Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 609/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w P. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...] września 2018r. (sygn. akt IV SA/Po [...]) uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2018r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] listopada 2017r. ustalającą dla Spółki A. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z pomieszczeniami handlowo-usługowymi i z garażem podziemnym, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...] i [...] ark. [...], obręb P., położonej przy ul. [...] w P..

Sąd w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że organy administracji, a w szczególności organ odwoławczy, w ogóle nie oceniły, czy skarżąca Spółdzielnia B posiada interes prawny w kwestionowaniu kontrolowanych decyzji. Sądowi z urzędu wiadomo, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości położonych w P.. Organy obu instancji nie oceniły jednak, czy jakakolwiek z nieruchomości stanowiących własność skarżącej jest działką sąsiednią w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. położoną w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Tym samym organy obu instancji bezkrytycznie przyjęły, że skarżąca ma interes prawny do udziału w niniejszym postępowaniu nie wyjaśniając na jakiej podstawie doszły do takiego wniosku. Jest to istotne uchybienie, gdyż organ odwoławczy rozpoznał odwołanie skarżącej nie wyjaśniając tego, czy jest ona legitymowana do wniesienia tego odwołania.

W dalszej części uzasadnienia Sąd dał wyraz merytorycznej ocenie zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W wytycznych wskazał w szczególności, że organ I instancji ponownie prawidłowo przeprowadzi analizę cech i funkcji i w oparciu o jej wyniki wyda właściwe, należycie uzasadnione z poszanowaniem art.107 § 3 k.p.a. rozstrzygnięcie.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019r. Prezydent Miasta P. ustalił na rzecz wnioskodawcy - Spółki A warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z pomieszczeniami handlowo-usługowymi i z garażem podziemnym, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...] i [...], ark. [...], obręb P., położonych w P. przy ul. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta z [...] kwietnia 2019r. wniósł Zarząd Wspólnoty [...] - Spółka C oraz Spółdzielnia B.

Kolegium wskazało, że zgodnie z wytycznymi wyroku WSA w Poznaniu z [...] września 2018r. (sygn. akt IV SA/Po [...]), ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy wezwał odwołujących się, w tym Spółdzielnię B do wykazania interesu prawnego do zakwestionowania decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] kwietnia 2019r. o ustaleniu warunków zabudowy.

W odpowiedzi Spółdzielnia wywodziła swój interes prawny z faktu legitymowania się prawem użytkowania wieczystego działek [...], [...], [...], [...] oraz [...], które graniczą z nieruchomością objętą wnioskiem oraz prawa własności działek nr [...] i [...], położonych po przeciwnej stronie ulicy [...], a także i użytkowania wieczystego działek nie sąsiadujących z terenem inwestycji, ale objętych analizą urbanistyczną. W konsekwencji skarżąca podnosiła, że mieszkańcy budynku położonego na osiedlu [...] w wyniku realizacji inwestycji będą mieli pogorszone warunki zamieszkania przez naruszenie istniejącego ładu architektonicznego i estetyki omawianej przestrzeni, inwestycja spowoduje ponadto zacienienie i przesłanianie tego budynku. Dodatkowo skarżąca podnosiła, iż planowana inwestycja spowoduje zagrożenie drogowe w okolicy bowiem nowy budynek będzie generował zwiększony ruch kołowy a ponadto wpłynie na deficyt miejsc parkingowych w okolicy.

Uzasadnienie swojego interesu prawnego przedstawiała także druga odwołująca się Spółka C reprezentująca Wspólnotę Mieszkaniową ul. [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2020r. umorzyło postępowanie odwoławcze.

Uzasadniając swoje stanowisko w pierwszej kolejności organ odwoławczy przytoczył pojęcie strony postępowania w świetle art. 28 k.p.a. i rozumienie interesu prawnego osoby trzeciej powołującej się na ochronę swoich uzasadnionych interesów, która powinna wykazać, iż pod względem podmiotowym i przedmiotowym ma do tego prawo.

