Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1122/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 36
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, , Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2021 r. sprawy ze skargi [...] i [...] na decyzję Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] marca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na wykonanie prac I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu na rzecz [...] i [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...]marca 2021 r., znak [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego i Sportu (dalej: "Minister", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 282; dalej "u.o.z.") oraz art. 17 pkt 2 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania B. Ł., od decyzji Kierownika Delegatury w J. działającego z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W.(dalej: "WKZ", "organ I instancji"), z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], odmawiającej pozwolenia Spółce B. B. i B. Ł. spółka cywilna, z/s ul. K. [...], [...] W., wykonania następujących prac: budowa 4 budynków zakwaterowania turystycznego wraz z zagospodarowaniem działki, przy ul. B., na działkach nr [...] i [...], obręb [...] S., na podstawie projektu zagospodarowania terenu wraz z projektem powtarzalnego budynku zakwaterowania turystycznego przy ul. B., na działkach nr [...] i [...], obręb [...] S.– uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podmiotu, na rzecz którego wydane zostało orzeczenie i w tym zakresie odmówił pozwolenia B. Ł., w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że sprawa została wszczęta wnioskiem B. Ł. reprezentowanego przez M. G., złożonym w dniu 25 maja 2020 r., o wydanie pozwolenia na ww. zamierzenie. Do wniosku dołączono część projektu budowlanego: projekt zagospodarowania terenu wraz z projektem powtarzalnego budynku zakwaterowania turystycznego przy ul. B., na działkach nr [...] i [...], obręb [...] S., opracowany przez mgr. inż. arch. M. J. G., reprezentującego pracownię projektową Architekt M. J. G. Ponadto wskazał, że w aktach sprawy znajdują się także pełnomocnictwa B. Ł. i B. Ł. dla M.G. z 3 kwietnia 2019 r.

WKZ decyzją z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], odmówił Spółce B. B. i B. Ł. spółka cywilna, z/s ul. K. [...], [...] W., pozwolenia na planowane zamierzenie.

Odwołania od ww. decyzji w ustawowym terminie złożył B. Ł. W odwołaniu zwrócił uwagę, że decyzja została wydana na spółkę cywilną, która nie może być stroną postępowania administracyjnego. Wskazał ponadto, że organ I instancji błędnie wskazał sprzeczność wnioskowanego zamierzenia z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów w rejonie B. w S. Podniósł również, że konserwator podczas uzgadniania ww. prawa miejscowego, nie wniósł o wpisanie do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłączenia powtarzalności budynków i konieczności zindywidualizowania poszczególnej zabudowy. Ponadto w jego ocenie, konserwator rozszerzająco interpretuje ochronę historycznego układu urbanistycznego, gdzie architektoniczne detale budynków nie stanowią kluczowego przedmiotu ochrony konserwatorskiej. Podkreślił, że teren, na którym ma powstać zespół budynków nie jest obszarem historycznej zabudowy, zaś głównym walorem jest walor krajobrazowy. Z tego powodu przy projektowaniu obiektów wykorzystano zieleń na płaskich dachach oraz dostosowanie kształtem i wysokością do panoramy. Jednocześnie zaprzeczył, jakoby projekt prowadził do powstania zabudowy osiedlowej, gdyż układ jest rozproszony, zaś rozmieszczenie budynków jest swobodne.

Minister, w uzasadnieniu decyzji odwołał się do treści art. 36 ust. 1 pkt 1 u.o.z. i wskazał, że wymienione we wniosku działki planowane do zabudowy położone są na terenie miasta S., uznanego za zabytek decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w J. z [...] lutego 1980 r. pod numerem rejestru [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano: Miasto powstałe w związku z rozwojem hutnictwa szklą. Rozwój jego i przekształcenie w miejscowość o charakterze turystycznym nastąpiło w 2 pol. XIX w. Zabudowa mieszkalna usytuowana luźno wzdłuż głównej drogi, w typie willowym z przełomu XIX/XX w., drewniana, łączona z kamieniem. W części górnej miejscowości wyraźnie wykształcone centrum miejskie.

