Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1195/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 533/18 w sprawie ze skargi D. T. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 grudnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 533/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. T. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie z [...] 2018 r., [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych:

Rozkazem personalnym [...] z [...] marca 2018 r. Komendant Powiatowy Policji

w Piasecznie, działając na podstawie art. 6f, art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.; zwanej dalej "ustawą o Policji") z dniem 28 marca 2018 r. zwolnił ze służby w Policji D. T. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") powyższemu rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wskazał, iż wniosek inicjujący postępowanie złożony został przez Komendanta Komisariatu Policji w Górze Kalwarii w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w związku z oczywistością popełnienia przez D. T. przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego określonego w art. 230 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1444 ze zm.; zwanej dalej "k.k."). Funkcjonariuszowi zarzucono, że 5 października 2016 r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonym mężczyzną, wywołując przekonanie u K. G., żony G. G., wobec którego Komisariat Policji w Warce prowadził postępowanie przygotowawcze dotyczące występku z art. 178a § 1 k.k. i utwierdzając ją w przekonaniu o istnieniu wpływów w przedmiotowym Komisariacie Policji, podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy za kwotę 15000 złotych, zapewniając o możliwości odzyskania prawa jazdy oraz uniknięcia odpowiedzialności karnej przez G. G. za rzeczone przestępstwo, czym nakłonił K. G. po uprzednich negocjacjach co do ostatecznej kwoty do wypłaty z rachunku bankowego i przekazania na jego rzecz korzyści majątkowej w kwocie 6000 złotych. Powyższe skutkowało wszczęciem wobec policjanta postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby.

Zdaniem organu, oczywistość popełnienia czynu przez D. T. wynika z zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, w szczególności protokołu przesłuchania, z którego wynika, że skarżący przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Komendant wyjaśnił, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w Policji w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostawienie w służbie. Oczywistość popełnienia przestępstwa może być stwierdzona na podstawie oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości, że przestępstwo zostało popełnione, a oczywistość dotyczy bezsporności faktu, a więc obiektywizmu samego zaistnienia czynu kwalifikowanego przez prawo jako przestępstwo. Powołany przepis nie uzależnia wydania decyzji w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji od wyniku prowadzonego przeciwko temu funkcjonariuszowi postępowania karnego i wydania prawomocnego wyroku sądowego, ale od oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego popełnienie uniemożliwia pozostanie w służbie. Rozpoznanie sprawy o zwolnienie policjanta ze służby było więc możliwe bez konieczności wydania rozstrzygnięcia prowadzonej przeciwko niemu sprawy karnej.

Organ pierwszej instancji podkreślił, że wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby w policji jest możliwe w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: oczywistości popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego oraz uniemożliwienia przez to pozostania funkcjonariusza w służbie. Ostatnią z przesłanek organ upatrywał w trosce o autorytet Policji jako zhierarchizowanej formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego. Charakter przestępstwa, którego dopuścił się skarżący, w opinii społecznej postrzegane jest jako czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości i jest poddany szczególnej krytyce oraz napiętnowaniu. Popełnienie takiego czynu spowodowało, że skarżący stracił wymóg nieposzlakowanej opinii niezbędnej do bycia funkcjonariuszem, utracił także zdolność podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, która obowiązuje w Policji, swoją postawą utrudnia realizację zadań ustawowych tej formacji.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności organ uzasadnił ochroną interesu służby i wynikającą z niego koniecznością niezwłocznego odsunięcia skarżącego od wykonywania zadań służbowych w celu zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji.

Odwołania od rozkazu personalnego złożyli działający w imieniu skarżącego pełnomocnicy: adw. J. K. oraz adw. K. D..

Decyzją [...] z [...] 2018 r. Komendant Stołeczny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. oraz art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, orzekł o utrzymaniu zaskarżonego rozkazu personalnego w mocy.

W uzasadnieniu wskazał, że odwołanie sporządzone przez adw. J. K. zostało wniesione po terminie, z kolei drugie z nich zostało uznane za wniesione w terminie i rozpoznane.