Organ odwoławczy argumentował, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy stroną mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio położonych przy przedmiotowej nieruchomości, gdyż sposób zagospodarowania wpływa na teren przyległy. Jednakże wskazać należy, iż nawet bliskie położenie planowanej inwestycji względem nieruchomości sąsiednich nie przesądza jeszcze o prawie do posiadania statusu strony w postępowaniu bowiem istotne jest ustalenie, czy i w jaki sposób inwestycja będzie oddziaływać na środowisko. Wskazać także należy, iż inwestycja objęta wnioskiem nie należy do inwestycji oddziałujących negatywnie na środowisko, nie jest też w takim przypadku wymagane sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Z kolei właściciele działek pośrednio sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i okolicznościach, że wynik tego postępowania wpłynie na ich interes prawny lub obowiązek. Decydujące więc jest tu wskazanie na istniejący przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes poszczególnych osób, jako interes prawny a nie tylko subiektywne przekonanie.

Naruszenie interesu prawnego musi objawiać się wykazaniem przez skarżących przepisu prawa materialnego, który zostanie naruszony w wyniku realizacji inwestycji przy czym istnienie interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć taki wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie prawa materialnego. Z treści utrwalonego już orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych uzasadniających zastosowanie normy prawa materialnego. Osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 144 k.c. do uczestnictwa jako strona postępowania, lecz tylko w sytuacji, gdy w jego wyniku zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż nie pozostanie to bez wpływu na sposób wykonywania przez nią prawa własności.

Wykazanie interesu prawnego polega na wykazaniu wpływu zamierzenia na możliwość korzystania z nieruchomości, a także, że czyjeś zamierzenie może mieć wpływ na sferę uprawnień związanych z korzystaniem z nieruchomości, a nie z samego faktu sąsiedztwa, zatem podnoszone przez skarżących argumenty dot. ew. zwiększenia ruchu samochodów, czy też pogorszenie warunków zamieszkania przez naruszenie estetyki otoczenia, czy istniejącej architektury stanowi jedynie o interesie faktycznym, a nie prawnym. Zdaniem organu decyzja o warunkach zabudowy nie kształtuje ładu przestrzennego, dokonuje tego wyłącznie plan zagospodarowania przestrzennego będący prawem miejscowym, decyzja taka określa wyłącznie sposób i warunki zabudowy i zagospodarowania terenu objętego wnioskiem a swoimi rozstrzygnięciami nie może zastępować podstawowego instrumentu prawnego kształtowania przestrzeni, zatem decyzja o warunkach zabudowy nie może nadto wpłynąć na obniżenie (lub podwyższenie) wartości nieruchomości, stanowi jedynie dokument wskazujący na możliwy sposób zagospodarowania nieruchomości.

Organ wskazał, że okoliczności przytoczone przez odwołującą się Spółdzielnię nie stanowią przeszkody w wydaniu decyzji o warunkach zabudowy terenu, względy słusznościowe, interesy faktyczne, subiektywnie pojmowane jako zwiększenie uciążliwości warunków, w jakich obecnie mieszkają mieszkańcy nieruchomości sąsiednich.

Odnośnie interesu prawnego zarządcy Wspólnoty organ odwoławczy wskazał, że na gruncie przepisów prawa materialnego oraz z treści samej ustawy o własności lokali, że brak jest podstaw do wywodzenia kwalifikacji podmiotowych zarządcy (administratora) jako uczestnika postępowania administracyjnego i wnoszenia odwołania w imieniu wspólnoty. Brak spełnienia ocenianej przesłanki wyklucza skuteczne reprezentowanie strony w tym postępowaniu. Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, iż ustanowiony przez właścicieli lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - zarządca nieruchomości wspólnej, nie spełnia przesłanki podmiotowej uprawniającej taki podmiot do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze pełnomocnika. Podmiot taki nie jest wymieniony w żadnym przepisie procedury regulującej postępowanie przed organami administracji. Sama ustawa o własności lokali także nie dostarcza podstaw do wywodzenia kwalifikacji podmiotowych administratora (zarządcy), jako pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym i sądowo - administracyjnym. Takich podstaw nie daje także wskazanemu w tej sprawie zarządcy przedłożony do postępowania akt notarialny z dnia [...] października 2018r. nr repertorium A [...]. Z treści aktu wynika wyłącznie, iż wspólnota mieszkaniowa dokonała zmiany co do zarządcy nieruchomości ulicy [...] w formie uchwały nr [...] z dnia [...] października 2018r., a także powołano Komisję Rewizyjną uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2018r. nadając jej konkretne uprawnienia. Wniesienie odwołania przez zarządcę nieruchomości przekracza tym samym tzw. czynności zwykłego zarządu.

