Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1413/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.7, 77, 80, 10, 105
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 25 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [....] decyzją z dnia 25 sierpnia 2016 r. (znak: [....] ), na podstawie:

- art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 z późn. zm. – dalej jako: u.g.n.) oraz

- art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.),

po rozpatrzeniu odwołania J.G. od decyzji Starosty K. z dnia 26 października 2015 r. (znak: ....),

w punkcie I uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w punkcie II umorzył postępowanie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomości położone w obr. [....] , jedn. ewid. L. , oznaczone jako: część działki nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] , część działki nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] , część działki nr [....] w granicach parcel: 1. kat. [....] i 1. kat. [....] , część działki nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] , działka nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] , działka nr [....] w granicach parcel: 1. kat. [....] i 1. kat. [....] , część działki nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] oraz część działki nr [....] w granicach parcel: 1. kat. [....] ,1. kat. [....] i . kat. [....] , na rzecz J.G.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 26 października 2015 r. (znak: ....), Starosta K. odmówił ustalenia odszkodowania za nieruchomości położone w obr. P. , jedn. ewid. L. , oznaczone jako: część działki nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] , część działki nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] , część działki nr [....] w granicach parcel: 1. kat. [....] i 1. kat. [....] , część działki nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] , działka nr [....] w granicach parceli . kat. [....] , działka nr [....] w granicach parcel: 1. kat. [....] i . kat. [....] , część działki nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] oraz część działki nr [....] w granicach parcel: 1. kat. [....] . kat. [....] i 1. kat. [....] , na rzecz J.G.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż umową zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 22 listopada 1979 r. Rep. [....] . II. Nr [....] (Dz. Kw. .....), W.G. jako właściciel zbył na rzecz Skarbu Państwa parcele 1. kat. [....] . kat. [....] kat. [....] , 1. kat. [....] , 1. kat. [....] oraz 1. kat. [....] położone w P. na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości na cele budowy stopnia wodnego [....]. Następnie organ I instancji podał, że decyzją Naczelnika Gminy w L. z dnia 12 marca 1982 r. (znak: ....) wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość oznaczoną jako parcele 1. kat. [....] , 1. kat. [....] i 1. kat. [....] położone w gm. kat. P. , na cele budowy stopnia wodnego [....] realizowanego w ramach rozbudowy i modernizacji [....] . Ponadto na podstawie kompilacji mapy katastralnej z mapą ewidencyjną sporządzoną przez geodetę uprawnionego A.G. z dnia 9 lipca 2013 r. L. ks. rob. [....] , organ I instancji ustalił, iż w skład części działki nr [....] wchodzi parcela 1. kat. [....] , w skład części działki nr [....] wchodzi parcela 1. kat. [....] , w skład części działki nr [....] wchodzą parcele: 1. kat. [....] i 1. kat. [....] , w skład działki nr [....] wchodzą parcele: 1. kat. [....] , 1. kat. [....] , 1. kat. [....] i 1. kat. [....] , w skład części działki nr [....] wchodzi parcela 1. kat. [....] , w skład działki nr [....] wchodzi parcela 1. kat. [....] , w skład działki nr [....] wchodzą parcele 1. kat. [....] i 1. kat. [....] , w skład części działki nr [....] wchodzi parcela 1. kat. [....] oraz w skład części działki nr [....] wchodzą parcele 1. kat. [....] , 1. kat. [....] i 1. kat. [....] . Jednocześnie organ I instancji ustalił, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla [....] w K. z dnia 28 marca 2006 r. (sygn. akt I Ns 169/06/K) spadek po W.G. na podstawie ustawy nabyli Z.I. , J.G. , J.G. , L.P. , D.K. , I.S. oraz E.G. wraz z wchodzącym w skład spadku gospodarstwem rolnym.

Mając na uwadze powyższe organ I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego warunkiem ustalenia i wypłaty odszkodowania w trybie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. jest brak aktu ustalającego odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości oraz wystąpienie z wnioskiem uprawnionej osoby, tj. poprzedniego właściciela nieruchomości lub jego spadkobierców. Tymczasem organ I instancji podał, że w rozpoznawanej sprawie przejęcie nieruchomości objętych wnioskiem nastąpiło równocześnie z ustaleniem odszkodowania za nieruchomość oznaczoną poprzednio jako parcele 1. kat. [....] , 1. kat. [....] , 1. kat. [....] , 1. kat. [....] , 1. kat. [....] , 1. kat. [....] , 1. kat. [....] , 1. kat. [....] i 1. kat. [....] b. gm. kat. P., zgodnie z treścią decyzji Naczelnika Gminy w L. z dnia 12 marca 1982 r. (znak: .....), która stała się ostateczna w dniu 29 maja 1982 r., jak również aktu notarialnego z dnia 22 listopada 1979 r. Rep. [....] (Dz. Kw. .....), a w związku z tym w ocenie organu I instancji, ponowne orzekanie w sprawie odszkodowania za ww. nieruchomości stanowiłoby naruszenie zasady res iudicata (powagi rzeczy osądzonej).

