Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1114/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 2  pkt 7, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1  pkt 1, art. 19 ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 29 ust. 13  i 15
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2016 r. sprawy ze skarg R. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" w J. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 czerwca 2016 r. nr [....] z dnia 20 czerwca 2016 r. nr [....] z dnia 20 czerwca 2016 r. nr [....] z dnia 20 czerwca 2016 r. nr [....] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu skargi oddala.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego decyzjami z dnia [...] 2016 r., znak: [...], [...], znak: [...] i [...] określił R. A., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Firma A R. A. ( dalej - skarżącemu), podatek od towarów i usług w wysokości: 92.317,00 zł, 97.520,00 zł, 272.188,00 zł, 130.898,00 zł z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniami celnymi nr SAD OGL [...], SAD OGL [...], SAD OGL [...], SAD OGL [...] z dnia 4 stycznia 2011 r., informując, że do zapłaty pozostają kwoty 83.811,00 zł, 88.762,00 zł, 263.464,00 zł, 122.177,00 zł stanowiące różnicę pomiędzy kwotami podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów określonych ww. decyzjach, a kwotami podatku wykazanymi w zgłoszeniach celnych (tj. w wysokości 8.506,00 zł, 8.758,00 zł, 8.724,00, 8.721,00 zł).

Powyższe decyzje zostały wydane na podstawie następujących ustaleń:

Skarżący w dniu [...] 2011 r. za ww. zgłoszeniami celnymi zadeklarował do procedury celnej dopuszczenia do obrotu towar opisany jako:

3 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "KURTKI DAMSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ. 3 NA FAKT. [...] NAR (ilość sztuk), PA 237 BRAK Kontenery: [...]",

4 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "SPODNIE DAMSKIE Z BAWEŁNY, TKANINA POZ. 4 NA FAKT. [...] NAR (ilość sztuk) PA 10 BRAK Kontenery: [...]"- dot. decyzji znak: [...];

- 3 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "SPODNIE DAMSKIE Z BAWEŁNY, DZIANINA POZ. 3 NA FAKT. [...] NAR (ilość sztuk), PA 192 BRAK Kontenery: [...]",

- 4 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "KURTKI DAMSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ. 4 NA FAKT. [...] NAR (ilość sztuk), PA 90 BRAK Kontenery: [...]"– dot. decyzji znak: [...];

1 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "KURTKI DAMSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ. 1 NA FAKT. [...] NAR (ilość sztuk), PA 140 BRAK Kontenery: [...]",

- 2 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "KURTKI MĘSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ.2 NA FAKT. [...] AR (ilość sztuk), PA 24 BRAK Kontenery: [...]",

- 8 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "PŁASZCZE DAMSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ.9 NA FAKT. [...] NAR (ilość sztuk), PA 30 BRAK Kontenery: [...]"– dot. decyzji znak: [...];

- 3 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "KURTKI DAMSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ.3 NA FAKT. [...] NAR (ilość sztuk), PA 108BRAKKontenery: [...]".

- 5 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "PŁASZCZE DAMSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ.5 NA FAKT. [...] NAR (ilość sztuk), PA 53 BRAK Kontenery: [...]".

- 6 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "SPODNIE DAMSKIE Z BAWEŁNY, TKANINA POZ.6 NA FAKT. [...] NAR (ilość sztuk), PA 103 BRAK Kontenery: [...]",

- 9 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "SPODNIE DAMSKIE Z BAWEŁNY, DZIANINA POZ. 10 NA FAKT. [...] NAR (ilość sztuk), PA 99 BRAK Kontenery: [...]" - dot. decyzji znak: [...].

