Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1314/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 84 lit. c) ust. 2-4, ust. 9 pkt 2, ust. 10 i usyt. 16, art. 83 ust. 3, art. 79 a ust. 6
journal: Dz.U. 2007 nr 155 poz 1095
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec wykonywania kontroli 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. o kontynuowaniu wobec A. P., skarżącej w niniejszej sprawie, czynności kontrolnych na podstawie upoważnienia nr [...] z [...] stycznia 2010 r.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżąca została powiadomiona o zamiarze przeprowadzenia kontroli w dniu [...] lutego 2010 r. we wskazanym w zawiadomieniu zakresie przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w [...]. Na wniosek skarżącej termin kontroli przesunięto na [...] lutego 2010 r. W tym dniu udali się do siedziby skarżącej inspektorzy celem przeprowadzenia kontroli. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. skarżąca wniosła sprzeciw od kontroli rozpoczętej w prowadzonym przez nią przedsiębiorstwie, podnosząc, iż kontrola przekroczyła maksymalny ustawowy czas jej trwania, a nadto, że wygasło upoważnienie do kontroli, ważne do [...] marca 2010 r.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 84 c ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm.) i art. 124 kpa postanowił kontynuować czynności kontrolne wobec skarżącej. Zdaniem organu nie przekroczono dopuszczalnej ilości dni przeznaczonych na czynności kontrolne, bo wskazana w ustawie ilość 12 lub 18 dni roboczych dotyczy faktycznej liczby dni, które inspektorzy przeznaczyli na kontrolę, a w książce kontroli dokonano wpisu o rozpoczęciu kontroli w dniu [...] lutego 2010 r. i był to jedyny dzień, w którym dokonano faktycznych czynności kontrolnych. Nadto podniesiono, że skarżąca nie wskazała dokładnie czego rzekome przekroczenie miałoby dotyczyć i nie uzasadniła stanowiska.

Skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie. Zdaniem skarżącej organ nie odniósł się do jej zarzutów i niewłaściwie zinterpretował przepisy dotyczące czasu trwania kontroli. W jej ocenie termin kontroli jest wyznaczony wpisami w książce kontroli przedsiębiorstwa. Kontrolujący wpisał rozpoczęcie kontroli [...] lutego 2010 r. i tego samego dnia wpisał jej zakończenie. Zatem dalsze czynności powinny być dokonane po sporządzeniu protokołu kontroli. Skarżąca podtrzymała zarzut wygaśnięcia upoważnienia podkreślając, iż organ nie ustosunkował się do tego zarzutu.

Zażalenie skierowane do Głównego Inspektora Transportu Drogowego za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zostało nadane w dniu [...] kwietnia 2010 r. Wpłynęło do WITD w dniu [...] kwietnia 2010 r., zaś do GITD [...] kwietnia 2010 r. W dniu [...] kwietnia 2010 r. WITD przesłał faksem zażalenie do GITD.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa, art. 79a ust. 1, art. 83 ust. 1, art. 84 c ust. 9, ust. 10 i 16 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2007 r. Nr 155, poz. 1095) utrzymał w mocy ww. postanowienie. W uzasadnieniu podniósł, że datą rozpoczęcia kontroli jest dzień doręczenia imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli tj. w rozpoznawanej sprawie [...] luty 2010 r., a datą jej zakończenia dzień doręczenia kontrolowanemu podmiotowi protokołu kontroli, a w sprawie protokołu nie sporządzono. Sposób ustalenia czasookresu kontroli wymaga zsumowania dni od rozpoczęcia do zakończenia kontroli w ciągu których inspektorzy faktycznie przystępowali lub dokonywali czynności kontrolnych. Obliczony w taki sposób czas trwania kontroli nie przekracza, zdaniem organu, liczby dni wskazanych w art. 83 ust. 1 powołanej ustawy. Nadto podniesiono, że termin kontroli został na wniosek skarżącej przesunięty, co musiało skutkować przesunięciem w czasie przewidywanego terminu zakończenia kontroli. Organ podniósł przy tym, że data wpisania w pkt 25 upoważnienia określa jedynie przewidywany termin zakończenia kontroli z przekroczeniem, którego nie wiążą się żadne skutki prawne.

W skardze na to postanowienie skarżąca odwołując się do art. 79a ust. 6 pkt 7 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i art. 83 ust. 3 tej ustawy zarzuciła, że czynności podejmowane po [...] marca 2010 r. (gdyby przyjąć przesunięcie kontroli na wniosek strony o 14 dni, to po [...] marca 2010 r.) były wykonywane przez osoby nieupoważnione. Nadto podniosła, że organ II instancji wydał postanowienie z przekroczeniem siedmiodniowego terminu, bo zażalenie złożono [...] kwietnia 2010 r., a postanowienie zostało wydane [...] kwietnia 2010 r. Nawet bowiem, gdyby przyjąć, że organ nie może ponosić ryzyka działania poczty, dzień wniesienia zażalenia należy, zdaniem skarżącej, przyjąć jego wpływ do organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zw. p.p.s.a.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie i postanowienie utrzymane nim w mocy naruszają bowiem prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W sprawie nie ma wątpliwości co do tego, iż organy były związane rygorami procedury administracyjnej co oznacza, iż związane były nie tylko ogólnymi zasadami tej procedury, ale także wynikającym z art. 77 § 1 kpa obowiązkiem wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i jego wszechstronnego rozpatrzenia i uzasadnienia rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Przepis ten stanowi, iż uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżone postanowienia tym wymogom w pełni nie odpowiadają zaś uchybienie w/powołanym przepisom, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, stanowi o ich wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.

Zgodnie z art. 84c ust. 2 i 3, 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca ma prawo złożyć sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organy kontroli czynności z naruszeniem wskazanych w ust. 1 przepisów z tym, że sprzeciw wnosi się w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli a jeżeli naruszenie wystąpiło w toku kontroli bieg trzydniowego terminu rozpoczyna się w dniu, w którym nastąpiło przekroczenie limitu czasu trwania kontroli. Limit, o którym mowa został określony w art. 83 ust. 1 w zależności od tego, czy dotyczy mikroprzedsiębiorców, małych, średnich czy też pozostałych przedsiębiorców.

Żaden z organów nie poczynił ustaleń tak co do terminu wniesienia sprzeciwu stwierdzając tylko, że sprzeciw wniesiono [...] kwietnia 2010 r. bez wskazania i przedstawienia dowodu wniesienia sprzeciwu w tej dacie, jak i ustalenia, jaki limit w przypadku skarżącej został przez organ przyjęty. Powołanie w zaskarżonym postanowieniu art. 83 ust. 1 cyt. ustawy i w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. art. 83 ust. 1 pkt 2 z jednoczesnym wskazaniem limitu 12 dni roboczych dla mikroprzedsiębiorców i 18 dni dla małych przedsiębiorców nie jest wystarczające i powyższego ustalenia zastąpić nie może.

W aktach brak jest dowodów na to, w jakim czasie wszczęto i prowadzono kontrolę, a jest to okoliczność istotna z punktu widzenia zarzutów sprzeciwu. Organy ustalając datę [...] lutego 2010 r. nie wskazały, na jakich dowodach ustalenie zostało oparte, a strona chociaż nie kwestionuje daty rozpoczęcia kontroli [...] lutego 2010 r. to twierdzi, iż kontrola w tym dniu się zakończyła. Podnieść przy tym dodatkowo należy, iż upoważnienie do przeprowadzenia kontroli zostało udzielone M. M. i zmiana osoby upoważnionej wymaga odrębnego upoważnienia sporządzonego zgodnie z art. 79a ust. 6 powołanej ustawy, co wynika z ust. 5 powołanego artykułu. Wpisanie zatem w upoważnieniu (pkt F uwagi) osób działających w zastępstwie jest niedopuszczalne i nie wywołuje skutku w postaci upoważnienia dla tych osób.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż uchybienia w zakresie ustalenia stanu faktycznego i brak odniesienia się do dowodów, na których poczynione ustalenia zostały oparte uniemożliwiają dokonanie pełnej kontroli zaskarżonych postanowień, co czyni zbędnym i przedwczesnym odniesienie się do zarzutów skargi.

Podnieść jedynie należy, iż termin do rozpatrzenia zażalenia, o którym mowa w art. 84c ust. 10 powołanej ustawy winien być liczony od daty wpływu do organu nie zaś od daty nadania w urzędzie pocztowym.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w pkt 1 sentencji, a w pkt 2 po myśli art. 152 ppsa.