Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 586/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Przemysław Szustakiewicz (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

II SAB/Wa 586/17

UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2017 roku W. P. wniósł o podanie w ramach dostępu do informacji publicznej informacji dotyczącej nieuprawnionej akceptacji przez Departament Rejestracji Administratorów, Bezpieczeństwa Informacji i Zbiorów Danych Osobowych wpisu przez [...] Sp. z o.o. w rejestrze eGIODO.

W odpowiedzi z dnia [...] września 2017 roku, znak [...], Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zawiadomił W. P. o tym, że żądana przez niego informacja nie mieści się w zakresie pojęcia informacji publicznej. Nadto poinformował go, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie posiada informacji dotyczącej nieuprawnionej akceptacji przez Departament Rejestracji Administratorów, Bezpieczeństwa Informacji i Zbiorów Danych Osobowych wpisu przez [...] Sp. z o.o.

Pismem z dnia [...] października 2017 roku W. P. wezwał Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do zaprzestania naruszania prawa i wydania decyzji w sprawie. Jednocześnie zwrócił się do niego z następującym pytaniem: dlaczego podczas rejestracji zbioru przetwarzanego przez [...] Sp. z o.o. w rejestrze eGIODO zapisano jako podstawę prawną prawnie usprawiedliwiony cel (art. 23 ust. 1 pkt 5) a nie zawieranie umów (art. 23 ust. 1 pkt 3)? Wskazał ponadto, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że [...] Sp. z o.o. przetwarza dane w oparciu o podstawę prawną z art. 23 ust. 1 pkt 3, nie zaś pkt 5.

W odpowiedzi z dnia [...] października 2017 roku, znak [...], Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zawiadomił W. P., że żądane przez niego informacje nie stanowią informacji publicznej w myśl przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ponadto wskazał, że z uwagi na zakres kompetencji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych oraz zakres pytań/zagadnień zawartych w piśmie W. P. do zadań organu nie należy udzielanie porad prawnych czy wydawanie wiążących opinii.

W tym stanie rzeczy W. P. wniósł w dniu [...] października 2017 roku skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Skarżący podniósł, że zwrócił się do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dwoma pytaniami dotyczącymi informacji publicznej o następującej treści:

1. Dlaczego podczas rejestracji zbioru przetwarzanego przez [...] Sp. z o.o. w rejestrze eGIODO zapisano jako podstawę prawną prawnie usprawiedliwiony cel (art. 23 ust. 1 pkt 5) a nie zawieranie umów (art. 23 ust. 1 pkt 3)?

2. Naczelny Sąd Administracyjny wydał w dniu 21-04-2015 wyrok: sygn. akt I OSK 1480/14. W konkluzji dotyczącej prawnie usprawiedliwionego celu jako podstawy prawnej do przetwarzania danych w zbiorze przez [...] Sp. z o.o. stwierdził, cytuję: "niewykonanie przesłanek z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych". Dlaczego w rejestrze eGIODO jako podstawa prawna działania [...] Sp. z o.o. do dzisiaj (ponad dwa lata od wyroku) figuruje prawnie usprawiedliwiony cel - art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o.? Czy orzeczenie sądu administracyjnego nie stanowi wskazania do zmian w rejestrze eGIODO?

W ocenie skarżącego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie udzielił mu informacji w ramach dostępu do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej odrzucenie wskazując, że przedmiotem wniosku W. P. nie jest informacja publiczna. Jednocześnie podniósł, iż pismami z dnia [...] września 2017 roku i [...] października 2017 roku poinformował skarżącego o braku możliwości wydania decyzji w sprawie z jego wniosku wskazując, że jej przedmiotem może być jedynie informacja publiczna. W ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych brak jest przedmiotu do wydania decyzji z uwagi na fakt, że informacja publiczna, której udzielenia domaga się skarżący, nie istnieje. Wobec powyższego organ wniósł o umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość.

W piśmie z dnia [...] listopada 2017 roku W. P. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w skardze oraz wskazał, że pytania kierowane przez niego do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych dotyczyły sposobu załatwiania spraw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, dalej u.d.i.p.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2).

Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie budzi zatem wątpliwości fakt, że Generalny Inspektor Ochrony danych Osobowych, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zatem spełniona została przesłanka podmiotowa.

Natomiast nie została spełniona przesłanka przedmiotowa ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r., ponieważ żądana przez skarżącego informacja nie posiada cech informacji publicznej określonych w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wedle którego "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie" Definicję zawartą w art. 1 u.d.i.p. – bardzo ogólnikową – dookreśla art. 6 tejże ustawy. Ma on jednak jak wynika z jego treści charakter przykładowy.

Przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02 stwierdził, że" informacją publiczną w rozumieniu ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Musi dotyczyć faktów, a nie zmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń, podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli tylko dotyczy sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. Za informację uznaje się między innymi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem władzy publicznej lecz wykonującego zadania publiczne jak i te, które używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań".

W świetle powyższej definicji w ocenie Sądu wnioskowana przez skarżącego informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Odnoszą się one do wiążących oświadczeń woli lub wiedzy podmiotów publicznych lub oświadczeń kierowanych do takich podmiotów. Wskazana we wniosku informacja nie zawiera takich elementów, ponieważ skarżący wnosząc w dniu [...] września 2017 r o "podanie informacji dotyczącej nieuprawnionej akceptacji przez Departament Rejestracji Administratorów, Bezpieczeństwa Informacji i Zbiorów Danych Osobowych wpisu przez [...] Sp. z o.o. w rejestrze eGIODO" w istocie nie pytał o fakt, ale o ocen charakteru rejestracji ww. przedsiębiorstwa przez Generalnego Inspektora. Dodać również należy, że zarówno z treści wniosku W. P. o udostępnienie informacji publicznej, skargi skierowanej do WSA w Warszawie, a także z odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący wnioskiem z dnia [...] września 2017 r. o udostepnienie informacji publicznej chciał spowodować podjęcie przez GIODO działań zwianych z jego zdaniem nieprawidłowym postępowaniem przedsiębiorcy przetwarzającego m.in. jego dane osobowe. Tymczasem prawo dostępu do informacji publicznej nie jest narzędziem służącym inicjowaniu postępowań prawnych, leczy służy ono obywatelom do otrzymywania konkretnych informacji będą w posiadaniu władz publicznych

We wskazanych okolicznościach Sąd oddalił skargę uznając ją nieuzasadnioną (art. 149 P.p.s.a.).