Organ odwoławczy stwierdził, że po szczegółowym przedstawieniu stanu faktycznego, przytoczeniu przepisów prawa materialnego, poglądów doktryny i orzecznictwa doszedł do przekonania, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności postanowienia o przedstawieniu zarzutów, protokołów przesłuchania podejrzanego, pisma Prokuratury Rejonowej w G. z 15 grudnia 2017 r. informującego o przyznaniu się do winy przez skarżącego oraz pisma z 27 grudnia 2017 r. z informacją o skierowaniu w dniu 27 grudnia 2017 r. przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w G., bezspornie wynikało, że popełnienie zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa jest oczywiste. Organ zwrócił uwagę, że skarżącemu [...] grudnia 2017 r. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 230 § 1 k.k. Ponadto, dwukrotnie przesłuchany w charakterze podejrzanego [...] grudnia 2017 r. D. T. przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Jednocześnie na podstawie art. 335 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 534 ze zm.; zwanej dalej "k.p.k.") wnosił ostatecznie o wymierzenie mu kary jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata, obowiązek informowania sądu o przebiegu okresu próby, grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych, orzeczenie przepadku równowartości korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa w kwocie 6000 zł i obciążenie kosztami postępowania w całości. Zebrany zatem w sprawie materiał dowodowy w ocenie organu odwoławczego pozwalał w sposób oczywisty stwierdzić, że skarżący popełnił zarzucany mu czyn, zaś prokurator nie miał wątpliwości co do popełnienia przez funkcjonariusza zarzucanego mu czynu i skierował w tej sprawie akt oskarżenia.

Przesłankę braku możliwości pozostawienia skarżącego w służbie organ odwoławczy upatrywał, podobnie jak organ pierwszej instancji, w utracie wymogu nieposzlakowanej opinii, niezbędnej do pełnienia służby publicznej, złamaniem prawa i sprzeniewierzeniu się wymaganiom stawianym policjantom oraz złożonej przysiędze. Zdaniem organu odwoławczego, pozostawienie skarżącego w służbie godziłoby w społeczny wizerunek Policji, przyczyniając się do obniżenia zaufania obywateli do tej instytucji. Uzupełniająco organ odwoławczy wskazał, że z analizy art. 41 oraz art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika, iż przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby ustawodawca wiąże z kryteriami niekaralności i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o przyjęcie do służby w Policji. Zatem należy usunąć z szeregów Policji tych policjantów, którzy w sposób oczywisty popełnili czyny o znamionach przestępstwa, a charakter tych czynów wskazuje na popełnienie ich z motywów zasługujących na szczególne potępienie w oczach opinii publicznej. Podkreślił, iż szczegółowy charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym w zakresie jego utraty.

Komendant Stołeczny Policji uznał za bezzasadne zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a. Zwrócił przy tym uwagę, że dla wydania decyzji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest wymagane wydanie w sprawie karnej prawomocnego wyroku skazującego, ani też wydanie orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Odnosząc się do wskazanych w odwołaniu dokumentów znajdujących się w aktach postępowania karnego, wyjaśnił iż były one znane prokuratorowi prowadzącemu sprawę. Prokurator dysponując tymi dowodami skierował akt oskarżenia do sądu, toteż ocena tych dowodów poczyniona przez pełnomocnika strony jako dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy i wskazujących nie tylko na brak oczywistości popełnienia przestępstwa, ale i na niepopełnienie przez skarżącego czynu jest chybiona. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania dołożył wszelkich starań i aktywnie dążył do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego.

Z kolei odnosząc się do argumentacji odwołania w zakresie braku oczywistości popełnienia zarzucanego czynu opierającego się na twierdzeniu, że przyznanie skarżącego do winy wynikało jedynie z obawy przed zastosowaniem tymczasowego aresztowania, organ wskazał, że D. T. od początku prowadzonego przeciwko niemu postępowania zmierzał do uniknięcia odpowiedzialności. W toku postępowania karnego w celu uniknięcia grożącego mu środka karnego przyznał się do jego popełnienia i wniósł na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. o wymierzenie mu kary na zasadzie tzw. dobrowolnego poddania się karze, następnie zaś, mając świadomość grożących mu konsekwencji służbowych, zmienił zeznania tłumacząc, że przyznanie się do winy wynikało z obawy przed zastosowaniem wobec niego tymczasowego aresztowania. Taka postawa w ocenie organu odwoławczego wskazywała na przyjętą przez skarżącego linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności. Organ pierwszej instancji przed podjęciem decyzji, zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, wystąpił 5 lutego 2018 r. do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Stołecznej Policji, która to organizacja jest zakładową organizacją związkową w rozumieniu prawa dla policjantów Komendy Powiatowej Policji w Piasecznie, o wydanie opinii w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Opinia związków zawodowych policjantów Komendy Stołecznej Policji nie została wydana do dnia wydania zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji posiadał kompetencje, a także podstawy faktyczne do zwolnienia D. T. ze służby w Policji. Zaskarżony rozkaz personalny zawiera ponadto prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, zaś w uzasadnieniu decyzji Komendant Powiatowy Policji w Piasecznie prawidłowo wskazał przesłanki uzasadniające zwolnienie wymienionego policjanta ze służby.

