Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 74/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2013 r. sprawy ze skargi J. Z. i E. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. w przedmiocie rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i "potwierdzenia" oddala skargę.


UZASADNIENIE

E. Z. i J. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J.. Skarżący zarzucili, że organ wadliwie stosuje przepisy prawa i narusza kodeks postępowania administracyjnego oraz wydaje sprzeczne ze sobą decyzje wiążące stronę skarżącą. Skarżący wnieśli o umorzenie tych spraw w całości z jednoczesnym, natychmiastowym uchyleniem egzekucji.

Na uzasadnienie skargi podano, że organ przez wiele lat uchybia wszelkim terminom przy rozpatrywaniu spraw do tego organu kierowanych. Dotyczy to zarówno spraw kierowanych indywidualnie przez stronę jak i spraw przekazywanych przez organy wyższych instancji do ponownego rozpoznania lub uzupełnienia. Sprawa, której dotyczy niniejsza skarga jest w zasadzie nieustannie prowadzona wadliwie przez organ od siedmiu lat. W konsekwencji wybiórczego uznawania dowodów i dokumentów oraz swoistej nadinterpretacji przepisów i faktów strona została obciążona karami finansowymi za rzekomą samowolę budowlaną, której się nie dopuściła. Cała sprawa jest oparta jedynie na pomówieniu bez żadnych dowodów. Nadto organ, co do którego działań istnieje wiele zastrzeżeń, od lat nie jest zainteresowany rzetelnym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w sprawie. Organy rozpoznające sprawę niniejszą powielają stanowisko jeden po drugim bez dołożenia należytej staranności w badaniu sprawy. Nie dopuszczają praktycznie wniosków skarżącego i nie wykonują ciążących na nich obowiązków polegających na wszechstronnej ocenie materiału w sprawie. Tak jak dotychczas w składanych środkach zaskarżenia wielokrotnie podnoszono - sprawa oparta jest na zwyczajnych błędach urzędników, działanie których cechuje zwyczajna nieudolność lub wręcz osobista niechęć wobec skarżącego. Jednak w dobie tak ukształtowanego systemu prawnego niedopuszczalne jest takie działanie, co skarżący stara się od początku tego postępowania wykazać. Należy podkreślić, iż oboje skarżący są osobami starszymi, nie potrafiącymi operować przepisami prawa i precyzyjnie redagować pism. Jednak przesłanki dotyczące wadliwości postępowania były jasne i czytelne, a mimo to ewidentnie lekceważone.

Dalej wskazano, że w sprawie dotyczącej Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w J. skarżący wniósł już uprzednio zażalenie na bezczynność organu do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w którym wskazał, iż organ ten nie wywiązuje się z ciążących na nim obowiązków. W zażaleniu tym wskazał, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie w sprawach: [...] wydał w dniach [...] r. trzy postanowienia, którymi uchylił postanowienia z dnia [...] r. w sprawach [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie, uchylając powyższe postanowienia, wskazał, iż organ I instancji - Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w J. miał obowiązek przed wydaniem zaskarżonych postanowień wydać postanowienia o wznowieniu postępowania i zbadać czy istnieją podstawy do wznowienia postępowań. Mimo tego wyraźnego wskazania organ I instancji nie wydał postanowień w sprawach zakończonych prawomocnymi decyzjami z dnia [...].

Dodano, że pismem z dnia 21 marca 2013 r. strony wniosły także zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do D. Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. wskazując, iż pismem z dnia 9 października 2012 r. zwróciły się do organu I instancji z żądaniem o stwierdzenie nieważności decyzji i żądanie to nie zostało rozpatrzone w zakreślonym ustawowo terminie. W dniu 24 kwietnia 2013 r. skarżący otrzymali pisemną informację z dnia 18 kwietnia 2013 r. od organu wojewódzkiego, iż środki prawne przewidziane do zwalczania bezczynności organu w niniejszej sprawie zostały wyczerpane i jest jedynie możliwość złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, co niniejszym czynią.