Odwołanie od ww. decyzji złożył J.G. , zarzucając brak orzeczenia we wszystkich kwestiach wniesionych we wniosku, błędne ustalenie okoliczności faktycznych, pominięcie niektórych materiałów dowodowych, nieustosunkowanie się do poruszonych we wniosku okoliczności oraz niezastosowanie przepisów prawa. Nadto odwołujący podniósł, że wniosek dotyczył zwrotu nieruchomości oznaczonych jako: działka nr [....] , część działki nr [....] , część działki nr [....] , działka nr [....] oraz część działki nr [....] z warunkowym odstąpieniem od ich zwrotu za przyznaniem równorzędnej działki zamiennej, bądź przyznanie odszkodowania w wysokości różnicy pomiędzy ceną działek rolnych a ceną działek budowlanych.

Wojewoda [....] rozpatrując odwołanie oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie wskazał, że jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 5 czerwca 2012 r. J.G. wystąpił o zwrot nieruchomości wywłaszczonych pod budowę stopnia [....] ", który to wniosek został przez niego uzupełniony pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r. o upoważnienia dla J.G. do reprezentowania Z.I. , J.G. , L.P. , D.K. , I.S. i E.S. (z d. .....) w sprawie zwrotu nieruchomości wywłaszczonych pod stopień wodny [....]. Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z protokołem rozprawy z dnia 17 września 2014 r. (znak: .....), ..... podał, iż "(...) wycofuje wniosek o zwrot drogi. Zgodnie z mapą jest to część działki nr [....] . (...) wycofuję wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości zabudowanej budynkami zgodnie z mapą działki te oznaczone: część nr [....] , nr [....] , nr [....] i część nr [....] ". Ponadto oświadczył, że nie chce zwrotu części działki nr [....] , w granicach parcel: 1. kat. [....] , część 1. kat. [....] i 1. kat. [....] , a przy tym złożył wniosek o odszkodowanie "(...) w postaci różnicy pomiędzy wartością działek, które były wywłaszczone jako rolne, a ostatecznie wykorzystane jako budowlane", a także zwrot parcel oznaczonych jako część 1. kat. [....] , część 1. kat. [....] , część 1. kat. [....] oraz część 1. kat. [....] . Ponadto organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 29 maja 2015 r. (data wpływu do urzędu) J.G. w uzupełnieniu poprzednich wniosków wniósł o zwrot nieruchomości oznaczonych jako: działka nr [....] , część działki nr [....] , część działki nr [....] , działka nr [....] oraz część działki nr [....] , warunkowo odstępując od ich zwrotu za przyznaniem równorzędnej działki zamiennej, bądź przyznanie odszkodowania w wysokości różnicy pomiędzy ceną działek rolnych a ceną działek budowlanych. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że z uwagi na przeznaczenie nieruchomości oznaczonych jako części działek: nr [....] , nr [....] , nr [....] i nr [....] na cele ogólnospołeczne, tj. drogę oraz pod odwodnienie i wał przeciwpowodziowy J.G. zrezygnował z ich zwrotu. Wojewoda [....] podkreślił również, że pozostałe strony postępowania, jak wskazał organ I instancji, występowały co prawda w sprawie o zwrot przedmiotowych nieruchomości i były one mocodawcami J.G. , jednakże pełnomocnictwa obejmowały wyłącznie upoważnienie do zastępowania w postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości i nie mogły być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu. Ponadto organ II instancji podał, że w dniu 4 stycznia 2016 r. w Wydziale Skarbu Państwa i Nieruchomości [....] Urzędu Wojewódzkiego w K. stawił się J.G. w celu wyjaśnienia m.in., iż jego roszczenie dotyczy wypłaty różnicy odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, oznaczone jako działka nr [....] , część działki nr [....] , część działki nr [....] , działka nr [....] i część działki nr [....] , które zostały sprzedane jako działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, natomiast odszkodowanie określone w akcie notarialnym z dnia 22 listopada 1979 r. Rep. A. II. Nr 18888/79 (Dz. Kw. 38984-988/79) oraz decyzji z dnia 12 marca 1982 r. (znak: ....) Naczelnika Gminy w L. , ustalone zostało i wypłacone za działki rolne. J.G. podtrzymał jednocześnie, jak zostało wskazane we wcześniejszych pismach kierowanych do Starosty K. , iż odstępuje od zwrotu części działek: nr [....] , nr [....] , nr [....] i nr [....] , które zostały przeznaczone na cele ogólnospołeczne, tj. drogę oraz pod odwodnienie i wał przeciwpowodziowy.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że wszczęcie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy zgodnie z przepisami prawa, administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek strony, tj. osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 k.p.a. (z wyjątkiem przewidzianym w art. 61 § 2 k.p.a.), następuje wówczas, gdy ta jednostka dokona uzewnętrznienia swej woli w sposób niebudzący wątpliwości, a zatem poprzez złożenie podania spełniającego wymogi z art. 63 k.p.a. Wojewoda [....] podkreślił przy tym, że w zakresie, w jakim prawo materialne lub procesowe opiera postępowanie administracyjne na zasadzie skargowości, uzależniając je od złożenia przez stronę żądania, treść tego żądania wyznacza bowiem przedmiot postępowania, zaś organ administracji publicznej nie jest władny do zmiany kwalifikacji prawnej żądania strony. Odnosząc się zatem do treści złożonego żądania, organ odwoławczy podkreślił, że istnieje bezwzględny zakaz orzekania przez organy administracji publicznej drugi raz w tej samej sprawie, bez uchylenia poprzednio zapadłego rozstrzygnięcia (powaga rzeczy osądzonej). Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy wskazał, że w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego pozyskano do akt sprawy akt notarialny z dnia 22 listopada 1979 r. Rep. [....] (Dz. Kw. .....), którym W.G. , jako właściciel, zbył na rzecz Skarbu Państwa parcele 1. kat. [....] , 1. kat. [....] , 1. kat. [....] , 1. kat. [....] 1. kat. [....] oraz 1. kat. [....], położone w P., na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, na cele budowy stopnia wodnego [....]. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że zgodnie z elaboratem szacunkowym biegłego z listy Prezydenta Miasta K. K.K. z dnia 22 października 1978 r. ustalona została wartość nieruchomości oznaczonej jako działki nr [....] , nr [....] , nr [....] , nr nr [....][....] o łącznej powierzchni 0,5626 ha na kwotę 49 889 zł. Ponadto, zgodnie z wykazem nieruchomości przeznaczonych do wywłaszczenia, stanowiącym integralną część do decyzji z dnia 12 marca 1982 r. (znak: .....) Naczelnika Gminy w L. , przedmiotem wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa była nieruchomość oznaczona jako parcele: 1. kat. [....] . kat. [....] i 1. kat. [....] , położone w gm. kat. P. , zaś zgodnie z treścią ww. decyzji, odszkodowanie zostało ustalone na kwotę 2 483 zł i miało zostać wypłacone stosownie do treści art. 12 ustawy wywłaszczeniowej, tj. za grunt – w ciągu trzech miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Organ odwoławczy dodał przy tym, że decyzja Naczelnika Gminy w L. z dnia 12 marca 1982 r. (znak: .....) została również opatrzona tzw. "klauzulą ostateczności".

