Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2788/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 31 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r. w podatku od nieruchomości, rolnym i leśnym. postanawia - odrzucić skargę-


UZASADNIENIE

D. B. dnia 7 lipca 2006 r. wniósł pismo skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym zarzuca m.in. Urzędowi Gminy S., iż organ ten współdziałając z geodezją dokonał nadużyć podatkowych. Podatnik kwestionuje sposób opodatkowania jego gruntów, twierdząc, m.in., iż niesłusznie został opodatkowany podatkiem rolnym od gruntu leśnego czy też wskazując, błędy w naliczeniu podstawy opodatkowania. Autor pisma wyjaśnia, iż wystąpił do Urzędu Gminy o zwrot podatku. Ponadto wskazuje, iż do Kolegium Odwoławczego trafiły dwie sprawy, jedna dotycząca nadpłaty podatku o numerze [...], a druga dotycząca wymiaru podatku za 2006 r. Jednocześnie wskazuje, iż w przypadku nie zakończenia sporu zwrotu podatku w Polsce to skieruje sprawę do "Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu". Twierdzi także, iż Urząd Gminy S. działając metodami "PZPR-owskimi" chce doprowadzić jego gospodarstwo do upadku. W końcowej części pisma podatnik wskazuje, iż niesłuszne było oddanie sprawy podatkowej do komornika bez sądowego rozpatrzenia tej sprawy. Wobec powyższego odwołuje się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na działanie komornika.

W odpowiedzi na pismo strony z dnia 7 lipca 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż wspomniana przez podatnika kwestia nieprawidłowego, jego zdaniem, obliczenia podatku przez Wójta Gminy S. za lata przed 2006 r. jak i sprawa dotycząca zwrotu nadpłaty nie była dotychczas przedmiotem rozstrzygania przez organ odwoławczy. Brak jest zatem aktu administracyjnego, który podlegałby zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w powyższych kwestiach. Jednocześnie Kolegium Odwoławcze wskazało, iż pismem z dnia 12 czerwca 2006 Nr [...] jak i pismem z dnia 24 czerwca 2005r. Nr [...] zwróciło się do Wójta Gminy S. o wyjaśnienie z udziałem podatnika zakresu żądania co do kwestionowanych rozstrzygnięć podatkowych organu pierwszej instancji. Sprecyzowanie zakresu żądania niezbędne było bowiem do nadania sprawie właściwego biegu postępowania. Natomiast wspomniana przez podatnika sprawa dotycząca wymiaru podatku za 2006r. została rozstrzygnięta decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...], (a więc po dacie wniesienia przedmiotowej skargi), na którą zgodnie z pouczeniem przysługiwała podatnikowi skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Następnie pismem z dnia 11 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał D. B. do wskazania daty oraz numeru zaskarżonego aktu. W odpowiedzi na to pismo strona wskazała w piśmie z dnia 29 sierpnia 2006 r., że pismo z dnia 7 lipca 2006 r. jest skargą na Urząd Gminy S. i Geodezję Starostwa Powiatowego S., ze względu na przeklasyfikowanie gruntu. W związku z powyższym skarżący domaga się zwrotu nadpłaconego podatku i odszkodowania. W kolejnym piśmie z dnia 10 października 2006 r. Skarżący wskazuje, że skarga dotyczy pism SKO nr [...] z 24 czerwca 2005 r. oraz KO [...] z 12 czerwca 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

Ponadto zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a.- skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Mając to na uwadze, w niniejszej sprawie nie istniała w dniu wniesienia skargi 7 lipca 2006 r. decyzja SKO jako organu II instancji, ponieważ wydana została w dniu 21 lipca 2006 r. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, pisma z dnia 7 lipca 2006 r. nie można uznać za skargę na ww. decyzję SKO, ponieważ w chwili wnoszenia tego pisma nie było decyzji, która ewentualnie mogłaby być przedmiotem zaskarżenia.

Odnośnie wskazania przez skarżącego w piśmie z dnia 10 października 2006 r., iż dotyczy ono dwóch pism o nr SKO nr [...] z 29 czerwca 2005 r. oraz [...] z 12 czerwca 2006 r. Sąd zauważa, iż zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Kontrola ta, w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Sąd stwierdził, że przedmiot skargi wykracza poza zakres kognicji sądu administracyjnego, zakreślonego w cytowanym powyżej przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jakkolwiek bowiem przepis ten istotnie dopuszcza wniesienie skargi na czynność organu administracji publicznej, to jednocześnie precyzuje, że musi być to czynność dotycząca uprawnień lub obowiązków strony skarżącej, wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a czynnością, która takiego uprawnienia lub obowiązku dotyczy. Taką interpretację omawianego przepisu przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 września 2004 r. Sygn. akt OSK 247/04 (ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 30, s. 27). Sąd orzekający w sprawie niniejszej zgadza się z tą wykładnią.

W tym kontekście Sąd uznał, że pisma SKO z dnia 12 czerwca 2006 r. i 24 czerwca 2006 r., nie spełniały kryterium, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pismami tymi SKO przekazało pisma D. B., które wpłynęły do tego organu, do załatwienia wniosków według właściwości oraz informowało organ pierwszej instancji o obowiązku załatwienia sprawy w odpowiedniej formie przy zachowaniu przepisów proceduralnych.

W sprawie podnoszonego zarzutu dotyczącego działania komornika, Sąd zauważa, iż w tym zakresie skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia zarzutu, na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 110 poz. 968 z poźn. zm.), w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wnoszone do organu egzekucyjnego. Z treści pism skarżącego nie wynika, żeby strona wnosiła takie zarzuty a organ egzekucyjny wydawał stosowne akty prawne rozpoznając zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, podlegające kognicji Sądu. Zatem w przedmiocie postępowania egzekucyjnego skarżący również nie wskazał jaki akt skarży oraz czy taki akt w istocie rzeczy istnieje.

Odnośnie zarzutu bezprawnej zmiany klasyfikacji gruntów skarżącego i w konsekwencji pobór wyższego, w ocenie strony, podatku, Sąd informuje, że podstawą do wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.), są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów wskazuje bezpośrednio art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r. nr 9. poz. 84 ze zm.), w którym wymienia się tę ewidencję jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (starosta). Danych tych nie może zmienić organ podatkowy. Zatem skarżący, jeżeli uważa, że błędnie zaklasyfikowano jego grunty, ma prawo do wystąpienia do właściwego starosty z wnioskiem o dokonanie zmian w ewidencji gruntów. Po dokonaniu takich zmian organ będzie miał podstawy do zastosowania odpowiednich stawek podatku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji ze względu na niedopuszczalność wniesienia skargi.