Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 826/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 ust. 1, art. 148 ust. 1 pkt 1, 2, 3, art. 149 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1938
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A. Spółki Partnerskiej Lekarzy" w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Wr 465/19 w sprawie ze skargi "A. Spółki Partnerskiej Lekarzy" w L. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia we W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 4 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Wr 465/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę "A. – Spółki Partnerskiej Lekarzy" w L. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia we W. z [...] sierpnia 2019 r., w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji stwierdził, że w odpowiedzi na ogłoszenie Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Dyrektor OW NFZ) o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wpłynęły 2 oferty, tj. oferta "A. – Spółki Partnerskiej Lekarzy" w L. i oferta B. sp. z o.o. Oferty zostały ocenione zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. poz. 1372 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie kryteriów wyboru).

Komisja konkursowa [...] września 2017 r. dokonała ostatecznej oceny punktowej i porównania ofert złożonych w postępowaniu konkursowym oraz sporządziła ranking końcowy, wybierając ofertę B. Sp. z o.o. (dalej: B.), która uzyskała wyższą liczbę punktów.

Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca złożyła odwołanie, które Dyrektor OW NFZ oddalił decyzją z [...] listopada 2017 r.

Decyzją z [...] lutego 2018 r., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Dyrektor NFZ, na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1938 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję z [...] listopada 2017 r.

"A. – Spółka Partnerska Lekarzy" wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, po rozpoznaniu której, wyrokiem z 24 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 183/18, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz orzekł o kosztach postępowania, wyjaśniając, że zadaniem organów NFZ w postępowaniu jest nie tylko porównanie oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców, ale również skonfrontowanie tych ocen z samymi ofertami. Zdaniem Sądu, w sprawie brak jest zindywidualizowanej kompleksowej oceny i wyjaśnienia, dlaczego w tym konkretnym przypadku poszczególni oferenci zostali ocenieni przyznaniem danej liczby punktów, co stanowiło naruszenie m.in. art. 7, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.a. Ponadto, w ocenie Sądu, zawężając granice postępowania odwoławczego, organ ten pominął kwestię konfliktu w harmonogramach pracy fizjoterapeuty A. P. i lekarza specjalisty rehabilitacji medycznej A. S.

Od powyższego wyroku wniesiono skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 11 grudnia 2018 r. sygn. akt II GSK 1769/18. NSA w wyroku podkreślił, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ nie wywiązał się należycie z obowiązku dokonania kontroli rozstrzygnięcia konkursu z punktu widzenia m.in. zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz zachowania uczciwej konkurencji (art. 134 ustawy o świadczeniach) nie wyjaśniając szczegółowo poszczególnych kryteriów i przyczyn przyznania w ich ramach określonych ocen danemu oferentowi oraz pomijając na przykład sporną w sprawie kwestię konfliktu w harmonogramach pracy fizjoterapeuty A. P. i lekarza specjalisty rehabilitacji medycznej A. S.

Dyrektor NFZ po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z [...] listopada 2017 r.

Skargę na powyższą decyzję wniosła "A. – Spółki Partnerskiej Lekarzy" (dalej: A.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przede wszystkim zaznaczył, że dla rozpatrzenia skargi istotne znaczenie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem oceny przez WSA we Wrocławiu oraz NSA. Ramy kognicji Sądu rozpoznającego ponownie sprawę zostały zatem ograniczone powyższymi rozstrzygnięciami.

WSA dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, stwierdził, że decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego i postępowania, a organ wykonał zalecenia dotyczące ponownego postępowania wynikające z wyroków NSA i WSA.

Zdaniem Sądu, materiał zgromadzony w sprawie potwierdził, że w postępowaniu konkursowym nie został naruszony art. 134 ustawy o świadczeniach, a organ szczegółowo omówił dokonaną ocenę złożonych ofert i odniósł się wnikliwie do wszystkich kryteriów oceny ofert oraz kwestii budzących wątpliwości strony.