Powyższy rozkaz personalny został zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez D. T. reprezentowanego przez dwóch zawodowych pełnomocników, którzy złożyli niezależnie dwa pisma stanowiące skargę.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę "obu pełnomocników" za niezasadną. W uzasadnieniu wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby między innymi w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. "Oczywistość" popełnienia przestępstwa musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych indywidualnej sprawy i można o niej mówić jedynie wówczas, gdy taki, a nie inny przebieg zdarzeń wynika z ustalonych okoliczności w sposób tak ewidentny, że wykluczone jest rozważanie innych wariantów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1077/06; z [...] grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 735/12; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd ten wskazał, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji uwzględnia przede wszystkim specyfikę pracy i status policjantów jako funkcjonariuszy publicznych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w każdym praworządnym i demokratycznym państwie służba w Policji jest bezpośrednio związana ze szczególnie wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby ich postawa moralna i nieposzlakowany charakter chroniły interes społeczny i podkreślały autorytet władzy państwowej. Zatem wymogi w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji muszą być tak wysokie, aby dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych czynności. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2018 r., I OSK 1371/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd ten zauważył, że stanowiąca podstawę wydania zaskarżonego rozkazu personalnego norma prawa materialnego ma charakter uznaniowy. Nakłada to na organ administracji obowiązek dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i należytego uzasadnienia decyzji. Sąd administracyjny, kontrolując wydaną w sprawie decyzję, obowiązany jest szczegółowo zbadać, czy organy Policji w oparciu o zebrany materiał dowodowy zasadnie uznały oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, a fakt jego popełnienia uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie.

W przekonaniu Sądu pierwszej instancji okoliczności niniejszej sprawy znajdujące potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym czynią zadość wskazanym wyżej warunkom. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika bowiem, że postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w R. del. do Prokuratury Rejonowej w G. z [...] grudnia 2017 r. zmieniono postanowienie z [...] grudnia 2017 r. o przedstawieniu zarzutów D. T. w ten sposób, że przedstawiono skarżącemu zarzut, że 5 października 2016 r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonym mężczyzną, wywołując przekonanie u K. G., żony G. G., wobec którego Komisariat Policji w Warce prowadził postępowanie przygotowawcze dotyczące występku z art. 178a § 1 k.k. i utwierdzając ją w przekonaniu o istnieniu wpływów w przedmiotowym Komisariacie Policji, podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy za kwotę 15000 złotych, zapewniając o możliwości odzyskania prawa jazdy oraz uniknięcia odpowiedzialności karnej przez G. G. za rzeczone przestępstwo, czym nakłonił K. G. po uprzednich negocjacjach co do ostatecznej kwoty do wypłaty z rachunku bankowego i przekazania na jego rzecz korzyści majątkowej w kwocie 6000 złotych, czyli o czyn z art. 230 § 1 k.k. Ponadto Sąd ten podkreślił, że dwukrotnie przesłuchiwany [...] grudnia 2017 r. w charakterze podejrzanego D. T. przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, odmówił składania wyjaśnień i wyraził zgodę na skazanie bez rozprawy. Następnie został sporządzony i skierowany do sądu akt oskarżenia, w którym zarzucono skarżącemu popełnienie opisanego powyżej przestępstwa. Okoliczności te są bezsporne.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, przyznanie się funkcjonariusza do popełnienia czynu zabronionego, a następnie skierowanie aktu oskarżenia do sądu, decydowało o prawdopodobieństwie popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W świetle ustalonych w sprawie okoliczności, przekonanie organów o oczywistości popełnionego przez skarżącego przestępstwa z art. 230 § 1 k.k. miało uzasadnione podstawy. Bez wpływu na tę okoliczność pozostają podnoszone przez D. T. wywody, w tym późniejsze zaprzeczanie faktowi popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu pierwszej instancji fakt, iż skarżący następnie cofnął swoje wyjaśnienia i zaprzeczył jakoby przyjął jakąkolwiek korzyść majątkową zasadniczo nie wpłynęła na ocenę organów orzekających, iż popełnienie tego czynu jest oczywiste. Sąd ten podniósł również, że przedmiotowe akta administracyjne wskazują, że organy dokonały wszechstronnej analizy zgromadzonych dowodów

i wyprowadziły logiczne wnioski znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości, że w sprawie zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa.

Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny wiążą tylko ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Przepis ten nie dotyczy wyroków uniewinniających. Wydanie wyroku uniewinniającego nie pozbawia możliwości oceny określonego czynu czy zachowania z punktu widzenia etyki lub pragmatyki służbowej obowiązującej osobę uniewinnioną. W ocenie tego Sądu organy podjęły wystarczające kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) oraz zebrały i rozpatrzyły w wyczerpujący sposób materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia (art. 77 § 1 k.p.a.). Organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, czyli wszystkich istotnych do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, nie zaś wszystkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. To czy dany dowód zostanie przeprowadzony zależy od przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, które są istotne do rozstrzygnięcia sprawy i co których organ miał wątpliwości. W ocenie Sądu pierwszej instancji zgromadzony materiał dowodowy w rozpatrywanej sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. W toku postępowania dowodowego nie wystąpiły wskazywane w skardze wady polegające na braku pozyskania dokumentów znajdujących się w aktach sprawy karnej. Nie doszło więc do naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. Do kompetencji organów nie należało badanie wagi dowodów świadczących o tym, że skarżący popełnił zarzucany mu czyn, ani też określanie stopnia winny skarżącego, czy ewentualnie określenie zakresu współudziału skarżącego w sprawie.

Sąd ten zgodził się ze stanowiskiem organów wyrażonych w treści wydanych rozstrzygnięć, iż zawód policjanta jest zawodem zaufania społecznego i naturalną

w świetle tej tezy jest okoliczność, że służbę w tej formacji winny pełnić jedynie osoby o nieposzlakowanej opinii. Każde zachowanie polegające na powoływaniu się na wpływy w instytucji państwowej, obietnica spowodowania, iż osoba oskarżona o popełnienie czynu zabronionego nie poniesie odpowiedzialności karnej oraz przyjmowanie w zamian za takie działanie korzyści majątkowej przez funkcjonariusza, który winien czuwać nad przestrzeganiem praworządności i egzekwować prawo, z oczywistych względów wyklucza jego dalsze pozostawanie w służbie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją domniemania niewinności Sąd pierwszej instancji podniósł, że celem regulacji określonej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest skazanie skarżącego, tak więc nie można w tym zakresie powoływać się na karnoprocesową zasadę domniemania niewinności. Jest przy tym jasne, że regulacja art. 41 ust. 2 pkt 8 wskazanej ustawy może mieć zastosowanie wyłącznie przed prawomocnym skazaniem policjanta. Prawomocne skazanie obliguje organ do zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy. W sytuacji, w której policjant zwolniony ze służby w oparciu o dyspozycję art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostałby następnie prawomocnie uniewinniony w procesie karnym, wówczas w świetle art. 42 ust. 1 i 7 ustawy, organ Policji zobowiązany jest w takim przypadku przywrócić zwolnionego funkcjonariusza do służby na stanowisko równorzędne. Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120) nie dopatrzył się niezgodności art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji między innymi z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP.

Odnosząc się z kolei do zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych Sąd ten wskazał, że ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości − właściwego sądu. Nie jest rolą organu administracji w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, a tym bardziej rolą sądu administracyjnego, przeprowadzanie na wniosek policjanta dowodów ukierunkowanych na podważenie zasadności wydanego w sprawie karnej postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów popełnienia określonych przestępstw (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1490/18; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd pierwszej instancji uznał za błędne stanowisko organu, aczkolwiek niemające wpływu na zmianę powyższej oceny, że wniesione 27 marca 2018 r. przez adwokata J. K. odwołanie zostało złożone po terminie. Rację ma skarżący wywodząc, że w art. 129 § 2 k.p.a. nie ma mowy o tym, że termin do wniesienia odwołania rozpoczyna bieg w chwili zapoznania się z decyzją przez stronę. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, stosownie do którego w sytuacji ustanowienia kilku pełnomocników termin do wniesienia odwołania w myśl art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia pisma pierwszemu z pełnomocników (por.: wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2086/12; postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 2909/13; wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r., II OSK 1083/16; orzeczenia dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjęcie, że skuteczne prawnie będzie pierwsze dokonane doręczenie, ma swoje uzasadnienie nie tylko w zasadzie sprawności i szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), ale przede wszystkim w zasadzie pogłębiana zaufania do organów państwa (art. 9 k.p.a.).