Podsumowując skarżący wskazali, że ten sam urząd (organ) naprzemiennie dostarcza skarżącemu odmiennych stanowisk na piśmie w tej samej sprawie. Taka przemienność wprowadza wiele zamieszania w rozumowaniu skarżącego, który raz otrzymuje korzystne rozstrzygnięcia, a innym razem nie. Wobec tego, że spraw w tym samym w zasadzie zakresie toczy się wiele skarżący nie jest w stanie sobie sam z nimi poradzić. Z uwagi zatem na fakt, iż przeprowadzone dotychczas postępowanie w sprawie jest obarczone wieloma błędami, brakami i naruszeniem prawa także w zakresie przewlekłości i bezczynności - skarga niniejsza stała się konieczna i jest w pełni uzasadniona.

Przekazując skargę sądowi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J. wyjaśnił, że prowadził i zakończył już postępowania administracyjne w następujących sprawach dotyczących posesji przy ul. C. [...] w J..

Po pierwsze: w sprawie drewnianego budynku gospodarczego wydana została decyzja PINB nr [...]. nakładająca na skarżących obowiązek rozbiórki tego obiektu. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego, decyzja ta została utrzymana w mocy przez DWINB decyzją nr [...] r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 669/10, została oddalona przez WSA we Wrocławiu skarga E. Z. na decyzję organu odwoławczego. Zatem decyzja rozbiórkowa jest ostateczna a obowiązek nią nałożony do wykonania.

Po drugie: w sprawie zadaszenia nad balkonem wydana została przez PINB decyzja nr [...] r. nakładająca na E. Z. obowiązek rozbiórki części tego zadaszenia. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego decyzja ta została utrzymana w mocy przez DWINB decyzją nr [...]r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 590/09 została oddalona przez WSA we Wrocławiu skarga E. Z. na decyzję organu odwoławczego. Decyzja nr [...] jest ostateczna i do wykonania.

I po trzecie: w sprawie balustrady balkonowej wydana została decyzja PINB nr [...] r. nakładająca na skarżących obowiązek wykonania robót budowlanych, polegających na wykonaniu tej balustrady przy zastosowaniu wyrobów budowlanych eliminujących zacienienie okien sąsiednich lokali mieszkalnych nr 2 i nr 3 usytuowanych na sąsiedniej ścianie budynku mieszkalnego przy ul. [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego decyzja ta została utrzymana w mocy przez DWINB decyzją nr [...]r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 29 września 2011 r. sygn. akt SA/Wr 337/11, została oddalona przez WSA we Wrocławiu skarga E. Z. na decyzję organu odwoławczego. Decyzja nr [...] jest zatem ostateczna i do wykonania.

Następnie organ podał, że wobec uchylania się zobowiązanych od wykonania obowiązków nałożonych ww. decyzjami, prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w administracji, w którym nałożone zostały grzywny celem przymuszenia, egzekwowane obecnie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J..

Dodano, że pismem z dnia 8 marca 2013 r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargi zobowiązanych na bezczynność PINB wyjaśnił, że na podstawie akt sprawy zarzut bezczynności jest bezzasadny. W skardze na bezczynność PINB skarżący powołują się na pismo DWINB z dnia 18 kwietnia 2013 r., w którym organ odwoławczy poinformował, że swoim postanowieniem nr [...] r. oddalił jako nieuzasadnione ich zażalenie na bezczynność PINB. Niemniej jednak przytoczył art. 52 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego można skorzystać wyczerpaniu środka prawnego przewidzianego dla strony przepisem art. 37 k.p.a. przeznaczonego do zwalczania bezczynności organu. Skarżący skorzystali z tej informacji i złożyli skargę na bezczynność PINB.

Organ zauważył ponadto, iż w skardze przywołano rozstrzygnięcia GINB w Warszawie: postanowienia z dnia [...], uchylające z powodów proceduralnych postanowienia DWINB nr [...] wydane w dniu [...] r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami tegoż organu i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzę organowi I instancji, czyli do DWINB.

