Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1681/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 180, art. 187 par. 1, art. 188, art. 190 par. 1-2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa R. G. i U. T. "G." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 624/10 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa R. G. i U. T. "G." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 27 marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do sierpnia 2004r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Przedsiębiorstwa R. G. i U. T. "G." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 624/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Przedsiębiorstwa Robót Górniczych i Usług Technicznych ,,G." spółka z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 27 marca 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do sierpnia 2004 r.

Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. decyzją z dnia 16 listopada 2007 r. określił Przedsiębiorstwu Robót Górniczych i Usług Technicznych ,,G.’’ spółka z o.o. w Z. (zwanej dalej w skrócie "Spółką") nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za kwiecień, maj i czerwiec 2004 r., zobowiązanie podatkowe za lipiec i sierpień 2004 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za cały wskazany wyżej okres. Zdaniem organu, Spółka zawyżyła w okresie od kwietnia do sierpnia 2004 r. podatek naliczony, wynikający z faktur wystawionych przez T. T., właściciela firmy "B." w D., Przedsiębiorstwo Ogólnobudowlane Import – Export A. P. w D. oraz Firmę Handlowo – Usługową i Transport W.P. w Z., które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia 27 marca 2008 r. Organ drugiej instancji podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że spółka obniżyła podatek należny w oparciu o faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W zakresie faktur wystawionych przez firmę "B." organ odwoławczy wskazał, że T. T. przesłuchany w dniu 25 marca 2005 r. w Prokuraturze Rejonowej w D. przyznał się do wystawiania nierzetelnych faktur m. in. na rzecz spółki "G.". Organ wskazał również, że T. T. zatrudniał tylko jedną pracownicę i nie posiadał narzędzi niezbędnych do wykonania zafakturowanych prac. Brak też było przepustek materiałowych w każdym przypadku kwestionowanych dostaw. Odnośnie wyłączenia prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę A. P. organ odwoławczy wskazał, że nikt z przedsiębiorstwa A. P. nie nadzorował prac realizowanych przez 5 pracowników Spółki "G.", a w umowach zawartych przez A. P. z tymi pracownikami w dniu 1 lipca 2004 r. wskazano zadania, nie występujące w oficjalnych zleceniach z dnia 31 lipca 2004 r. otrzymanych przez Spółkę "G.". W ocenie organu odwoławczego, na treść zeznań pracowników miało wpływ zatrudnienie tych osób w Spółce w chwili przesłuchiwania. Również dwuletnie oczekiwanie na wypłatę zaległych wynagrodzeń bez kierowania sprawy do sądu pracy potwierdza, że pracownicy wykonywali pracę w imieniu Spółki, nie zaś na rzecz firmy A. P. Odnośnie odliczenia przez Spółkę podatku naliczonego, wynikającego z faktury wystawionej przez firmę W. P., organ odwoławczy wskazał, że W. P. nie przedłożył faktur zakupu materiałów, pozwalających na wykonanie tamy automatycznej przesuwnej. Świadek wyjaśnił, że materiały kupował bez faktury przed rozpoczęciem działalności gospodarczej i nie pamiętał, jakie ilości materiałów zostały zużyte do wykonania tamy. Wykonania tamy nie potwierdziła w zeznaniach J. P. Natomiast D. H. nie potrafił powiedzieć do czego służy tama wentylacyjna. Brak jest też przepustki materiałowej dokumentującej wwóz tamy na teren kopalni, a z protokołu odbioru robót wynika, że przedmiotem odbioru jest tama dwuskrzydłowa, a nie przesuwna.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła, o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 1, art. 199 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r., Dz.U. nr 8, poz. 60 ze zm.), przez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach zebranych niezgodnie z przepisami prawa oraz naruszenie art. 191 w związku z art. 127, art. 220 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i błędnego uzasadnienia decyzji. Według strony Dyrektor Izby Skarbowej akceptuje dowody zebrane w sposób nielegalny, bowiem opiera rozstrzygnięcie na wyjaśnieniach kontrahentów, uzyskanych bez udziału strony. Dotyczy to m. in. informacji uzyskanych od K. S. A. ZG R. Stąd pisma z wyjaśnieniami przekazane przez ZG R., dotyczące przepustek materiałowych, przepustek dla pracowników obcych, w tym dla inż. J., wyrażania zgody na podzlecanie prac wykonywanych dla kopalni, nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Powyższe dotyczy też żądania wyjaśnień od kolejnego kontrahenta Spółki, tj. firmy P. odnośnie zgody na podwykonawstwo i odbiór pomostów roboczych. W ocenie strony, głównym i jedynym dowodem rzekomego niewykonania przez firmę "B." spornych usług jest przesłuchanie T. T. przeprowadzone bez udziału strony przez prokuraturę, gdzie świadek odmiennie niż w trakcie przesłuchania przeprowadzonego przez pracowników Urzędu Skarbowego w D. zeznał o zakupie pustych faktur przez swoja firmę. Strona podkreśliła, że zgodnie z zeznaniami K. S. "B." otrzymywał materiały od nieznanych dostawców, a wielkość zatrudnienia sięgała nawet 40 osób. Natomiast J. M.(obecnie B.) zeznała, że jej wiedza odnośnie wystawiania fikcyjnych faktur dotyczy dopiero listopada 2004 r. W tej sytuacji zaniechanie przesłuchania T. T. z udziałem strony eliminuje możliwość wykorzystania protokołów przekazanych przez US w D. i prokuraturę jako dowodów w sprawie. Strona stwierdziła też, że organy podatkowe kwestionując fakt wykonania robót nie potrafią uzasadnić, w jaki sposób prace te zostały wykonane, a efekt ich odsprzedaży do K. S. A. ZG R. jest bezsporny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Rozważania Sądu I instancji:

Wojewódzki Sąd Administracyjnym we Wrocławiu, oddalając skargę, wskazał, że Spółka w trakcie postępowania kontrolnego i podatkowego nie przedstawiła wiarygodnych dowodów, które mogłyby potwierdzić, że dokumentowane zakwestionowanymi fakturami usługi i materiały zostały rzeczywiście przez stronę skarżącą zakupione od tych kontrahentów.

W ocenie Sądu, z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że firma "B." nie dysponowała materiałami budowlanymi będącymi przedmiotem sprzedaży lub niezbędnymi do wykonania usług na rzecz skarżącej Spółki, co potwierdza ewidencja zakupów prowadzona dla celów VAT firmy "B." oraz zeznania składane przez T. T. Zapisy ewidencji wskazują, że jedynymi środkami trwałymi były dwie kasy fiskalne, a w dniu 2 lutego 2005 r. w US w D. T. T. zeznał, że usługi na rzecz skarżącej wykonywał, ale narzędzia sprzedał nie żądając od nabywcy rachunków. Zgodnie z dokumentacją firma "B." nie posiadała także wykwalifikowanego personelu, zdolnego do wykonywania usług na tak szeroką skalę, jak na to wskazują sporne faktury. T. T. w 2004 r. zatrudniał tylko jednego pracownika administracyjnego J. M. (obecnie B.). Natomiast ogólne stwierdzenia K. S., że widział materiały i około 40 osób tnących wierzbę energetyczną i jadących do pracy, nie dowodzą wykorzystania tychże materiałów i zatrudnienia pracowników do wykonywania spornych usług. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że T. T. w dniu 2 lutego 2005 r. w US w D. podał, że wszystkie usługi wykonywał sam, ewentualnie z pomocą znajomych, których nazwisk nie potrafił wskazać. W trakcie postępowania podatkowego skarżąca Spółka nie przedłożyła też przepustek materiałowych, o treści potwierdzającej wwóz na teren kopalni materiałów dostarczonych przez T. T., w tym cementu workowanego. Nie przedstawiono również przepustek materiałowych, potwierdzających wwóz i wywóz części maszyn górniczych, naprawianych przez T. T. zgodnie z wystawionymi fakturami. W zakresie usług udokumentowanych za pomocą faktury z dnia 30 lipca 2004 r. obejmującą usługę transportową krajową o długości 5.500 km. Sąd wskazał, że wykonanie tej usługi obejmowałaby codzienne przejazdy o długości przeszło 200 km, podczas gdy T. T. w lipcu dokonywał również remontów sprzętu górniczego, wykonywał tamy wentylacyjne, zamawiał materiały budowlane. Jak wskazał organ podatkowy zafakturowane w lipcu 2004 r. materiały ważyły około 92.000 kg. W celu przewiezienia materiałów samochód Volkswagen Transporter o ładowności około 1 tony musiałby wykonać około 90 kursów na trasie D. – P. (ewentualnie baza w O.). Z dokumentacji podatkowej T. T. nie wynika, aby ponosił on koszty najmu obcych środków transportu.