Towar został zgłoszony na podstawie faktur handlowych nr [...], [...], [...] z dnia 30 grudnia 2010 r., opiewających na kwotę 11.080,04 USD, 11.282,29 USD, 11.170,43 USD, 11.178,34 USD wystawionych przez W z N (Cypr), będącą pośrednikiem w zakupie towaru od firmy B z Chin. Do ww. zgłoszeń załączone zostały także faktury nr [...] z 28 listopada 2010 r., nr [...], nr [...] z 1 grudnia 2010 r., nr [...] z 27 listopada 2010 r. wystawione przez ww. chiński podmiot na W z N opiewające na kwoty 10.665,40 USD, 10.949,00 USD, 10.860,84 USD, 10.687,14 USD zawierające koszty transportu. Przedstawiono ponadto świadectwa pochodzenia z dnia 20 grudnia 2010 r., 17 grudnia 2010 r., FORM A z dnia 20 grudnia 2010 r., 16 grudnia 2010 r., BILL OF LADING (konosament) z dnia 30 listopada 2010 r., 3 grudnia 2010 r., 29 listopada 2010 r., deklaracje wartości celnej, packing list, Sale Contract Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] zawarty pomiędzy B a W z N, CMR (dot. usługi transportu kontenera z towarem na trasie H /DE/ - S /PL/), oświadczenie dotyczące płatności za ww. faktury z 30 grudnia 2010 r.

W dniu 4 stycznia 2011 r. towar objęty ww. zgłoszeniami celnymi został zwolniony do deklarowanej procedury, bez rewizji celnej i bez weryfikacji zgłoszeń celnych.

Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził w siedzibie skarżącego kontrolę w zakresie prawidłowości obrotu towarowego z krajami trzecimi w zakresie wartości celnej importowanych towarów za okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 stycznia 2012 r., rozszerzonym w części dotyczącej okresu kontroli do przedziału czasu od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 stycznia 2012 r. w związku z poleceniem Prokuratury Okręgowej nr [...] z 19 października 2012 r. Kontrolą objęto przedmiotowe zgłoszenia celne.

Ustalenia kontroli zostały opisane w protokole kontroli z 20 listopada 2014 r. nr [...]. Ustalenia te stanowiły podstawę do wszczęcia z urzędu w dniu 24 kwietnia 2015 r. postępowania celnego zmierzającego do weryfikacji ww. zgłoszeń celnych, a następnie do wydania decyzji w dniu [...] 2015 r. znak: [...], znak: [...], [...] oraz w dniu 22 grudnia 2015 r. znak: [...], którymi organ określił skarżącemu kwoty należności wynikających z długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 39.043,00 zł, 41.349,00 zł, 122.731,00 zł, 56.915,00 zł, powiadomił o ich retrospektywnym zaksięgowaniu oraz poinformował o obowiązku zapłaty odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 Prawa celnego.

Za pismem datowanym 14 stycznia 2016 r. skarżący złożył odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, wnosząc na zasadzie art. 222 w związku z art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie postępowań.

Postępowania odwoławcze zakończyły się wydaniem w dniach [...], [...], [...] 2016 r. decyzji Dyrektora Izby Celnej znak: [...], znak: [...], znak: [...], znak: [...] utrzymujących w mocy ww. decyzje Naczelnika Urzędu Celnego.

Na powyższe decyzje Dyrektora Izby Celnej skarżący złożył, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Równolegle do postępowań celnych wszczęte zostały postępowania podatkowe, które zakończyły się wydaniem w dniu [...] 2016 r. przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzji określających podatek od towarów i usług w ww. wysokości.

Skarżący, działając przez pełnomocnika - adwokata D. W. - złożył odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r., wnosząc na zasadzie art. 222 w związku z art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, o uchylenie tych decyzji w całości i umorzenie postępowań. Decyzjom zarzucono rażące naruszenie szeregu przepisów postępowania, mających istotne przełożenie na treść decyzji, a to artykułu 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 56 prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez wydanie decyzji w oparciu o wadliwe, nieostateczne i zaskarżone decyzje Naczelnika Urzędu Celnego do sygn. akt [...], [...], [...], [...]. Wniesiono także, na zasadzie art. 90 Prawa celnego, o połączenie do wspólnego rozpoznania ww. spraw, ze sprawami toczącymi się przed Naczelnikiem Urzędu Celnego ([...], [...], [...], [...]) względnie o zawieszenie niniejszych postępowań na zasadzie art. 201 §1 pkt 2 ordynacji podatkowej do czasu prawomocnego zakończenia postępowań spraw toczących się przed Naczelnikiem Urzędu Celnego (sygn. akt [...], [...], [...], [...]), albowiem sprawy te dotyczą tej samej osoby i pozostają ze sobą w ścisłym związku.

