Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1375/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Opłata targowa
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c w zw z art.135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 122, art. 187 par 1, art.210 par 4, art.121 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1375/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: st. referent Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2014 r., sprawy ze skarg K.W., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 14 czerwca 2013 r. Nr [...],[...], w przedmiocie opłaty targowej I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, II. określa, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 200 zł (dwieście złotych).


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z dnia 24 maja 2012 r. znak [...] określił K.W. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej z tytułu dokonywania sprzedaży na targowisku w okresie od 1 marca do 30 marca 2012 r. w kwocie 2 120 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 207 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 oraz § 3 i § 4, art. 210 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95 poz. 613 ze zm.) i uchwałą nr XVII/82/2011 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie opłaty targowej (Dz. Urz. Woj. Mał. z 2011 Nr 582 poz. 6608 ze zm.) oraz z uchwałą nr XX/109/2012 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie opłaty targowej (Dz. Urz. Woj. Mał. z 2012 r. Nr 43 poz. 1036 ze zm.).

Decyzją z dnia 1 października 2012 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z dnia 18 lutego 2013 r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy Szczawnica określił K.W. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej z tytułu dokonywanej sprzedaży na targowisku w okresie od 1 do 30 marca 2012 w kwocie 2.120,00 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 14 czerwca 2013 r., nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez K.W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749);w związku z art. 15 ust. 1 i ust. 2 i art.16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95 poz. 613 z późn. zm. - dalej: u.p.o.l.).

W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że zaskarżoną decyzją organ I instancji określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej z tytułu dokonywanej na targowisku sprzedaży w dniach 1-2, 5-9, 13-16, 19-23, 23-26, oraz 26 marca 2012 r. (łącznie 17 dni) - w kwocie 2.120,00 zł. przy ul. G. w S. na pow. 10 m2.

W odwołaniu od tej decyzji K.W. zarzucił nieuwzględnienie zwolnienia z opłaty targowej z uwagi na fakt, że handel prowadził w budynku a nie z obiektu tymczasowego - jak ustalił organ I instancji. Podatnik zarzucił też nieprawidłowe ustalenia w zakresie powierzchni stoiska z którego prowadzony był handel, którego podstawę stanowił protokół z oględzin przeprowadzonych z udziałem podatnika w dniu 12.06.2012 r. przez pracowników Państwowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w N. w przedmiotowym obiekcie budowlanym oraz ustalenia zawarte w sporządzonym protokole z kontroli na okoliczność zarówno jego powierzchni jak i jego charakteru (w aktach sprawy).

Kolegium stwierdziło, że istotą sporu w mniejszej sprawie jest przyjęta przez organ I instancji kwalifikacja miejsca/przedmiotu, z którego prowadzona była sprzedaż na płaszczyźnie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustalenie prawidłowej powierzchni stoiska dla celów ustalenia opłaty targowej. Mocą art. 15 u.p.o.l. opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Targowiskami w rozumieniu ustawy są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. Na podstawie art. 15 ust. 2b u.p.o.l - opłacie targowej nie podlega jednak sprzedaż dokonywana w budynkach lub ich częściach.

Jak wynika z załączonego do akt sprawy protokołu oględzin z dnia 12 czerwca 2012 r. sporny w sprawie przedmiot/miejsce sprzedaży jest obiektem budowlanym i stanowi tymczasowy obiekt budowlany o funkcji handlowej, który z uwagi na brak fundamentów nie spełnia definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W myśl bowiem cyt. wyżej przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 budynkami są obiekty budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, które są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadają fundamenty i dach. Z uwagi na brak trwałego związania z gruntem obiekt ten nie posiada statusu budowli, a tym bardziej budynku, a jako tymczasowy obiekt budowlany nie podlega na mocy art. 2 ust. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powyższe ustalenia organu I instancji na okoliczność tymczasowości obiektu budowlanego(stoiska handlowego) znajdują potwierdzenie w znajdujących się w aktach sprawy dokumentach składanych przez stronę organowi nadzoru budowlanego (zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę z dnia 25.05.2010 r.) oraz w odpowiedzi pismo Starostwa Powiatowego w N. z dnia 27.05.2010 r. znak: [...]) oraz innych dokumentach organu nadzoru budowlanego kierowanych do strony i Burmistrza Miasta i Gminy S. w tej sprawie. Przedmiotowe stoisko handlowe o charakterze obiektu tymczasowego wzniesione zostało przez podatnika również bez uzyskania zgody Konserwatora Zabytków.