Odnosząc się do kwestii wypłacenia odszkodowania w postaci różnicy pomiędzy wartością działek, które były wywłaszczone jako rolne a ostatecznie wykorzystane jako budowlane, organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca tak skonstruował przepisy prawa w tej materii, iż obecnie możliwym jest uzyskanie odszkodowania w formie decyzji administracyjnej, lecz jedynie z tytułu pozbawienia (ograniczenia) praw rzeczowych do nieruchomości. Wojewoda [....] zaznaczył przy tym, że w aktualnie obowiązującym porządku prawnym brak natomiast podstawy prawnej do orzekania o odszkodowaniu za różnicę pomiędzy wartością, jaką miała nieruchomość w dacie jej wywłaszczenia (za które wypłacono odszkodowania), a wartością, jaką nieruchomość ta "uzyskała" na skutek wywłaszczenia, tj. wynikającą ze zmiany jej przeznaczenia już po wywłaszczeniu.

Tym samym, w ocenie organu, mając na uwadze powyższe oraz wobec złożonych pism i treści odwołania J.G. , w których wskazuje on, iż wniosek dotyczy wypłacenia odszkodowania w postaci różnicy pomiędzy wartością działek, które były wywłaszczone jako rolne, a ostatecznie wykorzystane jako budowlane, a ponadto, że nie ubiegał się, ani nie ubiega się on o zwrot, jak również inne formy odszkodowania, za części działek położonych w granicach wywłaszczonej nieruchomości, które zostały wywłaszczone decyzją Naczelnika Gminy L. z dnia 12 marca 1982 r. i przeznaczone pod drogę, a obejmują część działki nr [....] , w którą wchodzą parcele 1. kat. [....], 1. kat. [....] i 1. kat. [....] , jak również za części działek przeznaczonych pod odwodnienie i wał przeciwpowodziowy, a obejmują część działki nr [....] , w którą wchodzą część parcel 1. kat. [....] i 1. kat. [....] , części działki [....] , w którą wchodzi część parceli 1. kat. [....] oraz część działki nr [....] , w którą wchodzi część parceli 1. kat. [....] – co zdaniem organu odwoławczego oznaczało, że w tym zakresie decyzja organu I instancji została wydana bez wniosku strony – należało uchylić w całości zaskarżoną decyzję Starosty K. z dnia 26 października 2015 r. (znak: .....) i umorzyć w całości postępowanie przed organem I instancji.

Skargę na ww. decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący – J.G. , domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia od Wojewody [....] na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie, przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie następujących przepisów postępowania administracyjnego określonych w k.p.a., tj.:

- art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez pominięcie w fazie procedowania przez organ administracji zastosowania się do zasady określającej podstawę jego działania na podstawie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a w konsekwencji wydanie decyzji na podstawie przepisów, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, a także przeprowadzenie postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości w sposób niestaranny, a co za tym idzie niepoprawny merytorycznie, z naruszeniem zasady zaufania, która powinna się przejawiać nie tylko w bezstronności rozstrzygnięć i dbałości o wyjaśnienie wszelkich – głównie prawnych – aspektów sprawy, lecz także przeciwko naruszaniu interesów strony postępowania. Ponadto zdaniem skarżącego działania organów administracji powinny prowadzić stronę do przekonania, że odnoszące się do niej działania organów państwa są prawidłowe i odpowiadają prawu, co nie znalazło odzwierciedlenia w przedmiotowym postępowaniu.