W dniu [...] 2016 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił połączenia do wspólnego rozpoznania spraw z odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r., ze sprawami z odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] i [...] 2015 r.

W dniu [...] 2016 r. Dyrektor Izby Celnej wydał postanowienia, którymi odmówił zawieszenia postępowań w sprawach z odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r.

Decyzjami z 20 czerwca 2016 r. znak: [...], znak: [...], znak: [...] i znak: [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy ww. decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r.

Organ wyjaśnił, że treść decyzji podatkowych jest ściśle związana z ustaleniami poczynionymi przez organy celne w postępowaniach celnych w sprawach ustalenia prawidłowej wartości celnej importowanego towaru. Wskazał, że myśl art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług import towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 (które dotyczą procedur celnych innych niż procedura dopuszczenia do obrotu, którą objęte zostały towary wg zgłoszenia celnego jw.) - art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Dodał, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług ustalenie podstawy opodatkowania dla potrzeb rozliczenia czynności importu towarów powinno zasadniczo następować przy uwzględnieniu wartości celnej towarów przywożonych do kraju powiększonej o należne cło (art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania obowiązku podatkowego). Dla poprawnej kalkulacji podatku koniecznym jest również uwzględnienie składników wymienionych w art. 29 ust. 15 cyt. ustawy. Z przepisu tego wynika, że podstawa opodatkowania importu towarów obejmuje - o ile elementy takie nie zostały już do niej włączone - prowizję, opakowania, transport i koszt ubezpieczenia. Dolicza się również opłaty oraz inne należności określone w odrębnych przepisach, jeżeli organy celne zostały zobowiązane do ich poboru (art. 29 ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania obowiązku podatkowego). Niektóre koszty dodatkowe wymienione w art. 29 ust. 15 ww. ustawy tj. transport, ubezpieczenie, zwiększają podstawę opodatkowania, jeżeli zostały one poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju.

Organ wyjaśnił, że podatnikami, stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy są osoby, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

Dodał nadto, że zaskarżone i utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] i [...] 2015 r., w sprawach celnych wywołują skutki prawne do momentu ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Oznacza to, iż z momentem doręczenia decyzji, jako prawidłowe należy przyjąć elementy zgłoszenia celnego, które zmieniono zaskarżonymi decyzjami i jako prawidłowe należy przyjąć prawnie należne kwoty cła. Mając więc na uwadze prawidłowe ustalenie wartości celnej towarów, określenie prawnie należnej kwoty cła, zmianę elementów zgłoszenia celnego, kierując się brzmieniem przepisu art. 29 ust. 13 i ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług (w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania obowiązku podatkowego), zaistniały przesłanki do zmiany podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jako że kwota tego podatku obliczona i wykazana w zgłoszeniach celnych była nieprawidłowa.

Powołując się na treść art. 33 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. - o podatku od towarów i usług wskazał, że w ww. artykule ustawodawca zawarł generalną zasadę wydawania oddzielnych decyzji w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Przepis ten stwarza możliwość zawarcia rozstrzygnięcia z tego zakresu w decyzji dotyczącej należności celnej, co nie jest jednak zasadą. Z powyższego wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług słusznie wydał decyzje określające podatek w prawidłowej łącznej wysokości 92.317,00 zł, 97.520,00 zł, 272.188,00 zł, 130.898,00 zł.

W związku z tym, że Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w decyzjach podatkowych z dnia [...] 2016 r., w prawidłowy sposób określono kwotę podatku od towarów i usług oraz poinformował, że do zapłaty pozostaje kwota w wysokości 83.811,00 zł, 88.762,00 zł, 263.464,00 zł oraz 122.177,00 zł.

Podkreślił też, że treść decyzji podatkowych jest ściśle związana z ustaleniami poczynionymi przez organy celne w sprawach długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu. Kwota podatku została wykazana w zgłoszeniach celnych w nieprawidłowej wysokości, dlatego Naczelnik Urzędu celnego był zobowiązany do określenia podatku w prawidłowej wysokości.

