Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 73/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Asesor WSA Irena Szczepkowska Asesor WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy - oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. J. wystąpił dnia 24 lutego 2005r. do Wójta Gminy z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy działki nr "[...]", obręb "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie domku jednorodzinnego wolnostojącego.

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" znak: "[...]" wydaną na podstawie art. 59 i 60 ust. 1 i 2 oraz art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przez działającego z upoważnienia Wójta Gminy Głównego Specjalistę ds. Budownictwa i Inwestycji Urzędu Gminy ustalono wnioskowane warunki zabudowy, jak również warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, warunki dotyczące obsługi komunikacyjnej w zakresie infrastruktury technicznej oraz ochrony interesów osób trzecich. Linie rozgraniczające terenu inwestycji wskazane zostały na załączniku graficznym nr 1, zaś wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowią załącznik nr 2 i 3 do decyzji.

W odwołaniu od powyższej decyzji złożonym przez I. Z., zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, iż został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa, jak również § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) poprzez nieprawidłowe ustalenie granic obszaru analizowanego. Wskazując na powyższe zarzuty odwołania I. Z. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Uzasadniając powyższe wnioski odwołujący wyjaśnił, iż w odległości około 50 m od granicy działki nr "[...]" usytuowany jest zakład produkcyjny "A" należący do odwołującego się, który w ocenie funkcji oraz cech zabudowy sporządzonej dla potrzeb postępowania nie został uwzględniony. W odwołaniu zawarto także wniosek o ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa). Uzasadniając tenże wniosek odwołujący się podniósł, iż złożył pismo w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia "[...]" Nr "[...]" wydanej przez Wójta Gminy w przedmiocie pozwolenia na budowę rur kanalizacyjnych i wodnych. Odwołujący się mimo, iż był stroną w postępowaniu zakończonym decyzją z "[...]", to decyzja ta nie została mu doręczona Nigdy też odwołujący się nie wyraził zgody na budowę na jego nieruchomości (działka nr "[...]") rur wodnokanalizacyjnych, a inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co oznacza, iż decyzja z "[...]" dotknięta jest wada nieważności. W przypadku stwierdzenia nieważności tejże decyzji, decyzja organu I instancji z "[...]" będzie niewykonalna, ponieważ oddanie do użytku sieci wodociągowej jest niezbędne do wykonania decyzji organu I instancji z dnia "[...]" o warunkach zabudowy. Z decyzji z dnia "[...]" wynika bowiem, iż zaopatrzenie w wodę ma nastąpić z wodociągu gminnego, a odprowadzanie ścieków ma następować do kanalizacji gminnej. Stwierdzenie nieważności decyzji z "[...]" oznaczać będzie, iż niemożliwym będzie zaopatrzenie w wodę oraz odprowadzanie ścieków.

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu I instancji z dnia "[...]" i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Kolegium argumentowało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż odwołanie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego niezrozumiałym wydaje się określenie w decyzji organu I instancji maksymalnej wysokości zabudowy do 9 m, skoro we wniosku D. J. wysokości tej nie określił, zaś z analizy funkcji wynika, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej lub dolnej krawędzi okapu na obszarze analizowanym wynosi ok. 4 m. Ta sama wątpliwość dotyczy określonego w decyzji kąta nachylenia połaci dachowej w granicach od 35 do 45 stopni, skoro w części tekstowej analizy brak w tym zakresie ustaleń, zaś z części graficznej wynika, iż kąt ów wynosi 45 stopni. Tak samo brak we wspomnianej analizie danych odnośnie kierunku kalenicy do osi drogi, zaś w samej decyzji organ nie wskazał podstawy prawnej wyznaczenia na załączniku graficznym nr 1 do decyzji nieprzekraczalnych linii zabudowy. W ocenie Kolegium zasadnym jest zarzut odwołującego się w kwestii braku precyzyjnego wyznaczenia granic obszaru analizowanego, gdyż istotnie załącznik graficzny nr 3 nie obrazuje stanu zagospodarowania obszaru po zachodniej stronie działki nr "[...]". W konsekwencji w tym stanie rzeczy nie sposób jednoznacznie przesądzić funkcji prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego dla wspomnianej działki. Za prezentowanym stanowiskiem przemawia także brak w aktach sprawy dowodu na zawiadomienie stron o wszczęciu niniejszego postępowania, jak również ustalenie w ocenianej decyzji warunków zabudowy dla garażu (z pominięciem jego cech, wskaźników i gabarytów) pomimo, iż ta inwestycja nie została objęta wnioskiem D. J.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył D. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub stwierdzenie jej nieważności w całości.

Skarżący wywodził, iż w sprzeczności z treścią art. 28 kpa oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyznano I. Z. status strony w postępowaniu administracyjnym. Skarżący podał, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż I. Z. domaga się ochrony nie realnego interesu prawnego wynikającego z konkretnych przepisów prawa, a swojego faktycznego interesu polegającego na tym, że nie chce, aby w sąsiedztwie jego posesji ktokolwiek wybudował w przyszłości dom i ewentualnie wdawał się z nim w spór o zakres korzystania z prawa własności. W ocenie skarżącego I. Z. nie ma przymiotu strony w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaś pominęło milczeniem ten podstawowy problem, a winno stwierdzić niedopuszczalność odwołania, jako wniesionego przez osobę nie będącą stroną.

