Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2173/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2017 r. sprawy ze skargi S. R. i M. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 2173/16

UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzją Nr [...]z dnia [...] lipca 2016r., działając na podstawie art. 138 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Z. G., Pana A. G. i M. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., nakazującej S.R. i M. R.wykonanie robót budowlanych w celu doprowadzenia wiaty garażowej na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z zaleceniami wynikającymi z oceny technicznej sporządzonej przez inż. Z. S., poprzez: 1) wykonanie pokrycia dachowego wiaty garażowej, 2) wykonanie obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych odprowadzających wody opadowe na teren własnej nieruchomości, 3) montaż balustrady ochronnej od strony południowej zabezpieczającej przed upadkiem na pochylnię prowadząca do sutereny – uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 20 listopada 2015 r. przeprowadzono oględziny budynku garażu usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...] stwierdzając, że na terenie tej nieruchomości w narożniku północno-wschodnim , przy granicy z posesją przy ul. [...] powstała konstrukcja wsporcza (słupowo-ryglowa) betonowa wraz z wraz z drewnianą konstrukcją dachu - brak poszycia i pokrycia dachu oraz odwodnienia. Według oświadczenia inwestora roboty przedmiotowe polegają jedynie na wymianie zużytych elementów wiaty garażowej z uwagi na ich techniczne zużycie, wymieniono m.in. nowe słupki wsporcze od strony własnej nieruchomości, wykonano nową konstrukcję dachu, drzwi garażowych wraz ze ścianą frontową nie wymieniono. Oświadczono, że przy remoncie odtworzeniowym nie dokonano zmiany gabarytów wiaty garażowej.

W dniu 29 grudnia 2015 r. przeprowadzono kolejne oględziny podczas których dodatkowo ustalono, że słupy betonowe stanowiące podporę dla dachu, usytuowane w granicy nieruchomości zostały podniesione o ok. 0,5 m.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. organ I instancji, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 oraz ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie wiaty garażowej na terenie w/w nieruchomości oraz nałożył na S. R. i M. R. obowiązek przedłożenia oceny technicznej prawidłowości przedmiotowych robót budowlanych wraz z inwentaryzacją wykonanych prac.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4, nakazał S. R. i M.R. wykonanie robót budowlanych w celu doprowadzenia wiaty garażowej na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z zaleceniami wynikającymi z oceny technicznej sporządzonej przez inż. Z. S., poprzez: 1) wykonanie pokrycia dachowego wiaty garażowej, 2) wykonanie obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych odprowadzających wody opadowe na teren własnej nieruchomości, 3) montaż balustrady ochronnej od strony południowej zabezpieczającej przed upadkiem na pochylnię prowadząca do sutereny.

Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia wnieśli, w ustawowym terminie, Z. G., A. G. i M. G.- właściciele nieruchomości sąsiedniej.

W dniu 10 czerwca 2016 r. przeprowadzono oględziny stwierdzając, iż konstrukcja przedmiotowego obiektu składa się ze słupów żelbetowych od strony budynku właścicieli, podciągów żelbetowych, od strony nieruchomości przy [...]( nieruchomość odwołujących się) słupy ceglane podwyższone betonem o ok. 27 cm, więźba dachowa drewniana przykryta plandeką. Obiekt posiada instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną w betonowej posadzce. Pomiędzy słupami od strony sąsiedniej nieruchomości zamontowane są drewniane, ażurowe przesłony. Od strony ul. [...] wiatę zamyka istniejący element ogrodzenia - brama metalowa przymocowana do konstrukcji z cegieł lub żelbetu. Od strony budynku jest duże obniżenie terenu, które nie posiada barierki ochronnej. Wysokość posadzki w wiacie jest zbliżona do poziomu chodnika.