- art. 80 w zw. z art. 77 k.p.a., polegające na naruszeniu zasady zgodnie, z którą organy prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością oraz zobowiązane są rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego, poprzez bezpodstawne i nieuzasadnione pominięcie ustaleń w przedmiocie zrealizowania inwestycji w postaci budowy stopnia wodnego [....] na nieruchomościach wskazanych przez skarżącego, mimo żądania skarżącego w przedmiocie zwrotu nieruchomości szczegółowo opisanych we wniosku, stosownie do treści art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n., w sytuacji gdy treść zawartej umowy oraz decyzji o wywłaszczeniu, przesądzają o tym, na jaki cel została nabyta (wywłaszczona) przedmiotowa nieruchomość, a co za tym idzie niewykonanie na nieruchomości, pomimo upływu wielu lat od jej nabycia, inwestycji zgodnie z celem wywłaszczenia, co oznacza jej zbędność na cel wywłaszczenia.

- art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., polegające na zaniechaniu przez Wojewodę [....] , a uprzednio także przez Starostę K. , rozpoznania żądania wnioskodawcy w przedmiocie zwrotu nieruchomości objętych wywłaszczeniem, a w konsekwencji wydanie decyzji, w których organ samodzielnie dokonał sprecyzowania treści żądania strony, co godzi w zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, jako że o tym, jaki jest charakter i zakres żądania zawarty w piśmie wniesionym przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje ostatecznie strona (która powinna mieć szansę wypowiedzenia się w tej kwestii), a nie organ, do którego pismo zostało skierowane, zaś wniosek otwierający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści żądania, stanowi podstawę do wszczęcia postępowania wyjaśniającego mającego ustalić, czy domniemana jego treść zgodna jest z wolą osoby, od której pochodzi, a postępowaniu temu towarzyszyć powinno należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

- art. 10 § 1 k.p.a., poprzez pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu i niezapewnienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w postępowaniu dowodów i materiałów, w sytuacji gdy obowiązek określony w art. 10 § 1 k.p.a. jest wyrazem zasady postępowania administracyjnego, tj. czynnego udziału strony w postępowaniu, zaś Wojewoda [....] przed wydaniem decyzji z dnia 25 sierpnia 2016 r. nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, czym uniemożliwił stronie czynny udział w tym postępowaniu.

- art. 77 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, przy czym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.), poprzez nie przeprowadzenie przez organ administracji dowodów z ksiąg wieczystych ustanowionych dla nieruchomości wywłaszczonych pod budowę stopnia wodnego [....], co uniemożliwiło ustalenie, czy nieruchomość wywłaszczona została sprzedana lub oddana w użytkowanie wieczyste przed dniem wejścia w życie u.g.n., zaś prawo nabywcy zostało ujawnione w księdze wieczystej, a co za tym idzie czy roszczenie skarżącego o zwrot nieruchomości nie jest wyłączone.

- art. 105 § 1 k.p.a., poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania w sprawie, w sytuacji, gdy decyzję o umorzeniu postępowania na podstawie ww. przepisu organ wydaje jedynie wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, zaś w niniejszej sprawie istnieje stan faktyczny podlegający uregulowaniu przez organ administracji na wniosek strony, a co za tym idzie postępowanie nie może być uznane za bezprzedmiotowe.

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez sporządzenie decyzji w sposób naruszający przedmiotowe przepisy, jako że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w sposób przekonywujący, dlaczego organ II instancji uznał postępowanie w sprawie za bezprzedmiotowe, jak również uzasadnienie decyzji nie odnosi się do wniosku skarżącego o zwrot nieruchomości, w sytuacji gdy decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a to pierwsze zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, a strona z treści decyzji (osnowa i pozostające w korelacji z nią uzasadnienie) winna uzyskać pełny, wyczerpujący i precyzyjny obraz przysługujących jej praw i obowiązków, jako że nie może być ona zdana na domyślanie się intencji organu lub poszukiwanie uzasadnienia w zawartości akt administracyjnych i nie jest dopuszczalna sytuacja, aby w motywach decyzji poszukiwać lub też dopatrywać się sensu rozstrzygnięcia, albowiem czyni to taką decyzję nieczytelną dla strony.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ odwoławczy niezasadnie uznał, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiła bezprzedmiotowość postępowania, jako że zdaniem skarżącego organy obu instancji powinny były rozpoznać merytorycznie wniosek J.G. o zwrot nieruchomości wywłaszczonych pod budowę stopnia wodnego [....] , które stały się zbędne na cel ich nabycia, a dopiero w przypadku ustalenia zasadności bądź jej braku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, orzec w przedmiocie zgłoszonego warunkowo wniosku skarżącego, który wskazał, że może od wniosku o zwrot nieruchomości odstąpić, w przypadku przyznania działki zamiennej bądź ustalenia odszkodowania w wysokości różnicy pomiędzy ceną działek rolnych (za które przyznano odszkodowanie) a działek budowlanych (z uwagi na wykorzystanie wywłaszczonych nieruchomości). Tym samym, zdaniem skarżącego, organy dokonując samodzielnie modyfikacji wniosku skarżącego, który kilkukrotnie wskazał, iż w pierwszej kolejności domaga się zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, które stały się zbędne na cel wywłaszczenia, organy administracyjne, zaniechały wyjaśnienia przedmiotu żądania wnioskodawcy. Ponadto, jak podał skarżący, pomimo jednoznacznego stanowiska wnioskodawcy, konsekwentnie domagającego się zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, wydano w sprawie decyzje, w których organ samodzielnie dokonał sprecyzowania treści żądania strony, co w ocenie skarżącego, godzi w zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Dlatego też zdaniem skarżącego, w świetle powyższych zasad nie można przyjąć, że nawet jeżeli żądanie wnioskodawcy było zredagowane mało zrozumiale (co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca), to organ administracji publicznej był uprawniony do sprecyzowania treści żądania. W ocenie skarżącego takie działanie organu należy uznać za niedopuszczalne, gdyż mogłoby doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji wnoszącego podanie. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie podejmując działań mających na celu wyjaśnienie rzeczywistej woli strony dopuścił się naruszenia przytoczonych na wstępnie uzasadnienia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Ponadto skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że w sprawach, w których strona nie sprecyzuje przepisów prawa, w ramach których żąda by jej sprawę rozpatrzono, organy administracji mają obowiązek rozpatrzenia sprawy na tle wszystkich przepisów, jakie w danym wypadku mogłyby mieć zastosowanie.