Następnie w odpowiedzi na wezwanie sądu do sprecyzowania, co jest przedmiotem skargi, skarżący pismem z dnia 7 czerwca 2013 r. wyjaśnili, że ich skarga na bezczynność dotyczy czynności zaniechania przez PINB w J. w przedmiocie niewydania przez ten organ, w ustawowym terminie, orzeczenia rozstrzygającego o ich żądaniu z dnia 9 października 2012 r. a obejmującego: stwierdzenie nieważności decyzji PINB w Jeleniej Górze z dnia [...] r. i stwierdzenie nieważności dokumentu zatytułowanego "Potwierdzenie" z dnia [...] r. wydanego przez Urząd Miejski w J. Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego, nr [...]. Skarżący wskazali, że skarga dotyczy ewentualnie czynności zaniechania przez PINB w J. w przedmiocie wydania stosownego orzeczenia, w którym organ ten uznał by się za miejscowo i rzeczowo niewłaściwy do rozpoznania ww. żądań strony i przekazał żądania stron do miejscowo i rzeczowo właściwych organów administracji państwowej.

Nadto skarżący oświadczyli, że skarga dotyczy również bezczynności PINB w J. polegającej na zaniechaniu tego organu w przedmiocie wydania postanowienia dotyczącego wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami, co do której to czynności organ był zobligowany orzeczeniem GINB tj. postanowieniem z dnia [...] uchylającym z powodów proceduralnych postanowienia DWINB nr [...] wydane w dniu [...] r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami tegoż organu. Skarżący dodali, że organ zaniechał również wystąpienia do urzędu skarbowego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

W ocenie skarżących powyższe sprawy mają ze sobą ścisły związek, ponieważ decyzja o stwierdzeniu nieważności, o której wydanie strona wystąpiła za pośrednictwem PINB PG J., została wydana w oparciu o dokument zatytułowany "Potwierdzenie", który, jako dokument urzędowy, pozostaje w obrocie prawnym, mimo że brak było i jest podstaw prawnych do jego wydania. Zatem konieczne jest w pierwszej kolejności usunięcie z obrotu prawnego tego dokumentu, a w dalszej kolejności, korzystając z nadzwyczajnych środków zaskarżenia, usunięcia z obrotu prawnego decyzji, która została wydana w oparciu o dokument, który korzysta z mocy i rangi dokumentu urzędowego, mimo braku podstaw do jego wydania i do korzystania przez niego z tej rangi. Okoliczności te są bezsporne. Natomiast PINB w J., poprzez zaniechania w przedmiocie wydania stosownych orzeczeń uniemożliwia stronie zawieszenie egzekucji toczącej się aktualnie w stosunku do J. Z.. Natomiast w stosunku do E. Z. jest ona zawieszona, mimo że podstawę ich wszczęcia stanowi ta sama decyzja nakładająca ten sam obowiązek zarówno na E. Z. jak i na J. Z.. Co więcej egzekucja ta skutkuje wyegzekwowaniem środka przymusu w podwójnej wysokości.

W związku z treścią pisma skarżących Przewodniczący Wydziału II WSA we Wrocławiu zarządził zarejestrowanie spraw ze skarg na bezczynność organu w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawach zakończonych trzema decyzjami ostatecznymi. Sprawy te zarejestrowano pod sygnaturami akt: II SAB/Wr 76/13, II SAB/Wr 77/13 i II SAB/Wr 78/13. Zgodnie zaś ze wskazanym pismem, w niniejszej sprawie (sygn. akt II SAB/Wr 74/13) przedmiotem zaskarżenia określono bezczynność organu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w J. z dnia [...] r. i stwierdzenia nieważności "Potwierdzenia" z dnia [...] r. nr [...] wydanego przez Urząd Miejski w J..

