Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1135/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 112, art. 114 ust. 2, art. 115a ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152, art. 200, art. 225
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 11 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 roku przy udziale --- sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...], nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz strony skarżącej A S.A. z siedzibą w B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. zwraca z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stronie skarżącej A S.A. z siedzibą w B. kwotę 300 (trzysta) złotych, tytułem nadpłaty uiszczonego wpisu sądowego zaksięgowanego w dniu 10 października 2013 roku pod poz. [...]. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr KO.461-170/13, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, w skrócie: "K.p.a."), utrzymało w mocy Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem dla A S.A. z siedzibą w B. prowadzącej działalność pn. "B", na terenie działek o nr ewid. 404, 406 i 407, położonych w K., przy ulicy C 25, na terenie gminy M.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie decyzji organu I instancji określono dopuszczalne poziomy hałasu dla terenów, na które akustycznie oddziałuje działalność B. w K. w następujący sposób:

1. części terenów działek o nr ewid. 305/1 i 306, obręb [...], położonych przy ul. D w K., bezpośrednio sąsiadujących z działką o nr ewid. 404, obręb [...], na której prowadzone jest składowanie węgla, użytkowanych jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w wysokości: LAeqD=50 dB w porze dnia (6:00-22:00), LAeqN=40 dB w porze nocy (22:00-6:00) - strefa I;

2. terenów usytuowanych przy ul. E w K. w wysokości: LAeqD=50 dB w porze dnia (6:00-22:00), LAeqN=40 dB w porze nocy (22:00-6:00) - strefa II;

3. terenów w kierunku na południowy - zachód od działki ozn. nr ewid. 406, obręb [...], na której prowadzone jest składowanie węgla, położonych w kierunku na północ od ulicy C w K., w wysokości: LAeqD=50 dB w porze dnia (6:00-22:00), LAeqN=40 dB w porze nocy (22:00-6:00) - strefa III;

4. terenów w kierunku na południe od działek o nr ewid. 406, 407, obręb [...], na których prowadzone jest składowanie węgla, usytuowanych w kierunku na północ od ulicy C w Kiełczówce, w wysokości: LAeqD = 50 dB w porze dnia (6:00-22:00), LAeqN=40 dB w porze nocy (22:00-6:00) - strefa IV;

5. terenów usytuowanych między ulicą F, ulicą G i ulicą C w K., w wysokości: LAeqD=55 dB w porze dnia (6:00-22:00), LAeqN=45 dB w porze nocy (6:00-22:00), objętych planem zagospodarowania przestrzennego - strefa V;

6. terenów usytuowanych w kierunku na wschód od ulicy G i w kierunku na północ od ulicy C w K., w wysokości: LAeqD=50 dB w porze dnia (6:00-22:00), LAeqN=40 dB w porze nocy (22:00-6:00) - strefa VI.

Teren B. w K., rozmieszczenie punktów pomiaru hałasu oraz lokalizacja terenów, dla których określono dopuszczalne poziomy hałasu przenikającego do środowiska w poszczególnych strefach zobrazowano na mapie ewidencyjnej stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji.

Następnie organ II instancji przytoczył treść przepisów art. 112a pkt 2, art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. a)-f), art. 114 ust. 1 i 2, art. 115 i art. 115a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U z 2008r., nr 25, poz. 150 ze zm., powoływana także jako: "ustawa"), a także na rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U., nr 120, poz. 826 ze zm., powoływane także jako: "rozporządzenie"). Ustalił, że część obszaru, na który akustycznie oddziałuje zakład skarżącej spółki stanowi teren, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy M. z dnia 28 kwietnia 1999.), tj. działki o nr ewid. 327/4, 327/5, 327/6, 327/7, 327/8, 328/3, 328/4, 328/5. Zgodnie z tym planem są to tereny przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowo-usługowe. Taka klasyfikacja akustyczna przesądza automatycznie o normach hałasowych na tymże terenie zgodnych z ww. rozporządzeniem, zgodnie z którym normy hałasowe dla terenu przeznaczonego pod budownictwo mieszkaniowo-usługowe są następujące: LAegD = 55 dB, LAegN = 45 dB.

