Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 115/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Op 429/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K.Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 24 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 grudnia 2017 r. o sygn. akt I SA/Op 429/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę K.Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 24 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na ww. decyzję. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 8 listopada 2017 r. określono wpis od skargi w kwocie 500 zł na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221 poz. 2193 ze zm.). Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skarżącemu poprzez tak zwane doręczenie zastępcze z dniem 7 grudnia 2017 r. (k. 18 akt sądowych). W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu od skargi (k. 19 akt sądowych).

W związku z powyższym działając na podstawie art. 220 § 1 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd skargę odrzucił.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie ze względu na merytoryczne i formalne błędy zawarte w jego uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie.

Na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu prawidłowo stwierdził, że niewykonanie przez skarżącego w wyznaczonym terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi skutkować musiało jej odrzuceniem.

Należy podkreślić, że w myśl art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma osobiście lub w sposób zastępczy, pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W tym przypadku, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Ustawodawca ustanawia w cytowanym przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane.

W badanej sprawie, zarządzenie z dnia 8 listopada 2017 r. wzywające skarżącą do uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi zostało w prawidłowy sposób zaadresowane i wysłane na adres skarżącego. Jak wynika z treści znajdującej się w aktach sprawy koperty zawierającej przedmiotowe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi przesyłka została dwukrotnie awizowana: w dniu 23 listopada 2017 r. i w dniu 1 grudnia 2017 r. Pomimo jej podwójnego awizowania, przesyłka nie została odebrana w terminie wynikającym z ww. przepisów prawa. W świetle przedstawionych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu doszedł do słusznej konstatacji, że w badanej sprawie doszło do doręczenia przesyłki w dniu 7 grudnia 2017 r., tj. z ostatnim dniem czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym. Tym samym słusznie przyjęto, że 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania i upłynął w dniu 14 grudnia 2017 r.

Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W rozpoznawanej sprawie treść zażalenia nie obala domniemania zgodności doręczenia dokonanego w trybie art. 73 p.p.s.a. Odpowiednie adnotacje o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej zostały umieszczone na potwierdzeniu odbioru przesyłki. W świetle powyższych uwag nie może wywołać oczekiwanego skutku twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym nie umieszczono w jej skrzynce pocztowej stosownej informacji o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru (awizo). Nie sposób bowiem przyjąć, że domniemanie zgodności danych zamieszczonych przez doręczyciela w sposób prawidłowy na kopercie zawierającej niedoręczoną przesyłkę można podważyć poprzez gołosłowne stwierdzenie skarżącej, że nie otrzymała dokumentu awizo. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Jak juz podniesiono, przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. Jedną z możliwości służących obaleniu domniemania doręczenia jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej usługi pocztowej. W badanej sprawie skarżący nie wszczął postępowanie reklamacyjnego. Z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy, wymaga podkreślenia, że istotne jest nie tylko wszczęcie samej procedury reklamacyjnej, ale również jej wynik, bowiem dopiero reklamacja przesyłki pocztowej zakończona wskazaniem przez Urząd Pocztowy, że faktycznie doszło do wadliwości w doręczeniu przesyłki skutkowałaby obaleniu domniemania doręczenia. W konsekwencji należało uznać, że skarżąca nie podważyła skuteczności doręczenia w drodze postępowania reklamacyjnego.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. zażalenie skarżącej oddalił.