Dodatkowo, zdaniem skarżącego Wojewoda [....] w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w sposób oczywisty naruszył art. 10 k.p.a., jako że nie ustosunkował się do zastrzeżeń strony w przedmiocie braku wyrzeczenia odnośnie wniosku skarżącego, a nie umożliwiając stronie zapoznania się z aktami postępowania, w rzeczywistości pozbawił skarżącego możliwości złożenia wniosków dowodowych, czy też odniesienia się do dokumentów zalegających w aktach sprawy. Ponadto w ocenie skarżącego podtrzymanie w wydanej decyzji w znacznej mierze uzasadnienia zawartego w uprzedniej decyzji organu I instancji podważa istotę instytucji ponownego rozpatrywania sprawy określoną w art. 127 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a., czyniąc z niej w konsekwencji pozorny środek weryfikacji wydanego już raz rozstrzygnięcia. Skarżący nadmienił również, że jego zdaniem ta część wywłaszczonej nieruchomości, która została zabudowana domami jednorodzinnymi i nie została przeznaczona pod budowę stopnia wodnego "[....] powinna zostać uznana za zbędną na cel wywłaszczenia i podlegać zwrotowi na rzecz wnioskodawców będących spadkobiercami byłego właściciela wywłaszczonej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy nadmienił, że przed organami administracji toczy się postępowanie o zwrot przedmiotowych nieruchomości.

Uzasadnienie prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) - dalej zwana "P.p.s.a."

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powołanego przepisu, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że pismem z dnia 5 czerwca 2012 r. J.G. wystąpił o zwrot nieruchomości wywłaszczonych pod budowę stopnia [....], który to wniosek został przez niego uzupełniony pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r. o upoważnienia dla J.G. do reprezentowania Z.I. , J.G. , L.P. , D.K. , I.S. i E.S. (z d. [....] ) w sprawie zwrotu nieruchomości wywłaszczonych pod stopień wodny [....]. Następnie, zgodnie z protokołem rozprawy z dnia 17 września 2014 r. J.G. podał, iż "(...) wycofuje wniosek o zwrot drogi. Zgodnie z mapą jest to część działki nr [....] (...) wycofuję wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości zabudowanej budynkami zgodnie z mapą działki te oznaczone: część nr [....] , nr [....] , nr [....] i część nr [....] ". Ponadto oświadczył, że nie chce zwrotu części działki nr [....] , w granicach parcel: l. kat. [....] , część l. kat. [....] i 1. kat. [....] , a przy tym złożył wniosek o odszkodowanie "(...) w postaci różnicy pomiędzy wartością działek, które były wywłaszczone jako rolne, a ostatecznie wykorzystane jako budowlane", a także zwrot parcel oznaczonych jako część działki l. kat. [....] , część l. kat. [....] , część l. kat. [....] oraz część l. kat. [....] (obecnie działka ....). Ponadto za pismem z dnia 29 maja 2015 r. (data wpływu do urzędu, k. 35 administracyjnych akt sprawy organu I instancji) J.G. w uzupełnieniu poprzednich wniosków wniósł o zwrot nieruchomości oznaczonych jako: działka nr [....] , część działki nr [....] , część działki nr [....] , działka nr [....] oraz część działki nr [....] , warunkowo odstępując od ich zwrotu (za wyjątkiem działki [....] – w odniesieniu do tej działki, co trzeba podkreślić, skarżący konsekwentnie wypowiada się o zwrocie) za przyznaniem równorzędnej działki zamiennej, bądź przyznanie odszkodowania w wysokości różnicy pomiędzy ceną działek rolnych a ceną działek budowlanych. Z uwagi na przeznaczenie nieruchomości oznaczonych jako części działek: nr [....] , nr [....] , nr [....] i nr [....] na cele ogólnospołeczne, tj. drogę oraz pod odwodnienie i wał przeciwpowodziowy J.G. zrezygnował z ich zwrotu.

Z ustaleń organu II instancji wynika, że pozostałe strony postępowania, jak wskazał organ I instancji, występowały co prawda w sprawie o zwrot przedmiotowych nieruchomości i były one mocodawcami J.G. , jednakże pełnomocnictwa obejmowały wyłącznie upoważnienie do zastępowania w postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości i nie mogły być brane pod uwagę w postępowaniu w sprawie odszkodowania. W dniu 24 .11.2015 J.G. , za pismem z dnia 19.11. 2015, dołączył pełnomocnictwa osób, w imieniu których, oprócz swojego, występuje odwołując się pismem z dnia 16. 11 .2015 od decyzji Starosty K. z dnia 26.10.2015 r. Są to : Z.I. , J.G. , L.P.

