Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1065/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

W dniu 17.05.07 NSA Izba Gospodarcza w sprawie II GSK 336/06 uchyliła zaskarżone postanowienie. P O S T A N O W I E N I E Dnia 21 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa (spr.), Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w S. na decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...]stycznia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia rekomendacji wnioskowi o udzielenie wsparcia finansowego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw lata 2004 - 2006 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W czerwcu 2004 r. "T." Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej- "Skarżąca Spółka") złożyła do Ministra Gospodarki i Pracy trzy wnioski o dofinansowanie nowych inwestycji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz. U. Nr 41, poz. 363 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.f.w.i". Wnioski te złożone zostały w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004-2006, (dalej - "SPO-WKP") i dotyczyły:

- wniosek nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. - rozbudowy i unowocześnienia

zakładu przerobu złomu w N.,

- wniosek nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. - rozbudowy i unowocześnienia zakładu przerobu złomu i kasacji samochodów w S. (będący przedmiotem rozpatrywanej sprawy),

- wniosek nr [...] z dnia [...]czerwca 2004 r. - rozbudowy i unowocześnienia

zakładu przerobu złomu w L..

Wnioski te zostały rozpatrzone zgodnie z procedurą wynikającą z u.f.w.i oraz przepisów aktów wykonawczych do tej ustawy. Przeszły one pozytywnie pierwszy etap oceny, którym jest ich wstępna weryfikacja pod względem zgodności formalnoprawnej z wymogami ustawy i rozporządzeń wykonawczych. Następnie wnioski te zostały przekazane do oceny merytorycznej dokonywanej przez międzyresortowy Zespół do Spraw Udzielania Wsparcia Finansowego Przedsiębiorcom (dalej - "Zespół") powołany zgodnie z u.f.w.i.

Zespół dokonał oceny wniosków według kryteriów wymienionych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 września 2003 r. (Dz. U. Nr 165, poz. 1600 z późn. zm.) w sprawie szczegółowych kryteriów udzielania wsparcia finansowego nowej inwestycji.

Każdy z wniosków Skarżącej Spółki uzyskał po 141 punktów na 172 możliwe do uzyskania.

Uwzględniając ocenę wniosków oraz środki znajdujące się w dyspozycji Ministra, Zespół wydał pozytywną opinię, tj. rekomendował do wsparcia, spośród wniosków Skarżącej Spółki, jedynie wniosek dotyczący inwestycji w L.. Pozostałe dwa wnioski dotyczące inwestycji zlokalizowanych w S. i N. zostały zaopiniowane negatywnie ze względu na brak środków budżetowych i funduszy strukturalnych.

O wynikach oceny wniosków Skarżąca Spółka został poinformowana pismami z dnia 13 października 2004 r.

Odnośnie wniosku nr [...], stanowiącego przedmiot rozpatrywanej sprawy, dotyczącego inwestycji w S., Minister Gospodarki i Pracy w piśmie z dnia 13 października 2004 r. nr [...] poinformował Skarżącą Spółkę, iż wniosek ten uzyskał negatywną opinię Zespołu ze względu na niewystarczającą liczbę punktów, która pozwalałaby na partycypację w podziale środków będących w gestii ministra właściwego do spraw gospodarki na realizację u.f.w.i. dla wniosków złożonych w tej turze. Jednocześnie Skarżąca została poinformowana, iż ostateczna decyzja zostanie podjęta po zaopiniowaniu wniosku przez Komitet Sterujący zgodnie z wymogami SPO-WKP oraz pouczona, iż zgodnie z art. 13a ust. 2 u.fw.i. przedsiębiorca może zwrócić się, w terminie 14 dni od otrzymania informacji, do Ministra Gospodarki i Pracy o ponowne rozpatrzenie wniosku i wydanie nowej opinii. Ponowne wydanie opinii następuje w terminie 30 dni.

