Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 632/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 par 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 156 par 1; art. 7; art. 9; art. 77 par 1; art. 80; art. 81;
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 33 ust. 1, ust. 10; art. 87 ust. 2 i ust. 3; art. 4 pkt 4;
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 2;
journal: Dz.U. 2018 poz 917
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Joanna Wegner Protokolant ref. staż. Magdalena Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 632/19

Uzasadnienie

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] nakładającą na L. K. (dalej jako "Skarżący", "Strona") karę pieniężną w wysokości 8 650 (osiem tysięcy sześćset pięćdziesiąt) złotych.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) – dalej jako "k.p.a.", art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r, o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), art. 4 pkt 1, 3, 4, pkt 22 lit. a, art. 7 ust. 1-3, art. 13, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.)- dalej tez jako "u.t.d.", Ip. 1.1, Ip. 5.2, lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 7, 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców,

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

Funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji przeprowadzili [...] listopada 2017 r. w W. na ulicy P. kontrolę drogową samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...]. Ustalono, że pojazdem kierował B. B.. Kierowca wykonywał krajowy niezarobkowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy L. K. prowadzącego działalność gospodarczą: P.. Kontrolę udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z [...] listopada 2017 r. Stosownie do treści art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym dokumenty z przeprowadzonej kontroli zostały przekazane właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego [...] lutego 2018 r. wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 650 złotych. Uznał, że Strona w okresie objętym kontrolą drogową dopuściła się następujących naruszeń:

1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

2. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.

Strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Wyjaśniła m.in., że kierowca B. B. nie jest jego pracownikiem i z tego powodu nie powinien ponosić odpowiedzialności za jego naruszenia.

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania decyzją z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z [...] lutego 2018 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przy ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji powinien wyjaśnić, czy kierowca B. B. był pracownikiem strony w dacie kontroli [...] listopada 2017 r. i w związku z tym, czy miał prawo w imieniu przedsiębiorcy L. K. wykonywać krajowy niezarobkowy transport drogowy rzeczy.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania decyzją z [...] listopada 2018 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 8.650 (osiem tysięcy sześćset pięćdziesiąt) złotych stwierdzając naruszenia:

1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

2. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę,

3. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Od powyższej decyzji organu I instancji Skarżący wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6, 7, 7a § 1, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że organ nie zebrał materiału kompletnego dowodowego dającego podstawę do wydania decyzji. Jego zdaniem, w dniu kontroli wykonywany był w jego imieniu przewóz na potrzeby własne. Stwierdził, że kierowca B. B. mimo, że w dniu kontroli wykonywał przewóz na podstawie zlecenia, to pozostawał w stosunku pracy ze stroną, ponieważ otrzymywał co miesiąc wynagrodzenie za wykonaną pracę. Ponadto stwierdził, że nie miał wpływu na powstanie pozostałych naruszeń ponieważ był chory. Przedsiębiorca zakwestionował również brak przesłuchania go w charakterze strony oraz nie przesłuchanie kierowcy co powoduje, że zebrany materiał jest niekompletny.

Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie uznał je za bezpodstawne. Analizując naruszenie przepisów w zakresie przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (naruszenie lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d), wskazał na brzmienie art. 4 lit a rozporządzenia (WE) nr 561/2006, definiujący "przewóz drogowy", art. 4 lit d ww. rozporządzenia określający pojęcie "przerwa". Organ wyjaśnił, że konsekwencją powyższego przepisu jest treść lp. 5.2 załącznika do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 złotych o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następne rozpoczęte 30 minut.

Organ odwoławczy stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy i tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe, protokołu przesłuchania świadka oraz protokołu kontroli drogowej, że kierowca B. B. przekroczył [...] października 2017 r. maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 25 minut. Kierowca prowadził tego dnia pojazd przez 4 godziny i 55 minut od godziny 05:55 - do godziny 11:16. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu, który uzasadniałby przekroczenie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu i tym samym stanowił uzasadnienie do nie przestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Ustalił, że kierowca w ww. okresie odebrał jedną przerwę minimum 15 minutową w okresie od godz. 09:44 do godz. 10:05. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie wynosi 150 (słownie: sto pięćdziesiąt) złotych.

