Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1081/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20  ust. 3
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko (spr.) Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2008 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu oddala skargę.


UZASADNIENIE

K.B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] ustalającą skarżącemu K.B. wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 47.732 zł w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów .

Jak wynika z akt sprawy , Naczelnik Urzędu Skarbowego , mając na względzie art. 20 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) porównał wysokość wydatków skarżącego z wartością opodatkowanych bądź zwolnionych od podatku zasobów finansowych jakie zostały zgromadzone w badanym roku podatkowym oraz zasobów zgromadzonych w latach wcześniejszych.

Na podstawie zebranego w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji materiału dowodowego ustalono, że w 2001 r. małżonkowie K. i T.B. (w małżeństwie obowiązywał ustrój wspólności majątkowej) ponieśli wydatki w łącznej kwocie 1.103.902,78 zł, w tym:

- 920.620,37 zł stanowiły koszty prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej (wysokość kosztów uzyskania przychodów ustalono na podstawie ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...].01.2003r. nr [...], pomniejszając je o odpisy amortyzacyjne od środków trwałych w kwocie 17.207,16 zł);

- 982,79 zł zakup telewizora;

- 4.460,65 zł opłaty za lokal sklepowy położony przy [...] (czynsz, telefon, energia);

- 139.284,00 zł wydatki inwestycyjne na przystosowanie nieruchomości położonej na prowadzenie działalności gospodarczej;

- 12.739,00 zł spłata rat kapitałowych kredytów zaciągniętych w 1999 r. na zakup samochodów do działalności gospodarczej;

- 3.520,40 zł zaliczki na podatek dochodowy;

- 6.428,99 zł składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne;

- 15.866,58 zł koszty utrzymania rodziny skarżącego.

W wyniku prowadzonego postępowania ustalono też, że zasadniczym dochodem podatników w 2001 r. był dochód z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego K.B. w zakresie produkcji stelaży meblowych z płyt wiórowych, opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych. W zeznaniu PIT-36 za 2001 r. podatnik wykazał przychód z działalności gospodarczej w kwocie 963.506,90 zł. (wysokość przychodu wynikająca z deklaracji została przyjęta przez Urząd Skarbowy w decyzji z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r.). Pozostałe ujawnione źródła dochodów małżonków B. stanowiły: zasiłek wypłacony T.B. przez organ zatrudnienia w kwocie 1.441,06 zł, zasiłek rodzinny w kwocie 653,10 zł, nadpłata z zeznania rocznego za 2000 r. w kwocie 1.015,80 oraz oszczędności zgromadzone przez małżonków w okresie poprzedzającym kontrolowany rok podatkowy w kwocie 10.000,62 zł (w wysokości wynikającej z ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] ustalającej podatek od dochodów nie znajdujących pokrycia za 2000 rok).

Brak pokrycia wydatków wyniósł ogółem 127.285,30 zł, to jest po 63.642,65 zł na każdego z małżonków B..

W toku prowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji nie dał wiary wyjaśnieniom podatnika o pokryciu wymienionych wydatków otrzymaną od matki U.B. darowizną w kwocie 150.000 zł, która w całości, według twierdzenia skarżącego, pochodziła z oszczędności życia jego rodziny. Ojciec podatnika pracował w latach 1960-1981 na stanowisku dyrektora z wynagrodzeniem znacznie przewyższającym średnie wynagrodzenie miesięczne w tamtym okresie, zaś bracia matki oraz inni krewni będąc obywatelami Wielkiej Brytanii, RPA i Niemiec pomagali rodzicom, zarówno w formie rzeczowej, jak i pieniężnej.

Organ I instancji odrzucając przedmiotową darowiznę jako źródło pokrycia wydatków poniesionych przez małżonków B. w 2001 r. podkreślił, iż śmierć rodziców skarżącego (ojca w 1989 r., matki w 2004 r.) uniemożliwiła bezpośrednie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy darczyńca na dzień przekazania darowizny rzeczywiście dysponował wskazaną przez skarżącego kwotą, zaś przedłożony przez samego obdarowanego jako stronę postępowania wypis z legitymacji ubezpieczeniowej ojca, potwierdził jedynie wysokie zarobki ojca w latach 1979-81, co nie dowodzi w żadnym razie faktu zgromadzenia oszczędności przez rodziców, a tym bardziej posiadania przez matkę w 2001 r. oszczędności na kwotę 150.000 zł.