Odpowiadając na skargę w niniejszej sprawie organ pismem z dnia 4 lipca 2013 r. wyjaśnił, że decyzją nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. i E.Z. rozbiórkę drewnianego budynku gospodarczego usytuowanego na posesji przy ul. C. [...] w J.. W wyniku zaskarżenia decyzji rozbiórkowej organ odwoławczy swoją decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał ją w mocy. Decyzja ta została zaskarżona do WSA we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 484/09 uchylił ją wraz z poprzedzającą ją decyzją PINB nr [...] z dnia [...] r. Mając na uwadze fakt wyeliminowania naszej decyzji z obrotu prawnego nie było można podjąć wnioskowanej procedury dotyczącej nieważności decyzji. O jej wyeliminowaniu poinformowano zobowiązanych w pismach z dnia 22 listopada 2011 r. i z 13 października 2011 r. Ponadto dodano, że skarżący złożyli już wcześniej zażalenie z dnia 24 października 2012 r. na bezczynność PINB w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 9 października 2012 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Pismem z dnia 30 października 2012 r. przekazano skargę do DWINB, który postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. oddalił zażalenie na bezczynność PINB jako nieuzasadnione.

W odniesieniu do tzw. "potwierdzenia" z dnia [...] r. wydanego przez Urząd Miejski w J. organ poinformował, że w dniu 14 czerwca 1993r. E. Z. złożył podanie do Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta J. "o wydanie decyzji legalizacji adaptacji mieszkania oraz potwierdzenia użytkowania pomieszczenia". Urząd Miejski wydał w dniu [...] r. "potwierdzenie" w formie pisma. Dotyczyło ono części pomieszczeń gospodarczych przebudowanych na cele mieszkalne w budynku przy ul. [...]. W treści tego dokumentu użyto sformułowania "potwierdza się Panu E. Z. zam. J. ul. [...] zgłoszenie do użytkowania adaptowaną część pomieszczeń gospodarczych na mieszkanie w w/w budynku".

Ponadto organ wskazał, że skarżący już wcześniej, bo w dniu 10 października 2012 r. złożyli do PINB wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] i "Potwierdzenia" z dnia [...] r. Wniosek powyższy zgodnie z właściwością został przesłany do organu wyższej instancji tj. DWINB we W., który po jego rozpatrzeniu postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego sprawie stwierdzenia nieważności "Potwierdzenia" z dnia [...]r. Rozstrzygnięcie to zostało przesłane skarżącym. Zatem zarzut bezczynności, kierowany do organu nadzoru budowlanego, który nie jest właściwym do rozstrzygania nieważności aktów administracyjnych, jest bezzasadny.

W piśmie z dnia 15 lipca 2013 r. skarżący poinformowali, że organ nadal nie zawiesił postępowania egzekucyjnego. Dodali, że na działce nr 109 w ogóle nie istnieje budynek gospodarczy, a skarżący nie byli inwestorami, ani właścicielami budynku gospodarczego. Zaprzeczyli, jakoby w 2006 r. istniała nadbudowa zadaszenia balkonu. Dodali, że organ odmawia im przedstawienia dowodu rzeczowego w postaci opinii rzeczoznawcy budowlanego. Do pisma dołączono kopie kilkunastu pism i dodano, że brak na nie "rzeczywistej, konkretnej odpowiedzi".

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Jak wynika z powyższego, instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Przesłanki, których jednoczesne zaistnienie warunkuje powstanie stanu bezczynności w toku postępowania administracyjnego to po pierwsze brak działania organu, przyjmujący postać "niezałatwienia sprawy" będącej przedmiotem postępowania oraz, po drugie, upływ terminu do załatwienia sprawy (zob. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, LEX 2011). W przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

Wobec tego należało zauważyć, że skarżący wnioskiem z dnia 9 października 2012 r. domagali się od organu wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji PINB w J. z dnia [...] r. i stwierdzenia nieważności dokumentu zatytułowanego "Potwierdzenie" z dnia [...]r. nr [...] wydanego przez Urząd Miejski w J. Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego.

Po pierwsze sąd stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] została uchylona na mocy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 2009 r. (sygn. akt II SA/Wr 484/09). W tym stanie rzeczy jest oczywiste, że żądanie skarżących, aby organ wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji nie mogło wywołać zamierzonego skutku. Rolą organu było wobec tego skuteczne poinformowanie skarżących o okolicznościach sprawy, które być może były dla nich niejasne.