Organ odwoławczy analizując materiał dowodowy w zakresie naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy (lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.) wskazał na art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) 561/2006 i art. 1 rozporządzenia 581/2010. Podkreślił, że przedsiębiorca obowiązany jest do wczytywania z tachografu cyfrowego wszelkich danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. Wyjaśnił, że odpowiednie dane należy wczytywać w sposób zapobiegający ich utracie i maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza:

a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej;

b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje naruszenie obowiązku w czytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę karą pieniężną w wysokości 500 złotych. Stwierdził, że dniami zarejestrowanej działalności powinny być dni, które w myśl art. 34 rozporządzenia nr 1654/2014 powinny zostać zarejestrowane w sposób automatyczny na karcie kierowcy lub za pomocą wpisów manualnych tj. okresy jazdy, innej pracy, gotowości, przerw lub odpoczynków. Okresy, w których kierowca nic prowadzi pojazdu, nie podlega obowiązkowi odpoczynku i jednocześnie nie ma ustawowego obowiązku rejestrowania swojej działalności (tj. okresy w których przebywał na urlopie wypoczynkowym, zwolnieniu chorobowym) nie mogą być jednak traktowane jako dni zarejestrowanej działalności i jako takie nie są wliczane do 28 dniowego terminu na wczytywanie danych z karty kierowcy.

W oparciu dane cyfrowe pobrane z karty kierowcy B. B., protokołu kontroli oraz wydruku danych cyfrowych z tachografu ustalił, że przedsiębiorca nie sczytywał systematycznie (tj. co 28 dni zarejestrowanej działalności) danych cyfrowych z karty tego kierowcy. Stwierdził, że przed kontrolą drogową przeprowadzoną [...] listopada 2017 r. dane z karty kierowcy B. B. nie były sczytywane. Jednocześnie z danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy wynika, że wszystkie dni objęte przedmiotową kontrola były dniami zarejestrowanej działalności. Oznacza to, że przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożonego przez ustawodawcę obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w terminie do 28 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania. Ustalił, że kara za powyższe naruszenie wynosi 500 złotych.

Organ odwoławczy, analizując przesłanki zastosowania kary pieniężnej związanej z naruszeniem lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazał na brzmienie przepisów art. 4 pkt 1, art. 4 pkt 3, art. 4 pkt 22, art. 5 u.t.d. Wskazał na zasadę wynikającą z art. 13 ust. 1 u.t.d., że zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z nich wynikających na osobę trzecią. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, która karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych sankcjonuje naruszenie w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub bez wymaganej licencji.

Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie zostało udowodnione, na podstawie odwołania z [...] lutego 2018 r. w którym Skarżący oświadczył, że kierowca B. B. nie jest jego pracownikiem, a jedynie wykonuje przewozy na podstawie zlecenia i w związku z tym nie miał wpływu na ujawnione naruszenia. Oświadczenie to zostało powtórzone w jego piśmie z [...] maja 2018 r., w którym wskazał, że B. B. jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą, wykonuje swoje usługi w ramach własnej działalności i samodzielnie opłaca składki na ubezpieczenie społeczne. Na potwierdzenie do pisma załączył kserokopię faktury VAT z 28 listopada 2017 r. za usługi wykonane w miesiącu listopadzie na jego rzecz.

