Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2438/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36-36 indeks 9;
journal: Dz.U. 2018 poz 2115
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej [...] stopnia Nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach [...] marca 2019 r. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z [...] września 2019 r. Komisja Egzaminacyjna II stopnia Nr 2 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach 26-29 marca 2019 r. (dalej "Komisja II stopnia") utrzymała w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej Nr 5 do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego w 2019 r. z siedzibą w W. (dalej "Komisja Egzaminacyjna") z [...] kwietnia 2019 r., którą ustalono, że A. K. (dalej "Zdający", "Skarżący") uzyskał negatywny wynik z egzaminu radcowskiego. Jako materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały wskazano art. 368 ust. 1, 9 i 12 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2115 z późn. zm.- dalej u.r.p.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. - dalej k.p.a.).

Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym;

Skarżący w dniach w dniach 26-29 marca 2019 r. przystąpił do egzaminu radcowskiego. Z zadania z zakresu prawa karnego otrzymał ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa cywilnego ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa gospodarczego ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa administracyjnego ocenę dostateczną, zaś z zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki ocenę niedostateczną.

Z akt sprawy wynika, że zadanie egzaminacyjne z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki polegało na sporządzeniu opinii prawnej, w której należało ocenić zachowanie radcy prawnego z punktu widzenia zasad wykonywania zawodu i zasad etyki oraz z uwzględnieniem interesu publicznego. W przypadku uznania, że radca prawny naruszył te zasady należało wskazać przepisy przez niego naruszone oraz opisać, na czym polegało ich naruszenie. Z treści kazusu egzaminacyjnego wynika, że jeden radca prawny oferował swoją pomoc prawną klientowi innego radcy prawnego.

W wykonaniu tego zadania egzaminacyjnego Skarżący sporządził opinię prawną.

Obaj egzaminatorzy wystawili Skarżącemu cząstkowe oceny niedostateczne.

Od powyższej uchwały Skarżący z zachowaniem terminu wniósł odwołanie. Komisja II stopnia rozpoznając odwołanie utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę Komisji Egzaminacyjnej.

Utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Komisja wskazała w pierwszej kolejności, że egzaminatorzy ocenili jednolicie przygotowane przez Zdającego rozwiązanie z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki, w kontekście przesłanek przewidzianych przez art. 365 ust. 2 u.r.p. i zgodnie przyznali ocenę niedostateczną.

Komisja II stopnia podzieliła w całości ocenę egzaminatorów

Zdaniem organu w opinii prawnej należało wskazać na następujące naruszenia popełnione przez radcę prawnego:

a) niedochowanie nakazu lojalności i koleżeństwa wobec innych radców prawnych, przez:

- podjęcie przez radcę prawnego czynności zmierzających do utraty klienta przez innego radcę prawnego, tj. oferowanie klientowi przez radcę prawnego pomocy prawnej w postaci prowadzenia w charakterze pełnomocnika procesowego sprawy z powództwa Spółki, podczas gdy ten radca prawny wiedział, że klient posiada pełnomocnika w osobie innego radcy prawnego, reprezentującego go w sporze ze Spółką - co stanowi uchybienie art. 50 ust. 1 i 3 KERP;

- wypowiadanie negatywnych opinii o czynnościach zawodowych innego radcy prawnego wobec jego mocodawcy (deprecjonowanie jego działań podczas renegocjacji umowy przedwstępnej ze Spółką, podanie w wątpliwość należytego poprowadzenia procesu ze Spółką) - naruszenie art. 52 ust. 3 KERP;

- uchybienie obowiązkowi poinformowania innego radcy prawnego o podjęciu się przez radcę prawnego świadczenia pomocy prawnej na rzecz klienta w sprawie z powództwa Spółki - naruszenie art. 53 ust. 1 KERP;

b) uchybienie nakazowi zachowania niezależności w wykonywaniu czynności zawodowych - przez podjęcie się przez radcę prawnego prowadzenia sprawy, której wynikiem był osobiście zainteresowany (sprawy dotyczącej sprzedaży przez klienta Spółce nieruchomości, którą radca prawny zamierzał nabyć od klienta po oddaleniu powództwa Spółki) - naruszenie art. 7 i art. 25 ust. 1 KERP;