Na wypadek nie uwzględnienia powyższych wywodów, skarżący podniósł, iż decyzja jest wadliwa również z uwagi na nieprawidłowe stosowanie przepisów prawa materialnego dotyczących merytorycznego rozpoznania sprawy oraz zaniechania prowadzenia postępowania rozpoznawczego. Stosownie do treści art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W ocenie skarżącego Kolegium zarzuciło decyzji organu I instancji uchybienia merotoryczne, które nie mają miejsca, a nawet w razie ich stwierdzenia nie uzasadniają uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a jedynie nieznaczną zmianę zaskarżonej decyzji.

Skarżący wskazał, iż obszar analizowany został prawidłowo wyznaczony, gdyż z jego pisemnej analizy wynika, że od strony południowej i zachodniej działka skarżącego otoczona jest niezabudowanymi działkami. Logiczne i sensowne jest zatem, że analiza zagospodarowania terenu pod kątem cech zabudowy faktycznie ograniczać się musiała do strony północnej i wschodniej obejmujących działki zabudowane, a część graficzna nie obejmuje działek niezabudowanych. W analizie nie pominięto przy tym działek niezabudowanych, gdyż w każdej części tabeli zostały ujęte opisy jej danych cech. Nie ujęcie działek niezabudowanych jedynie w graficznym załączniku do decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia, że obszar analizowany został źle wyznaczony, skoro jego zakres wynika z części pisemnej.

Podobnie niezasadne są zarzuty co do wyznaczenia kierunku kalenicy, kąta nachylenia połaci i objęcia garażu decyzją (skoro garaż jest elementem budynku). Wysokość zabudowy określona została na 9 m i wynika zapewne z oczywistej omyłki pisarskiej i na pewno może ulec zmianie w postępowaniu prowadzonym przed organem odwoławczym, podobnie jak inne zakwestionowane elementy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu skargi związanego z przysługiwaniem I. Z. przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Stosownie do art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z przepisu tego wynika, iż tylko strona (ewentualnie podmiot działający na prawach strony) może wnieść odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Art. 28 kpa stanowi, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Nie jest sporne w doktrynie oraz orzecznictwie, iż stroną postępowania jest podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie administracyjne. Interes prawny winien mieć charakter materialnoprawny. Musi zatem istnieć przepis prawa materialnego, który w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu przewiduje możliwość wydania aktu administracyjnego. Należy przyjąć, iż "stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2000r., III SA 1876/99, Lex 47938).

Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację (jak słusznie wskazuje Kolegium w odpowiedzi na skargę) w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem konkretnej sprawy administracyjnej, nie może jednak tego interesu poprzeć przepisami prawa mającego stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ.

Z decyzji organu I instancji wynika, iż I. Z. jest właścicielem działki nr "[...]". Działka ta bezpośrednio przylega do działki "[...]", której właścicielem jest skarżący i dla której były ustalane warunki zabudowy. Oznacza to , iż I. Z. jest stroną w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Z utrwalonej linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika bowiem, iż w sprawie ustalenia warunków zabudowy stronami postępowania są właściciele nieruchomości sąsiednich, w takim zakresie w jakim inwestycja narusza ich uzasadnione prawem chronione interesy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 czerwca 2001r. sygn. akt IV SA 1056/99 Lex nr 78932, z dnia 17 maja 1999r. IV SA 858/97 Lex 47313 oraz uchwały Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 1995r. VI SA 20/95, ONSA 1996/2/54, z dnia 25 września 1995r. VI SA 13/95, ONSA 1995/4/154). Wprawdzie powyższe orzeczenia wydane zostały na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), ale w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie zachowują aktualność w obecnie obowiązującym stanie prawnym. Reasumując tę część uzasadnienia wyroku przyjąć należy, iż obecnie podstawę materialnoprawną interesu prawnego właścicieli sąsiednich nieruchomości, który daje im przymiot strony w postępowaniu prowadzonym w sprawie wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy stanowił będzie art. 6 ust. 2 pkt 2 oraz art. 54 pkt 2 lit. d, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, iż nie tylko I. Z. posiadał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją, ale stronami tego postępowania były także i inne osoby będące właścicielami nieruchomości sąsiednich.