Organ odwoławczy, na podstawie zgromadzonych dowodów ustalił, że kierowca B. B. w dacie kontroli - [...] listopada 2017 r. nie był pracownikiem przedsiębiorcy L. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: P., a tym samym nie mógł w imieniu tego przedsiębiorcy wykonywać niezarobkowego przewozy drogowego na potrzeby własne. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na art. 4 pkt 4 u.t.d. określający przesłanki, jakim obwarowany jest przewóz, by był on uznany za przewóz na potrzeby własne. Podkreślił, że przewóz drogowy uznany zostanie jako przewóz na potrzeby własne, jeżeli w trakcie jego wykonywania zostaną spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 4 pkt 4 u.t.d.

Ocenił, że w rozpatrywanej sprawie kontrolowany pojazd marki [...] o nr rej. [...] był własnością przedsiębiorcy, przewożone towary były własnością Strony, kierowca okazał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne jednak kierowca B. B., który prowadził kontrolowany pojazd nie był jego pracownikiem w rozumieniu przepisów kodeksu pracy. Mimo, że w trakcie kontroli kierowca zeznał, że jest zatrudniony u przedsiębiorcy, to w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak również w trakcie ponownie prowadzonego postępowania Strona udowodniła, że kierowca B. B. [...] listopada 2018 r. wykonywał przewozy na podstawie cywilnoprawnego stosunku zlecenia. Skoro kierowca B. B. nie był pracownikiem przedsiębiorcy, tym samym nie mógł wykonywać przewozów na potrzeby własne w imieniu przedsiębiorcy. Oznacza to, że Strona winna posiadać zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wyposażyć kierowcę w odpis tego zezwolenia, by ten mógł zgodnie z prawem wykonywać przewóz drogowy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając sprawę wskazał, na treść art. 7, 77 i 80 k.p.a. i stwierdził, że stan faktyczny w zaskarżonej decyzji został prawidłowo ustalony. Organ I instancji dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. W ocenie organu odwoławczego, wbrew stanowisku skarżącego, Skarżący nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jego interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów. Uznał także brak wątpliwości, które należałoby rozpatrzyć na korzyść strony, o czym stanowi art. 7a § 1 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, że kierowca B. B. nie był w dacie kontroli, [...] listopada 2017 r., pracownikiem Skarżącego, a tym samym wykonywany przez niego przewóz nie był przewozem na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.t.d. Nie dopatrzył się naruszenia art. 75 k.p.a. uznając, że organ I instancji słusznie uwzględnił wyjaśnienia złożone przez Stronę w trakcie toczącego się postępowania oraz inne dowody zgromadzone w trakcie kontroli drogowej. Nie istniały zatem wątpliwości, które wymagałaby przesłuchania strony.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b u.t.d. Ocenił, że Strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie norm czasu pracy kierowców. Przedsiębiorca nie przedstawił np. zleceń przewozowych, listów przewozowych itp., z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia 561/2006. W ramach przesłanek określonych w art. 92b u.t.d. mieści się również organizacja pracy, czyli m.in. wyznaczanie kierującym takiej ilości przewozów oraz ilości załadunków i rozładunków, by mogli oni odbierać prawidłowe odpoczynki i przerwy, aby nie przekraczać czasu jazdy. Strona nie przedstawiła dowodów na właściwą organizację. W odwołaniu ograniczyła się do wyjaśnia, że to nie ona wykonywała przewóz, a osoba która wykonuje dla niej zlecenia. Organ uznał, że skoro przedsiębiorca wyposaża kierowcę i pojazd i stosowne dokumenty przewozowe, a następnie kierowca w jego imieniu realizuje przewóz, skutkiem tego jest odpowiedzialność Strony za naruszenia czasu pracy kierowcy. Od tej odpowiedzialności przedsiębiorca może się uwolnić przez wykazanie, że naruszenie nastąpiło, pomimo prawidłowej organizacji czasu pracy, czego w przedmiotowej sprawie zabrakło.