Zdaniem Kolegium bez znaczenia dla zastosowania zwolnienia z art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pozostaje też fakt, że przedmiotowy obiekt o statucie tymczasowości jest dzierżawiony, ponieważ sprzedaż dokonywana była w obiekcie nie podlegającym podatkowi od nieruchomości.

Odnosząc się z kolei do podnoszonych w odwołaniu zarzutów w zakresie ustalenia nieprawidłowej powierzchni tymczasowego obiektu handlowego organ odwoławczy stwierdził, że podatnik w toku prowadzonego postępowania przez organem I instancji nie kwestionował ustaleń powziętych w tym zakresie. Organ I instancji ustalił tą powierzchnię na 10 m2 na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów w postaci oświadczenia inkasenta opłaty targowej (notatka urzędowa) z dnia 14.05.2012 r. (w aktach sprawy) oraz ustaleń w tym zakresie dokonanych w wyniku oględzin obiektu budowlanego przeprowadzonych w dniu 12.06.2012 r. przez organ nadzoru budowlanego (wymiary obiektu w rzucie 1.70 m x 6,15 m) a nadto powierzchnia ta 10 m2 wynika z § 2 umowy dzierżawy zawartej przez podatnika w dniu 1 czerwca 2010 z T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (w aktach sprawy).

Kolegium nie zgodziło się z argumentem strony, iż nie prowadzi sprzedaży na targowisku tylko na posesji prywatnej. Na podstawie art. 15 ust. 2 u.p.o.l. targowiskami są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż na terenie gminy/miasta. Nie ma więc żadnego znaczenia czy jest to teren prywatny, czy publiczny, a na tym ostatnim również specjalnie wyznaczone place i miejsca handlu (targowe). Dotyczy to również targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw. Stanowisko takie prezentują znawcy przedmiotu (L. Etel i E. Ruśkowski w opracowaniu "Komentarz do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych" (Warszawa 1996, s. 128). Opłaty targowej nie pobiera się jedynie od sprzedaży dokonywanej w budynkach lub ich częściach. Przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany ze względu na jego konstrukcję dachową uwidocznioną na załączonych fotografiach przy braku pozytywnej opinii Konserwatora Zabytków nie może też korzystać ze zwolnienia z opłaty targowej na mocy uchwały Nr XX/109/2012 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 27.02.2012 r. w sprawie opłaty targowej.

W odniesieniu do miesiąca kwietnia 2012 r. Burmistrz Miasta i Gminy Szczawnica decyzją z dnia 3 lipca 2012 r. znak [...] określił K.W. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej z tytułu dokonywania sprzedaży na targowisku w okresie od 1 kwietnia do 30 kwietnia 2012 r. w kwocie 2 240 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji decyzją z dnia 8 października 2012 r. znak [...]

Decyzją z dnia 18 lutego 2013 r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy Szczawnica określił K. W. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej z tytułu dokonywanej sprzedaży na targowisku w okresie miesiąca kwietnia 2012 w kwocie 2.240,00 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez podatnika Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało ją w mocy decyzją z dnia 16 czerwca 2013 r., znak [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium powołało te same argumenty co w decyzji dotyczącej opłaty targowej za miesiąc marzec 2012 r.

