Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1363/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 29 ust. 1 pkt 2, art.3 pkt 5, art. 49 b ust. 3 w zw. z ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. M. i K. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki odda skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...]

r. nr [...] na podstawie art. 104 ustawy

z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 49b ust. 1 w związku z art. 49b ust. 3, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nakazał inwestorowi W. M. rozbiórkę wiaty drewnianej, usytuowanej na działce[...] , obr. [...] , przy ul. [...] w[...] , wykonanej bez wymaganego prawem zgłoszenia.

Organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu [...] roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy wiaty drewnianej wykonanej bez wymaganego prawem zgłoszenia.

W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że zamiar budowy wiaty został zgłoszony do Urzędu Miejskiego wnioskiem z dnia [...] r. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. wniósł sprzeciw do budowy wiaty objętej zgłoszeniem stwierdzając, że ww. obiekt został wybudowany przed upływem 30 dni od daty złożenia zawiadomienia. PINB w trakcie kontroli obiektu, dokonanej [...] r., potwierdził wybudowanie wiaty o konstrukcji drewnianej o ścianach bocznych zamkniętych deskowaniem oraz ścianą tylną zamkniętą płytą wiórową i dachem jednospadowym. W trakcie kontroli dach przed opadami atmosferycznymi był zabezpieczony folią umocowaną za pomocą płatwi nabitych na konstrukcję połaci. Konstrukcja wiaty została ustawiona na podłożu wykonanym z kostki brukowej. Część tylna wiaty została zamocowana za pomocą odciągów, zakotwionych w betonowym fundamencie ogrodzenia.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] nr[...] , na podstawie przepisów art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Inwestor jednak nie dostarczył dokumentów w zakreślonym terminie. W związku z tym organ, na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, orzekł o nakazie rozbiórki.

W. M. odwołał się od decyzji organu I instancji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Odwołujący się wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowanie pierwszej instancji w całości -stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Decyzji zarzucał naruszenie następujących przepisów prawa:

- art. 7 K.p.a. - poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz poprzez nieuwzględnienie jego słusznego interesu;

- art. 77 K.p.a. - poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego;

- art. 80 K.p.a. - poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie występują okoliczności dające podstawę do nakazanie rozbiórki pomimo tego, że przedmiot ustawiony na działce (regał) nie jest obiektem budowlanym, którego obejmują przepisy Prawa budowlanego;

- art. 107 § 1 K.p.a. - poprzez brak uzasadnienia prawnego wskazującego,

że rozstrzygnięcie decyzji dotyczy obiektu budowlanego a nie przedmiotu (regału) którego nie dotyczą przepisy Prawa budowlanego;

- art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane- poprzez wydanie decyzji pomimo braku okoliczności faktycznych i prawnych do zakwalifikowania regału jako obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu odwołania W. M. wyjaśniał, że konstrukcja, którą w protokole z kontroli przeprowadzonej przez organ nazwano "wiatą" jest w istocie nie zadaszonym regałem ogrodowym na kółkach, którego usytuowanie nie wymaga zgłoszenia lub pozwolenia na budowę.

Odwołujący się wskazał nadto, nawiązując do postanowienia organu nakładającego obowiązek przedłożenia wskazanej w tym postanowieniu dokumentów, że wyjaśnił organowi na piśmie, iż wraz z żoną nie wykonywał w ostatnim czasie na terenie ich nieruchomości jakichkolwiek robót budowlanych, w tym również nie wybudowali "rzekomej wiaty drewnianej". Poinformował natomiast, że na terenie należącej do nich działki ustawiony jest przesuwny regał ogrodowy przeznaczony do składowania przedmiotów gospodarczych oraz, że powyższy regał nie jest obiektem w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i nie podlega jego uregulowaniom, w tym i konieczności zgłaszania robót budowanych. Z tych względów odwołujący się nie dostarczył żądanych przez organ dokumentów i domagał się umorzenia postępowania w sprawie.

W. M. również zarzucał w odwołaniu nieprawidłowe zakwalifikowanie przedmiotu stojącego na jego działce, który to regał kilkakrotnie demonstrował pracownikowi PINB, przesuwając go w obrębie działki i poza nią.

Odwołujący się podnosił nadto, że przedmiot usytuowany na jego działce składa się z półek oraz słupków z zamocowanymi na jej końcach kółkami, jest przesuwnym meblem ogrodowym, przeznaczonym do składowania na jego półkach narzędzi, materiałów i innych przedmiotów.

W. M. uzasadniając zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a wskazał na arbitralne działanie organu, na obowiązek przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, ustalenia stanu faktycznego i prawnego oraz wydania decyzji, w których wyjaśni stronie jakimi przesłankami się kierował przy załatwieniu sprawy. Zasady te, zdaniem odwołującego się, nie były przez organ przestrzegane.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ([...] ) decyzją z dnia [...] r. nr[...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 49 b ust.1 i ust.3 oraz art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji uzasadniając rozstrzygnięcie podniósł, że inwestor – W. M. zgłosił w dniu [...] r. zamiar budowy wiaty do Urzędu Miejskiego, jednakże Prezydent Miasta, decyzją z dnia [...] r. wniósł sprzeciw do budowy powyższej wiaty, bowiem przeprowadzone przez organ oględziny w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r. wykazały, iż przedmiotowy obiekt został wybudowany przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organowi.

