Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 821/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Marta Semiczek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nie uznania zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - zwanej dalej: k.p.a.) oraz art. 18, art. 34 § 4 i 5, art. 33 § 1 pkt 1, 3, 7, 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 - zwanej dalej u.p.e.a.), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W., po rozpatrzeniu zażalenia J. W. (dalej strona, skarżący) z 25 kwietnia 2017 r., na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] r., w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na mocy tytułu wykonawczego z 23 czerwca 2016 r. obejmującego należność pieniężną z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r., uchylił postanowienie w części dotyczącej uznania za bezzasadne zarzutów prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz niespełnienia w tytule wykonawczyni wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. i w tej części orzekł o zasadności tych zarzutów i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu a w pozostałej części postanowienie utrzymał w mocy.

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następujących okolicznościach tej sprawy;

Naczelnik Urzędu Skarbowego W., będący wierzycielem jak i organem egzekucyjnym prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego, na podstawie ww. tytułu wykonawczego, obejmującego należność pieniężną z tytułu podatku dochodowego pobieranego w wysokości 19% od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2009 r. Zobowiązany 21.07.2016 r. otrzymał odpis. tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z dnia 27.06.2016 r. o nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku A S.A. oraz zawiadomieniem z dnia 01.07.2016 r. o nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku B.

W dniu 5.08.2016 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wpłynęły zarzuty strony, na prowadzone postępowanie egzekucyjne zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1,3,7, 9 i 10 u.p.e.a.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. nie uznał zarzutów zgłoszonych przez stronę.

Dyrektor Izby Skarbowej we W., postanowieniem z dnia [...] r. o nr [...]. uchylił ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W., po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] nie uznał zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 3, 7, 9 i 10 u.p.e.a. zarzutów, dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec strony. W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił naruszenie: art. 22 § 2 u.p.e.a., art. 33 § 1 pkt 1, 3, 7, 9 i 10 u.p.e.a., naruszenie art. 25 kodeksu cywilnego, naruszenie art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, naruszenie art. 25 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 02.07.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, naruszenie art. 24 § 6 ustawy o kontroli skarbowej, jak również naruszenie art. 42, 43, 44, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenie zasad ogólnych dotyczących postępowania, w szczególności art. 6, 7, 8, 9, 10 i 11 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej uznania za bezzasadne zarzutów prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. i w tej części orzekł, że zarzuty prowadzenia egzekucji są zasadne i w związku z tym umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego oraz utrzymał zaskarżone postanowienie w pozostałej części.

Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, w pierwszej kolejności, że zarzuty z art. 33 § 1 pkt 9 i 10 u.p.e.a. są zasadne, dlatego w tej części uchyla postanowienie organu pierwszej instancji a w konsekwencji także umarza postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

Wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że strona złożyła w dniu 24.04.2015 r. czyli już po dniu złożenia zawiadomienia o zmianie adresu na adres ul. [...] K., w Urzędzie Skarbowym W. zeznanie podatkowe PIT-36L za 2014 r., w którym wskazał miejsce zamieszkania W., ul. [...]. Jednakże w okresie późniejszym, a przed dniem wystawienia tytułu wykonawczego, zobowiązany korespondował z organami podatkowymi w sprawach związanych z obowiązkiem podatkowym używając adresu: [...] K., ul. [...], co powinno powodować zmianę aktualizacyjną adresu zamieszkania oraz zmianę organu egzekucyjnego. W związku z powyższym zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny uznać należało za zasadny. Również zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. organ uznał za zasadny. Konsekwencją braku wskazania w tytule wykonawczym właściwego adresu zobowiązanego jest niemożność wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Stosownie bowiem do art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. posiadał informację o aktualnym adresie zamieszkania zobowiązanego, gdyż był on wskazywany w pismach składanych w sprawach związanych z obowiązkiem podatkowym. Wobec zasadnych zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 pkt 9 i 10 u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. uchylił w tej części postanowienie organu I instancji i na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. umorzył postępowanie egzekucyjne.

Za niezasadne natomiast uznał zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, 3 i 7 u.p.e.a., dlatego postanowienie organu egzekucyjnego w części dotyczącej tych zarzutów organ zażaleniowy utrzymał w mocy.

Odnośnie zarzutu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. wydał decyzję określająca stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 16.073,00 zł. W dniu 02.10.2015 r. Ostateczna decyzja, która była podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, została wydana w dniu [...] r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15.05.2017 r. o sygn. III SA/Wa 1509/16 oddalił skargę strony na ww. Decyzję. Zatem przedmiotowy tytuł wykonawczy wydany został na podstawie decyzji ostatecznej, która podlegała wykonaniu.

Podniósł także, że Urząd Kontroli Skarbowej we W. w dniu 11.09.

2015 r. wszczął postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe. Biorąc pod uwagę, iż zawiadomienie z dnia 13.10.2015 r. o nr [...] informujące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostało doręczone stronie w dniu. 02.11.2015 r., przedmiotowe zobowiązanie nie przedawniło się. Zatem zarzut dotyczący naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. był nieuzasadniony.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. organ podkreślił, że treść obowiązku podanego w tytule wykonawczym jest zgodna z treścią obowiązku określonego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] r. o nr [...], [...]. Ponadto tytuł wykonawczy zawiera określony w ww. decyzji rodzaj należności, okres, kwotę należności głównej oraz kwotę od której nalicza się odsetki. Decyzja wydana w dniu [...] r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 16.073,00 zł posiada numer [...] i taki numer figuruje w tytule wykonawczym w pozycji "identyfikacja podstawy prawnej obowiązku". Biorąc pod uwagę, iż nie stwierdzono rozbieżności pomiędzy treścią obowiązku podaną w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego w decyzji, zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. należało uznać za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w zakresie braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia organ stwierdził, iż w świetle Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 1494) postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna, której obowiązek powstaje z mocy prawa, a wysokość tej należności została określona w orzeczeniu. Na wierzycielu nie ciążył obowiązek poprzedzenia egzekucji upomnieniem.

W skardze, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części utrzymującej w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. podnosząc zarzuty:

-naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c ustawy Ordynacja podatkowa przez przyjęcie, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego został zawieszony, wobec czego zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu,

-naruszenie przepisów art. 148 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przez przyjęcie, że zawiadomienie z dnia 13.10.2015 r. zostało skarżącemu skuteczne doręczone, pomimo wskazania w zawiadomieniu adresu: W., ul. [...], a nie adresu miejsca zamieszkania skarżącego w K.,

-naruszenie art. 6 ust. 1, art. 9a ust 2, art. 25 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej, art. 53 § 37 pkt 2, art. 133 § 1 pkt 3 kodeksu karnego skarbowego oraz art. 33 § 1 pkt 1, 3 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

-naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 80, art 107 § 3 oraz art. 6, art. 8 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu podniesiono, że w sprawie w ogóle nie doszło do zawiadomienia strony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W zawiadomieniu z dnia 13.10.2015 r. został wskazany adres ul. [...] we W., który nie był adresem miejsca zamieszkania skarżącego, o czym posiadał wiedzę organ właściwy w rozumieniu art. 70c O.p., czyli Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., jak i Naczelnik Urzędu Skarbowego W.. Biorąc pod uwagę, iż zawiadomienie informujące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostało doręczone w dniu 2.11.2015 r., iż przedmiotowe zobowiązanie nie przedawniło. Wywiedziono także , że organ dopuścił się naruszenia art. 53 § 37 pkt 2 kodeksu karnego skarbowego przez przyjęcie, że Urząd Kontroli Skarbowej w W. wszczął postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe. Organ, odwołując się do wszczęcia postępowania przygotowawczego przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. dopuścił się naruszenia art. 9a ust. 2, art. 6 ust. 1 uks, art. 53 § 37 pkt 2, art. 133 § 1 pkt 3 k.k.s. Ponadto organ naruszył przepisy postępowania, w szczególności art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez brak w postanowieniu prawidłowego uzasadnieniu prawnego i faktycznego.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz.1066), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: p.p.s.a.).

Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą. Zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli legalności objętych skargą decyzji i postępowań prowadzących do wydania tychże w celu sprawdzenia, czy nie doszło do naruszeń prawa powodujących potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takich zaś zalicza się właśnie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W.. Wskazać w tym miejscu należy, że w związku ze zmianą brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. od 15 sierpnia 2015 r., postanowienia wydane przez wierzyciela w powyższym trybie nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Konsekwencją powyższego jest jednak uprawnienie do kontroli tego rodzaju aktu przez sąd administracyjny w ramach postępowania zainicjowanego skargą na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. Postępowanie egzekucyjne w administracji (Dz.U. z 2016r. poz.599 z późn. zm.) dalej u.p.e.a. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ww. ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W myśl art.34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące W myśl art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Podkreślenia wymaga, że w przypadku gdy wierzyciel jest jednocześnie organem nie wydaje się odrębnych postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela. Stanowisko wierzyciela, gdy nie jest ono wyrażane w odrębnym postanowieniu, zawarte jest w postanowieniu rozpoznającym zarzuty, o którym mowa w art. 34 § 1 u.p.e.a.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c ustawy Ordynacja podatkowa wskazać należy, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast, w myśl art. 70 § 6 ww. ustawy bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania (pkt 1) oraz z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania (pkt 2).

W sprawie, Urząd Kontroli Skarbowej we W. w dniu 11.09.2015 r. wszczął postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe. Zawiadomienie z dnia 13.10.2015 r. o nr [...] informujące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostało doręczone stronie w dniu 2.11.2015 r., Spełniona została zatem przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia, i w konsekwencji przedmiotowe zobowiązanie nie przedawniło się. Skarżący został przed upływem okresu przedawnienia poinformowany o wszczęciu postępowania.

