Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 71/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w wypłacie równoważnika postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23.09.2013 r., wniesionym za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji, Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność tego organu, wskazując, że Komendant nie zrealizował jego prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, powołując się na złożony w tym zakresie wniosek z 31.05.2013 r. We wniosku skarżący wywodził, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 kwietnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U.2005.70.633) bezprawnie odebrało mu ww świadczenie a decyzja z 23.07.1998 r. Nr [...], na podstawie której przyznano mu jako renciście to świadczenie jest ostateczna i wszelkie przypadki jej uchylenia są bezprawne.

Komendant odpowiedział mu pismem z dnia 5.06.2013r., że decyzja

z 23.07.1998 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego, wskutek czego brak podstawy do wypłacenia żądanego równoważnika.

Wobec tego skarżący zażalił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji pismem z daty 18.06.2013r., w uzasadnieniu powołując szereg orzeczeń sądów administracyjnych o prawie emeryta i rencisty policyjnego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant odpowiedział mu z kolei pismem z daty 30.07.2013 r., iż z powodu wyeliminowania decyzji z 23.07.1998 r. wszelkie roszczenia o wypłatę równoważnika skarżącego są bezpodstawne i nie mogą być przedmiotem postępowań administracyjnych. Podobnie organ ocenił lokowanie roszczeń skarżącego na płaszczyźnie zarzutu bezczynności w dokonaniu czynności w postaci wypłaty równoważnika, do wypłaty którego brak jest jakiejkolwiek podstawy.

Według twierdzeń skargi prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu wynika z decyzji opartej na przepisach prawa, w tym Konstytucji. Skarżący uznał prawo do równoważnika za prawo nabyte, które nie może być mu żadnym aktem prawnym odebrane.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Powiatowy Policji wniósł o oddalenie skargi, akcentując niezasadność żądania skarżącego o wypłatę równoważnika wynikającą z wygaszenia mocą decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] ostatecznej decyzji Komendanta Rejonowego Policji z 23.07.1998r. Nr [...] o przyznaniu skarżącemu z dniem 30.10.1997r. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z uwagi na wydanie jej bez podstawy prawnej, co potwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w zacytowanym przez organ wyroku o sygn. akt III SA/Kr 1282/11.

Na rozprawie w dniu 15.01.2014r. skarżący podniósł, że w jego ocenie decyzja, na podstawie której miał przyznany równoważnika obowiązuje

a Komendant pozostaje w bezczynności nie wypłacając mu równoważnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy, tzn. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach.

Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego. Innymi słowy skarga na bezczynność jest pochodną dopuszczalności skargi. Istotne przy tym jest, że niedopuszczalność skargi na bezczynność eliminuje konieczność badania zachowania trybu zaskarżenia poprzedzającego skargę.

Analizując wniosek z 31.05.2013 r., który w ocenie skarżącego nie został przez organ uwzględniony, co stało się następnie podstawą do skargi na bezczynność, zwrócić należy uwagę na zatytułowanie wniosku, brzmiące, że skarżący domaga się "wypłaty równoważnika z tytułu braku lokalu mieszkalnego". Uzasadnienie wniosku a zwłaszcza zażalenie, które złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji (pismo z 18.06.2013 r.) zawierające skompilowane orzecznictwo dotyczące merytorycznych podstaw przyznawania emerytom i rencistom policyjnym prawa do równoważnika do lokalu mieszkalnego nie ma wpływu na ocenę stanu rzeczy, że w istocie sprawy skarżący domaga się od organu dokonania czynności faktycznej polegającej na wypłaceniu mu zaległego w jego ocenie równoważnika pieniężnego. Skarżący potwierdził tę okoliczność na rozprawie w dniu 15.01.2014 r. Czynność tego rodzaju nie jest objęta kontrolą sądu administracyjnego i z tego też względu nie można formułować skargi na bezczynność organu opartą na przekonaniu, że organ nie dokonał czynności faktycznej.

Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga Z. S. jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a ją odrzucił.