c) naruszenie obowiązku unikania konfliktu interesów oraz lojalności wobec klienta (oferowanie przez radcę prawnego klientowi nabycia nieruchomości, konkurencyjnego wobec Spółki, będącej poprzednim klientem radcy prawnego i podjęcie się przez tego radcę prawnego prowadzenia w imieniu klienta przeciw Spółce sprawy, związanej ze sprawą w której wykonywał uprzednio czynności zawodowe na rzecz Spółki) - tj. naruszenie art. 10, art. 26 ust. 1, art. 28 ust. 3, art. 29 ust. 1 pkt. 2 KERP;

d) naruszenie tajemnicy zawodowej przez skorzystanie w interesie własnym i w interesie klienta z informacji i dokumentów objętych tajemnicą zawodową związaną z obsługą prawną Spółki (ujawnienie w odpowiedzi na pozew informacji wynikających z instrukcji otrzymanych od Zarządu Spółki dotyczących warunków renegocjacji umowy przedwstępnej i załączenie do odpowiedzi na pozew pisma zawierającego te instrukcje) - będące naruszeniem art. 9 i art. 16 KERP;

e) zachowania wskazane w podpunktach b, c, d stanowiły jednocześnie naruszenie art. 6 KERP, nakazującego radcy prawnemu wykonywanie czynności zawodowych rzetelnie, uczciwie, zgodnie z prawem, zasadami etyki zawodowej oraz dobrymi obyczajami.

Komisja II stopnia stwierdziła, że w swojej opinii Zdający wskazał na różne naruszenia Kodeksu Etyki Radcy Prawnego lecz znaczną ich część z nich pominął.

Zdający pominął naruszenie art. 50 ust. 1 i ust. 3 KERP wynikające z podjęcia przez jednego radcę prawnego czynności zmierzających do utraty klienta przez innego radcę prawnego, zwłaszcza gdy pierwszy radca prawny posiadał wiedzę odnośnie działania drugiego radcy prawnego.

Zdający nie zauważył, że naganne zachowanie radcy prawnego nie polegało bowiem jedynie na kontaktowaniu się ze Spółką z pominięciem jej pełnomocnika, ale również na podejmowaniu przez niego czynności bezpośrednio zmierzających do pozbawienia innego radcy prawnego zatrudnienia (naruszenie art. 50 ust. 3 KERP) i winno było zostać zakwalifikowane jako naruszenie zasady lojalności i koleżeństwa (art. 50 ust. 1 KERP).

Zdający nie zauważył też, że radca prawny nie tylko wykorzystał informacje objęte tajemnicą zawodową, ale również posłużył się tymi informacjami w postępowaniu sądowym dokumentem taką tajemnicą objętym (pisemne instrukcje uzyskane przez radcę prawnego), co stanowiło oczywiste naruszenia art. 9 KERP.

Zdający nie dostrzegł naruszenia art. 7 i art. 25 KERP poprzez podjęcie się przez radcę prawnego prowadzenia sprawy, której wynikiem byt osobiście zainteresowany.

Zdaniem organu, ogólne podanie przepisów Kodeksu Etyki nie może skutkować oceną pozytywną bowiem sporządzona opinia prawna w swojej treści powinna w sposób jasny i przejrzysty wykazywać znajomość zasady etyki.

W ocenie Komisji II stopnia Zdający sporządzając opinię powinien nie tylko szczegółowo wskazać zachowanie radcy prawnego, ale podać konkretne przepisy, które miały zastosowanie i wyjaśnić tą podstawę prawną. Zdający powinien dokonać analizy prawnej, która jest niezbędna w sporządzaniu opinii. Organ zaznaczył, że wydawanie opinii prawnych jest jednym z głównych zadań w pracy zawodowej radcy prawnego i ma duże znaczenie praktyczne. Natomiast przygotowana przez Zdającego opinia prawna, potwierdza niedostateczny warsztat zawodowy Zdającego, do samodzielnego wykonywania zawodu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Komisja II stopnia wskazała, że Zdający nie wykazał, aby uchwała została podjęta niezgodnie z przepisami prawa. Nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów prawa. Jak wynika ze szczegółowej analizy pracy, przedstawione rozwiązanie nie spełniało kryteriów przepisów ustawy o radcach prawnych.

Komisja II stopnia przywołała orzecznictwo NSA, że: " (...) nawet poprawne rozwiązanie zadania pod względem formalnym i materialnoprawnym, nieuwzględniające interesu strony, którą zdający egzamin reprezentuje, świadczy o braku przygotowania do należytego wykonania zawodu radcy prawnego." (wyrok NSA z dnia 8.08.2012, sygn. akt II GSK 1037/12, wyrok NSA z dnia 10.12.2013 r., sygn. akt 1340/12, wyrok NSA z 27.02.2014 r., sygn. akt II GSK 1959/12).