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł D. T. reprezentowany przez adwokata J. K., zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Nadto, wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji administracyjnej naruszającej przepisy postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. opartej o postępowanie niewyjaśniające wszystkich okoliczności sprawy, w którym nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego, pominięto żądanie strony przeprowadzenia dowodów mających znaczenie dla sprawy, nie dokonano właściwej oceny faktu, iż w toku postępowania przygotowawczego D. T. przyznał się do zarzucanego mu czynu, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję i nieprzekazano sprawy do ponownego rozpoznania przed organem pierwszej instancji, pomimo istnienia szeregu istotnych naruszeń przepisów postępowania, co przesądzało o wadliwości tej decyzji i konieczności ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej dowodu z akt postępowania przed Sądem Rejonowym w G. pod sygn. akt [...] w postaci wyroku z [...] grudnia 2018 r. wraz z uzasadnieniem;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji administracyjnej naruszającej przepisy postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, wobec pominięcia w toku postępowania odwoławczego odwołania złożonego przez adwokata J. K. i bezpodstawnego przyjęcia, że odwołanie zostało złożone z przekroczeniem ustawowego terminu, co spowodowało nierozpoznanie zarzutów zawartych w odwołaniu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W szczególności wskazał, że jego zdaniem zgromadzony dotychczas materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że popełnienie przez D. T. czynu o znamionach przestępstwa jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostawanie w służbie. W ocenie skarżącego dowodem w niniejszym postępowaniu powinny być dowody zebrane w postępowaniu karnym w sprawie [...]. Tymczasem organy obu instancji uzyskały jedynie odpis protokołu przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego. W ww. aktach znajdują się dokumenty, które wskazują na brak oczywistości popełnienia przestępstwa przez D. T.. Dopiero przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w ww. aktach pozwoliłoby na przyjęcie, że materiał dowodowy jest zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

W piśmie z 11 września 2020 r. skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci odpisu wyroku Sądu Okręgowego w R. z [...] czerwca 2020 r., sygn. akt [...] na okoliczność: "braku popełnienia przestępstwa przez D. T., iż D. T. nie kontaktował się z K. G., iż osobą która kontaktowała się z K. G. był najprawdopodobniej S. J., iż sprawca czynu kontaktował się G. K., iż protokół okazania K. G. wizerunków osób nie pozwala na przyjęcie, że niewątpliwie rozpoznała ona D. T., jako sprawcę przestępstwa". Wskazał, że ww. wyrok oznacza, iż został on prawomocnie uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 230 § 1 k.k.

Skarżący załączył do ww. pisma odpis sentencji wyroku Sądu Okręgowego w R. z [...] czerwca 2020 r., sygn. akt [...], z której wynika, że Sąd ten, po rozpoznaniu w dniu [...] czerwca 2020 r. sprawy D. T. oskarżonego o czyn z art. 230 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w G. z 20 grudnia 2019 r. o sygn. akt [...], utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Pełnomocnik skarżącego adw. J. K. złożył też pismo procesowe z 18 grudnia 2020 r. nazwane uzupełnienie skargi kasacyjnej z 4 marca 2019 r., w którym wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci odpisu rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Piasecznie nr [...] z [...] września 2020 r. na okoliczność: "iż w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, skarżący nie popełnił w ogóle czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". Ww. rozkazem personalnym Komendant Powiatowy Policji w Piasecznie przyjął skarżącego do służby w Policji z dniem 1 października 2020 r. w związku z dobrowolnym zgłoszeniem się do służby po prawomocnym uniewinnieniu od popełnienia zarzucanego czynu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarządzeniem z 8 lipca 2021 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t.: Dz. U. z 2020, poz. 1842) skierował sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe, o czym strony zostały zawiadomione i pouczone o prawie złożenia w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego zarządzenia pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej.

Strony nie złożyły w zakreślonym terminie pisma procesowego zawierającego dodatkowe argumenty na poparcie swojego stanowiska w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności postępowania ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zarzuty skargi kasacyjnej. Okazały się one pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

W skardze kasacyjnej postawiono wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Prawidłowa ocena ww. zarzutów wymaga jednak w pierwszej kolejności odniesienia się do podstawy prawnej wydanego w sprawie rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji albowiem wykładnia przepisów prawa materialnego determinuje zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i rzutuje na ocenę prawidłowości zgromadzenia tego materiału oraz jego analizy, a tych czynności procesowych dotyczą zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej.

Materialnoprawną podstawą rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji był przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w Policji w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Przepis ten przewiduje jedną z fakultatywnych podstaw zwolnienia policjanta ze służby. Decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. m.in. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też mogła być wykluczona z tego grona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak zakreślone granice dla decyzji uznaniowych w rozpoznawanej sprawie nie zostały przekroczone.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji dokonały prawidłowej wykładni przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, prowadząc postępowanie z pełnym poszanowaniem reguł procesowych określonych tak w ustawie o Policji, jak również w Kodeksie postępowania administracyjnego.