K.W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 czerwca 2013 nr [...],[...] dotyczące opłaty targowej za miesiące marzec i kwiecień 2012 r. W uzasadnieniu skarg podał, że czuje się prześladowany i nękany przez Burmistrza Miasta i Gminy Szczawnica, który zgłosił sprawę sklepu skarżącego do organów nadzoru budowlanego (nieskutecznie) oraz wymierza mu opłatę targową w najwyższej stawce. Sklep skarżącego jest poddawany ciągłym kontrolom urzędnikom zatrudnionym w urzędzie miasta. Działanie takie skarżący odbiera jako nagonkę na swoją osobę.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie i w całości podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Sprawę dotyczącą opłaty targowej za miesiąc marzec 2012 r. zarejestrowano pod sygn. I SA/Kr 1375/13, a za kwiecień pod sygn. I SA/Kr 1376/13.

Na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. Sąd połączył obie te sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. I SA/Kr 1375/13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając niniejszą sprawę w oparciu o powyższe zasady Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzja organów I instancji naruszają przepisy postępowania, w takim stopniu, który powoduje konieczność ich uchylenia.

Zgodnie z art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Targowiskami są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. Opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach. Natomiast art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje zwolnienie od opłaty targowej tych podmiotów, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach.

Wysokość opłaty targowej w gminie Szczawnica zależna jest od miejsca sprzedaży. Została ona określona w aktach prawa miejscowego:

- w uchwale nr XVII/82/2011 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie opłaty targowej (Dz. Urz. Woj. Mał. z 2011 Nr 582 poz. 6608 ze zm.) - za okres do 26 marca 2012 r. oraz

- w uchwale nr XX/109/2012 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie opłaty targowej (Dz. Urz. Woj. Mał. z 2012 r. Nr 43 poz. 1036 ze zm.) - za okres od 27 marca 2012 r.

W § 6 ust. 2 uchwały drugiej z wymienionych wyżej uchwał znajduje się zapis: "zwolnienie przedmiotowe z obowiązku ponoszenia opłaty targowej przysługuje przy sprzedaży określonej w § 1 ust. 2 z przedmiotów handlu określonych w załączniku Nr 1 do uchwały". Pod pozycją 2 w załączniku wskazano zwolnienie dotyczące "sprzedaży z budynków i ich części oraz innych obiektów budowlanych określonych jako obiekt handlowy" o parametrach określonych szczegółowo w tym załączniku. Jednocześnie § 1 ust. 2 pkt 2 lit. "c" uchwały ustala stawkę dzienną opłaty targowej przy sprzedaży zajmującej powierzchnię powyżej 3 m2 szczegółowo określonych w załączniku nr 1, z wyłączeniem sprzedaży z samochodów i wozu konnego na kwotę 20 zł za każdy kolejny zajmowany metr kwadratowy sprzedaży.

Organy podatkowe ustaliły, że skarżący jako podmiot dokonujący sprzedaży na targowisku położonym w Szczawnicy przy ul. Głównej 10 podlega opłacie targowej.

Zasadnicze wątpliwości budzi jednak sposób wyliczenia tej opłaty w zaskarżonych decyzjach.

Organ I instancji w decyzji z 18 lutego 2013 r. dotyczącej miesiąca marca 2012 r. przyjął, że konstrukcja dachu (dach wielospadowy) przesądza, iż skarżący nie może skorzystać z opisanego wyżej zwolnienia przedmiotowego, natomiast wysokość opłaty obliczono "na podstawie informacji zawartej w piśmie inkasenta z dnia 13.03.2012 r.", jego zdaniem znajdującej się w aktach sprawy. Tymczasem w aktach sprawy nie ma pisma inkasenta noszącego tę datę; znajduje się jedynie notatka urzędowa inkasenta z dnia 30.03.2012 r.