W postępowaniu tym winien też zostać określony zakres uzasadnionej ochrony interesu prawnego osób trzecich w rozumieniu przepisów prawa. W odniesieniu do I. Z. oznacza to, iż organ I instancji winien ustalić, czy posiada on prawnie chroniony interes tylko z tego powodu, iż jest właścicielem działki nr "[...]", czy też z tego powodu, iż jest właścicielem nieruchomości na której znajduje się zakład produkcyjny, położony jak twierdzi odwołujący się w odległości ok. 50m od działki skarżącego. Oczywistym jest bowiem, iż osoba która posiada przymiot strony z faktu bycia właścicielem sąsiedniej nieruchomości, nie może żądać poszerzenia ochrony swego interesu prawnego z tego powodu, że np. w dalszej odległości od nieruchomości w odniesieniu do której złożony został wniosek o ustalenie warunków zabudowy znajdują się jeszcze inne nieruchomości, należące do właściciela nieruchomości sąsiednich. Inaczej rzecz ujmując, zakres ochrony wynikający z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym winien ograniczać się do ochrony interesu prawnego właścicieli nieruchomości sąsiednich związanych z zagospodarowaniem tej nieruchomości, a nie wszystkich nieruchomości należących do takiej osoby, które nie graniczą bezpośrednio z nieruchomością dla której są ustalane warunki zabudowy. Ewentualne przyjęcie, iż I. Z. ma prawnie chroniony interes z faktu posiadania zakładu produkcyjnego "A" wymaga ustalenia, czy działa (działki) na której się znajduje ów zakład położona jest w obszarze (lub jego części) analizowanym, na którym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu określoną w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dalej wskazać należy, iż organ I instancji nie dokonując zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania naruszył art. 10 § 1 kpa, który stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, którą organ odwoławczy zobowiązany był wziąć pod uwagę rozpoznając wniesione odwołanie. Przyjąć należy, iż podstawą rozstrzygnięcia kasacyjnego przez organ odwoławczy jest m. in. stwierdzenie, iż "postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe np. stronę pozbawiono możliwości udziału w postępowaniu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7. wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2005 str. 606). W takim bowiem przypadku organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, do czego nie jest uprawniony, nie mieści się to bowiem w jego kompetencji.

Dalej oceniając zaskarżoną decyzję odnieść się należy do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z art. 61 tejże ustawy wynika, iż: wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Powyższy przepis wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. "Celem tego rozwiązania jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określonego w art. 2 pkt 1, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe, oraz kompozycyjno-estetyczne (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, 3. wydanie str. 491).

Z kolei § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia).

Z przepisów cytowanego rozporządzenia wynika, iż granice obszaru analizowanego powinny być wyznaczone na kopii opisanej w przepisie mapy, przy czym obszar analizowany winien być wyznaczony wokół działki budowanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Przytoczone przepisy rozporządzenia nie przewidują w tym względzie żadnych wyjątków. Oceniając dokonaną przez organ I instancji analizę funkcji przeprowadzoną na kopii mapy stanowiącej załącznik nr 3 do decyzji organu I instancji wskazać należy, iż nie została ona wykonana zgodnie z § 3 cyt. rozporządzenia. Mapa nie przedstawia bowiem terenu wokół analizowanej działki. Tymczasem z wniesionego odwołania wynika, iż w odległości około 50m – a więc być może na obszarze analizowanym - od działki nr "[...]" znajduje się zakład produkcyjny, a odwołujący się dodatkowo zarzuca, iż analizowany obszar został na mapie celowo zaznaczony w ten sposób, by nie wziąć pod uwagę w analizie funkcji mającej na celu ustalenie zasad dobrego sąsiedztwa zakładu produkcyjnego należącego do I. Z. Brak wyznaczenia terenu wokół działki w istocie uniemożliwia dokonanie oceny, czy decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Nie sposób bowiem sprawdzić, w jakiej faktycznie odległości znajduje się zakład i czy w ogóle może mieć jakikolwiek wpływ na zasady dobrego sąsiedztwa w sprawie.

Ponadto decyzja w sprawie warunków zabudowy musi być zgodna z przepisami odrębnymi. Przy tak sporządzonej analizie nie sposób ocenić, czy na terenie przylegającym do działki, a nie przedstawionym na mapie, nie znajdują się np. obiekty budowlane inne niż budynki, które mogą być przeszkodą do wydania w sprawie pozytywnej dla inwestora decyzji.

Rację ma też Kolegium, iż w sprawie sentencja decyzji organu I instancji nie jest zgodna z wnioskiem strony, skoro wniosek obejmował jedynie ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego, a w decyzji określono warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego z garażem.

Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego, iż decyzja Wójta Gminy niewłaściwie – a przynajmniej mało precyzyjnie – określa takie elementy zabudowy jak maksymalna wysokość zabudowy do 9m, kąt nachylenia połaci dachowej. Ponadto brak jest w analizie ustalenia kierunku głównej kalenicy w stosunku do frontu działki (§ 8 rozporządzenia).

Wspomniane wady decyzji organu I instancji w ocenie Sądu uprawniały organ odwoławczy do uchylenia tejże decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji w oparciu o art. 138 § 2 kpa. W sprawie bowiem zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co stanowi przesłankę rozstrzygnięcia kasacyjnego wydanego przez organ odwoławczy.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

-----------------------

1

Sygn. akt II SA/Ol 73/06