Ponadto, w dniu 4 stycznia 2016 r. w Wydziale Skarbu Państwa i Nieruchomości [....] Urzędu Wojewódzkiego w K. stawił się J.G. w celu wyjaśnienia m.in., iż jego roszczenie dotyczy wypłaty różnicy odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, które zostały sprzedane jako działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, natomiast odszkodowanie ustalone zostało i wypłacone za działki rolne (k. 11 akt administracyjnych organu II instancji).

W kontrolowanej sprawie kwestią sporną jest zgodność z prawem decyzji Wojewody [....] z dnia z dnia 25 sierpnia 2016 r.

W tym miejscu trzeba zauważyć, że pomimo tego, iż w pkt II kontrolowanej decyzji organ II instancji orzeka o umorzeniu postępowania o ustalenie i wypłatę odkodowania za nieruchomości w nim wskazane, to od razu trzeba podkreślić - i ta uwaga ma istotne znaczenie dla argumentacji uzasadnienia wyroku Sądu I instancji - iż umorzenie przedmiotowego postępowania następuje w kontrolowanej decyzji z dwóch odrębnych przyczyn/powodów, przy czym każda z tych dwóch przyczyn przyporządkowana jest tylko jednemu, określonemu zbiorowi działek. W odniesieniu do nieruchomości oznaczonych jako część działki nr [....] w granicach parceli l. kat. [....] , działka nr [....] w granicach parceli l.kat. [....] , działka nr [....] w granicach parcel: l. kat. [....] i 1. kat. [....] , część działki nr [....] w granicach parceli l. kat. [....] umorzenie postępowania następuje z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania warunkowaną tym, że w aktualnie obowiązującym porządku prawnym brak jest podstawy prawnej do orzekania o odszkodowaniu za różnicę pomiędzy wartością, jaką miała nieruchomość w dacie jej wywłaszczenia (za które wypłacono odszkodowania), a wartością, jaką nieruchomość ta "uzyskała" na skutek wywłaszczenia, tj. wynikającą ze zmiany jej przeznaczenia już po wywłaszczeniu.

Niezależnie od tego trzeba zauważyć, że istnieje bezwzględny zakaz orzekania przez organy administracji publicznej drugi raz w tej samej sprawie, bez uchylenia poprzednio zapadłego rozstrzygnięcia (powaga rzeczy osądzonej). Biorąc pod uwagę powyższe Sąd podkreśla, że w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego pozyskano do akt sprawy akt notarialny z dnia 22 listopada 1979 r. Rep. [....] (Dz. Kw. .....), którym W.G. , jako właściciel, zbył na rzecz Skarbu Państwa parcele 1. kat. [....] , 1. kat. [....] , 1. kat. [....] , 1. kat. [....],1. kat. [....] oraz 1. kat. [....] , położone w P. , na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, na cele budowy stopnia wodnego [....] . Zgodnie z elaboratem szacunkowym biegłego z listy Prezydenta Miasta K. K.K. z dnia 22 października 1978 r. ustalona została wartość nieruchomości oznaczonej jako działki nr [....] , nr [....] , nr [....] , nr [....] , [....] , [....] o łącznej powierzchni 0,5626 ha na kwotę 49 889 zł. Ponadto, zgodnie z wykazem nieruchomości przeznaczonych do wywłaszczenia, stanowiącym integralną część do decyzji z dnia 12 marca 1982 r. (znak: ....) Naczelnika Gminy w L. , przedmiotem wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa była nieruchomość oznaczona jako parcele: 1. kat. [....] . kat. [....] i 1. kat. [....] , położone w gm. kat. P. , zaś zgodnie z treścią ww. decyzji, odszkodowanie zostało ustalone na kwotę 2 483 zł i miało zostać wypłacone stosownie do treści art. 12 ustawy wywłaszczeniowej, tj. za grunt – w ciągu trzech miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Organ odwoławczy dodał przy tym, że decyzja Naczelnika Gminy w L. z dnia 12 marca 1982 r. (znak: .....) została również opatrzona tzw. "klauzulą ostateczności".

W odniesieniu do nieruchomości oznaczonych jako część działki nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] , część działki nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] , część działki nr [....] w granicach parcel: 1. kat. [....] i 1. kat. [....] , część działki nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] , oraz część działki nr [....] w granicach parcel: 1. kat. [....] . kat. [....] i 1. kat. [....] , umorzenie postępowania następuje z uwagi na wycofanie wniosku o ich zwrot, co też w realiach kontrolowanej sprawy skutkuje umorzeniem postępowania.

Konstatacja ta wynika z lektury uzasadnienia kontrolowanej decyzji. Postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiotowej sprawie opiera się na kolejnych wnioskach skarżącego J.G. , które – poza pierwszym – zasadniczo poosiadają charakter warunkowy ( z wyłączeniem działki nr [....] , w stosunku do niej skarżący ubiega się o zwrot, w związku z czym w odniesieniu do niej organ nie wypowiada się w sprawie wyrównania odszkodowania). Od pewnego momentu, jak wyżej, Skarżący wnosi w pierwszej kolejności o zwrot określonych działek, przy czym warunkowo odstępuje od wniosku o ich zwrot, pod warunkiem wypłacenia odszkodowania "(...) w postaci różnicy pomiędzy wartością działek, które były wywłaszczone jako rolne, a ostatecznie wykorzystane jako budowlane. Skarżący jest też warunkowo zainteresowany uzyskaniem odpowiednich działek zamiennych.

