zwłok i szczątków ludzkich określa § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 roku w sprawie wydawania pozwoleń i zaświadczeń na przewóz zwłok i szczątków ludzkich.

Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji zobowiązał stronę do:

doprowadzenia do właściwego stanu sanitarno-technicznego ścian w pomieszczeniu zakładu pogrzebowego, w którym znajduje się sklep z trumnami, wydzielona część przygotowywania wieńców i wiązanek oraz wydzielona część administracyjna (miejsce obsługi klienta).

doprowadzenia do właściwego stanu sanitarno-technicznego ścian i sufitu w pomieszczeniu przetrzymywania przedmiotów kultu religijnego ( krzyży).

udokumentowania korzystania z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych.

trwałego oznakowania w sposób wskazujący na przeznaczenie środka transportu do przewozu zwłok i szczątków ludzkich o numerze rejestracyjnym [...].

odizolowania części przeznaczonej na umieszczenie zwłok albo szczątków ludzkich od

miejsca dla kierowcy i innych miejsc siedzących w samochodzie do przewozu zwłoki szczątków ludzkich o numerze rejestracyjnym [...].

Termin wykonania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. ustalił na dzień w zakresie pkt 3 i 5 – 15 lutego 2010 r., pkt 1, 2, 4 – 31 marca 2010 r.

Strona wniosła odwołanie w zakresie punktu 5 decyzji podnosząc, że zobowiązanie do odizolowania części przeznaczonej na umieszczenie zwłok albo szczątków ludzkich od miejsca od kierowcy i innych miejsc siedzących w samochodzie do przewozu zwłok i szczątków ludzkich o numerze rejestracyjnym [...] nie ma w pełni pokrycia z treścią protokołu kontroli sanitarnej [...].

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu wskazał, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wydawania pozwoleń i zaświadczeń na przewóz zwłok i szczątków ludzkich z dnia 27 grudnia 2007 roku stanowi jednoznacznie, że środek transportu drogowego przeznaczony do przewozu zwłok i szczątków ludzkich powinien spełniać następujące wymagania techniczne i sanitarne: pkt 2 - posiadać kabinę kierowcy odizolowaną od części przeznaczonej na umieszczenie zwłok albo szczątków ludzkich. Przepis wymaga odizolowania, a istniejące przepierzenie oddziela miejsce kierowcy od miejsca przewozu zwłok jedynie w części tak, że wymóg izolacji nie został spełniony.

Z ustaleń pokontrolnych wynika, że oddzielenie o którym mowa w przedmiotowej decyzji jest zamontowane jednak nie do pełnej wysokości kabiny w pojeździe, co potwierdziła sama strona w piśmie skierowanym do organu w dniu [...] r. Stąd też organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania.

W skardze z dnia 1 kwietnia 2010 r. G. S. i F. S. wspólnicy spółki cywilnej Zakład Usług Pogrzebowych w B. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji w zakresie punktu 5 t.j. "odizolowania części przeznaczonej na umieszczenie zwłok albo szczątków ludzkich w samochodzie o nr rejestracyjnym [...]". Strona skarżąca dokładnie opisała przebieg postępowania kontrolnego prowadzonego przez pracowników PPIS w B. Wskazano, że zawiadomienie o kontroli zakładu powinno być skierowane na adres zakładu, a nie na dom właścicieli zakładu i strona nie wiedziała o planowanej kontroli. Strona wskazała, że z dokumentów francuskich przetłumaczonych na język polski wynika, że samochód został wyprodukowany specjalnie do przewozu zwłok i szczątków ludzkich, posiada specjalistyczne wyposażenie, szczelną fabrycznie wykonaną kabinę, w której są przewożone zwłoki i szczątki ludzkie, która oddziela je od pozostałej części samochodu. Skarżący podnieśli, że Starostwo B. dopuściło ten pojazd do ruchu, więc gdyby nie spełniał wszystkich wymogów takiego zezwolenia by nie otrzymali.

W ocenie skarżących wysokość zabudowy do przewozu zwłok i szczątków ludzkich nie świadczy o fakcie łamania przepisów sanitarno-epidemiologicznych.

Przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. nie stanowią o tym, że zabudowa kabiny powinna być od podłogi samochodu po sufit. Strona wskazała, że protokół kontroli z dnia [...] r. stwierdza, że samochód posiada w części tylnej samochodu zamontowaną zabudowę na trumnę, co oznacza, że kabina kierowcy jak i miejsca siedzące są odizolowane od części, w której przewożone są zwłoki lub szczątki ludzkie.

W odpowiedzi na skargę z dnia 28 kwietnia 2010 r. organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzając taką kontrolę Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] r. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy.