Nadto Kolegium wskazało, że warunkiem uzyskania przymiotu strony przez indywidualnego członka wspólnoty w sprawie, w której przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji publicznej są warunki zabudowy jest wykazanie przez ten podmiot naruszenia jego indywidualnego interesu prawnego mającego unormowanie w określonej normie prawnej. Zdaniem Kolegium sam fakt zamieszkiwania członków wspólnoty w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie uprawnia do przyjęcia, że podpisanym (nieczytelnie) pod odwołaniem zarządcy członkom wspólnoty przysługuje legitymacja do wniesienia odwołania.

Podobnie, spodziewane uciążliwości, związane z ewentualną realizacją zamierzenia także nie stanowią podstawy do przyjęcia, że skarżący w tej sprawie - zarządcy wspólnoty, Spółdzielni B oraz podpisanym członkom wspólnoty należy przyznać status stron i że przysługuje im interes prawny do wniesienia odwołania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła Spółdzielnia B zaskarżając powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

Przedmiotowej decyzji Spółdzielnia zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c., art. 144 k.c. i art. 233 k.c. poprzez uznanie, iż Spółdzielnia B nie posiada interesu prawnego do bycia stroną postępowania;

2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, nierozważenie wszystkich okoliczności i w konsekwencji wydanie błędnej decyzji;

3. naruszenie art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady przekonywania polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji przesłanek, jakimi kierował się organ przy jej wydawaniu;

4. naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta P.;

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie, co spowodowało, że wnioskowana inwestycja nie kontynuuje funkcji występującej w obszarze analizowanym oraz cech zagospodarowania terenu, a tym samym narusza ład przestrzenny;

2. naruszenie art. 140 k.c., art. 144 k.c., art. 233 k.c. poprzez błędna wykładnię i uznanie, że prawo własności oraz użytkowania wieczystego działki sąsiedniej do nieruchomości objętej inwestycją nie stanowi przesłanki do bycia stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy działki sąsiedniej.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca szeroko rozwinęła powyższe zarzuty i w szczególności podkreślała, że planowana inwestycja nie jest budową czy rozbudową domku jednorodzinnego, której sposób oddziaływania zamyka się w obrębie tej nieruchomości. W miejsce dwukondygnacyjnego domu mieszkalnego wolnostojącego, umiejscowionego praktycznie na skrzyżowaniu ulic [...] (droga wewnętrzna) i [...] (vide mapa zasadnicza, zdjęcia poglądowe znajdujące się w katach sprawy) ma powstać 5 kondygnacyjny blok wielorodzinny z pomieszczeniami handlowo-usługowymi (w części frontowej), o wysokości do 18 m, szerokości elewacji 30 m i wielkości powierzchni zabudowy 32% w stosunku do wielkości terenu. Inwestycja ta, zresztą wydana na samych odstępstwach od wartości średnich, znacząco i nieodwracalnie naruszy ład przestrzenny na tym terenie. Oddziaływanie tak dużej inwestycji na nieruchomości graniczące bezpośrednio z terenem inwestycyjnym jak i położone dalej, będzie również polegało na możliwości zaistnienia różnego rodzaju immisji pośrednich, do których należą zwiększony hałas, zanieczyszczenie powietrza czy ograniczeniami w dopływie światła dziennego.

Zdaniem Skarżącej ze względu na charakter i rozmiary inwestycji dojdzie do zdewastowania ładu przestrzennego, negatywnie wpłynie na walory estetyczne charakteru samej zabudowy okolicy, dostęp do dziennego światła, zacienianie nieruchomości oraz zwiększony ruch samochodowy praktycznie na samym skrzyżowaniu jedynego wyjazdu z osiedla poprzez drogę wewnętrzną (ul. [...]) na ul. [...] (droga publiczna).

W związku z charakterem inwestycji oraz przysługującym Skarżącej prawem użytkowania wieczystego oraz prawem własności nieruchomości sąsiednich do inwestycji, wykluczenie Spółdzielni B ze stron postępowania należy rozpatrywać w charakterze rażącego naruszenia art. 28 k.p.a.

