Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 881/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 16a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1456
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2013 r. Nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.. decyzją z dnia ... 2013 r. nr ..., po rozpatrzeniu odwołania A. J. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia ... 2013 r. nr ... o odmowie przyznania A. J. specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką Z. J., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 26 czerwca 2013 r. A. J. złożył wniosek o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego na rzecz matki Z. J.

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia ... 2013 r. nr ... odmówił przyznania żądanego świadczenia. Organ wskazał, że wnioskodawca nie pozostaje w zatrudnieniu, opiekuje się chorą matką legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe. Organ wyjaśnił, że ostatnie zatrudnienie wnioskodawcy ustało 31.10.2010 r. zgodnie z umową o pracę z upływem terminu na jaki umowa została zawarta. Wnioskodawca pracował następnie zawodowo do 2011 r., następnie przez okres 6 miesięcy przebywał na zwolnieniu lekarskim, kolejno wystąpił do ZUS w P. o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego i obecnie sprawa z tego wniosku toczy się w sądzie pracy i ubezpieczeń społecznych. Wskazano, że z wywiadu przeprowadzonego przez MOPR w P. ustalono, że powodem utraty zatrudnienia były problemy zdrowotne wnioskodawcy, a nie konieczność sprawowania opieki nad matką. Zatem nie miała miejsca rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. J. podniósł, że pracował do 5.08. 2010 r., do dnia 31.10.2010 r. był na zwolnieniu lekarskim przez 6 miesięcy. Gdy zasiłek chorobowy ustal, zarejestrował się w PUP w P., bez prawa do zasiłku. Nie podjął żadnej pracy ze względu na jej brak i wiek. Jednocześnie złożył wniosek do ZUS o przyznanie renty i rehabilitację. Przez dwa lata trwało rozpatrzenie tego wniosku. ZUS uznał, że renta mu się nie należy, bo nie jest niezdolny do pracy. Dlatego wniósł sprawę do sądu. W listopadzie 2012 r. złożył wniosek o przyznanie świadczeń opiekuńczych na matkę. Świadczenie ustało w czerwcu 2013 r. Obecnie jest na utrzymaniu matki, której emerytura nie starcza na życie i leki. Utracił też prawo do świadczeń zdrowotnych.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, powołując art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, że A. J. nie spełnia przesłanek do przyznania mu wnioskowanego świadczenia, albowiem nie zrezygnował on z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną matką. Kolegium wyjaśniło, że choć spełnione zostało kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania świadczenia, to brak jest związku czasowego pomiędzy ustaniem zatrudnienia w 2010 r. a uznaniem matki strony za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji, co stwierdzone zostało od dnia 7.07.1999 r. Ponadto, rozwiązanie umowy o pracę nie było podyktowane wolą sprawowania opieki, lecz nastąpiło na skutek upływu czasu, na jaki umowa została zawarta. Podkreślono, że w aktualnym stanie prawnym nie podejmowanie zatrudnienia nie jest okolicznością uprawniającą do otrzymania specjalnego zasiłku opiekuńczego.

A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję SKO w P., podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący podniósł, że przyjęta przez organy wykładnia zastosowanych przy rozstrzygnięciu przepisów prawa jest nieuprawniona i krzywdząca. Podniósł, że matka jest w stanie wymagającym całodobowej opieki, a stan ten pogarsza się. Ostatnie zatrudnienie miał w 2010 r. bowiem stan jego zdrowia pogarszał się z racji nadmiaru obowiązków, gdy siostra wyprowadziła się i to na nim spoczął ciężar opieki nad matką. Po odzyskaniu sił zarejestrował się w PUP, lecz oferty pracy nie otrzymał. W tej sytuacji poświecił się opiece nad matką. Organy obu instancji nie ustaliły stany faktycznego sprawy, ograniczając się w swoich uzasadnieniach do zestawienia dat. Podniósł, że osoba bezrobotna poszukuje pracy i nie rezygnuje z zatrudnienia. Dlatego nie można podzielić stanowiska organów, które uprawnienie do świadczenia przyznają tylko osobom pozostającym w zatrudnieniu. Tymczasem już samo złożenie wniosku o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego jest oświadczeniem woli o rezygnacji zatrudnienia. Takie założenie gwarantuje zachowanie ogólnej zasady równości wobec prawa zarówno dla pracujących, jak i bezrobotnych.

