Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 731/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 54  ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1793
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Renata Czeluśniak Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2017 r. sprawy ze skargi Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala [...] w K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 maja 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2017 r. znak: [...] odmówił potwierdzenia prawa M. D. – Ś. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wyżej opisanej decyzji wskazał, że świadczeniodawca - Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital [...] w K złożył wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo M. D. – Ś. do świadczeń opieki zdrowotnej z naruszeniem art. 54 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie z powyższym przepisem decyzję w sprawie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wydaje się na wniosek świadczeniobiorcy, a w przypadku stanu nagłego - na wniosek świadczeniodawcy udzielającego świadczenia opieki zdrowotnej złożony niezwłocznie po udzieleniu świadczenia. Z uwagi na to, że przedmiotowy wniosek Szpital [...] w K złożył po upływie niespełna roku po udzieleniu świadczenia w stanie nagłym, organ pierwszej instancji uznał, że brak jest podstaw do uznania, że został on złożony niezwłocznie.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Szpital [...] w K wskazując na przyczynę złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej z opóźnieniem. Odwołujący powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, które - jego zdaniem - uzasadnia wydanie przez organ I instancji decyzji potwierdzającej prawo M. D. – Ś. do świadczeń opieki zdrowotnej. Świadczeniodawca wskazał, że w sprawie dotyczącej R. O. organ I instancji wydał decyzję pozytywną pomimo tego, że wniosek złożony został po upływie 2 lat od zakończenia udzielenia świadczeń zdrowotnych (decyzja Prezydenta Miasta dnia [...] 2016 r., znak: [...]). W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o wydanie decyzji potwierdzającej prawo M. D. – Ś. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w okresie udzielonego świadczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 maja 2017 r. znak: [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy w całości.

W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w dniu 9 grudnia 2016 r. Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital [...] w K wystąpił do MOPS z wnioskiem o wydanie decyzji potwierdzającej prawo M. D. – Ś. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (data wpływu do MOPS – 9 grudnia 2016 r.). We wniosku strona skarżąca oświadczyła, że w dniu 25 grudnia 2015 r. zostały udzielone świadczenia opieki zdrowotnej w trybie stanu nagłego na rzecz świadczeniobiorcy M. D. - Ś. We wniosku wskazano, że świadczeniobiorca został sprawdzony w Elektronicznej Weryfikacji Uprawnień Świadczeniobiorców (eWUŚ) i nie uzyskał potwierdzenia prawa do świadczeń zdrowotnych przez NFZ. Wówczas świadczeniodawca zwrócił się o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej dla M. D. - Ś. od dnia 25 grudnia 2015 r., który jest dniem udzielenia świadczenia w stanie nagłym.

W stanach nagłych opieka medyczna musi być udzielona natychmiastowo, zaś świadczeniobiorca z uwagi na stan zdrowia może nie uczynić zadość obowiązkowi udokumentowania prawa do opieki. Dlatego też w takich sytuacjach ustawodawca przewidział szczególny tryb postępowania, przyznając świadczeniodawcy możliwość złożenia wniosku do organu w przypadku stanu nagłego, z tym, że wniosek należy złożyć niezwłocznie po udzieleniu świadczenia.

W dniu 25 grudnia 2015 r. strona skarżąca udzieliła M. D. – Ś. świadczenia opieki zdrowotnej w stanie nagłym. Natomiast wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych złożony przez świadczeniodawcę wpłynął do organu dnia 9 grudnia 2016 r.

Oznacza to, że świadczeniodawca złożył wniosek dopiero po upływie niespełna roku od dnia udzielenia świadczenia. W związku z tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że wniosek z dnia 9 grudnia 2016 r. nie został złożony przez stronę skarżącą niezwłocznie po udzieleniu świadczenia.

Zdaniem organu odwoławczego w okolicznościach związanych z udzieleniem świadczenia opieki zdrowotnej w stanie nagłym, termin "niezwłocznie" oznaczać będzie złożenie wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej w możliwie najkrótszym terminie, bez zbędnej zwłoki. Jak wynika z wniosku strony skarżącej świadczeniobiorca został sprawdzony w systemie eWUŚ i nie uzyskał potwierdzenia prawa do świadczeń zdrowotnych przez NFZ. W związku z tym wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej dla M. D. – Ś. powinien być złożony niezwłocznie po uzyskaniu negatywnej odpowiedzi z systemu eWUŚ. Wskazywana przez świadczeniodawcę przyczyna niezłożenia przedmiotowego wniosku niezwłocznie po udzieleniu świadczenia w stanie nagłym nie zasługuje zdaniem organu na akceptację, gdyż zakwestionowanie przez NFZ Oddział Wojewódzki, po weryfikacji wstecznej poprawności rozliczeń przedstawionych przez Szpital [...] w K, nie stanowiło przeszkody uniemożliwiającej wcześniejsze zweryfikowanie uprawnień M. D. –Ś. do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i ewentualnego wystąpienia z wnioskiem do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Z treści odwołania wynika, że rzeczywistym powodem opóźnienia w złożeniu wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej M. D. – Ś. był błąd Szpitala [...] w K, polegający na omyłkowym wprowadzeniu w systemie sprawozdawczym uprawnienia AL na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, co umożliwiło rozliczenie świadczenia do NFZ.

