Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 639/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na D. Sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej także jako "skarżąca") za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lipca 2009 r. na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości W. km [...], został zatrzymany do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...], kierowany przez S. C.. Zespołem pojazdów wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy (wypis nr [...] z licencji [...]) w trakcie przewożenia ładunku z N. do miejscowości P. Zadeklarowana masa przewożonego ładunku, zgodnie z dokumentem przewozowym wynosiła 30 m3. W toku kontroli za pomocą wagi statycznej ustalono (po odjęciu 200kg i 2% z każdej osi) naciski osi i masę:

- oś pierwsza pojedyncza nienapędowa pojazdu silnik: 7,99 tony.

* oś druga podwójna napędowa pojazdu silnikowego: 19,84 tony.

* -oś trzecia pojedyncza nienapędowa przyczepy: 10,24 tony.

-oś czwarta pojedyncza nienapędowa przyczepy: 11,42 tony

- rzeczywistą masę całkowitą: 49,49 tony.

W toku kontroli kierujący nie przedstawił wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu ponadnormatywnego. Kierowcy zostały okazane wszystkie niezbędne dokumenty świadczące o prawidłowości przeprowadzenia i zabezpieczenia procesu ważenia. Stwierdzono również, że droga wojewódzka nr [...] należy do kategorii dróg, na których dopuszczalny nacisk na pojedynczą oś napędową wynosi 8ton. Mając na względzie wyniki ważenia, organ I instancji stwierdził:

1) przekroczenie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego o 5,34 t

2) przekroczenie dopuszczalnego nacisku pierwszej pojedynczej osi nienapędowej przyczepy o 2,24 t,

3) przekroczenie dopuszczalnego nacisku drugiej pojedynczej osi nienapędowej przyczepy o 3,42 t,

4) przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego lub zespołu pojazdów złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy o 7,49 t.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ I instancji nałożył na skarżącą łączną karę pieniężną w wysokości 20 340 złotych. W toku postępowania administracyjnego skarżąca nie skorzystała z prawa wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

Następnie skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym zarzuciła niespełnienie wymogów prawnych przez miejsce ważenia pojazdu. W ocenie skarżącej ważenie pojazdu odbyło się w miejscu do tego nieprzygotowanym i nieposiadajacym właściwych badań. Oznacza to, że miejsce, w którym odbyło się ważenie nie spełnia wymagań § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345). Ponadto w protokole kontroli nie wskazano, czy urządzenia użyte do pomiaru nierówności terenu posiadały aktualne świadectwa legalizacyjne.

Rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał w szczególności art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i Ib pkt 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 1 lit. d) i e), lp. 6 pkt 9 lit. d) i e), lp. 9 pkt 11 lit. b) załącznika nr 2 do w/w ustawy.

Organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli pojazdu przeprowadzone pomiary wykazały następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk 10,24 t na pierwszą pojedynczą oś naczepy - przekroczenie o 2,24 t,

- nacisk 11,42 t na drugą pojedynczą oś naczepy - przekroczenie o 3,42 t,

- nacisk 19,84 t na podwójnej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 5,34 t,

- masa całkowita pojazdu 49,49 t - przekroczenie o 7,49 t, przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Przechodząc do analizy zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Organ wyjaśnił, że przywołane w odwołaniu rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345) dotyczy wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu. Co prawda, jak podnosi skarżący w powyższym rozporządzeniu znajduje się definicja ważenia statycznego, jednak odnosi się ona do ważenia statycznego przy pomocy wagi dynamicznej (na wadze do pomiarów dynamicznych można ważyć także w sposób statyczny). Wagi te, jak i miejsca, w których mogą one się znajdować istotnie muszą odpowiadać dość surowym rygorom technicznym, gdyż cała procedura ważenia odbywa się bez zatrzymywania pojazdów. Jak wyjaśnił organ, przedmiotowe ważenie zostało dokonane na nieautomatycznych wagach przenośnych do pomiarów statycznych. W trakcie takiego ważenia pojazd znajdujący się na wadze jest unieruchomiony. Powyższe przepisy nie mają więc zastosowania w niniejszej sprawie i miejsce ważenia w miejscowości W.-K., gdzie dokonano ważenia, nie podlega ocenie pod kątem zgodności z wymogami określonymi w przywołanym w odwołaniu w/w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Organ podkreślił, że na miejscu tym są używane wyłącznie wagi przenośne (nieautomatyczne) do pomiarów statycznych.

Organ stwierdził, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, z dnia [...] maja 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr seryjnych [...] i [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Obwodowego Urzędu Miar w G. do [...] marca 2011 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Użyte do pomiaru wagi dysponują w pełni ważnymi legalizacjami do dnia [...] marca 2011 r. wydanymi na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne. Organ podkreślił, że przepisy tego rozporządzenia mają zastosowanie w niniejszej sprawie.

Jednocześnie wskazał, że w obowiązujących przepisach brak jest uregulowania procedury ważenia za pomocą wag nieautomatycznych przez organy kontrolne. Jednakże w celu zapewnienia maksymalnej dokładności wyników, Inspekcja Transportu Drogowego korzysta wyłącznie z miejsc wypoziomowanych, odpowiednio zbadanych i zatwierdzonych przez odpowiednie organy. Tak też i było w niniejszej sprawie - miejsce przeprowadzenia ważenia w miejscowości W.-K. legitymuje się dokumentem zatwierdzającym wydanym po przeprowadzeniu pomiarów przez uprawnionego geodetę. Dokonane przezeń pomiary wskazują że pomierzone spadki mieszczą się także w normie, przewidzianej dla wag do pomiarów dynamicznych (pojazdów w ruchu), co oznacza, że na takim miejscu mogłyby również być dokonywane pomiary dynamiczne. W/w dokumenty legalizacyjne były okazane podczas kontroli drogowej kierowcy. Tym samym zarzut dotyczący niespełnienia wymogów przez miejsce ważenia pojazdu są nietrafne.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu § 8 ust. 2, obowiązującego w dniu kontroli rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188 poz. 1345), poprzez nietrafne przyjęcie, że ważenie zostało przeprowadzone na miejscu, które zostało właściwie przygotowane, a nawierzchnia w miejscu przeznaczonym do ważenia spełnia normy prawa w tym zakresie obowiązujące,

2) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 1980r. Nr 9, poz. 26 z późn. zm.) poprzez nie podjęcie przez organ administracyjny wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Wskazując na powyższe uchybienie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca podtrzymała argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Dokonując oceny zasadności skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd po rozpoznaniu skargi uznał, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

W niniejszej sprawie wyniki ważenia pojazdu skarżącej oraz pomiaru nacisków osi skutkowały uznaniem przez organy obu instancji, iż spółka wykonywała transport pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, w wyniku czego została na nią nałożona kara pieniężna.

Skarżąca w skardze jak i w toku postępowania administracyjnego kwestionuje dokonane pomiary wykazując, że ważenie samochodu zostało przeprowadzone na miejscu, które nie zostało właściwie przygotowane.

Według jej oceny miarodajne w sprawie są przepisy obowiązującego w dniu kontroli rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. nr 188, poz. 1345), które określają szczegółowo wymogi, jakie powinno spełniać miejsce do ważenia pojazdów. Wymogi te nie zostały zachowane przy ważeniu pojazdu skarżącej a zatem uzyskane wyniki nie są prawidłowe.

Z tym zarzutem skarżącej nie sposób jest się zgodzić. Sąd w całej rozciągłości popiera stanowisko organu, iż powoływany przez spółkę akt prawny dotyczy innych wag niż te, którymi posłużono się kontrolując samochód skarżącej.

W niniejszej sprawie użyte zostały wagi nieautomatyczne do pomiarów statycznych natomiast rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. dotyczy pomiarów dokonanych przy użyciu wag do ważenia pojazdów w ruchu.

W dacie kontroli wagi nieautomatyczne powinny spełniać warunki przewidziane w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791). Te zaś przepisy nie wprowadzały szczególnych wymogów co do miejsca ważenia pojazdów. Tym samym Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne zarówno w zakresie naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Organy obu instancji należycie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego zaś wydane rozstrzygnięcia szeroko i wnikliwie uzasadniły.

Stanowisko Sądu w niniejszej sprawie jest zgodne z orzecznictwem NSA (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. w sprawie II GSK 290/09).

Wobec powyższego zarzuty skargi na zasługują na uwzględnienie, dlatego też Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.