Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 413/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: 31zo ust. 10 i 11
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 7, 77 par. 1 i 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Agnieszka Olesińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od 1 listopada do 30 listopada 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] stycznia 2021 r. D. W. (Skarżący) zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za listopad 2020 r. We wniosku RDZ-B6 oświadczył, że na dzień 30 września 2020 r. prowadził przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 56.10.A.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. odmówił wnioskodawcy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 1 listopada 2020 r. do 30 listopada 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z zapisami w rejestrze CEIDG na dzień 30 września 2020 r. Skarżący miał zgłoszony jako rodzaj przeważającej działalności kod PKD to 47.19.Z. Ten zaś rodzaj działalności nie został objęty przepisami Tarczy antykryzysowej 6.0.

Skarżący nie zgodził się z decyzją Zakładu i złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniósł, że od [...] kwietnia 2013 r. prowadzi działalność przeważającą o kodzie PKD 56.10.A – Restauracje i inne placówki gastronomiczne. Wyjaśnił, że prawidłowy kod nie został wpisany do rejestru omyłkowo z winy urzędnika pracującego Urzędzie M. [...].

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. organ utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2021 r. o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacenia wskazanych składek. Organ wyjaśnił, że oceny spełnienia warunku w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) Zakład dokonuje na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na 30 września 2020 r. oraz w brzmieniu za miesiąc wnioskowany, w tym przypadku za listopad 2020 r. Na podstawie danych zawartych w CEIDG oraz rejestrze REGON we wrześniu 2020 r. przeważający kod działalności wnioskodawcy to 47.19.Z. W wykazie pozostałych kodów określających rodzaj wykonywanej działalności w listopadzie 2020 r. brak było kodu 56.10.A. Zmiany kodu z 47.19.Z na 56.10.A dokonano dopiero w dniu [...] grudnia 2020 r.

Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do tut. Sądu, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 7 w związku z art. 75 § 1 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 w związku z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności przez brak ustalenia okoliczności przemawiających za tym, że Skarżący faktycznie wykonuje działalność gospodarczą w zakresie: restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne pod kodem PKD 56.10. A, który to kod uprawnia Skarżącego do skorzystania z prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania wskazanych składek za listopad 2020 r. oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że Skarżący prowadził działalność, której przeważający kod PKD to 47.19.Z, który nie jest objęty przepisami Tarczy antykryzysowej 6.0, podczas gdy z oceny materiału dowodowego wynika, że Skarżący faktycznie wykonuje działalność gospodarczą pod kodem PKD 56.10.A, który to kod uprawnia do zwolnień z wyżej wymienionej Tarczy. Zarzucił także dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na odmowie wiarygodności kopii dokumentu Głównego Urzędu Statystycznego w B. z dnia [...] stycznia 2021 r., a także naruszenie artykułów 9 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2021 r. odmawiającej Skarżącemu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za okres od 1 listopada 2020 r. do 30 listopada 2020 r. i wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 31zo ust. 10 i 11 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób

zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2021 r. Z uwagi na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie. Organ podał, że zgodnie z art. 31zo ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVlD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., dalej "ustawa o COVID-19") na wniosek płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 września 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 56.10.A, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.32.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.2I.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.2I.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.5I.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, zwalnia się z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r.

wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako

płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r. W świetle tego przepisu warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za listopad 2020 r. było w pierwszej kolejności prowadzenie działalności gospodarczej oznaczonej jednym z kodów PKD, wymienionych w tym przepisie na dzień 30 września 2020 r. Organ wskazał, że z analizy danych rejestru CEIDG wynika, że na dzień 30 września 2020 r. Skarżący miał zgłoszone wykonywanie – jako przeważającej – działalności z kodem PKD 47.19.Z. Wskazany rodzaj przeważającej działalności gospodarczej nie uległ zmianie do dnia 15 grudnia 2020 r., kiedy to Skarżący jako przeważający rodzaj działalności podał kod PKD 56.10.A. Zmianę kodu PKD przeważającej działalności na 56.10.A. od dnia 15 grudnia 2020 r. Skarżący zgłosił więc po 30 września 2020 r. Ustalenia te pokrywają się z danymi wynikającymi z informacji przekazanej przez Urząd Statystyczny w B. w piśmie z dnia [...] stycznia 2021 r., gdzie podano, że od [...] kwietnia 2012 r. kodem przeważającej działalności był kod PKD 47.19.Z , a dopiero od [...] grudnia 2020 r. – kod PKD 56.10.A. Zgodnie zaś z art. 31zo ust. 11 ustawy o CIVID-19 oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 10, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. Wbrew zatem stanowisku Skarżącego dla celów zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r., decydujące znaczenie mają dane ujawnione w REGON na dzień 30 września 2020 r., a nie faktyczny rodzaj prowadzonej działalności. Wolą ustawodawcy było zatem przyznanie ulgi w oparciu o dane ustalane wyłącznie w oparciu o rejestr REGON, a nie na podstawie wszelkich dostępnych środków dowodowych. W ocenie ZUS przepis ten nie pozostaje w kolizji z art. 75 § 1 k.p.a. Jeżeli jednak się zważy, że oba porównywane