Następnie pismem z dnia [...] października 2004 r. nr [...] Minister Gospodarki i Pracy poinformował Skarżącą Spółkę, w związku ze złożonym przez nią wnioskiem nr [...], iż na posiedzeniu w dniu [...] października 2004r. Komitet Sterujący SPO-WKP podtrzymał negatywną opinię Zespołu w stosunku do tego wniosku ze względu na niewystarczającą liczbę punktów, która pozwalałaby na partycypację w podziale środków będących w gestii ministra właściwego do spraw gospodarki na realizację u.f.w.i. dla wniosków złożonej w tej turze.

Na tym samym posiedzeniu Komitetu Sterującego SPO-WKP inny wniosek Skarżącej Spółki - nr [...] dotyczący inwestycji w L. został rekomendowany do współfinansowania.

W rezultacie tej rekomendacji w dniu[...] stycznia 2005 r. między Ministrem Gospodarki i Pracy a Skarżącą Spółką została podpisana umowa nr [...] o dofinansowanie projektu pod nazwą "Rozbudowa i unowocześnienie zakładu przerobu złomu - L." realizowanego w ramach [...] na lata 2004-2006.

Pismem z dnia 12 sierpnia 2005 r. Skarżąca Spółka zwróciła się do Ministra Gospodarki i Pracy z wnioskiem o rozwiązanie powyższej umowy w trybie § 15 ust. 1 umowy, z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia. We wniosku tym jako przyczynę rozwiązania umowy Skarżąca Spółka wskazała na znaczące podniesienie czynszu dzierżawnego oraz możliwość sprzedaży gruntu, na którym zlokalizowano inwestycję, przez wydzierżawiającego, co uniemożliwiało dalszą realizację inwestycji, a tym samym wywiązanie się ze zobowiązań wynikających z umowy. Po szczegółowym przedstawieniu okoliczności, które spowodowały konieczność wypowiedzenia umowy, w piśmie tym Skarżąca Spółka stwierdziła także, iż potencjalnym środkiem zaradczym, który mógłby umożliwić realizację projektu jest zawarcie nowej umowy o dofinansowanie w oparciu o wniosek o dofinansowanie nr [...] dotyczący bliźniaczej inwestycji na terenie S., na gruncie należącym do Spółki.

Jak wynika z odpowiedzi na skargę, po rozwiązaniu na wniosek Skarżącej Spółki umowy o dofinansowanie przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie i unowocześnieniu zakładu przerobu złomu w L. (wniosek nr [...]) Instytucja Wdrażająca poddziałanie 2.2.1. SPO-WKP (Departament Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki i Pracy) przedstawiła na wniosek Skarżącej Spółki, Instytucji Zarządzającej (Departament Zarządzania Programem Wzrostu Konkurencyjności Przedsiębiorstw Ministerstwa Gospodarki i Pracy) propozycję rekomendowania do wsparcia finansowego kolejnego na liście rankingowej wniosku Skarżącej Spółki obejmującego rozbudowę i unowocześnienie zakładu przerobu złomu i kasacji samochodów w Szczecinie (wniosek nr [...]). Wniosek ten został skierowany do Komitetu Sterującego SPO-WKP, który na posiedzeniu w dniu [...] września 2005 r. rekomendował inwestycję w Szczecinie do dofinansowania.

Następnie jeden z członków Komitetu Sterującego w piśmie z dnia [...] października 2005 r. skierowanym do Przewodniczącej Komitetu Sterującego zwrócił uwagę, że projekt Skarżącej Spółki zawiera w kosztach kwalifikowanych zakup przewoźnego zestawu do przerobu złomu lekkiego, który będzie wykorzystywany poza terenem lokalizacji inwestycji, do którego Skarżąca Spółka posiada tytuł prawny, natomiast zgodnie z przepisami u.f.w.i. oraz SPO-WKP inwestycja może być realizowana oraz działania gospodarcze prowadzone w związku z tą inwestycją jedynie na nieruchomości, do której tytuł prawny posiada przedsiębiorca, zatem urządzenia użytkowane poza miejscem inwestycji nie mogą wchodzić w zakres kosztów kwalifikowanych objętych wnioskiem o finansowe wsparcie inwestycji.