Prowadząc postępowanie administracyjne organy naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Kwestią sporną w przedmiotowym postępowaniu jest nakaz sanitarny zobowiązujący G. S. i F. S. wspólników spółki cywilnej Zakład Usług Pogrzebowych w B. do odizolowania części przeznaczonej na umieszczenie zwłok albo szczątków ludzkich od miejsca dla kierowcy i innych miejsc siedzących w samochodzie o numerze rejestracyjnym [...]. W toku przeprowadzonej przez pracowników Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. kontroli przedmiotowego pojazdu w dniu [...] r. stwierdzono, że miejsce kierowcy jest częściowo oddzielone od miejsca przeznaczonego na ułożenie szczątków ludzkich – istniejące w pojeździe przepierzenie oddziela miejsce kierowcy od miejsca przewozu zwłok jedynie w części, tak, że wymóg izolacji nie został spełniony.

W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie pozwoleń na przewóz zwłok i szczątków ludzkich (Dz. U. Nr 249, poz. 1866) środek transportu drogowego przeznaczony do przewozu zwłok i szczątków ludzkich powinien spełniać wymienione w przepisie wymagania techniczne i sanitarne m.in. posiadać kabinę kierowcy odizolowaną od części przeznaczonej na umieszczenie zwłok albo szczątków ludzkich (pkt 2). Analizując treść powołanego przepisu można przeprowadzić jego wykładnię literalną – tak jak to uczyniły organy I i II instancji – uznając, że samochód musi być przedzielony przegrodą oddzielającą kabinę kierowcy od części, w której przewożone są zwłoki i szczątki ludzkie. Można też przeprowadzić wykładnię celowościową – i Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie się do niej przychyla – uznając, że celem ustawodawcy było nakazanie odizolowania części samochodu przeznaczonej na umieszczenie zwłok i szczątków ludzkich od miejsca przeznaczonego dla kierowcy i pasażerów.

Zdaniem Sądu nie ma znaczenia czy kabina kierowcy jest odizolowana od części przeznaczonej do przewożenia zwłok i szczątków ludzkich trwałą przegrodą lub przepierzeniem czy też jest odizolowana poprzez stałą, szczelnie zamykaną zabudowę, która pozwala na oddzielenie kierowcy i pasażerów od przewożonych zwłok. Niezbędnym warunkiem jest jedynie izolacja, czyli oddzielenie tych dwóch części. Strona skarżąca w swoim odwołaniu i w skardze zapewniła, że samochód, chociaż nie posiada kabiny kierowcy zupełnie odizolowanej od części do przewożenia zwłok i szczątków ludzkich w postaci przegrody od sufitu do podłogi, to jednak spełnia warunek odizolowania - poprzez stałą zabudowę, w którą wsuwana jest trumna bądź kapsuła (oświadczenie skarżącej na rozprawie – k. 47) w stopniu równym jak samochód posiadający kabinę kierowcy.

Organ administracji stosując wykładnię literalną nie odniósł się do tego zarzutu, nie uzupełnił również materiału dowodowego w ten sposób, aby zarzut skarżących mógł być oceniony. Brak jest danych dotyczących sposobu funkcjonowania samochodu skarżących w porównaniu z samochodem posiadającym kabinę kierowcy. Nie wiadomo również czy w trakcie użytkowania tego samochodu spełniony jest warunek izolacji tych dwóch części.

W tym zakresie organ administracji naruszył art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania.

Jednocześnie wskazać należy, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. w decyzji z dnia [...] r. nr [...] zobowiązał stronę skarżącą do wykonania pięciu wymienionych w punktach nakazów sanitarnych.

W punkcie 5 decyzji zobowiązano do odizolowania części przeznaczonej na umieszczenie zwłok albo szczątków ludzkich miejsca dla kierowcy i innych miejsc siedzących w samochodzie do przewozu zwłoki szczątków ludzkich o numerze rejestracyjnym [...]. Strona skarżąca w odwołaniu z dnia [...] r. nie zgodziła się jedynie z punktem 5 przedmiotowej decyzji i w tym zakresie tę decyzję zaskarżyła wnosząc o jego uchylenie. Tymczasem organ odwoławczy rozpoznając odwołanie potraktował je jako odwołanie od całości decyzji i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy – w całości.

Zgodnie natomiast z treścią art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia; wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. W przedmiotowym postępowaniu zaś, jak już powyżej wskazano skarżący wnieśli odwołanie co do punktu 5 decyzji z dnia [...] r. Organ administracji publicznej związany jest żądaniem strony i nie może zmieniać jego treści poprzez rozszerzenie zakresu odwołania złożonego przez stronę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt IV SA/WA 897/08 Lex nr 517996). W przedmiotowej sprawie decyzja organu odwoławczego nie może dotyczyć decyzji organu I instancji, w tej części, w której nie została ona zaskarżona przez stronę.