przepisy, tj. art. 31zo ust. 11 ustawy o Covid-19 i art. 75 § 1 k.p.a., mają jednakową moc

prawną, są bowiem przepisami rangi ustawowej, to nie można stwierdzić, by występowała tu kolizja przepisów. Istotne jest przy tym, że art. 31zo ust. 11 ustawy o Covid-19 ma charakter przepisu szczególnego. Przepis szczególny może zaś zawierać nie tylko postanowienia ograniczające znaczenie pewnych dowodów, ale rownież postanowienia zwężające krąg środków dowodowych. Oznacza to, że udowodnienie pewnego faktu, z którym związane są skutki materialnoprawne, może nastąpić tylko za pomocą konkretnego dowodu. W polskim prawie obowiązuje wiele tego rodzaju ograniczeń. Lista dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. wprawdzie ulega wówczas zwężeniu, ale nie oznacza to kolizji przepisów i nie może być uznawane za działanie naruszające zasady wynikające z uregulowań powołanych przez Skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] września 2021 r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym (k. 41). Przed wydaniem wyroku umożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie, z której to możliwości Skarżący nie skorzystał.

Oceniając zaskarżoną decyzję według podanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja ZUS z dnia [...] kwietnia 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję ZUS z dnia [...] lutego 2021 r. odmawiającą Skarżącemu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za listopad 2020 r. Organ stwierdził, że na dzień [...] września 2020 r. w danych zawartych w CEIDG oraz rejestrach REGON widniały wpisy dotyczące D. W. oznaczone kodem Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 – 47.19.Z. Dlatego organ uznał, że Skarżący prowadził przeważającą działalność z kodem PKD 47.19.Z., który nie jest wskazany w art. 31zo ust. 10 ustawy jako uprawniający do uzyskania zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od 1 listopada 2020 r. do 30 listopada 2020 r.

Podstawowym przepisem regulującym sporne zagadnienie jest art. 31zo ust. 10 ustawy o Covid stanowiący, iż na wniosek płatnika składek prowadzącego na dzień 30 września 2020 r. działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.32.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 53.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.90.A,79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90,02.Z, 90.04.Z, 91.02,Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, zwalnia się z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od 1 listopada 2020 r. do 30 listopada 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r.

Organ stwierdził, że Skarżący nie spełnia warunku koniecznego do zwolnienia z opłacania składek, ponieważ na dzień 30 września 2020 r. miał zgłoszony jako rodzaj przeważającej działalności kod PKD 47.19.Z.

