Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 812/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 i 2;  art. 59 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...]września 2018 r., Nr [...]Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ),działający na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: k.p.a.), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] (dalej: Starosta) Nr [...]z [...] lipca 2016 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku przechowalni [...] na działkach o numerach: [...],[...] i [...], położonych w [...], gmina [...].

Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Pismem z [...]sierpnia 2018 r. K. B. (dalej: skarżący, strona, wnioskodawca) złożył odwołanie od ww. decyzji Starosty wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że nie wniósł odwołania od decyzji Starosty w terminie, z uwagi na swój stan zdrowia oraz zaufanie, jakim obdarzył osoby proszące go o zgodę na budowę. Przyznał, że wyraził inwestorom zgodę na budowę przechowalni [...] w odległości 3 m od granicy z jego działką, ale od pewnego czasu przebieg tej granicy stał się sporny. W dniu [...] sierpnia 2018 r. sprawdził u Starosty usytuowanie budynku względem granicy i okazało się, że budynek przechowalni w dokumentach zlokalizowany jest w odległości 1,5 m od granicy z jego działką i ze spadkiem dachu w jej kierunku. Na takie usytuowanie budynku skarżący nie wyrażał zgody. Wnioskodawca podniósł, że kilka lat temu przeszedł [...], w związku z czym leczył się intensywnie i nie wniósł odwołania w ustawowym terminie. Należy więc uznać, że do przekroczenia terminu doszło bez jego winy.

Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że aby można było mówić o przywróceniu terminu muszą być spełnione łącznie

następujące przesłanki z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a.: wniesienie prośby o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, prośba ta musi być wniesiona w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu oraz dopełnienie czynności, dla której określony był termin, jednocześnie z wniesieniem prośby, w niniejszej sprawie – wniesieniem odwołania. Tak więc w przypadku niespełnienia choćby jednego z warunków wymienionych

w ww. przepisie, wniosek o przywrócenie terminu nie może zostać uwzględniony.

Organ powołał się na utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA), że oceniając brak winy w uchybieniu terminu, organ administracji publicznej powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Brak winy strony zachodzi tylko wówczas, gdy nie mogła ona usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Cytując fragment wniosku skarżącego, że został pozbawiony możliwości złożenia odwołania w terminie, z uwagi na jego stan zdrowia oraz zaufanie, jakim obdarzył osoby proszące go o zgodę na budowę, organ uznał, że wnioskodawca nie podał przyczyny uchybienia terminu do wniesienia odwołania od ostatecznej decyzji Starosty, która uzasadniałaby brak jego winy, zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a.

Od powyższego postanowienia skarżący złożył skargę do sądu administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

- błędne ustalenie, że nie wskazał okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu do złożenia odwołania, podczas gdy są to okoliczności związane z jego chorobą oraz naruszeniem przez inwestorów jego zaufania i wykorzystanie jego ówczesnej słabości;

- uznanie przez organ, że wybudowana przechowalnia [...] przy spornym przebiegu granic działek nie będzie niekorzystnie oddziaływać na jego działkę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.).

O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania (art. 59 § 2 k.p.a.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. A contrario, przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Oznacza to, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności

w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie (por. wyroki NSA: z 7 grudnia 2006 r, sygn. akt II OSK 66/06, z 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1459/09, z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 277/13, wszystkie publ. cbosa).

W doktrynie przyjmuje się także, że przy ocenie winy pożądany jest kompromis polegający na tym, aby z jednej strony nie doprowadzić do pochopnego przywracania terminu, z drugiej zaś, aby na skutek nadmiernej surowości nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2003, s. 323).

Nadto wskazuje się, że brak winy wnioskodawca winien uprawdopodobnić,

a nie udowodnić, co świadczy o odformalizowaniu i uproszczeniu postępowania. Niewątpliwie uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, niedającym pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 446/08, publ. cbosa). Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce. Ustawodawca celowo

w tym zakresie dopuszcza środek dowodowy mniej pewny, aby tym samym ułatwić zainteresowanemu przedstawienie swych racji. Jednocześnie w orzecznictwie zaznacza się, że uprawdopodobnienie przyczyny spóźnienia zastępuje formalny dowód, lecz nie jest równoznaczne z gołosłownym podaniem przez wnioskodawcę przyczyny niezachowania terminu, chyba że przyczyna ta jest powszechnie znana (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 22/09, publ. cbosa).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy przyjąć, że Wojewoda prawidłowo odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wprawdzie organ ocenił, że wnioskodawca nie podał przyczyny uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty, a należało wskazać, że te przyczyny które wskazał we wniosku nie stanowią o uprawdopodobnieniu braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, to jednak ten brak precyzji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie ma wpływu na wynik sprawy.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący odebrał osobiście decyzję Starosty z [...]lipca 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany spornej przechowalni [...], co miało miejsce w dacie [...] lipca 2016 r. Decyzja zawiera prawidłowe pouczenie, że przysługuje od niej odwołanie do Wojewody w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia (art. 129 § 1 i § 2 k.p.a.). Skarżący nie złożył w terminie ustawowym odwołania od decyzji Starosty, wskazując we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia tego środka zaskarżenia, że na przeszkodzie stanęły mu problemy zdrowotne, w tym [...] i leczenie z tym związane.

Zdaniem Sądu te okoliczności nie mogą stanowić przekonującego uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia odwołania, ponieważ z dokumentacji medycznej załączonej do skargi (karta porady

z Instytutu [...]w [...] Poradni [...]z [...] sierpnia 2018 r.) wynika, że operację [...] skarżący przebył w dniu [...]sierpnia 2012 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu złożył [...]sierpnia 2018 r. (po 2 latach od doręczenia decyzji), do którego nie dołączył żadnej dokumentacji medycznej.

Przyczyną uzasadniającą przedmiotowy wniosek nie jest również utrata zaufania skarżącego do swoich sąsiadów, która ma raczej charakter emocjonalny, daleki od okoliczności uwalniających od nawet najmniejszego stopnia winy wnioskodawcy.

Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku skarżącego wskazywany przez niego w skardze sporny od pewnego czasu przebieg granicy między jego działką

a działkami inwestorów, który należy rozwiązać w odrębnej sprawie administracyjnej lub cywilnej.

Zasadnie więc Wojewoda uznał, że wystarczy brak choćby jednej przesłanki

z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., aby wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nie został uwzględniony. W okolicznościach tej sprawy skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji wyroku.