Minister wskazała, że z ww. orzeczenia wynika, że ochroną konserwatorską objęty został zarówno układ urbanistyczny, jak i zespół zabudowy miasta S. Jednocześnie podniósł, że wnioskowany do zabudowy obszar objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów w rejonie B. w S., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. z [...] września 2018 r.

W związku z powyższym organ odwoławczy zaznaczył, że w niniejszej sprawie należy dokonać oceny planowanych robót budowlanych w kontekście zakresu ochrony konserwatorskiej przedmiotowego terenu, wynikającej z decyzji wpisującej do rejestru zabytków układu urbanistycznego miasta S., jednocześnie mając jednak na uwadze ustalenia miejscowego planu zagospodarowania.

Dalej wyjaśnił, że WKZ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż omawiana miejscowość zachowała w większości historyczny układ, na który składa się rozproszona zabudowa w typie willowym, powstała w XIX w. i na pocz. XX w. Są to w większości budynki murowane, otynkowane, o dwuspadowych, symetrycznych, stromych dachach, z wyraźnie zaznaczonymi okapami, z dobudowanymi gankami i werandami, urozmaicone detalem architektonicznym. Historycznym pokryciem dachów jest dachówka ceramiczna. Zdaniem konserwatora, planowane obiekty dalekie są w formie od typowej zabudowy pensjonatowej i szpitalnej S.. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom inwestora, z części rysunkowej dokumentacji projektowej wynika, iż powtarzalna zabudowa organizowana jest w rytmicznym układzie, z niemal równoległym usytuowaniem każdego obiektu względem pozostałych, w regularnych odstępach między budynkami. Powtarzalny budynek cechuje zaś geometryczny charakter zabudowy. Rozwiązania elewacyjne zakładają zastosowanie panoramicznych okien z żaluzjami mającymi na celu całkowite ukrycie otworów okiennych w ścianie, prostopadłościenna bryła wykończona jest tarasem ze stalową balustradą, a dobór materiałów wykończeniowych (płyty włóknocementowe w kolorze kwarcu mlecznego, niewystępujące w miejscowej tradycji budowlanej), powodują powstanie osiedlowego charakteru zabudowy, opartego na dużym stopniu uogólnienia i powielania form, co jest niezgodne z miejscową tradycją budowlaną, która zakłada zindywidualizowanie poszczególnej zabudowy, zarówno architektoniczne i bryłowe, jak i w jej rozplanowaniu względem innych budynków i krajobrazowych warunków na działce.

Dalej Minister wyjaśnił, że zdaniem WKZ planowana w tym kształcie inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów w rejonie B. w S., w zakresie: § 6 pkt 3 - nakaz stosowania w wykończeniu elewacji takich materiałów, jak tynk, okładziny drewniane w formie deskowań czy okładziny kamienne i ceramiczne; § 8 pkt 3 ppkt c - nakaz nawiązania nowo realizowaną zabudową do tradycyjnych cech regionalnych budownictwa w zakresie rozplanowania, zasad stosowania materiałów wykończeniowych oraz elementów dekoracyjnych; § 8 pkt 3 ppkt d - nakaz wprowadzenia w nowych obiektach elementów charakterystycznych dla architektury regionalnej, takich jak: ganki, werandy, wykusze, wiatrołapy, deskowania szczytów, opaski okienne, przy wykorzystaniu materiałów wykończeniowych w sposób charakterystyczny dla zabudowy historycznej.