Komisja II stopnia stwierdziła, że nie było podstaw do zastosowania gradacji ocen.

Mając na uwadze powyższe oraz uznając zarzuty Skarżącego w najistotniejszym zakresie za chybione Komisja II stopnia uznała, że brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 140 k.p.a. i art. 368 ust. 12 u.r.pr. polegające na przekroczeniu przez Komisję Egzaminacyjną II stopnia granic uznania administracyjnego i dokonanie oceny pracy egzaminacyjnej z piątej części egzaminu radcowskiego bez należytego odniesienia jej do celu przeprowadzenia tego egzaminu, wskazanego w treści art. 364 ust. 1 u.r.pr., który polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu radcowskiego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego, a w konsekwencji wystawienie oceny niedostatecznej z tej części egzaminu na podstawie podniesionych w uzasadnieniach ocen cząstkowych błędów, które nie uzasadniały wystawienia takiej oceny w pięciostopniowej skali ocen przewidzianej w art. 364 ust. 10 u.r.pr.

II. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 364 ust. 1 w zw. z ust. 8a i art. 365 ust. 2 i art. 368 ust. 12 u.r.pr., poprzez wystawienie oceny negatywnej z części piątej egzaminu radcowskiego w sytuacji, gdy zaproponowane przez Skarżącego rozwiązanie zadania z zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki jest poprawne, zachowuje wymagania formalne, stanowi właściwe zastosowanie przepisów prawa i wskazuje na umiejętność ich interpretacji oraz uwzględnia interes wskazanej strony, co świadczy o tym, iż odwołujący jest przygotowany do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego;

2) art. 364 ust. 10 u.r.pr. w zw. z art. 365 ust. 2 i art. 368 ust. 12 u.r.pr. poprzez przyznanie odwołującemu oceny niedostatecznej z piątej części egzaminu radcowskiego, obejmującej rozwiązanie zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki, podczas gdy zaproponowany przez Zdającego sposób rozwiązania tego zadania nie uzasadniał przyznania jemu oceny niedostatecznej, tym bardziej, że zdający doprowadził do prawidłowego rozwiązania.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały rozwinięte.

Komisja II stopnia w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, sądowo -administracyjna kontrola uchwał komisji egzaminacyjnych ustalających wynik egzaminu radcowskiego, sprawowana jest - pod względem zgodności z prawem - wyłącznie z punktu widzenia interesu publicznego, polegającego na zapewnieniu legalnego działania organów administracyjnych i przebiega w trzech płaszczyznach, tj.: oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; dochowania wymaganej prawem procedury; respektowania reguł kompetencji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2006 r. sygn. akt I GSK 1421/05, www.orzeczenia.nas.gov.pl).

Rola sądu administracyjnego sprowadza się więc do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Inaczej mówiąc, Sąd administracyjny nie jest kolejną komisją egzaminacyjną, lecz ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu (tu: uchwały komisji) i nie zastępuje Komisji w jej czynnościach. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej. Spod kontroli sądowej uchyla się w konsekwencji możliwość merytorycznej analizy zasadności wydanej uchwały, a sąd administracyjny zobligowany jest zbadać, czy uchwała wydana została z zachowaniem reguł prowadzenia postępowania administracyjnego, ze szczególnych uwzględnieniem analizy tego, czy zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia o określonej treści (wyrok NSA z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1930/11, CBOSA, a także wyrok NSA z 10 października 2018 r. sygn. akt II GSK 3313/16).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy oraz rozpatrując ją w świetle opisanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie jest uzasadniona, gdyż w trakcie przeprowadzonego postępowania egzaminacyjnego nie doszło do istotnego naruszenia prawa, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej uchwały oraz poprzedzającej ją uchwały Komisji Egzaminacyjnej.

Szczegółowy tryb składania egzaminu radcowskiego został uregulowany

w przepisach art. od 36 do 369 u.r.p. oraz w rozporządzeniu wykonawczym Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie zespołu do przygotowania zadań na egzamin radcowski (Dz.U.2018.84 j.t.) wydanym na podstawie art. 36 ust. 12 ustawy o radcach prawnych.

Zgodnie z art. 364 ust. 1 u.r.p. egzamin radcowski polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do tego egzaminu (zdającego) do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego.

