Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3022/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 67a par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm., powoływanej dalej jako "O.p") postanowił utrzymać w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2010 r. odmawiającą M. C. ("Skarżąca", "Strona") odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zm. J. B., w kwocie 37.786 zł, wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 10 zł.

Z akta sprawy wynika, wnioskiem z dnia 11 lutego 2010 r. (uzupełnionym pismem z dnia 1 marca 2010 r.) Skarżąca zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z prośbą o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn, z tytułu nabytego spadku. Strona podniosła, iż podatek został jej niesłusznie naliczony, ponieważ Stronie przysługuje zwolnienie z zapłaty, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768, dalej: u.p.s.d.).

Ponadto zapłata ww. kwoty zaległości podatkowej jest sprzeczna z interesem publicznym, gdyż godzi w elementarne poczucie przyzwoitości i sprawiedliwości, a także ważny inetres podatnika. Wskazała, iż pomimo braku pisemnej umowy o sprawowanie opieki nad spadkodawczynią okolicznośc jej zaarcia znana była Urzędowi Gminy. Skarżąca podniosła, iż trzykrotnie w 1999 r. podjęła starania o zawarcie odpowiedniej umowy przed organem gminy, jednak została wprowadzona w błąd przez osoby reprezentujące organ i nie doszło do jej zawarcia. W jej ocenie nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji takiego działania, gdyż działała w dobrej wierze.

Wyjaśniła, że jest wdową i zamieszkuje w odziedziczonym po zmarłej J. B. mieszkaniu własnościowym. Skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, otrzymuje dochody ze świadczenia rentowego w wysokości 2.083 zł netto miesięcznie. Koszty utrzymania Strony (czynsz, energia elektryczna, gaz, woda), bez wyżywienia, wynoszą około 700 zł miesięcznie. Strona posiada zgromadzone na rachunkach bankowych środki pieniężne w wysokości około 2.600 zł oraz papiery wartościowe (akcje KGHM, Millennium, PBG, PKO BP oraz TVN, o wartości około 18.977,94 zł). Skarżąca nie posiada żadnych ruchomości oraz umorzenie zaległosci uzasadnia trudną sytuacją materialną i zdrowotną.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. Prezydent Miasta W. nie wyraził zgody na umorzenie ww. zaległości. Stwierdził, że przedstawione dokumenty i argumenty w sprawie nie wskazują na zaistnienie nadzwyczajnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby przyznanie wnioskowanej ulgi, a sytuacja finansowa Strony od momentu nabycia spadku o wartości 200.000 zł nie uległa pogorszeniu.

Decyzją z [...] czerwca 2010 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. odmówił umorzenia zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn w kwocie 37.786 zł oraz z odsetkami na dzień złożenia wniosku wynoszącymi 10 zł.

W uzasadnieniu, powołując się na art. 67a § 1 pkt 3 O.p. stwierdził, że jest on oparty na konstrukcji uznania administracyjnego, co nie oznacza, że decyzje w tej kwestii są wydawane na zasadzie dowolności. Uznaniowość oznacza, że ustawodawca pozostawił wybór organowi podatkowemu jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy, przy czym nawet stwierdzenie, że w sprawie wystąpiły okoliczności odpowiadające kierunkowej dyrektywie wyboru może, lecz nie musi prowadzić do pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia. Zbadanie ważnego interesu podatnika sprowadza się do ustalenia czy w sprawie wystąpiły nagłe zdarzenia losowe, a przede wszystkim sytuacje spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie miał wpływu i które nie były zależne od jego postępowania. Natomiast przez interes publiczny należy rozumieć dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze wartości wspólne dla całego ogółu społeczeństwa.

Ponadto przy rozpatrywaniu wniosków o udzielenie ulg w spłacie zaległych zobowiązań organ podatkowy jest zobowiązany do ustalenia czy w danej sprawie występują przesłanki, o których mowa powyżej, bowiem zastosowanie cytowanego wyżej artykułu wywiera określone konsekwencje wobec całego społeczeństwa. Postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowej nakłada na podatnika obowiązek wykazania przesłanek koniecznych do zastosowania instytucji umorzenia oraz ich właściwe udokumentowanie, ponieważ jest ono prowadzone na wniosek podatnika, a nie z urzędu, natomiast obowiązkiem organu podatkowego jest ich zweryfikowanie. Instytucja umorzenia zaległości podatkowej, wobec generalnej zasady płacenia podatków ma charakter nadzwyczajnego środka prawnego, dlatego też winna być stosowana wyjątkowo i udzielana jedynie w sytuacjach nadzwyczajnych, gdy zaistnieje zdarzenie nagłe, niespodziewane, niezależne od woli podatnika - co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Skoro Strona nie odrzuciła spadku lecz podjęła suwerenną decyzję odnośnie jego przyjęcia, powinna zdawać sobie sprawę ze związanych z tym następstw prawnych, w tym również podatkowych. Przyjęcie spadku przez podatnika jest związane bezpośrednio z przysporzeniem w jego majątku i dlatego też jest to równoznaczne z koniecznością zapłacenia podatku. Okoliczność tą Skarżąca powinna uwzględnić w swoich kalkulacjach finansowych, a nie przenosić konsekwencji swoich wyborów na budżet jednostki samorządu terytorialnego.

