Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 18/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6163 Gospodarowanie nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent stażysta Marcin Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania aktu własności ziemi I. oddala skargę; II. przyznaje [...] P. M. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) z tytułu podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 113 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej zwanej k.p.a.) oraz art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1491 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] odmawiające sprostowania aktu własności ziemi z dnia [...] kwietnia 1977 r., znak: [...] [...] wydanego przez Naczelnika Miasta w K..

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że we wniosku o sprostowanie aktu własności ziemi, wydanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, W. W. zażądał wpisania w miejsce współwłasności B. W. w udziale Ľ działki nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w obrębie [...] P. w K., prawa własności całej tej działki na rzecz B. W..

Organ wskazał, że art. 63 ust. 2 obowiązującej ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu państwa stanowi, że do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia bądź zmiany decyzji. Oznacza to, że w obowiązującym porządku prawnym aktu własności ziemi, który jest decyzją administracyjną, nie można uchylić, zmienić, ani stwierdzić jego nieważności, nie można też w tej sprawie wznowić postępowania (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 1992 r., III CZP 73/92, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 1 września 1993 r., III CZP 104/93, wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 czerwca 2014 r., II SA/Łd 371/14, wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2013 r., II OSK 757/12, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 września 2010 r., II SA/Wr 189/10).

Organ stwierdził następnie, że akt własności ziemi może podlegać sprostowaniu na zasadzie art. 113 § 1 k.p.a., jednak, w jego ocenie, w niniejszej sprawie nie ma podstaw do sprostowania tego aktu. Sprostowanie aktu własności ziemi zgodnie z żądaniem strony postępowania wykracza bowiem, zdaniem organu, poza granice pojęcia: "błędów pisarskich i rachunkowych" oraz "innych oczywistych omyłek", gdyż prowadziłoby do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, wymagającego uprzedniego przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia, że w chwili sporządzenia przedmiotowego aktu własności ziemi osoby w nim wymienione zostały błędnie wpisane. W rezultacie, pozytywne rozpatrzenie sprawy skutkowałby, zdaniem organu, naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego.

W ocenie Kolegium, obowiązujące przepisy prawa nie dopuszczają możliwości korekty aktu własności ziemi, jakiej żąda strona.

W skardze na postanowienie Kolegium W. W. zarzucił mające wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w związku z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez wyrażenie wadliwego poglądu prawnego sprowadzającego się do przyjęcia, że w realiach niniejszej sprawy nie jest możliwe sprostowanie aktu własności ziemi wobec oczywistości uchybienia polegającego na błędnym wskazaniu, że jego matka - B. W. stała się współwłaścicielką Ľ części nieruchomości położonej w K. - K. P., stanowiącej działkę nr [...], podczas, gdy w sposób oczywisty w przedmiotowym dokumencie powinno zostać wskazane, że stała się ona jedynym właścicielem wyżej opisanej nieruchomości, co wynika z dokumentów dotyczących przedmiotowej kwestii, które powinny zostać zebrane i rozpatrzone przez organ w ramach toczącego się postępowania.

W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że akt własności ziemi, będący decyzją administracyjną, podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a., co słusznie stwierdziły organy obu instancji.

Przedmiotem sprostowania w tym trybie mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami, czy też innymi tożsamymi decyzjami wydanymi w sprawie, a zawierającymi tę datę. Nie ma przy tym wątpliwości, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Innymi słowy, nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (np. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990/11/398, wyrok NSA z dnia 14 września 2016 r., II OSK 3013/14 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Poza sporem jest zatem, że nie mogą podlegać sprostowaniu w opisanym wyżej trybie błędy i omyłki istotne, czyli takie, które nie są widoczne "na pierwszy rzut oka" i wymagają przeprowadzenia dodatkowych badań i ustaleń.

W analizowanej sprawie skarżący domagał się sprostowania aktu własności ziemi poprzez wpisanie własności działki nr [...] w K. na rzecz B. W. zamiast dotychczasowej współwłasności w udziale Ľ. Wbrew twierdzeniom skargi, ewentualne uznanie, że w akcie własności ziemi w sposób nieprawidłowo wskazane zostały udziały w nieruchomości nie ograniczałoby się wyłącznie do dokonania sprostowania błędu pisarskiego. Musiałoby to być bowiem poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, które jest niezbędne dla weryfikacji żądania skarżącego. To zaś wyłącza możliwość uznania, że w sprawie znajduje zastosowanie tryb, o którym mowa w art. 113 § 1 k.p.a.

Dokonanie zmiany w akcie własności ziemi, polegającej na zmianie udziału w prawie nie stanowi ani okoliczności nieistotnej, ani okoliczności, która nie wymaga przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącego zostało wydane na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 ze zm.).

Mając na względzie powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).