Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 200/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150 i 162
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi P.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

UZASADANIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił P. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego

w T. z dnia [...] stycznia 2019 r.

W uzasadnieniu organ podał, że przesyłkę zawierającą przedmiotową decyzję,

z powodu niemożności doręczenia w trybie art. 148 § 1-3 oraz art. 149 Ordynacji podatkowej, pozostawiono w dniu [...] stycznia 2019 r. na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Z powodu niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie (co wynika z pieczątek na kopercie)

w dniu [...] stycznia 2019 r. Ponieważ adresat nie podjął awizowanej przesyłki, została ona zwrócona w dniu [...] lutego 2019 r. do nadawcy, co potwierdza wydruk ze strony [...] (śledzenie przesyłek) dla przesyłki o nr [...], zgodnie z którym data pierwszego awiza to [...] stycznia

2019 r., drugiego awiza – [...] stycznia 2019 r., zwrot przesyłki – [...] lutego 2019 r.

W wyniku powyższego decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] stycznia 2019 r. organ uznał za prawidłowo doręczoną w dniu [...] lutego 2019 r., tj. z upływem 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o niemożności doręczenia i pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym. Termin do wniesienia odwołania, określony w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, rozpoczął więc swój bieg dnia [...] lutego 2019 r. i upłynął dnia [...] lutego

2019 r. Natomiast odwołanie skarżący złożył w dniu [...] listopada 2019 r., a więc

z uchybieniem terminu do jego wniesienia (po upływie 274 dni).

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej twierdzenie skarżącego, że operator pocztowy nie pozostawił zawiadomień o próbie doręczenia przesyłki nie zasługuje na aprobatę. Wskazał w tym zakresie na spójne informacje pochodzące z potwierdzenia odbioru przesyłki, koperty i wyjaśnień Poczty [...] S.A. co do faktu awizowania przesyłki i dat awizowania. Dyrektor podkreślił, iż Skarżący miał świadomość prowadzonego wobec niego postępowania podatkowego, jak również wysyłanej korespondencji. Tym samym, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, powołane przez skarżącego okoliczności niepozostawienia przez pracownika poczty awiza informującego o przesyłce nie przekonują organu podatkowego. Dyrektor zwrócił uwagę na postawę skarżącego w toku postępowania podatkowego prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T.. Podkreślił, iż we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołana skarżący wskazał, iż wiedzę o wydaniu decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego

w T. z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz o jej podwójnym awizowaniu powziął dopiero [...] października 2019 r., kiedy przyszedł zapoznać się z aktami sprawy w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w T. Delegatura na ul. [...]

w B..

Organ wskazał, że wyjaśnienia Skarżącego nie znajdują odzwierciedlenia

w aktach sprawy, z których wynika, iż Skarżący przyszedł do w/w urzędu skarbowego

w dniu [...] października 2019 r. w celu przesłuchania go w charakterze świadka w innej sprawie i w tym dniu uzyskał informację od pracownika tego organu o wydanej decyzji. Natomiast w dniu [...] października 2019 r., po wcześniejszym ustaleniu telefonicznym, skarżący udał się do delegatury [...] Urzędu Celno-Skarbowego na ulicę Marcinkowskiego, i tam w obecności pracowników tego urzędu uzyskał "możliwość przejrzenia dwóch ostatnich segregatorów z dokumentami" oraz zrobił "zdjęcia niektórych dokumentów, w tym dowody doręczeń". W związku z powyższym, skarżący uznał datę [...] października 2019 r. za datę zapoznania się z aktami sprawy (w tym z decyzją) i taką też datę wskazał we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej takie przedstawienie okoliczności powzięcia informacji o wydaniu decyzji jest niezgodne ze stanem faktycznym, a datę [...] października 2019 r. (a nie [...] października 2019 r.) należy przyjąć za prawidłową datę uzyskania przez Skarżącego informacji o wydaniu decyzji przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia

[...] stycznia 2019 r. Zatem w ocenie organu wniosek o przywrócenie terminu Skarżący złożył z uchybieniem 7-dniowego terminu wynikającego z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. We wniosku Skarżący zawarł informację, iż M. C. wielokrotnie występowała do poczty w Ł. o założenie skrzynki pocztowej, ale bezskutecznie. Dyrektor wskazał na art. 40 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo Pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 ze zm.), z którego wynika, iż właściciel lub współwłaściciele nieruchomości gruntowych, na których znajduje się budynek mieszkalny oraz budynku mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość są obowiązani umieścić oddawczą skrzynkę pocztową spełniającą wymagania określone w przepisach. Wymóg ten jest sankcjonowany karą pieniężną oraz wiąże się z brakiem odpowiedzialności operatora pocztowego za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi pocztowej.

