Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 166/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska, Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. W. na pismo Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie kwalifikacji osób do projektu "eInclusion – L. bez barier" postanawia 1. odrzucić skargę, 2. przyznać adw. K. W. – B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie w kwocie 292,80 zł. (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł. (pięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 kwietnia 2010 r. E. W. wniosła skargę na pismo Burmistrza Miasta L. z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...]. W piśmie Burmistrz poinformował skarżącą, że w odpowiedzi na zgłoszenia do projektu "eInclusion – L. bez barier", współfinansowanego z funduszy europejskich w ramach programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, została ona wpisana na listę rezerwową. Skarżąca potraktowała pismo jako decyzję administracyjną. Podniosła, że została bezpodstawnie pozbawiona możliwości korzystania ze środków w ramach projektu, z przyczyn nie mających związku z kryteriami kwalifikacji.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta L. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż skarżąca wnosiła uprzednio skargę do Instytucji Wdrażającej/ Instytucji Pośredniczącej II Stopnia, do której Gmina odniosła się w odpowiedzi z [...] marca 2010 r. Treść skargi do sądu jest zbieżna z poprzednią skargą. W ocenie organu skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego, ponieważ pismo Burmistrza skierowane do sądu jest informacją, a nie decyzją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Funkcją sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli legalności działania administracji publicznej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Pismo Burmistrza Miasta L. z dnia [...] lutego 2010 r., będące przedmiotem skargi, nie mieści się w wyżej przedstawionym katalogu aktów i czynności organów administracji publicznej poddanych kontroli sądów administracyjnych.

Argumentacja podniesiona w skardze wskazuje, iż skarżąca próbuje zakwalifikować pismo Burmistrza jako decyzję administracyjną. Jest to stanowisko błędne.

Orzecznictwo i doktryna traktują decyzję administracyjną jako władcze i jednostronne rozstrzygnięcie kształtujące w indywidualnej sprawie sytuację prawną adresata spoza struktury ustrojowej administracji publicznej, oparte na przepisach powszechnie obowiązującego prawa.

Pismo Burmistrza nie odpowiada cechom konstytutywnym decyzji administracyjnej. Po pierwsze – trudno w nim dopatrzyć się cech władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, stanowi ono jedynie informację dotyczącą oceny zgłoszenia skarżącej do projektu realizowanego przez Gminę L. z funduszy europejskich w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Po drugie – pismo nie opiera się na powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Zasady kwalifikacji osób do wsparcia w ramach przedsięwzięcia są elementem wniosku aplikacyjnego o dofinansowanie realizacji projektu przygotowanego przez Miasto L., jako Beneficjenta środków z PO.

Wniosek stanowi załącznik do umowy o dofinansowanie projektu i w żadnym razie nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego. Wniosek aplikacyjny ani nie podlega kontroli sądu administracyjnego, ani nie może stanowić wzorca kontroli sprawowanej przez ten sąd. Takim wzorcem mogą być tylko akty należące do katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Wniosek podlega jedynie kontroli sprawowanej przez Instytucję Wdrażającą lub Pośredniczącą w ramach procedury rozstrzygania o przyznaniu środków w ramach PO Innowacyjna Gospodarka. Ponadto ta sama instytucja sprawuje następczą kontrolę wykorzystania przyznanych Beneficjentowi środków.

Z podobnych względów pismo Burmistrza będące przedmiotem skargi nie może być zakwalifikowane jako inna czynność lub akt z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pismo nie kształtuje sytuacji prawnej skarżącej w zakresie żadnych uprawnień czy obowiązków, dla których podstawą istnienia byłyby przepisy prawa powszechnie obowiązującego.

Skarżąca nie może wywodzić, że zostały naruszone jej interesy prawne, ponieważ nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, z którego wynikałoby, że przysługuje jej roszczenie o dostęp do środków, którymi dysponuje Miasto L. w ramach realizowanego projektu.

Do pisma Burmistrza nie znajdują zastosowania środki przewidziane w art. 30b i n. ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712, z późn. zm.). Procedury odwoławcze przewidziane w ustawie, a także skarga do sądu administracyjnego na czynności podejmowane w trybie rozdziału środków z funduszy europejskich, dotyczą relacji prawnych pomiędzy Instytucją Zarządzającą/ Pośredniczącą lub Wdrażającą (w zależności od projektu), a Beneficjentem danego Działania. Projekt "eInclusion – L. bez barier" jest realizowany w ramach PO Innowacyjna Gospodarka, Oś Priorytetowa 8, Działanie 8.3 Przeciwdziałanie wykluczeniu cyfrowemu – eInclusion. Z treści "Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013" (dokument z dnia 30 grudnia 2009, dostępny jako informacja publiczna na stronie

http://www.poig.gov.pl/Dokumenty/Strony/Dokumenty.aspx) wynika,

że Beneficjentami, którzy mogą ubiegać się o środki w ramach opisywanego Działania są jednostki samorządu terytorialnego, konsorcja tych jednostek oraz konsorcja tych jednostek z organizacjami pozarządowymi. Skarżąca zalicza się do tzw. grupy docelowej, czyli osób, instytucji, grup społecznych bezpośrednio korzystających z pomocy. Relacje pomiędzy skarżącą a Miastem L. jako Beneficjentem środków nie podlegają procedurze odwoławczej opisanej w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Wykorzystanie pomocy przyznanej przez Instytucje Zarządzające/ Pośredniczące Beneficjentom środków nie podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie opiera się na przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które mogą być wzorcem kontroli sądowoadministracyjnej. Ma tu zastosowanie wyłącznie kontrola wewnętrzna wykorzystania środków przez Beneficjenta, oparta co do zasady na kryteriach pozaprawnych (celowości, rzetelności, gospodarności) i sprawowana przez odpowiednie Instytucje, w zależności od rodzaju Programu Operacyjnego i Działania. Jeżeli skarżąca uważa, że wykorzystanie środków przez Miasto L. jako Beneficjenta jest niewłaściwe może jedynie zwrócić się do Instytucji Wdrażającej lub Pośredniczącej z niewiążącym ten podmiot, wnioskiem o wszczęcie kontroli procedury wykorzystania środków.

Nie ma natomiast przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które pozwalałyby na dokonanie takiej kontroli przez sąd administracyjny.

Skarga na czynność nie mieszczącą się w zakresie właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Z tych względów, na podstawie powołanego przepisu, orzeczono jak w sentencji postanowienia.