W myśl art. 31zo ust. 11 ustawy o Covid, oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 10, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. Literalna wykładnia cytowanych przepisów istotnie prowadzi do wniosku, że warunkiem uprawniającym do uzyskania zwolnienia, jest prowadzenie na dzień 30 września 2020 r. przeważającej działalności oznaczonej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 jednym z wymienionych w tym przepisie kodów, a oceny spełnienia tego warunku, dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. Niemniej jednak, w ocenie składu orzekającego, odejście od literalnej wykładni przepisów jest możliwe i pożądane w sytuacji, gdy jej rezultaty, wypaczają założone przez prawodawcę cele i założenia ustawy. Z uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, zakładającego wprowadzenie powyższych przepisów, wynika m.in., że w związku z dynamiczną sytuacją epidemiczną i wprowadzeniem kolejnych zasad bezpieczeństwa, które mają zapobiegać rozprzestrzenianiu się COVID-19, ograniczone zostało funkcjonowanie niektórych gałęzi gospodarki. Obostrzeniami zostały objęte branże, których działalność może sprzyjać rozprzestrzenianiu się pandemii COVID-19 w wyniku zwiększonej mobilności społeczeństwa i liczby kontaktów społecznych, w tym branża gastronomiczna, fitness, targowa, estradowa, filmowa, rozrywkowa i rekreacyjna, fotograficzna i fizjoterapeutyczna. Większość z nich nadal odczuwa negatywne skutki wywołane ograniczeniami na początku pandemii w marcu-kwietniu 2020 r., a obecnie muszą sprostać kolejnym wyzwaniom wywołanym walką z COVID-19. Ograniczenie funkcjonowania przedsiębiorstw może przełożyć się na istotny spadek przychodów i utratę płynności finansowej, a w konsekwencji zagrozić dalszemu ich funkcjonowaniu, w tym ryzyko likwidacji miejsc pracy. Środki zapobiegawcze podejmowane w celu zahamowania rozprzestrzeniania się COVID-19 wpłynęły ponadto na zmianę zachowania konsumentów, powodując dodatkowy spadek obrotów firm i związane z tym konsekwencje, w tym problemy z płynnością finansową oraz wywiązywaniem się ze zobowiązań publicznoprawnych. Wiele rozwiązań mających na celu wsparcie najbardziej poszkodowanych firm, zwłaszcza branży turystycznej, zostało już wdrożonych. Istnieje pilna potrzeba udzielenia dalszego wsparcia dla form działalności gospodarczej, najbardziej dotkniętych obostrzeniami nakładanymi w związku z COVID-19. Celem projektu jest udzielenie wsparcia przedsiębiorstwom działającym w branżach, które znalazły się w trudnej sytuacji w związku z nowymi zasadami bezpieczeństwa, czy też ponoszących koszty związane z obostrzeniami sanitarnymi skutkującymi spadkiem frekwencji np. na targowiskach. Wprowadzenie dalszych, szczególnych rozwiązań miało na celu przeciwdziałanie negatywnym skutkom gospodarczym i utrzymanie miejsc pracy.

Wobec powyższego, skoro założeniem ustawodawcy było udzielenie wsparcia przedsiębiorstwom działającym w branżach, które znalazły się w trudnej sytuacji w związku z nowymi zasadami bezpieczeństwa, czy też ponoszących koszty związane z obostrzeniami sanitarnymi, a wprowadzone rozwiązania miały na celu przeciwdziałanie negatywnym skutkom gospodarczym i utrzymanie miejsc pracy, to sposób wykładni cytowanych przepisów zaprezentowany w zaskarżonej decyzji jest ewidentnie sprzeczny z celami i założeniami ustawy. Skoro były nimi wymienione uprzednio okoliczności, w tym przede wszystkim udzielenie wsparcia przedsiębiorcom najdotkliwiej odczuwającym skutki wprowadzonych ograniczeń i obostrzeń, to nie dane statystyczne zawarte w CEIDG, ale ustalenie, jaką przeważającą działalność gospodarczą (według PKD) przedsiębiorca faktycznie prowadził na dzień 30 września 2020 r. powinny determinować udzielenie zwolnienia. Z perspektywy ustawy istotne jest bowiem udzielenie pomocy przedsiębiorcom, którzy rzeczywiście, a nie tylko formalnie spełniają kryteria do uzyskania pomocy. Opierając się wyłącznie na gramatycznej wykładni analizowanych przepisów można sobie wyobrazić wcale nierzadkie sytuacje, w których tak jak w obecnie rozpoznawanej sprawie, nieaktualne dane w rejestrze REGON skutkują odmową udzielenia pomocy przedsiębiorcy, mimo, że faktycznie prowadzi on działalność objętą według PKD kodem uprawniającym do uzyskania zwolnienia z obowiązku opłacania składek. Z kolei inny przedsiębiorca, otrzyma pomoc, ponieważ ma wpisany kod PKD jako rodzaj przeważającej działalności wymieniony w art. 31zo ust. 10 ustawy o Covid, mimo, iż faktycznie prowadzi przeważającą działalność objętą kodem, który nie uprawnia go do uzyskania zwolnienia z opłacania składek.