Inaczej mówiąc, skarżący jest zainteresowany uzyskaniem dodatkowego odszkodowania, wyrównującego ww. różnicę w wartości. Stąd kontrolowane decyzje nawiązują w swej treści jedynie do wyrównania odszkodowania - jako, że każdy rodzaj/kategoria materialnoprawnego żądania J.G. powinien być rozpatrzony osobną decyzją – i wypowiadają się w sprawie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za ww. nieruchomości przez umorzenie tego postępowania.

Jednocześnie organ II instancji słusznie zauważył, że w odniesieniu do części działek - od pewnego etapu postępowania pierwszoinstancyjnego - skarżący nie ubiegał się o ich zwrot (zaprzestał tego ubiegania się, co wyraźnie wyartykułował) i w konsekwencji warunkowo o dodatkowe odszkodowanie. W tej sytuacji, w związku z powyższymi ustaleniami, w sposób uzasadniony art. 105 k.p.a. organ II instancji uchylił, m.in. ze względu na tę okoliczność zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w zakresie dot. części działki nr [....] , części działki nr [....] , części działki [....] , część działki nr [....]. Ten fragment uzasadnienia wyroku Sądu nawiązuje do trafnej wypowiedzi organu II instancji, w myśl której, mając na uwadze treść odwołania J.G. "iż wniosek dotyczy wypłacenia odszkodowania "(...) w postaci różnicy pomiędzy wartością działek, które były wywłaszczone jako rolne, a ostatecznie wykorzystane jako budowlane'", a ponadto, że "(...) nie ubiegałem się, ani nie ubiegam o zwrot, jak również inne formy odszkodowania, za części działek położonych w granicach wywłaszczonej nieruchomości, które zostały wywłaszczone Decyzją Naczelnika Gminy L. z dnia 12 marca 1982 r. i przeznaczone pod drogę, a obejmują część działki nr [....] w którą wchodzą parcele l. kat. [....] , l. kat. [....] i l. kat. [....] , jak również za części działek przeznaczonych pod odwodnienie i wał p. powodziowy, a obejmują część działki nr [....] w którą wchodzą część parcel l. kat. [....] [....] i l. kat. [....] , części działki [....] w którą wchodzi część parceli l. kat. [....] , oraz część działki nr [....] w którą wchodzi część parceli l. kat. [....] ".

Ponieważ taka wypowiedź została sformułowana nie tylko w odwołaniu, ale w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, nie uwzględnienie tej okoliczności przez organ I instancji oznaczało, że w tym zakresie dotyczącym : działki nr [....] nr [....] ; części [....] część działki nr [....] ; decyzja organu I instancji została wydana bez wniosku strony - w związku z czym trafnie i zgodnie z prawem - organ II instancji uznał, że należało uchylić zaskarżoną decyzję Starosty K. z dnia 26 października 2015 r. i umorzyć w całości postępowanie przed organem I instancji w zakresie ww. działek.

W odniesieniu do pozostałych działek, a mianowicie oznaczonych jako część działki nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] , działka nr [....] w granicach parceli 1. kat. [....] , działka nr [....] w granicach parcel: l. kat. [....] i l. kat. [....] , część działki nr [....] w granicach parceli l. kat. [....] - to trzeba wyjaśnić, że w odniesieniu do nich, jak wynika z akt sprawy aktualny był na dzień orzekania przez organ I i II instancji wniosek warunkowy skarżącego, tzn. warunkowe odstąpienie od zwrotu, ale w zamian za wypowiedzenie się przez organ w sprawie ustalenia odszkodowania w wysokości różnicy pomiędzy ceną działek rolnych (za które przyznano odszkodowanie) a działek budowlanych (z uwagi na wykorzystanie wywłaszczonych nieruchomości). W kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji organu II instancji , organ wypowiedział się w tej sprawie przez uchylenie kontrolowanej decyzji organu I instancji i także w drodze umorzenia postepowania trafnie tym razem przyjmując w zakresie tych bezpośrednio ww. działek, że ustawodawca tak skonstruował przepisy prawa w tej materii, iż obecnie możliwym jest uzyskanie odszkodowania w formie decyzji administracyjnej, lecz jedynie z tytułu pozbawienia (ograniczenia) praw rzeczowych do nieruchomości. Sąd I instancji podziela stanowisko Wojewody [....] , że w aktualnie obowiązującym porządku prawnym brak jest podstawy prawnej do orzekania o odszkodowaniu za różnicę pomiędzy wartością, jaką miała nieruchomość w dacie jej wywłaszczenia (za które wypłacono odszkodowania), a wartością, jaką nieruchomość ta "uzyskała" na skutek wywłaszczenia, tj. wynikającą ze zmiany jej przeznaczenia już po wywłaszczeniu.

Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że organy władzy publicznej, w tym organy administracji publicznej działają na podstawie prawa i w ramach prawa, i w przypadku, kiedy w sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania z przyczyn wskazanych powyżej , to nie mogą , jak tego oczekuje skarżący, orzekać merytorycznie. Jednocześnie Sąd zauważa, że w kontrolowanej sprawie organy nie wypowiadają się o w sprawie odszkodowania za działkę nr [....] , gdyż co do niej w ramach postępowania administracyjnego skarżący domagał się jej zwrotu.

Na marginesie Sąd zauważa, że równolegle toczy się sprawa o zwrot przedmiotowych działek , w ramach którego organy ustosunkowują się wprost do wniosku skarżącego w sprawie zwrotu nieruchomości. Do odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu dołączyła bowiem kserokopię decyzji Starosty K. z dnia 21 września 2016 r. , znak [....] , o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako części działek: nr [....] , nr [....] , nr [....] , nr [....] , nr [....] , nr [....] i nr [....] oraz jako działki: nr [....] i nr [....] poł. w obr. [....] , jedn. ewid- L. w granicach parcel: L . kat kat. nr. nr. [....] [....] [....] poł. w b. gm. kat. P. wszczętego na wniosek: J.G. , Z.I. , J.G. , i innych..... Decyzja ta została wydana, jak wynika z jej uzasadnienia, w odniesieniu do wniosku z dnia 5 czerwca 2012r., którym J.G. zwrócił się do Starosty K. z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako parcele: L kat. kat. nr nr [....] [....] [....] [....] poł. w b. gm. kat. P. , wskazując jednocześnie, że " (...) Urząd Rejonowy w K. , Oddział Geodezji i Gospodarki Gruntami pismem nr [....] z dnia 20.07. 1993r. odmówił zwrotu wywłaszczonych nieruchomości". Do wniosku J.G. pismami z dnia 15 kwietnia 2013r. przyłączyli się: Z.I. i inni...., , ustanawiając jako swojego pełnomocnika J.G. Jest to zatem decyzja, ustosunkowująca się do tego samego wniosku, który zainicjował postępowanie obecnie kontrolowane, tylko w zakresie żądania o zwrot nieruchomości. W związku z tym obecnie kontrolowana decyzja nie mogła wypowiadać się w przedmiocie zwrotu przedmiotowych nieruchomości, co już wyżej było wyjaśniane.

Wobec powyższych ustaleń Sąd stwierdza, że w realiach stanu faktycznego i prawnego kontrolowanej decyzji organu II instancji nie znajdują uzasadnienia zarzuty skarżącego, iż organ II instancji naruszył - art. 6 i art. 8 k.p.a.; art. 80 w zw. z art. 77 k.p.a., stosownie do treści art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n., w sytuacji, gdy według skarżącego treść zawartej umowy oraz decyzji o wywłaszczeniu, przesądzają o tym, na jaki cel została nabyta (wywłaszczona) przedmiotowa nieruchomość, a co za tym idzie niewykonanie na nieruchomości, pomimo upływu wielu lat od jej nabycia, inwestycji zgodnie z celem wywłaszczenia, co oznacza jej zbędność na cel wywłaszczenia; art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., polegające na zaniechaniu przez Wojewodę [....] , a uprzednio także przez Starostę K. , rozpoznania żądania wnioskodawcy w przedmiocie zwrotu nieruchomości objętych wywłaszczeniem, a w konsekwencji wydanie decyzji, w których organ samodzielnie dokonał sprecyzowania treści żądania strony, co godzi w zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; art. 10 § 1 k.p.a., poprzez pozbawienie strony, w znaczeniu skarżącego, co wynika ze skargi, prawa do czynnego udziału w postępowaniu i niezapewnienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w postępowaniu dowodów i materiałów, w sytuacji gdy obowiązek określony w art. 10 § 1 k.p.a.; art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 75 § 1 k.p.a; art. 105 § 1 k.p.a., poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania w sprawie, w sytuacji, gdy decyzję o umorzeniu postępowania na podstawie ww. przepisu organ wydaje jedynie wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, zaś w niniejszej sprawie istnieje stan faktyczny podlegający uregulowaniu przez organ administracji na wniosek strony, a co za tym idzie postępowanie nie może być uznane za bezprzedmiotowe; art. 107 § 1 i 3 k.p.a., przez sporządzenie decyzji w sposób naruszający przedmiotowe przepisy, jako że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w sposób przekonywujący, dlaczego organ II instancji uznał postępowanie w sprawie za bezprzedmiotowe, jak również uzasadnienie decyzji nie odnosi się do wniosku skarżącego o zwrot nieruchomości.

Sąd I instancji w pełni podziela stanowisko organu II instancji, bez niepotrzebnych powtórzeń w tym względzie, w przedmiocie bezprzedmiotowości kontrolowanego postępowania. W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie z dnia 15 czerwca 2016 r. organu II instancji adresowane do m.in. skarżącego, o terminie załatwienia sprawy do 17 sierpnia 2016 r. Nawet przyjmując, że organ II instancji naruszył art. 10 k.p.a. przez brak zawiadomienia skarżącego, że przystępuje do wydania decyzji, to skarżący nie wykazuje w skardze, jaki konkretnie skutek dla wyniku sprawy ma ta okoliczność, co takiego konkretnie by podniósł w postepowaniu drugoinstancyjnym, mającego wpływ na wynik sprawy. A zatem zarzut ten nie może przemawiać za zasadnością uchylenia przez Sąd kontrolowanej decyzji.

Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne i prawne kontrolowanej sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.