Sąd wskazał przy tym, że organy podatkowe wprawdzie nie przesłuchały w trakcie postępowania w charakterze świadka T. T., ale jest to usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami związanymi z osobą tego świadka. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy T. T. wielokrotnie nie stawił się na wezwania organu. W dniu 26 lutego 2007 r. podjęto próbę przesłuchania T. T. przy udziale pełnomocnika strony, jednak T. T. oświadczył, że zażywa silne leki psychotropowe i nie pamięta co działo się wcześniej. Fakt leczenia psychiatrycznego T. T. potwierdziła administracja Aresztu Śledczego. Nieuzasadniony jest więc zarzut zaniechania przesłuchania T. T. przez orany podatkowe.

Odnosząc się do usług udokumentowanych fakturami wystawionymi przez Przedsiębiorstwo Ogólnobudowlane Import- Export A. P., Sąd I instancji wskazał, że okoliczności sprawy oraz analiza umów zawartych z pracownikami skarżącej Spółki na wykonanie 5 sztuk tam murowych, wykonania pierwszego etapu modernizacji rozdzielni oraz wykonania robót elektrycznych wskazują, że żaden z pracowników firmy A. P. nie nadzorował prac w tym zakresie.

Sąd podzielił również stanowisko organów odnośnie niewykonania usług przez W. P. Sąd wskazał na okoliczności wynikające z analizy zeznań przesłuchiwanym w tym zakresie osób, z których wynikało, że ani W. P. ani zatrudniany przez niego pracownik nie orientują się, jak wygląda tama wentylacyjna przesuwna, a ponadto W. P. nie posiada dowodów zakupu materiałów potrzebnych do wykonania tamy.

Skarga kasacyjna

Skarżąca Spółka zarzuciła powyższemu wyrokowi naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") w związku z art. 193 § 1, art. 193 § 4 i art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej, poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia wskazanych przepisów przez organy wydające decyzję, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem winno prowadzić do uchylenia zaskarżonej do Sądu decyzji, a nie oddalenia skargi,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., w związku z art. 180 § 1 i art. 187 § 1, art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej, poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji przez organy wydające decyzję, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem winno prowadzić do uchylenia zaskarżonej do Sądu decyzji, a nie oddalenia skargi,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., w związku z art. 180 § 1 i art. 190 § 1 i § 2 Ordynacji, poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia wskazanych przepisów przez organy wydające decyzję, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem winno prowadzić do uchylenia zaskarżonej do Sądu decyzji, a nie oddalenia skargi,

4. art. 144 p.p.s.a. oraz naruszenie postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., w związku z art. 187 § 1 i art. 188, poprzez oddalenie skargi, pomimo związania Sądu wydającego skarżone orzeczenie wcześniejszymi orzeczeniami wydanymi w sprawie oraz pomimo naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji przez organy wydające decyzję, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem winno prowadzić do uchylenia zaskarżonej do Sądu decyzji, a nie oddalenia skargi.

W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przypisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że nie było podstaw do podważenia zapisów ksiąg podatkowych, gdyż sporządzony protokół kontroli nie został oparty na dostatecznie zebranym materiale dowodowym, z którego mogłyby wynikać podstawy do uznania za nierzetelne spornych faktur. Autor skargi kasacyjnej podważył również wiele z przyjętych przez organy i zaaprobowanych przez Sąd I instancji ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zwrócił również uwagę na nieprawidłowości w zakresie pozyskiwania i wykorzystania niektórych materiałów jako źródeł dowodowych w sprawie. Ponownie też wskazał na zaniechanie ponownego przesłuchania T. T. przed organami podatkowymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę kasacyjną oparto na zarzutach dotyczących naruszenia prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W ramach tych właśnie zarzutów w pierwszej kolejności zwrócono uwagę na kwestię dotyczącą nieprawidłowości w zakresie podważenia rzetelności ksiąg podatkowych. W ocenie autora skargi kasacyjnej, sporządzony w sprawie protokół kontroli, z którego miała wynikać owa nierzetelność, nie został oparty na dostatecznie zebranym materiale dowodowym. Materiał zgromadzony w sprawie nie dawał natomiast podstaw do przyjęcia, że zakwestionowane przez organy faktury nie dokumentują zdarzeń gospodarczych.

