Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 127/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 149, art. 154 § 6, art. 190, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 9, art. 17, art. 35 § 3, art. 37 § 1, art. 38, art. 64 § 2, art. 154, art. 155
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak(spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. W. M. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zmiany decyzji o nakazie doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami I. zobowiązuje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2012r. w terminie 1 miesiąca od doręczenia organowi prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 108/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. W. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ([...]WINB) z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 7 lutego 2012 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem sygn. akt II OSK 2221/10 oddalił skargę kasacyjną J. W. M. Następnie, postanowieniem z dnia 27 grudnia 2012 r. NSA odrzucił skargę J. W. M. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego tym wyrokiem.

J. W. M., reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. zażądał od [...]WINB zmiany wyżej opisanej decyzji "na podstawie art. 154 k.p.a. (lub odpowiednio 155 k.p.a.)".

W związku z powyższym żądaniem, organ wezwaniem z dnia [...] grudnia 2012 r. zobowiązał pełnomocnika strony do przedłożenia pełnomocnictwa uprawniającego go do działania w jej imieniu oraz do pisemnego wyjaśnienia, czy w podaniu z dnia [...] grudnia 2012 r. zawarte zostało żądanie zmiany ostatecznej decyzji [...]WINB z dnia [...] stycznia 2010 r. w trybie art. 154 k.p.a., czy też w trybie art. 155 k.p.a. - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania i pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania – zgodnie z art. 64 §2 k.p.a.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik strony w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. przedstawił wymagane pełnomocnictwo, a ponadto podniósł, że podanie z dnia [...] grudnia 2012 r. zawiera wyraźnie sprecyzowane żądanie zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., a niewskazanie konkretnej podstawy prawnej podania nie jest brakiem formalnym. W ocenie strony, to organ powinien ocenić charakter decyzji własnej i zmienić tę decyzję we właściwym trybie.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pozostawił podanie z dnia [...] grudnia 2012 r. bez rozpoznania, co szeroko uzasadnił w adnotacji z dnia [...] stycznia 2013 r. O stanowisku tym poinformowano pełnomocnika strony w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r.

Strona skierowała do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) zażalenie na bezczynność [...]WINB w załatwieniu żądania strony z dnia [...] grudnia 2012 r., wskazując jako podstawę art. 37 § 1 i art. 17, w zw. z art. 35 § 3 oraz art. 38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2013 poz. 267 – dalej "k.p.a.").

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] odmówił wyznaczenia organowi niższego stopnia dodatkowego terminu załatwienia sprawy.

W skierowanej do WSA w Poznaniu skardze z dnia [...] lutego 2013 r. na bezczynność [...]WINB w załatwieniu żądania strony z dnia [...] grudnia 2012 r., J. W. M. domagał się zobowiązania [...]WINB do załatwienia żądania strony dotyczącego zmiany decyzji [...]WINB z dnia [...] stycznia 2010 r. w wyznaczonym przez Sąd terminie oraz stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu podniesiono, że pomimo udzielenia organowi odpowiedzi i uzupełnienia braków, [...]WINB pozostawił podanie bez rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że sprawa została załatwiona, o czym świadczy skierowane do strony pismo z dnia [...] stycznia 2013 r. Podniesiono, że skarżący ograniczył się do uzupełnienia tylko jednego z dwóch wskazanych w wezwaniu z dnia [...] grudnia 2012 r. braków formalnych podania - w zakresie pełnomocnictwa, na co organ jednoznacznie wskazał w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. Natomiast w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych organ wyczerpująco przedstawił przyczyny kwalifikacji dostrzeżonych braków podania jako braków, o których mowa w art. 64 § 2 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 22/13, oddalił skargę J. W. M. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zmiany decyzji o nakazie doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami.

Sąd przyjął, że strona wskazała w podaniu z dnia [...] grudnia 2012 r. na dwa różniące się przesłankami tryby wzruszenia decyzji ostatecznej, domagając się zmiany decyzji z uwagi na słuszny interes strony na podstawie art. 154 k.p.a. "(lub odpowiednio art. 155 k.p.a.)", a zatem w ocenie Sądu I instancji organ trafnie zwrócił się do strony na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. o sprecyzowanie żądania. Następnie Sąd wskazał, że wniosek wszczynający postępowanie administracyjne w przypadku wątpliwości co do treści żądania stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego to również ustalenie treści żądania strony. Zatem jeżeli charakter pisma wniesionego przez stronę budzi wątpliwości, organ powinien wyjaśnić rzeczywistą wolę strony.