W ocenie organu również zeznania rodzeństwa podatnika z uwagi na ich ogólnikowość (zeznający nie wiedzieli, w jakiej kwocie matka podatnika miała przekazać mu pieniądze, kiedy i w jaki sposób do tego doszło), nie dowodzą faktu przekazania przedmiotowej darowizny.

Ponadto w toku postępowania pierwszoinstancyjnego zwrócono m.in. uwagę na fakt, iż to raczej matka skarżącego wymagała wsparcia finansowego od rodziny, skoro za 1996 r. podatnik odliczył od dochodu darowiznę na jej rzecz, z przeznaczeniem na ochronę zdrowia w kwocie 1.500 zł, co stanowiło około 20% jego rocznego dochodu.

K.B. odwołaniem z dnia [...] lipca 2007 r. zakwestionował decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] ustalającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, wnosząc o jej uchylenie. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 180 Ordynacji podatkowej w związku z art. 196 § 3 tej ustawy przez dopuszczenie jako dowód w sprawie wskazanych przez podatnika świadków, a następnie odrzucenie ich zeznań w całości, pomimo iż nie zarzucono im krzywoprzysięstwa.

W ocenie skarżącego otrzymanie pomocy od rodziny nie wymaga żadnego określonego przepisami prawa udokumentowania. Okoliczność ta może być udowodniona jakimkolwiek dowodem, w tym także zeznaniami świadków. Jeżeli organ podatkowy odrzucił wyżej wymieniony dowód, to zdaniem skarżącego, powinien wskazać podatnikowi, jakimi dowodami należało uwiarygodnić posiadane oszczędności.

Fakt nieuiszczenia podatku od otrzymanej darowizny skarżący tłumaczył natomiast swoją nieświadomością istnienia takiego obowiązku.

Ponadto odwołujący się zarzucał naruszenie przez organ podatkowy art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej wskutek wielokrotnego wzywania go do uzupełnienia danych, ich powielania, składania wielu oświadczeń, w których mógł popełnić niezawinione błędy.

Korzystając z prawa wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, pismem z dnia [...] września 2007 r. podatnik podtrzymał w całości zarzuty przedstawione w odwołaniu.

Dyrektor Izby Skarbowej , rozpatrując sprawę w następstwie wniesionego odwołania, nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia i decyzją z dnia [...] września 2007r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Według organu odwoławczego ocena dowodów zebranych w sprawie na okoliczność otrzymanej od matki podatnika darowizny, zaprezentowana przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji, jest prawidłowa. Naczelnik Urzędu Skarbowego słusznie uznał, że na podstawie zeznań świadków, rodzeństwa skarżącego – I.B. i M.B. oraz oświadczenia złożonego przez E.C. nie można stwierdzić, że podatnik uzyskał darowiznę w kwocie 150.000 zł. Jak wynika z tych zeznań, osoby te nie były świadkami darowizny, a o zdarzeniu tym dowiedziały się jedynie bądź od skarżącego , bądź od U.B.. Świadkowie nie potrafili określić, kiedy darowizna miała miejsce, w jaki sposób nastąpiło przekazanie pieniędzy, w jakiej kwocie.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził w zaskarżonej decyzji, iż całkowicie chybiony jest zarzut podniesiony w odwołaniu o odrzuceniu przez organ l instancji zeznań świadków jako dowodu w sprawie. Organ podatkowy bowiem , zgodnie z prawem przysługującym mu na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej, jedynie dokonał oceny, że złożone w toku prowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego zeznania świadków w żadnym razie nie potwierdzają tego, co chciał dowieść sam skarżący, tzn. że w 2001 r. otrzymał od matki darowiznę w łącznej kwocie 150.000 zł, którą przeznaczył w całości na sfinansowanie określonych wydatków poniesionych w badanym okresie. Jak podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej , dowód z zeznań świadków nie był jedynym dowodem analizowanym przez organ podatkowy, który na podstawie całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie doszedł do przekonania, iż przedmiotowa darowizna w kwocie wskazanej przez podatnika nie miała miejsca. Organ wskazał ponadto , że zgodnie z art. 890 § 1 kodeksu cywilnego oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Darowizna bez zachowania tej formy staje się ważna, gdy przyrzeczone świadczenie zostało spełnione. W niniejszej sprawie podatnik nie udowodnił, że owa darowizna faktycznie została spełniona. W toku postępowania podatnik nie przedstawił dowodów otrzymania darowizny w postaci np. pokwitowania odbioru sumy darowizny, dowodu przelewu na rachunek bankowy itp. Ponadto, przedmiotowa darowizna nie została zgłoszona do właściwego urzędu skarbowego celem jej opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn, pomimo ciążącego na stronach umowy obowiązku podatkowego z tego tytułu.

