Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1017/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "K". w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy Szczawnica decyzją z dnia 25 lipca 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, 6 i 7 i art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 104 i art. 107 K.p.a. po decyzji SKO z dnia 17 lipca 2018 r. ustalił warunki zabudowy dla budowy 4 budynków letniskowych – zlokalizowanych na działce nr [...], [...], [...] z obrębu [...] Szczawnica w Gminie Szczawnica wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną.

Od tej decyzji odwołanie wniósł Klub [...] domagając się jej uchylenia. Klub [...] wskazał, że organ rozważył wyłącznie oddziaływanie na obszar Natura 2000 "Środkowy Dunajec z dopływami", pomijając oddziaływanie na Obszar Natura 2000 "Pieniny" wraz z korytarzem migracyjnym dla zwierząt, łączącym Pieniny z Beskidem Sądeckim. Uwzględnienie tylko aspektu migracji ssaków kopytnych z pominięciem migracji rysia. Ponadto nie wzięto pod uwagę, że każde dogęszczanie zabudowy w strefie korytarza migracyjnego powoduje jego zawężenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 13 grudnia 2019 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że teren planowanej lokalizacji czterech domków letniskowych zajmuje powierzchnię 860 m 2 i znajduje się w obrębie osiedla [...], przy ruchliwej drodze powiatowej Krościenko-Szczawnica, naprzeciw dużego obiektu gastronomicznego z parkingiem w pobliżu innych budynków mieszkalnych i zagrodowych oraz przystani kajaków i pontonów. Jest to obszar już przekształcony antropogenicznie, faktycznie nie pełniący już funkcji ekologicznej. Teren planowanej inwestycji położony na prawym brzegu rz. Dunajec znajduje się w Otulinie Pienińskiego Parku Narodowego (która nie jest formą ochrony przyrody w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody) oraz w Południowomałopolskim Obszarze Chronionego Krajobrazu, stanowiącego jedną z form ochrony przyrody. Teren ten znajduje się poza Obszarami Natura 2000 PLC 120002 "Pieniny" i PLH 1200088 "Środkowy Dunajec z dopływami". Od granicy Parku dzieli go rz. Dunajec i odległość ok. 90 m. Pieniński Park Narodowy posiada Plan Ochrony zatwierdzony rozporządzeniem Ministra Środowiska z dn. l lipca 2014r. jednak jak przyznaje Dyrektor PPN w postanowieniu z dnia 4.12.2018r. teren lokalizacji nie został wyznaczony jako korytarz migracyjny. W planie ochrony natomiast zawarty jest warunek, by nie przeznaczać pod zabudowę terenów w odległości mniejszej niż 100 m od granicy Parku. Warunek ten jest spełniony przez wyznaczenie od strony granicy Parku nieprzekraczalnej linii zabudowy. Nieuzasadniony jest zarzut, iż teren lokalizacji pozbawiony jest w istocie ochrony. Jest to obszar Chronionego Krajobrazu w którym obowiązują ustalenia zawarte w uchwale Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2012r. w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Warunki te zostały w zaskarżonej decyzji spełnione. Wyjaśnić też należy, że organem właściwym w sprawie ochrony krajobrazowej jest wyłącznie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie, który uzgodnił projekt decyzji w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5c u.p.z.p. Obszernie i wyczerpująco do aspektów ochrony krajobrazowej przedpola PPN odniósł się Minister Środowiska w postanowieniu z dnia 22.02.2019r Dyrektor PPN jako organ właściwy w sprawie ochrony otuliny Parku w swoim postanowieniu z dnia 04.12.2018r. eksponuje w pierwszej kolejności zasadniczo aspekt ochrony krajobrazowej jako elementu "zagrożeń z zewnętrznych". Zwrócić tu warto uwagę, że zdiagnozowanie przez Dyrektora PPN zagrożeń zewnętrznych nie ma (co podkreśla w swym postanowieniu Minister Środowiska) umocowania prawnego ani faktycznego zwłaszcza wobec faktu, że tereny [...] są już całkowicie przekształcone antropogenicznie. Skutkiem tego już obecnie (w tym rejonie) brakuje "przedpola ekspozycji PPN". Proponowana zabudowa nie wywrze oddziaływania na terem Parku większego niż obecne, już utrwalone, oddziaływanie i nie spowoduje degradującego wpływu na krajobraz parku. Zwłaszcza, ze wobec położenia w otoczeniu już zurbanizowanym nie stanowi elementu "zabudowy rozproszonej". W kwestii zarzutu ograniczenia korytarza migracyjnego zwierząt Kolegium uznało, że istotna jest informacja Dyrektora PPN, że teren lokalizacji nie został zaliczony do korytarza migracyjnego. Zatem przestrzeń "korytarza" nie będzie uszczuplona (przewężona) i nie pogorszy dotychczasowych warunków migracji. Warto przy tym zauważyć, że z "mapy kolizji" udostępnionej przez Dyrektora PPN wynika, że do kolizji dochodzi również w terenach o intensywnej zabudowie. Przy tym - kolizje są spowodowane ruchem samochodowym, a nie wynikają z zainwestowania terenu, co może usprawiedliwić tezę, że główną przeszkoda w migracji nie jest zainwestowanie terenu lecz ruch samochodowy (mapa przedstawiona przez Dyrektora PPN dowodzi, że kolizje mają miejsce również poza terenami zabudowy. Ponadto organ podniósł, że w rejonie działek nr [...], [...] i [...] w Szczawnicy występuje tylko jedna forma ochrony przyrody – Obszar Chronionego Krajobrazu, ponieważ Otulina Parku nie jest formą ochrony przyrody a obszary Natura 2000 nie mają prawnie zakreślonej otuliny. Właściwości organów są ściśle określone w przepisach prawa i żaden organ nie jest uprawniony do "zastępowania" innego organu - art. 6 K.p.a. Wywodząc jak