Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1662/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 56, art. 125, art. 133, art. 134, art. 141 par. 4, art. 145 par.1 pkt 1 lit b, art. 151, art. 184, art. 184, art. 174
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Jarosław Stopczyński Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 140/07 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 140/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] Wójt Gminy W. K. ustalił [...] Sp. z o.o. Spółki komandytowej z siedzibą we W. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie układu drogowego dróg krajowych, dróg gminnych i dróg wewnętrznych dla potrzeb obsługi Centrum Logistycznego [...] na działkach o nr ewidencyjnym [...],[...] w obrębie R. I i na działkach o nr ewidencyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb M. D., gmina W. K..

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2006 r. K. M. zwrócił się do Wójta Gminy W. K. o wznowienie postępowania w sprawie powyższej decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] Wójt Gminy W. K. odmówił wznowienia postępowania w powyższej sprawie.

Następnie Starosta Powiatu Piotrkowskiego decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. Spółce komandytowej z siedzibą we W. pozwolenia na przebudowę układu drogowego dla potrzeb obsługi Centrum Logistycznego [...] w zakresie budowy drogi gminnej na odcinku od zjazdu na teren Centrum Logistycznego [...] (dz. nr ewid. [...]) do istniejącego ciągu drogi gminnej (dz. nr ewid. [...]) na terenie działek nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie M. D. gm. W. K. oraz budowy odwodnienia drogi gminnej na działkach nr ewid. [...],[...],[...] obr. M. D. gm. W. K..

W odwołaniu od powyższej decyzji K. M. powołując się na fakt, że jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości o nr ewid. [...] obręb M. D., podniósł, iż inwestor projektowanym układem komunikacyjnym zmienia dostęp działki nr ewid. [...] do drogi krajowej Nr 8 z bezpośredniego zjazdu publicznego (wybudowanego na jego koszt), na dostęp przez odcinek 700 m drogi gminnej, równoległej do drogi krajowej Nr 8, włączonej przez nowo powstałe rondo, przez co nie zapewnia bezpośredniej obsługi obiektu handlowo-usługowego z drogi krajowej Nr 8.

Wojewoda Łódzki wskazał, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji jako wynikająca z ustaleń wyżej wymienionego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego oraz wskazanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości sąsiadujących, a projektowane roboty budowlane dotyczą tylko terenu nieruchomości, którymi zgodnie z oświadczeniami dysponuje inwestor na cele budowlane i wszakże oddziałują one na sąsiednie nieruchomości w tym nieruchomość K. M., ale w sposób zgodny z przepisami technicznymi.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego pismem z dnia 30 listopada 2006 r. Generalna Dyrekcja Dróg i Krajowych i Autostrad Oddział w Łodzi, jako zarządca drogi krajowej Nr 8, przedstawiła stanowisko w kwestii bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej Nr 8, w pełni akceptujące projektowane rozwiązanie komunikacyjne, jako zwiększające bezpieczeństwo w ruchu drogowym oraz poprawiające atrakcyjność świadczenia przez pobliskie firmy usług, natomiast kwestie zmiany profilu działalności przez firmę K. M. i jej funkcjonowanie w oparciu o dotychczasowe skomunikowanie z drogą krajową bez uzgodnienia z zarządcą drogi krajowej, nie mogły być wyjaśnione na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego układu komunikacyjnego, gdyż dotyczyły praw uzyskanych w innym postępowaniu administracyjnym.

W konkluzji uzasadnienia decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), jako właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej stosownie do treści art. 35 ust. 4 cyt. ustawy, nie mógł odmówić wydania zakwestionowanego w odwołaniu pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją K. M. działając przez profesjonalnego pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze tej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, K. M. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz naruszenie zasad postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zauważając, że stosownie do art. 35 ust. 1 cyt. ustawy – Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza dokumentację dołączoną do wniosku o pozwolenie na budowę.

Jak wynika z akt sprawy, do wniosku o wydanie pozwolenia na przebudowę układu drogowego dla potrzeb Centrum Logistycznego [...] na przedmiotowych działkach inwestor dołączył spełniający wymogi ustawowe projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi w tym zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, w tym także decyzję Wójta Gminy W. K. z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Ponadto inwestor w związku z zastrzeżeniami organu I instancji do projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu, usunął nieprawidłowości zgodnie z postanowieniem Starosty Powiatu Piotrkowskiego z dnia [...] października 2006 r. Nr [...]. Sąd podzielił stanowisko organów, że dokumentacja czyni zadość wymogom określonym w uchwale Nr [...] Rady Gminy W. K. z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie zmiany fragmentu miejscowego planu zagospodarowania gminy W. K. oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] lutego 2006 r. i decyzji Wójta Gminy W. K. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Jak wynika z treści art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to z uwagi na fakt, że teren przedmiotowej inwestycji obejmował także działki nr [...] (droga krajowa Nr 8) i nr [...] (droga gminna do R.) nieobjętych wyżej wymienionym planem miejscowym, inwestycja ta wymagała także ustalenia dla tych terenów lokalizacji inwestycji celu publicznego w drodze decyzji.