W dalszej części skarżąca odniosła się do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i wskazał, że decyzja narusza w sposób rażący ukształtowany porządek urbanistyczno-architektoniczny występujący na tym terenie. Ukształtowany ład przestrzenny podlega ochronie w oparciu o wyszczególnione powyżej przepisy prawa materialnego - ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Lokalizacja wnioskowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją handlowo-usługową radykalnie zaburzy opisywany przez organ porządek urbanistyczno-architektonicznego poprzez m.in. zmniejszenie odległości pomiędzy planowanymi budynkami do 15 m. W miejsce budynku mieszkalnego jednorodzinnego posadowionego na terenie o powierzchni łącznej 1995 m˛, posiadającego 2 kondygnacje i powierzchnię zabudowy 144,6 m˛ (budynek mieszkalny) oraz 16 m˛ dla 3 budynków garażowo - gospodarczych ma powstać 5-kondygnacyjny blok mieszkalny o powierzchni zabudowy 644 m˛. Powierzchnia zabudowy zwiększy się zatem z 8,05% do 32%. Nastąpi tym samym znaczne zagęszczenie zabudowy, a realizacja inwestycji doprowadzi do rażącego naruszenia ładu przestrzennego.

Dalej Skarżąca podnosiła, że w niniejszej sprawie, wydając zaskarżoną decyzję, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób wybiórczy ustaliło stan faktyczny sprawy, a wydana decyzja została wydana w oparciu o tendencyjnie rozpatrzony materiał dowodowy i z pominięciem okoliczności istotnych dla sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze skupiło się jedynie na wykluczeniu Spółdzielni B z postępowania odwoławczego, umarzając je. Organ odwoławczy nie odniósł się przy tym do zarzutów merytorycznych skierowanych przeciwko treści decyzji o warunkach zabudowy.

Nadto Spółdzielnia wskazała, że organ nie uzasadnił należycie zasadności wykluczenia Spółdzielni B z kręgu stron postępowania i powołał się na orzecznictwo, które nie ma żadnego związku z charakterem rozpatrywanej sprawy. Argumentacja, którą zastosował organ II instancji nie uzasadnia rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania. Organ próbując przekonać skarżącą o zasadności rozstrzygnięcia, oparł się na wnioskach całkowicie sprzecznych ze stanem faktycznym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Pismo procesowe w sprawie z [...] czerwca 2020r. złożyła skarżąca Spółdzielnia podtrzymując dotychczasowe zarzuty i wnioski oraz wskazała w szczególności, że organ pominął fakt, iż w pkt. IV decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. wskazano, że obsługa komunikacyjna działek powinna odbywać się wspólnie z obsługą komunikacyjną inwestycji na działce [...], ark. [...] obr. [...] położonej w P. na os. B. C. [...]. Inwestor został zobowiązany do partycypacji w kosztach realizacji (projektowania i przebudowy) ul. [...] wraz z inwestorem budynku mieszkalnego wielorodzinnego z domem kultury i podziemnym parkingiem "[...]".

Nadto Spółdzielnia zwróciła uwagę, że w przypadku inwestycji na działce [...] - sprawa Prezydenta Miasta P. nr [...], w której wydano decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. - organ odmówił ustalenia warunków zabudowy dla rozbudowy budynku skarżącej (budynek osiedlowego centrum kultury "[...]"), z uwagi na konieczność zachowania ładu przestrzennego. Prezydent Miasta P. wskazał w decyzji, iż teren stanowi ukształtowane osiedle modernistyczne i nie ma możliwości jego zmiany, gdyż zabudowa blokowa na osiedlach: B. C. i B. Ś. wznoszona była w oparciu o plany realizacyjne uwzględniające kompozycję osiedla jako całości.

Wskazane rozstrzygnięcia, w tym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, godzą one w interes faktyczny i prawny Spółdzielni B oraz wskazują na tendencyjne stosowanie przepisów przez organy w zależności od podmiotu występującego o uzyskanie warunków zabudowy.

