Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 375/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 i 2, art. 123 par.  1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ), działając na podstawie art. 58 § 1 i § 2, art. 59 § 2 oraz art. 123 § 1 I § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018r. poz. 2096 ze zm.; dalej: Kpa) - odmówił M. D. (dalej: strona, wnioskodawca, skarżący) przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. (dalej: NUC) z [...] r., nr [...].

Powyższe postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 zł na podstawie art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.). Przyczyną kary było wykonywanie transportu drogowego przejazdem niewyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące. Odpis decyzji doręczono skarżącemu w dniu 24 września 2010 r., z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia odwołania, przy czym 14-dniowy termin do wniesienia odwołania bezskutecznie upłynął w dniu 8 października 2010 r.

Pismem z 18 lipca 2018 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołąnia od decyzji z [...] r. W piśmie tym wskazał na wydanie przez Sąd Rejonowy w Z. wyroku nakazowego w tej sprawie (wyrok z [...] r. sygn. akt [...]), podnosząc, że wydanie decyzji jest powtórnym ukaraniem za ten sam czyn.

Pismem z 26 października 2018 r. DIAS poinformował wnioskodawcę o przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz wezwał o uzupełnienie wyjaśnień i czynności czyniącym zadość powołanym w piśmie procesowym.

W opowiedzi, wnioskodawca złożył kolejne odwołanie z 7 listopada 2018 r. o analogicznej treści co poprzednie zawierające również prośbę o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Wobec powyższego, organ wydał opisane na wstępie postanowienie z [...] r. W uzasadnieniu podniósł, że strona nie wykazała istnienia przesłanek przywrócenia terminu. W ocenie DIAS nie sposób uznać, aby okoliczności przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu stanowiły przeszkodę do sporządzenia nawet krótkiego odwołania i nadania go na poczcie w ustawowym terminie.

Natomiast wcześniejszym postanowieniem z [...] r., nr [...], organ stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania.

W tym stanie rzeczy, pismem z 20 lutego 2019 r. wnioskodawca złożył skargę do Sądu. Zarzucił organowi rażace naruszenie prawa, a w szczególności przepisów art. 139 Kpa, art. 6 Kpa, art. 7 Kpa i art. 8 Kpa. Ponadto, w skardze, powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt P 124/15. W uzasadnieniu ponownie powołał się na niedopuszczalność dwukrotnego karania w ramach dwóch różnych postępowań za ten sam czyn.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje wcześniejsze stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje (postanowienia) administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a), b), c) p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z załączonych akt, decyzja z [...] r. nakładająca na skarżacego karę pieniężną w trybie powołanych w niej przepisów ustawy o transporcie drogowym została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 24 września 2010 r., co zostało potwierdzone na pocztowym druku zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. Decyzja zawierała pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Termin do wniesienia środka zaskarżenia upływał z dniem 8 października 2010r. (piątek). Tymczasem odwołanie, strona złożyła dopiero 18 lipca 2018 r. (pismo nadane Pocztą Połską SA tego samego dnia) wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUC - czyli z uchybieniem 14 dniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 Kpa stanowiącym, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

Organ, postanowieniem z [...] r. stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania, a Sądowi z urzędu wiadomo, że postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Adminsitracyjnego w Gliwicach, który nieprawomocnym wyrokiem z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 374/19, oddalił skargę.

Natomiast w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie z [...] r. odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

Zgodnie z art. 58 § 1-2 Kpa, w razie uchybnienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpilo bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dokonać czynności, dla której określony był termin.

Skarżący w treści kolejno złożonych pism z 18 lipca 2018 r. i z 7 listopada 2018 r. skupił się wyłącznie na merytorycznych zarzutach względem wydanej decyzji, natomiast nie uprawpodobnił żadnej okoliczności usprawiedliwiającej niezłożenie odwołania w ustawowym terminie pomimo stosownego wezwania go w tym zakresie przez organ.

Należy zauważyć, że treść art. 58 § 1 Kpa. wyklucza możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ z urzędu, pozytywne rozstrzygnięcie zależy wyłącznie od inicjatywy strony w tym zakresie. Skoro skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi organ nie mógł uwzględnić wniosku. Ponieważ ustawodawca ciężarem uprawdopodobnienia faktu niezawieninia w uchybieniu terminu obciaża stronę, dlatego też można założyć że w razie braku uprawdopodobnienia tej okoliczności można mówić o braku staranności strony w prowadzeniu sprawy.

Natomiast zawarte w skardze zarzuty o charakterze merytorycznym względem decyzji z [...] r. nie odnoszą się do niniejszej sprawy, a tym samym nie stanowią przedmiotu kontroli, bowiem Sąd w tym postępowaniu nie badał ostatecznej decyzji w przedmiocie nałożonej kary pieniężnej. Skarżący wyraźnie domagał się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i jedynie rozstrzygnięcie organu w tym zakresie zostało poddane ocenie Sądu. Skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych zarzutów co do wydanego w sprawie postanowienia, a Sąd nie stwierdził, by organ odwoławczy naruszył reguły postępowania.

A zatem Sąd uznał, że zaskarżnepostanowienie jest zgodne z przepisami prawa, zaś zarzuty skargi są niezasadne to działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

4