Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 93/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje z dnia 25.06.2009r.
Powołane przepisy: article: art. 247 par 1 pkt3 w zw z art.21 par 3, art.75 par 1, art.121 par 1, art.165 par 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 93/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 marca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2012 r., sprawy ze skargi "C" S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 15 września 2009r. Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z 25 czerwca 2009r. [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 września 2009 r., sygn..akt [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 247 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z 2005 r. Dz.U. nr 8 poz.60 ze zm.) , art. 1a, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121 poz.844) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (DZ.U. z 2001 r. Nr 79 poz.856 ze zm.) i § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. nr 198 poz. 1925) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydaną przez siebie w dniu 25 czerwca 2009r. sygn. akt [...] decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia 15 marca 2006r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 rok.

Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia 23 marca 2009r. "C" S.A., zwana dalej "Spółką", złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek - żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia 15 marca 2006r. określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2004 i stwierdzającej nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2004r.

Działając na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej określanej skrótem "O.p."), pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości powstałej za okres od 2001 do 2004r. na skutek wykazania przez wnioskodawcę w deklaracjach "w sprawie podatku od nieruchomości" zobowiązania podatkowego w wysokości wyższej niż należna oraz wpłacenia na rzecz organu podatkowego zadeklarowanego podatku, a ponadto zaliczenie powstałej nadpłaty w wysokości 414058,70 zł w całości na poczet przyszłych zobowiązań wnioskodawcy z tytułu podatku od nieruchomości. W wyniku dokonanej korekty podatek od nieruchomości za 2004r. wyniósł 2337146,70 zł.

Jak twierdzono przyczyną zaistnienia nadpłaty w kwocie 414058,70 zł było nieprawidłowe wliczenie do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w kategorii "budowle" linii, sieci i instalacji znajdujących się wewnątrz budynków (o wartości 177155,92 zł), a ponadto nieprawidłowe wliczenie do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości kategorii "budowle" zewnętrznych instalacji doprowadzających media niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wnioskodawcy (o wartości 37516,13 zł). Łączna kwota nadpłaty za 2004 r. stwierdzona we wniosku wyniosła 214672,10 zł.

W wyniku rozpatrzenia wyżej przywołanego wniosku Spółki, Burmistrz B. decyzją z dnia 15 marca 2006r., znak: nr [...]

1. określił Spółce wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 2384396,00 zł,

2. stwierdził nadpłatę z tytułu nienależnie zapłaconego podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 167515,23 zł (nie uwzględnił zatem całego żądania),

3. zaliczył nadpłatę określoną w pkt 2 decyzji na poczet bieżących zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za 2006r., tj. na poczet raty podatku od nieruchomości za m-c kwiecień 2006r. w kwocie 115479,70 zł oraz na część miesiąca maja 2006r. w kwocie 52035,53 zł.

W oparciu o opinię biegłego uwzględniono w przeważającej części wniosek w zakresie linii, sieci i instalacji znajdujących się wewnątrz budynku. Oddalono wniosek co do instalacji zewnętrznych służących do doprowadzania mediów uznając, że podatnik nie był co prawda ich właścicielem ale był ich samoistnym posiadaczem. Decyzja ta uprawomocniła się.

Pismem z dnia 23 marca 2009r. Spółka złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek - żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia 15 marca 2006r. określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2004 i stwierdzającej nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2004r. Zdaniem Spółki decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ przy określaniu zobowiązania podatkowego doszło do opodatkowania budowli dróg wewnętrznych oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, które zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj Dz.U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm.), dalej zwanej "u.p.o.l.", opodatkowaniu nie podlegają.

W wyniku rozpatrzenia tego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 czerwca 2009r.,sygn. akt [...] odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Burmistrza B., uznając, że zaskarżona decyzja nie została dotknięta żadną z wad wyszczególnionych w treści art. 247§1 O.p., zatem nie narusza prawa a co za tym idzie nie narusza prawa w sposób rażący.

Spółka wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu wniosku Spółka jeszcze raz wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ jej zdaniem przy określaniu zobowiązania podatkowego Spółki doszło do opodatkowania budowli dróg wewnętrznych oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, które w 2004r. nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Świadczy to o rażącym naruszeniu prawa.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, SKO podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 25 czerwca 2009 r.

