Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 971/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 133 § 1, art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora (spr.) Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego M. W. kwotę 1237 zł (tysiąc dwieście trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" r., nr "[...]" Dyrektor Izby Celnej (dalej też: organ II instancji lub organ odwoławczy), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 613), zwanej dalej: "O.p.", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]", którą organ I instancji działając na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jednolity Dz. U. z 2015r. poz. 612), dalej: "u.g.h.", wymierzył M. W., zwanemu dalej "Skarżącym", karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach: Apex Hot Magic Fruits nr "[...]" oraz Apex Hot Magic Fruits XXL nr "[...]" poza kasynem gry, tj. w barze "[...]" na Drogowym Przejściu Granicznym.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określa ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, przytaczaąc regulacje tej ustawy zawarte w art. 3, art. 6 ust. 1, art.7, art. 89, art.90.

Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z art. 7 u.g.h. urządzanie gry oznacza układanie systemu gry, organizowanie jej, określenie wygranych, udostępnienie sprzętu, lokalu, a wiec pojęcie to obejmuje także m.in. kwestie posiadania i udostępniania sprzętu do gier, zarządzania nimi oraz wykorzystywania określonego oprogramowania. Zatem każdy, kto spełnia powyższe kryteria jest urządzającym grę hazardową, w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., bez względu na formę prawną (osoba fizyczna, osoba prawna) i podlegać będzie karze z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., gdy miejscem urządzenia gry nie będzie kasyno gry. Zdaniem organu, art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. ustanawia zasadę nałożenia kary na osoby, które urządzają gry hazardowe, w kasynach, gdyż tylko tam mogą być legalnie urządzane, ale bez stosownej koncesji, zezwolenia, czy zgłoszenia albo bez rejestracji automatu. Organ II instancji wskazał, że skarżący nigdy nie uzyskał, a tym samym, nie posiadał, zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w formie kasyna gry i w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a przedmiotowe automaty nie zostały zarejestrowane.

Organ powołał się na czynności kontrolne dokonane przez funkcjonariuszy celnych w dniu 23 stycznia 2014 r., podczas których zostały ujawnione w w/w lokalu przedmiotowe automaty do gry. Ustalono, że automaty te zostały wstawione do lokalu na Przejściu Granicznym budynek nr ‘[...]", na podstawie umowy dzierżawy z 14 maja 2013 r., zawartej pomiędzy wydzierżawiającym – E. R. prowadzącą "[...]" kantor Wymiany Walut a dzierżawcą – spółką A oraz na podstawie umowy dzierżawy z dnia 2 stycznia 2014 r. zawartej pomiędzy w/w wydzierżawiającą a spółką B. Organ powołał się też na dwie umowy serwisowe z dnia 13 lutego 2013 r. i 2 stycznia 2014 r. zawarte przez Skarżącego odpowiednio ze Spółką a I B, na podstawie których strona skarżąca w zamian za wynagrodzenie zobowiązała się do prowadzenia stałego serwisu urządzeń posiadanych przez wymienione Spółki. Organ II instancji stwierdził, że przeprowadzony eksperyment polegający na odtworzeniu przebiegu gry na w/w automatach wykazał, iż są one automatami do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h., gry mają bowiem charakter losowy i komercyjny. Wygrana pieniężna wypłacana bezpośrednio przez automaty pozostaje poza sferą oddziaływania grającego, gdyż wynik jest niezależny od jego zdolności, czy umiejętności, jego predyspozycji fizycznych lub intelektualnych. Ustalenia co do charakteru automatu potwierdził nie tyko eksperyment przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych ale także opinia biegłego sądowego włączona jako dowód do niniejszego postępowania. Organ stwierdził, że usługi serwisowe przedmiotowych automatów wykonywane przez Skarżącego, w zamian za wynagrodzenie, na podstawie wymienionych umów serwisowych obejmowały stały nadzór nad stanem technicznym i estetycznym automatów, aktualizowanie oprogramowania, wykonywanie napraw na każde żądanie spółek, do których należały te automaty. Oprócz tego Skarżący pobierał jeden raz w miesiącu gotówkę z urządzeń i przekazywał spółkom, sporządzając na tę okoliczność raporty kasowe dla każdego urządzenia, a także rozliczał się z właścicielem lokalu, który wydzierżawił powierzchnię pod automaty. Wyłącznie skarżący dysponował kluczami do automatów. Pozyskiwał klientów, nawiązując z nimi kontakt i przedstawiając im warunki i zasady współpracy, przedkładał do podpisania umowy dzierżawy powierzchni pod instalacje automatów, dostarczał automaty do lokalu pozyskanych klientów, zapewniał ich pełna obsługę i serwis, a także dokonywał rozliczenia automatów. Reasumując, organ II instancji ocenił, że skarżącemu słusznie wymierzona została kara w kwocie 24.000 zł za urządzanie gier na dwóch automatach do gier poza kasynem gry.