W związku z tymi zastrzeżeniami, Instytucja Wdrażająca i Instytucja Zarządzająca przeanalizowały ponownie wniosek oraz dołączoną do niego dokumentację, potwierdzając zastrzeżenia członka Komitetu Sterującego SPO-WKP. Z tego względu Instytucja Wdrażająca zawnioskowała wycofanie rekomendacji dla powyższego projektu. Na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2005 r. Komitet Sterujący SPO-WKP, po ponownym przeanalizowaniu wniosku Skarżącej Spółki, dotyczącego inwestycji zlokalizowanej w S., postanowił nie rekomendować tego wniosku do wsparcia.

W piśmie z dnia [...] listopada 2005 r. Skarżąca Spółka nawiązując do swojego pisma z dnia [...] sierpnia 2005 r. w sprawie rozwiązania umowy z dnia [...] stycznia 2005 r., zwróciła się do Dyrektora Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki o przedstawienie informacji odnośnie statusu prac nad podpisaniem nowej umowy o dofinansowanie projektu.

Pismem z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] Dyrektor Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki poinformował Skarżącą Spółkę, że decyzją Komitetu Sterującego SPO-WKP z dnia [...] listopada 2005 r. wniosek nr [...]z dnia [...] czerwca 2004 r. nie jest rekomendowany do wsparcia finansowego ze względu na występujące w nim uchybienia formalnoprawne. W piśmie zawarte było również jednozdaniowe uzasadnienie.

W dniu 27 grudnia 2005 r. wpłynęło do Ministerstwa Gospodarki kolejne pismo Skarżącej Spółki (z dnia [...] grudnia 2005 r.), w którym Skarżąca Spółka nie zgadzając się ze stanowiskiem Ministerstwa Gospodarki wskazywała na istotne naruszenia proceduralne w trakcie dokonywania oceny wniosku na posiedzeniu Komitetu Sterującego SPO-WKP oraz błędną interpretację przepisów przedstawioną w piśmie Ministerstwa z dnia 24 listopada 2005 r. Skarżąca Spółka szczegółowo uzasadniła swoje stanowisko.

W odpowiedzi na powyższe wystąpienie Skarżącej Spółki Dyrektor Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki w piśmie z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] poinformował Skarżącą Spółkę, że decyzją Komitetu Sterującego z dnia [...] listopada 2005 r. wniosek nr [...]nie został rekomendowany do wsparcia finansowego oraz że uzyskanie pozytywnej rekomendacji Komitetu Sterującego jest warunkiem koniecznym do zaproponowania przedsiębiorcy przez ministra właściwego do spraw gospodarki dotacji na nową inwestycję.

Traktując powyższe pismo Dyrektora Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki z dnia [...] stycznia 2006 r. jako decyzję administracyjną Skarżąca Spółka zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia "zaskarżonej decyzji" oraz utrzymanej nią w mocy "decyzji Komitetu Sterującego przy Departamencie Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki z dnia [...] listopada 2004 r." (zapewne chodziło o datę [...] listopada 2005 r. - uwaga Sądu) odmawiającą udzielenia rekomendacji wnioskowi nr [...] do udzielenia wsparcia finansowego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004-2006.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie :

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 k.p.a - polegające na uznaniu przez Komitet Sterujący wniosku Skarżącej jako posiadającego uchybienia formalno-prawne w rok po ocenie formalnej wniosku i uznaniu go za poprawny formalnie i zaakceptowaniu go przez Ministra Gospodarki i Pracy oraz

- przepisów u.f.w.i., a także ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116 poz. 1206 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że uchybieniem formalnym jest objęcie przez zakres rzeczowy planowanej inwestycji - "rozbudowa i unowocześnianie zakładu przerobu złomu i kasacji samochodów" zlokalizowanej w Szczecinie, zakupu przewoźnych zestawów do przerobu złomu lekkiego, które zgodnie z istotą planowanego przedsięwzięcia miałyby być wykorzystywane poza terenem inwestycji, do którego to terenu wnioskodawca ma tytuł prawny.

