Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 295/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 2, pkt 11, art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 4c
journal: Dz.U. 2017 poz 1065
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Wojewody z dnia [...]", nr "[...]" w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" r. Starosta (dalej jako: "organ I instancji") uznał P. L. (dalej jako: "skarżący") za osobę bezrobotną z dniem 22 stycznia 2016 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Decyzją z dnia "[...]" r., nr "[...]", organ I instancji przyznał skarżącemu stypendium za udział w szkoleniu w dniu 18 października 2016 r. w kwocie 166,30 zł.

Decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" r. organ I instancji orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 listopada 2016 r. w związku z otrzymaniem świadczenia na podjęcie działalności gospodarczej.

Postanowieniem z dnia "[...]" r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako: "k.p.a."), organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie w sprawach zakończonych powyższymi decyzjami z dnia "[...]" r., wobec uzyskania z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych informacji, że w okresie od 17 lutego 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. skarżący pracował na podstawie umowy zlecenia w firmie A. Organ wskazał, że pracodawca potwierdził ten fakt.

Postępowanie wznowieniowe zakończone zostało przez organ I instancji decyzją z dnia "[...]" r., uchylającą wskazane decyzje z dnia "[...]" i orzekającą o odmowie przyznania skarżącemu prawa do stypendium za okres szkolenia oraz o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 17 lutego 2016 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej).

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wnioskował o zmianę decyzji. Argumentował, że nie miał świadomości, iż krótkotrwałe zatrudnienie spowoduje utratę środków na podjęcie działalności gospodarczej. Podkreślił, że w dniu otrzymania dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej był osobą bezrobotną, gdyż nie wykonywał zlecenia ani innej pracy zarobkowej. Podniósł, że zwrot otrzymanych środków spowoduje, iż nie będzie mógł realizować samozatrudnienia, a praca w zakładzie pracy jest dla niego trudna z powodu niepełnosprawności.

Decyzją z dnia "[...]" r., nr "[...]", Zastępca Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej w Urzędzie Wojewódzkim, działając z upoważnienia Wojewody, podzielił w całości stanowisko organu I instancji, orzekając o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ II instancji wyjaśnił, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz, w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem organu odwoławczego wymienione przesłanki zostały spełnione w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że w dniach "[...]" r.,

w którym wydano decyzję nr "[...]" oraz "[...]" r., w którym wydano decyzję nr "[...]", skarżący świadczył usługi na podstawie umowy zlecenia w spółce A Fakt ten nie był znany organowi I instancji w momencie wydania ww. decyzji. Zaświadczenie zleceniodawcy oraz rachunki i zlecenia przedłożone przez skarżącego ujawniają nowe okoliczności, które nie były brane pod uwagę przez organ I instancji, gdy wydawał powyższe decyzje. Organ II instancji zważył, że skarżący dokonując rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy oświadczył, iż jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia oraz zobowiązał się do zawiadamiania powiatowego urzędu pracy osobiście o wszelkich zmianach w danych przekazanych w trakcie rejestracji oraz w złożonych oświadczeniach w terminie 7 dni od dnia ich wystąpienia. Wskazano, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ujawnione nowe fakty mają istotne znaczenie dla sprawy. Przepis ten stanowi bowiem, że ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej. Wykładnia powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że fakt wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia powodował, iż skarżący nie mógł legitymować się statusem osoby bezrobotnej od dnia 17 lutego 2016 r. Prawo to może przysługiwać wyłącznie osobom spełniającym wszystkie kryteria przyjęte w ustawie. Organ I instancji powziąwszy informację o tym nowym fakcie, który nie były mu znany w chwili wydawania pierwotnej decyzji, miał obowiązek, kierując się zasadą wyrażoną w art. 6 k.p.a., wznowić postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 uchylić decyzje dotychczasowe oraz rozstrzygnąć o istocie sprawy. Dodatkowo organ II instancji zaznaczył, że w przedmiocie ewentualnego zwrotu otrzymanej dotacji organ I instancji przeprowadzi odrębne postępowanie i wyda decyzję, od której skarżącemu będzie przysługiwało prawo wniesienia odwołania.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Olsztynie skarżący zarzucił organom orzekającym:

1. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że w dacie wydania decyzji o przyznaniu prawa do stypendium za okres szkolenia od dnia 18 października 2016 r. do dnia 18 października 2016 r. nie posiadał statusu osoby bezrobotnej;