W ocenie organu odwoławczego powyższy błąd świadczeniodawcy nie uzasadnia zastosowania rozszerzającej i elastycznej wykładni terminu "niezwłocznie", pozwalającej na uznanie, że świadczeniodawca może składać wniosek, o którym mowa w art. 54 ust. 4 ustawy w dowolnie wybranym przez siebie czasie, całkowicie abstrahując od dnia w którym nastąpiło udzielenie w stanie nagłym świadczeniobiorcy świadczenia opieki zdrowotnej.

W ocenie organu odwoławczego złożenie przedmiotowego wniosku po prawie roku od udzielenia świadczenia w stanie nagłym nie spełnia przesłanki wynikającej z art. 54 ust. 4 ustawy, niezwłocznego złożenia przedmiotowego wniosku.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital [...] w K, zarzucając zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 54 ust. 1, 2, 3 i 4 z ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (dalej powoływanej w skrócie jako "u.ś.o.z.") poprzez uznanie, że złożenie wniosku po upływie niespełna roku po udzieleniu świadczenia w stanie nagłym a priori oznacza, że Szpital [...] w K nie złożył go niezwłocznie, podczas gdy termin niezwłocznie należy interpretować zgodnie z celem tych przepisów - jakim jest umożliwienie świadczeniodawcom uzyskania zapłaty za leczenie osób nieubezpieczonych;

naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 104 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji nierozstrzygającej istoty sprawy wyłącznie wskutek błędnego uznania przez organ odwoławczy, że skarżący nie złożył wniosku niezwłocznie;

naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędną ocenę okoliczności faktycznych wskazywanych i dowodów przedstawionych przez skarżącego, a to faktu zakwestionowania przez OW NFZ sposobu rozliczenia przyjętego przez Szpital [...] oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, a to zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego do weryfikacji przesłanek, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 54 u.ś.o.z.;

naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości.

Strona skarżąca podniosła, że świadczenie zostało udzielone M. D. – Ś. w trybie nagłym w dniu 22 października 2015 r. Wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych świadczeniodawca złożył do organu I instancji w dniu 9 grudnia 2016 r. Zdaniem strony skarżącej oparcie decyzji odmawiającej potwierdzenia prawa do świadczeń wyłącznie w oparciu o formalną kwestię w dodatku wynikającą z interpretacji nieostrego pojęcia "niezwłocznie" jest niedopuszczalne.

W ocenie strony skarżącej skoro ponosi ona w sytuacji, gdy pacjent znajduje się w stanie nagłym, ryzyko (także o charakterze finansowym) związane z ratowaniem zdrowia i życia osoby nieubezpieczonej, to nie może zostać pozbawiony uprawnienia do potwierdzenia prawa tej osoby do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej, a w konsekwencji do uzyskania zapłaty za udzielone świadczenia zdrowotne. Stąd w art. 54 ust. 4 u.ś.o.z. ustawodawca związał uprawnienie świadczeniodawcy do złożenia wniosku z jego materialnym prawem do domagania się decyzji (wskazuje na to imperatywna forma czasownikowa "wydaje się") od właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego, potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej w związku z udzieleniem przez niego nieubezpieczonemu świadczeniobiorcy określonych świadczeń medycznych.

Strona skarżąca wskazała, że przepis nie przewiduje uprawnienia organu do odmowy potwierdzenia prawa świadczeniobiorcy do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych a priori, czyli bez zbadania wynikających z u.ś.o.z. przesłanek, co uczyniły w niniejszej sprawie organy I i II instancji. Inaczej mówiąc organ może odmówić przyznania prawa świadczeń wyłącznie w sytuacji, gdy ustali, że świadczeniobiorca nie spełnia kryteriów, o których mowa w art. 54 ust. 3 u.ś.o.z.

