Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 645/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2015 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni

i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. cofającej E. W. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął E. W. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z uzyskaniem informacji

o prawomocnym skazaniu go za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 oraz art. 297 § 1 i art. 272 Kk, uznając, że okoliczność ta uzasadnia zastosowanie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy

o broni i amunicji.

E. W. w odwołaniu wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji zarzucając jej obrazę prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 10 § 1 i 78 § 1 Kpa, poprzez nieustalenie stanu faktycznego sprawy w stopniu wystarczającym do jej rozpatrzenia i wydanie decyzji w sposób skrajnie automatyczny, przy zignorowaniu aktywności strony, tj. jej wniosków dowodowych oraz pozbawienie jej możliwości złożenia zeznań w sprawie.

Komendant Główny Policji rozpatrując odwołanie, podzielił zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Z wyroku Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] Karny z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt [...] (utrzymanym mocy w dniu [...] lipca 2012 r. przez Sąd Apelacyjny w [...][...] Wydział Karny w części dotyczącej strony, k. 70-72) wynika, iż E. W. został skazany za umyślne przestępstwo z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 oraz art. 297 § 1 i art. 272 Kk (k. 65-69 i 72 akt administracyjnych). Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń (odmowy wydania) wystarczy ustalenie przez organ Policji,

że strona jest skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć przy tym bezpośredniego związku z bronią, a organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile popełnione przestępstwo - tak jak w przypadku strony - ma charakter umyślny. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż popełnione przez stronę przestępstwo z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 oraz art. 297 § 1 i art. 272 Kk jest przestępstwem umyślnym. Dlatego powyższe skazanie jest, w sprawie cofnięcia pozwolenia

na broń, dla organów Policji wiążące.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ pierwszej instancji zasad procedury administracyjnej Komendant Główny Policji nie stwierdził błędów proceduralnych tego organu, istotnych dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy uznał, że jest on wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części zwłaszcza w zakresie wskazanym przez odwołującego się. Dlatego też postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]

z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiające uwzględnienia wniosku dowodowego pełnomocnika strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z dokumentów Urzędu Gminy w [...], z opinii Koła Łowieckiego nr [...] w [...] oraz

z przesłuchania strony na okoliczności stanowiące podstawę faktyczną wydania rozstrzygnięcia, należy uznać za prawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. W. wyżej wskazanej decyzji Komendanta Głównego Policji zarzucił naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a szczególności art. 78 § 1, art. 10 § 1 w zw. z art. 7 i art. 8 Kpa. poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony w postaci dowodów

z dokumentów pochodzących z Urzędu Gminy [...] oraz opinii Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] oraz dowodu z przesłuchania strony, w sytuacji gdy dowody

te mogły mieć istotne znaczenie w kontekście oceny całokształtu niniejszej sprawy,

a także poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu,

w szczególności poprzez pozbawienie jej możliwości złożenia zeznań w sprawie,

a w konsekwencji niewyjaśnienie wszelkich okoliczności składających się na stan faktyczny niniejszej sprawy i automatyczne przyjęcie, że wobec skarżącego E. W. zaistniały podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń, przez co organ drugiej instancji naruszył również zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej.

W konkluzji skargi E. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej

i utrzymanej nią w mocy decyzji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podkreślając, iż w niniejszej sprawie dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy

o broni i amunicji została bezsprzecznie spełniona. Skarżący został bowiem skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za popełnienie umyślnego przestępstwa z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 oraz art. 297 § 1 i art. 272 Kk, co obliguje organy Policji do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną. W takim przypadku nie jest już konieczne przeprowadzanie dodatkowych dowodów, ponieważ zgodnie z wolą ustawodawcy taka osoba do czasu zatarcia skazania broni posiadać nie może.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W tej sprawie sadem tym jest - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.

– Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej, w brzemieniu przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. Tak więc Sąd ten jedynie bada, czy zaskarżona decyzja administracyjna jest zgodna z obowiązującym prawem.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.)

- wprowadzonym przez art. 1 pkt 10 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej

w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195) - przyczyną zaliczenia osoby posiadającej pozwolenie na broń do osób, którym z mocy ww. ustawy cofa się to pozwolenie, jest prawomocne skazanie za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko bezpieczeństwu

w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Organy Policji są zobligowane, stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, cofnąć pozwolenie na broń takiej osobie, która została prawomocnie skazana

za przestępstwo umyślne.

W niniejszej sprawie fakt prawomocnego skazania E. W. za przestępstwo umyślne jest oczywisty. Wynika z treści prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] Karny z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt [...] (k. 65-72 akt administracyjnych).

Zatem w niniejszej sprawie na organie Policji spoczywała nie możliwość,

ale obowiązek cofnięcia E. W. pozwolenia na broń i w tej sprawie organ nie miał żadnych innych możliwości rozstrzygnięcia tej sprawy.

Prawomocne skazanie za przestępstwo umyślne wypełnia w całości dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji i nie ma w niniejszej sprawie potrzeby badania zachowania się posiadacza broni pod kątem bezpieczeństwa publicznego i jego zachowania.

Dlatego postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji

w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiające uwzględnienia wniosku dowodowego strony, dotyczącego przeprowadzenia dowodu z dokumentów

z Urzędu Gminy w [...], z opinii Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] oraz

z przesłuchania strony na okoliczności stanowiące podstawę faktyczną wydania rozstrzygnięcia jest prawidłowe.

Art. 78 § 2 Kpa stanowi, iż organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają one znaczenia dla sprawy. Skoro zatem zebrany materiał dowodowy potwierdza spełnienie ustawowych przesłanek cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń – tu prawomocne skazanie za przestępstwo umyślne,

to przeprowadzanie dodatkowych dowodów w tym zakresie jest zbędne.

Zatem w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy Policji obu instancji rozpatrzyły prawidłowo niniejszą sprawę.

Chybione są twierdzenia skargi zarzucające organowi nieprawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji zarówno

w zakresie skutkującym ich uchyleniem jak i stwierdzeniem nieważności i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak

w sentencji wyroku.