Zdaniem Sądu, takie określenie żądania, jak zawarte w podaniu skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r., nie było jednoznaczne i budziło wątpliwości co do rzeczywistej woli strony. Wobec tego, stanowiąc brak formalny, podlegało trybowi uzupełnienia braków podania, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. Pełnomocnik strony został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków podania w zakresie umocowania, jak również do wskazania (wyboru) trybu, w jakim domaga się wzruszenia ostatecznej decyzji objętej wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r., lecz tego ostatniego nie uczynił. W konsekwencji Sąd uznał za prawidłowe zastosowanie przez organ w niniejszej sprawie rygoru z art. 64 § 2 k.p.a. Sąd wskazał również, że rozstrzygnięcie organu nastąpiło we właściwej formie, bowiem pozostawienie podania bez rozpoznania jest niezaskarżalną czynnością materialno-techniczną (przybiera pisemną formę adnotacji), nie wymaga zatem wydania rozstrzygnięcia w postaci decyzji lub postanowienia. W konsekwencji Sąd uznał, że [...]WINB nie pozostawał w bezczynności w związku z załatwieniem sprawy żądania skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r. Skoro organ trafnie zastosował tryb z art. 64 § 2 k.p.a., to nie był obowiązany do wszczęcia postępowania administracyjnego i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia ostatecznej decyzji.

Wyrokiem z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1769/13, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjną wniesioną przez J. W. M. od powyższego wyroku sądu wojewódzkiego, wyrok ten uchylił i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek J. W. M. z dnia [...] grudnia 2012 r. zawierał wyraźne, nie budzące wątpliwości, żądanie zmiany decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. Z faktu, iż we wniosku wskazano alternatywnie podstawę prawną żądania opierając je na art. 154 lub art. 155 k.p.a., nie można wywodzić, że nie została sprecyzowana intencja strony. Każdy bowiem z powołanych przepisów może, stosownie do okoliczności faktycznych, stanowić podstawę do zmiany (bądź uchylenia) decyzji. Rzeczą organu było zatem dokonanie ustaleń, czy decyzja ostateczna, której uchylenia, bądź zmiany wniosek dotyczy, odpowiada wymaganiom określonym w art. 154 k.p.a., czy też wniosek ten podlegać będzie przepisom art. 155 k.p.a. Powyższe czynności organu powinny mieć miejsce na etapie merytorycznego rozpoznawania wniosku, w którym zawarte zostało żądanie zmiany decyzji, nie mogą zaś one sprowadzać się do wystąpienia do strony o wskazanie podstawy prawnej dla zastosowania przez organ trybu, w jakim wniosek ma zostać rozpatrzony, czyniąc z tej informacji brak formalny, którego nieuzupełnienie skutkować będzie pozostawieniem podania bez rozpoznania. NSA uznało, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 64 § 2 k.p.a.

Podczas rozprawy przeprowadzonej przez tut. Sąd w dniu 16 stycznia 2014 r. pełnomocnik organu podniósł, że [...]WINB w istocie nie pozostawał w bezczynności, ponieważ wniosek został rozpatrzony. Zakwestionowano jedynie wystosowane do skarżącego wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Ponieważ w orzecznictwie dopuszcza się stosowanie takiego trybu, pełnomocnik organu wniósł o nieuwzględnienie żądania stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, jak również żądania wymierzenia grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu administracji przedmiotem sądowej kontroli nie jest zatem określony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, gdy na organie ciążył obowiązek ich podjęcia w określonej przez przepisy prawa formie i terminie, lecz brak stosownego działania ze strony tegoż organu w sytuacji, gdy ciążył na nim prawny obowiązek jego podjęcia.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu co do zasady musi być poprzedzona środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, jak to przewiduje art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako "k.p.a.") przewiduje taki środek w odniesieniu do zwalczania bezczynności w postaci zażalenia do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Należy zatem podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie, pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wystosował do organu wyższego stopnia (GINB) zażalenie na bezczynność [...]WINB. Tym samym, mając na uwadze charakter sprawy zmiany decyzji ostatecznej, skargę należy uznać za dopuszczalną.