W odpowiedzi SKO w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że w przypadku skarżącego nie można dopatrzeć się związku przyczynowego między zakończeniem aktywności zawodowej a rozpoczęciem sprawowania opieki nad matką. Odnosząc się do wyjaśnień skarżącego, iż zarejestrował się w PUP, a następnie podjął opieki nad matką, Kolegium podkreśliło, że w aktualnym stanie prawnym powstrzymywanie się od podjęcia zatrudnienia nie jest tożsame z rezygnacją z zatrudnienia.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu organ I instancji wyjaśnił, iż decyzją z dnia ... 2012 r. przyznano skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne w związku opieką nad matką – od 1.11.2012 r. na stale. Skarżący w dniu 26.05.2014 r. złożył wniosek o ustalenie prawa do zasiłku dla opiekuna na okres od 1.07.2013 r. do 14.05.2014 r. oraz od 15.05.2014 r. na rzecz Z. J. Postanowieniem z dnia ... 2014 r. postepowanie zostało zawieszone do czasu rozpatrzenia niniejszej sprawy. Kolejny wniosek w tym przedmiocie skarżący złożył 15.09.2014 r. i postanowieniem z dnia ... 2014 r. postępowanie z tego wniosku zawieszono w związku z niniejszą sprawą.

Uczestnicząc w rozprawie sądowoadministracyjnej w dniu 17 października 2014 r. skarżący podtrzymał skargę. Okazując Sądowi decyzję z dnia ... 2012 r. o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego skarżący wyjaśnił, że świadczenie miał wypłacane do 30.06.2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Przeprowadzona w tak zakreślonych granicach kontrola wydanych w sprawie decyzji wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji odmawiające przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku opiekuńczego przy uznaniu, że wobec rozwiązania umowy o pracę w 2010 r., która była wykonywana na mocy umowy zawartej na czas określony, oraz późniejszych jego problemów zdrowotnych o czym świadczy pozostawanie przez 6 miesięcy na zasiłku chorobowym, a następnie staranie się o uzyskanie renty, nie można przyjąć spełnienia przez niego przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Zdaniem organu I instancji brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy stwierdzoną niepełnosprawnością matki skarżącego w 1999 r. a rezygnacją z zatrudnienia. Organ II instancji dodał również, że w aktualnym stanie prawnym nie podejmowanie zatrudnienia nie jest okolicznością uprawniającą do otrzymania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Takiego stanowiska organów obu instancji na gruncie rozpatrywanej sprawy Sąd nie podziela.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1456), zwanej dalej ustawą, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788 i 1529 oraz z 2013 r. poz. 1439) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie do treści art. 16a ust. 2 ustawy, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2. Przepisy art. 5 ust. 4-9 stosuje się odpowiednio. Z kolei przepis art. 16a ust. 8 ustawy wymienia sytuacje, w których specjalny zasiłek opiekuńczy nie przysługuje, tj. jeżeli:

1) osoba sprawująca opiekę:

a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego,

b) podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z innych tytułów,

c) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego lub świadczenia pielęgnacyjnego,

d) legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) osoba wymagająca opieki została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej, w rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu;

3) na osobę wymagającą opieki inna osoba ma ustalone prawo do wcześniejszej emerytury;

4) członek rodziny osoby sprawującej opiekę ma ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub świadczenia pielęgnacyjnego;

5) na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego lub prawo do świadczenia pielęgnacyjnego;

6) na osobę wymagającą opieki inna osoba jest uprawniona za granicą do świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Z przepisów tych wprost wynika, że warunkiem przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego jest wymóg, aby na osobie wnioskującej ciążył obowiązek alimentacyjny względem osoby wymagającej opieki oraz żeby wnioskujący zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki. Przyznanie tego świadczenia uzależnione zostało także od spełnienia kryterium dochodowego, o czym stanowi ust. 2 art. 16a ustawy. Nadto w ust. 8 zostały określone enumeratywnie przypadki, w których specjalny zasiłek opiekuńczy nie przysługuje. W przypadku skarżącego żadna z tych przesłanek nie wystąpiła, a okoliczność, że stara się on o rentę nie ma żadnego znaczenia dla rozpatrzenia złożonego wniosku o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego. W przypadku skarżącego, po okresie przebywania na zasiłku chorobowym, zarejestrował się on w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Wyrejestrowanie z ewidencji PUP nastąpiło w związku z uzyskaniem świadczenia pielęgnacyjnego na matkę decyzją z dnia ... 2012 r. W wydanych w sprawie decyzjach nie odniesiono się w sposób właściwy do tych okoliczności, choć skarżący w odwołaniu podnosił, że był zarejestrowany w PUP, a na etapie niniejszego postępowania okazało się, że do 30 czerwca 2013 r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne.