Odnosząc się do oceny ofert w zakresie zagadnień dotyczących kryterium dostępności oraz wystąpienia u oferenta B. elementów spornych harmonogramu lekarza specjalisty rehabilitacji medycznej A. S. i specjalisty fizjoterapii A. P. oraz powtarzalności personelu wykazanego w ofertach, przekroczenia norm czasu pracy, Sąd stwierdził, że z akt i z treści decyzji wynika, że organ w ramach prowadzonego ponownie postępowania zwrócił się do Naczelnika Wydziału Świadczeń Opieki Zdrowotnej o informacje dotyczące powtarzalności personelu wykazanego w ofertach oraz o wyjaśnienie elementów spornych harmonogramów pracy personelu, w tym lekarza A. S. i fizjoterapeuty A. P. W ocenie Sądu organ w sposób jasny i przekonujący wyjaśnił kwestie dotyczące powtarzalności personelu, konfliktu harmonogramów i przekroczenia norm czasu pracy. [...] sierpnia 2017 r. komisja konkursowa na podstawie procedury konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach, dokonała sprawdzenia powtarzalności personelu wykazywanego w poszczególnych ofertach w relacji z pozostałymi oraz ustalenia spornych elementów między ofertami oraz łącznego czasu pracy wykazanego w ofertach. Wystąpienie tzw. "konfliktu harmonogramów", stwierdzono wyłącznie w odniesieniu do czasu pracy lekarza A. S. Komisja, co Sąd ocenił jako prawidłowe, przyjęła złożone przez B. wyjaśnienia, z których wynikało, że z lekarzem jest zawarta umowa o przyszłej współpracy, która potwierdza gotowość podjęcia zatrudnienia na deklarowanych warunkach, jak również że wykazanie przez innego oferenta tego lekarza było nieuprawnione. Jak wyjaśnił organ, w trakcie trwania postępowania organ nie miał możliwości ostatecznego sprawdzenia zatrudnienia spornego lekarza przez inne podmioty. Postępowania dotyczące innych ofert były nadal niezakończone. Jako uzasadnioną Sąd ocenił również argumentację organu dotyczącą niemożności wprowadzenia zmian do umów w zakresie harmonogramu personelu. Komisja nie miała możliwości zweryfikowania danych o zatrudnieniu A. S. przez inne podmioty (z którymi wystąpił konflikt harmonogramów), ponieważ postępowanie w sprawie zostało zakończone [...] września 2017 r., a podpisanie umów w rodzaju rehabilitacja lecznicza przez podmioty C. S.C. (konflikt w czwartki od 8.00 do 16.00 i piątki od 15.30 do 17.15), nastąpiło [...] października 2017 r., przez D. sp. z o.o. (konflikt w czwartki od 16.45 do 19.00) - [...] października 2017 r., a przez B. (konflikt w soboty od 15.00 do 15.30), [...] listopada 2017 r. Ponadto, jak wskazał organ, w trakcie postępowania dokonano analizy przedstawionych do rozliczenia świadczeń zrealizowanych przez A. S. w okresie od 1 października do 31 grudnia 2017 r. sprawozdanych w ramach umów i zakresów świadczeń, których mógł dotyczyć konflikt harmonogramów i wśród danych sprawozdanych przez B. i D. sp. z o.o. nie sprawozdano świadczeń realizowanych przez A. S. w dniach, których mógł dotyczyć konflikt, a w podmiocie C. w ogóle nie wykazano świadczeń wykonanych przez A. S. Sąd podzielił argumentację organu, że definitywna ocena zatrudnienia A. S. możliwa będzie na etapie realizacji umowy.

Odnośnie kwestii dotyczącej przekroczenia norm czasu pracy, co dotyczyło wskazanych w ofercie złożonej przez B. fizjoterapeutów: K. S., A. P., A. B., technika masażysty I. H. oraz lekarza A. S., WSA podkreślił, że organ u żadnego z oferentów takiego przekroczenia norm czasu pracy nie stwierdził. Natomiast z decyzji wynika, że elementy sporne polegające na przekroczeniu czasu pracy personelu (do maksymalnego wymiaru wynoszącego 168 godz. w tygodniu), komisja postanowiła uznać jako nieistotne. Taki sposób weryfikacji zatrudnienia personelu wykazanego w ofertach, był stosowany w odniesieniu do wszystkich postępowań poprzedzających zawarcie umów w rodzaju rehabilitacja lecznicza. Tym samym zachowana została zasada równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy. W ocenie Sądu przyjęty przez komisję uśredniony czas tygodniowy (którego przekroczenie uznano za nieistotne) z uwzględnieniem deklarowanych godzin pracy, które w rzeczywistości mogą się nie potwierdzić, znajduje uzasadnienie. Sąd podzielił stanowisko organu, że kwestionowanie zadeklarowanego przez oferentów harmonogramu czasu pracy poszczególnych osób personelu, na etapie postępowania konkursowego nie jest zasadne. Ponadto, jak wskazał organ, wykazany w ofercie B. miesięczny godzinowy czas pracy pracowników odnosił się do czasu pracy personelu u danego świadczeniodawcy w ogóle, niezależnie od formy prawnej świadczenia pracy (bez wskazania umowy o pracę, zlecenia, kontraktu). Natomiast w części VI oferty (szczegóły oferty) wskazano liczbę pracy tygodniowo w ośrodku/oddziale dziennym przez zgłoszony w części IV ofert personel zgodnie z harmonogramem. Brak jest przy tym przekroczenia 40 godzin tygodniowo.

Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących oceny kryterium dostępności, podzielając ocenę organów, że kryterium w kategorii dostępność, poz. 1.3.2.1 "REH 8 Czas pracy ośrodka lub oddziału dziennego - nie mniej niż 5 dni w tygodniu" mówi o dostępności ośrodka dla świadczeniobiorców, nie zaś o harmonogramie pracy poszczególnych osób udzielających świadczenia. Dlatego odpowiedź B. "Co najmniej 10 godzin dziennie, w godzinach od 8:00 do 18:00." dotyczy zadeklarowania czasu pracy ośrodka, nie osób udzielających świadczeń. Kryterium dostępności dotyczy czasu pracy ośrodka nie może być, zdaniem WSA, traktowane jako równoznaczne z zapewnieniem pełnej oferty świadczeń we wszystkich godzinach pracy ośrodka jednocześnie i tym samym czas pracy poszczególnych osób udzielających świadczeń nie może być zrównywany z czasem pracy ośrodka. Nie można zatem, jak twierdzi strona, na tej podstawie wywodzić, że dochodzi do przekroczenia norm czasu pracy i w ofercie B. doszło do zadeklarowania norm czasu pracy z przekroczeniem dopuszczalnych według obowiązujących przepisów, co skutkować powinno odrzuceniem oferty. Oferent B. otrzymał punkty za dostępność pracy ośrodka, która zasadnie została oceniona wyżej od oferty strony w tym kryterium.

W ocenie Sądu, organ nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że w postępowaniu konkursowym nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 134 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. 2019 r., poz. 1383; dalej: ustawa o świadczeniach) przez błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu uznania przekroczeń norm czasu pracy personelu B. za nieistotne z punktu widzenia zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i wymogu prowadzenia postępowania w sposób gwarantujących zachowanie uczciwej konkurencji, podczas gdy z wymogów podstępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, tj. art. 148 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 149 ust. 1 pkt. 2 czy pkt. 7, czy z art. 158 ust. 1 ustawy o świadczeniach powyższe składniki oferty stanowiły ważną okoliczność, których realizacja miała wpływ ocenę oferty w ramach kryterium jakości czy dostępności,

2. przepisów prawa procesowego, tj. art. 153 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie przez Sąd, że organ zrealizował wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu WSA we Wrocławiu poprzez wyjaśnienie konfliktu w harmonogramie pracy A. S. w oparciu o zestawienie nr 1 i 2 załączone do pisma Kierownika Działu Kontraktowania z [...] kwietnia 2019 r. w sytuacji, gdy w piśmie z [...] maja 2019 r. stwierdził on, że w przedmiotowych zestawieniach (...) nie są uwzględniane wszystkie osoby biorące w realizacji świadczeń", co prowadzi do wniosku o nieprzydatności powyższego dowodu do wykazania określonych przez WSA we Wrocławiu w orzeczeniu z 24 lipca 2018 r. okoliczności.

Wobec powyższego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów. Strona oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nie można stwierdzić istnienia żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i ich uzasadnienia (art. 176 p.p.s.a.).

Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie okazała się skuteczna.

Za zasadny nie mógł być uznany postawiony Sądowi I instancji zarzut naruszenia prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Zgodnie z tym przepisem Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji.

W orzecznictwie i doktrynie trafnie zatem przyjmuje się, że określona art. 134 ust. 1 powołanej ustawy zasada równego traktowania świadczeniodawców przejawia się w stosowaniu takich samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w danym postępowaniu. Naruszeniem omawianej zasady byłoby stosowanie w danym postępowaniu w stosunku do niektórych świadczeniodawców dodatkowych kryteriów, względnie wyłączenie stosowania określonych kryteriów wobec niektórych świadczeniodawców. Poszanowanie zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy oznacza, że każda oferta musi być oceniona wyłącznie na podstawie określonych kryteriów, znanych uczestnikom w chwili ogłoszenia konkursu i niezmienionych w toku postępowania.