W ocenie organu odwoławczego, wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu, WKZ wyczerpująco przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji swoje stanowisko w sprawie. Przede wszystkim organ I instancji przedstawił istotny kontekst urbanistyczny. Jednocześnie jako organ wyspecjalizowany w ochronie zabytków, w tym zabytkowych obszarów, był władny do dokonania miarodajnej oceny planowanego zamierzenia nie tylko pod względem podstawowych parametrów nowych obiektów, takich jak ich wysokość i gabaryty, ale także w zakresie zaproponowanego w projekcie wyrazu architektonicznego budynków i stopnia ich wkomponowania w zastany krajobraz kulturowy.

Minister podziela stanowisko organu I instancji, że zaprojektowany w takim usytuowaniu i stylistyce zespół powtarzalnych modułowo budynków, jest niedopuszczalny pod względem konserwatorskim, bowiem ignoruje kontekst miejsca, a jednocześnie z tego powodu niezgodny jest z wymaganiami obowiązującego dla tego terenu prawa miejscowego.

Wyjaśnił ponadto, że nowoprojektowane budynki powinny zachować podstawowe, charakterystyczne cechy historycznej zabudowy lokalnej, choć oczywiście ochrona historycznego układu urbanistycznego nie oznacza, że zabudowa uzupełniająca musi powtarzać wprost rozwiązania architektoniczne zabudowy historycznej, a jedynie umiejętnie zostać wkomponowana w zastany historyczno-krajobrazowy kontekst. Wskazał jednocześnie, że możliwa jest lokalizacja obiektów o współczesnej formie, pod warunkiem jednak szczególnej dbałości projektanta w zakresie wyrazu architektonicznego i umiejętnego dostosowania do zastanych uwarunkowań miejscowości o historycznej i zabytkowej zabudowie. Wskazał ponadto, że z przedstawionego projektu budowlanego wynika, iż nowoprojektowane budynki usytuowaniem i stylistyką w sposób istotny odbiegają od tradycyjnych cech zabudowy zabytkowej miejscowości. W związku z powyższym w ocenie obu organów ochrony zabytków, w załączonym do wniosku projekcie nie zawarto propozycji, które byłyby właściwe z uwagi na wartości kulturowe i krajobrazowe tego terenu.

Ponadto wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom skarżącego, w postępowaniu prowadzonym w sprawie pozwolenia konserwatorskiego rolą organu ochrony zabytków nie jest jedynie ocena zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami uchwalonego planu miejscowego w zakresie ochrony zabytków, lecz także ocena inwestycji w zakresie tych elementów zamierzenia, które nie zostały szczegółowo uregulowane w planie, a które są istotne ze względu na skuteczność ochrony zachowanych walorów zabytkowych. Zdaniem Ministra jest to uzasadnione zwłaszcza w sytuacji, gdy zamierzenie budowlane narusza istotne wartości, będące podstawą objęcia obszaru ochroną konserwatorską na podstawie decyzji wpisującej do rejestru zabytków, a zatem gdyby w wyniku realizacji inwestycji nastąpiło poważne naruszenie chronionego prawem interesu społecznego.

Minister wyjaśnił ponadto, że możliwa będzie zabudowa nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki nr [...] i [...], budynkami o parametrach dopuszczonych przez ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jednak pod warunkiem umiejętnego dostosowania do zastanego kontekstu architektoniczno-krajobrazowego, w zakresie nieuregulowanym w prawie miejscowym, tj. w zakresie usytuowania i cech stylistycznych nowych obiektów.

Organu odwoławczego uznał za w pełni zasadne stanowisko WKZ, że planowana inwestycja wpłynie negatywnie na zabytek, jakim jest miasto S., z uwagi na sposób ich lokalizacji oraz niedostosowanie do charakterystycznych cech zabudowy zabytkowej miejscowości.