W ocenie organu odwoławczego, brak było podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. ze względu na to, że przedsiębiorca wykonując przewozy na potrzeby własne winien się zorientować jakie warunki przy tego rodzaju przewozach muszą być spełnione. Ujawnionym naruszeniom Strona mogła zapobiec przez terminowe sczytywanie danych cyfrowych z karty kierowcy, prawidłową organizację pracy oraz uzyskanie stosownej licencji na wykonywanie przewozów drogowych lub zmianę stosunku prawnego, na podstawie którego kierowca B. B. świadczył przewozy na rzecz przedsiębiorcy. Przedmiotowe naruszenia nie są następstwem okoliczności, na które strona nie miała wpływu lub którym nie mogła zapobiec.

Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi II instancji naruszenie:

1. art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego z udziałem ww. świadka B. B., jako koniecznego do pełnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego sprawy, w kontekście wytycznych wynikających z decyzji z [...].04.2018 r. wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, będącej konsekwencją uchylenia decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z [...].02.2018 r. nr [...].,

2. art. 75 § 1 k.p.a. w z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania w charakterze strony odwołującego, na okoliczności związane z ustaleniem rodzaju zatrudnienia pracownika oraz okoliczności związanych wystąpieniem przesłanki z art. 92c ust. 1 u.t.d., oraz spełnienia przez niego przesłanki z art. 4 pkt. 4 lit. a) u.t.d.,

3. art. 92c ust. 1 u.t.d., poprzez niezastosowanie tej normy w sytuacji, gdy odwołujący wykazał przesłanki do jej zastosowania w stosunku do niego,

4. art. 4 pkt. 4 lit. a) u.t.d., poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że odwołujący nie wykazał tej przesłanki, potrzebnej dla przyjęcia, że posiadał w dacie przewozu wymagane prawem zaświadczenie.

W oparciu o stawiane zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora [...] z [...].01.2019 r. w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Nie podzielił podniesionych w skardze zarzutów, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018, poz. 2107 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Z kolei art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Skarga rozpoznana w świetle przywołanych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle art. 33 ust. 1 u.t.d., przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

W myśl art. 87 ust. 2 i 3 u.t.d., podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne, kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10 u.t.d. Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

Według art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy, to przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Jednocześnie dodać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym wykładnia terminu "pracownik" winna być dokonywana w kontekście przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 917), który zawiera legalną definicję pracownika. Art. 2 Kodeksu pracy stanowi, że pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

W ocenie Sądu powyższe oznacza, że dokonane w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne i ich ocena przez organy obu instancji - nie budzą wątpliwości. Organy bowiem prawidłowo przyjęły, w oparciu o materiał dowodowy sprawy, że kontrolowany kierowca nie był pracownikiem przedsiębiorcy.

Potwierdzenie tej okoliczności wynika zarówno z oświadczeń samego Skarżącego, jak i w treści faktury VAT z [...] listopada 2017 r. nr [...]. Na podstawie tej faktury Skarżący zobowiązany był rozliczyć podatek, zatem faktura jest dokumentem bezpośrednio potwierdzającym wykonanie usługi przewozu. Skarżący w piśmie z [...] maja 2018 r., także jednoznacznie oświadczył, że B. B. jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, wykonuje swoje usługi w ramach własnej działalności i samodzielnie opłaca składki. Podobne oświadczenie znajduje się również w odwołaniu z [...] lutego 2018 r., w którym Skarżący wprost zaprzeczył, by B. B. wykonywał w dniu kontroli czynności na podstawie umowy o pracę. Z dokumentów tych jednoznacznie zatem wynika, że zlecenie przewozu zostało złożone przez Skarżącego w ramach umowy cywilnoprawnej, a nie stosunku pracy.