2. naruszenie art. 9 k.p.a. wyrażającego zasadę informowania stron, zgodnie

z którą organy administracji publicznej są obowiązane do należytego

i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych

i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji lub ewentualnie jej uchylenie

i przekazanie sprawy organom do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że podczas rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy nie otrzymał pełnej informacji dotyczącej ewentualnego zatrudnienie

i możliwej utraty statusu bezrobotnego w przypadku zatrudnienia na umowę cywilnoprawną. Nawet w późniejszej umowie przyznającej mu dotację

w wysokości 20.000 zł w § 4 pkt 11 widnieje zobowiązanie do niepodejmowania zatrudnienia w rozumieniu przepisów kodeksu pracy przez pierwsze 12 miesięcy. Ze względu, na to iż nie jest osobą w pełni zdrową, podjęcie pracy na umowę zlecenie nie stanowiło jego świadomego działania, lecz wynikało z niewiedzy i faktu nieprecyzyjnego poinformowania go o skutkach prawnych podjęcia tej pracy. Gdyby nie tkwił w błędnym przekonaniu o możliwości podjęcia pracy na umowę zlecenie, bez utraty statusu bezrobotnego, nie zawarłby umowy. Tym bardziej, że jego głównym celem zawodowym było prowadzenie własnej działalności gospodarczej. Podkreślił, że w dacie przystąpienia do szkolenia, tj. dnia 18 października 2016r. pozostawał osobą bezrobotną, gdyż nie łączył już go żaden stosunek pracy.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo organ zaznaczył, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej. Ponadto art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l stanowi, że bezrobotnym nie może być osoba, która podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Wykładnia powyższych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że fakt wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia oraz podlegania z tego tytułu do ubezpieczenia społecznego powodował, iż skarżący nie mógł legitymować się statusem osoby bezrobotnej od dnia 17 lutego 2016 r. W ocenie organu odwoławczego skarżący

w sposób wyczerpujący został poinformowany o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej oraz warunkach legitymowania się tym statusem, co potwierdził własnoręcznym podpisem, złożonym w dniu rejestracji w karcie rejestracyjnej bezrobotnego oraz w informacji dla osób rejestrujących się w PUP. Organ zaznaczył, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, regulującej prawa i obowiązki osób bezrobotnych oraz obowiązki państwa wobec bezrobotnych, mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego rozważania kwestii legitymowania się statusem osoby bezrobotnej. Prawo to może przysługiwać wyłącznie osobom spełniającym wszystkie kryteria przyjęte

w ustawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje :

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw prawnych.

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przeprowadzana jest pod względem zgodności

z prawem. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny może wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że badaniu

w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów, ustalonych na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Zadaniem sądu administracyjnego jest wyłącznie sprawdzenie, czy zaskarżony akt został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego. Tym samym, sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej po wznowieniu postępowania, w sprawie pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego oraz prawa do stypendium za okres szkolenia, w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jej wyeliminowania

z obrotu prawnego.

Instytucja wznowienia postępowania uregulowana jest w przepisach ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, które wyodrębniają dwa etapy postępowania w sprawie wznowienia postępowania. W pierwszym etapie organ, który zamierza z urzędu wznowić postępowanie zakończone decyzją ostateczną bada, czy zaistniały przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Pozytywne ustalenie w tym zakresie uzasadnia wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które rozpoczyna drugi etap postępowania i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie,

w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wymienioną w przepisach prawa procesowego.

W uchwale 7 sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003/3/86) stwierdzono, że "Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz, w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.).

Stosownie do art. 151 §1 k.p.a. decyzją wydaną po wznowieniu postępowania organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b (pkt 1) albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy ( pkt 2), bądź też w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2).