Uzasadniając decyzję z dnia 15 września 2009 r. organ podkreślił wyjątkowy charakter jakim jest stwierdzenie nieważności postępowania. Naruszenie prawa będzie miało cechę rażącego wtedy, gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem obowiązującej regulacji prawnej. Za rażące naruszenie prawa nie można uznać natomiast błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie przepisu w sposób jasny i jednoznaczny.

Z uwagi na powyższe, w ocenie SKO, Burmistrz B., wydając decyzję będącą przedmiotem wniosku Spółki, nie naruszył dyspozycji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zasadnie określając wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2004r. i jednocześnie stwierdzając nadpłatę z tytułu nienależnie zapłaconego podatku od nieruchomości za 2004r.

SKO powołało się również na to, że z dniem 9 grudnia 2003r. znowelizowany został art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., na mocy którego wyłączono z opodatkowania podatkiem od nieruchomości pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. W porównaniu z regulacją obowiązującą do końca 2003r. wskazany przepis poszerzył zakres wyłączenia o kategorię dróg innych niż publiczne. Ponadto, za stanowiskiem Ministerstwa Finansów, przyjęto, że skoro w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie została zawarta definicja pojęcia drogi, pasa drogowego czy obiektu budowlanego należy odwołać się do ustawy o drogach publicznych. Aby zatem drogi oraz obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu były wyłączone z opodatkowania muszą spełniać warunek położenia ich w ciągu pasa drogowego jak i powiązania obiektów z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Przez "drogę" natomiast należy rozumieć budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno – użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. W oparciu o przedmiotowy przepis art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. nie można zatem wyłączyć z opodatkowania samej budowli drogi czy obiektu budowlanego związanego z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, bez wskazania zlokalizowania ich w pasie drogowym. Dalej SKO podzieliło stanowisko organu l instancji, który stwierdził, iż pełnomocnik Spółki, nie wykazał, że obiekty budowlane określone przez podatnika jako związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu są zlokalizowane w pasie drogowym i że są funkcjonalnie powiązane z daną drogą a co za tym idzie nie spełniają warunku wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na zasadzie art. 2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l. Ponadto zdaniem SKO, aby obiekty te mogły zostać wyłączone z opodatkowania musi być spełniony również warunek bezpośredniego związku obiektów budowlanych zlokalizowanych w pasie drogowym z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Mając za podstawę ustalenia organu podatkowego SKO stwierdziło, że obiekty te (place oraz parkingi) wykorzystywane były na cele działalności gospodarczej Spółki jako urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, zapewniające możliwość użytkowania obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem. Reasumując organ stwierdził, że Burmistrz B. w sposób prawidłowy dokonał oceny zebranego uprzednio materiału dowodowego nie uwzględniając wniosku Spółki i określając wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie 2384396,00 zł, a ponadto stwierdzając nadpłatę z tytułu nienależnie zapłaconego podatku za rok 2004 w kwocie 167515,23 zł i jednocześnie orzekając iż nadpłata podlega zaliczeniu na poczet bieżących zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2006r.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 września 2009 r., Spółka wniosła o jej uchylenia, zarzucając:

- naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w związku z art. 21 § 3 O.p. i art. 2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w roku 2004r. oraz art. 217 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej, mimo że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na opodatkowaniu budowli dróg wewnętrznych Spółki w 2004r.

- naruszenie art. 2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w 2004r. nie podlegały podatkowi od nieruchomości jedynie budowle dróg publicznych a nie wszystkie budowle dróg,

- naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez zaniechanie badania przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji określających, a w miejsce tego dokonanie merytorycznego rozstrzygnięcia zagadnienia, czy Spółce przysługuje nadpłata w podatku od nieruchomości za 2004r. i to w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony zapewne w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006r.

- naruszenie art. 120 O.p. będące konsekwencją powyższych naruszeń w związku z tym, iż organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. skarżąca Spółka podniosła, iż od 1 stycznia 2004 r. zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu nie podlegały wszystkie pasy drogowe wraz z drogami (publicznymi i wewnętrznymi) oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Regulacja prawna obowiązująca do końca 2003 r. dotyczyła wyłącznie budowli dróg publicznych wraz z pasami drogowymi oraz zajętymi pod nie gruntami. Zatem zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l., poprzez błędną wykładnię prowadzącą do zawężenia zakresu wyłączenia z podatku tylko dróg publicznych. Według strony skarżącej w decyzji nie zastosowano art. 2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l. do wyłączenia z podatku dróg wewnętrznych, a rozstrzygnięcie wydano na podstawie pisma wyjaśniającego Ministra Finansów. Stanowiło to również naruszenie art. 217 Konstytucji RP.

