Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1925/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 2 pkt 4, art. 38 ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.) Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. Ch. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 822/11 w sprawie ze skargi B.Ch. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B.Ch. na rzecz Komendanta Stołecznego Policji kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 822/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B.Ch. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Niniejsze rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny:

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., wydanym na podstawie art. 38 ust. 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), Komendant Rejonowy Policji Warszawa lII zwolnił B.Ch. pozostającą w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III, po zwolnieniu ze stanowiska specjalisty (A 06 M) Referatu I Sekcji Dochodzeniowo – Śledczej tejże Komendy, w 6 grupie uposażenia zasadniczego 2 670 zł z mnożnikiem 1.75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w wysokości 500 zł, ze służby w Policji, z dniem 31 grudnia 2008 r. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, że podstawę faktyczną zwolnienia B.Ch. stanowiło niewyrażenie przez nią zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, po upływie dwunastomiesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji - Warszawa III. B.Ch. została przeniesiona do dyspozycji z powodu likwidacji jej stanowiska służbowego rozkazem organizacyjnym nr 14/111/08 z dnia 26 listopada 2008 r.

B.Ch. odwołała się od rozkazu personalnego do Komendanta Stołecznego Policji, zarzucając organowi niedoręczenie rozkazu jej pełnomocnikowi. Zarzuciła ponadto brak w rozkazie przesłanek do nadania mu trybu natychmiastowej wykonalności.

Rozkazem personalnym Nr 6/S z dnia 19 lutego 2010 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 2 k.p.a., Komendant Stołeczny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa Ill nr 1453/111 z dnia 22 grudnia 2009 r.

W jego uzasadnieniu organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się orzeczenie nr 1806/WKL/2008 Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia 30 października 2008 r., stwierdzające, że B.Ch. jest zdolna do służby w Policji z ograniczeniami, zdolna do służby na aktualnie zajmowanym stanowisku specjalisty Referatu I Sekcji Dochodzeniowo - Śledczej Komendy Rejonowej Policji Warszawa III. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się ponadto pismo Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 11 grudnia 2008 r., będące odpowiedzią na pismo Z-cy Komendanta Rejonowego Policji Warszawa lII z 13 listopada 2008 r., a dotyczące wyjaśnienia zapisu "zdolna do służby w Policji z ograniczeniami". W piśmie tym stwierdzono, że B.Ch. może powrócić do służby, pełniąc większość przewidzianych dla stanowiska specjalisty Referatu I Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej Komendy Rejonowej Policji Warszawa III funkcji. Poinformowano również, że opinia ta dotyczy także służby z bronią, gdyż stan psychiczny badanej nie stwarza zagrożenia dla osób drugich. Ograniczenie dotyczy natomiast pracy nocnej, a zatem 12-godzinnych dyżurów, jeśli obejmują godziny nocne. Ponadto organ przywołał znajdujący się w aktach sprawy protokół z rozmowy, przeprowadzonej z B.Ch. w dniu 15 grudnia 2009 r., w sprawie propozycji mianowania jej na stanowisko służbowe. Wyjaśnił, że z protokołu tego wynika, iż Komendant Rejonowy Policji Warszawa III, w obecności Naczelnika Wydziału Wspomagającego Komendy Rejonowej Policji Warszawa III oraz pełnomocnika B.Ch. przeprowadził ze skarżącą rozmowę, dotyczącą propozycji mianowania jej na stanowisko służbowe i ustalenia uposażenia zasadniczego. Podczas tej rozmowy przedstawiono B.Ch. informacje o wszystkich wakujących na dzień 15 grudnia 2009 r. stanowiskach służbowych w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa III. Zestawienie to obejmowało 15 stanowisk i sporządzone zostało według grup uposażenia i docelowego stopnia etatowego. Zestawienie zawierało także informacje o zmianach etatowych wprowadzonych rozkazami organizacyjnymi Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III nr 10/111/09 i 11/111/09 z dnia 26 listopada 2009 r., a dotyczących, stanowisk służbowych wymienionych w pkt 3, 6, 7, 8, 11, 12. Jednocześnie organ podał, że B.Ch. została pouczona o możliwości zwolnienia jej ze służby, na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji. Organ wskazał, że policjantka zapoznała się z informacją dotyczącą wakujących stanowisk w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa III i oświadczyła, że nie wyraża zgody na przeniesienie jej na niższe stanowisko służbowe chyba, że na stanowisko Komendanta.