Równe traktowanie w opartym na zasadzie konkurencji postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych powiązane jest z dokonaną w sprawie oceną ofert świadczeniodawców oraz występujących relacji pomiędzy tymi ocenami (por. np. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2017 r., II GSK 1585/15 oraz "Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych". Komentarz, wyd. III red. A. Pietraszewska-Macheta).

W ocenie składu orzekającego NSA - w świetle treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku - brak podstaw by twierdzić, że Sąd I instancji odmiennie odczytywał zasadę równego traktowania świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Sąd I instancji jednoznacznie wskazał - odwołując się do art. 190 p.p.s.a. oraz motywów wydanego w sprawie wyroku NSA z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1769/18 - że obowiązek organu dokonania kontroli rozstrzygnięcia konkursu z punktu widzenia zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz zachowania uczciwej konkurencji oznacza konieczność konfrontowania oceny punktacji poszczególnych ofert z samymi ofertami w celu zindywidualizowania oceny oraz doprecyzowania i wyjaśnienia, dlaczego w tym konkretnym przypadku poszczególni oferenci zostali ocenieni przyznaniem danej liczby punktów.

Wobec tego, że w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną błędna wykładnia art. 134 ust. 1 ustawy polega na wadliwym uznaniu za nieistotne przekroczenia czasu pracy personelu zadeklarowanego przez B. należy uznać, że w istocie kwestionowana jest ocena oferty konkurenta. Jednoznaczne zaś wskazanie w omawianym zarzucie na treść art. 148 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy świadczy o tym, że istota sporu na etapie postępowania kasacyjnego sprowadza się prawidłowości oceny wpływu zadeklarowanego w ofercie B. personelu na kryterium jakości i dostępności.

Istotnie, art. 148 w ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o świadczeniach stanowi, że do kryteriów - według których dokonuje się porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - należy kryterium "Jakość" (pkt 1) i "Dostępność" (pkt 3) udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej. Poza sporem jest, że w zał. Nr 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wskazano odnośnie do kryterium "Jakość" kategorię: "Personel" - podając jednocześnie punktację za zatrudnienie personelu na określonych stanowiskach i wskazując minimalny wymiar zatrudnienia tego rodzaju personelu.

W rozpoznawanej sprawie brak zarzutu, który skutecznie podważałby dokonaną przez organ ocenę oferty B., co do deklaracji zatrudnienia poszczególnych pracowników i spełnienia wymogu minimalnego wymiaru etatu.

Faktem jest, że w ofercie konkurenta strony skarżącej kasacyjnie istnieje pewna rozbieżność między czasem pracy deklarowanego personelu wskazanym w pkt. IV Oferty (wykaz personelu - gdzie podano "miesięczny, średni godzinowy czas pracy" z przekroczeniami czasu pracy określonego kodeksem pracy) a liczbą godzin pracy personelu zadeklarowaną w części VI Oferty, nienaruszających kodeksowych norm wymiaru zatrudnienia. Nie zmienia to jednak tego, że spełnienie warunku deklaracji zatrudnienia personelu o określonej specjalizacji w co najmniej minimalnym wymiarze oceniono w zgodzie z postanowieniami zał. Nr 5 powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia. Zachodziły zatem podstawy by - z punktu widzenia przewidzianego w rozporządzeniu kryterium "Jakość" - kategoria "Personel" - deklarowanie w części IV Oferty przekroczenie czasu pracy uznać za "nieistotne" dla oceny kryterium czy spełniono wskazane kryterium. Za logiczne uznać można wyjaśnienie, że miesięczny godzinowy czas pracy mógł zostać zadeklarowany w części IV Oferty jako czas niezależny od formy zatrudnienia (umowa o pracę, zlecenie, kontrakt).