W ocenie strony skarżącej określenie "niezwłocznie po udzieleniu świadczenia" nie oznacza złożenia wniosku natychmiast, ale w uzasadnionym okresie i zgodnie z nadrzędnym celem tego przepisu. Ponieważ Szpital [...] posiada interes prawny (wyrażający się istnieniem roszczenia o zapłatę za udzielone świadczenie do Narodowego Funduszu Zdrowia) to wskazana w przepisie niezwłoczność złożenia wniosku winna być interpretowana w korelacji z tym uprawnieniem, nie zaś pojmowana abstrakcyjnie.

Sam fakt złożenia wniosku w około rok po udzieleniu świadczenia nie przesądza o tym, że wniosek nie został złożony niezwłocznie. Gdyby ustawodawca chciał ograniczyć uprawnienie świadczeniodawcy wyłącznie upływem czasu, zakreśliłby sztywny termin, określony w miesiącach bądź latach. Stąd interpretacja określenia "niezwłocznie" nie może ograniczać się do ustalenia, ile czasu upłynęło od udzielenia świadczenia do złożenia wniosku, co uczyniły organy obu instancji w niniejszej sprawie. Organy I i II instancji winny były rozważyć całokształt okoliczności, czego jednak zaniechały. Strona skarżąca wskazała, że prawo do złożenia wniosku może być zrealizowane tylko po udzieleniu świadczenia w trybie nagłym i określenie "niezwłocznie po udzieleniu świadczenia" ma uniemożliwiać świadczeniodawcom wnioskowanie o wydawanie decyzji potwierdzających prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w przypadku świadczeń udzielanych planowo - na przyszłość.

Nadto strona skarżąca zarzuciła, że organy I i II instancji w ogóle nie odniosły się do okoliczności faktycznych wskazywanych przez nią, a to faktu, że złożenie wniosku w 2016 r. wynikło z zakwestionowania przez OW NFZ uprawnień wynikających z art. 12 pkt 2 u.ś.o.z. który stanowi, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej udzielanych bezpłatnie bez względu na uprawnienia z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, z późn. zm.).

Szpital wskazał, że organ I instancji w dniu [...] 2016 r. wydał decyzję [...] potwierdzającą prawo ww. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Decyzja została wydana na skutek wniosku skarżącego złożonego po upływie ponad 2 lat od zakończenia udzielania świadczeń zdrowotnych. W tej sytuacji, w ocenie skarżącego Szpitala, organ rażąco narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, skoro w analogicznych stanach faktycznych, wydaje decyzje o odmiennej treści.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie została wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwana dalej w skrócie "P.p.s.a.".

Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W tej sprawie Sąd dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia interpretacji pojęcia "niezwłocznie", którego użył ustawodawca w art. 54 ust. 4 u.ś.o.z., a który to przepis stanowił podstawę prawną rozstrzygnięć organów polegającego na odmowie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie z tym przepisem decyzję, o której mowa w art. 54 ust. 1 u.ś.o.z., wydaje się na wniosek świadczeniobiorcy, a w przypadku stanu nagłego - na wniosek świadczeniodawcy udzielającego świadczenia opieki zdrowotnej, złożony niezwłocznie po udzieleniu świadczenia.

Takie umiejscowienie sformułowania "niezwłocznie" w odniesieniu do zwrotu "wniosek złożony wniosek złożony niezwłocznie po udzieleniu świadczenia".

W ocenie składu rozpoznającego tę sprawę pojęcie "niezwłocznie" dotyczy jedynie terminu (okresu) złożenia wniosku do właściwego organu przez świadczeniodawcę po udzieleniu świadczenia opieki zdrowotnej w przypadku stanu nagłego.

Art. 54 ust. 4 u.ś.o.z. został umieszczony w ustawie, która zawiera zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego, a sam charakter ustawy nie przesądza w tym wypadku charakteru powyższego terminu.

Powyższemu sformułowaniu nie można przypisać charakteru terminu materialnego. Terminem materialnym jest okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego. Upływ terminu materialnego oznacza utratę określonego prawa lub brak możliwości jakiegokolwiek dochodzenia danego prawa. Wprawdzie bardzo rzadko ustawodawca wprost definiuje termin jako termin prawa materialnego, ale zobowiązany jest zdefiniować skutki upływu tego terminu w taki sposób, żeby nie było wątpliwości co do utraty możliwości dochodzenia danego prawa po upływie tego terminu. Ustawodawca nie powiązał określenia "niezwłocznie" z niemożnością dochodzenia uprawnienia. Termin prawa materialnego jest przy tym nieprzywracalny. Dlatego termin określony w art. 54 ust. 4 u.ś.o.z. nie jest terminem prawa materialnego.