Konsekwencją wydanych rozstrzygnięć jest również fakt, iż Spółdzielnia B została zobowiązana de facto do partycypacji w kosztach przebudowy ul. [...], pomimo iż obecnie - na skutek oddalenia jej wniosku o ustalenie warunków zabudowy na działce nr [...] - nie ma w tym interesu prawnego. Nie może również w żaden sposób bronić się przed takim rozstrzygnięciem na skutek wykluczenia jej z postępowania jako strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 28 maja 2020 r., na podstawie art. 15 zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (zarządzenie z 11 sierpnia 2020r., k. 83 akt sąd.). Strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów oraz stronom umożliwiono wyrażanie stanowiska przed rozpoznanie sprawy.

Skarga okazała się zasadna.

Według art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] września 2018r., sygn. akt IV SA/Po [...] uchylił poprzednią decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 roku o nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] listopada 2017r. Organy administracji obu instancji rozpoznając ponownie niniejszą sprawę i Sąd w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 153 p.p.s.a. pozostawały związane oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku WSA.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3).

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z: [...].7.2009 r., II FSK [...], Lex nr 526493; [...].9.2009 r., I FSK [...], Lex nr 594010; [...].7.2010 r., I GSK [...], Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z [...].1.2010 r., I SA/Wr [...], Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia [...].4.2010 r., II FSK [...], Lex nr 596261). Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 p.p.s.a. pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 p.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2020r., którą organ kierując się wskazaniami wyroku WSA z [...] września 2018r. umorzył postępowania odwoławcze w sprawie o ustalenie warunków zabudowy z uwagi na brak przymiotu strony odwołującej się Spółdzielni B. Ustalenia i rozstrzygnięcie organu odwoławczego skupiło się zatem jedynie na okolicznościach związanych z wykazaniem interesu prawnego Spółdzielni. Ostatecznie organ przyjął, że Spółdzielnia takiego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie nie posiada. W tym stanie rzeczy, organ odwoławczy nie dokonał oceny merytorycznych zarzutów skierowanych przeciwko pozytywnej decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] kwietnia 2019r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z pomieszczeniami handlowo-usługowymi i z garażem podziemnym, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...] i [...] ark. [...], obręb P., położonej przy ul. [...] w P..

Przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy organ odwoławczy jest bowiem zobowiązany zbadać, czy wniesione odwołanie pochodzi od podmiotu, mającego status strony postępowania, bowiem legitymacja do wniesienia odwołania przysługuje stronie, zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. Konsekwencją braku przymiotu strony jest umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zastosowanie takiej procedury przez organ II instancji jest bezsporne w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide: uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...].07.1999r., sygn. akt OPS [...], Wokanda 1999, nr [...], s. 35 oraz przykładowo: wyrok NSA z dnia [...].02.2006r., sygn. akt II OSK [...], niepubl.; postanowienie NSA z dnia [...].02.2006r., sygn. akt I OSK [...], niepubl.; wyrok NSA z dnia [...].07.2006r., sygn. akt II OSK [...], ONSAiWSA 2007, nr [...], poz. 50).

W przypadku stwierdzenia, przez organ odwoławczy, braku przymiotu strony, organ nie rozpatruje merytorycznych aspektów sprawy, skupiając się na analizie interesu prawnego podmiotu wnoszącego odwołanie. Natomiast kontrola sądowa ogranicza się do oceny przesłanek i okoliczności sprawy stanowiących podstawę odmowy przyznania Skarżącej przymioty strony. Sąd nie dokonuje przy tym merytorycznej oceny prawidłowości wydania przez organ I instancji decyzji co do istoty sprawy. Dopiero przyjęcie przez organ odwoławczy, że Skarżąca jest stroną postępowania administracyjnego otwiera drogę do ustosunkowania się do merytorycznych zarzutów odwołania i następnie oceny sądowoadministracyjnej także w tym zakresie. W tak zakreślonym przedmiocie rozpoznania niniejszej sprawy, Sąd nie podzielił wniosków do jakich doprowadziła organ II instancji ocena istotnych w sprawie okoliczności, zatem zaskarżona decyzja nie mogła się ostać w obrocie prawnym.