W związku z powyższym Komendant Rejonowy Policji Warszawa III w dniu 15 grudnia 2009 r. wszczął postępowanie administracyjne o nr K-3067/09, w przedmiocie zwolnienia B.Ch. ze służby w Policji, na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji w związku z art. 38 ust. 2.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji powołując się na art. 38 ust. 2 pkt 4 oraz na art. 38 ust. 4 ustawy o Policji wskazał, że decyzja wydawana w tym przedmiocie ma charakter decyzji uznaniowej co powoduje, że organ ma swobodę działania i możliwość dokonania wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Takim kryterium jest niewyrażenie zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, z przyczyn określonych w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy. Rozpoznając sprawę organ uznał, że były podstawy do zwolnienia z Policji funkcjonariusza, który po upływie 12 miesięcy okresu pozostawania w dyspozycji nie wyraził zgody na mianowanie na niższe stanowisko służbowe, a zatem uznał, że przesłanki faktyczne zostały spełnione szczególnie w sytuacji gdy Komendant Rejonowy Policji Warszawa III podczas rozmowy w dniu 15 grudnia 2009 r. dołożył wszelkich starań w zakresie przedstawienia informacji o wszystkich wakujących stanowiskach w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa IIl, z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozkazami organizacyjnymi Komendanta Rejonowego Policji Warszawa lII nr 10/111/09 i 11/111/09 z 26 listopada 2009 r. Organ wskazał, że wakujące stanowiska obejmowały także etaty spełniające wymogi ograniczeń do pełnienia służby w Policji, wynikające z orzeczenia nr 1806/WKL72008, Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia 30 października 2008 r. a mimo to B.Ch. nie wyraziła zgody na mianowanie na niższe stanowisko służbowe. Organ odniósł się też do zarzutu niedoręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi B.Ch. i wskazał, że pełnomocnictwo obejmowało sprawę o nr K-2965/09, która dotyczyła wyłącznie mianowania na stanowisko służbowe, nie zaś zwolnienia ze służby. Sprawa dotycząca zwolnienia ze służby miała nr K- 3067/09.

Ustosunkowując się do zarzutu B.Ch., dotyczącego przedstawienia jej przez Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III propozycji mianowania jej na stanowiska wymagające posiadania broni, tj. stanowiska niespełniającego ograniczeń wynikających z orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej organ podkreślił, że w orzeczeniu tym nie było przeciwwskazań do mianowania policjantki na stanowiska służbowe, które wiążą się z posiadaniem broni. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego braku przesłanek do nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III nr 1453/111 z dnia 22 grudnia 2009 r. stanowi element realizacji obowiązków i zadań nałożonych na Policję przez ustawę o Policji. Biorąc pod uwagę fakt, że zgodnie z zapisem ustawowym art. 37a pkt 1 ustawy o Policji wymieniona nie mogła pozostawać dłużej bez przydziału służbowego, zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 k.p.a. było zasadne i wynikało z interesu społecznego tożsamego z interesem służby, przejawiającym się koniecznością uregulowania sytuacji kadrowej jednostki Policji oraz dotrzymaniem terminu określonego w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Organ podkreślił, że realizacja celów Policji, tj. zapewnienie ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego następuje także poprzez kształtowanie struktur Policji oraz sytuacji kadrowej policjantów. Dlatego uznał zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. za bezzasadny.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B.Ch. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosząc o jej uchylenie zarzuciła decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego. W zakresie prawa procesowego skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,

- art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasad praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, co przejawiało się w ignorowaniu oświadczeń dotyczących jej chęci dalszej służby w Policji,

- art. 77 k.p.a. polegające na zaniedbaniu przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym zasięgnięcia opinii biegłego co do stanu jej zdrowia,

- art. 107 k.p.a. polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poprzez, nierozpatrzenie, w sposób niezbędny dowodów i argumentów stawianych przeciwko rozstrzygnięciu organu I instancji.

Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca zarzuciła organowi obrazę art. 38 ust. 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące przyjęciem, iż zaproponowane stanowiska, których z racji ograniczeń zdrowotnych nie mogła przyjąć, czyni zadość trybowi zwolnienia ze służby w Policji na podstawie wskazanego przepisu. Uzasadniając skargę B.Ch. wskazała, że wprawdzie w jej aktach osobowych jest orzeczenie nr 1806/WKL/2008 z dnia 30 października 2008 r. dotyczące możliwości pełnienia przez nią służby z ograniczeniem, to organ dysponował zaświadczeniem lekarskim, z którego wynika, że jest osobą korzystającą z permanentnej terapii w Przychodni Zdrowia Psychicznego przy Centralnym Szpitalu Klinicznym MSWiA. Ponadto powołała się na orzeczenie nr 96/2009 Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 grudnia 2009 r., dotyczące postępowania dyscyplinarnego, w którym to orzeczeniu organ odniósł się wprost do braku aktualnych badań medycznych u skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w decyzji. Dodał ponadto, że skarżąca w trakcie rozmowy w dniu 15 grudnia 2009 r. nie podnosiła żadnych zastrzeżeń co do możliwości pełnienia przez nią służby na określonym stanowisku. Gdyby bowiem tak było, organ skierowałby skarżącą na ponowne badanie przez Komisję Lekarską, pod kątem oceny jej zdolności do pełnienia służby na określonym stanowisku. Możliwe by to jednak było dopiero po wyrażeniu przez nią zgody na mianowanie na którekolwiek z proponowanych jej niższych stanowisk służbowych, co nie nastąpiło.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt Il SA/Wa 692/10 w wyniku rozpoznania sprawy ze skargi B.Ch. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia 19 lutego 2010 r. nr 6/S w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III z 22 grudnia 2009 r. Nr 1453/III.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Komendant Stołeczny Policji zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, które to uchybienie miało wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1882/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w materiałach kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji sprawy znajduje się protokół z rozmowy w sprawie propozycji mianowania policjanta na stanowisko służbowe sporządzony w dniu 15 grudnia 2009 r. B.Ch. okazano załącznik nr 1, który stanowił integralną część protokołu, o wszystkich wakujących stanowiskach w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa III na dzień 15 grudnia 2009 r. z wyłączeniem etatów likwidowanych zgodnie z Rozkazem Organizacyjnym nr 11/111/09 z dnia 26 listopada 2009 r. przeznaczonych na utworzenie 10 etatów dzielnicowych (w korpusie aspirantów Policji). O tym, że skarżącej przedstawiono "wszystkie wakujące stanowiska" w Komendzie mowa jest zarówno w decyzji pierwszej jak i drugiej instancji. Powyższe określenie oznacza całość wakujących stanowisk i zakwestionowanie przez Sąd, że to pojęcie mogło się odnosić do stanowisk wyłącznie niższych od zajmowanego uprzednio przez skarżącą nie zostało w sposób przekonywujący uzasadnione, a także nie znajduje potwierdzenia w materiałach sprawy. Tym samym wywód Sądu I instancji zmierzał do samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co stanowi naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny również za wadliwe uznał wywody Sądu I instancji dotyczące podstawy prawnej zastosowanej przez organy obu instancji w zaskarżonych decyzjach (art. 38 ust. 4 ustawy o Policji) i rozbieżności przyczyn, które legły u podstaw zwolnienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił wywodów zaskarżonego wyroku, że wskazanie różnych podstaw zwolnienia skarżącej mogą wywołać stan dezinformacji co do podstaw zwolnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku oddalającym skargę z dnia 6 czerwca 2011 r. powołał brzmienie art. 38 ust. 4 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Wskazał, że zasadą jest przenoszenie policjanta na stanowisko służbowe, równorzędne wobec pierwotnie zajmowanego. Wniosek taki wynika a contrario z przepisu art. 38 ustawy o Policji, skoro przeniesienie na niższe stanowisko służbowe obwarowane jest szeregiem warunków w nim wskazanych. Przeniesienie na stanowisko równorzędne dopuszczalne jest zawsze z racji administracyjnoprawnego charakteru stosunku służbowego policjanta, stosunku charakteryzującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością funkcjonariusza.

Skarżąca pozostawała w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III, od dnia 15 grudnia 2008 r. po zwolnieniu jej ze stanowiska specjalisty (A 06 M Referatu I Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej tejże Komendy, w 6 grupie uposażenia zasadniczego 2.670,- zł z mnożnikiem 1.75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w wysokości 500,- zł, ze służby w Policji. Przebywanie w dyspozycji spowodowane było zaś likwidacją zajmowanego przez B.Ch. stanowiska służbowego, rozkazem organizacyjnym Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III nr 14/111/08 z dnia 26 listopada 2008 r.