W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej Spółki powołując się, m.in. na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie stosowania art. 8 k.p.a. przedstawił argumenty na poparcie sformułowanych w skardze zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o jej oddalenie.

W uzasadnieniu skargi przedstawił przebieg postępowania w sprawie, stwierdzając, iż wskazane w skardze jako przedmiot zaskarżenia - pismo z dnia [...] stycznia 2006 r. nie ma znamion decyzji administracyjnej, a jest jedynie informacją o nieuzyskaniu przez wniosek Skarżącej Spółki (nr [...]) pozytywnej rekomendacji Komitetu Sterującego SPO-WKP. Zdaniem Ministra Gospodarki, w odniesieniu do wniosku, którego dotyczy skarga, procedura jego rozpatrywania została zakończona wystosowaniem do Skarżącej Spółki pisma Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] października 2004 r. nr [...] informującego o negatywnym rozpatrzeniu wniosku.

Minister Gospodarki podkreślił także, iż postępowanie prowadzone w stosunku do wniosku Skarżącej Spółki było zgodne z art. 9 k.p.a., gdyż była ona wszechstronnie i należycie informowana o możliwościach i konsekwencjach podpisania, realizacji i rozwiązania umowy o udzielenie wsparcia finansowego nowej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zakres działania sądów administracyjnych określony został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Obejmuje on między innymi rozpatrywanie skarg na decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3) oraz inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4).

Skarga jest dopuszczalna, gdy dotyczy aktu lub czynność, które mogą być uznane za akt lub czynność w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu.

W rozpatrywanej sprawie Skarżąca Spółka ubiegała się o uzyskanie dofinansowania do inwestycji - "rozbudowa i unowocześnienie zakładu przerobu złomu i kasacji samochodów w S." na podstawie przepisów u.f.w.i., a zaskarżonym przez nią aktem jest pismo Dyrektora Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki z dnia [...] stycznia 2006 r. informujące o nierekomendowaniu jej wniosku dotyczącego tej inwestycji przez Komitet Sterujący SKO-WKP. Skarżąca Spółka potraktowała to pismo jako decyzję administracyjną utrzymującą w mocy decyzję Komitetu Sterującego o odmowie rekomendacji jej wniosku do udzielenia wsparcia finansowego w ramach SKO-WKP.

Przed dokonaniem oceny charakteru zaskarżonego przez Skarżącą Spółkę aktu oraz związanej z tym kwestii dopuszczalności skargi należy przytoczyć najbardziej istotne z tego punktu widzenia uregulowania zawarte w u.f.w.i. dotyczące trybu i zasad udzielania wsparcia finansowego w oparciu o przepisy tej ustawy. I tak, organem udzielającym wsparcia finansowego jest minister właściwy do spraw gospodarki (art. 7). Zgodnie z art. 10 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie takiego wsparcia składa do tego Ministra stosowny wniosek. Minister rozpatruje wniosek w terminie określonym w art. 11 ust. 2, po przedstawieniu mu opinii w formie uchwały Zespołu do Spraw Udzielania Wsparcia Finansowego Przedsiębiorcom (art. 13). Podstawą udzielenia wsparcia finansowego jest umowa zawierana przez ministra właściwego do spraw gospodarki z przedsiębiorcą (art. 12 ust. 1). Natomiast zgodnie z art. 13a ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki informuje przedsiębiorcę o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji. Przedsiębiorca może zwrócić się, w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w ust. 1, do ministra właściwego do spraw gospodarki, o ponowne rozpatrzenie wniosku. Ponowne rozpatrzenie wniosku następuje w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie nowej opinii (ust. 2). Dodać również należy, iż pewne uregulowania dotyczące trybu rozpatrywania wniosków o udzielenia wsparcia finansowego zostały zamieszczone w wydanym na podstawie art. 14 ust. 4 u.f.w.i. rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu i terminów udzielania i odmowy udzielania wsparcia finansowego nowej inwestycji (Dz. U. Nr 123, poz. 1296). Należy stwierdzić, iż na tle stosowania powyższych przepisów normujących zasady i tryb udzielania, bądź odmowy udzielania wsparcia finansowego, w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowała się rozbieżność. Dotyczy ona oceny charakteru prawnego postępowania prowadzonego na podstawie przepisów tej ustawy, a zwłaszcza sytuacji, w której przedsiębiorcy odmawia się udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji, a zatem gdy z różnych względów nie dochodzi do zawarcia umowy o udzielenie wsparcia finansowego, o której mowa w art. 12 ust. 1 u.f.w.i., a przedsiębiorca odmowę tę kwestionuje. Konsekwencją różnicy poglądów w tym zakresie jest również odmienna ocena co do dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na odmowę udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji.