W ww. przepisie prawa nie ma mowy o popełnieniu przestępstwa, a jedynie o popełnieniu czynu o znamionach przestępstwa. Wobec czego celowym jest sięgnięcie do Kodeksu karnego, którego przepis art.1 § 1-3 określa warunki odpowiedzialności karnej, dające podstawę do sformułowania ogólnej definicji przestępstwa, którym jest czyn zabroniony pod groźbą kary przez obowiązującą ustawę, zawiniony i szkodliwy społecznie w stopniu większym aniżeli znikomy. Uzupełnieniem powyższej definicji jest art. 115 § 1 k.k. stanowiący, że znamiona czynu zabronionego musi określać ustawa. Odnosząc powyższe uwagi do brzmienia przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie sposób nie dostrzec, że nie ma w nim mowy o popełnieniu przestępstwa w rozumieniu podanej wyżej legalnej definicji z kodeksu karnego, a jedynie o popełnieniu czynu o znamionach przestępstwa, a zatem czynu, w odniesieniu do którego wstępna kwalifikacja prawno-karna wskazuje na to, że wypełnia on cechy charakterystyczne (elementy wyróżniające) dla przestępstwa. Aby można było mówić o przestępstwie, muszą wystąpić wszystkie przesłanki określające odpowiedzialność karną, obejmowane pojęciem formalnym definicji przestępstwa, tj. czyn zabroniony przez obowiązującą ustawę karną określającą jego znamiona, w tym czyn popełniony w warunkach wyłączających bezprawność albo winę jego sprawcy.

Należy przy tym zaznaczyć, że ustawodawca celowo posługuje się w art. 42 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy o Policji zwrotem "czyn o znamionach przestępstwa", a nie pojęciem "przestępstwa". Popełnienie przestępstwa badane jest bowiem w ramach postępowania karnego. Natomiast do zainicjowania procedury zwolnienia policjanta ze służby w trybie art. 42 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy o Policji nie jest konieczne uzyskanie wyroku karnego skazującego, o ile spełnione są pozostałe przesłanki, o jakich mowa w wymienionym przepisie prawa. Użycie przez ustawodawcę w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji sformułowania czyn noszący znamiona przestępstwa, a nie pojęcia przestępstwa sprawia, iż poza zakresem zainteresowania organu pozostają zatem okoliczności różnicujące czyn noszący znamiona przestępstwa od przestępstwa, takie jak stopień społecznej szkodliwości (który w przypadku przestępstwa musi być wyższy niż znikomy – art. 1 § 2 k.k.), czy też wystąpienie po stronie sprawcy okoliczności wyłączających winę (art. 1 § 3 k.k.).

Skoro z treści powołanego przepisu nie wynika, aby przesłanką zwolnienia policjanta było popełnienie przez niego przestępstwa, organ Policji ani nie musi ustalać czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo (do czego zresztą nie jest uprawniony), ani czekać na rozstrzygnięcie w tej sprawie właściwego sądu. Wystarczy jedynie aby organ ustalił w sposób niebudzący wątpliwości, że funkcjonariusz popełnił czyn noszący znamiona przestępstwa określone w przepisach części szczególnej Kodeksu karnego, czy też innych ustaw przewidujących odpowiedzialność karną oraz czy popełnienie takiego czynu uniemożliwia pozostawanie przez funkcjonariusza w służbie.

Art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie definiuje pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym należy mieć na uwadze, że słowo "oczywistość", to coś pewnego i niebudzącego wątpliwości. W judykaturze przyjmuje się, że oczywistość popełnienia czynu ustala się na podstawie analizy okoliczności konkretnego przypadku. Ocena taka jest możliwa między innymi wówczas, gdy sprawca został złapany na gorącym uczynku lub przyznał się do popełnienia przestępstwa, a także gdy inne okoliczności nie nasuwają wątpliwości, że dany czyn został popełniony przez konkretną osobę.