Przypomnienia wymaga, że żaden z przepisów ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020r., poz. 293 ze zm.), dalej "u.p.z.p." nie określa na gruncie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu szczególnych zasad ustalania kręgu stron takiego postępowania. W konsekwencji zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Przypomnieć przy tym, należy, jak to wskazywał już Sąd poprzednio rozpoznający sprawę, że interes prawny jest kategorią prawnomaterialną obejmującą uprawnienia i obowiązki strony oparte na prawie, a więc o istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa materialnego. Przy czym interes prawny musi być indywidualny i realny, a więc znajdujący potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które uzasadniają zastosowanie danej normy prawa materialnego. Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane wyłącznie jako obiektywna, rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny. Nie może to być interes tyko przewidywany w przyszłości, ani hipotetyczny (vide: wyroki NSA z dnia [...].04.1998r., sygn. akt IV SA [...]; z dnia [...].03.2002r., sygn. akt IV SA [...], dostępne e-lex.).

Podmiot, chcący być stroną postępowania, musi wykazać swój interes prawny w rozstrzygnięciu konkretnej sprawy tj. wskazać normę prawa materialnego, której naruszenie spowoduje negatywne skutki prawne. Od tak pojętego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawnił do żądania stosownych czynności organu administracji.

W sprawie zagospodarowania przestrzennego prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Zasada ta wynika bezpośrednio z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Na gruncie powyższego przepisu w orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, który podziela także skład orzekający w niniejszej sprawie, że stroną postępowania w sprawach warunków zabudowy mogą być, w zależności od okoliczności, zarówno właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących (graniczących) z terenem inwestycji, jak również właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Jednak uzyskanie statusu strony w postępowaniu nie jest związane z samym tylko faktem bycia właścicielem nieruchomości, gdyż o interesie prawnym tych osób przesądzać będzie zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie (por. wyroki NSA z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK [...]; z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK [...], dostępne www.cebois.nsa.gov.pl). Przy czym chodzi o każde oddziaływanie znajdujące swoje źródło w konkretnej normie prawa materialnego, a nie tylko takie, które przekracza określone parametry.

W rozpatrywanej sprawie kwestią sporną jest zatem ocena, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie odmówiło skarżącej Spółdzielni przymiotu strony w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, w związku z tym przedmiotem analizy winna być wyłącznie ocena, jaki wpływ ma projektowana inwestycja na nieruchomość Skarżącej, a konkretnie czy planowana inwestycja będzie oddziaływała na sposób wykonywania przez Skarżącą prawa własności oraz użytkowania wieczystego należących do niej nieruchomości.

Nie sposób nie zgodzić się z Kolegium, że podstawowe znaczenie dla wykładni art. 28 k.p.a. ma pojęcie interesu prawnego. Zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości teza, że kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym należy do prawa materialnego. Czynnikiem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest właśnie istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi. Interes prawny jest wszak kwalifikowanym interesem faktycznym, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu i pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną tegoż podmiotu, przy czym interes prawny musi dotyczyć go bezpośrednio (por. np. wyrok NSA z dnia [...] czerwca 1998 roku, sygn. akt: IV SA [...]; wyrok NSA z dnia [...] grudnia 1998 roku, sygn. akt: II SA [...]; www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Zdarzenia przyszłe, a w pewnym sensie nawet niepewne nie mogą stanowić o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony (por. np. wyrok NSA z dnia [...].02.2002 r., sygn. akt I SA [...]).

Podkreślić wypada zatem, iż możliwość zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji danego podmiotu powinna istnieć aktualnie, a nie w przyszłości wywołanej odrębnym zdarzeniem prawnym. Nie jest legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi, które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości (por. np. wyrok NSA z dnia [...] października 2006 roku, sygn. akt: II GSK [...]). Jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] października 1998 roku, sygn. akt II SA [...], pojęcie "strony" może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba zatem odróżnić interes faktyczny, czyli stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mogącymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (wyr. NSA z [...].02.2016r., sygn. akt II OSK [...], CBOSA).

Nie było przedmiotem sporu, że Skarżąca Spółdzielnia B legitymuje się prawem użytkowania wieczystego do działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], które bezpośrednio graniczą z projektowaną inwestycją oraz Skarżąca jest również właścicielem nieruchomości położonej po przeciwnej stronie ul. [...] (działki nr [...], [...]) oraz działki nr [...] (przy ul. [...]). Jest również użytkownikiem wieczystym nieruchomości bezpośrednio niesąsiadujących z terenem inwestycji (działki nr [...], [...] i [...]), które jednak były włączone i analizowane w trakcie postępowania o uzyskanie warunków zabudowy. Nie budziło też wątpliwości, że działki stanowiące własność lub przedmiot użytkowania wieczystego Skarżącej są zlokalizowane w obszarze oddziaływania obiektu, na realizację którego udzielono warunków zabudowy.