Dodatkowo podkreślić należy, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. nieprawidłowo sformułował komparycję decyzji z dnia[...] r. poprzez błędne wskazanie daty i numeru zaskarżonej decyzji organu I instancji ([...] r. oraz nr [...]). Tymczasem przepis art. 107 § 1 k.p.a. statuuje konstytutywne elementy, które powinna zawierać decyzja – m.in. przez prawidłowe rozstrzygnięcie i wskazanie elementów identyfikujących decyzję. Ponownie prowadząc postępowanie organy powinny wziąć pod uwagę niniejsze okoliczności pod uwagę.

Na marginesie Sąd zwraca również uwagę na kwestię doręczeń w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Jak już powyżej wskazano, stroną postępowania jest spółka cywilna. Zasady doręczeń pism osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej reguluje przepis art. 45 k.p.a., wskazując, że pisma doręcza się w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Wskazać należy, że w stosunkach prawnych spółka cywilna identyfikowana jest podwójnie - jako tworzące ją podmioty (osoby) i jako podmiot gospodarczy realizujący na zasadach określonych w umowie spółki i w przepisach kodeksu cywilnego wspólny cel gospodarczy. Spółka cywilna, jako jednostka nie posiadająca osobowości prawnej, nie może mieć firmy, więc to wspólnicy są przedsiębiorcami i to oni mają firmy (oznaczenia indywidualizujące przedsiębiorcę). W związku z powyższym przy doręczaniu pism w toku postępowania należy właściwie oznaczyć stronę zobowiązaną wskazując przy tym imiona i nazwiska wspólników spółki cywilnej. W odniesieniu do spółek cywilnych należy przyjąć, że pisma doręcza się tym adresatom w sposób przewidziany w powołanym wyżej przepisie (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1998 r., SA/Bk 1302/97, LEX 34158), w którym stwierdzono, że: "Spółka cywilna jest niewątpliwie inną jednostką organizacyjną, o jakiej mowa w przepisie art. 45 k.p.a. i zgodnie z nim jednostce takiej doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do ich odbioru. Wspólnik spółki cywilnej - w tym wypadku był to prezes spółki - jest osobą uprawnioną do odbioru pism skierowanych do spółki, zatem pokwitowanie przez niego odbioru decyzji wywołuje skutki, jakie są związane z doręczeniem decyzji"). Natomiast organy administracji w toku przeprowadzonego postępowania raz wysyłały korespondencję wskazując, że stroną jest Zakład Usług Pogrzebowych w B. (doręczenie pisma z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania – k. 14), co należy uznać za wadliwe, a innym razem określały spółkę jako Zakład Usług Pogrzebowych G. i F. S. w B. ul A. [...] (np. doręczenie zawiadomienia nr 1 z dnia [...] r. – k.30). Podkreślić również należy, że całkowicie niezrozumiałym jest wysłanie przez organ I instancji zawiadomienia o kontroli z dnia [...] r. (k. 1) na adres zamieszkania wspólników spółki cywilnej, nie zaś do siedziby spółki. W tym zakresie organy powinny przyjąć jednolitą formułę doręczeń, bowiem w przeciwnym razie stanowi to naruszenie art. 45 k.p.a.

Dodać także należy, iż dokumentacja przesłana Sądowi w postaci luźnych dokumentów nie spełnia wymogów stawianych aktom administracyjnym. Przesyłane sądowi akta postępowań, toczących się przed organem I i II instancji winny zawierać dokumenty ułożone chronologicznie, złączone i ponumerowane, wyposażone w kartę przeglądową, czyli "spis treści". Akta winny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, pism składanych przez uczestników postępowania, notatek sporządzanych przez pracowników organu, dokumentów związanych z doręczaniem pism: pokwitowań pocztowych, kopert z pieczęciami, a w razie złożenia pisma bezpośrednio w kancelarii organu, adnotacji urzędowej, potwierdzającej datę i okoliczność osobistego złożenia pisma. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, iż sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 lutego 2008 r. w sprawie II SA/Wa 2170/07 LEX nr 355205). Należy jednak stwierdzić, iż zastrzeżenia co do formy przesłanych akt administracyjnych nie miały w niniejszej sprawie wpływu na ocenę zasadności skargi.

Reasumując, należy stwierdzić, że organy administracji prowadząc ponownie postępowanie powinny wziąć pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i przede wszystkim uzupełnić materiał dowodowy poprzez ustalenie jak w rzeczywistości wygląda stała zabudowa samochodu o numerze rejestracyjnym [...], w której umieszczana jest trumna lub kapsuła zawierające szczątki lub zwłoki ludzkie i czy spełnia to warunek izolacji z przepisu § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] r. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Natomiast podstawę do zasądzenia na rzecz strony skarżącej od organu administracji kosztów postępowania w postaci wpisu sądowego od skargi (200 złotych) stanowił przepis art. 200 p.p.s.a.

D.T.