Zdaniem organu odstąpienie od wyegzekwowania należnej kwoty byłoby niezgodne z zasadą sprawiedliwości społecznej, zgodnie z którą każdy obywatel zobowiązany jest regulować swoje zobowiązania podatkowe, pomimo różnych okoliczności życiowych. Umorzenie powstałego zadłużenia stawiałoby bowiem Stronę w sytuacji uprzywilejowanej, natomiast co warto podkreślić zobowiązania publicznoprawne mają charakter powszechny i obowiązkowy. Również okoliczność sprawowania opieki nad zmarłą spadkodawczynią, nie potwierdzony pisemną umową o opiekę zawartą przez organem gminy, nie była wystarczająca do uznania prośby Strony za zasadną.

Organ wskazał, iż sytuacja finansowa Skarżącej, oceniona na podstawie wysokości uzyskiwanych dochodów oraz posiadanych składników majątkowych, świadczy o możliwości uregulowania zaległego zobowiązania wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Strona w drodze spadku, co warto podkreślić, nabyła majątek o wartości 200.000 zł - mieszkanie o pow. 25 m² w Warszawie, przy ul. Suzina 3. Dodatkowo osiąga miesięczny dochód z tytułu emerytury w wysokości 2.083 zł. Z treści oświadczenia o stanie majątkowym wynika natomiast, że posiada zgromadzone na rachunkach bankowych środki pieniężne w wysokości ok. 2.675 zł oraz liczne akcje. Sytuacja materialna strony jest stabilna i nie można mówić o jakichkolwiek trudnościach finansowych. Tym bardziej, że jak wynika z treści pisma Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy Z. z dnia 29 września 2008 r. Skarżąca opiekowała się J. B. w latach 1995-2005 odpłatnie.

Stwierdził, iż rozstrzygnięcie to zgodne jest ze stanowiskiem Prezydenta Miasta zawartym w ww. postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. Podkreślił, że zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy z 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2008 r. Nr 88 poz. 539) – dalej: "u.d.j.s.t." jest zobligowany stanowiskiem Prezydenta Miasta zawartym w powyższym postanowieniu.

W odwołaniu od tej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 16 ust 1 pkt 3 u.p.s.d. oraz art. 67a § 1 pkt 3 O.p., zasad postępowania przed organami podatkowymi w szczególności art. 180 w związku z art. 181 O.p.

Decyzją z [...] września 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

Powołał się na art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Wyjaśnił, że podatek od spadków i darowizn z tytułu nabytego spadku, po zmarłej J. B. ustalony został ostateczną decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2010 r. Kwestia sprawowania opieki nad spadkodawczynią i możliwości skorzystania ze zwolnienia z zapłaty podatku z tytułu nabycia spadku na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 3 u.p.s.d., dotyczy prawidłowości wymiaru podatku, a zatem odrębnego postępowania od postępowania w sprawie zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Zarzuty naruszenia art. 16 ust 1 pkt 3 u.p.s.d. oraz art. 180 w związku z art. 181 O.p., nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania, gdyż dotyczą sprawy orzeczonej co do istoty w odrębnym postępowaniu.

Organ odwoławczy przedstawiając sytuację strony, uznał iż nie wskazuje ona na całkowity i bezsporny brak możliwości zapłaty podatku. Umorzenie bowiem jest całkowitą rezygnacją z dochodzenia swoich należności przez budżet gminy. Strona nawet nie starała się w inny sposób wywiązać ze zobowiązań podatkowych i uregulować zaległość, (np. wnioskując o rozłożenie podatku na raty), bezpośrednio po upływie terminu płatności podatku wniosła o jego całkowite umorzenie. Zdaniem organu brak zapłaty podatku wynika z działania samej Strony i nie może ona przerzucać na organy podatkowe tego ciężaru.

Odnosząc się do podnoszonego przez Stronę argumentu, iż koszty ponoszone na rehabilitację kręgosłupa obciążają jej budżet domowy, to zauważyć należy, iż wydatki te nie mają bezpośrednio wpływu na brak zapłaty podatku, bowiem Strona posiada oszczędności oraz papiery wartościowe umożliwiające przynajmniej częściową zapłatę podatku.

