Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2025/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 183, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2360/13 w sprawie ze skargi R. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r. w sprawie ze skargi R. H. ( dalej także jako "skarżący" ) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013r.nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] listopada 2012 r. na ul. [...] w B.y (droga krajowa nr [..]) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika marki DAF o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Faymonville o nr rej.[...], który wykonywał przewóz drogowy elementu stalowego (ładunek niepodzielny) w imieniu przedsiębiorcy R. H. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: H. R. Biuro Handlowe.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk 21,55 t na podwójnej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 3,55 t,

- nacisk 25,20 t na potrójnej osi nienapędowej naczepy - przekroczenie o 1,20 t,

- łączna masa pojazdu - 53,05 t - przekroczenie dmc o 13,05 t.

Przebieg kontroli utrwalono protokołem [...] z dnia [...] listopada 2013 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 64, art. 140aa ust. 1 - 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., dalej jako: "P.r.d.") oraz art. 41 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260, dalej jako: "u.d.p") nałożył na R. H. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podniósł, że w dniu kontroli legitymowała się zezwoleniem kategorii V, uprawniającym do poruszania się po drodze publicznej pojazdu nienormatywnego o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t. Tymczasem podczas kontroli stwierdzono, że całkowita masa pojazdu członowego wyniosła 53,05 t, w związku z czym organ I instancji powinien był dokonać kwalifikacji prawnej naruszenia z tytułu braku zezwolenia kategorii VII w zakresie, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10 % i nie więcej niż 20 %. Ponadto strona zakwestionowała prawidłowość użycia podczas kontroli wagi typu LP600, które jej zdaniem nie służą do wyznaczania sumarycznej masy pojazdu, a jedynie do pomiaru nacisku osi pojazdu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD") decyzją z dnia 13 czerwca 2013 r., działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 62 ust. 2 pkt 4a, art. 64 ust. 1, art. 140 aa ust. 1 – 3, po rozpatrzeniu odwołania R. H. - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r.

GITD rozpoznając niniejszą sprawę na wstępie przytoczył treść art. 64 ust. 1, art. 140aa, art. 2 ust. 35a P.r.d. oraz art. 41 u.d.p.

Wskazał, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

nacisk 21,55 t na podwójnej osi napędowej pojazdu - co stanowi przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 18,0 t - o 3,55 t,, tj. o 19,7%

nacisk 25,20 t na potrójnej osi nienapędowej naczepy - co stanowi przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 24,0 t o 1,20 t, tj. 5,0%

łączna masa pojazdu - 53,05 t - co stanowi przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej wynoszącej 40,0 t o 13,05 t, tj. 32,6%.

Pojazd nie legitymował się zezwoleniem kategorii VII, tj. dla pojazdu nienormatywnego:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

GITD podkreślił, że miejsce ważenia kontrolowanego pojazdu legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 31 października 2012 r.

Wskazał, że pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...], które legitymowały się w dniu kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w S. z datą ważności do 30 października 2013 r. dla wagi o nr [...] i do 31 stycznia 2014 r. dla wagi o nr [...]. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r.

Mając powyższe na uwadze GITD stwierdził, że organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15 000 zł, skoro dopuszczalna masa całkowita pojazdu została przekroczona o 32,6 %, tj. więcej niż 20 % zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) P.r.d.

GITD nie zgodził się z zarzutem, że do pomiarów zastosowano przenośne wagi typu LP 600, które nie służą do wyznaczania całkowitej masy pojazdu. Podkreślił, że wagi, którymi dokonano ważenia kontrolowanego pojazdu posiadają dokładności IIII (dokładność zwykła). Wyjaśnił, że rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 26, poz. 152, dalej jako: "rozporządzenie Ministra Gospodarki") także określa wagi o klasie dokładności od I do IIII. Dodał, że w aktach sprawy znajdują się potwierdzone za zgodność z oryginałem świadectwa legalizacji ponownej wag typu LP 600, z których wynika, że są one wagami IIII klasy dokładności, czyli wartość działki legalizacyjnej "e" = 50 kg. W załączniku do rozporządzenie Ministra Gospodarki określono błędy graniczne dopuszczalne wskazań wag nieautomatycznych podczas legalizacji ponownej. Wynika z niego, że w największy dopuszczalny błąd graniczny dla wag nieautomatycznych klasy IIII wynosi +/- 1,5 e. W przedmiotowej sprawie zatem będzie to masa 75 kilogramów. Stosownie do § 6 ust 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki "błędy graniczne dopuszczalne wskazań wag nieautomatycznych w użytkowaniu równe są dwukrotnym wartościom błędów granicznych dopuszczalnych wskazań wag podczas legalizacji ponownej, określonym w załączniku do rozporządzenia". GITD zauważył, że w przedmiotowej sprawie zatem będzie to masa 150 kilogramów. Tymczasem uzyskane w sprawie wyniki ważenia każdej osi zostały pomniejszone o 2% zaokrąglone do 0,1 t w górę. W ocenie organu II instancji, skoro kompetentny organ dopuścił ww. wagi do ważenia pojazdów w oparciu o ustawę Prawo o miarach z dnia 11 maja 2001 r. (Dz. U. 2013 r. poz. 1069), a właściwy organ zatwierdził stanowisko, na którym dokonano ważenia to brak jest podstaw do uznania, że wyznaczenie łącznej masy pojazdu za pomocą wag do pomiarów statycznych było nieprawidłowe. GITD ponadto wskazał, że wagami do pomiarów dynamicznych (do ważenia w ruchu) wyznacza się masę całkowitą poprzez sumowanie wyników pomiarów poszczególnych osi. Tym bardziej nie ma, według organu II instancji, powodu by w podobny sposób nie postępować przy pomiarach statycznych, które są dokładniejsze.

Skargę na powyższą decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. H., który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Sąd zwrócił uwagę na to, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji, powołując się na protokół kontroli z dnia 7 listopada 2012 r. ustaliły, że kontrolowany pojazd członowy przekroczył dopuszczalny nacisk podwójnej osi napędowej o 19,7 %, potrójnej osi nienapędowej o 5 % oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 32,6 % co legło u podstaw nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) P.r.d. w wysokości 15 000 zł.

W ocenie Sądu, ustalenia w zakresie wyników ważenia pojazdu naruszają art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. przez zastosowanie niewłaściwych wag pomiarowych użytych do ważenia kontrolowanego pojazdu, tj. wag przenośnych do pomiarów statycznych typu LP 600.

Sąd stwierdził, że poruszanie się pojazdów o przekroczonych parametrach norm dopuszczalnych, może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego. Z art. 61 P.r.d. wynika wprost, że przewożony ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Do nałożenia kary w określonej ustawą wysokości upoważnia jednak uzyskanie takich wyników ważenia pojazdu, które nie budzą wątpliwości. Zakres odpowiedzialności przewoźnika za popełnione naruszenia przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, czy dopuszczalnych nacisków ładunku na poszczególne osie pojazdu ustawodawca przekłada na wysokość kary pieniężnej, uzależniając ją od wyników ważenia. Z tego względu, w ocenie Sądu, wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Jest to bowiem zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej.

Sąd wskazał, że zasady użytkowania urządzeń określają bezpośrednio ich producenci (w tym przypadku znajdująca się w aktach sprawy instrukcja obsługi wagi LP 600), co następnie jest weryfikowane w oparciu o obowiązujące normy zawarte zarówno w świadectwach homologacji oraz certyfikatach zatwierdzenia typu urządzenia (WE nr PL 05004) oraz świadectwach legalizacji (dla nr wag LP 600 wykorzystanych w rozpatrywanej sprawie).

Z powyższych dokumentów wynika, że waga nieautomatyczna LP 600 służy do pomiaru nacisków kół i osi (w układzie dwóch połączonych wag lub ich odpowiedniej konfiguracji w zależności od rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów). Należy zauważyć, że wagi przenośne nieautomatyczne do pomiarów statycznych typu LP 600 nie posiadają zatem homologacji do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi wielokrotnych. Brak możliwości dokonywania na podstawie wskazań tego typu wag pomiarów (wyników sumarycznych nacisków kół i osi) wynika także z samej instrukcji obsługi wag LP 600, których przeznaczenie zostało przez producenta (Intercomp) wskazane na s. 3 Instrukcji. Wynika z niego jednoznacznie, że wagi te są przeznaczone tylko do statycznych pomiarów nacisku kół lub osi.

O tym, że dokonywanie sumarycznych pomiarów może prowadzić do niezgodności ze stanem faktycznym (nieodpowiadającym rzeczywistości) najlepiej świadczy "Instrukcja postępowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych i pobierania kar pieniężnych", wprowadzona zarządzeniem Głównego Inspektora nr 3/2006 z dnia 7 lutego 2006 r., zgodnie z którą polecono obniżenie wyników pomiarów, dokonywanych za pomocą wag przenośnych (typu SAW i LP 600), o 200 kg i 2% celem skorygowania ewentualnych błędów w zakresie wskazań wag, co miało poprawić wiarygodność tych pomiarów. Na powyższe nieprawidłowości w ustaleniach kontrolnych Inspekcji zwróciła uwagę nie tylko Najwyższa Izba Kontroli, na co zwrócił uwagę również skarżący, ale przede wszystkim merytorycznie najbardziej właściwy w tej materii organ, jakim jest Prezes Głównego Urzędu Miar. Sądowi z urzędu znane jest pismo Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 26 września 2013 r. (znak M31-076 140.1-619/13), którego kopia znajduje się w aktach sprawy o sygn. VI SA/Wa 1745/13, w którym organ ten stanął na stanowisku, że wynik ważenia pojazdu z wykorzystaniem wag LP 600, jako masy całkowitej, może być traktowany wyłącznie jako orientacyjny, a ostateczne ustalenia w tym zakresie powinny zostać dokonane na podstawie innej odpowiedniej wagi nieautomatycznej klasy dokładności III o odpowiednim obciążeniu maksymalnym.

Sąd zauważył, że wagi użytkowane przez organy inspekcji drogowej, jako przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej mogą być wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz użytkowane tylko wówczas, jeżeli posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu lub ważną legalizację. Taki system dopuszczenia do używania wskazanych urządzeń ma na celu, stosownie do ustawy o miarach, zapewnienie jednolitości miar i wymaganej dokładności pomiarów wielkości fizycznych w Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego też prawnej kontroli metrologicznej podlegają przyrządy pomiarowe stosowane przy pobieraniu opłat, podatków i niepodatkowych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń (art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o miarach). Zatem urządzenie jest weryfikowane pod kątem dopuszczenia do użytkowania na podstawie określonych danych technicznych producenta. W przypadku gdy urządzenie takie miałoby zostać dopuszczone do obrotu czy użytkowania w celu innym niż to wynika z danych uzyskanych od producenta, wymagałoby to wykonania ponownej legalizacji w oparciu o nowe dane techniczne producenta.

Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, że dokonany przy użyciu wag LP 600 posiadających co prawda aktualne świadectwa legalizacji - pomiar dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nastąpił niezgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń określonych w świadectwie legalizacji oraz wbrew instrukcji producenta wag, co w ocenie Sądu stanowi działanie nieprawidłowe, jako niezgodne z zasadami określającymi sposób ustalania kar za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Zostały w ten sposób naruszone przepisy postępowania, tj. art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku ustalenia dopuszczalnej masy pojazdu dokonany pomiar nie może bowiem być uznany za przeprowadzony prawidłowo, a w konsekwencji jego wynik nie może stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej na skarżącego.

Powyższy Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości zaskarżył Główny Inspektor Transportu Drogowego zarzucając mu :

1. naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art.7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. - Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej k.p.a.),przejawiające się w niczym nieuprawnionym i błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji w zakresie ustaleń faktycznych, że pomiar masy całkowitej kontrolowanego pojazdu mógł w być wadliwy, gdyż został przeprowadzony za pomocą wag LP 600, które w ocenie Sądu I instancji przeznaczone były wyłącznie do pomiaru nacisku kół i osi pojazdu, podczas gdy organy dowiodły w toku postępowania, iż w oparciu o obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz dokumenty dopuszczające wagi do użytkowania, za ich pomocą prawnie dopuszczalne i w pełni uprawnione było dokonanie ustaleń także w zakresie masy całkowitej kontrolowanego pojazdu;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 lit. a pkt (ii) dyrektywy

Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych (Dz. U. WE L 122 z dnia 16 maja 2009 r., s. 6) /poprzedzone przez obowiązujące w dacie dopuszczenie wag LP 600 do użytkowania -art.1ust.2lit.apkt 2 i art. 3 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 r. nr 90/384/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych - Dz. U. WE L 189 z 20 lipca 1990 r., str.1-16/, §2pkt2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia11 grudnia 2003r.w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23) oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowychDz.U.z2008r.,Nr26poz. 152), polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że wagi typu LP 600 przeznaczone są wyłącznie do pomiaru nacisku kół i osi pojazdu, podczas gdy przepisy te wprost dopuszczają przy ich użyciu pomiar zarówno osi wielokrotnych pojazdu jak i jego masy całkowitej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi strony, ewentualnie

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

W pierwsze kolejności odnieść się należy do zarzutu pierwszego skargi kasacyjnej, w którym jej autor, formułując naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. art.107 § 3 k.p.a. zakwestionował stanowisko Sądu I instancji, uznając je za błędne, że użyte podczas kontroli pojazdu skarżącego do pomiaru masy całkowitej tego pojazdu (członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika i trzyosiowej naczepy), wagi LP 600 nie były przeznaczone do wykonywania tego rodzaju ważenia. Skarżący kasacyjnie organ wywiódł natomiast, że obowiązujące przepisu, jaki i dokumenty dopuszczające ten rodzaj wag do użytkowania uprawniały go do dokonania ustaleń również w zakresie masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, wobec czego istniały podstawy do nałożenia na stronę R. H. kary za tego rodzaju naruszenie.

W związku z powyższym przypomnieć należy, że zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a. i skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje, że organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji w myśl którego, przeprowadzenie pomiaru (ważenia) masy całkowitej pojazdu za pomocą tych wag dokonane zostało w sprzeczności z przeznaczeniem tych urządzeń. Zarówno instrukcja producenta wag jak i świadectwa legalizacji ponownej obu użytych podczas kontroli wag (nr fabryczne [...] i [....] ), w sposób jednoznaczny wskazują, że wagi LP 600 przeznaczone są do statycznego pomiaru nacisków kół i osi pojazdów. Mogą one pracować każda oddzielnie lub w zespole ważący, co zgodnie z zapisami instrukcji producenta wag umożliwia pomiary nacisku kół i nacisku osi pojazdu. Brak jest natomiast zapisu o możliwym wykorzystaniu wag do pomiaru masy całkowitej pojazdu. Trafnie w tym zakresie Sąd I instancji podkreślił również, że wyłączenie możliwości przeprowadzenia tego typu pomiaru wynikało z treści punktu 2.4 załącznik do certyfikatu zatwierdzenia typu WE nr PL [...] dotyczącego właśnie wag typu LP 600. Określono w nim, że wskazania cząstkowe, tj. wskazania nacisków kół lub osi pojazdu nie powinny być wykorzystywane do wyznaczania sumarycznej masy pojazdu. Powołane dokumenty w sposób jednoznaczny wskazują na przeznaczenie wag jakich użyto w toku kontroli pojazdu strony i rodzaju ważenia jakie się za ich pomocą przeprowadza.

Zwrócić należy uwagę na dokument Prezesa Głównego Urzędu Miar, z treści którego wynika niemożność użycia wskazań zastosowanych wag do wyznaczenia masy całkowitej pojazdu. Nie chodzi w tym przypadku o wadliwość wskazań tych urządzeń ale o formalną (prawną) niemożność posłużenia się tymi wynikami. Stanowisko organu, w którym twierdzi, że dopuszczalność użycia wag typ LP 600 do wyznaczenia masy całkowitej pojazdu wynika z rozporządzenia z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, "nie znajduje oparcia w tych przepisach, gdyż z faktu stosowania tego rozporządzenia do wag klasy dokładności od I do III, w której mieszczą się wagi LP 600, nie wynika, że tymi wagami można wyznaczać dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, albowiem ten typ wag nie był certyfikowany do wyznaczania takiego parametru".

Prawidłowe wobec tego było stanowisko Sądu I instancji, że wagi użyte do ważenia pojazdu skarżącego nie mogły wskazywać wielkości, które stały się podstawą ustalenia przekroczenia masy całkowitej tego pojazdu, gdyż nie były do tego przystosowane. W konsekwencji zaś ustalenia organu dotyczące przekroczenia tejże masy nie mogły stać się podstawą do wymierzenia kary za to naruszenie.

Zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenie prawa materialnego uznać należy natomiast za przedwczesne, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny nie może się do nich odnieść. Podkreślić bowiem należy, że wyrok Sądu I instancji uwzględnił skargę ze względu na naruszenie przepisów postępowania, zatem nie dokonywał on, gdyż nie mógł, oceny stosowania przepisów materialnych. Skoro te przepisy nie były poddane ocenie Sądu I instancji, to nie mogły zostać naruszone.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.