Według organu, sam skarżący, w swych gołosłownych i lakonicznych zeznaniach o uzyskiwaniu pomocy przez swoją matkę od jej krewnych, oprócz wymienienia okresu w jakim świadczona była ta pomoc, nie wskazał nawet w przybliżeniu, w jakiej wysokości została ona udzielona i w jakiej wysokości mogła być podstawą do gromadzenia oszczędności, z których następnie w 2001 r. udzielono mu darowizny.

Pełnomocnik K.B. złożył skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Strona skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej :

• naruszenie art. 20 ust.3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz.176 ze zm.) przez przyjęcie, że poniesione przez podatnika w 2001r. wydatki nie znajdują pokrycia w posiadanych przez podatnika zasobach majątkowych,

• obrazę art. 122 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) przez zaniechanie ustalenia przez organ podatkowy podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przez dowolną ocenę przez organ podatkowy zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Naruszenia wymienionych przepisów skarżący upatruje w stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej , który nie uznał wyjaśnień strony skarżącej, iż wydatki poniesione w 2001 r. zostały sfinansowane darowizną otrzymaną od matki – U.B. w kwocie 150.000 zł jedynie w oparciu o drugorzędne okoliczności, że powołani w sprawie świadkowie nie byli bezpośrednimi świadkami darowizny, a o zdarzeniu dowiedzieli się jedynie od skarżącego i jego matki i w związku z tym nie potrafili określić daty, kwoty i sposobu przekazania pieniędzy. W opinii skarżącego, bezspornym dowodem na fakt przekazania darowizny przez jego matkę są zeznania świadków, którzy to zdarzenie jednomyślnie potwierdzili; tym bardziej, że wszystkie ewentualne wątpliwości związane z dokonaniem darowizny nie powinny być tłumaczone na niekorzyść podatnika, lecz powinny być zweryfikowane innymi ustaleniami, związanymi z dokonaniem darowizny, a takich organ odwoławczy zaniechał. Natomiast pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem skarżącego świadczy niezbicie, iż U.B. była w posiadaniu znacznych środków pieniężnych, które przez okres kilkudziesięciu lat otrzymywała od rodziny (braci) z zagranicy.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, w szczególności co do tego, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zapadło na podstawie całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, a materiał ten został wnikliwie i szczegółowo oceniony. Według organu odwoławczego, w tej sytuacji nie można mówić o naruszeniu art. 122 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Zarzuty skargi opierają się w głównej mierze na naruszeniu art. 122 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 , poz. 60 ze zm. ) i odnoszą się do ustaleń dotyczących darowizny , jaką w 2001 r. skarżący miał otrzymać od swojej matki U.B. w wysokości 150.000 zł.