Termin określony w art. 54 ust. 4 u.ś.o.z. dotyczy jedynie złożenia wniosku (podania) inicjującego postępowanie administracyjne, a przy tym samo złożenie podania jest niewątpliwie czynnością procesową.

Z kolei należy wskazać, że termin procesowy to okres do dokonania czynności procesowej przez podmioty postępowania administracyjnego. Termin określony w art. 54 ust. 4 u.ś.o.z. nie ma także charakteru terminu procesowego dlatego, że skutkiem uchybienia terminowi procesowemu byłaby bezskuteczność dokonanej czynności. Prawo do świadczenia opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy nadal istniałoby, ale nie mogłoby być skutecznie dochodzone poprzez nieterminowe złożenie wniosku.

Gdyby ww. termin wynikający z art. 54 ust. 4 u.ś.o.z. miałby rzeczywiście charakter procesowy, to organ miałby obowiązek – zgodnie z zasadą informowania – poinformować stronę o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a gdyby termin nie został przywrócony, organ winien odmówić wszczęcia postępowania, zgodnie z regulacją art. 61a § 1 K.p.a. Zgodnie z powyższym przepisem gdy wniosek, o którym mowa w art. 61 K.p.a. był z tej właśnie przyczyny (złożenia po terminie) niedopuszczalny, to samo postępowanie nie mogłoby być wszczęte, a organ administracji publicznej winien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Ponadto termin procesowy musi być terminem pewnym w tym znaczeniu, że jego upływ musi następować w konkretnej dacie, możliwej do ustalenia w konkretny, zobiektywizowany sposób. Wprowadzając regulacje mające charakter terminu procesowego wprost wskazuje się na chwilę rozpoczęcia biegu terminu procesowego oraz określenia jego długości. Takiego charakteru nie ma sformułowanie "niezwłocznie".

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że termin "niezwłocznie" wynikający z art. 54 ust. 4 u.ś.o.z. ma charakter jedynie instrukcyjny, dyscyplinujący, a jego niedochowanie nie wywołuje negatywnych skutków procesowych, w szczególności nie powoduje bezskuteczności dokonanej czynności procesowej. Termin ten ma dyscyplinować świadczeniodawcę, który po udzieleniu w nagłym przypadku świadczenia osobie nieubezpieczonej lub z innych powodów nie uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej, powinien niezwłocznie zwrócić się do wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczenia opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy.

Skutkiem tak wydanej decyzji jest zrefundowanie już poniesionego kosztu udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej. Samo udzielanie świadczenia medycznego w stanie nagłym ratującego zdrowie lub życie nie powinno być uzależniane od uprzedniego pokrycia kosztów tego świadczenia (art. 19 u.ś.o.z.).

Celem regulacji art. 54, a w tym art. 54 ust. 4 u.ś.o.z. jest ustalenie, czy nastąpiło udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej, czy świadczeniobiorca ma prawo do takich świadczeń i czy udzielenie świadczenia nastąpiło w trybie (stanie) nagłym. Te elementy materialne stosunku administracyjnego są podstawowe, a sama data złożenia wniosku nie może być traktowana jako kolejny element (przesłanka) materialnoprawny niezbędny do kształtowania prawa świadczeniodawcy do uzyskania decyzji potwierdzającej prawo świadczeniobiorcy do uzyskania tego świadczenia.

Tym samym należy stwierdzić, że zasadne są zarzuty skargi, a w szczególności zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 54 ust. 1, 2, 3 i 4 z u.ś.o.z. poprzez uznanie, że złożenie wniosku po upływie niespełna roku po udzieleniu świadczenia w stanie nagłym oznacza, że Szpital [...] w K nie złożył go niezwłocznie.

Dodatkowo w tej sprawie organy naruszyły także przepisy postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. i w związku z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w celu weryfikacji przesłanek, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 54 ust. 4 u.ś.o.z. i wydania decyzji co do istoty sprawy. Wobec powyższego organ odwoławczy dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę organy winny przeprowadzić pełne postępowanie wyjaśniające celem ustalenia zasadności złożonego przez stronę skarżącą (świadczeniodawcę) wniosku o potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, celem ustalenia istnienia lub nieistnienia przesłanek wskazanych w art. 54 ust. 3 u.ś.o.z. i orzec stosownie do wyników przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego.

Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.).