Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3253/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 6 ust. 1, par. 4 ust. 8 i 10
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego
article: art. 130 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2015 r. sygn. akt III SA/Wr 110/15 w sprawie ze skargi B. N. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania weryfikacji prawidłowości wpisu do rejestru ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od B. N. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 110/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę B. N. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy dokonania weryfikacji prawidłowości dokonania wpisu do rejestru ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

B. N., prowadząc w dniu 27 lipca 2012 r. samochód osobowy o nr rej. [...], na terenie Gminy Debrzno, w godz. 11.32 - 11.38 naruszył trzykrotnie przepisy ruchu drogowego przez przekroczenie dozwolonej prędkości 50 km/godz. o 27, 29 i 35 km/godz. Wykazały to pomiary dokonane urządzeniami rejestrującymi (fotoradarami). Za powyższe wykroczenia zostały skarżącemu wymierzone mandaty karne: CS [...],[...],[...], które skarżący przyjął. W konsekwencji, zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o Ruchu drogowym (Dz. U. 2012 r. poz. 1137) w zw. z § 2 ust. 3 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488) skarżącemu wpisano do ewidencji punkty karne. Z uwagi na spowodowane tym przekroczenie o 3 punkty liczby 24 punktów karnych, Starosta Trzebnicki na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2013 r., decyzją z dnia 16 kwietnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 82 ust 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 11) skierował skarżącego na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Pismem z dnia 13 listopada 2013 r. skarżący zwrócił się do Starosty Trzebnickiego o uzupełnienie akt sprawy o przedłożony materiał, z którego wynika, że pomiary prędkości z dnia 23 lipca 2012 r. zostały dokonane urządzeniami pomiarowymi, które zlokalizowano bez wymaganej zgody Głównego Inspektora Ruchu Drogowego. Zatem wystawienie mandatów karnych i naliczenie punktów karnych skarżącemu było nielegalne. W piśmie z dnia 25 listopada 2013 r., skierowanym do Starosty Trzebnickiego, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, skarżący zawarł pytanie, czy starosta wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wykreślenie z ewidencji skarżącego punktów karnych związanych. Pisma te Starosta Trzebnicki skierował do rozpatrzenia według właściwości Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we Wrocławiu. Komendant, powołując się na § 4 ust. 10 w/w rozporządzenia, poinformował skarżącego, że przepis ten zawiera wyczerpujące wyliczenie przypadków, umożliwiających weryfikację punktów, z których żaden nie wyczerpuje sytuacji skarżącego. W toku dalszej korespondencji z organem skarżący podtrzymywał swe żądania, a organ powołując się na powołany przepis podtrzymywał zajęte stanowisko.

Po bezskutecznym wezwaniu pismem z dnia 6 grudnia 2014 r. organu do usunięcia naruszenia skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na odmowę dokonania czynności administracyjnej weryfikacji prawidłowości dokonania wpisu do rejestru ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego - tytułem popełnionych naruszeń z dnia 23 lipca 2013 r. zarejestrowanych na nielegalnie ustawionych fotoradarach Straży Gminnej Gminy w Debrznie.

Zarzucił naruszenie:

1. Art. 2, 7 i 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa, zasady działania na podstawie prawa i w jego granicach oraz zasady stosowania Konstytucji bezpośredni, gdy inne regulacje ustawowe lub ich brak mogą naruszać prawa obywateli;

2. Art. 7 i art. 8 K.p.a. przez niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

3. Art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. przez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w wyniku czego została wydana błędna decyzja w przedmiotowej sprawie;

4. Art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, przez błędne jego zastosowanie;

5. § 4 ust. 8 i ust. 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, poprzez jego niezastosowanie.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do dokonania sprawdzenia prawidłowości wprowadzenia do rejestru czterech punktów karnych na podstawie wniosków Straży Miejskiej w Debrznie, opierających się o pomiary dokonane przez tę Straż Miejską fotoradarami ustawionymi w tej miejscowości bez wymaganej zgody Głównego Inspektora Transportu Drogowego; zobowiązanie organu do wykreślenia czterech punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd przytoczył treść § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, który stanowił materialnoprawną podstawę żądania skarżącego. Następnie stwierdził, że nie może się odnieść do zarzutów naruszenia Konstytucji, gdyż skarżący nie wskazał, na czym polegały naruszenia tych przepisów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP, Sąd stwierdził natomiast, że organ działał na podstawie i w granicach prawa. Organ nie naruszył przepisów postępowania. W bezspornym stanie faktycznym trzykrotnego naruszenia przez skarżącego w dniu 23 lipca 2012 r. przepisów ruchu drogowego, wystawienia przez Straż Miejską w Debrznie mandatów karnych i przyjęcia ich przez skarżącego, organ na podstawie uzyskanych informacji wpisał zgodnie z właściwością i prawem materialnym stosowną liczbę punktów karnych do ewidencji skarżącego.