W kontekście tak sformułowanych zarzutów, zdaniem Sądu organy podatkowe należycie ustaliły stan faktyczny, opierając się na treści zebranego w toku prowadzonego postępowania materiału dowodowego i prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy podatkowe. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał , przeprowadzono jego analizę we wzajemnym powiązaniu poszczególnych dowodów, a wypływająca z tej oceny konkluzja ma walor logiczności i znajduje oparcie także w zasadach doświadczenia życiowego. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organy podatkowe w zakresie pozwalającym na stwierdzenie, że podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy poddał analizie wszystkie dowody, by następnie w zaskarżonej decyzji w sposób spójny i przekonujący wykazać, że dokonana ocena nie była oceną dowolną, lecz oparto ją na całokształcie zgromadzonego , z udziałem strony , materiału dowodowego.

Wydając przedmiotową decyzję organy podatkowe oparły się na regulacji wynikającej z art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zgodnie z którym wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. W świetle przytoczonej regulacji , w przypadku, gdy stwierdzone zostanie, że poniesione wydatki nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz w zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych, organ podatkowy zyskuje uprawnienie do przyjęcia, iż podatnik osiągnął przychody ze źródeł, których nie ujawnił.

Linia orzecznictwa wyraźnie wskazuje przy tym , iż w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, inicjatywa dowodowa obciąża tę stronę postępowania, która z określonych okoliczności wywodzi skutki prawne. Zatem, to właśnie w interesie samego skarżącego było wykazanie źródeł dochodów, z których zostały pokryte poniesione wydatki.

W niniejszej sprawie takim źródłem wskazanym w toku postępowania przez stronę skarżącą była darowizna otrzymana w 2001 r. od matki – U.B. w łącznej kwocie 150.000 zł. Jak już wcześniej była mowa , okolicznością jaka powinna zostać bezspornie wykazana przez skarżącego był fakt przekazania mu przez matkę tytułem darowizny kwoty w wysokości 150.000 zł, z czym wiązało się także dokonanie przez organ oceny możliwości zgromadzenia i posiadania przez U.B. w 2001 r. oszczędności w wyżej wymienionej kwocie.

Trafnie przy tym podkreśliły organy podatkowe obu instancji, iż samo uprawdopodobnienie przez skarżącego okoliczności ewentualnego uzyskiwania w latach sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i osiemdziesiątych bliżej nieokreślonych kwot pieniędzy od krewnych z zagranicy, czy nawet osiągania przez ojca skarżącego w latach do 1989 r. wynagrodzenia przewyższającego wynagrodzenie średnie krajowe, w żadnym razie nie oznacza jeszcze przyjęcia za dostatecznie udowodniony fakt zgromadzenia i posiadania przez matkę skarżącego – U.B. w 2001 r. oszczędności w wysokości 150.000 zł, a tym bardziej przekazania ich w tym roku skarżącemu tytułem darowizny. Zarówno powołani w toku prowadzonego postępowania podatkowego świadkowie, jak i sam skarżący złożyli bardzo ogólnikowe i lakoniczne wyjaśnienia dotyczące gromadzonych i posiadanych przez U.B. oszczędności oraz udzielonej synowi pomocy finansowej, ograniczając się jedynie do potwierdzenia, iż mieszkający za granicą krewni pomagali matce oraz że pomoc finansowa dla skarżącego również miała miejsce, a wiedzę o rzekomej darowiźnie, jak sami przyznali, posiadali jedynie na podstawie informacji od darczyńcy i obdarowanego. W związku z powyższym nie potrafili wskazać ani okresu w jakim owa pomoc finansowa miała miejsce, ani w jakiej była formie, czy kwocie.

Ponadto, również sam skarżący nie przedstawił żadnego materialnego dowodu wskazującego na fakt zgromadzenia przez matkę oszczędności, czy źródeł ich pochodzenia (np. dowody przelewów bankowych, korespondencja, nazwiska osób, które mogły pośredniczyć w przekazywaniu pieniędzy, itp.), jak również nie przedstawił dowodu zawarcia darowizny (umowy darowizny), ani jakiegokolwiek dowodu świadczącego o jej wykonaniu, spełnieniu (np. pokwitowania odbioru sumy darowizny, dowodu przelewu na rachunek bankowy, itp.).

