Wyrok NSA, sygn. akt I SA 603/89
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1989-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Powołane przepisy: article: par. 6
journal: Dz.U. 1988 nr 27 poz. 187
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 lipca 1988 r. w sprawie zasad i trybu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych.
Teza: Organ sporządzający projekt rocznych list przydziału lokali mieszkalnych oraz zastępczych pomieszczeń mieszkalnych /par. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lipca 1988 r. w sprawie zasad i trybu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych - Dz.U. nr 27 poz. 187/ jest obowiązany we własnym zakresie ocenić warunki zamieszkiwania i sytuację materialną osób ubiegających się o przydział, a w tym kontekście również opinię społecznej komisji mieszkaniowej.

TEZY

Organ sporządzający projekt rocznych list przydziału lokali mieszkalnych oraz zastępczych pomieszczeń mieszkalnych /par. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lipca 1988 r. w sprawie zasad i trybu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych - Dz.U. nr 27 poz. 187/ jest obowiązany we własnym zakresie ocenić warunki zamieszkiwania i sytuację materialną osób ubiegających się o przydział, a w tym kontekście również opinię społecznej komisji mieszkaniowej.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Elżbiety B. na decyzję Dyrektora Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Ł. z dnia 20 marca 1989 r. w przedmiocie odmowy przydziału - w drodze zamiany - lokalu mieszkalnego i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego, a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Dyrektora Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Ł. kwotę złotych dwa tysiące tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 marca 1989 r. nr SL.III.817/161/89/A Dyrektor Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego z dnia 31 grudnia 1988 r. nr LK III-8176/60/86 o odmowie przydziału Elżbiecie B. - w drodze zamiany - lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ stopnia wojewódzkiego podał, że Elżbieta B. jest najemczynią lokalu położonego na I piętrze, składającego się z pokoju i kuchni o powierzchni użytkowej 34,79 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 18,41 m2. Lokal wyposażony jest w instalację wodną i elektryczną, a w.c. znajduje się na IV piętrze. Elżbieta B. jest matką samotnie wychowującą dwie córki w wieku 7 i 11 lat. Starsza córka ma poważną wadę serca, która całkowicie eliminuje możliwość korzystania z w.c. położonego na IV piętrze. Zgodnie z zaświadczeniem poradni kardiologicznej, dziecko wymaga dobrych warunków mieszkaniowych. O przydział innego mieszkania Elżbieta B. stara się od 1981 r. Zgodnie z par. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lipca 1988 r. w sprawie zasad i trybu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych /Dz.U. nr 27 poz. 187/ przydział lokalu mogą otrzymać wyłącznie osoby, które zostały umieszczone przez organ administracji państwowej, po zasięgnięciu opinii społecznej komisji mieszkaniowej, na ostatecznych listach przydziału mieszkań na dany rok. Wniosek Elżbiety B. o umieszczenie na liście zamian na 1989 r. został zaopiniowany negatywnie przez społeczną komisję mieszkaniową na posiedzeniu w dniu 14 października 1988 r. i w dniu 14 grudnia 1988 r. W związku z tym dokonanie zamiany lokalu w 1989 r. nie jest możliwe. Ze względu jednak na trudną sytuację rodzinną Elżbiety B., a zwłaszcza na stan zdrowia dzieci, powinna być rozważona możliwość jak najszybszego wpisania jej na listę zamian.

Omówioną wyżej decyzję Elżbieta B. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołując się na sytuację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ administracji państwowej wniósł o jej oddalenie, wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak również uzasadnienie decyzji organu I instancji sprowadzają się w zasadzie do tego, że społeczna komisja mieszkaniowa negatywnie zaopiniowała wniosek Elżbiety B. o zamianę lokalu z urzędu, i dlatego nie została ona umieszczona na liście zamian, a więc nie może uzyskać przydziału innego lokalu. Organ odwoławczy uznał przy tym, że ze względu na trudną sytuację rodzinną Elżbiety B. powinna być rozważona możliwość jak najszybszego wpisania jej na listę zamian. Powyższe wskazuje, że zarówno organ odwoławczy, jak i /a właściwie przede wszystkim/ organ stopnia podstawowego oparły się na opiniach społecznej komisji mieszkaniowej. Organ I instancji uznał przy tym, że opinie te wiążą go, i nie dokonał własnej oceny warunków zamieszkiwania Elżbiety B. przy sporządzaniu list przydziału lokali mieszkalnych.

W myśl par. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lipca 1988 r. w sprawie zasad i trybu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych /Dz.U. nr 27 poz. 187/ terenowe organy administracji państwowej sporządzają projekty rocznych list przydziału lokali mieszkalnych oraz zastępczych pomieszczeń mieszkalnych. Wprawdzie przed sporządzeniem projektu list przydziału terenowy organ administracji państwowej jest obowiązany - stosownie do par. 6 ust. 2 powołanego rozporządzenia - zasięgnąć opinii społecznej komisji mieszkaniowej, lecz opinia ta nie wiąże organu. Organ jest obowiązany we własnym zakresie ocenić warunki zamieszkiwania i sytuację materialną osób ubiegających się o przydział lokalu mieszkalnego, a w tym kontekście również opinię społecznej komisji mieszkaniowej. Nie do przyjęcia zaś jest teza, że opinia społecznej komisji mieszkaniowej co od umieszczenia /bądź nieumieszczenia/ danej osoby na liście przydziału wiąże organ administracji państwowej, albowiem w takim razie o przydziale lokalu decydowałaby społeczna komisja mieszkaniowa, a nie organ. Organ nie korzystałby więc z kompetencji, które ma, lecz firmowałby stanowisko społecznej komisji mieszkaniowej.

Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem par. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lipca 1988 r. w sprawie zasad i trybu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych /Dz.U. nr 27 poz. 187/. Dlatego też na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa należało orzec jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 208 Kpa.