Dyrektor Izby Celnej odniósł się także do kwestii technicznego charakteru norm zawartych w art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 89-91 u.g.h. stwierdzając, iż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku prejudycjalnym z dnia 19 lipca 2012 r., nie wypowiedział się, że są to przepisy techniczne, lecz potencjalnie techniczne i rozważania Trybunału odnosiły się do działalności prowadzonej legalnie, podczas, gdy działalność skarżącego nie miała takiego charakteru. Bezzasadny jest zatem zarzut strony dotyczący braku możliwości stosowania przepisów prawa, które – zdanim odwołującego się – powinny podlegać notyfikacji. Organ stwierdził ponadto, że pozbawiony jest podstaw zarzut naruszenia przez organy celne art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 89 u.g.h. oraz art. 24 i 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, przez oparcie rozstrzygnięcia na niekonstytucyjnym art. 89 u.g.h. Podniesiono, że organy są zobowiązane do przestrzegania prawa powszechnie obowiązującego tak długo, dopóki prawo to nie utraciło mocy obowiązującej. Organy celne nie mogą więc odmawiać stosowania i egzekwowania przepisów, dopóki Trybunał Konstytucyjny nie stwierdzi niezgodności konkretnego unormowania z Konstytucją. Wskazano, że wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14 Trybunał Konstytucyjny orzekł o zgodności art. 14 ust. 1 u.g.h. z Konstytucją.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący wnióśł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art 90 ust. 1 i 2 oraz z art. 91 ustawy w związku z art. 14 u.g.h., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej, mimo braku notyfikacji projektu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, wymaganego przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE.L.98.204.37 z późn. zm.) i w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do skarżącego sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 u.g.h., w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwość UE z dnia 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h;

2) art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie przez organ w swoich ustaleniach istotnej okoliczności,

tj. rozważenia uznania podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia za przepis techniczny w rozumieniu Dyrektywy 98/34 i skutków płynących z takiego zakwalifikowania tych przepisów, przy uwzględnieniu sprzężenia normy sankcjonowanej wyrażonej w art. 14 u.g.h. oraz normy sankcjonującej wyrażonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a tym samym prowadzenia postępowania w sposób budzący wątpliwości strony, tj. z naruszeniem art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej;

3) art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.;

4) art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.;

5) art. 121 § 1 i art. 122 o.p. polegającym na niepodjęciu wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy jedynie wynajmował powierzchnie w lokalu podmiotowi, który takie gry urządza. Skarżący nie dokonywał jakichkolwiek czynności związanych z organizowaniem gier, objaśnianiem ich zasad i obsługiwaniem samych urządzeń;

6) art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędna wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pociągnięciu skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzeniu mu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, powinna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary, na skutek stwierdzenia, ze czynności skarżącego, ajo osoby wynajmującej powierzchnię w swoim lokalu podmiotowi, który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry;

7) art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 89 u.g.h. oraz art. 24 i 107 § 1 K.k.s. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepisie art. 89 u.g.h. zakładającym wymierzenie finansowej kary pieniężnej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn, co zagrożony grzywną pieniężną czyn penalizowany na gruncie art. 107 § 1 w zw. z art. 24 K.k.s.;

8) art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej poprzez oparcie ustaleń m.in. na protokole z eksperymentu, odtworzenia możliwości gry, pomimo braku dowodów na okoliczność zgodności tego eksperymentu z powołanym przepisem.