Dalej Minister odwołał się do treści art. 36 ust. 5 u.o.z. i stwierdził, że wniosek inicjujący postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją został złożony przez podmiot do tego uprawniony, bowiem B. Ł. jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości gruntowej, tj. działek nr [...] i [...], obręb [...] S. Zdaniem organu odwoławczego WKZ nieprawidłowo uznał, że decyzja powinna być wydana na rzecz spółki cywilnej B. B. i B. Ł. spółka cywilna, z/s ul. K. [...], [...] W., do której skierowano omawiane pozwolenie. Tymczasem taka spółka nie posiada osobowości prawnej, nie stanowi więc samodzielnego podmiotu prawa, a podmiotami prawa pozostają wspólnicy spółki cywilnej, tj. w przedmiotowej sprawie B. Ł. i B. Ł., reprezentowani przez pełnomocnika M. G.

Pismem z 5 maja 2021 r., B. Ł. i B. Ł. (dalej: "skarżący") reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...] marca 2021 r., znak [...] Ministra, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 28 k.p.a poprzez pominięcie B. Ł. jako właścicielki nieruchomości i skierowanie decyzji wyłącznie do B. Ł., co spowodowało naruszenie prawa strony do czynnego udziału w sprawie i pozbawienie możliwości obrony interesów osoby inicjującej postępowanie i mającej interes w wydaniu rozstrzygnięcia;

- art. 7 art. 77 i art. 80 k.p.a poprzez nieprzeprowadzenie w pełni przez organy I instancji i organ odwoławczy postępowania dowodowego i zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności mający wpływ na wydanie decyzji, w szczególności pominięcie Zarządzenia nr [...] Burmistrza S. z [...] kwietnia 2017 r. z którego wynika, że organ gminy uwzględnił uwagi składane przez skarżących złożone w celu realizacji przedmiotowej inwestycji oraz dokonania dowolnej oceny zgromadzonych dowodów i uznania w oderwaniu od przedstawionej dokumentacji projektowej, że planowana inwestycja nie spełnia wymogów miejscowego planu zagospodarowania, co spowodowało wydanie nieprawidłowego orzeczenia;

- art. 85 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie oględzin sąsiednich działek na których powstaje podobna zabudowa do projektowanej bez zachowania zasady swobodnego rozmieszczenia czy elementów charakterystycznych dla architektury regionalnej, co spowodowało niewłaściwą ocenę projektowanej inwestycji i naruszyło zasadę równości obywateli wobec prawa;

- art. 84 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego z zakresu urbanistyki i wydanie decyzji w oparciu o własne uznanie, podczas gdy w sprawie wymagane były wiadomości specjalne;

- art. 138 § 2 k.p.a poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej podmiotu na rzecz którego została wydana i jednocześnie dokonanie jej zmiany poprzez odmowę udzielenia pozwolenia B.Ł. oraz utrzymanie jej w mocy w pozostałej części, podczas gdy zaskarżona decyzja została skierowana do spółki cywilnej, która nie może być stroną postępowania administracyjnego, co winno powodować uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

- § 6 pkt 2, 3,4, 5 w zw. z 8 § pkt 3 lit b c i d uchwały Rady Miejskiej w S.nr [...] z [...] września 2018 r. poprzez niewłaściwą wykładnie wymogów jakie mają spełniać nowobudowane obiekty i uznanie, że projektowana inwestycja nie spełnia tych wymagań, podczas gdy z dokumentacji projektowej wynika, że pełni realizuje ona wymagania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stanowisko skarżących znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Podnieśli ponadto, że zarówno WKZ i Minister błędnie określił strony przedmiotowego postępowania. Wskazali, że tytuł prawny do nieruchomości posiada zarówno B. Ł. i B. Ł. przy czym prowadzą oni działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Zaznaczyli, że w świetle przepisów regulujących instytucje spółki cywilnej nie posiada ona zdolności procesowej w związku z tym stronami postępowań mogą być jedynie jej wspólnicy jako osoby prowadzące działalność gospodarczą. Zdaniem skarżących organ odwoławczy wprawdzie dostrzegł uchybienie orangu a quo, lecz wydając decyzje skierował ją wyłącznie do B. Ł. pomijając tym samym B. Ł. Zauważyli ponadto, że B. Ł. jako wspólnik spółki cywilnej oraz współwłaściciel nieruchomości gruntowej na której ma być realizowana inwestycja posiada interes prawny wywodzący się ze stosunków cywilnych. Wskazali ponadto, że w niniejszej sprawie zabrakło zarówno inicjatywy ze strony organu w zakresie przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego w oparciu o inne czynności aniżeli analiza dokumentacji jak i obiektywnej i swobodnej oceny projektowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2137), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1981 roku, sygn. akt S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7).

Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom postępowania administracyjnego, jak też uregulowaniom prawa materialnego (por. wyrok NSA z 7 października 2002 roku, sygn. akt II SA 2554/04, LEX nr 77 220).

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego i Sportu uchylająca decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W.w części dotyczącej podmiotu, na rzecz którego wydane zostało orzeczenie i w tym zakresie odmówił pozwolenia B. Ł., w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przypomnieć należy, że WKZ decyzją z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] odmówił pozwolenia Spółce B. B. i B. Ł. spółka cywilna, z/s ul. K. [...], [...] W., wykonania następujących prac: budowa 4 budynków zakwaterowania turystycznego wraz z zagospodarowaniem działki, przy ul. B., na działkach nr [...] i [...], obręb [...] S., na podstawie projektu zagospodarowania terenu wraz z projektem powtarzalnego budynku zakwaterowania turystycznego przy ul. B., na działkach nr [...] i [...], obręb [...] S.

Analizując te orzeczenia, podaną w nich argumentację, a także zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd uznał, że wadliwie oznaczono w nich adresata. To zaś musiało skutkować wyeliminowaniem tych decyzji z obrotu prawnego.

Zważyć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 u.o.z. pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, w tym prac polegających na usunięciu drzewa lub krzewu z nieruchomości lub jej części będącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem lub inną formą zaprojektowanej zieleni. Stosownie natomiast do art. 36 ust. 5 u.o.z., o których mowa m.in. w ust. 1, wydaje się na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego na Listę Skarbów Dziedzictwa albo do rejestru, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego.

Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie wniosek z 25 maja 2021 r. (data wpływu do WKZ) o wydanie uzgodnienia konserwatorskiego w sprawie przedmiotowego zamierzenia został złożony przez pełnomocnika B. Ł. i B. Ł. Świadczą o tym dwa pełnomocnictwa znajdujące się w aktach sprawy i dołączone do wniosku. Niemniej we wniosku jako inwestora wskazano spółkę cywilną B. B. i B. Ł.

Rację oczywiście ma organ II instancji wskazując, że spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej i jako taka nie może być podmiotem praw i obowiązków. Podmiotem praw i obowiązków w spółce cywilnej są jej wspólnicy i tylko oni są uprawnieni do występowania przed organami.

Zatem przyjąć należało, że wnioskodawcami w tej sprawie są B. Ł. i B. Ł. – wspólnicy spółki cywilnej. Pogląd ten dodatkowo wzmacnia dołączenie przez pełnomocnika dokumentów pełnomocnictwa od obu osób.

W tej sytuacji podzielając pogląd organu odwoławczego o wadliwym określeniu adresata decyzji pierwszoinstancyjnej, należało uznać, że wskazanie w decyzji reformatoryjnej jedynie B. Ł. oznaczało nie rozpoznanie wniosku B. Ł.

Kierując się powyższym Sąd uznał, że ani organ I instancji ani organ odwoławczy nie określili prawidłowo adresata decyzji.

Z powodu wadliwego określenia adresata przedmiotowych decyzji Sąd uznał, że przedwczesnym jest dokonanie oceny zasadności innych zarzutów zawartych w skardze. Ponownie orzekając w sprawie organy uwzględnią podniesione w niniejszej sprawie stanowisko określając prawidłowo podmiot przedmiotowych decyzji.

Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji mając na względzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uznał, iż wskazane uchybienia mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.