W rozpoznawanej sprawie organy Policji miały pełne podstawy do przejęcia, że skarżący dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa oraz że popełnienie przez niego takiego czynu na datę podejmowania zaskarżonego rozkazu personalnego było oczywiste. Pozwalały na to dowody zgromadzone w sprawie przez organ. Zauważyć przy tym należy, że określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Żaden organ nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie środków dowodowych na wskazane przez stronę okoliczności, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające – w ocenie organu procesowego a nie strony postępowania – znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z przedstawionych akt administracyjnych wynika bowiem, że postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w R. del. do Prokuratury Rejonowej w G. z [...] grudnia 2017 r. zmieniono postanowienie z 7 grudnia 2017 r. o przedstawieniu zarzutów D. T. w ten sposób, że przedstawiono skarżącemu zarzut, że 5 października 2016 r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonym mężczyzną, wywołując przekonanie u K. G., żony G. G., wobec którego Komisariat Policji w Warce prowadził postępowanie przygotowawcze dotyczące występku z art. 178a § 1 k.k. i utwierdzając ją w przekonaniu o istnieniu wpływów w przedmiotowym Komisariacie Policji, podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy za kwotę 15000 złotych, zapewniając o możliwości odzyskania prawa jazdy oraz uniknięcia odpowiedzialności karnej przez G. G. za rzeczone przestępstwo, czym nakłonił K. G. po uprzednich negocjacjach co do ostatecznej kwoty do wypłaty z rachunku bankowego i przekazania na jego rzecz korzyści majątkowej w kwocie 6000 złotych, czyli o czyn z art. 230 § 1 k.k. Dwukrotnie przesłuchiwany [...] grudnia 2017 r. w charakterze podejrzanego D. T. przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, odmówił składania wyjaśnień. Następnie został sporządzony i skierowany do sądu akt oskarżenia, w którym zarzucono skarżącemu popełnienie opisanego powyżej przestępstwa. W toku postępowania karnego skarżący na podstawie art. 335 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 534 ze zm.; zwanej dalej "k.p.k.") wnosił ostatecznie o wymierzenie mu kary jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata, obowiązek informowania sądu o przebiegu okresu próby, grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych, orzeczenie przepadku równowartości korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa w kwocie 6000 zł i obciążenie kosztami postępowania w całości. Okoliczności te są bezsporne.

Wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutu, przyznanie się funkcjonariusza do popełnienia czynu zabronionego, a następnie skierowanie aktu oskarżenia do sądu, decydowało o prawdopodobieństwie popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, w świetle ustalonych w sprawie okoliczności, przekonanie organów na datę rozstrzygania sprawy o oczywistości popełnionego przez skarżącego przestępstwa z art. 230 § 1 k.k. miało uzasadnione podstawy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że bez wpływu na ocenę ww. okoliczności pozostaje późniejsze zaprzeczanie przez skarżącego faktowi popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu, cofnięcie złożonych wyjaśnień i zaprzeczanie jakoby przyjął jakąkolwiek korzyść majątkową. Okoliczność ta pozostaje także bez wpływu na wynik sprawy, skoro sąd administracyjny kontroluje zaskarżone do niego akty administracyjne według stanu faktycznego i prawnego na datę ich podjęcia.

W tej sytuacji bez znaczenia w sprawie pozostaje okoliczność, że dniu [...] grudnia 2018 r., a więc siedem miesięcy po wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego, a około trzy tygodnie przed wydaniem w sprawie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego wyroku został wydany w sprawie karnej prowadzonej przeciwko skarżącemu w Sądzie Rejonowym w G. pod sygn. akt [...] wyrok uniewinniający go od popełnienia zarzucanego mu opisanego wyżej czynu z art. 230 § 1 kk. Sąd pierwszej instancji dopuścił dowód z odpisu powyższego wyroku i trafnie uznał, że ww. nieprawomocny wyrok w świetle art. 11 p.p.s.a. nie ma dla niego mocy wiążącej. Trafnie też wskazał, że w razie prawomocności ww. wyroku miałby on wpływ na dalsze działania organów Policji, które w sytuacji, w której policjant zwolniony ze służby w oparciu o dyspozycję art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostałby następnie prawomocnie uniewinniony w procesie karnym, wówczas w świetle art. 42 ust. 1 i 7 ustawy organ Policji zobowiązany jest w takim przypadku przywrócić zwolnionego funkcjonariusza do służby na stanowisko równorzędne. Zauważyć należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120) nie dopatrzył się niezgodności art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji między innymi z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP.

Taka sytuacja w niniejszej sprawie wystąpiła, bowiem jak wynika z akt sprawy, ww. wyrok uniewinniający wydany przez Sąd Rejonowy w G. został następnie utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w R. wyrokiem z [...] czerwca 2020 r. sygn. akt [...], który jest wyrokiem prawomocnym i został wydany ponad dwa lata po wydaniu zaskarżonego do sądu administracyjnego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. W konsekwencji ww. prawomocnego wyroku uniewinniającego skarżący został przyjęty do służby w Policji z dniem 1 października 2020 r. rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w Piasecznie Nr [...] z dnia [...] września 2020 r. po dobrowolnym zgłoszeniu się do służby.

