Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 359/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska (spr.), Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2019 r. o udzielenie informacji publicznej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

W dniu (...) kwietnia 2019 r. D. W. (dalej również: Skarżący) wniósł za pośrednictwem Prezydenta [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność wyżej wymienionego organu.

Sprecyzował, że bezczynność dotyczy rozpoznania wniosku skarżącego z dnia (...) kwietnia 2019r. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie następujących dokumentów: wniosku o pozwolenie na rozbiórkę ze zgodą właściciela obiektów i szkicem usytuowania obiektów budowlanych, pozwolenia administracyjnego na dokonanie rozbiórki, dziennika rozbiórki, kosztorysu rozbiórki, zlecenia na dokonanie rozbiórki, protokołów wykonanych prac rozbiórkowych, dokumentów nadzoru budowlanego, dotyczących rozbiórki przez Miasto w roku 2002 budynku gospodarczego szklarni i części ogrodzenia, które wchodziły w skład siedliska gospodarczego należącego do rodziny Skarżącego, tj. działki nr (...) z obrębu (...).

Odnosząc się do treści skargi organ wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek D. W. o udostępnienie informacji publicznej, zarejestrowany pod nr (...), został przekazany do Urzędu Dzielnicy (...) do realizacji zgodnie z kompetencjami (pismo z dnia (...) kwietnia 2019r.). Pismem z dnia [...] kwietnia 2019r. Zastępca Burmistrza Dzielnicy (...) udzielił odpowiedzi na wniosek. Pracownicy Urzędu, odpowiadając na wcześniejsze wnioski skarżącego, wielokrotnie próbowali odnaleźć dokumenty, o które wnosi skarżący.

Z pism zawartych w aktach administracyjnych wynika, że D. W. był informowany o tym, że dokumentów tych nie odnaleziono w zasobach archiwalnych Urzędu (pisma z dnia (...).09.2013r. znak (...) oraz z dnia (...).04.2019r. znak (...)).

Zdaniem organu, nie jest przesłanką stwierdzenia bezczynności fakt, że udzielona odpowiedź w trybie dostępu do informacji publicznej nie zadawala i nie jest wystarczająca dla wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwanej dalej: ustawą P.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy, stronie przysługuje skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), dalej u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem).

Zdaniem Sądu, przedmiot wniosku Skarżącego z dnia (...) kwietnia 2019r. roku nie mieści się w kategoriach przedmiotowych ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądane przez Skarżącego dokumenty to dokumenty dotyczące jego prywatnej sprawy, i jako takie nie mieszą się w kategorii informacji publicznej.

Przedmiot informacji publicznej nie został wprost uregulowany w przepisach prawa. Jednakże z zasady, zamieszczonej w art. 61 Konstytucji RP oraz przepisów art. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r., wywodzi się szerokie rozumienie tego pojęcia. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których organ używa do zrealizowania przewidzianych prawem zadań publicznych.

Jak jednak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 września 2018 r. I OSK 1359/18, pisma składane w indywidualnych sprawach przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie, nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. NSA zaznaczył również, że z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dokumentom, wskazanym we wniosku Skarżącego, nie można przypisać waloru informacji publicznej i nie ma potrzeby sięgać do instytucji przewidzianej w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż wskazane zagadnienia nie mieszczą się w ogóle w kategoriach przedmiotowych tej ustawy.

Trudno za sprawę o charakterze publicznym uznać zagadnienia związane z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę ze zgodą właściciela obiektów (w szczególności szkic usytuowania obiektów budowlanych, pozwolenie administracyjne na dokonanie rozbiórki, dziennik rozbiórki, kosztorys rozbiórki, zlecenie na dokonanie rozbiórki, protokoły wykonanych prac rozbiórkowych, dokumenty nadzoru budowlanego) dotyczących rozbiórki przez Miasto w roku 2002 budynku gospodarczego szklarni i części ogrodzenia, które wchodziły w skład siedliska gospodarczego należącego do rodziny Skarżącego, tj. działka nr (...) z obrębu (...).

Dlatego wniosek z dnia (...) kwietnia 2019r. nie mógł zostać załatwiony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, co czyni skargę niezasadną i podlegającą oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.