Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2537/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6; art. 7; art. 9;  art. 107 par 1;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b; art. 130 ust. 3; art. 138 ust. 1;
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 4 ust. 8; par 8 ust. 6; par 9;
journal: Dz.U. 1998 nr 52 poz 329
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2009 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty P. z [...] lipca 2008 r. nr [...] zatrzymującą K. K. (dalej jako skarżący) prawo jazdy kat. [...] do czasu zdania odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy.

[...] maja 2008 r. do Starosty P. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z [...] kwietnia 2008 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami, w związku z otrzymaniem 27 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W toku postępowania potwierdzono, że część punktów karnych została zaewidencjonowana z opóźnieniem, po wystawieniu zaświadczenia dotyczącego ilości otrzymanych punktów karnych. Organ uznał jednak, że powyższa okoliczność pozostaje bez wpływu na wynik sprawy i w oparciu o art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1g ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm., dalej jako p.r.d.) wydał decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący, zarzucając naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 130 ust. 3 p.r.d., wnosił o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazał, że zakres prowadzonej działalności gospodarczej uniemożliwia mu samodzielną rejestrację wykroczeń drogowych. W dniu [...] lipca 2007 r. otrzymał zaświadczenie o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i zgodnie z tym zaświadczeniem liczba punktów nieprzedawnionych wynosiła 6. Brak pełnej informacji o stanie zaewidencjonowanych punktów pozbawił go możliwości skorzystania z prawa określonego w art. 130 ust. 3 p.r.d. Działania takie – w ocenie skarżącego – naruszają art. 7 i art. 9 k.p.a. Nadto skarżący podał, że po uzyskaniu pełnej informacji o istniejącym stanie faktycznym skorzystał z przysługujących mu praw i odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] września 2008 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, zwracając uwagę, że w przedmiotowej sprawie faktem bezspornym jest, że skarżący w ciągu roku otrzymał 27 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Jednocześnie SKO podkreśliło, że uprawniony organ - w tej sprawie Starosta P. – nie prowadzi postępowania w celu weryfikacji lub ustalenia poprawności naliczenia punktów karnych, jak również terminu, w jakim te punkty zostały wpisane do ewidencji. Musi jedynie ocenić, czy kierowca rzeczywiście przekroczył 24 punkty. W sprawie niniejszej okoliczność ta została udokumentowana we wniosku. Zauważając, iż zaświadczenie z [...] lipca 2007 r. nie obejmowało punktów za wykroczenia z [...] kwietnia 2007 r. i [...] maja 2007 r., organ zwrócił uwagę na obowiązek skarżącego kontrolowania ilości zebranych punktów, o których informują funkcjonariusze Policji nakładający grzywnę w drodze mandatu karnego.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty P. z [...] lipca 2008 r., zarzucił naruszenie art. 6, art. 7 i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. w zw. z art. 130 ust. 3 p.r.d., a także naruszenie art. 107 § 1 k.p.a.

Uzasadniając postawione zarzuty powtórzył argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji, akcentując, że został pozbawiony możliwości skorzystania z przewidzianych prawem uprawnień, w wyniku błędnego poinformowania go o stanie faktycznym. Wskazał, że organ nakładający mandat jest zobowiązany do niezwłocznego poinformowania organu prowadzącego ewidencję o fakcie popełnienia czynu podlegającego wpisowi do ewidencji oraz o liczbie punktów, które będą przypisane z tego tytułu. W przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia tego obowiązku, gdyż informacje zostały przekazane w ciągu 87 dni i 35 dni. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. skarżący podał, że organ zastosował w sprawie uchylone normy prawne, odnosząc to do uchylonego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 2 kwietnia 1998 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoją dotychczasową argumentację. Przyznało, że w zaskarżonej decyzji rzeczywiście omyłkowo błędnie powołano datę wydania i publikator rozporządzenia, jednakże po pierwsze zarówno organ wydający to rozporządzenie (tj. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji), jak i jego tytuł (w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego) oraz jednostka redakcyjna przepisu (§ 4 ust. 8) i jego treść powołane zostały w przedmiotowej decyzji prawidłowo, a po wtóre omyłką tą obciążone było uzasadnienie decyzji, a nie podstawa prawna decyzji. W związku z powyższym nie można uznać, że omyłka ta mogła mieć lub miała wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6, 7 i 9 k.p.a. organ uznał, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie, gdyż decyzja wydana była w oparciu o przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, w postępowaniu zebrane były wszystkie wymagane prawem dokumenty potwierdzające stan faktyczny tj. przekroczenie przez stronę 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego oraz niezbędne do załatwienia sprawy, a organ administracji publicznej wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy tj. Starosta P. w żaden sposób nie uchybił również zasadzie informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie o istocie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez K. K. skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 138 ust. 1 p.r.d. starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w wypadku m.in. przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zatrzymanie prawa jazdy następuje w drodze decyzji, która ma charakter związany. Decyzja jest określana jako związana wtedy, gdy nie pozostawia organowi administracyjnemu "luzu decyzyjnego". Oznacza to, że w przypadku zaistnienia określonych w danej normie prawnej przesłanek, organ zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie wynikające z tej normy prawnej.