Na marginesie sprawy organ zauważył, że również dowód w postaci wydruku fotografii w żaden sposób nie uwiarygadnia stanu opisanego przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Fotografia pozbawiona jest bowiem cech pozwalających na identyfikację miejsca (brak nazwy ulicy i nr domu) jak również osadzenia fotografii w czasie (zdjęcie nie jest datowane). Pewne jest natomiast, iż skoro podatnik powziął wątpliwość w zakresie doręczenia w ostatnim czasie, to zdjęcie to nie mogło być wykonane z datą wsteczną.

Tym samym, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej powołane przez skarżącego okoliczności niepozostawienia przez pracownika poczty awiza informującego o przesyłce nie są przekonujące. Jednocześnie należy wskazać, iż z akt sprawy nie wynika, ażeby przy podnoszonym obecnie braku oddawczej skrzynki pocztowej, podjął jakichkolwiek kroki zmierzające do innego sposobu doręczania pism

z organu podatkowego, np. pod wskazany adres skrytki pocztowej.

Zdaniem organu z materiału dowodowego nie wynika także, by skarżący składał skargi na działanie listonosza, bądź nieprawidłowe funkcjonowanie wskazanego urzędu pocztowego.

W złożonej do tut. Sądu skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając mu mające wpływ na wynik postępowania naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 162 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie uzasadniają przywrócenia Skarżącemu terminu do wniesienia odwołania podczas, gdy w sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia Skarżącemu przesyłki zawierającej decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia

[...] stycznia 2019 r. i przyjęcie tzw. fikcji doręczenia było niezasadne, gdyż brak skutecznego doręczenia ww. decyzji wynikał z nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki leżących po stronie Poczty [...], polegających na nieprawidłowej awizacji przesyłki i niepozostawieniu awiza, a tym samym Skarżący został pozbawiony możliwości zapoznania się z kierowaną do niego korespondencją i podjęcia celowej obrony swoich praw, a zatem w sprawie niewątpliwie doszło do niedochowania terminu do wniesienia odwołania z przyczyn, za które Skarżący nie ponosi odpowiedzialności, a zatem Organ podatkowy powinien przywrócić Skarżącemu termin do wniesienia odwołania na podstawie regulacji przepisu art. 162 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa,

2. art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 181 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 200, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na:

a) sprzeczności ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym

i nieprawidłowym przyjęciu, że w sprawie doszło do skutecznego doręczenia Skarżącemu decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] stycznia 2019 r.,

b) niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy,

c) nieuwzględnieniu zgłaszanych przez Stronę wniosków dowodowych w postaci przesłuchania Skarżącego, świadka Pani M. C. oraz świadka

w osobie listonosza Poczty [...] (po wskazaniu jego danych osobowych przez Pocztę [...]), który to w dniu 21 lub [...].01.2019 r. miał awizować przesyłkę zawierającą decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] stycznia 2019 r., podczas gdy dowody te niewątpliwie zmierzały do wykazania okoliczności, że Skarżący nie wniósł odwołania w terminie z przyczyn, za które nie ponosi on odpowiedzialności i że nie ponosi on winy za uchybienie przedmiotowemu terminowi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy organ odwoławczy prawidłowo odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Stosownie do art.162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 2 O.p.).

Tym samym, z powyższych regulacji wynika, że przywrócenie terminu uzależnione jest od równoczesnego spełnienia czterech przesłanek: uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy; wniesienia przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu; dochowania terminu wniesienia wniosku oraz dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin.

Jednocześnie zaznaczyć należy, że ustawodawca nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga zatem wykazania, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody, uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. Takie rozumienie przesłanki przywrócenia terminu jest zresztą utrwalone zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2006r., sygn. akt II FSK 616/05, publ. ONSAiWSA z 2007r. nr 3, poz.67, z dnia 18 sierpnia 2000r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409, z dnia 11 kwietnia 1997r., sygn. akt III SA 1581/95, niepubl.), jak i w doktrynie (por. B. Adamiak (w:) B.Adamiak, J.Borkowski, R.Mastalski, J.Zubrzycki "Ordynacja podatkowa. Komentarz." Oficyna Wydawnicza Unimex Wrocława 2004, s. 586; H.Dzwonkowki (w:) C.Kosikowski, A.Huchla, H.Dzwonkowski "Ustawa Ordynacja Podatkowa. Komentarz" Dom Wydawniczy ABC 2004,s.437).

Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych (por. W. Siedlecki: Zarys postępowania cywilnego, Warszawa 1968, s. 247). Obowiązek uprawdopodobnienia braku winy spoczywa na zainteresowanym i nie może być przerzucany na organ podatkowy. Organ podatkowy dokonuje oceny, czy strona dopuściła się uchybienia terminowi bez swojej winy i bierze pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne, oceniając winę według obiektywnych mierników staranności (por. B.Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Ordynacja podatkowa. Komentarz" Warszawa 2004, s. 486-487).

Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt przedmiotowej sprawy przede wszystkim należy wyjaśnić, że kwestia prawidłowości doręczenia decyzji organu pierwszej instancji nie podlega ocenie dwukrotnie, raz na potrzeby stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i ponownie przy rozpatrywaniu wniosku

o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym. Postępowania dotyczące każdej z tych kwestii, a więc stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.) oraz przywrócenia terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym (art. 162 § 1 - § 4 O.p.), mają odrębne, niepokrywające się zakresy przedmiotowe. Pozostające w obrocie prawnym ostateczne postanowienie organu stwierdzające uchybienie terminowi do złożenia odwołania wiążąco przesądza, kiedy doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, w następstwie czego wskazuje, od kiedy należy liczyć ustawowy czternastodniowy termin na złożenie od niej odwołania oraz że odwołanie zostało złożone już po upływie terminu wyznaczonego przez ustawodawcę, a więc jest spóźnione. Trzeba również pamiętać, że postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania oznacza, iż została spełniona jedna z przesłanek przywrócenia terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym. Stosownie bowiem do treści art. 162 § 1 O.p. przywrócenie terminu, co do zasady, może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy doszło do jego uchybienia. Można powiedzieć, że stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania otwiera podatnikowi drogę do ubiegania się o przywrócenie uchybionego terminu.

Zatem w okolicznościach analizowanej sprawy postanowienie organu stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu wiążąco przesądziło, że Strona uchybiła ustawowemu terminowi do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym. Wskazać należy, że postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania było przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 22 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 199/20 oddalił skargę podatnika. W powyższym wyroku Sąd dokonał wykładni art. 150 O.p. wskazując, że argumentacja strony skarżącej o nieskuteczności doręczenia decyzji organu pierwszej instancji w trybie doręczenia zastępczego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji została wysłana na adres: [...], [...]. Zgodnie z zapisem na kopercie, awizowano ją po raz pierwszy w dniu [...] stycznia 2019 r. (datownik). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru załączonego do przesyłki, z powodu niemożności doręczenia przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata we wskazanej placówce pocztowej [...] w dniu [...] stycznia 2019 r. (datę poprawiono długopisem na [...] stycznia 2019 r.), a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym urzędzie umieszczono pod wskazanym adresem. Z datowników umieszczonych na kopercie wynika, iż w dniu [...] stycznia 2019 r. przesyłkę awizowano powtórnie, natomiast [...] lutego 2019 r. operator pocztowy przekazał przesyłkę nadawcy, ze względu na upływ terminu do doręczenia w dniu [...] lutego 2019 r. W dniu [...] lutego 2019 r. przedmiotowa decyzja wraz z kopertą wróciła do nadawcy z odpowiednimi adnotacjami naniesionymi przez poszczególne placówki pocztowe.

Z powyższego wynika zatem, że przesyłkę, z uwagi na brak możliwości doręczenia w trybie art. 148 § 1-3 oraz art. 149 O.p., pozostawiono w dniu [...] stycznia 2019 r. na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej [...]. Skarżący podniósł, że nazwa placówki pocztowej, w której pozostawiono pismo jest nieczytelna. Zdaniem Sądu nawet jeśli uznać adnotację listonosza o wskazaniu placówki pocztowej za nieczytelną, to w miejscowości wskazanej jako adres Skarżącego: [...], [...] znajduje się tylko jedna placówka pocztowa (vide: [...]), a zatem jej zidentyfikowanie nie powinno sprawiać Skarżącemu trudności.

Dalej zauważyć należy, że data pierwszej awizacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki jest rzeczywiście poprawiona z daty [...] stycznia 2019 r. na datę [...] stycznia 2019 r. bez zaparafowania, jednak na kopercie znajduje się pieczęć datownika wskazująca na [...] stycznia 2019 r. Brak jest również informacji o drugim awizowaniu na potwierdzeniu odbioru przesyłki, jednak informacja ta znajduje się na kopercie – jest to pieczątka "awizowano powtórnie" oraz ręcznie wpisana data [...] stycznia 2019 r. potwierdzona pieczęcią z tą samą datą.