Przechodząc do merytorycznej oceny przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1769/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 22/13 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi wojewódzkiemu. Rozpatrując zatem ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny musi mieć na względzie treść art. 190 p.p.s.a., w myśl którego sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przewidziane w tym przepisie związanie wykładnią prawa dotyczy zarówno oceny w zakresie przepisów materialnoprawnych, jak i norm postępowania.

Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało wywołane wnioskiem strony z dnia [...] grudnia 2012 r., zwierającym żądanie zmiany, z uwagi na słuszny interes strony, na podstawie art. 154 k.p.a. lub odpowiednio art. 155 k.p.a. - ostatecznej decyzji [...]WINB z dnia [...] stycznia 2010 r.

Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy sprowadza się do oceny, czy [...]WINB prawidłowo postąpił, pozostawiając bez rozpoznania ten wniosek z uwagi na nie zastosowanie się przez skarżącego do wezwania organu i nie skonkretyzowanie, w jakim trybie domaga się wzruszenia ostatecznej decyzji (art. 154 albo art. 155 k.p.a.). Należy jednocześnie mieć na uwadze, iż wezwanie o sprecyzowanie wniosku zostało skierowane do skarżącego pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Zarówno tryb ten, jak i określony w wezwaniu skierowanym do strony skarżącej rygor, Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował przyjmując, że wniosek nie zawierał braków formalnych, a rzeczą organu jest dokonanie ustaleń, czy decyzja ostateczna, której zmiany wniosek dotyczy, odpowiada wymaganiom określonym w art. 154 k.p.a., czy też wniosek ten podlegać będzie przepisom art. 155 k.p.a. Sąd drugiej instancji przyjął, że powyższe czynności organu powinny mieć miejsce na etapie merytorycznego rozpoznawania wniosku, w którym zawarte zostało żądanie zmiany decyzji. Stanowisko to jest dla Sądu rozpatrującego obecnie sprawę wiążące.

W doktrynie podkreśla się, że jedynie w przypadku, gdy charakter wniesionego przez stronę pisma budzi wątpliwości, organ administracji powinien wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. Wszczęcie postępowania na wniosek wiąże organ administracji publicznej i tylko w przypadku wątpliwości co do treści tego żądania, obowiązkiem organu jest podjęcie z urzędu czynności zmierzających do jego wyjaśnienia. W podaniu z dnia [...] grudnia 2012 r. pełnomocnik strony wskazał dwa tryby zmiany ostatecznej decyzji – art. 154 i art. 155 k.p.a.

Zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Podnieść należy, iż tryb wskazany przez stronę jest jednym z trybów nadzwyczajnych, dających możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej i dotyczy on wzruszenia (uchylenia lub zmiany) zarówno decyzji dotkniętych wadami niekwalifikowanymi, ale także decyzji prawidłowych, które nie są dotknięte żadnymi wadami. Przedmiotem tego postępowania jest wzruszenie decyzji ostatecznej, które uzależnione jest od oceny decyzji tylko z perspektywy interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Wszczęte takim wnioskiem postępowanie nie może obejmować po raz kolejny merytorycznej kontroli zasadności wydanej decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt I GSK 792/11 - orzeczenie dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei dyspozycja art. 155 k.p.a. dotyczy wzruszenia (poprzez uchylenie lub zmianę) decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, co uzależnione jest od spełnienia dodatkowych przesłanek, a mianowicie wymaga uzyskania zgody strony (stron postępowania) i zarazem przepisy szczególne nie mogą sprzeciwiać się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji (brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych).

Należy zatem podkreślić, że wniosek pełnomocnika skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r. zawierał wyraźnie sformułowane żądanie zmiany decyzji ostatecznej organu. Zarówno powołany przez stronę art. 154, jak i 155 k.p.a., mogą stanowić, stosownie do okoliczności faktycznych, podstawę do zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r.

