Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1650/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2019 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia ...sierpnia 2018 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od należności głównej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D. R. (dalej jako: "skarżąca" lub "strona") jest decyzja Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (dalej jako: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), z (...) sierpnia 2018 r., nr (...)utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Prezes ARiMR" lub "organ I instancji") z (...) czerwca 2018 r., nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od należności głównej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z (...) grudnia 2015 r. nr (...) Minister utrzymał w mocy w decyzję Marszałka Województwa P. z (...) lipca 2015 r. nr (...) określającą stronie kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 63.848,32 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych z tytułu nienależnie pobranej pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie nr (...) z (...) maja 2013 r. na realizację projektu pt. "Aranżacja wnętrza oraz wyposażenie historycznej restauracji L." w H.

W związku z brakiem zwrotu środków, (...) marca 2016 r. Prezes ARiMR wystawił upomnienie nr (...), które zostało odebrane przez stronę (...) marca 2016 r.

Następnie z uwagi na brak zwrotu środków określonych w decyzji nr (...)z (...) lipca 2015 r., (...) kwietnia 2016 r. organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy nr (...)i przekazał go do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

(...) maja 2017 r. do Centrali ARiMR wpłynął wniosek skarżącej z (...) maja 2017 r. o rozłożenie na raty spłaty zadłużenia wraz z odsetkami za zwłokę wynikających z decyzji nr (...) z (...) lipca 2015 r. utrzymanej w mocy decyzją Ministra z dnia (...) grudnia 2015 r.

Decyzją z (...) listopada 2017 r. Prezes ARiMR odmówił rozłożenia na raty spłaty kwoty przypadającej do zwrotu wraz z odsetkami, wynikających z decyzji nr (...) z (...) lipca 2015 r. Strona nie wnosiła środków odwoławczych od powyższej decyzji.

(...) grudnia 2018 r. wpłynął do ARiMR kolejny wniosek skarżącej (z (...) grudnia 2017 r.) w sprawie o rozłożenie na raty spłaty kwoty przypadającej do zwrotu wynikającej z decyzji nr (...) z (...) lipca 2015 r. oraz umorzenie odsetek.

Pismem z (...) stycznia 2018 r. Prezes ARiMR wezwał stronę do sprecyzowania wniosku z (...) grudnia 2017 r., oraz wykazania uzasadnionych względów społecznych lub gospodarczych, które mogłyby być podstawą pozytywnego rozpatrzenia wniosku o zastosowanie ulgi, a także do przedłożenia dodatkowych informacji, w szczególności dotyczących aktualnej sytuacji majątkowej.

W odpowiedzi na ww. wezwanie pismem z (...) stycznia 2018 r., skarżąca sprecyzowała swój wniosek w ten sposób, że wniosła o umorzenie odsetek od należności głównej wynikającej z decyzji Marszałka Województwa P. nr (...) z dnia (...) lipca 2015 r. Dodatkowo przedłożyła kopię aktu notarialnego z (...) marca 2012 r., repertorium (...) nr (...) (umowa majątkowa małżeńska), kopię umowy kredytu gotówkowego nr (...) z (...) października 2015 r., kopię umowy kredytu gotówkowego nr (...) z (...) stycznia 2017 r., kopię umowy nr (...) o udzielenie kredytu gotówkowego "kredyt dla przedsiębiorców" oraz prowadzenie rachunku i usług bankowych z (...) stycznia 2017 r, oświadczenie z (...) stycznia 2018 r. o dochodach za 2016 r., oświadczenie z (...) stycznia 2018 r. o posiadanej nieruchomości położonej w H., dla której Sąd Rejonowy w W., V Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w P. prowadzi księgę wieczystą o nr (...).

Wezwaniem z (...) lutego 2018 r. organ I instancji wezwał stronę do złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, wyjaśnień w zakresie pomocy publicznej oraz pomocy de minimis. W odpowiedzi, pismem z (...) marca 2018 r., skarżąca poinformowała, że ulga w spłacie zobowiązania nie stanowi dla niej pomocy publicznej oraz pomocy de minimis.

Pismem z (...) kwietnia 2018 r. Prezes ARiMR poinformował stronę, że nie zostały spełnione lub wykazane przesłanki zależne od strony dotyczące uzasadnionych względów społecznych lub gospodarczych umorzenia odsetek od należności głównej wynikających z decyzji nr (...). Dodatkowo poinformowano stronę, że może zapoznać się z aktami sprawy, wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań a także przedłożyć dodatkowe dowody.

Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień w zakreślonym terminie. Pismem z (...) kwietnia 2018 r., (data nadania (...) maja 2018 r.) złożyła, po wyznaczonym terminie, prośbę o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie.

Decyzją z (...) czerwca 2018 r. nr (...) Prezes ARiMR odmówił umorzenia odsetek od należności głównej stwierdzonej decyzją Marszałka Województwa P. nr (...) z dnia (...) lipca 2015 r. i utrzymanej w mocy decyzją Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej nr (...) z dnia (...) grudnia 2015 r.

Zauważył, że z materiału dowodowego wynika, że strona prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą D. R. Restauracja H. Restauracja położona jest w bardzo atrakcyjnym turystycznie miejscu. Zgodnie z oświadczeniem o dochodach strona uzyskała dochód roczny w wysokości [...]zł. Z pisma z (...) stycznia 2018 r. wynika, że posiada środki na spłatę zadłużenia i złożyła deklarację spłaty należności głównej do (...) maja 2018 r. Pomimo upływu terminu środki nie zostały wpłacone na rachunek ARiMR. Skarżąca jest właścicielką nieruchomości położonej w H. nr księgi wieczystej (...). Z przedłożonych umów kredytowych wynika, że posiada liczne zobowiązania kredytowe. Ponadto wskazano, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne i nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności.

Podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie mimo wezwania strony do uzupełnienia wniosku o wykazanie względów gospodarczych i społecznych, które mogłyby być podstawą pozytywnego rozpoznania wniosku, strona nie zastosowała się do pism organu.

Za nieuwzględnieniem wniosku, zdaniem Prezesa ARiMR, przemawia również interes społeczny. Podkreślił, że niedochodzenie podlegającej zwrotowi kwoty środków związanych z realizacją programów lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych albo dochodzenie takiej kwoty w wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia stanowiłoby naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Ponadto odstąpienie od dochodzenia odsetek stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Dodał, że w powyższej sprawie uzyskanie ulgi w postaci umorzenia odsetek byłoby odstępstwem od zasady równości, bowiem na mocy indywidualnej decyzji strona zostałaby częściowo zwolniona z obowiązku zwrotu środków wynikającego z ustawy.

Podsumowując organ I instancji stwierdził, że instytucja umorzenia zadłużenia jest przywilejem dłużnika. Jednakże w ocenie Prezesa ARiMR nie zachodzą przesłanki do zastosowania ulgi w spłacie zobowiązania. W jego ocenie dłużnik powinien we wniosku wskazać swój ważny interes, szczególnie fakt, że z uwagi na swoją sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów nie jest w stanie uiścić należności, a ściągnięcie jej w drodze egzekucji spowodowałoby dla niego i jego rodziny nadmierne obciążenie majątkowe lub inne ciężkie skutki.

Pismem z (...) czerwca 2018 r. skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Podniosła, że złożone oświadczenie majątkowe i znajdujące się w aktach sprawy dowody z dokumentów były wystarczające do uwzględnienia jej wniosku o udzielenie ulgi.

Decyzją z (...) sierpnia 2018 r. Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą stronie umorzenia odsetek od należności głównej stwierdzonej decyzją nr (...) z (...) lipca 2015 r.

Organ odwoławczy wskazał, że z przedstawionego w sprawie materiału dowodowego nie wynika fakt wystąpienia przesłanek zastosowania wnioskowanej ulgi. Organ II instancji wziął pod uwagę sytuację ekonomiczną strony, w tym rodzaj podmiotu jakim jest strona, wysokość dochodów i wydatków strony i dokonał analizy przedstawionych dowodów w sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę oraz mając na względzie sytuację strony Minister uznał, że umorzenie należności wymaganych decyzją Marszałka Województwa P. nr (...) z dnia (...)lipca 2015 r., nie leży w interesie społecznym ani w interesie Państwa. Zdaniem organu II instancji w sytuacji strony nie sposób uznać, że zaistniała przesłanka uzasadnionego interesu obywatela, interesu społecznego, czy publicznego.

Pismem z (...) września 2018 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję organu odwoławczego wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezesa ARiMR.

Skarżąca zarzuciła:

I. naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do uchylenia w całości decyzji Prezesa ARiMR z (...) czerwca 2018 r. i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez umorzenie w całości odsetek od należności głównej wynikającej z decyzji Marszałka Województwa P.nr (...) z (...) lipca 2015 r.