W analizowanym przypadku Powiatowy Urząd Pracy uzyskał w październiku 2017r. od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wykaz osób, które jednocześnie posiadały status bezrobotnego oraz były zgłoszone do ubezpieczenia społecznego z tytułu zatrudnienia (innej pracy zarobkowej). Zgodnie z tym wykazem skarżący został zgłoszony do ubezpieczeń z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia w firmie A. W odpowiedzi na zapytanie organu I instancji spółka potwierdziła, że skarżący był zatrudniony na umowę zlecenie od 17 lutego 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. Sam skarżący przyznał tę okoliczność, a więc jest ona bezsporna. Skarżący nie neguje też przedstawionego przez organ II instancji rozumienia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U z 2017 r. poz. 1065 ze zm., dalej jako: "u.p.z."), wprowadzającego ustawową definicję bezrobotnego. Organ II instancji prawidłowo wskazał, że w świetle tego przepisu status bezrobotnego przysługuje osobie niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej. Przy czym omawiana ustawa zawiera własną legalną definicję pojęcia "innej pracy zarobkowej" stanowiąc, iż oznacza to wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych (art. 2 ust. 1 pkt 11 u.p.z.). Zgodnie z tymi unormowaniami osoba posiadająca status bezrobotnego nie może wykonywać jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Nie ma znaczenia charakter umowy, na podstawie której świadczona jest praca. Bez znaczenia jest również w jakim wymiarze praca jest wykonywana i za jakie wynagrodzenie (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2594/16, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l u.p.z. stanowi jednoznacznie, że bezrobotnym nie może być osoba, która podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Skarżący powyższe warunki naruszył, mimo że został o nich wyraźnie pouczony w dacie rejestracji jako bezrobotny w dniu 22 stycznia 2016 r. Skarżący poświadczył własnoręcznym podpisem, że otrzymał egzemplarz informacji dla osób rejestrujących się (prawa i obowiązki) i zobowiązał się ich przestrzegać (k. 3 akt administracyjnych) W pkt II ppkt 2 tej informacji jest wyraźnie napisane, że status bezrobotnego ma osoba, która nie wykonuje innej pracy zarobkowej, tzn. nie wykonuje pracy lub nie świadczy usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy zlecenia. W pkt II ppkt 11 wskazano też, że bezrobotny nie może podlegać obowiązkowi ubezpieczenia społecznego na podstawie odrębnych przepisów. Nie jest zatem prawdą, że skarżący nie otrzymał w czasie rejestracji pełnej informacji co do ewentualnego zatrudnienia. W pkt III podpisanej przez skarżącego informacji wyjaśnione zostało wprost, że zarejestrowana osoba traci status bezrobotnego, gdy nie spełnia warunków określonych w części II niniejszej informacji. W pkt IV ppkt 8 informacji wytłuszczonym drukiem pouczono skarżącego, że ma obowiązek zawiadomić w ciągu 7 dni PUP o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a zaniechanie tego obowiązku zagrożone jest karą grzywny stosownie do art. 119 ust. 2 u.p.z. Skarżący powinien był zapoznać się z otrzymanymi na piśmie prawami i obowiązkami bezrobotnego i ich przestrzegać, skoro zobowiązał się do tego własnoręcznym podpisem. Sygnalizowany w skardze brak świadomości co do konsekwencji wykonywania pracy zarobkowej na podstawie umowy zlecenia nie wynika z zaniechania organu, ale z zaniedbania skarżącego i braku należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Skarżący posiada pełną zdolność do czynności prawnych, prowadzi własną działalność gospodarczą, więc nie można uznać, że z powodu posiadania orzeczenia o niepełnosprawności nie jest w stanie zrozumieć i wykonać ciążących na nim obowiązków.

Na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z. starosta ma obowiązek pozbawić statusu bezrobotnego osobę, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Stosownie do art. 33 ust. 4c u.p.z. w przypadku pozbawienia statusu bezrobotnego ponowne nabycie statusu bezrobotnego może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji, przy spełnieniu warunków zawartych w ustawie do ich nabycia. Na zasadzie tych przepisów utrata statusu bezrobotnego następuje w momencie niespełnienia warunków z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. Starosta ma obowiązek potwierdzić powyższe decyzją, pozbawiając statusu bezrobotnego z dniem ziszczenia się negatywnej przesłanki, wykluczającej posiadanie tego statusu. Ponowna rejestracja wymaga ponownego wniosku. Zgodnie z tymi unormowaniami, w realiach niniejszej sprawy skarżący utracił status bezrobotnego z dniem 17 lutego 2016 r., gdyż z tym dniem rozpoczął wykonywanie pracy zarobkowej na podstawie umowy zlecenia i nie spełniał z tego powodu przesłanek do uzyskania statusu bezrobotnego do dnia 31 sierpnia 2016 r. Po tej dacie, aby móc uzyskać status bezrobotnego skarżący musiałby ponownie wystąpić z wnioskiem o rejestrację jako bezrobotny, czego nie uczynił. Dlatego w sprawie nie mogło mieć znaczenia, że w dacie wydania weryfikowanych decyzji z dnia "[...]"r. skarżący nie realizował już umów zlecenia i spełniał przesłanki do nabycia statusu bezrobotnego. Status ten przyznawany jest tylko na wniosek zainteresowanego w drodze decyzji, nie przysługuje zaś z mocy prawa. Tym samym zgodzić należy się z organami administracji publicznej, że weryfikowane decyzje obarczone były wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia, nieznaną organowi w dniu wydania tych decyzji, była utrata przez skarżącego statusu bezrobotnego już w lutym 2016 r., o czym skarżący nie poinformował organu i ten wydał decyzje oparte na błędnym założeniu. Powyższe uzasadniało uchylenie weryfikowanych decyzji i ponowne rozstrzygnięcie co do istoty zgodnie z normą art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Na zasadzie tego przepisu organ I instancji zobowiązany był orzec o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego zgodnie z rzeczywistością według pierwotnej przyczyny. Odmowa zaś przyznania prawa do stypendium stanowi konsekwencję utraty statusu bezrobotnego z datą wcześniejszą niż odbyte szkolenie, w którym skarżący nie mógł uczestniczyć, nie posiadając statusu bezrobotnego,.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł jak w wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.