[...] powołując się na treść art. 28 ustawy Prawo budowlane podał, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które określają wyjątki od tej zasady. W myśl art.29 ust.1 pkt 2 wyżej cyt. ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie z art.30 ust.1 pkt 1, budowa takich obiektów wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.

Zatem, obiekt objęty przedmiotowym postępowaniem, tj. wiata o powierzchni zabudowy nie przekraczającej 25 m2, wymagał zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, którego inwestor skutecznie nie dokonał.

Z kolei zgodnie z art. 49b ust.1 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni:

1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30

ust. 2 i 4;

2) projektu zagospodarowania działki lub terenu;

3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy

z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odwołujący się wskazanych w postanowieniu organu dokumentów nie przedłożył i z tego powodu zasadne było wydanie decyzji o rozbiórce wiaty jako samowoli budowlanej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie

z powszechną definicją za wiatę uważa się "budowlą składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach" (Encyklopedia PWN, Warszawa 1996), "lekką budowlą w postaci dachu wspartego na słupkach (...)" (Słownik Języka Polskiego, ww.sjp.pwn.pl). Fakt przymocowania kół do słupów przedmiotowej wiaty nie ma wpływu na klasyfikację ww. obiektu, zatem w świetle powyższego uznać należy, iż niniejsze postępowanie dotyczy wiaty, jako obiektu budowlanego nie połączonego trwale z gruntem, do której zastosowanie znajdują przepisy ustawy Prawo budowlane.

Ponadto, organ II instancji zauważył, iż organ powiatowy wyjaśnił stan faktyczny sprawy oraz zapewnił skarżącemu czynny udział w każdym stadium prowadzonego postępowania zgodnie z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W. i K. M. wnieśli skargę na decyzję ego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucał:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" P.p.s.a.), tj.

a) art. 1 i art. 3 pakt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) - poprzez bezpodstawne zakwalifikowanie drewnianego ogrodowego regału jako obiektu budowlanego;

b) art. 49b ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane - poprzez wydanie decyzji pomimo braku okoliczności faktycznych i prawnych do zakwalifikowania regału jako obiektu budowlanego.

II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mają istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit "c"), tj.:

a) art. 7 K.p.a. - poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego;

b) art. 77 K.p.a. - poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego;

c) art. 80 K.p.a. - poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie występują okoliczności dające podstawę do nakazania rozbiórki pomimo tego, że przedmiot ustawiony na działce (regał) nie jest obiektem budowlanym, którego obejmują przepisy prawa budowlanego;

d) art. 107 § 1 i 3 K.p.a. - nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności.

W związku z powyższym skarżący wnieśli o :

1. uchylenie w całości - jako wydanych z naruszeniem prawa - zaskarżanej decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego

z dnia [...] r. oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r

2. zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi małżonkowie M. przedstawili stan faktyczny sprawy oraz podkreślali, że kwestionował użyte przez organy pojęcie, "wiaty", gdyż przedmiot ustawiony na jego działce jest nie zadaszonym, ruchomym ogrodowym regałem na kółkach, którego posadowienie nie wymaga zgłoszenia lub pozwolenia na budowę. Pomimo tych wyjaśnień wszczęto postępowanie dotyczące wiaty drewnianej wykonanej bez wymaganego prawem zawiadomienia.

Skarżący odnieśli się również do postanowienia PINB z dnia [...] r., którym na postawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego nałożono na nich obowiązek dostarczenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektu zagospodarowania działki i zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podnieśli, że złożyli oświadczenie, iż nie wykonywali na swojej działce żadnych prac budowlanych, a posadowiony na działce regał ogrodowy, przeznaczony do składowania przedmiotów gospodarczych nie jest obiektem w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i nie podlega jego uregulowaniom,

W dalszej części skargi W. i K. M. przytoczyli argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy stwierdził, że skarga K. i W. małż. M. jest niezasadna.

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest udzielenie odpowiedzi, czy

w świetle zgromadzonych dowodów, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

miał dostateczną podstawę do wydania decyzji z dnia [...] r., nakazującej dokonanie rozbiórki wiaty drewnianej, zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] obr.[..] przy ul. [...], wykonanej bez wymaganego prawem zgłoszenia.

Zgodzić się należy z organem administracyjnym, że w myśl art. 29 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623

ze zm.), pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan, oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W myśl art. 30 ust. 1 powołanej ustawy, budowa wiaty wymaga jednak zgłoszenia właściwemu organowi.

