Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1120/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-07-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 260,257
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. G. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1120/13 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. na decyzję w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia

27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1120/13 odrzucił skargę R. G.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.

Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem

o przysługujących środkach zaskarżenia został doręczony skarżącemu w dniu

11 maja 2018 r.

Pismem z dnia 14 maja 2018 r., R. G. złożył zażalenie na postanowienie sądu wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym przesłano skarżącemu urzędowy formularz PPF, pouczając jednocześnie, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, stosownie do art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – j.t.), zwanej dalej "p.p.s.a.", składa się na formularzu według ustalonego wzoru, a zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Pismem z dnia 21 maja 2018 r., R. G. został wezwany do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pismo to skarżący odebrał w dniu 25 maja 2018 r.

Zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2018 r., starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania, bowiem skarżący nie wykonał zobowiązania z dnia 21 maja 2018 r. do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na przesłanym formularzu PPF, co skutkowało niemożnością merytorycznego rozpatrzenia wniosku.

Odpis wyżej wymienionego zarządzenia doręczony został skarżącemu w dniu 27 czerwca 2018 r. wraz z pouczeniem o prawie do wniesienia sprzeciwu.

W dniu 4 lipca 2018 r. r. (data nadania w urzędzie pocztowym), R. G. złożył sprzeciw od zarządzenia podnosząc, że "formularz PPF jest spóźniony i go nie obowiązuje".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 260 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach (...). Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, że wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.

Jednocześnie zgodnie z treścią art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy przez sąd jest złożenie go na urzędowym formularzu. Podkreślenia przy tym wymaga, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest kwalifikowanym pismem procesowym, co oznacza, że oprócz wymogów, o których mowa w art. 46 i następne p.p.s.a., powinien zostać złożony na stosownym druku. Zatem merytorycznemu rozpoznaniu podlega tylko wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został złożony na urzędowym formularzu i który nie jest obciążony brakami formalnymi.

Z akt sprawy wynika natomiast, że w dniu 25 maja 2018 r. doręczono skarżącemu formularz PPF wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i przesłania go do sądu w terminie 7 dni i z pouczeniem, że niewykonanie powyższego zarządzenia skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 p.p.s.a.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego wyrażonego w treści sprzeciwu, że przesłanie formularza PPF było spóźnione, bowiem prawo pomocy jest udzielane na wniosek strony, a nie z urzędu. Dopiero zatem złożenie stosownego wniosku powoduje, że sąd może rozważyć, czy w okolicznościach podnoszonych przez stronę takie prawo powinno zostać przyznane. Podstawą do podjęcia decyzji w tym przedmiocie jest prawidłowo wypełniony wniosek, złożony na urzędowym formularzu. W badanej sprawie stronie skarżącej umożliwiono złożenie formularza PPF i nastąpiło to stwierdzeniu, że strona domaga się przyznania prawa pomocy. Zatem brak jest podstaw do wywodzenia, że przesłanie formularza było "spóźnione". Nie ma również powodów do uznania, że skarżącego "formularz PPF nie obowiązuje", bowiem przytoczone wyżej przepisy mają zastosowanie w stosunku do wszystkich podmiotów ubiegających się o przyznanie prawa pomocy i nie przewidują żadnych wyjątków.

Wobec powyższego brak było podstaw do uwzględnienia sprzeciwu skarżącego i stąd, na podstawie art. 260 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.