W ocenie Sądu , brak wiarygodności wskazanego przez skarżącego źródła pokrycia wydatków w 2001 roku w postaci darowizny od matki dodatkowo uzasadnia również to , iż skarżący w toku prowadzonego postępowania podatkowego przed organami obu instancji w żaden sposób nie wykazał powiązania darowizny, otrzymanej - według jego oświadczenia złożonego podczas przesłuchania go jako strony w dniu [...] marca 2007 r. - w kilku transzach w ciągu 2001 r. gotówką , z wydatkami na cele modernizacyjne na nieruchomości, mimo że jak sam twierdził, na taki właśnie cel owe środki zostały przeznaczone.

Zdaniem Sądu, słusznie też organ podatkowy , analizując wiarygodność przedmiotowej darowizny, wziął także pod uwagę niezgłoszenie jej do urzędu skarbowego celem opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn, pomimo że na stronach tej czynności ciążył obowiązek podatkowy z tego tytułu. Nie zasługują przy tym na uwzględnienie twierdzenia skarżącego , że nie zdawał sobie sprawy z tego obowiązku.

Również za całkowicie niewiarygodne i niezgodne z podstawowymi zasadami wiedzy, logiki i doświadczeniem życiowym uznać należy twierdzenia skarżącego , że darowiznę stanowić miały środki gromadzone jako oszczędności przez okres kilkudziesięciu lat, przechowywane przez cały czas przez darczyńcę U.B. w formie gotówkowej , w domu. W kontekście powyższych okoliczności , organy podatkowe trafnie wskazały , iż przy ocenie stanu faktycznego nie można było pominąć , iż w 1996 r. to matka skarżącego skorzystała ze wsparcia finansowego z jego strony na ochronę zdrowia w wysokości 1.500 zł , co zostało wykazane w rocznym zeznaniu podatkowym małżonków B. za ten okres . Przyjęcie od syna pomocy finansowej w stosunkowo niewielkiej wysokości, w sytuacji, gdy matka skarżącego była w posiadaniu oszczędności w granicach 150.000 zł, przechowywanych w gotówce w domu, ocenić należy co najmniej jako nieracjonalne i pozbawione logiki - a na gruncie niniejszej sprawy przemawiające za stwierdzeniem, że matka skarżącego w rzeczywistości nie dysponowała oszczędnościami, które w 2001 roku mogły stać się przedmiotem darowizny na jego rzecz.

W ocenie Sądu, na podstawie analizy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ prawidłowo uznał, że strona skarżąca w żaden materialny i wiarygodny sposób nie udowodniła, że w 2001 r. dysponowała kwotą w wysokości 150.000 zł, otrzymaną od matki tytułem darowizny, która mogła stanowić źródło finansowania wydatków małżonków B. w kontrolowanym okresie.

W tej sytuacji prawidłowe były ustalenia organów podatkowych w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego, jako że wydatki poczynione w 2001 r. przez małżonków B. nie znajdowały pokrycia w mieniu zgromadzonym w tym roku podatkowym oraz w latach poprzednich , pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania ( art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Sąd nie uznał także podniesionego przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 27 maja 2008 r. zarzutu naruszenia art. 6 ust. 4 i art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Podkreślić bowiem należy, że regulację ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn, należy zastosować jedynie wtedy, gdy wystąpi przedmiot opodatkowania nią regulowany, w tym przypadku darowizna. W niniejszej sprawie organy wykazały bezsprzecznie, że darowizna nie miała miejsca, a samo oświadczenie strony nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że darowizna faktycznie istniała.

Jak z powyższego wynika, organy podatkowe prowadząc postępowanie w przedmiocie ustalenia skarżącemu K.B. zryczałtowanego podatku dochodowego za 2001 r. nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - P.p.s.a.). Zaskarżona decyzja nie nosi też znamion naruszenia prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.).

Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

( - ) Jacek Niedzielski ( - ) Joanna Wierchowicz ( - ) Krystyna Skowrońska-Pastuszko