Zamiar budowy wiaty W. M. zgłosił w Urzędzie Miasta

w dniu [...] r., natomiast z oględzin przeprowadzonych przez organ w dniach [...] wynikało, że wiata została wybudowana przed upływem 30 dni od dnia wystąpienia do organu ze zgłoszeniem.

Kwestią, która wymagała rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności było zatem ustalenie rodzaju budowli, którą wznieśli skarżący. W. i K. M. twierdzili zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu przed sądem, że obiekt usytuowany na ich działce organy mylnie określają mianem wiaty, gdyż jest to przenośny (przesuwny) regał ogrodowy, przeznaczony do składowania przedmiotów gospodarczych.

Zauważyć należy, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają normatywnej definicji wiaty. Takie określenie budowli, wymagającej zgłoszenia, zostało ukształtowane w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w piśmiennictwie.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Prawa budowlane, obiektem budowlanym są budynki wraz z instalacjami i urządzeniami, budowle stanowiące całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury. Budynkiem jest obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach (art. 3 pkt 2). Obiektem małej architektury są niewielkie obiekty takie jak obiekty kultu religijnego: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski, inne obiekty architektury ogrodowej, a także inne użytkowe obiekty służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Najszersze wyliczenie obiektów budowlanych zawiera przepis art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane dotyczący budowli, którymi są obiekty budowlane niebędące budynkiem lub obiektem małej architektury, takie jak lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane

z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

W przedstawionym powyżej zakresie pojęcia "obiekt budowlany" mieści się również pojęcie "tymczasowy obiekt budowlany", który - jak sama nazwa wskazuje - posiada cechy obiektu budowlanego plus dodatkowe szczególne cechy. Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Katalog tymczasowych obiektów budowlanych uprawnia do wniosku, że mogą nimi być zarówno obiekty spełniające cechy budynków, budowli, jak i obiektów małej architektury.

Z woli ustawodawcy zostały więc poddane reglamentacji Prawa budowlanego jako obiekty budowlane, między innymi, maszty antenowe, pomniki, strzelnice, kioski uliczne, krzyże przydrożne, posągi, huśtawki, drabinki służące rekreacji, pochylnie dla niepełnosprawnych, wiaty przystankowe. Obiektami budowlanymi są także budowle, takie jak zbiorniki i wolno stojące urządzenia techniczne.

Również obiekt budowlany w postaci wiaty, w ocenie sądu, nawet jeżeli jest przesuwny jak podają skarżący takiemu reżimowi przepisów budowlanych podlega.

Z definicji tymczasowego obiektu budowlanego wynika, że tym, co odróżnia go od innych obiektów budowlanych jest albo czas użytkowania, albo trwałość jego związania z gruntem. Jednak fakt nietrwałego związania z gruntem jest wyróżnikiem tylko pewnej grupy tymczasowych obiektów budowlanych.

Wiata, którą posadowili skarżący na swojej działce, niewątpliwie nie jest trwale połączona z gruntem. Zdaniem Sądu ten właśnie element przesądza o tymczasowości wiaty jako obiektu budowlanego, w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane.

Budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (art.3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane), przy czym wykonywanie obiektu w określonym miejscu może polegać na usytuowaniu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy, co może dotyczyć np. takich obiektów budowlanych, jak zbiorniki, urządzenia techniczne, kontenery, reklamy. Tak więc okoliczność, że określony obiekt budowlany został wykonany w znacznej części lub nawet w całości w innym miejscu, czy ma charakter rozbieralny i składa się z typowych elementów składowych montowanych w jedną całość, nie zmienia faktu, że określona rzecz może stać się obiektem budowlanym po jej usytuowaniu w określonym miejscu, ze względu na jej przeznaczenie i sposób użytkowania.

Żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania, czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany (wyrok NSA z 16.12.2009 r. sygn. akt II OSK 1958/08 – LEX 582870 )

Zdaniem Sądu, prawidłowo wybrano tryb legalizacji wiaty, jako tryb dla obiektów wymagających zgłoszenia.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wymienia obiekty niewymagające przedmiotowego pozwolenia, do których, w pkt 12 i 25, zalicza także tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu oraz tymczasowe obiekty budowlane stanowiące wyłącznie eksponaty wystawowe, niepełniące jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowane na terenach przeznaczonych wyłącznie na ten cel.

W ocenie Sądu, wiata, może być zakwalifikowana do tymczasowych obiektów budowlanych wymienionych w art. 29 pkt 12 i 25 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 49b ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.(ust.1). Jeżeli budowa, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem – gdy budowa niestała zakończona - prowadzenie robót budowlanych (ust.2). W postanowieniu, nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie, stosownych dokumentów (ust.2). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust.3).

Skarżący nie wykonali obowiązków nałożonych postanowieniem PINB z dnia

[...] r., co rodziło skutek przewidziany w art. 49b ust. 3 w zw. z ust. 1 Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.