Skarżący wniósł też o:

- przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tego samego podmiotu, za ten sam czyn kary pieniężnej i posiłkowej odpowiedzialności karnoskarbowej za przestępstwo skarbowe

z art. 107 Kodeksu karnego skarbowego, są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem autora skargi konieczne było wystosowanie pytania prawnego, które będzie rozszerzało pytanie prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego przez WSA w Gliwicach (postanowieniem z dnia 21 maja 2012r., sygn. akt III SA/Gl 1979/11) co do możliwość podwójnego karania również osoby prawnej;

- zawieszenie - na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - postępowania sądowoadministracyjnego do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oraz Naczelnego Sadu Administracyjnego;

- wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przepisy u.g.h., w szczególności art. 14 ust. 1 oraz art. 6 tej ustawy, to przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i podlegały obowiązkowi notyfikacji, której bezspornie nie dopełniono i przez to przepisy te są bezskuteczne. Podkreślono, że bez notyfikacji przepisy nie mogą być egzekwowane wobec podmiotów prywatnych, a niestosowanie się do nienotyfikowanej regulacji uznanej za techniczną nie może mieć dla nich ujemnych konsekwencji. Skoro art. 89 u.g.h. w swej treści odsyła jednoznacznie do art. 14 u.g.h., to decyzja oparta została na przepisie technicznym nienotyfikowanym. Zdaniem autora skargi , art. 6 ust. 1 u.g.h. jest tego samego rodzaju przepisem technicznym co art. 14 ust. 1 u.g.h. i regulacje te są nieobowiązujące od chwili ich uchwalenia, a co za tym idzie nie mogą być stosowane przez polskie sądy, a ich naruszenie nie może być podstawą odpowiedzialności administracyjnej. Strona skarżąca wskazała też na sprzeczność art. 89 u.g.h. z art. 2 Konstytucji RP. Argumentowała w tym względzie art. 89 u.g.h. stanowi podstawę do podwójnego karania za ten sam czyn podlegający penalizacji na podstawie art. 107 § 1 K.k.s. Strona skarżąca podniosła, że w decyzji nie podano oceny wartości dowodowej protokołu z eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych ani ustaleń pozwalających na ocenę jego legalności. Zdaniem strony, zachodzi tym samym poważna wątpliwość co do legalności przeprowadzenia eksperymentu i dopuszczalności, jako dowodu, protokołu z przeprowadzenia tej czynności. Wskazano, że art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej wymaga "uzasadnionego przypadku" dla przeprowadzenia eksperymentu. Tym samym okoliczność uzasadniająca jego przeprowadzenie musi być umotywowana.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślono, że ustalenia eksperymentów korelują z ustaleniami z zeznań świadków oraz opinią biegłego sądowego. Zatem dowód z eksperymentów należy uznać za w pełni wiarygodny,

a zarzut dotyczący naruszenia art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy

o Służbie Celnej za całkowicie bezpodstawny.

Postanowieniem z dnia 27 października 2015 r., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie, która odbyła się przed tutejszym Sądem w dniu 15 grudnia 2015 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Z ostrożności procesowej wniósł także

o miarkowanie kosztów postępowania sądowego. Podniósł, że nie jest możliwe ustalenie przychodu w dekretacji automatu z uwagi na łatwość usunięcia danych z modułu automatu, jak również nieprowadzenie przez Spółkę jakiejkolwiek dokumentacji w tym zakresie, co wynika z nielegalnego charakteru tego przedsięwzięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli legalnośi zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodności z przepisami prawa, wobec zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów naruszenia procedury administracycjnej. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, można przejść do skontrolowania prawidłowości wykładni prawa lub subsumcji stanu faktycznego do zastosowanego przez organ przepisu prawa materialnego.