Komendant Stołeczny Policji utrzymując w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III, zwalniający z dniem 31 grudnia 2009 r. B.Ch. ze służby w Policji, na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji wskazał, że w sprawie ma zastosowanie przypadek, o którym mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy stosownie do którego policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Oznacza to zatem, że organ przed przeniesieniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, jest zobligowany do zapoznania go ze zmianą warunków służby i stosownie do ust. 4 art. 38 ustawy o Policji, uzyskania jego zgody. A zatem do przeniesienia w tym trybie niezbędne jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: likwidacja stanowiska oraz brak możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne.

Okolicznością niesporną jest fakt, że nastąpiła likwidacja stanowiska zajmowanego przez skarżącą natomiast również druga przesłanka zdaniem Sądu w niniejszej sprawie została spełniona. W aktach administracyjnych znajduje się protokół z rozmowy w sprawie propozycji mianowania policjanta na stanowisko służbowe z dnia 15 grudnia 2009 r., z którego wynika, iż B.Ch. przedstawiono wykaz wakujących stanowisk w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa III oraz okazano załącznik nr 1, który stanowił integralną część protokołu o wszystkich wolnych stanowiskach w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa III na dzień 15 grudnia 2009 r. z wyłączeniem etatów likwidowanych zgodnie z Rozkazem Organizacyjnym nr 11/III/09 z dnia 26 listopada 2009 r. przeznaczonych na utworzenie 10 etatów dzielnicowych (w korpusie aspirantów Policji). O tym. że skarżącej przedstawiono "wszystkie wakujące stanowiska" w Komendzie mowa jest zarówno w decyzji pierwszej jak i drugiej instancji.

Powyższe określenie oznacza całość wakujących stanowisk, a tym samym, zdaniem Sądu, również druga przesłanka wynikająca z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji została spełniona.

W tej sytuacji, ponieważ skarżąca nie wyraziła zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, co wynika z jej oświadczenia zawartego w protokole z dnia 15 grudnia 2009 r., wydany przez Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III rozkaz personalny z dnia 22 grudnia 2009 r., utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z dnia 19 lutego 2010 r., nie narusza prawa.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B.Ch. wniosła skargę kasacyjną zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie art. 38 ust 2 punkt 4 ustawy o Policji poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że

miała miejsce likwidacja zajmowanego przez nią stanowiska pracy, naruszenie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji poprzez nierozważenie sytuacji, w której zaproponowane skarżącej wakujące stanowiska są dla niej niemożliwe do przyjęcia z uwagi na przeciwwskazania lekarskie, brak ustaleń faktycznych, czy skarżąca mogła podjąć pracę na zaproponowanych jej stanowiskach, błędne ustalenie stanu faktycznego z którego wynika, że stanowisko które do tej pory skarżąca zajmowała, zostało zlikwidowane, a jeżeli nawet takie zdarzenie miało miejsce, to brak ustaleń w jakim okresie likwidacja owa nastąpiła, a w szczególności, czy stanowisko zostało zlikwidowane w okresie 12 miesięcy pozostawania B.Ch. w dyspozycji Komendanta Stołecznego Policji.

Wniosła o uchylenie powyższego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Wskazała, iż zajmowała stanowisko specjalisty, zaś w zaskarżonej decyzji brak jest powołania na jakiekolwiek dokumenty czy inne dowody wskazujące na to by stanowisko skarżącej zostało zlikwidowane. Pozostawienie skarżącej przez okres 12 miesięcy w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III nie musi bowiem oznaczać, że w wyżej wymienionym okresie w Komendzie Rejonowej Policji brak było dla niej odpowiedniego stanowiska, bądź zostało ono zlikwidowane.

Zadość normie z art. 38 ust 2 punkt 4 ustawy o Policji mówiącej o likwidacji stanowiska, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji, nie czyni również przedstawienie skarżącej informacji o wakujących stanowiskach Komendzie Rejonowej Policji Warszawa III, na dzień 15 grudnia 2009 r., gdyż wakujące stanowisko mogło być dostępne i przydzielone jej w okresie wcześniejszym.