Biorąc pod uwagę treść przedstawionej regulacji art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie budzi wątpliwości, że wśród przesłanek negatywnych, ani też wśród przesłanek pozytywnych ustalenia prawa do przedmiotowego świadczenia, nie określa się granic czasowych w jakich powinna nastąpić rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jako warunku przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Zdaniem Sądu, dla oceny legalności tej kwestii niezbędne jest wyłącznie ustalenie, czy rezygnacja z zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej nastąpiła w okresie, w którym po stronie osoby wymagającej opieki istniał stan niepełnosprawności określony w art. 16a ust. 1 ustawy. Ustawodawca bowiem nie zawęził pojęcia rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej do jakiegoś konkretnego okresu czasu wykonywania pracy. Nie wprowadził też wymogu trwałości zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że sam fakt odległego okresu ostatniego pozostawania w zatrudnieniu bądź fakt rejestracji w PUP w trakcie którego następuje rezygnacja, nie uzasadnia odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Wskazana wyżej przyczyna tylko wtedy może stanowić podstawę odmowy ustalenia tego prawa, jeżeli z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że rezygnacja z zatrudnienia nie była spowodowana koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną lecz chęcią uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego. W takiej jednak sytuacji należy jednoznacznie wskazać na okoliczności świadczące o tym fakcie. W rozpatrywanym przypadku matka skarżącego ma orzeczoną niepełnosprawność już od 1999 r., lecz zważywszy na jej wiek (rocznik 1925) oraz niewątpliwie pogarszający się jej stan zdrowia, wysoce prawdopodobnym jest, że wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, pod rządami poprzedniej regulacji prawnej, było podyktowane koniecznością objęcia matki nieustającą opieką. W tym miejscu podkreślić należy, że pozostawanie w rejestracji PUP z zasady oznacza gotowość podjęcia pracy. Akta sprawy kwestii tych nie wyjaśniają, choć instrumentem prawnym, za pomocą którego można wyjaśnić takie okoliczności jest wywiad środowiskowy, który pozwala na zweryfikowanie ustawowych przesłanek prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, a w szczególności na ustalenie tego, czy w danym wypadku faktycznie osoba ubiegająca się o przedmiotowe świadczenie sprawuje opiekę nad osobą niepełnosprawną i czy ta faktycznie wymaga takiej opieki. Na skutek wadliwej wykładni przepisu art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, organy rozpatrujące sprawę nie poczyniły niezbędnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych w zakresie wyżej wskazanym, w szczególności nie wyjaśniły przyczyny rezygnacji przez skarżącego z podjęcia zatrudnienia. Już to stanowi o konieczności uchylenia wydanych w sprawie decyzji.

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę ponadto podziela stanowisko wyrażone w licznych już orzeczeniach sądów administracyjnych, iż zasada praw nabytych chroni wszystkie osoby, które miały przyznane świadczenie pielęgnacyjne w stanie prawnym obowiązującym do dnia 1 stycznia 2013 r. Powyższe oznacza, że w każdym przypadku należy uznawać, iż świadczenie to przyznano w związku z rezygnacją z zatrudnienia. Konsekwencją takiego stanowiska jest konieczność przyznania tym osobom specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz niemożność przyjęcia innego założenia, aniżeli że spełniona została przesłanka rezygnacji z zatrudnienia. Zważywszy na to stwierdzić należy, iż kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie miała, pominięta przez organy orzekające okoliczność związana ze skutkami wydania decyzji z dnia ... 2012 r. o przyznaniu skarżącemu od 1 listopada 2012 r. na stałe świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką i następnie wygaśnięcia tej decyzji z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1548), dalej: ustawa zmieniająca. Wskazać bowiem należy, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. (sygn. akt K 2713, Dz. U. 2013 r., poz. 1557) stwierdził, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy zmieniającej jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Wyrok ten, w ocenie Sądu, zasadniczo wpływa na sytuację prawną skarżącego, z uwagi na to, że uznano nim za niekonstytucyjne przepisy ustawy zmieniającej - pozbawiające z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2013 r. prawa do dotychczas pobieranego świadczenia pielęgnacyjnego osoby, które świadczenie to otrzymywały. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 września 2013 r. (sygn. akt II FSK 1964/13, Lex nr 1375594), zgodnie z którym jeżeli w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zapadnie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności normy, na której oparto decyzję administracyjną, istnieje konieczność uchylenia takiej decyzji (por. R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyd. 2, Warszawa 2010, s. 50-51). W innym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepis uznany przez Trybunał za niekonstytucyjny ma taki charakter od samego początku, tj. od dnia jego wejścia w życie. Fakt ten musi być brany pod uwagę przy kontroli aktu administracyjnego podjętego na podstawie niekonstytucyjnego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., II OSK 1745/07, Lex nr 357511). Wprawdzie art. 11 ust. 3 ustawy zmieniającej nie stanowił podstawy prawnej wydanych w niniejszej sprawie decyzji, tym niemniej zważywszy, iż do końca czerwca 2013 r. skarżący pobierał świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad niepełnosprawną matką, a prawo podmiotowe do tego świadczenia uzyskał na stałe, to na podstawie tego właśnie przepisu został on pozbawiony otrzymywanego uprzednio świadczenia pielęgnacyjnego, a następnie z uwagi na fakt kontynuowania sprawowanej opieki, wystąpił z wnioskiem o ponowne ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, nie godząc się z pozbawieniem go nabytych praw podmiotowych co do przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego. Sytuacja faktyczna i prawna skarżącego jest na tyle klarowna, że oczywistym jest, iż kwalifikuje się on do grupy adresatów omawianego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W związku z tym, chcąc ustalić, czy, a jeśli tak to w jaki sposób stwierdzona przez Trybunał niekonstytucyjność przepisów art. 11 ust. 1 i 3 ustawy zmieniającej mogła wpłynąć na prawa podmiotowe skarżącego, konieczne jest pogłębienie rozważań co do skutków prawnych komentowanego wyroku Trybunału z dnia 5 grudnia 2013 r.