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organy celne obu instancji naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a. W szczególności uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone bez zachowania wymogów stawianych w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe nie dość wnikliwie bowiem wyjaśniły i uzasadniły dlaczego uznały, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Skarżącego uznano za urządzającego gry na automatach. Jak wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych, to na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przy czym nie jest wystarczające zacytowanie stosowanych przez organ przepisów prawa ale wyjaśnienie dlaczego w konkretnym stanie faktycznym przepisy te mają zastosowanie. Zdaniem składu Sądu orzekającego w rozpatrywanej sprawie, organy uchybiły powyższym zasadom postępowania. O przymiocie strony postępowania, w świetle art. 133 § 1 O.p., decyduje przede wszystkim interes prawny podmiotu, do którego odnosi się czynność organu lub którego interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. O interesie prawnym można orzec wyłącznie na podstawie analizy właściwych norm materialnoprawnych, które jednocześnie kształtują określony stosunek prawny. Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W świetle przytoczonego brzmienia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stroną postępowania w rozpoznawanej sprawie może być jedynie podmiot urządzający gry na automatach, poza kasynem gry.

Z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że organy uznały Skarżącego za podmiot, który urządzał gry na automatach. W uzasadnieniu decyzji zostały przytoczone treści umów cywilnoprawnych zawieranych przez podmiot wydzierżawiający część lokalu z przeznaczeniem na wstawienie przedmiotowych automatów a Spółkami A i B, które automaty wstawiły. Powołano się też na treść umów serwisowych zawartych przez Skarżącego z w/w Spółkami. Nie wyjaśniono jednak dokładnie jakimi przesłankami kierował się organ uznając, że spośród wymienionych podmiotów, to Skarżący jest urządzającym gry na automatach. W ocenie Sądu, w/w umowy zostały przez organy opisane lecz nie zostały dostatecznie ocenione. Treść powyższych umów, bez wątpienia powinna być poddana ocenie organów podatkowych, przed podjęciem ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. W szczególności wnikliwego wyjaśnienia i uzasadnienia wymaga to, który podmiot urządzał gry na automatach poza kasynem gier, a w konsekwencji na który z nich może być nałożona kara pieniężna. Brak szczegółowej oceny umów przez organy celne stanowi naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, mając na uwadze zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), organ winien zająć własne stanowisko i należycie je uzasadnić w opisanym wyżej zakresie. Organ powinien też odnieść się do zarzutu strony skarżącej, że M.W. nie dokonywał czynności związanych z organizowaniem gier, objaśnianiem ich zasad i obsługiwaniem samych urządzeń. Organ w uzasadnieniu swojej decyzji pominął zupełnie, choć znajdują się w aktach sprawy i zostały włączone do materiału dowodowego, umowy o pracę zawarte pomiędzy Skarżącym a Spółką C oraz zakres obowiązków M. W. i nie wyjaśnił cz i ewentualnie jaki związek umowy te mają z okolicznościami faktycznymi niniejszej sprawy, w kontekście uznania Skarżącego za podmiot urządzający gry na automatach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela natomiast zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania w zakresie oparcia rozstrzygnięcia na protokole z eksperymentu odtworzenia możliwości gry na automatach. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1404) kontrola przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz zgodność tej działalności z udzieloną koncesją lub zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem należy do obowiązków Służby Celnej. W świetle zaś art. 32 ust. 1 pkt 13 tej ustawy, funkcjonariusze wykonujący kontrolę są uprawnieni m.in. do przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu. Stwierdzić więc należy, że przeprowadzony w niniejszej sprawie eksperyment znajdował umocowanie w przepisach prawa obowiązujących w dniu kontroli. Wobec wykazania spełnienia przez sporny automat przesłanek ujętych w art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h, uznać należy, że organy celne były uprawnione do przeprowadzenia eksperymentu, który jest jednym ze środków dowodowych, określonych w art. 180 § 1 O.p.

Niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez brak rozważenia uznania podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia za przepis techniczny w rozumieniu Dyrektywy 98/34. Wbrew twierdzeniu wnoszącego skargę, organy odniosły się do tej kwestii, wyjaśniły dlaczego - w ich ocenie - przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia nie mają charakteru norm technicznych.

Jednakże, z uwagi na stwierdzenie opisanego naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skargę skarga została uwzględniona. Jednocześnie, z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, przyjąć należało, że ocena zasadności podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego byłaby przedwczesna.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., mając na względzie wysokość uiszczonego przez skarżącego wpisu, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem, oraz wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa.

W niniejszej sprawie, przy ustalaniu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, Sąd za zasadne uznał skorzystanie z uprawnienia określonego w art. 206 p.p.s.a. W świetle tego przepisu, sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Odstąpując od zasądzenia zwrotu części kosztów postępowania sądowego Sąd uznał, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu przywołanego przepisu przemawiający za przyznaniem pełnomocnikowi wynagrodzenia jedynie w wysokości 500,00 zł. Należy przy tym wskazać, że dla wykładni art. 206 p.p.s.a. pomocne są rozważania poczynione w orzecznictwie sądowym na temat rozumienia szczególnie uzasadnionych przypadków, o których mowa w art. 207 § 2 p.p.s.a. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2009 r. (sygn. akt I FSK 643/08, LEX nr 594128) wskazano, że za przesłankę odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości uznaje się rozpoznanie kilku jednobrzmiących skarg kasacyjnych przy uwzględnieniu związanego z tym nakładu pracy pełnomocnika strony, charakteru rozpoznawanych spraw oraz wkładu pełnomocnika w przyczynienie się do ich wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie uwzględnił zatem fakt, że rozstrzygnięcie podyktowane było uwzględnieniem niewielkiej tylko ilości zarzutów podniesionych w skardze. Nie bez wpływu na wysokość przyznanego wynagrodzenia pozostawała także treściowa zbieżność skargi wniesionej w niniejszej sprawie ze skargami wnoszonymi przez tego samego pełnomocnika w imieniu innych podmiotów w bardzo wielu analogicznych sprawach. O zbieżności tej świadczy m.in. fakt, iż wniosek o przedstawienie pytania Trybunałowi Konstytucyjnemu, autor skargi uzasadnia koniecznością rozszerzenia pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego przez WSA w Gliwicach (postanowieniem z dnia 21 maja 2012r., sygn. akt III SA/Gl 1979/11), co do możliwość podwójnego karania również osoby prawnej w sytuacji, gdy skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona nie przez osobę prawną a przez osobe fizyczną. Również w uzasadnieniu skargi, której treść jest prawie jednobrzmiąca w wielu sprawach, pełnomocnik formułuje wypowiedzi odnoszące się do Spółki a nie do osoby fizycznej. W samej zas skardze w sformułowaniu zarzutu VI – go pełnomocnik stwierdza, ze Skarżący był osobą wynajmującą powierzchnię w swoim lokalu podmiotowi urządzającemu gry, co – jak wynika z akt - w tej sprawie nie miało w ogóle miejsca. Ponadto znaczną część skargi i pism procesowych składanych przez pełnomocnika stanowią powielane wielokrotnie kserokopie wyroków sądów administracyjnych i sądów powszechnych, orzeczeń organów administracji wydawanych w innych sporawach a także publikacji prasowych. Oznacza to, iż nakład pracy pełnomocnika w rozpoznawanej sprawie był niewspółmierny do wynagrodzenia określonego w w § 6 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 490 ze zm.).