W ocenie skarżącej kasacyjnie błędne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika również z nieprawidłowej interpretacji art. 38 ust. 2 punkt 4 ustawy o Policji, która nawet gdyby przyjąć że doszło do likwidacji stanowiska przez nią zajmowanego (czemu skarżąca wprost zaprzecza), to nastąpiła obraza wyżej wymienionych przepisów wynikającą z faktu, że skarżącej zaproponowano stanowiska, których przyjąć nie mogła z racji ograniczeń zdrowotnych. O owych ograniczeniach B.Ch. przypomina niemal za każdym razem w swoich pismach (w tym również szczegółowo w skardze na przedmiotową decyzję z dnia 26 marca 2010).

Do powyższych kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się, jak również nie odniósł się do wskazanego w skardze wniosku o konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o stosowne opinie lekarzy w przedmiocie możliwości wykonywania przez B.Ch. obowiązków służbowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Sprawa zwolnienia B.Ch. ze służby w Policji była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1882/10 zostało uchylone w całości orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 692/10 i sprawę przekazano temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W przedmiotowym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że określenie "wszystkie wakujące stanowiska" oznacza całość wakujących stanowisk i zakwestionowanie przez Sąd, że to pojęcie mogło się odnosić do stanowisk wyłącznie niższych od zajmowanego uprzednio przez skarżącą nie zostało w sposób przekonywujący uzasadnione, a także nie znajduje potwierdzenia w materiałach sprawy. Tym samym wywód Sądu I instancji zmierzał do samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co stanowi naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny również za wadliwe uznał wywody Sądu I instancji dotyczące podstawy prawnej zastosowanej przez organy obu instancji w zaskarżonych decyzjach (art. 38 ust. 4 ustawy o Policji) i rozbieżności przyczyn, które legły u podstaw zwolnienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił wywodów zaskarżonego wyroku, że wskazanie różnych podstaw zwolnienia skarżącej mogą wywołać stan dezinformacji co do podstaw zwolnienia.

Tak zarysowana sytuacja faktyczna, stwarza prawny obowiązek uwzględnienia przy dokonywaniu oceny zasadności wniesionej skargi kasacyjnej regulacji zawartej w art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.". Powołany przepis stanowi, iż sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wykonał te wskazania oraz dokonał oceny zaskarżonego rozkazu personalnego pod kątem jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego zawartych w skardze kasacyjnej, wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, można przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.

Bezsporne jest, że stanowisko zajmowane przez skarżąca zostało zlikwidowane. B.Ch. przedstawiono wykaz wakujących stanowisk w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa III oraz okazano załącznik nr 1, który stanowił integralną część protokołu o wszystkich wolnych stanowiskach w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa III na dzień 15 grudnia 2009 r. z wyłączeniem etatów likwidowanych zgodnie z Rozkazem Organizacyjnym nr 11/III/09 z dnia 26 listopada 2009 r. przeznaczonych na utworzenie 10 etatów dzielnicowych (w korpusie aspirantów Policji). Powyższe wynika ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z rozmowy w sprawie propozycji mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Okoliczność, iż stanowisko zajmowane dotychczas przez skarżącą kasacyjnie zostało zlikwidowane nie budzi wątpliwości i nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości wyroku Sądu I instancji.

Chybiony jest także drugi z zarzutów, w oparciu, o który zarzucono naruszenie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji. Przepis ten bowiem wskazuje, iż Policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Skarżąca nie wyraziła zgody na przeniesienie jej na niższe stanowisko służbowe, co wprost wynika z oświadczenia zawartego we wskazanym wyżej protokole. Sytuacja, na którą wskazuje skarżąca, że nie może ona przyjąć żadnego z wakujących stanowisk służbowych z uwagi na przeciwwskazania lekarskie również nie może mieć żadnego znaczenia dla oceny wyroku Sądu I instancji. Wskazać przy tym należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonywał ustaleń faktycznych w powyższej kwestii. Ustaleń w tym przedmiocie dokonywał organ administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny jedynie kontrolował prawidłowość tych ustaleń.

Wskazać ponadto należy, iż zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty "braku ustaleń faktycznych" i "błędnego ustalenia stanu faktycznego" zostały niewłaściwie postawione. W podstawach skargi kasacyjnej należy bowiem powołać się na naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy i wskazać przy tym te przepisy p.p.s.a., które, zdaniem skarżącej, naruszył Sąd I instancji orzekając. Wadliwie postawione zarzuty uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu związanemu granicami skargi kasacyjnej, ich rozpoznanie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.