W wyroku z dnia 7 września 2005 r., sygn. akt II GSK 116/05, Naczelny Sąd Administracyjny uchylając postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrzucające skargę na decyzję Ministra Gospodarki i Pracy w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie wsparcia finansowego, wyraził pogląd, iż udzielana przedsiębiorcy przez ministra właściwego do spraw gospodarki, na podstawie art. 13a u.f.w.i., "informacja" o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji, jest w istocie rzeczy władczym rozstrzygnięciem tego ministra mającym charakter decyzji administracyjnej, a zatem podlega kontroli przez sąd administracyjny. Przyjęcie odmiennej interpretacji przepisu art. 13a ust. 1 i 2 u.f.w.i. pozbawiałoby stronę konstytucyjnego prawa do sądu, wyrażonego w przepisach art. 45, art. 78 i art. 184 Konstytucji RP. Po dokonaniu wszechstronnej analizy i wykładni przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie, skład orzekający w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził w konkluzji, iż "należy podkreślić z całą mocą, że szczegółowa procedura udzielenia takiego wsparcia przewidziana w ustawie i przepisach wykonawczych upewnia, że mamy do czynienia z klasycznym postępowaniem administracyjnym, które powinno zakończyć się rozstrzygnięciem administracyjnym, w przypadku negatywnego załatwienia wniosku w formie decyzji odmawiającej wnioskodawcy udzielenia wsparcia finansowego dla nowej inwestycji".

Odmienny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 394/05 oddalającym skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrzucającego skargę na pismo Ministra Gospodarki i Pracy w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia finansowego. W uzasadnieniu tego postanowienia skład orzekający, wskazując również na występujące różnice w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przy ocenie charakteru prawnego postępowania w sprawie przyznawania różnych form pomocy stwierdził, iż "(...) w takich sytuacjach należy przede wszystkim kierować się wykładnią gramatyczną przepisów zawartych w ustawach przy kwalifikowaniu sprawy jako cywilnej lub administracyjnej. W razie istnienia jednoznacznej normy stanowiącej o załatwieniu sprawy w drodze umowy i braku wyodrębnienia etapu postępowania lub kwestii do rozstrzygnięcia w trybie postępowania administracyjnego przez wydanie aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, rozpoznawanie wniosku o przyznanie stosownej pomocy ze strony Państwa powinno się zaliczać do czynności poprzedzających dobrowolne zawarcie umowy lub spór o nią przed sądem powszechnym".

