Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 463/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 § 3, art. 59 § 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2018 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako Wierzyciel, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 20.02.2017r., zgodnie z przepisami art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 17 czerwca1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017r., poz. 1201, ze zmianami – dalej jako u.p.e.a.), umorzył postępowanie egzekucyjne, prowadzone z majątku "[...]", na podstawie tytułu wykonawczego z dnia "[...]", wystawionego przez Wierzyciela - Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z uwagi na zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na żądanie Wierzyciela i jego niepodjęcie przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania.

Pismem z dnia 02.03.2017r. organ egzekucyjny zawiadomił, w myśl przepisu art. 64c § 6a pkt 2 u.p.e.a., Wierzyciela o wysokości powstałych w toku postępowania kosztów egzekucyjnych w łącznej kwocie 9.935,05 zł. Pismem z dnia 14.03.2017r., Wierzyciel, powołując się na art. 64c § 7 u.p.e.a., wniósł o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.

Postanowieniem z dnia "[...]"Naczelnik Urzędu Skarbowego obciążył Wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie 9.935,05 zł. W wyniku rozpatrzenia wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z dnia "[...]",r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, postanowieniem z dnia "[...]"Naczelnik Urzędu Skarbowego obciążył Wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie 9.947,55 zł. W treści uzasadnienia powyższego postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że na kwotę naliczonych kosztów, składa się:

- opłata manipulacyjna w kwocie 1.655,84 zł;

- opłata za zajęcie rachunku bankowego w kwocie 12,50 zł;

- opłata za zajęcie innej wierzytelności w kwocie 8.279,21 zł.

W wyniku wniesienia zażalenia Wierzyciela - Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, postanowieniem z dnia "[...]".,Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"

Po rozpatrzeniu sprawy ze skargi Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 21.11.2017r., sygn. akt I SA/Ol 764/17, uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W uzasadnieniu wskazano na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016 r., sygn. akt SK 31/14 oraz stwierdzono, że brak interwencji ustawodawcy nie może skutkować, że dotychczasowe przepisy i tym samym opłaty mogą być stosowane bez uwzględnienia analizy prawnej Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał wskazał, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym są więc zbliżone do podatku. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej ze wskazaną jej górną granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu ogranicza kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił się od takiej analizy. Sąd wskazał ponadto, iż wysokość tych opłat jest oderwana od wielkości, czasochłonności czy stopnia skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. Sąd dodał również, iż organ winien: "rozważyć ustalenie tych opłat zgodnie ze wskazaniami TK. Może on obniżyć te opłaty, według określonej metody. Dla porównania opłaty sądowe mają charakter degresywny (por. przepisy w zakresie opłat sądowych przed sądami administracyjnymi)".

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia "[...]" uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"

Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia "[...]" obciążył Wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 8.347,32 zł. W treści uzasadnienia powyższego postanowienia organ egzekucyjny wskazał wysokość kwoty naliczonych kosztów oraz metody przyjęte do ich obliczenia. Wysokość opłaty manipulacyjnej w kwocie 55,61 zł, organ egzekucyjny obliczył uwzględniając iloczyn średniego kosztu godziny pracy działu egzekucji administracyjnej i nakładu poniesionej pracy, wykonanej podczas prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia "[...]". Do ustalenia opłaty za czynności egzekucyjne, organ egzekucyjny przyjął metodę miarkowania wysokości kosztów egzekucyjnych uwzględniając treść art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a., określającego wysokość opłaty za zajęcie nieruchomości w wysokości 8%, nie więcej jednak niż 34.200 zł. Wskazał, iż skoro ustawodawca w treści powyżej wskazanego przepisu, określił maksymalną kwotę kosztów egzekucyjnych w wysokości 34.200 zł, to maksymalna opłata za zajęcie wierzytelności stanowiąca 5 % egzekwowanej należności nie może być wyższa niż 21.375 zł. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny naliczył zatem koszty egzekucyjne, którymi obciążył Wierzyciela w wysokości 8.291,71 zł. W treści powyższego postanowienia organ pierwszej instancji szczegółowo wymienił wszystkie czynności, jakie zostały dokonane w oparciu o powyżej wskazany tytuł wykonawczy oraz przypisał konkretne kwoty opłat do czynności egzekucyjnych, które spowodowały ich powstanie.