W niniejszej sprawie niesporne jest, że skarżący w okresie od [...] grudnia 2006 r. do [...] lipca 2007 r. uzyskał 27 punktów karnych. Okoliczność ta stanowiła jedyną, ale zarazem wystarczającą przesłankę wydania zaskarżonej decyzji. Powyższy przepis nie przewiduje bowiem wyboru przez organ konsekwencji prawnych. Zebranie określonej liczby punktów pociąga za sobą odpowiednie następstwa m.in. odebranie prawa jazdy.

W tej sytuacji uznać zdaniem Sądu należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przy jej wydawaniu, wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia ogólnych reguł postępowania określonych w art. 6, 7 i 9 k.p.a. Organy obu instancji orzekały bowiem na podstawie obowiązujących przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgromadziły i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a ustalony stan faktyczny nie jest sporny między stronami. Nie można również zarzucić organom orzekającym w przedmiotowej sprawie naruszenia obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Uchybień w tym zakresie dopuściły się organy Policji. Nie przekładają się one jednak na poprawność zaskarżonej decyzji, jak i decyzji utrzymanej nią w mocy. Organy ustaliły, że doszło do opóźnień we wprowadzaniu punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jednakże zasadnie uznały, że pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy. Niesporne jest bowiem, że skarżący uzyskał 27 punktów, co w świetle obowiązujących przepisów obligowało starostę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Jak podkreśla się w doktrynie system punktowy jest systemem jasnym, w którym reguły są znane. Kierowca wie ile punktów otrzyma za określone naruszenie i otrzymane ostrzeżenie stanowi dla kierowcy sygnał, że dalsze naruszenie przepisów ruchu drogowego może spowodować różne konsekwencje m.in. odebranie prawa jazdy (por. R. A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym, Komentarz, Wyd. III). Nakładając grzywnę w drodze mandatu funkcjonariusz obowiązany jest poinformować ukaranego o liczbie punków, które będą mu przypisane z tego tytułu (§ 4 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego). Oznacza to, że osoba naruszająca przepisy ruchu drogowego jest świadoma za co i ile punktów zostało jej przypisanych. W jej interesie leży czuwanie, aby limitu punktów określonego prawem nie przekroczyć. Ewidencję punktów prowadzi komendant wojewódzki Policji, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych i nie ulega wątpliwości, że ewidencja ta winna być systematycznie aktualizowana. Jednakże z powodu nieprawidłowości jakie zaistniały w tym obszarze, nie można wywodzić, że organ powinien odstąpić od zatrzymania prawa jazdy, skoro przesłanki do wydania takiej decyzji obiektywnie zaistniały. Nieskorzystanie przez skarżącego z możliwości jaką stwarza art. 130 ust. 3 p.r.d. nie może obciążać organów rozstrzygających w przedmiotowej sprawie. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że skarżący pomimo otrzymana w dniu [...] lipca 2007 r. zaświadczenia błędnie informującego o ilości punktów znajdujących się na jego koncie, nie mógłby skorzystać z możliwości zmniejszenia liczby punktów poprzez uczestnictwo w szkoleniu, albowiem w tej dacie przekroczył limit 24 punktów i ewentualne szkolenie nie spowodowałoby oczekiwanych skutków. Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącego, o uzyskiwaniu telefonicznie informacji o stanie konta punktowego, zwrócić należy uwagę, że stosownie do § 9 ww. rozporządzenia, osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji także ustną informację o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji takiej udziela się w siedzibie organu prowadzącego ewidencję lub, w miarę możliwości technicznych, w innej jednostce Policji. Może to nastąpić dopiero po okazaniu dokumentu tożsamości ze zdjęciem. Dlatego też powyższe twierdzenia skarżącego należy uznać za niewiarygodne.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. polegający na powołaniu się przez organ na uchylony akt prawny. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ odwołał się do przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w celu wykazania, że skarżący był informowany przez funkcjonariuszy nakładających mandat karny o liczbie punktów, która będzie mu przypisana z tytułu popełnionego czynu. Przepisy te jednak nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia, aczkolwiek zauważyć trzeba, że aktualnie w obowiązującym akcie prawnym redakcja powołanego przepisu jest taka sama. Postanowieniem z [...] grudnia 2008 r. organ sprostował jako oczywistą omyłkę datę i publikator rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W utrwalonym orzecznictwie NSA przyjmuje się, że błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji administracyjnej bądź brak przytoczenia tej podstawy nie prowadzi automatycznie do uchylenia decyzji, jeżeli podstawa taka istnieje (por. np. wyrok NSA z 6 maja 1999 r., II SA/Gd 134/97, Lex nr 44166, wyrok NSA z 26 stycznia 2001 r., I SA 1425/99, Lex nr 54161).

W tym kontekście zwrócić należy uwagę, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołało się do niewłaściwego przepisu ustawy Prawo o ruchu drogowym, albowiem art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. nie miał w sprawie niniejszej zastosowania. Nie ulega jednak wątpliwości, czego zresztą nie kwestionuje skarżący, że podstawa prawna dla wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia istnieje i została ona prawidłowo wskazana przez organ I instancji. W tej sytuacji Sąd uznał, że uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd uznając, że organ dokonał prawidłowej subsumcji faktu uznanego za udowodniony pod stosowną normę prawną, a także nie naruszał przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji orzeczenia.