Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1037/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3, par 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2016 r. wniosku J.N. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 czerwca 2016 r., znak [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

J.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 czerwca 2016 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 grudnia 2015 r. nr [...] orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej JN. wraz z N. Sp. z o.o. w K., za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniono okolicznością, że bezwzględne egzekwowanie decyzji, w szczególności wobec jej oczywistej wadliwości i ze względu na wysokość określonego w niej bez jakichkolwiek podstaw zobowiązania podatkowego w sposób bardzo znaczący pogorszy sytuację finansową podatnika i spowoduje realną groźbę wyrządzenia nieodwracalnych szkód.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a." - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Ocena wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej za każdym razem należy do sądu. Skarżący powinien zatem sam co najmniej uprawdopodobnić konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – przedstawiając np. swoją, konkretną, sytuację majątkową, osobistą, rodzinną i wpływ na nią ewentualnej egzekucji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. I FZ 93/13 wszystkie orzeczenia opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przesłanka "wyrządzenia znacznej szkody" jest interpretowana w orzecznictwie jako szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., sygn. II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. II FZ 819/11). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 marca 2010 r., sygn. I FSK 1841/09 oraz z dnia 19 maja 2011 r., sygn. II OZ 415/11).

W orzecznictwie utrwalony jest również pogląd, że Sąd nie ma obowiązku, a nawet nie jest uprawniony, do samodzielnego badania akt sprawy, w celu ustalenia czy istnieją przesłanki wstrzymania wykonania decyzji – jeżeli wniosek w tym zakresie nie zawiera konkretnych informacji, popartych stosowną dokumentacją. Sąd na podstawie akt sprawy (sądowej i administracyjnej) może co najwyżej sprawdzać, czy informacje o sytuacji majątkowej i rodzinnej Skarżącego są wiarygodne.

W rozpoznawanej sprawie wniosek nie mógł być uwzględniony z powodu braku chociażby uprawdopodobnienia czy w konkretnej sytuacji Skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji stworzy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzi którakolwiek z przesłanek wskazujących na potrzebę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Należy przy tym zauważyć, że każda decyzja administracyjna dotycząca obowiązku uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji - nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Wyegzekwowanie należności pieniężnych samo w sobie nie może być uznane jako powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, bowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r., sygn. II GSK 2001/11).

Mając na uwadze powołane przepisy oraz stan faktyczny przedstawiony we wniosku oraz wynikający z akt sprawy, stwierdzić należy, że samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji niepopartego dokumentacją potwierdzającą sytuację finansową, majątkową, nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Brak dostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozbawia Sąd możliwości jego merytorycznej oceny. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie Skarżący powinien był wykazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji, poparte stosowną dokumentacją.

Twierdzenia Skarżącego o grożącej mu znacznej szkodzie majątkowej powinny być poparte przekonującym uzasadnieniem. Okoliczności wskazane w przedmiotowym wniosku mają charakter ogólnikowy i gołosłowny. Wniosek nie został w żaden sposób uprawdopodobniony, ani poprzez przedstawienie w nim sytuacji finansowej Skarżącego, ani poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów (wyliczenia zobowiązań miesięcznych, opłacanych rachunków itp.) wspierających wyrażone we wniosku ogólne stwierdzenie.

Samo powoływanie się na ww. skutki, bez wskazania jakichkolwiek dokumentów źródłowych, z których Sąd mógłby wyciągnąć takie wnioski, w żaden sposób nie uzasadnia żądania Skarżącego.

Odnosząc się natomiast do stanowiska Skarżącego, że za zastosowaniem ochrony tymczasowej przemawia oczywista wadliwość zaskarżonej decyzji wskazać należy, że w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli Sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy.

Mając na uwadze te okoliczności Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed merytorycznym rozpoznaniem złożonej skargi może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem Skarżący nie zasługuje na udzielenie ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.