Za okres od 1 do 26 marca 2012 r. wyliczono opłatę targową na podstawie § 1 ust. 2 pkt 3 uchwały nr XVII/82/2011 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie opłaty targowej, przewidującego stawkę 100 zł za sprzedaż zajmującą powierzchnię powyżej 3 m2. Natomiast w odniesieniu do okresu od 27 marca 2012 Burmistrz Miasta i Gminy Szczawnica powołał się na cytowany wyżej przepis § 1 ust. 2 pkt 2 lit. "c" uchwały Rady Miejskiej w Szczawnicy z 27 lutego 2012 r. stwierdzając: "opłata targowa w II grupie przy sprzedaży zabudowy zajmującej 10 m2", po czym obliczył opłatę dla 7 m2. Jak już wcześniej wskazano powołany przepis reguluje opłatę dla stoisk o powierzchni powyżej 3 m2 w kwocie 20 zł za każdy kolejny (przekraczający 3 m2) zajmowany metr kwadratowy sprzedaży. Skoro organ I instancji wyliczył opłatę dla powierzchni 7 m2 sprzedaży, to można domniemywać, że zastosował powołane zwolnienie, mimo, iż wcześniej uznał, że nie znajduje ono zastosowania w niniejszej sprawie. Być może dokonał odmiennej wykładni omawianych przepisów, co jednak nie zostało w żaden sposób wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji.

Z powyższych względów uzasadnienie to narusza art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w myśl którego "Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa". Skoro sposób zastosowania omawianych przepisów nie jest jasny dla sądu administracyjnego dokonującego kontroli w niniejszej sprawie, to z pewnością nie będzie również zrozumiały dla strony postępowania.

Na uwagę zasługuje również fakt, że w decyzji z dnia 1 października 2012 r. uchylającej wydaną poprzednio decyzję określającą opłatę targową za marzec 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że ani z treści uchylonej wówczas decyzji, ani z materiałów postępowania dowodowego nie wynikało w jaki sposób dokonano pomiaru powierzchni wykorzystywanej przez skarżącego bezpośrednio do sprzedaży, co pozwoliłoby w sposób jednoznaczny ocenić wielkość powierzchni wykorzystywanej do handlu. Mimo takich wyraźnych wskazań organ I instancji w żaden sposób nie uzupełnił postępowania dowodowego celem ustalenia powierzchni sprzedaży. Skoro zaś od wielkości tej powierzchni zależy wysokość opłaty, to niewątpliwie jest to okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, a zatem jej niewyjaśnienie narusza art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepisy te nakazują podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a także wprowadzają obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

Powyższe uchybienia nie zostały dostrzeżone przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. W kwestii zwolnienia przedmiotowego określonego w zał. 1 do uchwały Rady Miejskiej w Szczawnicy z 27 lutego 2012 r. Kolegium stwierdziło, że "Przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany ze względu na jego konstrukcję dachową uwidocznioną na załączonych fotografiach przy braku pozytywnej opinii Konserwatora Zabytków nie może też korzystać ze zwolnienia z opłaty targowej na mocy uchwały Nr XX/109/2012 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 27.02.2012 r. w sprawie opłaty targowej". Nie wyjaśniło przy tym dlaczego od 27 marca 2012 r. naliczano opłatę za 7 m2 powierzchni sprzedaży mimo, że ustalono, że powierzchnia sprzedaży obejmuje 10 m2.

Poważne zastrzeżenia budzi również sposób ustalenia tej ostatniej okoliczności. Podnoszony przez organ odwoławczy argument, że skarżący nie kwestionował przyjętej poprzednio powierzchni sprzedaży w żaden sposób nie zwalnia organu od przeprowadzenia dowodów na tę okoliczność. Jako takie dowody Kolegium przywołało "oświadczenia inkasenta opłaty targowej (notatka urzędowa) z dnia 14.05.2012 r. (w aktach sprawy)". Jak już wcześniej wspomniano w aktach tej znajduje się jedynie notatka inkasenta z daty 30.03.2012 r.