Strona skarżąca zarzuciła przedmiotowej decyzji, że dotyczy ona rozstrzygnięć merytorycznych – SKO rozpoznało sprawę co do istoty, zamiast przeprowadzić postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji czyli ustalenia czy zachodzą bądź nie zachodzą przesłanki nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1666/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powyższą skargę oddalił.

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 1102/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, wskazując, że "...decyzja Burmistrza B., co wynika także wprost z jej treści, została wydana w postępowaniu wszczętym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Nie zostało wszczęte z urzędu odrębne postępowanie dotyczące określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2004. Niedopuszczalne zatem było w tym postępowaniu określenie zobowiązania podatkowego, skoro rozstrzygnięcie takie mogło być wydane tylko po przeprowadzeniu postępowania z urzędu. Uznając wniosek strony o stwierdzenie nadpłaty za zasadny tylko częściowo organ podatkowy winien był stwierdzić nadpłatę w tej części, która dotyczyła zawyżonego zobowiązania i odmówić jej stwierdzenia w pozostałej części...." I dalej : "...w postępowaniu wszczętym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty strona skarżąca nie wskazywała na objęcie deklaracją przedmiotów zwolnionych od opodatkowania. Rozpoznanie tego wniosku, gdyby organ nie wyszedł poza jego zakres, nie wymagało zatem badania, czy wysokość wykazanego w deklaracji podatku nie została zawyżona z jeszcze innych przyczyn. Określenie zobowiązania podatkowego zamknęło jednakże stronie możliwość zgłaszania kolejnych wniosków o stwierdzenie nadpłaty z innego powodu (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2010r., sygn.akt II FSK 1343/08, Lex nr 558891), mimo że w postępowaniu tym nie weryfikowano w sposób kompleksowy prawidłowości określenia w deklaracji zobowiązania podatkowego. Prowadzenie postępowania z urzędu mimo niewydania postanowienia o jego wszczęciu stanowi także rażące naruszenie art. 121 § 1 O.p. Z tych względów uznać należy, że rozstrzygnięcie w postępowaniu wszczętym na zasadzie skargowości o wysokości zobowiązania podatkowego, stanowiło rażące naruszenie art. 21 § 3 i art. 121 § 1 O.p."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.- dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są