W wyniku wniesienia zażalenia zostało wydane rozstrzygnięcie zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powołał treść art. 64§1 pkt 4 u.p.e.a. oraz odwołał się do wyroku TK z dnia 28.06.2016r., sygn. akt SK 31/14. Wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego, wykonując zalecenia organu II instancji, wynikające z zalecenia Sądu, odnośnie określenia górnej granicy przedmiotowych opłat (opłaty za czynności egzekucyjne), aby z punktu widzenia organu egzekucyjnego nie stały się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych, dla ustalenia opłaty za czynności wskazał, iż w treści art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a., ustawodawca określił wysokość opłaty za zajęcie nieruchomości w wysokości 8% kwoty egzekwowanej należności, nie więcej jednak niż 34.200 zł. W związku z brakiem ustawowych regulacji, opłata od zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oraz zajęcia innej wierzytelności musi być mniejsza niż przy zajęciu nieruchomości w stopniu odpowiadającym przyjętej przez ustawodawcę maksymalnej stawki w kwocie 34.200 zł. Skoro ustawodawca uznał, że 8% opłata dla zajęcia nieruchomości może wynosić maksymalnie 34.200 zł, to organ egzekucyjny, zgodnie z zaleceniami organu II instancji, który jest związany stanowiskiem zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21.11.2017 r., sygn. akt I SA/Ol 764/17, przyjął zachowując proporcje, że 5% opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego oraz innej wierzytelności może wynosić maksymalnie 21.375 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego wziął bowiem pod uwagę, że ustawodawca uwzględniając stopień skomplikowania czynności określił odmiennie wysokość opłat na 5% za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego oraz innej wierzytelności i 8% za zajęcie nieruchomości. Przejmując z ustawy egzekucyjnej różnice w wysokości opłat przyjętej przez ustawodawcę pomiędzy 5% i 8% organ egzekucyjny zachowując ustawową proporcje wskazał, że skoro opłata procentowa od 8% została ograniczona do 34.200 zł, to wypełnieniem wymogu miarkowania kosztów będzie przyjęcie proporcji od tej maksymalnej stawki z uwzględnieniem stawki procentowej dla zajęcia innej wierzytelności. Z tego względu organ uznał, że wykonaniem nakazów z wyroku Trybunału Konstytucyjnego będzie ograniczenie procentowej opłaty za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego oraz zajęcie innej wierzytelności do kwoty 21.375 zł, wynikające z miarkowania kosztów uwzględniającego fakt mniejszego skomplikowania zajęcia innych wierzytelności niż zajęcia nieruchomości. Wobec przyjęcia powyższej metody, opłaty za czynności egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia "[...]"zostały naliczone w następujący sposób:

- za zajęcie innej wierzytelności dokonane w dniu 10.02.2016 r. w kwocie 8.279,21 zł (co stanowi 5% kwoty należności głównej w wysokości 163.011,80 zł oraz kwoty odsetek za zwłokę w wysokości 2.572,46 zł);

- za zajęcie rachunku bankowego dokonane w dniu 15.02.2016r., w kwocie 8,93 zł (co stanowi 5% kwoty odsetek za zwłokę w wysokości 178,64 zł);

- za zajęcie rachunku bankowego dokonane w dniu 17.02.2016r., w kwocie 3,57 zł (co stanowi 5% kwoty odsetek za zwłokę w wysokości 71,46 zł).

Łącznie wysokość opłaty za czynności egzekucyjne wynosi 8.291,71 zł.

Zatem w przedmiotowej sprawie, kwota kosztów egzekucyjnych mieści się w przedziale od kwoty minimalnej wskazanej w treści przepisu art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (4,20 zł) do kwoty maksymalnej przyjętej zgodnie z powyżej wskazaną metodą proporcji od maksymalnej stawki ustawowej z uwzględnieniem stawki procentowej dla poszczególnego zajęcia (21.375 zł).

Zastosowanie powyżej wskazanej metody obliczenia wysokości kosztów egzekucyjnych, z uwzględnieniem wskazania jej górnej granicy odpowiada, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, treści wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt SK 31/14), oraz zaleceniom które wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 21.11.2017 r., sygn. akt I SA/Ol 764/17.

Za nieuzasadniony uznano zarzut, iż organ egzekucyjny w niewiadomy sposób ustalił maksymalną opłatę za zajęcie wierzytelności (stanowiącą 5 % egzekwowanej należności) w wysokości 21.375 zł. W treści uzasadnienia postanowienia, organ egzekucyjny wskazał i szczegółowo uzasadnił metodę, na podstawie której obliczył wysokość opłaty za dokonane czynności egzekucyjne we wskazanej wysokości 21.375 zł.