Od powyższych decyzji R. A., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma A R. A., działając przez pełnomocnika złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając w nich naruszenie przepisów:

- art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 56 prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez wydanie decyzji w oparciu o wadliwe, nieostateczne i zaskarżone decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] i [...] 2015 r.;

- art. 56 prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz art. 4 rozporządzenia rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez wydanie przedmiotowych decyzji po upływie trzech lat od powstania długu celnego oraz całkowicie dowolnym, jak również gołosłownym przyjęciu wyłącznie na potrzeby niniejszych postępowań podatkowych, iż "dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego" bez jakiegokolwiek wskazania opisu rzekomego czynu zabronionego w wyniku którego ww. dług celny miał powstać, subsumcji prowadzącej do przyjęcia, iż ww. czyn stanowi przestępstwo, kwalifikacji prawnej ww. czynu - przestępstwa, jego związku z powstaniem i wysokością domniemanego przez organ długu celnego, wskazania czy toczy się postępowanie przygotowawcze w tychże sprawach - względnie czy organ złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa,

- art. 123 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne poprzez przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości transakcyjnej towaru objętego zgłoszeniami celnymi z dnia 4 stycznia 2011 r. przez organ pierwszej instancji bez udziału skarżącego polegającym na całkowicie bezkrytycznym oparciu zaskarżonych decyzji na "wydruku z ewidencji administracji chińskiej"" wystawionym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej bez zapewnienia stronie możliwości jakiegokolwiek uprzedniego odniesienia się do treści przedmiotowego dokumentu, zweryfikowania jego poprawności, jak również wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy wartością transakcyjną wskazaną w dokumentacji przedłożonej przez skarżącego a "wydruku z ewidencji administracji chińskiej" przedłożonym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej;

- 86 ust. 1 prawa celnego poprzez całkowicie wadliwe nadanie przez organy pierwszej instancji mocy dokumentu urzędowego "wydrukowi z ewidencji administracji chińskiej" otrzymanego od organów Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie ceny transakcyjnej towarów, podczas gdy wskazany dokument stanowić może jedynie dowód tego, jaką kwotę eksporter deklarował w swym rozliczeniu podatkowym, jak i tego, że organ celny Chińskiej Republiki Ludowej odebrał od eksportera oświadczenie treści wynikającej z ww. pisma, a w żadnym wypadku, iż wskazana kwota stanowi urzędowo stwierdzoną cenę transakcyjną oraz nienadania takiego waloru świadectwu pochodzenia wystawionego przez organy administracyjne Chińskiej Republiki Ludowej, które potwierdzało wartość transakcyjną towaru;

- art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 23 ust. 3 ustawy – Prawo celne, poprzez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie postępowań w zakresie ustalenia wartości celnej towaru objętego zgłoszeniami celnymi z dnia [...] 2011 r. w oparciu o wydruki z chińskiej administracji, dotyczące innych towarów objętych innymi zgłoszeniami celnymi, podczas gdy skarżący przedłożył szereg dokumentów właściwych dla poparcia zadeklarowanej wartości celnej przedmiotów objętych zgłoszeniami celnymi;

- art. 30. ust. 2 lit b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż towary importowane przez skarżącego, których wartość "transakcyjna" została całkowicie błędnie ustalona w oparciu o wydruki z administracji chińskiej są towarami podobnymi w rozumieniu art. 142 ust. 1 lit d Rozporządzenia Komisji (Ewg) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (Ewg) Nr 2913/92 ustanawiającego WKC;

- obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 29 ust. 13., art. 41 ust. 1, art. 146a ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 29. ust. 1., art. 30 - art. 32 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. oraz art. 23 ust. 3 ustawy Prawo celne z dnia 19 marca 2004 r. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawach, prowadzące do przyjęcia, iż należność z tytułu podatku od towaru importowanego przez skarżącego towaru objętego zgłoszeniami celnymi z dnia [...] 2011 r. została prawidłowo określona przez organ I-ej instancji.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia temu organowi oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej podał, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu, dlatego skargi są bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

Na rozprawie w dniu 30 grudnia 2016 r. WSA w Krakowie, działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a., połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy prowadzone pod sygnaturami akt III SA/Kr 1114/16, III SA/Kr 1115/16, III SA/Kr 1116/16, III SA/Kr 1116/17 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt III SA/Kr 1114/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, wojewódzki sąd administracyjny, po ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i prawnych nie stwierdził, aby zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji uzasadniały zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu skutkującym ich uchyleniem.