Obie sytuacje z perspektywy założeń i celów ustawy o COVID należy ocenić negatywnie. Ponownie zatem należy stwierdzić, że udzielenie pomocy powinno dotyczyć tych przedsiębiorców, którzy rzeczywiście, a nie tylko formalnie spełniają kryteria do uzyskania pomocy. Zatem zadaniem organu w sytuacji wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie z opłacania składek powinno być nie tylko ustalenie, jaki przeważający rodzaj działalności figuruje w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r., ale także jaką faktycznie przeważającą działalność wnioskodawca prowadził w tym dniu. W ocenie Sądu, faktyczne prowadzenie działalności objętej według PKD kodem uprawniającym do uzyskania zwolnienia z obowiązku opłacania składek powinno skutkować udzieleniem tej pomocy, mimo, iż na dzień 30 września 2020 r. przeważająca działalność uwidoczniona w rejestrze REGON nie jest zgodna z kodami wymienionymi w art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID. Tylko w takim wypadku nie zostaną naruszone zasady równości, niedyskryminacji i swobody działalności gospodarczej oraz zrealizowane zostaną deklarowane przez prawodawcę cele.

W rezultacie, zdaniem Sądu, odmawiając zwolnienia z opłacania składek wyłącznie z powodu zapisu uwidocznionego w rejestrze REGON oraz w ewidencji działalności gospodarczej, organ oparł się na błędnej wykładni art. 31zo ust. 10 i ust. 11 ustawy o COVID.

Ponadto, w ocenie Sądu, w omawianej sprawie organ zaniechał wszechstronnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie doprowadzając do należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych w zakresie rzeczywiście prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, w szczególności w spornym okresie (tj. na dzień 30 września 2020 r.). W tym miejscu przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735) dalej jako: "k.p.a."), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis zaś art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z art. 78 § 1 k.p.a. wynika natomiast, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W art. 80 k.p.a. ustawodawca wprowadził z kolei zasadę, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ jednak ograniczył się w tym względzie zaledwie do powołania się na informację, zgodnie z którą Skarżący dopiero w dniu [...] grudnia 2020 r. dokonał zmiany przeważającej działalności w rejestrze na "Restauracje i inne placówki gastronomiczne" oznaczoną kodem PKD 56.10.A. To dowodzi, iż organ dokonał w sprawie błędnej wykładni przepisów art. 31zo ust. 10 i ust. 11, przypisując decydując i przesądzające znaczenie – dla uzyskania ze zwolnienia - samemu ujawnieniu w rejestrze REGON odpowiedniego kodu PKD z art. 31zo ust. 11 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Zdaniem Sądu, skoro Skarżący twierdził że prowadził działalność objętą przepisami Tarczy antykryzysowej 6.0, to organ powinien był zbadać, jaką Skarżący rzeczywiście prowadził działalność, a nie powinien był odmawiać prawa do zwolnienia wyłącznie na podstawie numeru w rejestrze REGON. Z pisma Urzędu Statystycznego w B. z dnia [...] stycznia 2021 r. zaś wprost wynika, że Skarżący już wcześniej, tj. jeszcze przed dniem 30 września 2020 r., wykazywał w składanej urzędowej dokumentacji wykonywaną przez siebie działalność oznaczoną kodem PKD 56.10.A (d.: k. 14 akt administracyjnych).

Podkreślić należy, iż na etapie rozpatrywania skargi Sąd nie jest władny do dokonywania ponownych ustaleń w zakresie stanu faktycznego w sprawie. Jak bowiem wskazał NSA w wyroku z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2589/12, "celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego". Zatem to na organie w toku dalszego postępowania będzie spoczywał obowiązek oceny warunków zwolnienia przewidzianego w art. 31zo ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w realiach niniejszej sprawy. Na podstawie zaś dokumentów przedłożonych przez Skarżącego, Sąd ocenia, iż organ wydał w sprawie decyzję z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, nie rozpatrując materiału dowodowego w sprawie w sposób wszechstronny, a w ten sposób uchybiając wskazanym powyżej przepisom proceduralnym określonym w art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja narusza art. 31zo ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, przez jego błędną wykładnię. Ponadto, w ocenie Sądu, organ w sprawie naruszył także przepisy postępowania administracyjnego określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., wobec braku należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym zwłaszcza co do rodzaju faktycznie wykonywanej przez Skarżącego w ramach działalności gospodarczej na dzień 30 września 2020 r.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ zastosuje się do zaprezentowanego wyżej stanowiska Sądu i ustosunkuje się do wniosku Skarżącego mając na względzie to, jaką w istocie prowadził działalność na dzień 30 września 2020 r.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.