Dalej Kolegium wskazało, że spółka oddziałuje również na tereny, na których brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a które mogą być zaliczone do kilku rodzajów terenów, o których mowa wart. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Wtedy ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu następuje, jak dla przeważającego rodzaju tego terenu. Organ miał więc obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego i dokonania oceny, jaki teren przeważa na danym obszarze, ale dotyczyło to tylko obszaru podlegającego ochronie akustycznej.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji poczynił prawidłowe ustalenia, czy na danym obszarze obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu, wyznaczając w tym celu sześć stref podlegających ochronie akustycznej. Z dokonanej analizy wynikało, że tereny nieobjęte planem stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy zagrodowej, mieszkaniowo-usługowej, a przeważającym rodzajem terenu jest teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zdaniem organu II instancji skoro przeważającym terenem jest teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, to dla tego terenu obowiązują normy hałasowe LAegD=50 dB i LAegN=40dB.

Dalej Kolegium podniosło, że z protokołów z pomiaru hałasu emitowanego do środowiska i raportów z badań Nr 265/2012 i Nr H/2/2012 z dnia 24 maja 2012r. wynika, że czynności kontrolne zostały sporządzone przez uprawniony podmiot, o którym mowa w art. 115a ust. 1 ustawy i zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2008r., nr 206, poz. 1291). Przedłożona dokumentacja kontrolna zawierała oznaczenie zakładu emitującego hałas, tj.: opis jego działalności, lokalizację zakładu, a także podstawowe źródła emisji hałasu. Ponadto raporty wskazywały metody wykonania pomiarów (z uwzględnieniem tła akustycznego), lokalizację punktów pomiarowych oraz dokładne daty i godziny pomiarów. Zawarta w raportach analiza wyników pomiarów emisji hałasu wskazywała, że równoważny poziom dźwięku A przenikający do środowiska, podczas pracy zakładu w czasie dokonania pomiaru kształtuje się w porze dnia: 1. w punkcie pomiarowym nr 1 - LAegD=56,6 dB; 2. w punkcie pomiarowym nr 2 - LAegD=58,6 dB; 3. w punkcie pomiarowym nr 3 - LAegD=47,0 dB ± 1,3 dB; 4. w punkcie pomiarowym nr 4 - LAegD=56,1 dB ± 1,3 dB.

Z ww. raportów badań wynikało też, że pomiary w punktach pomiarowych nr 3 i 4 (ul. D 2) wykonano metodą pomiarów ciągłych w czasie pracy zakładu, zaś w punktach pomiarowych nr 1 i 2 (ul. F 5) metodą pomiarów zdarzeń akustycznych. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Ł. w piśmie z dnia 6 lutego 2013r. wyjaśnił dodatkowo, że ze względu na specyfikę obiektu, jego znaczny obszar, tj. około 5 ha oraz możliwość wystąpienia zmian sytuacji akustycznych w poszczególnych częściach obiektu w trakcie trwania pomiaru wytypowano dwie posesje będące obszarem chronionym położone z różnych stron bazy. Kontrolne pomiary hałasu wykonano zgodnie z obowiązującą metodyką referencyjną określoną w ww. rozporządzeniu. Metodyka ta dopuszcza wykonywanie pomiarów w sposób ciągły lub metodą próbkowania. Wyboru metody dokonuje prowadzący pomiar, w zależności od sytuacji panujących w dniu pomiarów. Odległe usytuowanie punktów pomiarowych na dwóch ww. posesjach (około 300 m) i ekranowanie hałasu przez wysokie hałdy węgla pomiędzy tymi punktami uzasadniało możliwość podjęcia decyzji o zastosowaniu dwóch różnych sposobów pomiaru. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z pkt 1 lit. e) rozporządzenia z dnia 4 listopada 2008r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody o wyborze jednej z dwóch powyższych metod realizacji pomiarów decyduje specyfika funkcjonowania źródła hałasu oraz kształtowanie się tła akustycznego w środowisku.