Powyższy zarzut oraz zaprezentowana na jego tle argumentacja wiążą się ściśle z pozostałymi sformułowanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, kwestionującymi przyjęte w sprawie przez organy podatkowe i zaakceptowane przez Sąd I instancji ustalenia w zakresie:

– wykonania dwóch tam wentylacyjnych automatycznych dwuskrzydłowych, wykonania pomostów roboczych dla potrzeb szybu R – 11, remontów sprzętu używanego do pracy w kopalni, zakupów materiałów budowlanych (cementu portlandzkiego w workach, ceowników, dwuteowników, prętów zbrojeniowych, blachy, prętów żebrowanych, kątowników) oraz wykonania usługi transportowej – 5.500 km, udokumentowanych przez Spółkę fakturami VAT wystawionymi w okresie od kwietnia do lipca 2004 r. przez firmę "B." T. T,

– wykonania 5 sztuk tam murowych, wykonania pierwszego etapu modernizacji rozdzielni oraz wykonania robót elektrycznych, udokumentowanych 3 fakturami VAT wystawionymi w dniu 31 sierpnia 2004 r. przez Przedsiębiorstwo Ogólnobudowlane Import- Export A.P.,

– wykonania tamy automatycznej, udokumentowanego fakturą VAT z dnia 31 marca 2004 r. wystawioną przez Firmę Handlowo – Usługową i Transport W. P.

W związku z powyższym, za kluczowe dla rozpoznania niniejszej sprawy należy uznać ustalenie czy legalna ocena działań organów podatkowych, jaką przeprowadził Sąd I instancji, była prawidłowa.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej należy przypomnieć, że zgodnie z art. 193 § 2 Ordynacji podatkowej księgi uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Oznacza to, że w księgach powinny być zapisane wszystkie zdarzenia (mające istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego wynikającego z normy prawnej), które miały rzeczywiście miejsce. Przepis art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej przyznaje szczególną moc dowodową jedynie tym księgom, które są prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy. Natomiast mocy dowodowej nie mają księgi, które nie charakteryzują się tymi cechami. Chcąc podważyć zatem treść zapisów należy wykazać, że transakcje w nich opisane nie były faktycznie wykonywane. W niniejszej sprawie organy wskazały na szereg okoliczności mających świadczyć o fikcyjności ww. transakcji.

Oceniając zarzuty odnoszące się do oceny materiału dowodowego dotyczącego transakcji przeprowadzonych z firmą "B." T. T., po pierwsze, należy wskazać, że kwestia oceny zdolności tejże firmy do wywiązania się z umów ze skarżącą Spółką nie była wyłączną podstawą, w oparciu o którą zakwestionowano możliwość wykonania transakcji udokumentowanych za pomocą spornych faktur. Organy oparły się również na materiale zgromadzonym w postępowaniu przygotowawczym, prowadzonym w stosunku do T. T. Przesłuchany w trakcie prowadzonego postępowania karnego w Prokuraturze Rejonowej w D., T. T., odstępując od uprzednio złożonych oświadczeń, przyznał się w dniu 25 marca 2005 r. do wystawiania faktur nie odzwierciedlających rzeczywistych transakcji gospodarczych, w tym również na rzecz Spółki "G.", wskazując przy tym jednocześnie, że to właśnie skarżąca Spółka była największym odbiorcą wystawianych przez niego tzw. "pustych faktur". Skoro zatem sam wystawca faktur, zmieniając uprzednio udzielone oświadczenia, potwierdził, że faktury te dokumentowały czynności fikcyjne, to trudno uznać, że czynności te były rzeczywiście przez niego wykonywane. Po drugie, zeznania pozostałych osób przesłuchiwanych w charakterze świadków (J. B., K. S.) w zakresie funkcjonowania "B." wskazują, że T. T. nie miał faktycznych możliwości wykonania robót naprawczo-montażowych na rzecz skarżącej Spółki. Oceny tej nie zmienia oświadczenie K. S. o tym, że widział pracujących około 40 pracowników – bo wcale nie musi dotyczyć usług wykonywanych na rzecz skarżącej Spółki. Organ wskazał również na inne elementy na poparcie prezentowanego w tym zakresie stanowiska, takie jak: brak potwierdzenia przepustek pozwalających na wjazd na teren kopalni, odległości pomiędzy miejscem, z którego dostarczano materiały a miejscem wykonania prac, ilością zatrudnionych w owym okresie osób oraz posiadanym przez tą firmę zapleczem umożliwiającym świadczenie usług transportowych, dokumentacją księgową. Wszystkie powyższe okoliczności, składające się w jedną logiczną całość, wskazywały, że firma "B.", faktycznie nie wykonała na rzecz skarżącej Spółki dwóch tam wentylacyjnych automatycznych dwuskrzydłowych, pomostów roboczych dla potrzeb szybu R – 11, remontów sprzętu używanego do pracy w kopalni, zakupów materiałów budowlanych (cementu portlandzkiego w workach, ceowników, dwuteowników, prętów zbrojeniowych, blachy, prętów żebrowanych, kątowników) oraz usługi transportowej. Oczywiście, pewne elementy tychże ustaleń, jak wskazuje autor skargi kasacyjnej, wcale nie musiały świadczyć o braku możliwości wykonania zakwestionowanych czynności – jak chociażby kwestie związane z przepustkami uprawniającymi do wjazdu na teren kopalni. Mając jednak na uwadze ogół zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego, w tym również wyjaśnień wystawcy faktur należało w tym zakresie podzielić ocenę Sądu I instancji, że wystawione przez T. T. na rzecz skarżącej Spółki faktury nie dokumentują transakcji gospodarczych, które w istocie miały miejsce. Nie można przy tym dopatrzyć się takich naruszeń przepisów postępowania wskazanych przez autora skargi kasacyjnej, które mogły mieć w tym zakresie wpływ na wynik sprawy.

