Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 82/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6093 Spółki wodne i związki wałowe
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 17 ust. 2 i ust. 5, art. 18 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 122 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych.
article: art. 142, art. 141, art. 126, art. 123-125
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 pkt 2
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi F Spółka Akcyjna S.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2006 roku Zarząd F S.A., wniósł do Samorządowe Kolegium Odwoławczego skargę na stwierdzenie - przez organ nadzoru i kontroli, że uchwały walnego Zgromadzenia Członków Oczyszczalni [...] Spółka Wodna, podjęte w dniu [...] czerwca 2006 roku, są zgodne z prawem. Jednocześnie F S.A. wniósła o wstrzymanie wykonania ww. uchwał Walnego Zgromadzenia Członków.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze ([...]), na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazało ww. wniosek Staroście wskazując, iż jest on organem właściwym w tej sprawie - na podstawie art. 179 Prawa wodnego, gdyż pełni on nadzór i kontrolę nad działalnością spółek wodnych.

Postanowienie to stało się ostateczne.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ([...]), z urzędu na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdziło nieważność ww. postanowienia z dnia [...] sierpnia 2006r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że na mocy porozumienia

z dnia [...] czerwca 1999 r. Starosta powierzył Prezydentowi Miasta prowadzenie spraw z zakresu swojej właściwości związanych z nadzorem nad Oczyszczalnią [...] Spółka Wodna. Jednocześnie organ stwierdził, iż Kolegium przekazując Staroście sprawę ze skargi F S.A. nie uwzględniło stanu prawnego wynikającego z ww. porozumienia, co stanowi wadę kwalifikowaną tego rozstrzygnięcia.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się F S.A. i złożyła wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 roku (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Kolegium z dnia [...] listopada 2006 roku, podtrzymując stanowisko w nim zawarte. Postanowienie to stało się ostateczne.

Wnioskiem z dnia 13 lipca 2009 roku "F" S A. wystąpiła o stwierdzenie nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2007 roku (nr [...]).

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszeniem prawa, tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 65 § 1 k.p.a., art. 178 Prawa wodnego oraz art. 88 ust. ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Pełnomocnik wywiódł, iż porozumienie o przekazaniu kompetencji nadzorczych nad spółką wodną Prezydentowi Miasta nigdy nie weszło w życie, albowiem nie zostało ogłoszone w dzienniku urzędowym woj.. Obowiązek ogłoszenia porozumienia wynikał natomiast z tego, że przedmiotowe porozumienie było aktem prawa miejscowego. Ponadto porozumienie nie określało jednostek samorządu terytorialnego pomiędzy którymi miało ono zostać zawarte.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia tego organu z dnia [...] stycznia 2007 r. z uwagi na to, że nie jest ono dotknięte kwalifikowaną wadą prawną powodującą z mocy prawa jej nieważność, gdyż przy jej wydaniu nie dopuszczono się rażącego naruszenia prawa materialnego. Dalej Kolegium podało, iż w dacie zawierania przedmiotowego porozumienia kompetencyjnego (jak i aneksu do niego), tj. dniu [...] czerwca 1999 r. i w dniu [...] października 1999 r., przepisy powszechnie obowiązujące nie przewidywały ani wymogu, ani nawet uprawnienia do ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym aktu prawnego, jakim było porozumienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na przepis art. 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym w brzmieniu obowiązującym w ww. okresie, jak też treści przepisu art. 43 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie, które enumeratywnie wymieniały, jakie akty prawne podlegają ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Kolegium podało, iż nie było tam wymienionych porozumień o przekazaniu zadań publicznych zawieranych przez jednostki samorządu terytorialnego, a podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia były ww. przepisy, a nie przepisy dotyczące prawa miejscowego zawarte w Konstytucji RP.

W ocenie Kolegium, porozumienie zawarte pomiędzy Starostą a Prezydentem Miasta w sprawie powierzenia temu ostatniemu organowi prowadzenia zadań publicznych z zakresu nadzoru i kontroli nad spółką wodno-ściekową jest prawnie skuteczne i wiążące, a to oznacza, że organem właściwym do rozpoznania skargi jest Prezydent Miasta, a nie Starosta.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył F S.A., w którym powtórzył argumenty, iż w wyniku porozumienia zawartego w dniu [...] czerwca 1999 r. nie doszło do skutecznego przeniesienia uprawnień na Prezydenta Miasta. Ponadto zaskarżona decyzja zawiera również inne wady, takie jak brak podstawy prawnej, rozstrzygnięcie sprawy w nieprawidłowej formie, procedowanie przez Kolegium w niewłaściwym składzie oraz brak odniesienia do zarzutów stawianych we wniosku o stwierdzenie nieważności.

Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 126, art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2010 r. ([...]) i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

Organ stwierdził, że zarzuty F S.A. okazały się częściowo zasadne, bowiem rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia powinno nastąpić w drodze postanowienia, a nie w formie decyzji, jak to miało w niniejszej sprawie.

Ponadto wskazał, że wniosek F S.A. obejmował stwierdzenie nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2007 roku. Postanowienie to wydane zostało w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem tego organu z dnia [...] listopada 2006 r., na mocy którego Kolegium stwierdziło nieważność własnego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2006 r., o przekazaniu skargi F S.A. Staroście. Rozpatrywany wniosek dotyczył zatem stwierdzenia nieważności postanowienia wydanego przez Kolegium działające w charakterze organu odwoławczego, a od postanowień ostatecznych, wydanych w II instancji, stronie nie przysługuje już żaden środek odwoławczy w administracyjnym toku postępowania, a w szczególności nie można takiego postanowienia zaskarżyć w drodze zażalenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Środkiem pozwalającym na weryfikację tego rodzaju orzeczeń jest skarga do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że do tego rodzaju postanowień nie mają zastosowania przepisy art. 156-159 kpa dotyczące stwierdzenia nieważności, albowiem ustawodawca w art. 126 kpa ograniczył w odniesieniu do postanowień możliwość prowadzenia postępowania administracyjnego na podstawie przepisów art. 156-159 kpa wyłącznie do kategorii postanowień, od których przysługuje zażalenie. Tylko tego rodzaju postanowienia (zaskarżalne w drodze zażalenia) mogą zostać poddane kontroli w trybie nieważnościowym.

Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku, przed przystąpieniem do jego merytorycznego rozpoznania, ma obowiązek zbadać, czy wniosek został złożony skutecznie, a zatem czy wszczęcie postępowania w oparciu o zawarte w nim żądanie jest możliwe na gruncie obowiązujących przepisów prawa. W przypadku stwierdzenia, że wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia nie jest możliwe, organ powinien odmówić wszczęcia postępowania w drodze postanowienia (art. 157 §3 w zw. z art. 126 kpa).

W ocenie organu Kolegium rozpatrujące wniosek po raz pierwszy powinno w drodze postanowienia odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy - od której nie przysługuje środek odwoławczy. Skoro jednak doszło do wszczęcia takiego postępowania, to zdaniem Kolegium konieczne jest jego umorzenie.

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2010 r. złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika adw. W.B., F Spółka Akcyjna S.K.A. oraz wniosła o:

I. stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości jako wydanego:

1) z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), tj. art. 15 k.p.a. w zw.

z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 127 § 3 k.p.a., art. 144 k.p.a. i art. 126 k.p.a., polegającym na uchyleniu w drodze postanowienia, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] i umorzeniu postępowania pierwszej instancji, pomimo że niedopuszczalne jest przyjęcie trybu zażaleniowego i wydanie rozstrzygnięcia w formie postanowienia w przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej uprzednio decyzją;

2) z naruszeniem art. 126 k.p.a. w zw. z art. 156-159 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającym na przyjęciu,

iż do postanowień ostatecznych, wydanych w II instancji, nie stosuje się odpowiednio przepisów przewidujących stwierdzenie nieważności decyzji, co skutkowało bezzasadnym umorzeniem postępowania pierwszej instancji

i zaniechaniem orzeczenia co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia SKO z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] i Nr [...]

II. stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2010 r. ([...]), w całości jako wydanej:

1) z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 144 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 65 § 1 k.p.a., art. 178 Prawa wodnego oraz art. 88 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, polegającym na odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia SKO z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...] i Nr [...] o utrzymaniu w mocy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowienia SKO z dnia [...] listopada 2006r., Nr [...] i Nr [...], które to postanowienie, jako obarczone kwalifikowaną wadą, powinno być wyeliminowane z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jego nieważności,

2) z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., mającym istotny wpływ na wynik sprawy,

a polegającym na nie zastosowaniu się przez SKO do wskazań WSA w Gorzowie Wielkopolskim co do dalszego postępowania wyrażonych

w wyroku z dnia 29 grudnia 2009 r. (sygn. akt: II SA/Go 904/09) uchylającym postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2009 r. (w sprawie o tej samej co obecna sygn. akt: [...]), poprzez zaniechanie zbadania charakteru norm zawartych w porozumieniu z dnia [...] czerwca 1999 r., w szczególności zaś tego, czy są to normy generalne i abstrakcyjne oraz wiążące dla adresatów,

3) z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającym na nie zastosowaniu się przez SKO do wskazań WSA w Gorzowie Wielkopolskim co do dalszego postępowania wyrażonych w ww. wyroku, poprzez zaniechanie ustalenia, w niezbędnym w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zakresie, czy Rada Miasta wyraziła w formie uchwały zgodę na zawarcie przez Prezydenta Miasta porozumienia ze Starostą w zakresie prowadzenia spraw nadzoru i kontroli nad działalnością Spółki Wodnej Oczyszczalnia [...].

4) bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), tj. przytoczenia w części rozstrzygającej decyzji przepisu art. 158 § 1 pkt 2 k.p.a., który to przepis nie został wydany i nie obowiązuje w porządku prawnym,

5) z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy,

a polegającym na braku powołania podstawy prawnej decyzji,

6) z naruszeniem art. 126 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy,

a polegającym na wydaniu w niniejszej sprawie decyzji, pomimo że rozstrzygnięcie w sprawie nieważności postanowienia następuje w drodze postanowienia,

7) z naruszeniem art. 126 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na rozstrzygnięciu w sprawie nieważności postanowienia nieistniejącego,

8) z naruszeniem art. 17 ust. 2 i 5 w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na:

a) wydaniu decyzji bez odbycia niejawnej narady składu orzekającego

w należytej obsadzie osobowej,

b) braku podpisania decyzji przez wszystkich członków składu orzekającego w należytej obsadzie osobowej,

c) braku wydania decyzji w składzie trzyosobowym z należytą obsadą osobową,

9) z naruszeniem art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającym na braku ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do twierdzeń

i argumentów Skarżącej zawartych w jej wniosku z dnia 13 lipca 2009 r.,

a uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia niniejszej sprawy;

III. stwierdzenie nieważności postanowienia SKO z dnia [...] stycznia 2007 r., sygn. akt: [...], w całości, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 65 § 1 k.p.a., art. 178 Prawa wodnego oraz art. 88 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, polegającym na utrzymaniu w mocy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowienia SKO z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] i Nr [...], które to postanowienie, jako obarczone kwalifikowaną wadą, powinno być uchylone bez żadnych dalszych rozstrzygnięć;

IV. stwierdzenie nieważności postanowienia SKO z dnia [...] listopada 2006 r., sygn. akt: [...] i [...], w całości, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 65 § 1 k.p.a., art. 178 Prawa wodnego oraz art. 88 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP polegającym na stwierdzeniu nieważności prawidłowego postanowienia SKO z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] i Nr [...];

V. zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające co do istoty a nadto na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.; zwanej dalej jako "ppsa").

W rozpatrywanej sprawie zaskarżone zostało skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego:

1. uchylające decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiającą stwierdzenia nieważności postanowienia tego samego organu oraz

2. umarzające postępowanie pierwszej instancji.

Postanowienie jest aktem administracyjnym indywidualnym o tych samych cechach co decyzja administracyjna. Jako akt administracyjny zewnętrzny wydany w formie procesowej na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawnych charakteryzuje go władczość i jednostronność rozstrzygnięcia dotyczącego konkretnego przedmiotu i indywidualnie określonego przedmiotu. W literaturze dokonuje się wielu grup podziałów wszystkich postanowień które mogły być wydane na mocy przepisów kpa.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy znaczenia ma podział postanowień na te czy i w jaki sposób mogą być zaskarżane.

Zgodnie z art. 141 kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast art. 142 kpa określa, iż postanowienia na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

Nadto na postanowienia kończące postępowanie i rozstrzygające co do istoty zgodnie z art. 144 w zw. z art. 127 § 1 kpa i wyżej cytowanym art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 i 3 ppsa przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Decyzja administracyjna i postanowienie stanowią dwie procesowe formy aktu administracyjnego indywidualnego, co pozwoliło ustawodawcy na wspólną regulację prawną szeregu elementów w kodeksie postępowania administracyjnego. Z kolei

w art. 123-125 zamieszczono tylko te przepisy prawne które były niezbędne

w określeniu odmiennych od stawianych decyzjom wymagań treści i formy

w pozostałym zakresie wprowadzając regulację prawną odsyłającą do kilku przepisów dotyczących decyzji.

Regulacja odsyłająca zawarta w art. 126 kpa zastrzega "odpowiedniość" stosowania do postanowień ściśle określonych przepisów kodeksu. Zgodnie z ustalonym poglądem doktrynalnym "odpowiedniość" wyrażać się będzie w stosowaniu wymienionych w art. 126 przepisów wprost albo z niezbędną modyfikacją, aż do zaniechania stosowania jakiegoś przepisu.

Nowe brzmienie art. 126 kpa zostało ustanowione art. 61 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74 poz. 368) z mocą obowiązującą od 1 października 1995 r. i było skorelowane z poszerzonym zakresem zaskarżania do sądu administracyjnego postanowień. Treść art. 126 kpa nawiązuje do zasady ogólnej kodeksu postępowania administracyjnego z art. 16 – trwałości aktu administracyjnego zarówno decyzji jak i postanowienia od której wyjątki wynikają z przepisów kpa.