Zasady i sposób oceny wiedzy zdającego określono w art. 365 u.r.p.

Pozytywny wynik z egzaminu radcowskiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu radcowskiego otrzymał ocenę pozytywną (art. 366 ust. 1).

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 392/11 oraz z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 489/11 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), postępowanie odwoławcze przed komisją odwoławczą jest postępowaniem szczególnym, którego zakres określa strona w odwołaniu. Komisja kontroluje tylko tę część egzaminu, która została zakwestionowana przez stronę i tylko pod kątem zarzutów podniesionych przez stronę. Jest to zatem szczególne postępowanie odwoławcze, które ma na celu rozpatrzenie zasadności zarzutów odwołania, nie zaś skontrolowanie całego przebiegu egzaminu ani też ponowne sprawdzenie prac egzaminacyjnych.

Jednocześnie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie wypowiadał się w sprawach dotyczących ustalenia wyniku egzaminu zawodowego (radcowskiego, adwokackiego), w tym również w kwestii oceny pracy

z części od pierwszej do piątej takiego egzaminu.

Przykładowo w wyroku z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1959/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m. in. że:

- uchwała w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego nie jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego, lecz należy ją zakwalifikować do grupy decyzji związanych;

- nie wszystkie błędy pracy egzaminacyjnej z poszczególnych części od drugiej do piątej egzaminu radcowskiego popełnione przez osobę zdającą mogą dopuszczać wartościowanie tej pracy w ramach skali określonej w art. 364 ust. 10 pkt 1) lit. a) - d) u.r.p., bowiem stwierdzenie błędu, którego ciężar gatunkowy dyskwalifikuje pracę, skutkować będzie wyłącznie oceną negatywną;

- dokonując oceny pracy egzaminacyjnej, egzaminatorzy i komisja egzaminacyjna podejmująca uchwałę o wyniku egzaminu, muszą rozważyć ciężar gatunkowy błędów popełnionych przez osobę zdającą i ocenić je w perspektywie wypełnienia przez pracę wszystkich kryteriów oceny wskazanych w art. 365 ust. 2 u.r.p.

W rozpoznawanej sprawie Komisja II stopnia podtrzymała oceny egzaminatorów czemu dała wyraz uzasadniając swoją uchwałę i wykazując nietrafność podniesionych przez Skarżącego zarzutów. Komisja II stopnia szczegółowo opisała uchybienia popełnione przez Skarżącego, które w jej ocenie, tak jak w ocenie egzaminatorów, nie kwalifikowały tego zadania na ocenę pozytywną.

Sąd zauważa, że każda praca oceniana jest indywidualnie, a jej walory i wady analizowane są przez ekspertów, aby następnie wedle ich najlepszej wiedzy, w ramach prawem określonych przesłanek ustalić, czy kandydat na radcę prawnego posiada odpowiednie przygotowanie prawnicze do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego. Może się zatem zdarzyć, że prace różnych zdających, w których są przyjęte podobne rozwiązania prawne, prezentują jednocześnie tak różny poziom wiedzy i umiejętności zdającego, że są oceniane w różny sposób.

Podkreślić przy tym należy, że różnicowanie ocen pozytywnych (od dostatecznej do celującej) nie oznacza, iż błędy popełnione w rozwiązaniu zadania, świadczące o niespełnieniu podstawowych kryteriów określonych w art. 365 ust. 2 u.r.p. mogą być kwalifikowane w ramach stopniowalności oceny pozytywnej.

W rozpoznawanej sprawie negatywny wynik egzaminu radcowskiego był konsekwencją otrzymania przez Skarżącego oceny niedostatecznej za rozwiązanie zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki. Dokonując oceny pracy egzaminacyjnej, egzaminatorzy i komisja egzaminacyjna podejmująca uchwałę o wyniku egzaminu, muszą rozważyć ciężar gatunkowy błędów popełnionych przez osobę zdającą i ocenić je z punktu widzenia wypełnienia przez pracę kryteriów oceny wymienionych w art. 365 ust. 2 u.r.p.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie z tego obowiązku organy wywiązały się w sposób należyty. Natomiast nie są usprawiedliwione zarzuty skargi, że Komisja II stopnia niezasadnie podzieliła stanowisko egzaminatorów oraz że rozwiązanie zadania było poprawne.