Zdaniem Sądu, żaden z powołanych przepisów § 6 ust. 1 rozporządzenia nie może stanowić podstawy prawnej do usunięcia z rejestru punktów karnych, żądanego przez skarżącego. Także żaden inny przepis prawa ani nie zobowiązywał organu, ani nie stwarzał organowi podstawy do weryfikacji wpisu ostatecznego i nie dawał podstaw do wykreślenia punktów karnych wpisanych do ewidencji. Sąd stwierdził zatem, że organ nie naruszył prawa materialnego w zakresie wskazanym przez skarżącego. W szczególności taki obowiązek nie wynika dla organu z przepisów § 4 ust. 8 i ust. 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. Przepisy te regulują bowiem czynności materialnotechniczne związane z wpisem do rejestr i przekazywania informacji w tych kwestiach.

W ocenie Sądu, okoliczność nielegalnego ustawienia urządzeń rejestrujących, bez wymaganej zgody Głównego Inspektora Transportu Drogowego, nie może być podstawą do żądanego od organu przez skarżącego usunięcia naliczonych mu punktów karnych. Jak trafnie wskazał organ, istotną i przesądzającą okolicznością w sprawie jest przyjęcie przez skarżącego mandatów karnych kredytowanych. Wymagana zgoda na ustawienie urządzenia rejestrującego byłaby natomiast istotna w sytuacji, gdyby skarżący nie przyjął takich mandatów.

Sąd odnotował, że według art. 98 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395) przyjęcie mandatu karnego kredytowanego nadaje mu walor prawomocności. Konsekwencją tego jest podstawa do dokonania przez właściwy organ Policji wpisu ostatecznego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wynika to z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. Z § 4 ust. 8 wynika, że wpisu do ewidencji dokonuje policjant lub pracownik jednostki Policji właściwej ze względu na miejsce popełnienia naruszenia, a jeżeli nie można ustalić tego miejsca - właściwej ze względu na miejsce ujawnienia naruszenia. Wpis ostateczny dokonywany jest, według § 4 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli naruszenie stwierdzono prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Skarżący przyjął mandaty karne kredytowane za przekroczenie prędkości w dniu 23 lipca 2012 r. W ten sposób stały się one prawomocne. Wpisanie punktów karnych do ewidencji było więc zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a okoliczności wskazane przez skarżącego nie mogły stanowić podstawy do spełnienia jego żądania usunięcia naliczonych mu punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisu ruchu drogowego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. N.. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie tj:

- obrazę art. 146 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 2, art. 7, art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i wobec czego nie uwzględnienie zasady demokratycznego państwa prawa, zasady działania na podstawie prawa i w jego granicach oraz zasady stosowania Konstytucji, gdy inne regulacje ustawowe lub ich brak mogą naruszać prawa obywateli,

- obrazę art. 146 § 2 P.p.s.a. w związku z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez uznanie, iż jedyną materialnoprawną podstawą żądania skarżącego są podstawy wskazane w/w przepisie rozporządzenia,

-obrazę art. 146 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 4 ust. 8 i ust. 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego oraz art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, iż żaden inny przepis prawa poza § 6 ust 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego nie zobowiązuje organu ani też nie stwarza organowi podstawy do weryfikacji wpisu ostatecznego i tym samym nie daje podstaw do wykreślenia punktów karnych wpisanych w ewidencji, albowiem w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przepisy te regulują bowiem czynności materialnotechniczne związane z wpisem do rejestru i przekazaniem informacji w tych kwestiach, gdy w przypadku nieuregulowanym w przepisach powszechnie obowiązujących lub ich niejasności lub braku odpowiednich regulacji normatywnych należy stosować odpowiednie przepisy Konstytucji RP - vide art. 8 Konstytucji RP.