Takimi wyjątkami wynikającymi wprost z treści art. 126 kpa są tryby nadzwyczajne wzruszenia postanowień bądź decyzji tylko do tych postanowień, od których służy zażalenie – "do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2 - 5 oraz art. 109 – 113 a do postanowień od których przysługuje zażalenie – również art. 145 – 152 oraz art. 156 – 159 z tym zastrzeżeniem, że zamiast decyzji, o której mowa

w art. 149 § 3, 151 § 1, 157 § 1 i 158 wydaje się postanowienie.

Odnosząc te rozważania do rozpatrywanej sprawy należy mieć na uwadze,

że do Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka Akcyjna F skierowała wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] stycznia 2007 r. Na to postanowienie nie przysługiwało zażalenie, lecz skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która jak stwierdził na rozprawie pełnomocnik spółki z uwagi na zaniechanie ówczesnego pełnomocnika nie została wniesiona.

Postanowienie z dnia [...] stycznia 2007 r. rozstrzygało o utrzymaniu w mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2006 r. o stwierdzeniu nieważności postanowienia tego organu z dnia [...] sierpnia 2006 r.

o uznaniu się SKO niewłaściwym do rozpoznania sprawy, że uchwały Walnego Zgromadzenia Członków Oczyszczalni [...] spółka wodna podjęte w dniu [...] czerwca 2006 r. są zgodne z prawem i przekazanie ich Staroście do rozpoznania.

Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że organ administracji, do którego skierowano wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia, na które nie służy zażalenie powinien pozostawić ten wniosek bez rozpoznania zawiadamiając wnioskodawcę (por. wyrok NSA OZ w Krakowie z dnia 9 września 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 3161/2001), bądź wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności (por. wyrok WSA w Poznaniu z 24 czerwca 2009r., sygn. akt IV SAB/Po 26/09, Legalis; glosa Wojciecha Chróścielewskiego do wyroku NSA OZ w Krakowie z dnia 9 września 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 3161/2001, Państwo

i Prawo z 1996 r. Nr 2/20; wyrok WSA w Olsztynie z 6 października 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 655/09, Legalis; wyrok NSA z 29 października 2003 r., sygn. akt IV SA 987/2002, Legalis; wyrok NSA z 5 maja 2003 r., sygn. akt IV SA 2932/2001, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Warszawie z 15 stycznia 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 413/2007, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA we Wrocławiu z 11 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Wr 441/2007, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Łodzi z 5 czerwca 2009r., sygn. akt III SA/Łd 81/2009, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; Marta Romańska "Sądowa kontrola postanowień – uwagi de lege lata i de lege ferenda" Glosa Nr 11 z 2001 r.).

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę przychylił się do stanowiska reprezentowanego

w orzecznictwie, iż negatywną przesłanką przedmiotową w tej sprawie jest niedopuszczalność prowadzenia postępowania z uwagi na charakter aktu którego wniosek dotyczy – skierowanie wniosku o stwierdzenie nieważności w stosunku do takiej formy działania do której nie odnosi się instytucja nieważności. Konsekwencją takiego stanowiska winno być postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

o stwierdzenie nieważności.

Zgodne z prawem zatem pozostaje postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o uchyleniu decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności i to z dwóch powodów – rozstrzygnięciem winna być odmowa wszczęcia postępowania

o stwierdzenie nieważności oraz formą tego aktu winno być postanowienie.

Dlatego też po wniesieniu wniosku skarżącej Spółki o ponowne rozpoznanie sprawy trafnie organ II instancji, na podstawie art. 138 § 1pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie jako że zostało ono błędnie wszczęte

i przeprowadzone.

Inne zarzuty podniesione w skardze, a w szczególności zarzut o kilkakrotnych, nieuzasadnionych zmianach składów członków Kolegium, ponieważ inni członkowie byli wskazani w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, a inni członkowie figurowali w zawiadomieniu o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy,

a jeszcze inny skład wydał decyzję (chodzi chyba o postanowienie) należało uznać za nieuzasadnione.

Skarżący powołuje się na przepisy które nie przewidują jakichkolwiek zmian

w składzie orzekającym w danej sprawie a co zatem idzie takie zmiany uznaje za niedopuszczalne – to należy stwierdzić że nie przytacza żadnych przepisów

i twierdzenia te są gołosłowne.

W szczególności zarzut naruszenia art. 17 ust. 2 i ust. 5 i 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856) nie odnosi się w żaden sposób do opisanej sytuacji.

Znaczenie w sprawie ma skład orzekający w sprawie to jest ten, który orzeka

w drodze postanowienia, a nie ma znaczenia skład, który podpisuje zawiadomienia

o wszczęciu postępowania lub wyznaczeniu nowego terminu, bowiem on nie orzeka merytorycznie w sprawie.

Te okoliczności zadecydowały, iż Sąd na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako nieuzasadnioną. Wobec oddalenia skargi Sąd nie stosował także art. 135 ppsa.