w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarga jest uzasadniona.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 1102/10 , a Sąd w składzie rozpoznającym skargę , mając na uwadze zasadę z art. 190 p.p.s.a oraz w pełni podzielając to stanowisko uznał, że uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości przysługuje podatnikowi, będącemu osobą prawną, jeżeli w deklaracji na ten podatek wykazał zobowiązanie nienależne lub w wysokości wyższej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek (art. 75 § 1 pkt 1 lit.b O.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Postępowanie w tym zakresie wszczynane jest w związku z tym na żądanie strony, a organowi podatkowemu nie wolno w tym zakresie działać z urzędu. Zakres postępowania, a tym samym zakres rozstrzygnięcia, określa treść wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Organ podatkowy w postępowaniu podatkowym, wszczętym w wyniku złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty winien zatem ograniczyć się do przeprowadzenia postępowania dowodowego i orzekania wyłącznie o tym, czy w istocie podatnik zapłacił, z przyczyn podanych we wniosku, podatek nienależnie lub w zawyżonej wysokości. Postępowanie to winno zakończyć się decyzją odnoszącą się wyłącznie do nadpłaty podatku. Organ może uwzględnić żądanie w całości lub w części poprzez stwierdzenie nadpłaty w określonej wysokości, może także odmówić jej stwierdzenia w całości lub w części. W postępowaniu tym nie można jednak określać wysokości zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 § 3 O.p. Składając wniosek o stwierdzenie nadpłaty w określonej wysokości podatnik zakreślił bowiem granice i przedmiot postępowania, ograniczający się do zbadania, czy faktycznie wykazał on w deklaracji ze wskazanych w żądaniu przyczyn zobowiązanie podatkowe nienależne bądź w wysokości wyższej niż należna. Przedmiotem tego postępowania nie może być zatem kompleksowa weryfikacja deklaracji podatkowej. Określenie zobowiązania podatkowego może bowiem nastąpić wyłącznie w odrębnym postępowaniu, wszczętym na zasadzie oficjalności, zgodnie z art. 165 § 1 w zw. z art. 21 § 3 O.p. Wówczas przedmiotem badania organów podatkowych winna być prawidłowość złożonej deklaracji podatkowej i obliczenia podatku. W wyniku tego postępowania winno zostać określone zobowiązanie podatkowe w prawidłowej, zgodnej z prawem wysokości. W tej sprawie decyzja Burmistrza B. z dnia 15 marca 2006 r. , co wynika także wprost z jej treści, została wydana w postępowaniu wszczętym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Nie zostało wszczęte z urzędu odrębne postępowanie dotyczące określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2004. Niedopuszczalne zatem było w tym postępowaniu określenie zobowiązania podatkowego, skoro rozstrzygnięcie takie mogło być wydane tylko po przeprowadzeniu postępowania z urzędu. Uznając wniosek strony o stwierdzenie nadpłaty za zasadny tylko częściowo organ podatkowy winien był stwierdzić nadpłatę w tej części, która dotyczyła zawyżonego zobowiązania i odmówić jej stwierdzenia w pozostałej części. W tej sprawie przedmiotem badania organu podatkowego były wyłącznie okoliczności podniesione we wniosku o stwierdzenie nadpłaty ( ustalano tylko te fakty, które wiązały się z przyczynami korekty deklaracji). Zakres przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego był zatem wystarczający wyłącznie do rozpoznania wniosku o nadpłatę, a nie do określenia wysokości zobowiązania. Także z tego względu (niewyjaśnienia sprawy w stopniu niezbędnym do określenia wysokości zobowiązania podatkowego) określenie wysokości zobowiązania podatkowego było niedopuszczalne. Nie budzi przy tym wątpliwości, że w postępowaniu wszczętym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty strona skarżąca nie wskazywała na objęcie deklaracją przedmiotów zwolnionych od opodatkowania. Rozpoznanie tego wniosku, gdyby organ nie wyszedł poza jego zakres, nie wymagało zatem badania, czy wysokość wykazanego w deklaracji podatku nie została zawyżona z jeszcze innych przyczyn. Określenie zobowiązania podatkowego zamknęło jednakże stronie możliwość zgłaszania kolejnych wniosków o stwierdzenie nadpłaty z innego powodu (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2010r., sygn.akt II FSK 1343/08, Lex nr 558891), mimo że w postępowaniu tym nie weryfikowano w sposób kompleksowy prawidłowości określenia w deklaracji zobowiązania podatkowego. Prowadzenie postępowania z urzędu mimo niewydania postanowienia o jego wszczęciu stanowi także rażące naruszenie art. 121 § 1 O.p.

Z powyższych względów uznać należało, że rozstrzygnięcie w postępowaniu wszczętym na zasadzie skargowości o wysokości zobowiązania podatkowego, stanowiło rażące naruszenie art. 21 § 3 i art. 121 § 1 O.p. oraz uznać , że w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej decyzji z dnia 25 czerwca 2009 r. doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy określone w art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. co na podstawie tego przepisu w zw. z treścią art. 135 p.p.s.a. musiało skutkować ich uchyleniem.

Za niezasadne uznał Sąd pozostałe zarzuty skargi odnoszące się do rażącego naruszenia, w zaskarżonej decyzji jak i w poprzedzającej decyzji z dnia 25 czerwca 2009 r., art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Na podstawie akt sprawy nie można bowiem stwierdzić w sposób jednoznaczny, czy opodatkowano podatkiem od nieruchomości w 2004r. budowle dróg wewnętrznych i obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, obsługą i zabezpieczeniem ruchu. Wprawdzie do wniosku o stwierdzenie nadpłaty dołączono ewidencję środków trwałych, w której ujęto m.in. drogi i parkingi, ale niewątpliwie stwierdzenie, czy były to istotnie budowle dróg i obiekty budowlane z drogami związane . W tej sytuacji można jedynie postawić decyzji Burmistrza B. zarzut niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego odnośnie przedmiotów podlegających opodatkowaniu tj. zarzut naruszenia art. 187 § 1 O.p., a nie zarzut rażącego naruszenia prawa . Nieuzasadniony jest także zarzut skargi, iż organ podatkowy zamiast badania nieważności decyzji dokonał ponownie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji gdy skarżący upatrywał podstawy stwierdzenia nieważności w rażącym naruszeniu prawa materialnego, to do rozpoznania tego wniosku konieczne było ustalenie zarówno stanu faktycznego, jak i przepisów prawa, aby ustalić czy nastąpiło ich uchybienie i czy miało charakter rażący.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a., polecając, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko W punkcie II. Sąd rozstrzygnął o kosztach postępowania na zasadzie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.