W ocenie Sądu organ słusznie zwrócił uwagę, że datę pierwszej awizacji w dniu [...] stycznia 2019 r. potwierdza również informacja umieszczona na stronie [...] dla przedmiotowej przesyłki o nr [...] oraz informacja uzyskana przez organ od Poczty [...]

w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. z której wynika, że "przesyłka list polecony

o numerze [...] nadana w dniu [...] stycznia 2019 roku w [...] po nieudanej próbie doręczenia (adresat nieobecny/zamknięta siedziba adresata) w dniu [...] stycznia 2019 roku została zaawizowana do odbioru we właściwej placówce pocztowej adresata UP [...]. W dniu [...] stycznia 2019 roku UP [...] dokonał powtórnej awizacji przesyłki. Przedmiotowa przesyłka została zwrócona w dniu [...] lutego 2019 roku z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" i ostatecznie doręczona nadawcy w dniu [...] lutego 2019 roku".

Odnosząc się do argumentacji skargi dotyczącej braku skrzynki pocztowej na posesji wskazać należy, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczający wskazując miejsce pozostawienia awizo podkreślił zarówno oddawczą skrzynkę odbiorczą, jak

i drzwi adresata. Wobec twierdzeń skarżącego, że nie posiada skrzynki na listy należy przyjąć, że awizo – zgodnie ze wskazaniem doręczającego – zostało umieszczone na drzwiach.

W podanym wyroku sygn. akt I SA/Bd 199/20 WSA także stwierdził, że organ

w sprawie prawidłowo w oparciu o przepis art. 150 O.p. uznał, iż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] stycznia 2019 r., została doręczona skarżącemu w trybie art. 150 O.p. w dniu [...] lutego 2019 r., ustawowy termin do wniesienia odwołania określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. upłynął w dniu

[...] lutego 2019 r., a odwołanie skarżącego z dnia [...] listopada 2019 r., nadane w placówce pocztowej w dniu [...] listopada 2019 r. zostało wniesione z naruszeniem ustawowego,

14-dniowego terminu.

Tezy zawarte w powyższym wyroku Sąd w pełni akceptuje.

W związku z tym, Strona skarżąca nie może skutecznie podważać odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania powołując się na niedoręczenie czy nieskuteczne doręczenie decyzji organu pierwszej instancji. Ten argument podatnika był przedmiotem postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania (co wyżej już wykazano) i wykracza poza przedmiotowe ramy postępowania dotyczącego przywrócenia terminu. Podatnik na potrzeby przywrócenia terminu do złożenia odwołania nieadekwatnie skoncentrował swoją uwagę na zagadnieniu dotyczącym doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Natomiast zobowiązany był wykazać organowi, że odwołanie złożył zbyt późno bez swojej winy,

z przyczyn obiektywnych, całkowicie od niego niezależnych i których nie był w stanie przezwyciężyć nawet przy dołożeniu wszelkich możliwych starań. Dla uzyskania przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu podatkowym, obok faktu uchybienia terminowi, ustawodawca wymaga jeszcze, aby do uchybienia doszło bez winy podatnika. Stanowi o tym powołany już wyżej art. 162 § 1 O.p. Strona zaś ograniczyła się do wykazywania błędów organu pierwszej instancji na etapie doręczenia decyzji.

Przechodząc na grunt ustawowej przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi przewidzianemu na złożenie odwołania, Sąd zauważa, że Strona skarżąca nie wymieniła – a zatem również i nie "uprawdopodobniła" - żadnej okoliczności faktycznej, która miałaby stanowić zewnętrzną, obiektywną i niepodlegającą przezwyciężeniu przeszkodę w terminowym złożeniu odwołania. Wręcz przeciwnie – Skarżący wiedząc, że jest stroną postępowania podatkowego, powinien był spodziewać się korespondencji od organu. Powoływanie się na długotrwały brak skrzynki pocztowej na posesji nie może być okolicznością uprawdopodobniającą brak winy.

Niezależnie od tego Sąd zauważa, że podatnik zaś nie może zasadnie jednocześnie twierdzić, iż decyzja organu pierwszej instancji nie została doręczona i domagać się przywrócenia terminu do złożenia od niej odwołania. Niedoręczenie decyzji organu pierwszej instancji, co do zasady, oznaczałoby przecież, że nie weszła ona do obrotu prawnego, a w konsekwencji bieg terminu do złożenia od niej odwołania nie mógł się rozpocząć. Z kolei wystąpienie przez podatnika z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania jest wyrazem przyznania ze strony podatnika daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji i samego faktu uchybienia terminowi do wystąpienia z odwołaniem, zgodnie z ustaleniami organu.

