Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 670/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant sekr. sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod ulicę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Wojewody na rzecz Gminy K. kwotę 441,- zł (czterysta czterdzieści jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ W. Batorowicz /-/ S. Małek /-/ E. Podrazik


UZASADNIENIE

II SA/Po 670/04

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...]r Starosta K., na podstawie art. 129 i 132 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ustalił dla odszkodowanie w kwocie [...]zł za grunt o powierzchni [...]m 2 wydzielony pod drogi na Osiedlu [...] w K., należne L.M. i M.M. od Burmistrza Miasta K.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na podstawie Uchwały nr XXVIII/291/1996 r. z dnia 26.06.1996 r. Rada Miejska K. ustaliła granice gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne w K. Uchwałą tą objęta została nieruchomość o powierzchni [...]ha, której właścicielem są L.M. i M.M. Z nieruchomości tej wydzielono pod drogi obszar o powierzchni [...]m2 ([...]ha). Właściciele gruntu wystąpili do Starosty z wnioskiem o ustalenie odszkodowania za grunty wydzielone pod drogi, ponieważ nie doszło do ustalenia kwot odszkodowania z Burmistrzem Miasta K. w drodze ugody. Odwołując się do operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego M.M. Starosta ustalił odszkodowanie w kwocie [...]zł. Operat szacunkowy sporządzony jest zgodnie z ustawą z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego. Wysokość odszkodowania została ustalona na podstawie art. 130 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. według stanu i wartości nieruchomości w dniu wydania decyzji po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy określającego wartość nieruchomości według cen w dniu wydania decyzji.

Odwołanie od decyzji Starosty K. złożyła Gmina K., kwestionując sporządzona wycenę i zarzucając, że rzeczoznawca majątkowy nie ustosunkował się do argumentów Gminy podważających prawidłowości sporządzenia opinii. Odwołujący się wskazywał na błędną kwalifikację nieruchomości przyjętych do porównania, zastosowanie niewłaściwych współczynników zmniejszające wartość nieruchomości z tytułu jej powierzchni oraz brak możliwości oceny czy rzeczoznawca uwzględnił przepis § 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego

Wojewoda decyzją z dnia [...]r., po rozpatrzeniu odwołania Gminy K., uchylił zaskarżoną decyzję Starosty K. w całości i ustalił odszkodowanie dla L.M. i M.M. od Gminy K. za wydzielony grunt w kwocie [...]zł.

W motywach uzasadnienia decyzji wskazano, że wojewoda zlecił sporządzenie nowego operatu szacunkowego przez niezależnego rzeczoznawcę majątkowego z uwzględnieniem zarzutów wskazywanych przez strony postępowania. Ponieważ rzeczoznawca wyliczył odszkodowanie na kwotę [...]zł, a jego opinia spełnia wymogi przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia Rady Ministrów z 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego organ ustalił wysokość odszkodowania zgodnie z tą opinią.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożyła Gmina K., domagając się jej uchylenia.

Skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie przepisu art. 7 kpa polegającego na braku wnikliwego sprawdzenia wyceny dokonanej przez powołanego rzeczoznawcę. Opinia rzeczoznawcy powołanego przez Wojewodę narusza § 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego. Rzeczoznawca nie przeprowadził analizy lokalnego rynku nieruchomości i nie wyjaśnił przyczyn zastosowania współczynnika zmniejszającego wartość 0,16.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty K. zostało wszczęte na skutek odwołania złożonego tylko i wyłącznie przez Burmistrza Miasta K. działającego w imieniu Gminy K. Uprawnieni z decyzji L.M. i M.M. pomimo należytego pouczenia nie złożył odwołania od decyzji Starosty. Należy więc wnioskować, że z decyzją się zgodzili. Argumenty odwołującego się zmierzały do wzruszenia operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę M.M. Rozpoznając te zarzuty Wojewoda oczywiście był uprawniony na podstawie art. 84 kpa do powołania nowego rzeczoznawcy dla wyjaśnienia zgłaszanych zarzutów. Operat szacunkowy sporządzony przez nowego rzeczoznawcę majątkowego F.H. stał się podstawą dla Wojewody wydania decyzji kształtującej na nowo uprawnienia i obowiązki stron. W wyniku nowej decyzji Wojewody obowiązki odwołującej się Gminy wzrosły, ponieważ w miejsce kwoty [...]zł ma zapłacić uprawnionym kwotę [...]zł.

Tak sformułowana decyzja Wojewody w sposób oczywisty narusza przepis art. 139 kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowi on, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zasada ta należy do podstawowych gwarancji procesowych prawa obrony strony. Tworzy swobodę w realizowaniu przyznanego prawa do odwołania od decyzji organu I instancji w myśl przyjętej zasady dwuinstancyjności.

Posługiwanie się możliwością przewidzianą w art. 139 kpa musi być zawsze poddane wnikliwej kontroli. Uzależnione jest ono od wystąpienia rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu społecznego.

Stosując powyższy przepis organ winien szczegółowo uzasadnić w tym zakresie swoje rozstrzygnięcie, wskazując konkretne naruszenie prawa lub naruszenie interesu społecznego i jego rażący charakter.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak podania przyczyny odstąpienia od zakazu przewidzianego art. 139 kpa. W ogóle nie wynika z niej, aby organ odwoławczy miał na uwadze, że rozpatrując odwołanie nie może orzekać na niekorzyść strony się odwołującej. W szczególności podanie w uzasadnieniu, że strony postępowania zakwestionowały operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Starosty nie jest podstawą do przyjęcia, że od decyzji odwołują się także uprawnieni z decyzji. Przeciwnie powinno być poza sporem, że druga strona decyzji Starosty nie wniosła odwołania.

Reasumując w ocenie Sądu w toku postępowania przed organem II instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zachodzi więc potrzeba ponowienia postępowania administracyjnego, a ponowna decyzja powinna szczegółowo podawać czy i jakie przesłanki są spełnione aby ewentualnie zrezygnować z zasady nie orzekania na niekorzyść strony odwołującej się.

Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania oraz o wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o przepisy art.200 i art. 152 wymienionej ustawy.

/-/ E. Podrazik /-/ S. Małek /-/ W. Batorowicz