Za nieuzasadnione uznano twierdzenie Wierzyciela, iż dokonane w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, podejmowane przez organ egzekucyjny czynności, charakteryzowały się nieznaczną czasochłonnością i małym stopniem skomplikowania. Podano, że w przedmiotowej sprawie Wierzyciel nie wskazał organowi egzekucyjnemu majątku Zobowiązanych. Organ egzekucyjny we własnym zakresie w prowadzonym postępowaniu ustalił składniki majątku Zobowiązanych (wierzytelność z rachunku bankowego oraz wierzytelność w postaci nadpłaty podatku).

Wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego, wykonując zalecenia organu II instancji, wynikające z zalecenia zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, odnośnie określenia górnej granicy opłaty manipulacyjnej, wskazał średni koszt godziny pracy pracownika działu egzekucji administracyjnej w Urzędzie Skarbowym w lutym 2016r. (04.02.2016 r. wpływ do Urzędu tytułu wykonawczego z dnia "[...]"), wyniósł 36,40 zł. Natomiast koszt niezbędny do funkcjonowania Urzędu (koszty energii elektrycznej, energii cieplnej, wody i odprowadzania ścieków, sprzątania, ochrony, koszty amortyzacyjne) w miesiącu lutym 2016 r., wynosiły w przeliczeniu na godzinę pracy pracownika kwotę 0,67 zł. Powyższe dane zostały wskazane w treści pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]"r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał ponadto, iż wykonanie czynności poprzedzających zastosowanie środka egzekucyjnego trwało łącznie 1,5 godziny. Organ uwzględnił takie czynności jak zarejestrowanie tytułu wykonawczego z dnia "[...]"r., w systemie EGAPOLTAX, sprawdzenie poprawności tytułu pod względem formalnym, nadanie klauzuli wykonalności, poszukiwanie majątku zobowiązanych, wygenerowanie i wydruk zawiadomień o zajęciu wierzytelności oraz wysyłka korespondencji. Zatem, dokonując wyliczenia wysokości opłaty manipulacyjnej w oparciu o iloczyn średniego kosztu godziny pracy pracownika działu egzekucji administracyjnej i czasu poświęconego na obsługę sprawy prowadzonej na podstawie powyżej wskazanego tytułu wykonawczego, wysokość opłaty manipulacyjnej wynosi 55,61 zł. Mając na uwadze, iż opłata manipulacyjna, pobierana jest przez organ egzekucyjny z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych w początkowej fazie postępowania egzekucyjnego, a więc jest opłatą odrębną od opłat za czynności egzekucyjne, Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo przyjął odmienne metody obliczenia wysokości kosztów egzekucyjnych w przypadku opłaty manipulacyjnej i opłaty za czynności egzekucyjne.

Wskazano, że w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny zastosował odmienne metody określenia wysokości kosztów egzekucyjnych, od uregulowań zawartych w przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zastosowane przez organ egzekucyjny metody są prawidłowe i pozostają w zgodzie z tezami zawartymi w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016 r., sygn. akt SK 31/14 oraz zaleceniach zawartych w treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21.11.2017 r., sygn. akt I SA/Ol 764/17, nie pozostają bowiem one w oderwaniu od poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności publicznoprawnych.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem strona w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu egzekucyjnego i zasądzenie kosztów zrzuciła naruszenie:

I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 6 i art. 11 Kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa oraz zasady przekonywania, co polegało na tym, że organ II instancji nie wyjaśnił dostatecznie podstaw faktycznych oraz prawnych dokonanego miarkowania naliczonych kosztów egzekucyjnych;

- art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21.11.2017 r. o sygn. akt I SA/Ol 764/17 co do tego, że wysokość opłat ustalanych przez organy egzekucyjne nie może pozostawać w oderwaniu od poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności publicznoprawnych.

II. przepisów prawa materialnego tj.

- art. 64 § 1 pkt 4 i 6 u.p.e.a. w zw. z art. 2, art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji, poprzez zastosowanie powyższych przepisów ustawy egzekucyjnej bez uwzględnienia przepisów Konstytucji według wskazań z wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. SK 31/14, co też przejawiło się tym, że organ II instancji, jak również organ I instancji, dopuściły się rażącej dysproporcji pomiędzy naliczonymi kosztami egzekucyjnymi, a rzeczywistymi kosztami postępowania egzekucyjnego, poprzez naliczenie tych kosztów (w szczególności opłaty za czynności egzekucyjne) w oderwaniu od okoliczności faktycznych tej egzekucji, tj. nakładu pracy pracownika organu egzekucyjnego, bez uwzględnienia rzeczywistych koszów i wydatków organu egzekucyjnego.