2. art. 7, art. 77 § 1, art. 86 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu zgromadzenia przez organ I instancji całości materiałów dowodowych, i niewyjaśnieniu przez organ I instancji wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy,

3. art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnej ocenie dowodów przez organ I instancji,

4. art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 107 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przez organ I instancji polegające na nieprawidłowym rozstrzygnięciu i uzasadnieniu decyzji z (...) czerwca 2018 r.,

5. art. 81a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie zaistniałych w niniejszej sprawie wątpliwości dotyczących stanu faktycznego i prawnego na niekorzyść strony.

II. naruszenia prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a, b i ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm., dalej jako: "u.f.p." w związku z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 i Nr 157, poz. 1241 oraz z 2015 r., poz. 1358) poprzez niewłaściwe zastosowanie.

W ocenie strony organy obydwu instancji nie wykorzystały istniejących w sprawie możliwości wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie wymaganym do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, wadliwie oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności błędnie oceniły oświadczenie zawarte w piśmie z (...) stycznia 2018 r. i przedstawione przez skarżącą dowody. Zdaniem strony organy - w sprzeczności z przedstawionym materiałem dowodowym - bezzasadnie uznały, iż sytuacja materialna skarżącej, znajdująca potwierdzenie w materiale dowodowym, nie uzasadnia uwzględnienia wniosku o umorzenie odsetek za zwłokę. Zdaniem strony jej oświadczenie majątkowe i dowody z dokumentów przedstawione w toku sprawy i dołączone z urzędu, były wystarczające do uwzględnienia wniosku o umorzenie odsetek.

W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit b i ust. 2 u.f.p., gdyż za uwzględnieniem wniosku świadczy zarówno: 1) ważny interes społeczny (względy gospodarcze, w szczególności możliwości płatnicze zobowiązanej), jak również: 2) ważny interes społeczny (względy społeczne).

Podkreśliła, że w niniejszej sprawie istotna jest nie tylko sytuacja majątkowa strony, ale przede wszystkim przyczyny powstania zadłużenia - w ocenie skarżącej przez nią niezawinione. Dodała, że za uwzględnieniem wniosku o umorzenie odsetek przemawiały również zasady wynikające z Konstytucji RP, tj. zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasada sprawiedliwości społecznej.

Wskazała ponadto, że naruszenie przepisów postępowania przez organy administracji poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niedokonanie wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego niewątpliwie może stanowić przesłankę uchylenia decyzji organu.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 60 ust. 6 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. Do środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 u.f.p. zalicza się środki pochodzące z Europejskiego Funduszu Rybackiego.

Zgodnie z brzmieniem art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b u.f.p. należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może na wniosek zobowiązanego umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego.

Należy w tym miejscu zauważyć, że w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy błędnie wskazał na przesłanki udzielenia ulgi, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a, jednakże z treści zaskarżonej decyzji jak również z faktu, że zaskarżoną decyzją utrzymano w całości w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, który w swojej decyzji powołał art. 64 u.f.p. wynika, iż powyższe nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem organy obu instancji przeanalizowały możliwość zastosowania wobec strony wnioskowanej ulgi poprzez zbadanie jej sytuacji (w szczególności majątkowej) zarówno w odniesieniu do względów społecznych jak i gospodarczych, tj. przesłanek udzielenia ulgi, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b u.f.p.

Należy następnie podkreślić, że rozpatrując wniosek o umorzenie należności organ działa w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Wydanie aktu uznaniowego poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2494/13, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach kontroli sądowej decyzji opartych na uznaniu administracyjnym Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, ta kompetencja należy wyłącznie do organu administracji. Kontrola Sądu obejmuje zatem przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego zgromadzono wyczerpujący materiał dowodowy w zakresie okoliczności istotnych dla sprawy, a stan faktyczny został należycie ustalony. Zarówno organ I instancji, jak również organ odwoławczy, dokonały prawidłowej analizy wystąpienia przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia odsetek od należności głównej biorąc również pod uwagę istotny z punktu widzenia niniejszej sprawy fakt, iż strona jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą (art. 64 ust. 2 u.f.p.). W uzasadnieniach swych decyzji, konfrontując ww. przesłanki udzielenia ulgi ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym szczególności załączonymi do pisma z 26 stycznia 2018 r. oświadczeniami i dokumentami przedłożonymi przez stronę, organy należycie wyjaśniły stronie przyczyny odmowy umorzenia odsetek od należności głównej.