Zdaniem Sądu, GITD trafnie ocenił, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki zawarte w art. 4 pkt 4 u.t.d., by móc przyznać rację Skarżącemu. Wykonywany [...] listopada 2017 r. przewóz nie był bowiem prowadzony na potrzeby własne przez pracownika Skarżącego. Tym samym organ, zgodnie z obowiązującym prawem, nałożył na Skarżącego karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, skoro przewóz (także na potrzeby własne) był wykonywany w ramach zlecenia. Z przyjętej w toku postępowania administracyjnego przez Skarżącego "linii obrony" np. w odwołaniu z [...] lutego 2018 r. wynika, że Skarżący nie wiedział o tym, że mógł wykonywać przewóz na potrzeby własne wyłącznie przez swojego pracownika, a nie przez wynajętego, co wykazał złożoną fakturą. W istocie, wiedzę tę Skarżący nabył w trakcie niniejszego postępowania, niemniej nie ma możliwości cofnięcia skutków jakie wywołały dowody złożone przez samego Skarżącego: jego jednoznaczne oświadczenia zawarte w odwołaniu z [...] lutego 2018 r. i piśmie z [...] maja 2018 r., poparte fakturą.

W ocenie Sądu, właśnie z tego powodu organ nie miał żadnych powodów ani potrzeby, by uwzględniać wniosek o przesłuchanie w powyższej kwestii Skarżącego. Skarżący skorzystał bowiem z prawa do przedstawiania organowi wszelkich dowodów i wyjaśnień w sprawie i stan faktyczny został oparty na tych dowodach. Wynika z nich, że kierowca B. B. nie był jego pracownikiem. Obok wyżej powołanych dowodów i pism Skarżącego organ podejmował starania wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Np. postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2018 r. ukarano B. B. karą grzywny za niezastosowanie się do wezwania z [...] lipca 2018 r. osobistego stawienia się w siedzibie organu celem przesłuchania go w charakterze świadka.

Z powyższych względów, wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7, 9, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez "wybiorcze przeprowadzenie postępowania dowodowego" w zakresie wyjaśnienia, czy kierujący pojazdem B. B. był pracownikiem Skarżącego, czy też wykonywał przejazd na jego zlecenie. Przeciwnie, organ dokonał właściwej oceny zgromadzonych dowodów w całokształcie zebranego materiału dowodowego, biorąc pod uwagę zarówno informacje uzyskane od kierowcy w czasie kontroli, jak i od Skarżącego, który jednoznacznie zaprzeczał zeznaniom złożonym przez kierowcę i składał na te okoliczność oświadczenia i dowody w toku postepowania administracyjnego.

Co więcej, z treści art. 7 i art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. nie można wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona sama środków takich nie przedstawia lub gdy twierdzenia strony są ogólnikowe bądź lakoniczne. Skarżący z jednej strony skupił się na twierdzeniu, że kierowca wykonywał przewóz rzeczy na zasadzie umowy zlecenia, a gdy przyniosło to skutek dla niego niekorzystny, w dalszym postępowaniu twierdził, że jednocześnie łączy ich umowa o pracę. Jednakże tego ostatniego twierdzenia nie poparł żadnymi dokumentami.

Skoro w aktach administracyjnych pozostała jedynie złożona wcześniej faktura VAT, to potwierdziła ona oświadczenia samego Skarżącego na okoliczność, że przeprowadzony w dniu kontroli przewóz wykraczał poza ustawowe wymogi przewozu na potrzeby własne wykonywanego wyłącznie poprzez pracownika zatrudnionego przez przedsiębiorcę na podstawie umowy o pracę. Organ nie miał podstaw do innej oceny dowodów, wobec wcześniejszej aktywności Skarżącego i jednoznacznych dowodów przez niego przedstawionych. Przeciwne twierdzenia w dalszym postępowaniu, wobec bierności dowodowej zainteresowanego inną oceną, nie przemawiały za poszukiwaniem innych dowodów przez organy administracji.

Zdaniem Sądu, powyższe oznacza, że organ II instancji prawidłowo utrzymał w mocy decyzję wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w wysokości 8 650 zł w oparciu o wskazaną wyżej podstawę prawną. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej, a odpowiedzialność za naruszenie prawa ma charakter obiektywny. Trafne są także argumenty organu odwoławczego wskazujące na brak podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.