Za niezasadne należało uznać zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 i 190 § 1-2 Ordynacji podatkowej w zakresie czynności podjętych w stosunku do A. P. Wyjaśnienia A. P., co do których strona skarżąca wniosła zastrzeżenia, nie były jedynym elementem składającym się na przyjęcie założenia o braku wykonania przez ww. podmiot 5 sztuk tam murowych, wykonania pierwszego etapu modernizacji rozdzielni oraz wykonania robót elektrycznych, udokumentowanych 3 fakturami VAT wystawionymi w dniu 31 sierpnia 2004 r. Większość ustaleń w tym zakresie została oparta bowiem na materiałach źródłowych, tj. dokumentach dotyczących umów między skarżącą Spółką a A. P., umów o dzieło z pracownikami skarżącej Spółki, czy też dokumentach finansowych obu podmiotów. Wskazano również na zeznania osób przesłuchanych w charakterze świadków, tj. A. P. oraz pracowników, z którymi umowy o dzieło zawarła prowadzona przez niego firma. Trudno zatem uznać, że powoływanie się przez organ na pewne tezy płynące z analizy wyjaśnień A. P. złożonych w piśmie z dnia 11 kwietnia 2007 r. może przekreślić wartość dowodową pozostałych zgromadzonych w tym zakresie materiałów, z których wydedukowano, że A. P. faktycznie nie miał wpływu na wykonanie ww. przedmiotów na rzecz skarżącej Spółki.

Nie można podzielić również wątpliwości strony skarżącej w zakresie wniosków jakie organy wyprowadziły odnośnie umów realizowanych przez W. P., tj. wykonania tamy automatycznej, udokumentowanego fakturą VAT z dnia 31 marca 2004 r. Z analizy zeznań W. P. oraz pracownika, którego w owym okresie zatrudniał wynikało bowiem, że wyżej wymienieni nie orientowali się w konstrukcji rzeczy, którą mieli wykonać na rzecz skarżącej Spółki. W tym stanie rzeczy podnoszona przez autora skargi kasacyjnej teza o możliwości korzystania z hali warsztatowej oraz narzędzi należących do ojca W. P. nie miała większego znaczenia, skoro ww. świadkowie nie byli w stanie podać informacji dotyczących konstrukcji, którą mieli rzekomo wykonać. Organy do tego wskazały również na inne elementy świadczące o braku wykonania tamy przez W. P. Wskazywały w tym zakresie zarówno na profil prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, brak zamówień środków służących do skonstruowania tejże tamy, zeznania żony W. P., która pełniła funkcje księgowej w prowadzonej przez niego firmie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, stwierdzić należało, że nie doszło do naruszeń przepisów postępowania w zakresie prowadzonego przez organy postępowania dowodowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik spraw. Stąd też ocena, jaką wydał w tym zakresie Sąd I instancji była prawidłowa.

Za niezasadny należy również uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 144, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej odnoszący się do pominięcia przesłuchania T. T. przed organami podatkowymi. Sąd I instancji słusznie wskazał, że wobec bezskutecznie podejmowanych prób jego przesłuchania oraz wydanego w dniu 26 lutego 2007 r. oświadczenia przez T. T. o związanym z zażywaniem leków psychotropowych brakiem pamięci odnośnie zdarzeń objętych niniejszym postępowaniem sądowoadministracyjnym dalsze próby przesłuchania tego świadka uznać należało za niecelowe. Ponadto, mając na uwadze, że organy powołały się również na inne okoliczności wskazujące na wystawianie "pustych faktur" na rzecz skarżącej Spółki, brak przesłuchania przed organami podatkowymi T. T. nie mógł stanowić naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Tylko bowiem takie naruszenie, w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę wzruszenia zaskarżonego orzeczenia.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do treści art. 204 pkt 1 tejże ustawy.