Należy również mieć na uwadze fakt, że strona kierowała już wcześniej do organu I instancji wniosek o udzielenie ulgi (rozłożenie na raty należności stwierdzonej decyzją [...]z [...] lipca 2015 r.). Decyzją z (...) listopada 2017 r. Prezes ARiMR odmówił udzielenia ww. ulgi. Organ I instancji odmówił jednak rozłożenia na raty ww. należności z uwagi na fakt, że strona pomimo kierowanych do niej wezwań nie wykazała względów społecznych i gospodarczych, które pozwalałyby na zastosowanie wnioskowanej ulgi. Występując po raz kolejny z wnioskiem o udzielenie ulgi skarżąca powinna mieć zatem wiadomość, że to w oparciu o treść składanych przez nią w toku sprawy oświadczeń oraz okoliczności wynikających z przedłożonych dokumentów wynikać musi zaistnienie jednej z przesłanek udzielenia wnioskowanej ulgi.

Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika natomiast, że strona nadal prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi jej zyski (restauracja położona w miejscowości H. B.) i posiada majątek w postaci nieruchomości (nr księgi wieczystej nieruchomości: (...)). Z przedłożonych umów kredytowych (z (...) października 2015, (...) stycznia 2017 r. i (...) stycznia 2017 r.) wynika natomiast jedynie, że strona posiada określoną zdolność kredytową, niezbędną do uzyskania ww. kredytów. Skarżąca nie wskazuje natomiast, aby miała problemy z regulowaniem należności wynikających z ww. umów kredytowych, czy też innych należności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto utrwalony jest już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, z którego wynika, że obciążenia o charakterze prywatnym i konsumpcyjnym, nie mogą być traktowane priorytetowo w stosunku do zobowiązań obligatoryjnych (por. wyroki NSA: z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 257/05; z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt I FSK 550/08; z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2389/14; z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 88/15 i z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 834/15, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu w sprawie nie zaistniały żadne szczególne i wyjątkowe okoliczności. Z uwagi zaś na sytuację majątkową strony (posiadany majątek), fakt, iż nadal prowadzi ona działalność gospodarczą (a zatem ma możliwość osiągania stałych dochodów), a także okoliczność, że zarówno w treści wniosku jak i późniejszych pismach nie wykazywała żadnych problemów z płynnością finansową, za prawidłowe uznać należało stanowisko organów, że w sprawie nie sposób doszukać się zaistnienia przesłanek udzielenia ulgi, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit b u.f.p.

Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia w sprawie przepisów regulujących postępowanie dowodowe w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że to strona występująca z żądaniem udzielenia ulgi powinna powołać dowody lub wnioskować o przeprowadzenie ich przez organ w celu wykazania, że zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające zastosowanie ulgi (por: wyrok NSA z 18 stycznia 2006 r., II FSK 405/05, wyrok NSA z 25 kwietnia 2008 r., II FSK 346/07, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie skarżąca na etapie postępowania administracyjnego przedstawiła dowody świadczące o jej sytuacji majątkowej, które zostały przez organy zbadane i ocenione w kontekście spełnienia przesłanek umorzenia należności, o czym świadczy treść wydanych w sprawie decyzji. Jednakże, zdaniem Sądu, treść powyższych dokumentów wskazuje na to, że sytuacja finansowa strony pozwalała i nadal pozwala na uregulowanie przedmiotowej należności. Skarżąca nie przedstawiła zaś w toku sprawy żadnych dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do umorzenia wnioskowanej należności. Należy także zauważyć, że również w treści skargi strona nie wykazała istniejącego po jej stronie przypadku uzasadnionego względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi, świadczącego o zasadności udzielenia wnioskowanej ulgi. Argumentacja strony ogranicza się bowiem do polemiki ze stanowiskiem organów zaprezentowanym w decyzjach wydanych w niniejszej sprawie. Należy jednakże zauważyć, że fakt, iż strona nie zgadza się z oceną dokonaną przez Ministra, czy wcześniej Prezesa ARiMR, nie może stanowić wyłącznej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Brak wykazania przez stronę we wniosku wystąpienia przesłanek umorzenia należności, co znalazłoby ponadto swoje potwierdzenie w złożonej dokumentacji, świadczy o prawidłowości działania organów i odmowie udzielenia stronie wnioskowanej ulgi.

Bez znaczenia dla sprawy są przy tym przyczyny powstania zadłużenia, zdaniem strony niezawinione. Okoliczności powstania zadłużenia nie są bowiem badane na etapie postępowania o udzielenie ulgi i nie mogą tym samym stanowić o spełnieniu bądź nie przesłanki do umorzenia należności.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.