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;

1. art. 146 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak rozważania i odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą, a w szczególności podnoszonego przez skarżącego naruszenia przez organ art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a. poprzez nie wywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w wyniku czego została wydana błędna decyzja w przedmiotowej sprawie oraz całkowite pominięcie podnoszonego zarzutu naruszenia art. 2, art. 7, art. 8 ust 1 i 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa, zasady działania na podstawie prawa i w jego granicach oraz zasady stosowania Konstytucji bezpośrednio, gdy inne regulacje ustawowo lub ich brak mogą naruszać prawo obywateli- ograniczające się do stwierdzenia, iż Sąd nie może odnieść się do zarzutów naruszenia Konstytucji, gdyż skarżący nie wskazał na czym polegały naruszenia tych przepisów podczas, gdy ze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynika wprost obszerne uzasadnienie każdego podniesionego przez niego zarzutu.

2. art. 134 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i zawężenie rozpoznania skargi jedynie do części podniesionych zarzutów przez skarżącego, uchylenia się od ustosunkowania się do zarzutów podniesionych przez skarżącego mimo okoliczności związanych z zarzutem naruszenia art. 8 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP przez skarżony organ jak również wykroczenia poza granice skargi we własnym zakresie zgodnie z wyżej wskazaną dyspozycją.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należało zatem ograniczyć się do zarzutu skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty procesowe.

Od razu wskazać należy na wadliwość konstrukcyjną zarzutu naruszenia art. 134 P.p.s.a. Przepis ten ma dwa paragrafy, normujące różne instytucje procesowe. Brak precyzyjnego powołania naruszonego przepisu skutkuje bezzasadnością wadliwie sformułowanej podstawy kasacji. Niezależnie od tego, z uwagi na opis naruszenia podany przez wnoszącego kasację, należy najpierw przypomnieć, że naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. może polegać na uznaniu przez sąd, że jest związany zarzutami i wnioskami skargi albo na wyjściu poza granice sprawy. Nie odpowiada rzeczywistości zarzut wykroczenia poza granice skargi. Sąd pierwszej instancji orzekł w granicach sprawy wyznaczonych zaskarżoną decyzją. Nadto, Sąd nie ograniczył się do zarzutów skargi. Rozpoznał sprawę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, podejmując istotne w sprawie kwestie materialne i procesowe. Natomiast zarzut zawężenia rozpoznania skargi jedynie do części zarzutów podniesionych przez skarżącego nie nawiązuje do dyspozycji art. 134 § 1 P.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., należy najpierw zauważyć, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (patrz: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSA i wsa 2010/3/39). Takie stanowisko uzasadnienie zaskarżonego zawiera.

Skoro zaś opis naruszenia powiązany z art. 141 § 4 P.p.s.a. sprowadza się do braku rozważenia i odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą, to przytoczyć trzeba treść wskazanego przepisu. W myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101). Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi zatem szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze. Wymagane jest by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia tak rozumiany obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi, podania podstawy prawnej i jej wyjaśnienia. Natomiast trafność stanowiska Sądu pierwszej instancji, nieuwzględnienia zarzutu naruszenia art. 2, art. 7 art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP jest zagadnieniem materialnoprawnym.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. obrazę art. 146 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP skonstatować można, że na zasadę demokratycznego państwa prawnego składają się bardziej szczegółowe reguły (patrz min. wyrok TK z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt K 24/00, OTK 2001/3/51). Niewskazanie takiej szczegółowej zasady czyni zarzut bezzasadnym.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 146 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP. Przede wszystkim zauważyć należy, że art. 7 Konstytucji - określany jako przepis wyrażający zasadę legalizmu - z reguły nie jest z uwagi na swój poziom abstrakcji adekwatnym wzorcem kontroli konstytucyjności ustaw, przynajmniej jeśli chodzi o badanie ich treści. Przepis ten nakłada przede wszystkim na organy państwowe obowiązek działania zgodnie z obowiązującymi przepisami kompetencyjnymi. Z art. 7 Konstytucji nie wypływają inne uprawnienia poza wynikającymi już z innych norm prawnych (patrz: uzasadnienie wyroku TK z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01, OTK-A 2002/3/34). Odzwierciedleniem zasady praworządności sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP jest przyjęta w art. 6 K.p.a. zasada praworządności w postępowaniu administracyjnym. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy: ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 61). W obu aspektach nie doszło do działania sprzecznego z regułą legalizmu. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu był organem właściwym do rozpoznania wniosku o usunięcie punktów z ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.) oraz na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488). Komendant rozpoznał sprawę na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów materialnych i procesowych. Takie normy stanowiły także podstawę prawną orzekania przez Sąd pierwszej instancji.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 146 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Nie ma podstaw do podważenia zgodności zastosowanych przepisów powołanego rozporządzenia z Konstytucją, ani do przyjęcia, jako podstawy prawnej rozstrzygania, przepisów Konstytucji, zamiast zastosowanych norm ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W niniejszej sprawie nie ma także okoliczności uprawniających do posłużenia się innymi formami bezpośredniego stosowania Konstytucji, tj. oparcia wyroku na orzeczeniu TK oraz prokonstytucyjnego stosowania przepisu ustawy będącego podstawą rozstrzygnięcia. Pamiętać bowiem należy, że prokonstytucyjna wykładnia ustawy jest możliwa tylko w sytuacji, gdy przepis nie jest w oczywisty sposób zgodny z Konstytucją lub nie zachodzą przesłanki zadania pytania prawnego, tzn., że sąd nie ma wątpliwości co do konstytucyjności przepisu, na podstawie którego chce orzekać (patrz: Janusz Trzciński – "Bezpośrednie stosowanie zasad naczelnych Konstytucji przez sądy administracyjne" ZNSA 2011/3/29).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez obrazę art. 146 § 2 P.p.s.a. w związku z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez uznanie, iż jedyną materialnoprawną podstawą żądania skarżącego są podstawy wskazane w/w przepisie rozporządzenia. Od razu skonstatować można, że zarzut ten łączy się z generalną tezą skargi kasacyjnej polegającą na zakwestionowaniu przepisów rozporządzania jako podstawy prawnej rozstrzygania oraz wskazaniu, że należało zastosować, jak to określił wnoszący kasację w kolejnym zarzucie, "stosowne przepisy Konstytucji RP". Zdaniem składu orzekającego, nie zachodzą warunki do podważenia konstytucyjności powołanych w kasacji przepisów § 6 ust. 1, § 4 ust. 8 i 10 rozporządzenia. To, że możliwa jest w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego kontrola konstytucyjności aktów podustawowych nie oznacza, że rozporządzenia wydane w granicach upoważnienia ustawowego i w celu wykonania ustawy, nie należą do źródeł prawa powszechnie obowiązujących (art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 Konstytucji RP), z którymi związane jest domniemanie zgodności z Konstytucją. Domniemanie konstytucyjności przepisów § 6 ust. 1, § 4 ust. 8 i 10 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego nie zostało zaś w niniejszej sprawie obalone.

Ewentualna możliwość uznania za niekonstytucyjne unormowania polegającego na braku, w świetle § 6 ust. 1 rozporządzenia, możliwości usunięcia punktów z ewidencji, w przypadku niezgodnego z prawem ukarania za wykroczenie, nie ma związku z niniejszą sprawą. W obrocie prawnym funkcjonuje orzeczenie (mandat), stanowiące podstawę wpisu. Podnoszony brak legalności urządzenia pomiarowego nie wyeliminował z obrotu prawnego mandatu stanowiącego podstawę wpisu. Wpis powinien być zatem w dalszym ciągu traktowany jako dokonany na podstawie prawomocnego i legalnego mandatu karnego, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W postępowaniu o usunięcie punktów nie można weryfikować prawomocnego orzeczenia karnego. Takie działanie byłoby sprzeczne z zasadą legalizmu. Poza zakresem kontrolowanego postępowania administracyjnego pozostaje natomiast zgodność z przepisami Konstytucji RP przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 1713 ze zm.) normującymi postępowanie mandatowe, w tym skutki przyjęcia mandatu, o których mowa w art. 98 § 3 tej ustawy.

W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. § 4 ust. 8 i 10 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego oraz art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, że żaden przepis poza § 6 ust. 1 rozporządzenia nie stwarza organowi podstawy weryfikacji wpisu ostatecznego. Niezależnie od jasnej oraz niezakwestionowanej z punktu widzenia konstytucyjności treści § 6 ust. 1 rozporządzenia, o trafności stanowiska organu i Sądu pierwszej instancji świadczy również to, że pozostawanie wpisu w obrocie prawnym wynika z charakteru postępowania mandatowego oraz skutków przyjęcia mandatu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Koszty postępowania kasacyjnego zasądzono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.