Sąd w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie opowiada się za pierwszym z przedstawionych wyżej poglądów, w myśl którego informacja, o której mowa w art. 13a u.f.w.i., o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji ma charakter decyzji administracyjnej, a postępowanie poprzedzające jej wydanie ma w związku z tym charakter postępowania administracyjnego, do którego stosuje się przepisy k.p.a. Sądząc z treści odpowiedzi na skargę, w której podkreślono, iż "postępowanie w stosunku do wniosku przedsiębiorcy było zgodne z art. 9 k.p.a." stanowisko takie prezentuje również sam Minister Gospodarki. Również jego pełnomocnik wskazując na rozprawie na instytucję wznowienia postępowania opowiedział się za takim stanowiskiem. Przyjęcie poglądu co do administracyjnoprawnego charakteru postępowania kończącego się informacją Ministra o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego, nie oznacza jednak uznania, iż zaskarżony w rozpatrywanej sprawie akt, tj. pismo Dyrektora Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki z dnia [...]stycznia 2006 r. jest decyzją administracyjną, bądź innym aktem podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Jak już była o tym mowa, z przepisów u.f.w.i. wynika, iż w przypadku negatywnego rozpatrzenia, złożonego przez przedsiębiorcę wniosku o dofinansowanie inwestycji, minister właściwy do spraw gospodarki, na podstawie art. 13a ust. 1 informuje przedsiębiorcę o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego, natomiast przedsiębiorcy przysługuje w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w ust. 1, prawo do zwrócenia się do Ministra o ponowne rozpatrzenie wniosku (art. 13a ust. 2). Natomiast w myśl § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu i terminów udzielania i odmowy udzielania wsparcia finansowego nowej inwestycji, w przypadku wniosku niekompletnego, nieprawidłowo wypełnionego lub złożonego po terminie przewidzianym do jego złożenia minister właściwy do spraw gospodarki pozostawia taki wniosek bez rozpatrzenia, o czym informuje przedsiębiorcę. We wszystkich tych sytuacjach kompetencja do podjęcia rozstrzygnięcia, czy to merytorycznego, czy też formalnego należy do ministra właściwego do spraw gospodarki, który podejmując takie rozstrzygnięcie kończy dany etap postępowania w przedmiocie udzielenia wsparcia finansowego.

Zaskarżone w rozpatrywanej sprawie pismo z dnia [...] stycznia 2006 r., będące w istocie powtórzeniem treści poprzedniego pisma z dnia [...] listopada 2005 r. skierowanego do Skarżącej Spółki przez Departament Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki w odpowiedzi na jej zapytanie co do stanu sprawy, informującego o stanowisku Komitetu Sterującego SKO-WKP o nierekomendowaniu wniosku do wsparcia finansowego ze względu na występujące w nim wady formalne, niezależnie od wyrażonego w tym piśmie poglądu co do znaczenia prawnego rekomendacji Komitetu Sterującego SKO-WKP, nie jest żadnym z rozstrzygnięć ministra właściwego do spraw gospodarki, o których była mowa wyżej. Co więcej, przytoczone wcześniej przepisy u.f.w.i normujące tryb rozpatrywania wniosków o udzielenie wsparcia finansowego, przewidują w procesie podejmowania rozstrzygnięć w tym zakresie jedynie opiniodawczą rolę Zespołu do Spraw Udzielania Wsparcia Finansowego Przedsiębiorcom ( art. 13 u.f.w.i.). Natomiast powoływanie gremiów o nazwie "Komitety Sterujące" przewidują przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju, m.in. przy tworzeniu sektorowych programów operacyjnych. Niemniej również z przepisów tej ustawy nie wynika, aby gremia te podejmowały jakiekolwiek wiążące rozstrzygnięcia w zakresie przyznania bądź odmowy przyznania środków finansowych w ramach danego programu operacyjnego. Stosownie do art. 23 ust. 1 i 2 tej ostatniej ustawy, powołuje się komitety sterujące w sprawie opiniowania i rekomendowania (podkreślenie Sądu):

1) instytucji zarządzającej, instytucji pośredniczącej albo zarządom województw wyboru projektów zgodnie z zasadami wyboru projektów, o których mowa w art. 11 ust. 3 pkt 2, albo

2) właściwym ministrom listy projektów.

Właściwy minister powołuje, w drodze zarządzenia, komitety sterujące dla programów, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 3 ( a więc także dla sektorowych programów operacyjnych), albo dla priorytetów operacyjnych albo działań w ramach tych programów, określając szczegółowy zakres ich zadań oraz tryb pracy.