Sąd podziela poglądy rozumienia art. 70 § 1 O.p., dopuszczające zawieszenie biegu terminu przedawnienia "nawet w ostatnim dniu tego terminu", dokonane w wyroku TK z 17 lipca 2012r. P 30/11. Dlatego, zdaniem Sądu, w chwili wydawania decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. zobowiązanie podatkowe ciążące na Stronie nie uległo przedawnieniu, ponieważ wystąpiły okoliczności skutkujące zawieszeniem z dniem 11 września 2015 r. biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, o którym skarżący został poinformowany przed upływem biegu terminu przedawnienia.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów art. 148 § 1 O.p. przez przyjęcie, że zawiadomienie z dnia 13.10.2015 r. zostało Skarżącemu skutecznie doręczone, pomimo wskazania w zawiadomieniu adresu: W., ul. [...], a nie adresu miejsca zamieszkania w K., jak trafnie przyjęły organy podatkowe na dzień złożenia zawiadomienia o zmianie miejsca zamieszkania zobowiązany jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zobowiązany był do zmiany wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w urzędzie gminy. Jednakże skarżący w dniu 10.12.2014 r. zlikwidował prowadzoną działalność gospodarcza. Mając na uwadze art. 9 ust. 1d ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników mówiący, że w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym, należy zauważyć, iż od dnia zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez stronę każde podanie aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym powodowało aktualizację miejsca zamieszkania, a tym samym aktualizację właściwości organu egzekucyjnego. Skarżący złożył w dniu 24.04.2015 r., czyli już po dniu złożenia zawiadomienia o zmianie adresu na adres ul. [...] K., w Urzędzie Skarbowym W. zeznanie podatkowe PIT-36L za 2014 r., w którym wskazał miejsce zamieszkania W., ul. [...]. Zatem zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 13.10.2015 r. o nr [...] o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-36L za 2009 r. zostało prawidłowo skierowane na adres W., ul. [...] i skutecznie doręczone.

Co się zaś tyczy zarzutu dotyczącego naruszenia art. 6 ust. 1, art. 9a ust 2, art. 25 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej, art. 53 § 37 pkt 2, art. 133 § 1 pkt 3 kodeksu karnego skarbowego, Sąd stwierdza, że zarzuty dotyczące prowadzenia postępowania kontrolnego nie mogły zostać poddane kontroli w postępowaniu dotyczącym zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Odnosząc się do zarzutu Strony dotyczącego naruszenia przepisów art. 33 § 1 pkt 1, 3 i 7 u.p.e.a. wskazać należy, że tytuł wykonawczy wydany został na podstawie decyzji ostatecznej, która podlegała wykonaniu oraz przedmiotowe zobowiązanie nie przedawniło. Decyzja która była podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, została wydana w dniu [...] r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. o nr [...], [...]. Na ww. decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 15.05.2017 r. o sygn. III SA/Wa 1509/16 oddalił skargę. Zatem zarzut ten nie był trafny.

Niezasadna jest tym samym argumentacja, iż określenie egzekwowanego obowiązku jest niezgodne z treścią obowiązku podanego w tytule wykonawczym Tytuł wykonawczy zawiera określony w ww. decyzji rodzaj należności, okres, kwotę należności głównej oraz kwotę od której nalicza się odsetki. Decyzja wydana w dniu [...] r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. o nr [...] z dnia [...] r. określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 16.073,00 zł posiada numer [...] i taki numer orzeczenia figuruje w tytule wykonawczym w pozycji "identyfikacja podstawy prawnej obowiązku". Zatem podstawą prawną do wystawienia tytułu wykonawczego jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Sąd nie stwierdził zatem rozbieżności pomiędzy treścią obowiązku podaną w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego w decyzji, tym samym zarzut naruszenia przez organy art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. należało uznać za chybiony.

Ponadto wbrew zarzutom skargi egzekucja mogła być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia co wynika z § 3, Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 1494), że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna, której obowiązek powstaje z mocy prawa, a wysokość tej należności została określona w orzeczeniu.

W tej sytuacji również zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a był niezasadny i nie mógł zostać uwzględniony.

Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia art. 80, art 107 § 3 art. 6, art. 8 i art. 11 K.p.a. Organ niewątpliwie działał na podstawie przepisów prawa, z uzasadnień wydanych w sprawie rozstrzygnięć w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości wynika jakimi przesłankami kierował się organ orzekając w sprawie. Organ zgromadził cały materiał dowodowy istotny w sprawie i dokonał jego rzetelnej oceny.

Skoro zaskarżone postanowienie nie narusza zarówno prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania oraz nie narusza przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na końcowy wynik sprawy, to skarga nie mogła osiągnąć zamierzonego skutku.

Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznając skargę za niezasadną, po myśli art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.