Skarżąca wywodziła swoje prawo do bycia stroną w niniejszym postępowaniu z przepisów art. 232-243 k.c. dotyczących użytkowania wieczystego. Nadto Skarżąca wskazywała, że źródłem interesu prawnego strony może być przepis art. 140 k.c., na podstawie którego właściciel nieruchomości może domagać się ochrony prawnej. Stosownie bowiem do treści art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Nie można przy tym pomijać także treści art. 144 k.c., zgodnie z którym właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Obowiązkowi właściciela odpowiada - po stronie właścicieli nieruchomości sąsiednich - uprawnienie do egzekwowania tego ograniczenia.

Słusznie podkreślała też Skarżąca, że właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniach administracyjnych, w których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej), że będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości (wyrok NSA z dnia [...].03.2005 r., sygn. akt OSK [...], CBOSA).

Wobec powyższego, słusznie zatem wskazywał organ odwoławczy, że interesu prawnego strony nie mogą stanowić względy słusznościowe danej sprawy, zwiększenie uciążliwości warunków zamieszkiwania w jakich obecnie mieszkają mieszkańcy nieruchomości sąsiednich. Możliwe utrudnienia związane ze wzmożonym ruchem pojazdów i osób oraz poziomem hałasu w okolicy planowanej inwestycji, zanieczyszczenia powietrza, a także walory estetyczne wskazują wyłącznie na interes faktyczny strony skarżącej w toczącym się postępowaniu, który nie skutkuje jednak uznania jej za stronę tego postępowania (wyroki NSA z dnia [...] września 2006 r., sygn. II OSK [...]; z dnia [...] maja 2016 r., sygn. II OSK [...]). W ten sam sposób, jako niezasadny ocenić należy zarzut potencjalnego zajmowania i ograniczania istniejących miejsc postojowych. Natomiast kwestia przesłaniania i ograniczenia w dostępnie do światła dziennego, czy parametrów technicznych i nośności dróg dojazdowych jest możliwa do oceny dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, w trakcie oceny spełnienia warunków technicznych projektowanej inwestycji. W postępowaniu w sprawie warunków zabudowy świadczy co najwyżej o posiadaniu przez stronę interesu faktycznego, nie prawnego. Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że dla ustalenia warunków zabudowy bez znaczenia jest okoliczność, czy dostęp do drogi publicznej odbywa się za pośrednictwem drogi o odpowiednich parametrach technicznych, czy też np. za pomocą drogi w ogóle nieutwardzonej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2016 r., sygn. II SA/Kr [...], Lex nr 2027043, wyroki WSA w Białymstoku z dnia [...] września 2010 r., I SA/Bk [...], Lex Nr 752310, wyrok WSA w Lublinie z dnia [...] października 2009 r., I Sa/Lu [...], Lex Nr 573790, wyrok WSA w Warszawie z dnia [...] listopada 2009 r., IV SA/Wa [...], Lex Nr 589444, wyrok NSA z dnia [...] listopada 2010 r., I OSK [...], Lex Nr 746693).

Tym niemniej, w okolicznościach niniejszej sprawy zwrócić należy uwagę na kwestię wpływu projektowanej inwestycji na sposób korzystania z działek skarżącej poprzez pryzmat dostępności i zapewnienia realnej obsługi działek Skarżącej poprzez drogę wewnętrzną ul. [...], przez którą to drogę działki skarżącej włączają się w układ komunikacyjny drogi publicznej ul. [...] w P.. Nie można bowiem pominąć, że na terenie analizowanym na działkach skarżącej w bezpośrednim sąsiedztwie z działką inwestycyjną znajduje się zabudowa usługowo-handlowa, a po drugiej stronie ul. [...] oraz w dalszym sąsiedztwie na działkach skarżącej znajduje się zabudowa mieszkaniowe wielorodzinna. Działki Skarżącej w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej oraz działki położone po drugiej stronie ul. [...] mają dostęp do drogi publicznej poprzez ul. [...], tak samo jak projektowana inwestycja, która również stanowi zabudowę mieszkalną wielorodzinną cztero- i pięciokondygnacyjną. W ocenie Sądu nie sposób zatem wykluczyć, że gabaryty i charakter projektowanej inwestycji nie będą miały wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości Skarżącej pod względem zapewnienia im dostępności oraz wystarczającej obsługi komunikacyjnej z drogą publiczną poprzez ul. [...]. W ocenie Sądu, przepis art. 140 k.c. oraz odpowiednio art. 233 k.c., stanowi podstawę prawną do wywiedzenia interesu prawnego Skarżącej w niniejszej sprawie w zakresie w jakim projektowana inwestycja oddziałuje na sposób korzystania z działek Skarżącej zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa Skarżącej.