Z przedstawionego na rozprawie przez pełnomocnika Ministra Gospodarki wyciągu z wydanego na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, zarządzenia nr 36 Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 8 października 2004 r. w sprawie Komitetu Sterującego Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004-2006, o którym była również mowa w odpowiedzi na skargę, także nie wynika, aby Komitet ten miał jakiekolwiek władcze kompetencje. Wśród zadań Komitetu wskazanych w § 2 powyższego zarządzenia, obok weryfikacji projektów przewidzianych do realizacji w ramach SKO-WKP pod kątem ich spójności z priorytetami Programu oraz spójności z pozostałymi programami, wymienia się właśnie opiniowanie i rekomendowanie Instytucji Zarządzającej SKO-WKP listy projektów kwalifikujących się do wsparcia (...). "Rekomendowanie", "opiniowanie" oznacza zgodnie ze znaczeniem tych słów jedynie wyrażenie poglądu, przedstawienie stanowiska, polecenie czegoś lub kogoś adresowane do innego podmiotu, w tym przypadku ministra właściwego do spraw gospodarki, który na tej, m.in. podstawie decyduje o udzieleniu, bądź odmowie udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji. Tak więc udzielenie rekomendacji, bądź odmowa jej udzielenia przez Komitet Sterujący nie jest jakimkolwiek władczym działaniem, a jedynie jednym z wielu elementów w procesie podejmowania rozstrzygnięcia przez właściwy organ, tj. ministra właściwego do spraw gospodarki i jako takie nie może być uważane za decyzję administracyjną, czy też inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym bardziej za decyzję administracyjną, bądź powyższy akt lub czynność, nie może być uważane zaskarżone w rozpatrywanej sprawie, pismo jednego z departamentów Ministerstwa Gospodarki informujące o stanowisku, tj. braku rekomendacji Komitetu Sterującego dla wniosku Skarżącej Spółki. Oceny tej w żadnym stopniu nie zmienia okoliczność użycia w zaskarżonym piśmie określenia "decyzja" w odniesieniu do stanowiska, jakie zajął Komitet Sterujący SPO-WKP. Brak jest również jakichkolwiek podstaw, aby pomiędzy stanowiskiem Komitetu Sterującego przyjętym na posiedzeniu dniu [...] listopada 2005 r. a informującym o tym fakcie (po raz drugi) pismem Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki z dnia [...]stycznia 2006 r. upatrywać relacji analogicznych do tych, jakie zachodzą pomiędzy decyzją pierwszoinstancyjną a utrzymującą ją w mocy decyzją organu odwoławczego wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania, czy też wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Na zakończenie należy jeszcze dodać, iż traktując informację ministra właściwego do spraw gospodarki, o której mowa w art. 13a u.f.w.i., jako decyzję administracyjną, a poprzedzające jej wydanie postępowanie jako postępowanie administracyjne, to jak zostało podniesione w odpowiedzi na skargę i na co zwrócił uwagę na rozprawie pełnomocnik Ministra Gospodarki, postępowanie w sprawie wniosku Skarżącej Spółki nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o udzielenie wsparcia finansowego inwestycji "rozbudowa i unowocześnienie zakładu przerobu złomu i kasacji samochodów w S." zostało zakończone w październiku 2004r. wraz z przekazaniem Skarżącej Spółce przez ministra właściwego do spraw gospodarki informacji na podstawie art. 13a u.f.w.i. o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji, tj. inwestycji zlokalizowanej w S.. Skarżąca Spółka, ponieważ uzyskała wówczas wsparcie finansowe dla innej inwestycji (w L.), nie zwróciła się do Ministra w trybie przewidzianym w art. 13a ust. 2 u.f.w.i. o ponowne rozpatrzenie wniosku. Tym samym decyzja (informacja) o odmowie udzielenia wsparcia finansowego inwestycji w S., stała się ostateczna. Skarżąca Spółka składając w czerwcu 2004 r. trzy odrębne wnioski o dofinansowanie trzech oddzielnych inwestycji, uruchomiła tym samym trzy odrębne i formalnie niezależne od siebie postępowania administracyjne. Przy całej złożoności sytuacji, w której znalazła się Skarżąca Spółka po rezygnacji z realizacji inwestycji w L. i niezależnie od przyczyn, które złożyły się na powstanie takiej sytuacji, to jednak należy wskazać, iż ogólna procedura administracyjna nie pozwala w takim przypadku na ponowne rozpatrywanie wniosku, bez wzruszenia ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego, które zostało już wcześniej wydane w wyniku rozpatrzenia tego wniosku. U.f.w.i. nie zawiera w tej mierze żadnych szczególnych rozwiązań. Natomiast przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu i terminów udzielania i odmowy udzielania wsparcia finansowego nowej inwestycji, wskazują na możliwość ponownego złożenie wniosku przez przedsiębiorcę o dofinansowanie tej samej inwestycji. Stosownie do § 1 ust. 3 tego rozporządzenia, w przypadku złożenia przez tego samego przedsiębiorcę kolejnego wniosku dotyczącego danej inwestycji za aktualny uznaje się ostatnio złożony wniosek.