W uzasadnieniu podniesiono, że obciążenie wierzyciela kosztami w kwocie 8.347,32 zł jest niezasadne i niewspółmierne do ilości i wagi czynności dokonanych przez organ egzekucyjny. Zwrócono uwagę, że postepowanie egzekucyjne przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nie było skuteczne. Organ egzekucyjny nie przekazał na rachunek bankowy wierzyciela żadnych środków. Zdaniem skarżącego wysokość ustalonych kosztów egzekucyjnych jest oderwana od wielkości, czasochłonności czy skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całej rozciągłości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu , wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył , co następuje :

Skarga nie jest zasadna i podlegała oddaleniu.

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz.1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa.

Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postepowania egzekucyjnego. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym i uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem stanowisko organu jest prawidłowe i wsparte zostało powołaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, przekonywującą argumentacją.

Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie organy rozstrzygały będąc związanymi prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 listopada 2017r. sygn. akt I SA/Ol 764/17. Ponownie rozstrzygając sprawę organ rozważył w jaki sposób można naliczać opłaty na podstawie przepisów art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. uwzględniając zastrzeżenia Trybunału Konstytucyjnego z wyroku z dnia 28 czerwca 2016r. w sprawie SK 31/14. Wykonując zalecenia Sądu organy w związku z brakiem ustawowych regulacji, przyjęły, że opłata od zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oraz zajęcia innej wierzytelności musi być mniejsza niż przy zajęciu nieruchomości w stopniu odpowiadającym przyjętej przez ustawodawcę maksymalnej stawki w kwocie 34 200zł. Skoro ustawodawca uznał że 8% oplata dla zajętej nieruchomości może wynosić maksymalnie 34 200zł to organ egzekucyjny przyjął zachowując proporcje, że 5% opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego oraz innej wierzytelności może wynosić maksymalnie 21 375zł. Organ I instancji przyjął bowiem, że ustawodawca uwzględniając stopień skomplikowania czynności określił odmiennie wysokość opłat na 5% za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego oraz innej wierzytelności i 8% za zajęcie nieruchomości. Przejmując z ustawy egzekucyjnej różnicę w wysokości opłat przyjętej przez ustawodawcę pomiędzy 5% i 8% organ egzekucyjny zachowując ustawową proporcje wskazał, że skoro o[płata procentowa od 8% została ograniczona do kwoty 34 200zł. to wypełnieniem wymogu miarkowania kosztów będzie przyjęcie proporcji od tej maksymalnej stawki z uwzględnieniem stawki procentowej dla zajęcia innej wierzytelności. Organ więc uznał, że wykonaniem zaleceń Sądu i wyroku Trybunału Konstytucyjnego będzie ograniczenie procentowej opłaty za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego oraz zajęcie innej wierzytelności do kwoty 21 375zł., wynikające z miarkowania kosztów, uwzględniającego fakt mniejszego skomplikowania czynności zajęcia innych wierzytelności niż czynność zajęcia nieruchomości. W oparciu o tak przyjętą metodę organ wyliczył opłaty za czynności egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym w niniejszej sprawie, szczegółowo wskazując w uzasadnieniu decyzji sposób wyliczenia i wysokość przyjętych opłat.

Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zagadnienia prawidłowości przeprowadzonego postępowania, co było kwestionowane przez skarżącego, zaznaczyć należy, że w ocenie Sądu postępowanie to zostało przeprowadzone z poszanowaniem wszelkich zasad , organy orzekające zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Przedstawiono bowiem argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadniono i wskazano fakty, które uznano za udowodnione, dowody, którym dano wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności

Należy podkreślić, że sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału zachodzi wtedy, gdy powstaje dysharmonia pomiędzy materiałem zgromadzonym, a konkluzją, do jakiej dochodzi organ na podstawie tego materiału. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom dokonanym przez organy odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu błędu w ustaleniach faktycznych, a w zasadzie do takiej polemiki sprowadzają się w tym zakresie zarzuty skarżącego.

Wbrew zarzutom skargi organ wskazał w jaki sposób dokonał obliczenia opłaty, jaką przyjął metodę – którą szczegółowo uzasadnił oraz szczegółowo wskazał i opisał wykonane czynności jakie zostały wykonane w związku z zajęciem wierzytelności.

Z przyczyn wyżej wywiedzionych, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.