W sprawie niniejszej bezsporne jest, zdaniem Sądu pierwszej instancji, iż w dniu [...] lutego 2006 r. wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ta jest ostateczna, a tym samym ustalenia tej decyzji stosownie do treści art. 55 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są wiążące dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Zatem organ architektoniczno-budowlany nie był uprawniony do dokonywania wykładni takiej decyzji i ustalania jej właściwej treści, zwłaszcza wobec jej sprzeczności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tego typu zarzuty mogły być przedmiotem szczegółowych rozważań i oceny właściwego organu na etapie postępowania lokalizacyjnego. Przy czym wobec nieskorzystania przez stronę skarżącą z prawa wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej, organ wydający pozwolenie budowlane miał obowiązek badać jedynie spełnienie przesłanek wynikających z przepisów Prawa budowlanego, a ocena zgodności z przepisami planistycznymi dokonywana jest w tym postępowaniu w dość ograniczonym zakresie (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane).

Skoro zatem omawiana inwestycja jest zgodna z ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, to w niniejszej sprawie była to ocena wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę, co oznacza, że dokonywanie przez ten organ samodzielnych ustaleń w omawianej kwestii, odbiegających od ustaleń dokonywanych w decyzji lokalizacyjnej, stanowiłoby oczywiste, rażące naruszenie prawa powołanego w art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dopóki zatem ustalenia dotyczące lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie zostały w sposób prawnie skuteczny podważone przez stronę skarżącą, organ wydający pozwolenie budowlane miał w świetle wyżej wskazanych przepisów ocenić projekt budowlany tylko pod kątem zgodności z ustaleniami z niej wynikającymi. Na ten pogląd nie ma także wpływu fakt, że strona skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej, gdyż złożenie takiego wniosku nie wstrzymuje wykonalności decyzji, a ponadto postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, co również uniemożliwiło w świetle art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zawieszenie postępowania przed tym sądem z tegoż powodu.

Okoliczność zaś, że po zrealizowaniu przebudowy układu komunikacyjnego powstaną dla skarżącego określone uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z nieruchomości, nie podważają legalności zaskarżonych decyzji, skoro utrudnienia te same przez się nie mogą prowadzić do wniosku, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa. Należy przy tym mieć na uwadze, że z reguły każda inwestycja budowlana powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo. Dla dochodzenia ewentualnych szkód spowodowanych korzystaniem przez inwestora ze wspólnej drogi właściwy jest tryb postępowania przez sądem powszechnym, natomiast obawy skarżącego zgłaszane w kwestii ochrony interesów osób trzecich, w świetle wyjaśnień zawartych w piśmie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2006 r. Nr GDDKiA [...] okazały się nieuzasadnione i subiektywne. W piśmie tym wyjaśniono, że w zakresie skomunikowania planowanej inwestycji z drogą krajową Nr 8 zarządca drogi uznał, że najwłaściwszym rozwiązaniem z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jest budowa nowego skrzyżowania typu rondo, które zapewnia możliwość włączenia ww. ruchu do drogi krajowej, przy jednoczesnym zminimalizowaniu negatywnego oddziaływania na płynność ruchu tranzytowego. Ponadto z opinii tej wynika, że wprowadzone zmiany nie spowodują ograniczenia możliwości prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, a przez poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla realizacji związanych z dojazdem do obu firm, poprawią atrakcyjność świadczonych usług.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, powyższe okoliczności niewątpliwie czynią zasadnym ustalenie organu odwoławczego, iż przedłożona dokumentacja projektowa spełniała wymogi określone w art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Konsekwencją zaś ustalenia tego faktu stosownie do treści art. 35 ust. 4 tej ustawy, było zobowiązanie organu do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie bowiem z tym przepisem, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Czyniąc zadość temu obowiązkowi Starosta Powiatu Piotrkowskiego decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. Spółce komandytowej z siedzibą we W. pozwolenia na przebudowę układu drogowego dla potrzeb obsługi Centrum Logistycznego [...] w zakresie budowy drogi gminnej na odcinku od zjazdu na teren Centrum Logistycznego [...] (dz. nr ewid. [...]) do istniejącego ciągu drogi gminnej (dz. nr ewid. [...]) na terenie działek nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie M. D. gm. W. K. oraz budowy odwodnienia drogi gminnej na działkach nr ewid. [...],[...],[...] obr. M. D. gm. W. K..

Od powyższego wyroku K. M. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie wydanego w niniejszej sprawie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Tryb. z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Jako zarzut naruszenia prawa materialnego wskazano błędną wykładnię art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez przyjęcie, że w przypadku istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestycje celu publicznego mogą być realizowane również na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji.