Natomiast z doręczonych sądowi akt administracyjnych wynika, że organ pismem z dnia 5 listopada 2012 r. (poz. 36 akt administracyjnych) przekazał ww. wniosek skarżących do rozpoznania Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, o czym zawiadomił skarżących. Organ powołał się przy tym na art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Warto wspomnieć również, że organ powiatowy już pismem z dnia 13 października 2011 r. nr [...] poinformował stronę skarżącą (data doręczenia: 19 października 2011 r.), że wzmiankowana decyzja została uchylona przez sąd oraz że "Wobec powyższych faktów nie jest możliwe uchylenie wydanych przez PINB rozstrzygnięć.". Dodatkowo sąd ustalił, że w reakcji na kolejne pismo skarżącego, organ skierował do niego pismo z dnia 22 listopada 2011 r., w którym przypomniał o uchyleniu ww. decyzji.

Dodatkowo sąd stwierdził, że D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego już wcześniej, bo postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] (poz. 20 akt administracyjnych) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] r.

Odnosząc się zaś do kwestii stwierdzenia nieważności dokumentu zatytułowanego "Potwierdzenie" z dnia [...] r., sąd ustalił, że wniosek skarżących z dnia 9 października 2012 r. o stwierdzenie nieważności tego dokumentu został przez PINB powiatu grodzkiego J. przekazany Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego wspomnianym już pismem z dnia 5 listopada 2012 r. Organ ten następnie przekazał sprawę do załatwienia D. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego we W., który wydał postanowienie z dnia [...] r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. "Potwierdzenia" (poz. 40 akt administracyjnych).

Wziąwszy pod uwagę powyższe okoliczności sąd doszedł do przekonania, że postawiony w skardze zarzut, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego Jelenia Góra pozostaje w ww. sprawach bezczynny, nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 140/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd w niniejszej sprawie stwierdził, że organ w kwestii wniosku skarżących z dnia 9 października 2012 r. nie pozostaje w stanie bezczynności, ponieważ podjął czynności zmierzające do załatwienia tego wniosku. Pamiętać bowiem należy, że czynnością, którą organ administracji publicznej podejmuje w pierwszej kolejności w razie otrzymania podania (pisma, wniosku itp.) od strony jest sprawdzenie tego, czy dany organ jest właściwy do załatwienia sprawy poruszanej w podaniu. Działanie to wynika wprost z przepisu art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Zgodnie zaś z art. 65 § 1 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie.

W rozpoznawanej przez sąd sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J. uznał się za organ niewłaściwy do załatwienia wniosku skarżących z dnia 9 października 2012 r. i pismem z dnia 5 listopada 2012 r. przekazał wniosek skarżących Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Wobec tego – w ocenie sądu – nie jest zasadny zarzut, że organ na etapie rozpatrywania wniosku skarżących był czy też nadal jest bezczynny. Organ załatwił wniosek skarżących w jednej z prawem przewidzianych form, a mianowicie przekazał go innemu organowi (uznanemu za właściwy), o czym zawiadomił wnioskodawców. Działanie to wyklucza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu, przy czym nie ma znaczenia, czy organ trafnie ocenił, jakiemu organowi winien przekazać wniosek.

Dalej należy wskazać, że działania organu w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżących z dnia 9 października 2012 r. nie były również nacechowane przewlekłością. O przewlekłości można by było mówić, gdyby organowi dało się skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. W niniejszej sprawie wniosek skarżących wpłynął do organu w dniu 10 października 2012 r., a załatwiony został pismem datowanym na dzień 5 listopada 2012 r. Zdaniem sądu okres, jaki upłynął od złożenia podania do jego załatwienia – w realiach niniejszej sprawy – nie może być uznany za przewlekłe prowadzenie postępowania.

W tym stanie rzeczy oraz w świetle poczynionych przez sąd rozpoznający skargę rozważań należało stwierdzić, że zarzuty skarżących wobec Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J. okazały się niezasadne. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł o oddaleniu skargi.