Nawet jednak jeśli - hipotetycznie - istniałaby możliwość uznania, że jakkolwiek doręczenie decyzji w trybie art. 150 O.p. było prawidłowe, to Skarżący bez swojej winy nie zapoznał się z jej treścią - to w ocenie Sądu zabrakło innego elementu koniecznego do zastosowania instytucji przywrócenia terminu, tj. zachowania 7-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Ten 7-dniowy termin płynie od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Sąd jest zdania, że tego warunku Skarżący nie dochował.

Przyczyną uchybienia terminowi – jak wskazuje Skarżący – była jego niewiedza o wydaniu decyzji. Idąc tym tokiem rozumowania należałoby zatem przyjąć, że przyczyna ta ustała w momencie, gdy dowiedział się o wydaniu decyzji.

Skarżący na s. 2 wniosku o przywrócenie terminu, w początkowym akapicie części I wskazuje, że wiedzę o wydaniu decyzji pozyskał [...] października 2019 r. od Pani B. , podczas przesłuchania w charakterze świadka w postępowaniu karnym skarbowym prowadzonym przeciwko Panu S. P.. Miało to być w urzędzie przy ul. [...] w B.. Następnie [...] października 2019 r. Skarżący – jak podaje we wniosku o przywrócenie terminu - telefonicznie skontaktował się z panem J. N. z delegatury UCS, który zajmuje się tą sprawą. Organ prawidłowo zatem argumentuje, że skoro wiedzę o wydaniu decyzji Skarżący uzyskał [...] października 2019 r., to od tej daty należy liczyć 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania.

Tymczasem Skarżący co prawda wskazuje, że wiedzę o wydaniu decyzji uzyskał [...] października 2019 r., lecz nieprawidłowo w ocenie Sądu liczy 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu dopiero od [...] października 2019 r., tj. od daty, kiedy zapoznał się z decyzją. W ocenie Sądu w żadnym razie nie można byłoby przyjąć, że przyczyna uchybienia terminowi ustała dopiero [...] października 2019 r., skoro wiedzę o wydaniu decyzji Skarżący z pewnego źródła uzyskał już [...] października 2019 r. Wynikający z art. 162 O.p. 7-dniowy termin jest wystarczający na to, aby sprawnie podjąć niezbędne działania.

Sąd zwraca uwagę na to, że już po uzyskaniu informacji o wydaniu decyzji, Skarżący sam w gruncie rzeczy zdecydował, kiedy chce się z nią zapoznać – bo sam wybrał termin, w którym zgłosił się do organu celem przejrzenia akt ([...] października 2019 r.). Gdyby przyjąć stanowisko Skarżącego, że dopiero od zapoznania się z decyzją biegnie termin 7-dniowy, to oznaczałoby to zaakceptowanie sytuacji, w której to sam Skarżący zadecydował o tym, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminowi. To zaś jest nie do przyjęcia. "Ustanie przeszkody" to kategoria obiektywna, a nie pochodna woli strony.

Reasumując, skoro wniosek o przywrócenie terminu został nadany dopiero [...] listopada 2019 r. (taka data widnieje na kopercie), to uznać należy, że wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 162§2 O.p., dlatego organ nie mógł go uwzględnić.

Biorąc pod uwagę, że Skarżący zarazem nie uprawdopodobnił, że bez swojej winy uchybił terminowi na wniesienie odwołania, zaskarżone postanowienie Sąd ocenił jako nienaruszające art. 162§1 i 2 O.p.

Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty naruszenia art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 181 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 200, art. 210 § 4 O.p., albowiem zaskarżone postanowienie znajduje oparcie w obowiązujących przepisach. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, czym kierował się organ odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Stan sprawy został wyjaśniony w stopniu, który pozwalał na podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ opisał szczegółowo i przeanalizował wszystkie dowody, mogące mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Ocena zebranego w ww. zakresie materiału dowodowego jest prawidłowa, oparta na zasadach logiki i doświadczenia życiowego i odnosi się do wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, jednak doprowadziła ona do podjęcia rozstrzygnięcia odmiennego niż wnioskował skarżący, co nie może stanowić

o jej wadliwości. Na marginesie zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie nie mogło dojść do naruszenia art. 181 § 1 O.p., ponieważ ustawa nie zawiera takiej normy prawnej. Odnośnie do naruszenia art. 200 O.p. podkreślenia wymaga, że dotyczy on decyzji,

a w sprawie wydano postanowienie.

Sąd, mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski stwierdził, że w sprawie nie było ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.