Przedmiotem kontroli Sądu były decyzje organów podatkowych w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu. Treść tych decyzji jest ściśle związana ustaleniami poczynionymi przez organy celne w sprawach, których przedmiotem jest ustalenie kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu. Bezsporne jest, że wydane zostały, utrzymane przez Dyrektora Izby Celnej, decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. znak: [...], [...], [...] oraz z dnia [...] 2015 r. znak: [...], w których określono kwoty należności wynikających z długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 39.043,00 zł, 41.349,00 zł, 122.731,00 zł, 56.915,00 zł.

Organy obu instancji ustaliły, że w rozpatrywanych sprawach kwota podatku została w zgłoszeniach celnych podana w nieprawidłowej wysokości, dlatego Naczelnik Urzędu Celnego zobowiązany był do określenia podatku w prawidłowej wysokości.

Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji określających kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu, Sąd w całości podzielił stanowisko organów celnych jako zgodne z prawem. Stanowisko to uzasadniają wyniki oceny przeprowadzonych postępowań, których celem było w pierwszej kolejności ustalenie, czy stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez organy celne, a następnie czy do tak ustalonego stanu faktycznego organy zastosowały właściwe przepisy oraz czy przepisy te prawidłowo zostały przez te organy zinterpretowane.

Organy celne ustalając stan faktyczny oparły się m.in. na ustaleniach organów w sprawach, których przedmiotem było określenie kwoty długu celnego, podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu. Jak bowiem wskazano powyżej, decyzje o określeniu kwoty długu celnego podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu mają wpływ na wysokość podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Organy celne szczegółowo opisały i uzasadniły wyniki poczynionych ustaleń.

Mając na uwadze ustalenie wartości celnej towarów, określenie prawnie należnej kwoty cła, zmianę elementów zgłoszenia celnego, kierując się brzmieniem przepisu art. 29 ust. 13 i 15 ustawy o podatku od towarów i usług (w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania obowiązku podatkowego), zaistniały przesłanki do zmiany podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jako że kwota tego podatku obliczona i wykazana w zgłoszeniach celnych była nieprawidłowa. Zatem Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług słusznie wydał decyzję określająca podatek w prawidłowej łącznej wysokości 92.317,00 zł, 97.520,00 zł, 272.188,00 zł oraz 130.898,00 zł. W myśl bowiem art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011, nr 177, poz. 1054 ze zm.) import towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, wskazać należy, że nie podjął on merytorycznej polemiki z ustaleniami organów celnych w odniesieniu do przedmiotu skarżonych decyzji. Decyzje będące przedmiotem niniejszych skarg odnoszą się bowiem do podatku od towarów i usług z tytułu importu, podczas gdy formułowane zarzuty odnoszą się do decyzji określających kwotę należności wynikających z długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu. Zostały one rozpoznane w ramach kontroli tych decyzji (vide: sygn. akt III SA/Kr 636/16, sygn. akt III SA/Kr 683/16, sygn. akt III SA/Kr 632/16).

Mając na uwadze treść art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazać należy że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd nie mógł więc poddać kontroli decyzji organów celnych w przedmiocie podatku pod kątem sformułowanych zarzutów. Powyższe oznaczałoby bowiem wyjście poza granice sprawy. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut, czy to naruszenia przepisów postępowania, czy też prawa materialnego, nie został podniesiony w skardze. Z kolei wskazany w ww. przepisie brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Po dokonaniu takiej właśnie kontroli zaskarżonych aktów, Sąd doszedł do przekonania, że skargi nie mogą być uwzględnione. Wyniki oceny przeprowadzonych postępowań i stanowisko organów celnych nie dają podstawy do wyeliminowania zaskarżonych decyzji. Są one bowiem zgodne z prawem i ani argumentacja skarg (która nie koreluje z treścią zaskarżonych decyzji), ani analiza akt sprawy nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji wyroku.