wyżej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wyjaśniło jednocześnie, że organ odwoławczy nie jest związany zakresem odwołania i jest obowiązany do zbadania zgodności z prawem samej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie postępowania. Przy tym - z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) - organ II instancji - w świetle art. 136 w kontekście art. 138 K.p.a. - nie ma obowiązku ponownego postępowania w sprawach, które w dostateczny sposób zostały wyjaśnione (zbadane) w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Klub [...] podnosząc, że wbrew stanowisku SKO w Nowym Sączu uważam, że nie doszło do uzgodnienia przedmiotowej decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Krakowie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ art 53 ust 4 pkt 8 nie miał w tym przypadku zastosowania. Zgodnie z art. 53 ust 4 pkt 8 uzgodnieniu takiemu podlegają decyzje dotyczące obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, innych niż położone w granicach parku narodowego i otuliny. Przedmiotowy teren położony jest w otulinie parku narodowego. W myśl obowiązującego prawa, RDOŚ nie miał więc w ogóle kompetencji do uzgadniania projektu decyzji, dotyczącego obszaru położonego w otulinie parku narodowego. Nie można więc uznać, że nastąpiło uzgodnienie tego projektu przez RDOŚ w trybie "milczącej zgody" określonej w ust 5c. Skoro z art. 53 ust 4 pkt 7 i 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że w tym przypadku uzgodnienie w zakresie ochrony przyrody przeprowadzane jest tylko z dyrektorem parku narodowego, to systemowa interpretacja tych przepisów wymaga, by dyrektor parku narodowego zakresem swojego uzgodnienia objął nie tylko oddziaływanie na własny park narodowy, ale także oddziaływanie na autonomiczne formy ochrony przyrody pokrywające się z otulina parku, takie jak w tym przypadku Obszar Chronionego Krajobrazu. W przeciwnym razie bowiem system prawa zawierałby lukę - wymogi obszarów chronionego krajobrazu niepokrywających się z otulinami parków narodowych byłyby chronione w procedurze uzgodnienia z RDOS, podczas gdy wymogi obszarów chronionego krajobrazu pokrywających się z otulinami parków narodowych nie byłyby ujmowane w żadnej procedurze uzgodnieniowej; ta sama forma ochrony przyrody byłaby więc chroniona słabiej gdy położona byłaby w otulinie parku narodowego - a to chybiałoby racjonalności ustawodawcy. Funkcja otuliny parku narodowego (zabezpieczenie parku przed zagrożeniami zewnętrznymi) jest inna niż funkcja obszaru chronionego krajobrazu (ochrona własnych walorów krajobrazowych obszaru), nawet gdy te obszary pokrywają się. Także aspekty oddziaływania na park narodowy z otuliną i na obszar chronionego krajobrazu są w konsekwencji odmienne. Uzgodnienie Ministra Środowiska (które w tej sprawie zastąpiło uzgodnienie dyrektora parku narodowego) realizuje aspekt wpływu na park narodowy, ale nie realizuje aspektu wpływu na obszar chronionego krajobrazu. Jakkolwiek SKO uważa, że zagadnienia ochrony krajobrazu zostały obszernie i wyczerpująco ujęte w postanowieniu uzgadniającym Ministra Środowiska, jest to tylko częściowo prawda. Minister obszernie i wyczerpująco zbadał zagadnienie oddziaływania na krajobraz parku narodowego (jako zagrożenie zewnętrzne, pod kątem wpływu na wizualny odbiór terenu parku narodowego, wpływu na widok na park, a tym samym na krajobraz Parku). W żaden sposób nie odniósł się natomiast do autonomicznych wartości krajobrazowych chronionych w obszarze chronionego krajobrazu; osi widokowych skierowanych nie w stronę parku narodowego lecz w stronę Beskidu Sądeckiego itp. Wskazać tu należy, że zarzut naruszenia przez inwestycję walorów krajobrazowych Obszaru Chronionego Krajobrazu podniósł w pierwotnym postanowieniu odmownym Dyrektor Pienińskiego Parku Narodowego, co uważam za prawidłowe. Minister Środowiska postanowienie dyrektora PPN uchylił i wydał w zamian własne, w którym już zagadnienia oddziaływania na autonomiczne walory krajobrazowe Obszaru Chronionego Krajobrazu nie poruszył w ogóle, ograniczając się tylko do oddziaływania na krajobraz parku narodowego. W tym zakresie rozstrzygnięcie Ministra jest wadliwe i powinno być wyeliminowane z obrotu prawnego. Postanowienie w tej sprawie mogło być zakwestionowane tylko w odwołaniu od decyzji Burmistrza Szczawnicy, co uczyniono. Organ odwoławczy nietrafnie zinterpretował ten aspekt. Decyzji zarzucono również naruszenie art. 96 i art. 97 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez błędne przyjęcie, że przedsięwzięcie nie może, nawet potencjalnie, oddziaływać na obszar Natura 2000 Pieniny PLC120002. Cytowane przepisy wymagają, by - jeżeli istnieje ryzyko choćby potencjalnego oddziaływania decyzji na obszar Natura 2000 - przedłożyć Regionalnego Dyrektorowi Ochrony Środowiska do rozstrzygnięcia postanowieniem, czy potrzebna jest ocena oddziaływania na obszar Natura 2000, czy tez jest ona zbędna. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie czterech budynków letniskowych, na obszarze otuliny Pienińskiego Parku Narodowego. W ocenie strony skarżącej decyzja jest wadliwa, ponieważ uzgodnienie tej decyzji przez Ministra Środowiska realizuje aspekt wpływu na park narodowy, ale nie na jego otulinę, ponadto jak wykazywał w postępowaniu istnieje możliwość oddziaływania tej inwestycji na przemieszczanie się rysia Lynx, lynx który jest przedmiotem ochrony w obszarze Natura 2000 Pieniny PLC120002. W ocenie sądu zarzuty te są pozbawione podstaw.

Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej ustawa) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 61 ust. 1 mówi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów, każda zmiana zagospodarowania terenu lub zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego czy jego części, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ustalająca te warunku jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego – po ustaleniu, że zamierzenie inwestycyjne lub projektowany sposób użytkowania obiektu spełnia warunki określone w art. 61 ustawy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy poprzedzać musi postępowanie wykazujące, iż wnioskowane zamierzenie spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, to znaczy, że będzie nawiązywało do funkcji, jaka na danym obszarze występie tj. funkcji zabudowy mieszkaniowej, usługowej przemysłowej itp., oraz parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Organ ustala też czy działka obejmująca zamierzenie inwestycyjne ma dostęp do drogi publiczne, oraz czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego oraz czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a także czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodność decyzji ustalającej warunki zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów szeroko rozumianego Prawa budowlanego, gdyż organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyroki NSA: z 5 kwietnia 2016 r., II OSK 2151/12; z 7 lutego 2014 r. II OSK 2151/12 z 7 sierpnia 1998 r., IV SA 1584/96, ONSA 2000, Nr 1, poz. 15; z 19 stycznia 2007 r., II OSK 200/06, z 15 marca 2010 r., II OSK 1512/08; z 18 stycznia 2012 r. II OSK 2065/10, z 8 listopada 2013 r., II OSK 1302/12). Jak zasadnie podkreśla Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 16 stycznia 2020 r. II SA/Kr 1177/19 przepisy odrębne, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. stanowią wszelkie normy prawa powszechnie obowiązującego, które dotyczą planowanego zamierzenia ze względu na jego cechy lub lokalizację. Pojęcie to obejmuje w szczególności przepisy dotyczące zabytków, przyrody, środowiska, wód, dróg etc.

Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 powołanej ustawy - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1588 (dalej; rozporządzenie) określone zostały zasady ustalania parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu w oparciu o tzw. analizę urbanistyczno- architektoniczną. Przepis § 3 rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust 2). Analizę urbanistyczno–architektoniczną sporządza uprawniony architekt lub urbanista. Stanowi ona podstawę ustaleń dokonywanych przez organ a wyniki analizy stanowią część merytoryczną decyzji - jeden z jej załączników. Organ ma obowiązek przeprowadzenia kontroli sporządzonej w sprawie analizy, stanowi ona bowiem merytoryczną część ustaleń organu przeniesionych wprost do wydawanej przez siebie decyzji.

Dokonując oceny decyzji organu I instancji a utrzymanego w mocy orzeczeniem organu odwoławczego, sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością eliminacji skarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak wynika z decyzji. funkcja terenu planowanej zabudowy będzie funkcją zabudowy letniskowej tj. zabudowy stanowiącej połączenie funkcji mieszkalnej z funkcją usługową. W obszarze analizy występują działki dostępne do tej samej drogi publicznej zabudowane budynkami o funkcji mieszkaniowej i usługowej. Zaznaczyć przy tym należy, iż zasada dobrego sąsiedztwa nie wymaga by w obszarze analizy istniała zabudowa która ma funkcje identyczną jak funkcja objęta zamierzeniem inwestycyjnym. Wystarczającym jest, żeby była to funkcja, która nie jest sprzeczna z tą, która na danym obszarze się już wykształtowała. W ocenie sądu zabudowa letniskowa nie koliduje w żaden sposób z występującymi w obszarze analizy usługami (obiekt gastronomiczny) ani też z występującą tam zabudową jednorodzinną. Spełniony został zatem warunek, o którym mowa w art. 61 ust 1 pkt 1 w zakresie kontynuacji przez planowaną inwestycje funkcji jaka w obszarze objętym analizą występuje. Z decyzji też wynika, że działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym ma dostęp do drogi publicznej, projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego a teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze.

Odnośnie parametrów zamierzenia inwestycyjnego stwierdzić należy, iż jak wynika z analizy w części tekstowej jak i graficznej, nie było możliwe ustalenie linii zabudowy stosownie do § 4 ust 1 rozporządzenia (sąsiednie działki są niezabudowane) - organ wyznaczył linię zabudowy w oparciu o przepis § 4 ust 4 rozporządzeni w odległości wymaganej przepisami ustawy o drogach publicznych . Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu ustalono, jako wartość znacznie niższą niż średnia z obszaru analizy tj. stosownie do § 5 ust 1 podobnie jak szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - co organ uzasadnia wnioskiem inwestora i co w ocenie sądu jest zrozumiałe z uwagi na specyfikę (funkcję letniskową) projektowanych obiektów, które z natury są znacznie mniejsze niż typowa zabudowa mieszkaniowa czy gastronomiczna. Geometrię dachu ustalono odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.

Zarzuty skargi w ocenie sądu są bezzasadne. Decyzję o ustaleniu warunków zabudowy organ wydaje na zasadzie związania administracyjnego. Po stwierdzeniu , że zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone przepisem art. 61 ust. 1 ustawy, organ ma obowiązek decyzję taką wydać. Organ zgodnie z art. art. 53 ust 4 pkt 8 w związku z art. 64 ustawy był obowiązany uzyskać uzgodnienie decyzji od Dyrektora Pienińskiego Parku Narodowego, a po zażaleniu jakie złożył inwestor od postanowienia o odmowie uzgodnienia, od uzgodnienia dokonanego przez Ministra Środowiska. To organ uzgodnieniowy ustala treść uzgodnienia a organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy jest tym uzgodnieniem związany. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 października 2020 r. II OSK 1365/18 dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2020 r. II OSK 1036/20).

Podkreślić też należy (w nawiązaniu do zarzutów skargi), iż organ uzgodnieniowy z dość dużą szczegółowością zajął się nie tylko wpływem przyszłej inwestycji na Pieniński Park Narodowy, ale też otulinę parku, analizując wpływ inwestycji na tereny już zmienione przez istniejącą w tym obszarze zabudowę. Minister Środowiska wykazuje także brak wpływu zamierzonej inwestycji na migrację zwierząt czy kwestię zawężenia korytarza ekologicznego. Zarzuty skargi dotyczące wpływu inwestycji na przemieszczania się rysia, są niczym nie potwierdzone i stoją w sprzeczności z stanowiskiem wyspecjalizowanego w tym przedmiocie organu, jakim jest Minister Środowiska.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.