Nie ulega kwestii, że oferta musi zawierać prawdziwe informacje. Stanowi o tym wprost powołany w zarzutach skargi kasacyjnej art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach /.../. Zwrócenia uwagi wymaga jednak, że stosownie do zawartej w nim regulacji naruszenie wymogu zawarcia prawdziwych informacji wywołuje bardzo daleko idący skutek - odrzucenie oferty. Z powyższego wywieść należy więc, że w przepisie tym chodzi o informacje niewątpliwie nieprawdziwe, nie zaś o dające się wyjaśnić rozbieżności, co do danych zawartych w poszczególnych częściach oferty. Zauważyć trzeba też, że przy ocenie czasu zatrudnienia personelu w przypadku obu konkurentów wzięto pod uwagę deklaracje zawarte w części VI - co zresztą skutkowało w obu przypadkach nieprzyznaniem/obniżeniem punktacji z uwagi na zadeklarowanie zatrudnienia poniżej równoważnika "co najmniej ½ etatu" (REH 8; pkt 1.2.1.1.).

Zgodzić należy się natomiast ze stanowiskiem strony wnoszącej skargę kasacyjną, że deklarowany czas zatrudnienia personelu - co do zasady - może rzutować na poprawność deklaracji co do kryterium dostępności, może zatem podlegać ocenie, czy zadeklarowany czas pracy personelu umożliwia udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez zadeklarowany czas pracy ośrodka.

W skardze kasacyjnej brak w tej kwestii wywodów, pozwalających na ocenę czy czas pracy personelu zadeklarowany w część VI Oferty (odmiennie od części IV) jest wystarczający dla zadeklarowania przez B. czasu pracy ośrodka "co najmniej 5 dni w tygodniu, co najmniej 10 godzin dziennie".

Zaznaczenia wymaga nadto, że dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej i zawartego w nim wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi konieczne jest wykazanie wpływu ewentualnego uchybienia prawa na wynik sprawy. Tymczasem - co istotne - wybór oferty B. wynikał z uzyskania przez ten podmiot łącznie 55 punktów. Biorąc zaś pod uwagę uzyskane przez skarżącą kasacyjnie spółkę punkty, łącznie 24 oraz to, że zgodnie z załącznikiem Nr 5 do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert liczba punktów za dostępność wynosi 6 lub 4 punkty - to nawet ewentualne zawyżenie punktacji za kryterium "Dostępność" nie miałoby wpływu na wybór oferty.

Wprawdzie w myśl art. 149 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach, odrzuca się ofertę jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2. Jednakże - w ocenie składu orzekającego NSA - w opisanej wyżej sytuacji rozbieżności deklaracji czasu pracy personelu w częściach IV i VI Oferty B., nie można mówić o niespełnieniu przez tę ofertę wymogów w rozumieniu powołanego przepisu.

Odnosząc się do zarzutu art. 153 p.p.s.a. - poprzez uznanie przez Sąd, że organ zrealizował wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu WSA we Wrocławiu poprzez wyjaśnienie konfliktu w harmonogramie pracy A. S. - należy raz jeszcze zauważyć, że Sąd I instancji na wstępie uzasadnienia prawego - przytaczając treść art. 190 i 153 p.p.s.a. - wskazał na zasady związania wydanymi w sprawie wyrokami. Wyjaśnił, że w motywach wyroków wskazano na obowiązek organów dokonania zindywidualizowanej oceny ofert i wyjaśnienia dlaczego w konkretnym przypadku poszczególni oferenci zostali ocenieni przyznaniem danej liczby punktów, nakazano rozważyć kwestie dotyczące konfliktu w harmonogramach pracy wskazanych członków personelu - celem oceny, czy nie naruszono ustawowych zasad postępowania o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w tym zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców.

Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku uzasadnia tezę, że zarówno organ jak i Sąd I instancji - zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uprzednio wydanych w sprawie wyrokach - rozważały kwestie dotyczące konfliktu w harmonogramach pracy wskazanych pracowników.

Zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. nie mógł być zatem uznany za trafny.

Sposób sformułowania zarzutu oraz jego uzasadnienie wskazują natomiast, że skarżąca kasacyjne spółka nie zgadza się co do meritum z oceną odnośnie do konfliktu harmonogramów. Zarzutem naruszenia art. 153 p.p.s.a. nie może być jednak podważane merytoryczne rozstrzygnięcie. Oczywiste jest mianowicie, że poza ograniczeniami wynikającymi z zasady związania oceną prawną sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu organ i Sąd dysponują takimi samymi możliwościami w zakresie sposobu rozstrzygnięcia, jakimi dysponowałaby w pierwotnym postępowaniu.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna nie mając usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny – po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 2 p.p.s.a.) - na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.