Organ odwoławczy przywołał ocenę techniczną z inwentaryzacją stanu istniejącego wiaty garażowej, sporządzoną w lutym 2016 r. przez inż. Z. S. w której wskazano, że " Wiatę wybudowano na planie litery L, wynikającym z usytuowania na działce - wiata od strony północnej zbliżona jest do północnej granicy działki, a od strony południowej do północno-wschodniego narożnika budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Od wschodu wiata przylega do murowanego obramienia bramy w formie zwieńczonego trójkątnym tympanonem portyku. Skrajne wymiary wiaty wynoszą 8,99 x 3,61 m (wliczając konstrukcję bramy wjazdowej w ogrodzeniu; wymiary samej wiaty; bez konstrukcji bramy i słupów ogrodzenia skrajne wymiary wiały wynoszą 8,56 x 3,24 m). Dach nad wiatą jest dwuspadowy o symetrycznych połaciach z przeciw spadkiem od strony zachodniej (przyległym do ściany istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Kąt nachylenia głównych połaci dachu wynosi około 21° (spadek około 39), a spadku połaci przy ścianie budynku - około 10° (spadek około 17). Wysokość wiaty w szczycie kalenicy wynosi około 3,255 m od poziomu terenu przy bramie wjazdowej. Dach nad wiatą wsparty jest za pomocą krzyżujących się płatwi na betonowych słupach ogrodzenia (od strony północnej) i żelbetowym podciągu opartym na żelbetowych słupach od strony południowej. Betonowe słupy ogrodzenia od strony północnej przesunięte są od granicy działki w głąb działki pp. R. na około 4 (od strony zachodniej) do 8 (od strony wschodniej) cm. Sam dach jest przesunięty w głąb działki od granicy na około 41 cm, w celu zamontowania rynny na terenie własnym. ".Zgodnie z oświadczeniem właściciela obecnie wymieniono w całości więźbę dachową, która przegniła, na nową, bez zmieniania wysokości. Przy tej okazji odkuto górną część istniejących slupów betonowych, znajdujących się przy północnej granicy działki, i wykonano zwieńczenia na nowo, w celu dobrego zakotwienia nowo wykonywanych płatwi. Od strony południowej istniejące uprzednio słupy wyburzono, gdyż ich duże rozmiary utrudniały wygodne korzystanie z wiaty. Słupy wykonano na nowo jako żelbetowe, a na nich oparto żelbetowy podciąg, na którym z kolei wspierają się płatwie więźby dachowej. Przy słupach znajdującej się w ogrodzeniu bramy zwieńczonej trójkątnym tympanonem wykonano żelbetowe poszerzenia wzmacniające istniejącą konstrukcję".

Z projektu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, zlokalizowanego przy ul. [...] w [...], stanowiących załącznik do decyzji z dnia [...] stycznia 1993 r. wynika, że w ramach dokonanych i wykazanych odstępstw w trakcie realizacji tego budynku mieszkalnego wykonano wiatę przylegającą do budynku mieszkalnego. Wiata zaznaczona jest na planie zagospodarowania działki i rzucie elewacji wschodniej.

Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy zauważał, iż o ile nawet w trakcie budowy budynku zostało dokonane odstępstwo od założeń projektowych w postaci budowy wiaty przylegającej do budynku mieszkalnego od strony posesji przy ul. [...], to wiata ta została faktycznie rozebrana i wybudowano nowy obiekt pełniący funkcję garażu.

Za stanowiskiem takim przemawia rozebranie słupów od strony nieruchomości własnej inwestorów i budowa nowych, wykonanie nowych podciągów, podwyższenie słupów konstrukcyjnych od strony nieruchomości sąsiedniej, jak również rozebranie konstrukcji i pokrycia dachu i wykonanie nowego o innym kształcie. Stanowi to, zdaniem organu odwoławczego, o faktycznej rozbiórce poprzednio istniejącej wiaty i wykonaniu nowego obiektu garażowego.

Budowa będąca przedmiotem postępowania została wykonana w warunkach samowoli budowlanej, bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również bez dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę.

W ocenie organu odwoławczego, przedmiotowy obiekt jest obiektem budowlanym pełniącym funkcję budynku garażowego. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (wymaga jednak zgłoszenia), natomiast zgodnie z pkt 2c tego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga również budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Przepisy Prawa budowlanego nie definiują pojęcia wiaty jednakże zawierają definicję legalną budynku. W myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego obiektem budowlanym, do którego znajdują zastosowanie przepisy ustawy, jest budynek, budowla oraz obiekt małej architektury. Definicje pojęć budynku, budowli oraz obiektu małej architektury zostały zawarte odpowiednio w pkt 2, pkt 3 i pkt 4 ww. przepisu.

Jak podkreślił, organ odwoławczy, z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż przedmiotowy obiekt posiada fundamenty, dach, częścią jednej ściany przylega do budynku mieszkalnego, od strony ul. [...] zamknięty jest bramą garażową, natomiast z części rysunkowej złożonej oceny technicznej wynika, iż z tyłu — od terenu działki inwestorów również będzie zamknięty bramą, ponadto posiada m.in. instalację elektryczną i kanalizacyjną. Przestrzeń pomiędzy żelbetowymi słupami od strony nieruchomości sąsiedniej jest wypełniona przęsłami drewnianymi ażurowymi.

Organ wskazał także, iż autor złożonego opracowania technicznego wskazał, że "Wydaje się jednak zasadne traktowanie wiaty garażowej jako garażu otwartego'" (str. 5)

W związku z powyższymi ustaleniami w zakresie stanu faktycznego sprawy , zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę powinien dokonać ustaleń w zakresie zgodności przedmiotowego obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi , bowiem z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że ".Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych,.."

W ocenie [...]WINB sporną wiatę należy traktować jako obiekt pełniący "funkcję użytkową budynku garażu". W takim wypadku do tego obiektu należy stosować warunki techniczne, w tym obostrzenia odległościowe.