W skardze z dnia 26 października 2010 r. złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie:

- tj. art. 67a § 1 pkt 3 ust 1 u.p.s.d. w zw. z art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że organ podatkowy jest związany postanowieniem organu samorządowego co do niewyrażenia zgody na umorzenie zaległości podatkowej,

- art. 121 § 1 w zw. z art. 120 O.p., przez przeprowadzenie postępowania podatkowego przez organ w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych,

- art 122 O.p., przez niewyjaśnienie wszystkich aspektów mojej sytuacji finansowej i możliwości uiszczenia podatku od spadków i darowizn,

- art 180 § 1 O.p. przez niedopuszczenie w postępowaniu podatkowym wszystkich dowodów (zawnioskowanych przez mnie w trakcie postępowania) które mogłyby przyczynić się do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w przedmiotowym postępowaniu,

- art. 187 § 1 i 2 O.p. przez niezebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący, zgromadzonego materiału dowodowego,

- art. 188 O.p., przez nieuwzględnienie moich żądań dotyczących przeprowadzenia zawnioskowanych przeze mnie dowodów na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy.

Skarżąca podniosła, że rozstrzygnięcie organu nie zostało poprzedzone wszechstronną i wnikliwą analizą zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto organ dokonał wadliwej jego oceny oraz nie dopuścił wszystkich zawnioskowanych przez stronę dowodów.

W zaskarżonej decyzji nie ustosunkowano się do wszelkich faktycznych przesłanek wpływających na zaistnienie ważnego interesu podatnika. Przy ich ocenie należało wziąć pod uwagę, skutki ewentualnej egzekucji przedmiotowej zaległości, która mogłaby doprawodzić do tragicznych i niedowracalnych rezultatów.

Skarżca podniosła także, że organy podatkowe bardzo marginalnie przeanalizowały jej obecną i hipotetyczną sytuację życiową skupiając się na kilku wątkach dotyczących przyczyn powstania zadłużenia. Skarżąca zarzuciła, iż wyrażenie stanowiska przez Prezydent Miasta W. nie rozstrzyga zatem ostatecznie o uprawnieniach podatnika czy płatnika, do tych uprawnień odnosi się bowiem jedynie decyzja naczelnika urzędu skarbowego.

Wydane w przedmiocie zgody postanowienie nie może być zatem uznane za postanowienie co do istoty sprawy i zaskarżone do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Podkreślił, że organy podatkowe nie kwestionowały, iż sytuacja finansowa Skarżącej jest trudna. Jednakże brak zgody Prezydenta Miasta spowodował, że nie mogły one skorzystać z uprawnień wynikających z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skarga nie jest zasadna.

Kontroli Sądu poddana została decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, odmawiającą umorzenia obciążającej Skarżącą zaległości w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłej J. B..

Tak określony przedmiot sprawy – zastosowanie wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia zaległości – uniemożliwiał wzięcie pod uwagę przez Sąd zarzutów skargi dotyczących samego ustalenia wysokości obciążającego Skarżącą zobowiązania podatkowego, w tym kwestii wystąpienia zwolnienia podatkowego w związku z nabytym spadkiem, ze względu na opiekę spadkobierczyni nad spadkodawcą. Istnienie zwolnienia podatkowego w niniejszej sprawie jest bowiem sprawą odrębną od niniejszej sprawy, dotyczącej ulgi w zapłacie podatku. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a.", sąd związany jest granicami sprawy, w której wniesiono skargę. Granice te zakreśla strona skarżąca wskazując zaskarżony akt administracyjny.

Z kolei zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b [bez znaczenia w sprawie – wyj. Sądu], w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa (§ 2).

Przepisy te mają zastosowanie do podatków i opłat stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego z mocy art. 18 ust. 1 u.d.j.s.t. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 2 tej ustawy, w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie na wniosek lub za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Wniosek lub zgoda są wydawane w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie (art. 18 ust. 3).

W przypadku podatku od spadków i darowizn, należącego do dochodów gminy (art. 4 ust. 1 pkt 1) lit. a) u.d.j.s.t., podstawowe znaczenie ma zatem zasadnie wskazywane przez organy podatkowe, wynikające z art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t. ograniczenie możliwości umorzenia zaległości podatkowych Użyty w tym przepisie zwrot "wyłącznie na wniosek lub za zgodą" jednoznacznie przesądza, że wynikające z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, uprawnienia do udzielania ulg w spłacie podatków stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego mogą być realizowane przez organy podatkowe z uwzględnieniem stanowiska organu jednostki samorządu terytorialnego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2002 r. sygn. akt III RN 135/01, OSNP 2003/13/300). Oznacza to, że brak zgody tego organu wyłącza możliwość pozytywnego dla podatnika rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie ulgi przez organy podatkowe.

Obowiązek działania na podstawie przepisów prawa nakładał zatem na Naczelnika Urzędu Skarbowego w pierwszej kolejności podjęcie czynności celem uzyskania zgody Prezydenta Miasta na umorzenie zaległości Skarżącej. Organ pierwszej instancji uczynił to przedkładając Prezydentowi Miasta wniosek Skarżącej wraz ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. Prezydent Miasta, w sposób nie budzący wątpliwości, nie wyraził zgody na umorzenie zaległości Skarżącej w podatku od spadków i darowizn.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że w stosunku do tej zaległości organy podatkowe mogły jedynie podjąć decyzję o odmowie jej umorzenia, bez względu na własną ocenę zasadności argumentacji podnoszonej przez Skarżącą. W tym zakresie organy podatkowe nie działają w granicach swojego uznania administracyjnego.

Odnośnie ustalenia stanu faktycznego, organ podatkowy dokonał analizy sytuacji majątkowej Strony oraz oświadczenia majątkowego, z którego wynikało, że skarżąca zamieszkuje w odziedziczonym mieszkaniu, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, otrzymuje dochody ze świadczenia rentowego w kwocie 2.083 netto miesięcznie. Po odjęciu kosztów utrzymania do dyspozycji zostaje kwota 1.383 zł. Ponadto strona posiada oszczędności na rachunkach bankowych w kwocie 2.600 zł oraz papiery wartościowe o wartości ok. 18.977 zł. Zatem taka sytuacja finansowa, w szczególności posiadane oszczędności również nie przemawiała za umorzeniem zaległości podatkowej, pomimo podniesionego argumentu związanego z koniecznością rehabilitacji kręgosłupa.

Bez wątpienia szczegółowo opisane we wniosku o umorzenie okoliczności dowodzą, że ograniczone możliwości zarobkowania i konieczność leczenie kręgosłupa utrudniają Skarżącej właściwe pokierowanie jej sprawami oraz funkcjonowanie w codziennym życiu. Tym niemniej zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszały prawa. Jak już Sąd wskazał, ustanowione przepisem ustawy związanie stanowiskiem Prezydenta Miasta, nie pozwalało organom podatkowym na pozytywne rozpatrzenie wniosku Skarżącej.

Ponadto, zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 (ONSAiWSA 2010/3/41), postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.d.j.s.t. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny winien jednak dokonać kontroli jego legalności przy rozpoznawaniu skargi na decyzję dyrektora izby skarbowej, stosownie do art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a.

Oceniając zatem podane przez Prezydenta Miasta uzasadnienie odmowy wyrażenia zgody na umorzenie zaległości podatkowej Skarżącej, Sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy, istniejących i znanych temu organowi w dacie wydania postanowienia, jego argumentacja była adekwatna do tych okoliczności .

Istota tej argumentacji sprowadzała się do podkreślenia wyjątkowego charakteru wnioskowanej ulgi oraz porównania kwoty ówczesnej zaległości (37.786 zł) i wartości spadku - 200.000 zł.

W tej sytuacji stwierdzenie Prezydenta Miasta o konieczności uwzględnienia w ocenie sytuacji materialnej nie tylko bieżących dochodów, ale także stanu majątkowego Skarżącej, który nie wskazywał na brak zdolności do uregulowania zobowiązania, było stwierdzeniem uzasadnionym.

Zważyć przy tym należało, że Skarżąca wnioskowała o zastosowanie ulgi wyjątkowej między innymi przez fakt, iż jest to ulga najdalej idąca – jej zastosowanie oznacza bowiem definitywną rezygnację z dochodzenia należności budżetowych.

W świetle powyższego Sąd uznał, że w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy – istniejących i znanych w dacie decydowania w przedmiocie wyrażenia zgody na umorzenie zaległości podatkowej – postanowienie Prezydenta Miasta odmawiające wyrażenia takiej zgody nie naruszało prawa. Odmowa ta mieściła się w ramach dopuszczalnego uznania administracyjnego.

Skarżąca na poparcie swojego stanowiska i zarzutów skierowanych pod adresem zaskarżonej decyzji przytoczyła poglądy wyrażane w orzecznictwie. Sąd poglądy te podziela. Jednakże w ocenie Sądu wskazane wyżej okoliczności faktyczne i prawne nie pozwalały przypisać organom orzekającym naruszenia prawa, a jak już Sąd wskazał, stwierdzenie naruszenia prawa jest warunkiem wyeliminowania rozstrzygnięcia organu administracji z obrotu prawnego.

Sąd za celowe uznał zwrócenie uwagi na okoliczność, że przepisy prawa nie ograniczają możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznawanie ulg podatkowych. Wniosek taki Skarżąca może ponowić, gdy pojawią się nowe udokumentowane okoliczności, które nie były przedmiotem oceny organów podatkowych. Okoliczność, że Skarżąca wnioskowała o umorzenie zaległości nie wyklucza też złożenia wniosku o zastosowanie ulgi innego rodzaju np. rozłożenia na raty.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił