Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1037/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania wynagrodzenia
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 31 poz 153
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w  postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę  podatkowego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego I. S. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi C. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec i październik 2012 r. p o s t a n a w i a odmówić przyznania wynagrodzenia.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 września 2017 r. (I SA/Lu 1037/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę C. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec i październik 2012 r.

Następnie postanowieniem z dnia 9 stycznia 2018 r. referendarz sądowy tutejszego sądu przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym między innymi ustanowienie doradcy podatkowego. Stosownie do powyższego Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła doradcę podatkowego I. S..

Ustanowiony pełnomocnik po zapoznaniu się z aktami sprawy złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od przywołanego na wstępie rozstrzygnięcia. Jednocześnie wniósł o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną stronie skarżącej z urzędu.

Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:

Jak stanowi art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej - "p.p.s.a.") wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten regulując kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy, odsyła jednocześnie do odrębnych przepisów, wśród których znajdują się m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153 dalej - "rozporządzenie").

Zgodnie z treścią § 4 ust. 2 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Oświadczenie to jest elementem konstrukcyjnym wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego i zawarcie tego oświadczenia w treści wniosku warunkuje pozytywne jego rozpatrzenie. Brak tego oświadczenia nie jest przy tym brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2009r., II GZ 273/09). Brak takiego oświadczenia wywołuje natomiast skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., I OZ 390/08).

W przedmiotowej sprawie złożony wniosek o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 157 a.s.) nie zawiera oświadczenia, o którym stanowi § 4 ust. 2 rozporządzenia i z tego powodu nie zasługuje on na uwzględnienie.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia należało orzec jak w postanowieniu