W związku z powyższym organ I instancji powinien dokonać oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami m.in. § 12 ust. 3 pkt 4 tego rozporządzenia .

Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, iż dokonanie przez niego oceny we wskazanym powyżej zakresie i przedstawienie merytorycznego stanowiska stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) bowiem organ I instancji nie dokonywał analizy sprawy w tym zakresie. W związku z tym zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. R. i S. R. , domagając się jej uchylenia i zarzucając organowi naruszenie;

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy rzez naruszenie art. 7,8,11 oraz 107 § 2 i 3 KPA, polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy w szczególności podania podstaw przyjęcia przez Organ II instancji jakoby to obiekt posiadał dach

-bezpodstawne uznanie przez Organ II instancji jakoby to dokonano faktycznego rozebrania wiaty garażowej i wybudowano nowy obiekt pełniący funkcję garażu w warunkach samowoli budowlanej;

-błędną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego z którego miałoby wynikać rozebranie wiaty garażowej i wybudowanie nowego obiektu pełniącego funkcję garażu w warunkach samowoli budowlanej;

-błędne uznanie przez Organ, iż znajdująca się na nieruchomości wiata garażowa, która nie ma nawet dachu ani ścian miałaby stanowić budynek;

-naruszenie art. 3 pkt 2) prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż obiekt bez dachu i ścian stanowi budynek;

-brak powiadomienia o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się wydaniem decyzji w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z art.10 k.p.a.

-naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji i niewyjaśnienie dlaczego organ uznał garaż za obiekt posiadający dach i ściany.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest kasacyjna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Nr [...] z dnia [...] lipca 2016r., uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., nakazującą S. R. i M.R. wykonanie robót budowlanych w celu doprowadzenia wiaty garażowej na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z zaleceniami wynikającymi z oceny technicznej sporządzonej przez inż. Z. S., poprzez: 1) wykonanie pokrycia dachowego wiaty garażowej, 2) wykonanie obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych odprowadzających wody opadowe na teren własnej nieruchomości, 3) montaż balustrady ochronnej od strony południowej zabezpieczającej przed upadkiem na pochylnię prowadząca do sutereny i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania.

Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przekazując sprawę, organ ten winien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Tak więc przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja kasacyjna, a zatem nie decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę co do istoty, a jednie przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd bada zatem czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czy też materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia reformacyjnego rozstrzygnięcia, bądź zachodziła potrzeba jego uzupełnienia w niewielkim zakresie, a organ odwoławczy mimo to uchylił się od rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty. Należy przy tym mieć na uwadze, że decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest dopuszczalna wyjątkowo i stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy.

Wskazać jednocześnie należy, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego – zasadą dwuinstancyjności – każda sprawa rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega, na skutek złożonego odwołania, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnego postępowania wyjaśniającego. W związku z powyższym organ odwoławczy i postępowanie, które przed nim się toczy, nie może zastępować postępowania przed organem pierwszej instancji.

Z art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy podzielić stanowisko organu co do błędnej kwalifikacji wykonanego obiektu budowlanego, a w konsekwencji nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie jego zgodności z warunkami technicznymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co uzasadniało wydanie decyzji kasacyjnej.

Na wstępie należy zauważyć, iż na podstawie ekspertyzy wykonanej na zlecenie skarżących określono obiekt jako wiatę – obiekt pełniący funkcję użytkową budynku garażowego. Skrajne wymiary wiaty wynoszą 8,99 x 3,61 m (wliczając konstrukcję bramy wjazdowej w ogrodzeniu; wymiary samej wiaty; bez konstrukcji bramy i słupów ogrodzenia skrajne wymiary wiały wynoszą 8,56 x 3,24 m). Dach nad wiatą jest dwuspadowy o symetrycznych połaciach z przeciw spadkiem od strony zachodniej (przyległym do ściany istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Kąt nachylenia głównych połaci dachu wynosi około 21° (spadek około 39), a spadku połaci przy ścianie budynku - około 10° (spadek około 17). Wysokość wiaty w szczycie kalenicy wynosi około 3,255 m od poziomu terenu przy bramie wjazdowej. Dach nad wiatą wsparty jest za pomocą krzyżujących się płatwi na betonowych słupach ogrodzenia (od strony północnej) i żelbetowym podciągu opartym na żelbetowych słupach od strony południowej. Betonowe słupy ogrodzenia od strony północnej przesunięte są od granicy działki w głąb działki pp. R. na około 4 (od strony zachodniej) do 8 (od strony wschodniej) cm. Sam dach jest przesunięty w głąb działki od granicy na około 41 cm, w celu zamontowania rynny na terenie własnym.