Przede wszystkim oceniając sporządzoną opinie prawną organ, w ślad za egzaminatorami podkreślił, że Skarżący pominął znaczną część przepisów KERP, a mianowicie:

- art. 50 ust. 1 i ust. 3 KERP stosownie, do którego radca prawny obowiązany jest do lojalności i koleżeństwa wobec członków samorządu i nie wolno mu podejmować czynności zmierzających do pozbawienia innego radcy prawnego zatrudnienia lub utraty klienta.

- art. 9 KERP bowiem radca prawny nie tylko wykorzystał informacje objęte tajemnicą zawodową, ale również posłużył się w postępowaniu sądowym dokumentem taką tajemnicą objętym (pisemne instrukcje uzyskane przez radcę prawnego), co stanowiło oczywiste naruszenia art. 9 KERP.

- art. 7 i art. 25 KERP poprzez podjęcie się przez radcę prawnego prowadzenia sprawy, której wynikiem byt osobiście zainteresowany.

- art. 10, art. 26 ust. 1, art. 28 ust. 3, art. 29 ust. 1 pkt. 2 KERP czyli naruszenie obowiązku unikania konfliktu interesów oraz lojalności wobec klienta (oferowanie przez radcę prawnego klientowi nabycia nieruchomości, konkurencyjnego wobec Spółki, będącej poprzednim klientem radcy prawnego i podjęcie się przez tego radcę prawnego prowadzenia w imieniu klienta przeciw Spółce sprawy, związanej ze sprawą w której wykonywał uprzednio czynności zawodowe na rzecz Spółki.

Sąd podzielił stanowisko organu, że zbyt ogólne wskazywanie okoliczności nagannych w zachowaniu radcy prawnego nie może skutkować oceną pozytywną bowiem sporządzona opinia prawna w swojej treści powinna w sposób jasny i przejrzysty wykazywać znajomość zasady etyki w odwoływać sie do konkretnych przepisów KERP. Zdający nie może też tych przepisów pomijać lub przytaczać jedynie wybiórczo bowiem wydawanie opinii prawnych jest jednym z głównych zadań w pracy zawodowej radcy prawnego i ma duże znaczenie praktyczne. W tym aspekcie sprawy szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że w zadaniu egzaminacyjnym polecono zdającym wskazać przepisy, które zostały naruszone przez ocenianego radcę prawnego oraz opisać, na czym polegało ich naruszenie (por. pkt 1 lit. b "Informacji dla zdającego"). Oznacza to, że obowiązkiem zdającego było powołanie wszystkich tych przepisów, a nie tylko ich części.

Podkreślić trzeba, że istota i charakter egzaminu zawodowego wymagają aby zaproponowany sposób rozwiązania zadania egzaminacyjnego nie zawierał błędów. Natomiast treść zarzutów skargi wskazuje, że Skarżący usiłuje pomniejszać niedociągnięcia występujące w sporządzonej opinii prawnej kosztem eksponowania jej walorów.

Tymczasem, jak już powiedziano, nawet przy spełnieniu podstawowych wymogów formalnych - wbrew twierdzeniom Skarżącego - ujawnione uchybienia są niezwykle istotne i świadczą o nienależytym przygotowaniu do wykonywania zawodu radcy prawnego.

Należy podkreślić, że prowadzenie przez radcę prawnego praktyki zawodowej, wymaga posiadania odpowiedniej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych, dających gwarancję należytego wykonywania zawartych zobowiązań, tzn. wykonywania ich zgodnie z określonymi standardami merytorycznymi. Egzamin zawodowy stanowi formę weryfikacji umiejętności zawodowych kandydata na radcę prawnego.

Natomiast braki rozwiązania przez Skarżącego zadania uzasadniały otrzymaną przez niego ocenę niedostateczną z tej części egzaminu radcowskiego. W rozpatrywanej sprawie analiza pracy Skarżącego została uzasadniona w sposób wystarczający przez organy i mimo surowości, nie narusza ona zasad swobodnej oceny, w którą Sąd nie może ingerować. Ponadto samo sporządzenie opinii prawnej, która co prawda spełnia podstawowe wymogi formalne ale nie posiada wymaganej argumentacji merytorycznej, nie mogło zostać uznane za wystarczające.

Powyższe oznacza, że słuszna jest ocena, iż opinia sporządzona przez Skarżącego nie daje podstaw do przyjęcia, że posiada on wystarczającą umiejętność interpretacji zastosowanych przepisów Kodeksu Etyki Radców Prawnych.

W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego ani przepisów prawa materialnego.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.