W tej sytuacji za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej dowodu z akt postępowania przed Sądem Rejonowym w G. pod sygn. akt [...] w postaci wyroku z [...] grudnia 2018 r. wraz z uzasadnieniem. Dodać przy tym należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem procesowym regulującym wymogi uzasadnienia wyroku Sądu. Wprowadza on wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyroku zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienia. Przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera któregoś z wymienionych w tym przepisie elementów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zarzuty podniesione w skardze oraz wskazano i w dostateczny sposób wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia. Z treści uzasadnienia można wywieść przesłanki, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji podejmując rozstrzygnięcie, co pozwoliło na jego skontrolowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozumieniu powołanego przepisu nie stanowi naruszenia prawa zawarcie w uzasadnieniu wyroku innej oceny legalności zaskarżonych orzeczeń, niż ocena postulowana przez skarżącego kasacyjnie. Przy pomocy zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można też skutecznie zwalczać przyjętego przez sąd wojewódzki stanu faktycznego.

Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynika sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 2 k.p.a. uznać należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Uwzględniając bowiem zakres materiału dowodowego zebranego w sprawie i wyprowadzone z niego ustalenia i wnioski, nie można zarzucić organom zaniechania zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego. Akta administracyjne wskazują, że w ww. okolicznościach faktycznych sprawy organy dokonały wszechstronnej analizy zgromadzonych dowodów i wyprowadziły logiczne wnioski znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym, przyjmując na datę jej rozstrzygania, że zostały spełnione przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości, że w sprawie występowała na datę podejmowania zaskarżonego rozkazu personalnego przesłanka oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, organy podjęły wystarczające kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia. Trafnie zauważa sąd pierwszej instancji, że organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, czyli wszystkich istotnych do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, nie zaś wszystkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. To czy dany dowód zostanie przeprowadzony zależy od przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, które są istotne do rozstrzygnięcia sprawy i co których organ miał wątpliwości.

Zgodzić się należy ze stanowiłem tego Sądu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Do kompetencji organów Policji w niniejszej sprawie nie należało badanie wagi dowodów świadczących o tym, że skarżący popełnił zarzucany mu czyn, ani określanie stopnia winny skarżącego. Ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przez funkcjonariusza Policji przestępstwa należy do właściwego sądu karnego. Nie jest rolą organu administracji w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, a także sądu administracyjnego przeprowadzanie na wniosek policjanta dowodów mających na celu podważenie zasadności wydanego w sprawie karnej postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów popełnienia określonych przestępstw (por. wyrok NSA z 31 października 2008 r.; sygn. akt I OSK 1738/07; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2018 r.; sygn. akt I OSK 1490/18; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpatrując sprawę zwolnienia policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji sąd administracyjny nie może na podstawie zgłoszonych w toku postępowania sądowoadministracyjnego wnioskach dowodowych zastępować sądu karnego w zakresie oceny poprawności kwalifikacji materialnoprawnej czynu zarzucanego danemu funkcjonariuszowi.

Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 107 § 3 k.p.a. Trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, że błędnie organ odwoławczy uznał, że odwołanie złożone przez adwokata J. K. zostało złożone z przekroczeniem ustawowego terminu. Prawidłowo jednak ocenił, że powyższe uchybienie pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Rozpoznając bowiem sprawę w trybie odwoławczym organ drugiej instancji ma obowiązek rozpoznać sprawę ponownie w jej całokształcie, bez względu na zarzuty podniesione w odwołaniu. Sprawa skarżącego została rozpoznana w taki sposób w trybie odwoławczym wskutek odwołania złożonego przez drugiego ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika w sprawie. Tenże pełnomocnik skarżącego złożył następnie skargę na wydany w drugiej instancji rozkaz personalny, w której podniósł ów zarzut procesowy. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ów zarzut procesowy ocenił i uznał go za zasadny, co jednak nie dawało podstawy do uchylenia wydanego w sprawie rozkazu personalnego z przyczyn wskazanych w ww. wyroku. Podnosząc ponownie w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania będących skutkiem pominięcia w postępowaniu odwoławczym odwołania złożonego przez autora skargi kasacyjnej, tenże autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby powyższe uchybienie procesowe miało wpływy na wynik sprawy. Nie wskazał jakie konkretnie czynności procesowe nie zostały przez organ odwoławczy przeprowadzone, bądź jakie dowody nie zostały należycie rozważone oraz by owo uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.