Skoro, jak wskazano powyżej, żądanie zmiany ostatecznej decyzji organu zostało wyrażone w sposób wyraźny, [...]WINB nie mógł zastosować w niniejszej sprawie trybu z art. 64 §2 k.p.a. i w konsekwencji pozostawić wniosku strony bez rozpoznania. Należy jednakże zauważyć, że przyjęty w przepisach art. 154 i 155 k.p.a. podział decyzji ostatecznych na decyzje, na mocy których żadna ze stron nie nabyła prawa i decyzje, na mocy których strona nabyła prawo, wyklucza istnienie sytuacji, w których właściwy organ administracji publicznej byłby uprawniony do alternatywnego zastosowania jednego z wymienionych przepisów w celu uchylenia lub zmiany decyzji dotychczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90 (ONSA 1990, nr 2-3, poz. 47) podkreślił, że żądanie wszczęcia postępowania określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. Powyższa reguła znajduje zastosowanie również przy wyborze trybu postępowania, w jakim strona pragnie dochodzić swoich praw.

W realiach przedmiotowej sprawy rzeczą organu będzie zatem wyjaśnienie, w którym z wskazanych we wniosku strony trybie, możliwa jest zmiana decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. i w zależności od tego ustalenia, prowadzenie postępowania w tak wybranym trybie. Natomiast w przypadku uznania, że możliwe jest procedowanie nad zmianą decyzji w każdym z wskazanych przez stronę skarżącą trybów, organ winien ponownie wezwać stronę do sprecyzowania, który z wskazanych w podaniu trybów ostatecznie wybiera, pod rygorem wyboru przez organ trybu najadekwatniejszego dla istoty wniosku. Ponieważ na podstawie art. 9 k.p.a. na organie administracji publicznej ciąży obowiązek czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, to w tym celu organ powinien udzielić jej niezbędnych wskazówek. W wezwaniu do określenia trybu weryfikacji decyzji ostatecznej powinno zostać zatem zawarte wyjaśnienie, co do konsekwencji wynikających z każdego z wymienionych trybów zmiany decyzji.

Organ administracji publicznej, który wszczyna postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej z urzędu, powinien stosować przepisy dotyczące wszczęcia postępowania, a nadto powiadomić o wszczęciu takiego postępowania inny organ, który w świetle komentowanego przepisu byłby również uprawniony do wszczęcia postępowania w tej sprawie.

Należy zauważyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ zobowiązany do działania nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1999 roku o sygn. akt I SAB 60/99, publ. OSP 2000/6/87). Niepodjęcie przez [...]WINB działania przewidzianego prawem, skutkować musi uznaniem, iż pozostaje on w bezczynności.

Zgodnie z przepisem art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W opinii Sądu okoliczności przedmiotowej sprawy nie pozwalają stwierdzić, iż bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując tej oceny Sąd uwzględnił fakt, że [...]WINB nie pozostawił żądania strony bez odpowiedzi, a sam wniosek skarżącego może nasuwać pewne wątpliwości interpretacyjne odnośnie do dalszego procedowania nad nim. Z kolei wystąpienie do skarżącego o sprecyzowanie żądania wynikało z faktu, że orzecznictwo w przedmiotowej sprawie nie jest jednolite. W aktach administracyjnych organu II instancji znajdują się orzeczenia sądów administracyjnych, w których zauważono m.in. że " [...] do strony należy wybór trybu postępowania. Wybór za stronę trybu postępowania stanowiłby nieuprawnione wkroczenie w uprawnienia procesowe strony" (karta nr 31 akt organu II instancji). Nie można zatem uznać, że [...]WINB nie zmierzał do wyjaśnienia i załatwienia niniejszej sprawy. Bezczynność organu wynikała wyłącznie z przekonania, że żądanie strony powinno zostać doprecyzowane, co w konsekwencji mogłoby ułatwić i przyśpieszyć dalsze procedowanie nad wnioskiem.

Ze względu na podniesione wyżej okoliczności, również wniosek skargi, aby wymierzyć [...]WINB grzywnę w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe Sąd uwzględnił skargę, zobowiązując organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie jednego miesiąca od zwrotu akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. Na tej samej podstawie Sąd stwierdził, że wskazana powyżej bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku).

O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu ([...] zł), wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (test jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490), w wysokości [...] zł, oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa dla ww. pełnomocnika ([...] zł) - łącznie [...] zł.

Rozpoznając ponownie sprawę skarżony organ zobowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r., uwzględniając wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia wyroku.