Nadto, słusznie podkreślała Skarżąca, że w niniejszej sprawie z decyzji o warunkach zabudowy z [...] kwietnia 2019r. wynika, że obsługa komunikacyjna działek inwestycyjnych powinna odbywać się wspólnie z obsługą komunikacyjną inwestycji na działce [...], ark. [...], obr. P. położonej w P. na os. B. C. [...] (pkt IV.1 "Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji"). Z ul. [...] obsługiwane są także działki Skarżącej znajdujące się w sąsiedztwie projektowanej inwestycji. Z decyzji o warunkach zabudowy wynika dalej, że Inwestor na działce nr [...] zobowiązany został przez ZDM do przebudowy jedni na części ul. [...], w zakresie wzmocnienia jej konstrukcji oraz budowy brakującego fragmentu chodnika. Z powyższego wynika, że projektowana inwestycja oddziałuje na działki Skarżącej w zakresie ich zagospodarowania i zapewnienia zgodnego z prawem wykorzystania.

Nie budzi bowiem wątpliwości, że projektowana inwestycja musi mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.) oraz aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Pojęcie "uzbrojenia terenu" zostało określone w art. 2 pkt 13 u.p.z.p. - należy przez to rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W świetle tak jednoznacznego brzmienia powyższych przepisów nie sposób uznać, że droga nie należy do uzbrojenia terenu. Niewątpliwie jest to przesłanka odrębna od przesłanki dostępu do drogi publicznej.

Reasumując, przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy nie można, zatem pominąć faktu, że okolice planowanej inwestycji są zabudowane licznymi budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi oraz usługowo-handlowymi, do których wjazd odbywa się właśnie z ul. [...], zatem istnieją uzasadnione wątpliwości, czy ul. [...] to zwiększone projektowaną inwestycja obciążenie komunikacyjne jest w stanie obsłużyć, skoro już na etapie warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji uwzględnia się i określa zobowiązanych do przebudowania tej ulicy i partycypowania w kosztach jej modernizacji. Wobec powyższego, skoro z tego uzbrojenia terenu korzysta także Skarżąca, to należy uznać, że posiada ona interes prawny w niniejszej sprawie i przyznać jej status zainteresowanej oraz włączyć do kręgu stron postępowania.

Mając powyższe na uwadze, w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy organ II instancji błędnie wyłączył Skarżącą z kręgu stron postępowania. Już w ten sposób naruszyły przepis art. 28 k.p.a. w stopniu obligującym Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Konkludując, Sąd nie podzielił stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczącego braku przymiotu strony Skarżącej w niniejszym postępowaniu. Został wyrażony w oparciu o niepełną analizę stanu faktycznego niniejszej sprawy, czym organ odwoławczy naruszył zasady postępowania wyjaśniającego wynikające z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję, jak w punkcie 1 wyroku. W ponownym postępowaniu organ odwoławczy rozpozna zatem merytorycznie odwołanie Spółdzielni od decyzji z [...] kwietnia 2019r. ustalającej warunki zabudowy, przy czym uwzględni wskazania wyroku WSA z [...] września 2018r. (sygn. akt IV SA/Po [...]).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a., zasądzając w punkcie 2 wyroku na rzecz skarżącej Spółdzielni zwrot kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wynagrodzenie pełnomocnika zawodowego ustalone według stawek minimalnych, zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, w wysokości [...] zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł, łącznie [...] zł.