Do zrealizowania powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego doszło na skutek przyjęcia przez ustawodawcę ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z z 2014 r., poz. 567), dalej: u.u.w.z.o., która weszła w życie z dniem 15 maja 2014 r., a więc przed datą wydania niniejszego wyroku. W art. 1 tej ustawy wskazano, iż określa ona warunki nabywania oraz zasadny ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej do tego świadczenia pielęgnacyjnego. Zasiłek dla opiekuna przysługuje – jak określa art. 2 ust. 1 u.u.w.z.o. – osobie, jeżeli decyzja i przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548 oraz z 2013 r. poz. 1557) z dniem 1 lipca 2013 r. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.u.w.z.o. zasiłek dla opiekuna przysługuje:

1) za okresy od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy, w których osoba spełniała warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.;

2) od dnia wejścia w życie ustawy, jeżeli osoba spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.

Przy czym, co istotne z punktu widzenia skarżącego, który na mocy niekonstytucyjnego przepisu art. 11 ust. 3 ustawy zmieniającej, utracił od 1 lipca 2013 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, zasiłek dla opiekuna za okresy od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy (14.05.2014 r.), przysługuje wraz z odsetkami ustalonymi w wysokości odsetek ustawowych, określonej przepisami prawa cywilnego i przysługują od dnia wejścia w życie ustawy (art. 2 ust. 3 i 4 u.u.w.z.o.).

Wyjaśniając, Sąd pragnie wskazać, że postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla opiekuna organ ustalający prawo do świadczeń pielęgnacyjnych wszczyna na wniosek osoby ubiegającej się o zasiłek dla opiekuna. Wniosek ten może być złożony nie później niż w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, a więc do dnia 15 września 2014 r. (art. 5 ust. 1 u.u.w.z.o.). Jak stanowi zaś przepis art. 6 ust. 1 u.u.w.z.o. prawo do tego zasiłku ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. Zasiłek dla opiekuna przysługuje w wysokości 520 zł miesięcznie (art. 4 u.u.w.z.o.).

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. i art. 190 Konstytucji RP uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia ... 2013 r. Nr ..., jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania oraz z uwzględnieniem uznanych za niekonstytucyjne przepisów ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. , zmieniających ustawę o świadczeniach rodzinnych (punkt I sentencji wyroku).

Zważywszy na zmianę stanu prawnego spowodowaną wejściem w życie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, skarżącemu powinien zostać przyznany zasiłek dla opiekunów, czego jak wynika z informacji nadesłanej przez organ I instancji na wezwanie Sądu dotąd nie uczyniono, zawieszając postępowanie w sprawie kolejnych wniosków skarżącego złożonych w tym zakresie w związku z oczekiwaniem na rozpatrzenie niniejszej sprawy. Sąd ma na uwadze, że sytuację prawną skarżącego ostatecznie kształtują regulacje prawne tej ustawy, lecz w tym przypadku organ I instancji związany będzie treścią niniejszego wyroku, co oznacza konieczność wydania decyzji w oparciu o przepis art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji (punkt II. sentencji wyroku).