Zdaniem organu II instancji punkty pomiarowe zostały zlokalizowane na terenie chronionym akustycznie. Punkty pomiarowe nr 1 i 2 na terenach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zaliczonych pod budownictwo mieszkaniowo-usługowe, natomiast punkty nr 3 i 4 na terenach nieobjętych planem zagospodarowania przestrzennego, wykorzystywanych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, stanowiącą przy tym przeważający rodzaj terenu w rozumieniu art. 115 ustawy. Nadto niewątpliwie też stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia w następujących punktach pomiarowych: w punkcie pomiarowym nr 1 o 1,6 dB (norma 55 dB), w punkcie pomiarowym nr 2 o 3,6 dB (norma 55 dB) i w punkcie pomiarowym nr 4 o 6,1 dB (norma 50 dB).

W ocenie Kolegium przekroczenie norm hałasowych w ww. punktach pomiarowych było wystarczające do określenia dopuszczalnych norm hałasu poza zakładem dla całego terenu, na który akustycznie oddziałuje zakład spółki. Prawidłowo zatem określono dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa wart. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, na które oddziałuje zakład.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargę do sądu administracyjnego złożyła A S.A. z siedzibą w B. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 115a ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, polegające na błędnym zastosowaniu w zakresie wymagań nałożonych tym przepisem, co do obowiązku wskazania terenów, na które oddziałuje B. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w stosunku do nieruchomości ujętych w strefie nr II, podczas gdy w punkcie pomiarowym nr 3 w strefie nr I, zlokalizowanej najbliżej terenu bazy przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu nie stwierdzono;

2. art. 115a ust. 3 ustawy, polegające na błędnym zastosowaniu polegającym na ustaleniu zachowania norm hałasu dla nieruchomości w strefach nr III, IV i ewentualnie strefy nr VI na podstawie pomiarów wykonanych w punktach pomiarowych nr 1 i 2, które to strefy znajdują się w zupełnie innym miejscu niż ww. punkty pomiarowe oraz w dużej odległości od nich;

3. art. 115a ust. 3 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody poprzez błędne i nieuzasadnione przyjęcie przez organy obu instancji, iż wykonanie pomiarów akustycznych dwiema wykluczającymi się metodami w sytuacji istnienia jednego źródła hałasu jest prawidłowe;

4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. polegające na błędnej ocenie stanu faktycznego i prawnego zawartego w skarżonym rozstrzygnięciu, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Starosty [...] ustalającej normy hałasu w odniesieniu do obszarów (stref), dla których nie przeprowadzono w ogóle badań przekroczeń hałasu, zlokalizowanych w zupełnie innym miejscu niż ww. pomiarowe (strefy nr III, IV i ewentualnie VI), a także pomimo braku przekroczeń norm hałasu (strefa nr II) i wyboru metody badań;

5. art. 11 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek skarżonej decyzji, a także nienależyte, niedostateczne i niepełne jej uzasadnienie.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty są trafne.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej.

W myśl art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., nr 270, ze zm., powoływana dalej jako P.p.s.a.) sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, iż organy administracji naruszyły przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U z 2008r., nr 25, poz. 150 ze zm., powoływana także jako: "ustawa"). Zgodnie z art. 112 powołanej ustawy ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Stosownie natomiast do art. 115a ust. 1 ustawy w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. W decyzji, o której mowa, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (art. 115a ust. 3 ustawy). Z kolei według art. 114 ust. 2 ustawy jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Różne jest przeznaczenie poszczególnych części terenu objętego decyzją, warunkujące różny stopień ochrony akustycznej. Ponadto jedynie na części analizowanego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Słusznie zatem organ I instancji wydzielił poszczególne strefy dla danego rodzaju terenu lub jego przeważającej funkcji. Jednakże organ zapomniał o tym, że dla objęcia terenu ochroną stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu winno zostać stwierdzone w każdej z wydzielonych stref. Dopiero bowiem ustalenie przekroczenia norm uprawnia do wydania rozstrzygnięć, jakie zostały podjęte w niniejszej sprawie. Wskazuje na to literalna wykładnia przytoczonego wyżej art. 115a ust. 1 ustawy.