Z akt sprawy nie wynika jednak, aby Skarżąca Spółka taki nowy wniosek w odniesieniu do inwestycji w S. złożyła. W tej sytuacji jakkolwiek by nie oceniać działań podejmowanych w 2005 r. w Ministerstwie Gospodarki i Pracy odnośnie wniosku Skarżącej Spółki nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. dotyczącego udzielenia wsparcia finansowego inwestycji w S., to jednak stwierdzić należy, iż działania te mogły być skutecznie podejmowane tylko w ramach przepisów rozdziałów 12 i 13 k.p.a. dotyczących nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych, stanowiących wyjątek od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji, tj. wznowienia postępowania, bądź uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia nieważności decyzji. Należy uznać, iż mimo wszystko Ministerstwo nie traktowało podejmowanych przez siebie działań w kategoriach powyższych przepisów. Również sama Skarżąca Spółka pozostając w przekonaniu, iż działania te przyniosą pozytywny dla niej efekt w postaci dofinansowania inwestycji w S., co podnosi w skardze powołując się na naruszenie zasady zaufania, nie sprecyzowała jednak, w jakim trybie oczekuje wydania pozytywnego dla siebie rozstrzygnięcia. Za sprecyzowanie takie nie może być bowiem uznana, zamieszczona na końcu wniosku z dnia [...] sierpnia 2005 r. o rozwiązanie umowy nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. nieskonkretyzowana sugestia o potrzebie zawarcia nowej umowy w oparciu o wniosek nr [...] dotyczący inwestycji w S.. W tej sytuacji, jeżeli Skarżąca Spółka chciałaby doprowadzić do wzruszenia ostatecznej decyzji z października 2004 r. w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia finansowego inwestycji w Szczecinie, to powinna sprecyzować w jakim trybie miałoby to nastąpić. Innym rozwiązaniem, o ile jest to jeszcze możliwe i aktualne w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004-2006, mogłoby być złożenie nowego wniosku o dofinansowanie inwestycji.

Należy również wskazać, iż Minister Gospodarki podejmując, w bliżej nie określonym trybie, działania polegające na ponownym skierowaniu wniosku Skarżącej z czerwca 2004 r. na posiedzenie Komitetu Sterującego, powinien poinformować Skarżącą Spółkę w sposób jasny i precyzyjny o istnieniu bądź nie, możliwości prawnych i faktycznych pozytywnego rozpatrzenia jej wniosku dotyczącego dofinansowania inwestycji w S. Okoliczność ta nie może jednak zmienić oceny, iż zaskarżonego w rozpatrywanej sprawie pisma Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki z dnia [...] stycznia 2006 r. nie można zaliczyć do aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a brak jest również przepisu ustawy szczególnej, który przewidywałby kontrolę sądową tego rodzaju pism.

W związku z powyższym Sąd uznał skargę za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądów administracyjnych.