Zarzucane naruszenie przepisów postępowania wiąże się z następującymi przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.):

– art. 56 poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie,

– art. 141 § 4 i art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ poprzez przyjęcie błędnego stanu faktycznego oraz sporządzenie mającego fundamentalne braki uzasadnienia wyroku, co uniemożliwia dokonanie instancyjnej kontroli przedmiotowego orzeczenia, a co za tym idzie – uniemożliwia skarżącemu obronę swoich praw,

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ i art. 134 § 1 poprzez niedostrzeżenie, że decyzja Wójta Gminy W. K. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, została wydana z rażącym naruszeniem art. 4 ust. 2 i art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), co stanowi, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, podstawę do stwierdzenia jej nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153m, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami. Z urzędu bierze jednak pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki zawiera § 2 art. 183 p.p.s.a., a której nie stwierdzono w sprawie niniejszej.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami skargi kasacyjnej oznacza, że to strona składająca taką skargę określa granice rozpoznawanej skargi przez prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych.

Strona kwestionująca orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obowiązana więc jest wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd a nadto uzasadnić to twierdzenie.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji była decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2006 r. w przedmiocie pozwolenia na przebudowę układu drogowego dla potrzeb obsługi Centrum Logistycznego [...].

Skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę oparta została na obu podstawach art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podnosząc naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania wskazanych w zarzutach.

Oceniając te zarzuty skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie mają one usprawiedliwionych podstaw.

W szczególności niezasadny jest zarzut o naruszeniu art. 56 ustawy p.p.s.a. przez jego zastosowanie i brak zawieszenia niniejszego postępowania dotyczącego pozwolenia na przebudowę układu drogowego na podstawie art. 125 § 1 p.p.s.a. w sytuacji, gdy wdrożono postępowanie nadzwyczajne – o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Należy stwierdzić, że prawidłowo Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie niniejszej, bowiem brak było podstaw do uwzględnienia wniosku w trybie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że Sąd orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Ma zatem obowiązek ocenić, jaki stan faktyczny sprawy wynika z materiału zebranego w aktach i czy w świetle obowiązującego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującym prawem.

Rozpoznający skargę w sprawie niniejszej Sąd pierwszej instancji w sposób wnikliwy dokonał oceny ustaleń faktycznych i wyprowadził trafne wnioski co do zgodności z prawem obowiązującym, tj. przepisami Prawa budowlanego, zaskarżonej decyzji. Wyczerpująco Sąd ten odniósł się do zarzutów złożonej skargi i podał zasadne przyczyny oceny ich nietrafności. Sąd pierwszej instancji w przeciwieństwie do zasad obowiązujących w postępowaniu kasacyjnym (art. 183 § 1 p.p.s.a.) nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami co wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Z tej racji Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy objął kontrolą prawidłowość postępowania organów administracji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji w aspekcie wymogów art. 32 i 35 Prawa budowlanego. Jednym z dokumentów jakim legitymował się inwestor występując o pozwolenie na budowę była też decyzja o lokalizacji celu publicznego wydana dla planowanej inwestycji polegającej na przebudowie układu drogowego. Decyzja ta miała charakter ostatecznej i była wiążąca dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzja ostateczna podlega wykonaniu, a jej ostateczny charakter wyklucza w trybie zwykłym dalszą kontrolę prawną. Niedopuszczalne zatem było badanie przez organ rozpoznający sprawę o wydanie pozwolenia na budowę, ostatecznej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, z uwagi na jej wiążący charakter, wydanej wcześniej w postępowaniu przed innym organem, na podstawie odrębnych przepisów z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tych okolicznościach bezzasadny jest zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 141 § 4 i 151 p.p.s.a.

Słuszność oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji znajduje pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku tego Sądu, odpowiadającym wymogom wskazanych przepisów p.p.s.a. Zauważyć należy, że fakt toczącego się postępowania nadzwyczajnego zmierzającego do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, będącej podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tejże inwestycji – nie ma znaczenia dla toczącego się postępowania o wydanie decyzji budowlanej.

Istotny jest bowiem ten fakt, że w dacie orzekania w przedmiocie pozwolenia na budowę, decyzja lokalizacyjna istniała w obrocie prawnym. Dopiero wyeliminowanie jej przez stwierdzenie nieważności w postępowaniu nadzwyczajnym, decyzją ostateczną, może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania, która podlega uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. Taka przesłanka nie zaistniała w dacie kontroli decyzji przez Sąd pierwszej instancji. Zatem nie może się ostać zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd ten art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ oraz art. 134 p.p.s.a.

Niedopuszczalność kontroli przez organy architektoniczno-budowlane decyzji lokalizacyjnej celu publicznego wydanej na podstawie przepisów wskazanej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czyni chybionym zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu przepisów art. 4 ust. 2 i art. 50 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem przepisy tej ustawy nie miały zastosowania w niniejszym postępowaniu.

Z tych też powodów, bezzasadny jest zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 50 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W podsumowaniu powyższych rozważań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie podważył słuszności zaskarżonego wyroku i jego zgodności z prawem.

Uzasadnia to oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.