Organ II instancji stwierdził również, że "powierzchnia ta 10 m2 wynika z § 2 umowy dzierżawy zawartej przez podatnika w dniu 1 czerwca 2010 z T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (w aktach sprawy)". Przesłane do sądu akta sprawy nie zawierały powołanej umowy, co zostało stwierdzone na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny akta sprawy organowi II instancji celem ich uzupełnienia o powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji umowę dzierżawy. Jak wynika z pisma SKO z dnia 14 listopada 2013 r. (k. 37 akt sądowych) oraz z pisma Burmistrza Miasta i Gminy Szczawnica (k. 38 akt sądowych) żaden z organów rozstrzygających niniejszą sprawę nie był w posiadaniu tego dokumentu. Powołanie jako dowód dokumentu, którym organ podatkowy nie dysponuje narusza zasadę prawdy materialnej oraz czyni niewiarygodnym ustalenia, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Z pewnością narusza również art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Te same uwagi należy odnieść do postępowania dotyczącego opłaty targowej za miesiąc kwiecień 2012 r. Wprawdzie w wydanej wcześniej w tej sprawie decyzji z dnia 8 października 2012 r. Kolegium nie dało tak jasnych i jednoznacznych wskazań jak w decyzji z dnia 1 października 2012 r. w odniesieniu do marca 2012 r., jednak decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Szczawnica z 18 lutego 2013 r. również nie zawiera wystarczających ustaleń w zakresie powierzchni sprzedaży. Podobnie jak decyzja dotycząca poprzedniego miesiąca rozstrzygnięcie organu I i II instancji nie wyjaśnia w sposób jednoznaczny sposobu wyliczenia nałożonej opłaty i budzi podobne wątpliwości co do zastosowania (bądź też niezastosowania) zwolnienia określonego w zał. 1 do uchwały. Wreszcie w decyzji z dnia 16 czerwca 2013 r., znak [...] Kolegium również powołało się na umowę dzierżawy, którą nie dysponowało na żadnym etapie postępowania.

Z powyższych względów zaskarżone decyzje Kolegium podlegały uchyleniu jako naruszające przepisu postępowania tj. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Ponieważ poprzedzające je decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Szczawnica również nie zawierały wystarczających ustaleń co do powierzchni sprzedaży, a także nie wyjaśniały w sposób jasny zastosowanych stawek i ewentualnego zastosowania zwolnienia z zał. 1, Sąd działając na podstawie art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił również decyzje Burmistrza.

Jeśli chodzi o wskazania co do dalszego postępowania to niewątpliwie jednoznacznego wyjaśnienia wymaga faktyczna powierzchnia sprzedaży prowadzonej przez skarżącego. W tym celu należy dołączyć do akt sprawy umowę dzierżawy, którą do tej pory organy podatkowe nie dysponowały. Należy również rozważyć przeprowadzenie oględzin celem ustalenia tej okoliczności.

Co do wykładni § 6 ust. 2, § 1 ust. 2 pkt 2 lit. "c" oraz załącznika do uchwale nr XX/109/2012 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie opłaty targowej trzeba stwierdzić, że sąd nie przesądza w jaki sposób należy rozumieć te przepisy, oczekuje tylko wyraźnego i jasnego przedstawienia w jaki sposób zastosował je organ podatkowy. Organy podatkowe powinny przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy podatkowe nie mogą więc dokonać takiej wykładni przepisów prawa miejscowego, które prowadziłyby do obciążenia skarżącego wyższą niż dotychczas opłatą targową. K.W. w myśl powołanego przepisu nie może zostać potraktowany w postępowaniu podatkowym prowadzonym po wyroku sądu administracyjnego gorzej niż w sytuacji, gdyby w ogóle nie wnosił skargi do sądu administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę należało uchylić zaskarżone decyzjo oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Na podstawie tego przepisu Sąd orzekł jak w pkt II wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.