Tymczasem z zaskarżonej decyzji wynika, że organ przyjął oddziaływanie zakładu na sześć stref, którego to oddziaływania nie potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy. Skoro bowiem punkty pomiaru zostały umieszczone wyłącznie w strefie I i V to nie można określić, czy poziom hałasu w pozostałych strefach również został przekroczony. Zwłaszcza dotyczy to strefy II i III, bowiem są to tereny położone na północny i południowy zachód od terenu zakładu skarżącej, które nie tylko są znacznie oddalone od punktów pomiaru, ale też oddzielone są od terenu zakładu linią kolejową, stanowiącą również z pewnością źródło hałasu, co wpływa na tło akustyczne. Określenie dopuszczalnego poziomu hałasu w tych strefach wymagało dokładniejszego pomiaru poziomu hałasu z uwzględnieniem dodatkowego źródła hałasu, jakim jest linia kolejowa. Brak tymczasem w aktach dowodów potwierdzających jakiekolwiek pomiary w tych strefach. Zarzut ten dotyczy także stref IV i VI, w których , jak wynika z mapy, nie wykonano pomiarów.

Po drugie, jak zostało to już powiedziane, trafne jest wydzielenie różnych stref ochrony przed hałasem ze względu na zróżnicowaną funkcję terenu. Jednakże sam sposób wytyczenia wielkości tych stref, ich granic budzi wątpliwości. I tak w przypadku stref V i VI przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdzono w punktach wyznaczonych w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu, na działkach położonych najbliżej terenu zakładu. Stwierdzone przekroczenia norm są w zasadzie niewielkie. Wątpliwości budzi zatem zasadność wydzielenia tak dużego obszaru tej strefy. Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie sposób wywieźć przesłanek takiego rozwiązania. Pogubionej analizy wymaga również określenie przeznaczenia nieruchomości w strefie VI (przy wcześniejszym wyjaśnieniu, czy dochodzi tam do przekroczenia norm hałasu). Większość terenu oznaczono jako teren rolny z zabudową jednorodzinną i w związku z tym przyjęto poziom hałasu, jak dla terenów zabudowy jednorodzinnej. Jednakże w tej strefie wydaje się (tak wynika z mapy załączonej do decyzji), że tylko działki o nr 361/1, 363 i 370 pełnią wyłącznie funkcję jednorodzinną. Pozostałe działki, które stanowią większość w tej strefie, pełnią połączoną funkcję zabudowy jednorodzinnej z funkcją rolniczą. Wyjaśnienia wymaga zatem, czy nie jest to zabudowa zagrodowa, dla której obowiązują inne normy dopuszczalnego hałasu. Podobnego wyjaśnienia wymaga faktyczne przeznaczenie działek znajdujących się w strefie I, bowiem tereny tych działek również stanowią tereny zabudowy zagrodowej, a nie jak przyjął organ wyłącznie zabudowy mieszkaniowej.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że decyzja organu I instancji, a w ślad za nią decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., bowiem za niewystarczający uznać należy materiał dowodowy, a tym samym wadliwie ustalony stan faktyczny, czego skutkiem było błędne zastosowanie art. 115a ust. 1 ustawy Prawo o ochronie środowiska.

Nie można podzielić natomiast zarzutu skarżącej, co do wadliwości metod pomiaru hałasu w punktach 1, 2, 3 i 4. W sposób przekonujący uzasadniono w motywach zaskarżonej decyzji przesłanki zastosowania zróżnicowanych metod badań, wskazując na znaczny obszar zakładu emitującego hałas, różne źródła hałasu i zróżnicowane ukształtowanie terenu. Sąd tę argumentację podziela.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji.

W punkcie 2 wyroku sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku na podstawie art. 152 P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt 3 wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a., natomiast o zwrocie nadpłaconego wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 225 P.p.s.a.

Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji uwzględni wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku, a w szczególności weźmie pod uwagę, że określenie dopuszczalnego poziomu hałasu może nastąpić jedynie w stosunku do tych terenów, na których faktycznie dopuszczalny poziom hałasu został przekroczony, co musi potwierdzać zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci raportów z punktów pomiaru. Należy mieć przy tym na uwadze nie tylko konieczność rozmieszczenia punktów pomiaru w każdej z wydzielonych stref (jeżeli ma być ona objęta decyzją), ale również konieczność prawidłowego określenia tych stref z uwzględnieniem odległości znajdujących się w tych strefach poszczególnych terenów od źródła hałasu, w taki sposób, aby można było jednoznacznie stwierdzić, że na znajdujących się w tych strefach działkach, najdalej odsuniętych od źródła hałasu, dopuszczalny poziom hałasu został przekroczony.

B.A.