Pojęcie wiaty nie zostało zdefiniowane w prawie budowlanym. Natomiast w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112 poz. 1316 ze zm.), wydanym na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.) stwierdzono, że "Budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. Za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione".

Na gruncie przepisów Prawa budowlanego wiatę uznaje się nie za rodzaj budynku, lecz budowli, przy czym druga część definicji - brak wszystkich lub niektórych ścian - pozostaje aktualna (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r., sygn. VII SA/Wa 2476/11, LEX nr 1146260, wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. II SA/Kr 973/10, LEX nr 753719).

Warto w tym miejscu przytoczyć fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 września 2010 r., sygn. II SA/Gd 388/10 (LEX nr 752483): "Legalna definicja budynku ("obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach") wyklucza z tego pojęcia wiatę, składająca się z fundamentów, dachu i nieposiadająca ścian. Wiata nie stanowi także obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt IV SA/ 1020/98, Baza orzeczeń LEX nr 77637, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 126/09, Baza orzeczeń LEX nr 558376). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa stanowisko, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie je podziela, że wiatę zalicza się do budowli (art. 3 pkt 3), gdyż zakres tego pojęcia wyrażony przykładowym wyliczeniem obiektów stanowiących budowle obejmuje również inne, niewymienione przez ustawodawcę obiekty budowlane, podobne do tych wymienionych, a jednocześnie niebędące budynkiem lub obiektem architektury (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2049/09, Baza orzeczeń LEX nr 590575, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II SA/Op 250/09, Baza orzeczeń LEX nr 573811)".

Kwestią istotną jest podkreślenie, iż nawet wzniesienie przedmiotowej wiaty bez wymaganego prawem pozwolenia czy tez zgłoszenia nie zwalnia inwestora od obowiązku przestrzegania przepisów wykonawczych w tym rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jeśli dany obiekt tej reglamentacji został poddany.

Kluczowym więc dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest dokonanie oceny, czy do przedmiotowej wiaty znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.),

Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.

Skoro, jak już wcześniej stwierdzono, przedmiotowa wiata jest budowlą, to do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie przepisy rozporządzenia znajdą zastosowanie konieczne byłoby ustalenie, że wiata ta "spełnia funkcje użytkowe budynków".

Jak to zostało wyżej wskazane postępowanie wyjaśniające, w tym ekspertyza techniczna jak również dokumentacja fotograficzna potwierdza, iż przedmiotowa wiata stanowi obiekt pełniący funkcję użytkową budynku garażowego.

Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stosownie do treści § 2 ust. 1, stosuje się przy projektowaniu, budowie, i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Odnośnie § 12 rozporządzenia, postanowienia tego przepisu odnoszą się do "budynku" (ust. 1, 2, 3, 4), "budynku gospodarczego i garażu" (ust. 3 pkt 4), "budynku inwentarskiego" (ust. 6), "budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku" (ust. 7). Jak wynika z powyższego unormowania, dla usytuowania przedmiotowej wiaty i zachowania odległości od granic działki, przepisy § 12 wskazanego rozporządzenia mają zastosowanie i zadaniem organu powiatowego było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu błędnej kwalifikacji obiektu ze względu na brak dachu, Sąd zauważa , iż co prawda w chwili oględzin, wiata nie miała wykonanego pokrycia dachowego, obróbek blacharskich, ani orynnowania lecz sam dach krokwiowo- płatwiowy, na konstrukcji drewnianej istniał, a wykonanie pokrycia dachowego było kolejnym etapem zaplanowanych robót.

Wykonanych robót, wbrew zarzutom skargi nie można zakwalifikować jako remontu wcześniej wybudowanej , przed 2003 rokiem wiaty, bowiem zmieniono jej parametry, między innymi podnosząc słupy betonowe stanowiące podporę dla dachu, usytuowane w granicy nieruchomości o ok. 0,5 m.

Skoro obiekt poprzednio istniejący na ww. działce został rozebrany, a w jego miejsce wykonano nowy obiekt, to nie ma wątpliwości, iż sprawa dotyczy budowy od podstaw obiektu. Nie ma przy tym żadnego znaczenia prawnego fakt, że do jego wykonania wykorzystano w części materiał pochodzący z rozbiórki poprzedniej zabudowy. Remont (zdefiniowany w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego) w związku z koniecznością fizycznego istnienia obiektu budowlanego w jego trakcie, nie może bowiem polegać na całkowitej lub częściowej rozbiórce obiektu a następnie jego wznoszeniu od nowa. Należy też zważyć, iż roboty budowlane polegające na remoncie mają na celu wyłącznie odtworzenie stanu pierwotnego obiektu budowlanego, a nie jego przebudowę, rozbudowę, nadbudowę lub zmianę, a więc zmianę jego parametrów.

Z tych wszystkich względów należy uznać za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego o konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w części mającej istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .