Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 817/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37-42, art. 103
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...], [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "GINB") – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku W. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2015r., znak: [...] - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...].

Uzasadniając swoje orzeczenie, organ wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku W. L., reprezentowanego przez radcę prawnego, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") z dnia [...] stycznia 2015r., znak: [...], którą PINB w [...] na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz.U z 1974 r., nr 38 poz. 229 z późn. zm.) nakazał W. L. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku garażu na działkach nr [...] położonych w [...] przy ul. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia w tym miejscu, że GINB w ponownie rozpatrywanej decyzji z [...] grudnia 2015 r. ustalił następujący stan faktyczny i poczynił następujące rozważania prawne.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], PINB na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane nakazał W. L. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku garażu na działkach nr [...] położonych w [...] przy ul. [...]. [...]WINB decyzją z dnia [...] maja 2015r. znak: [...], utrzymał ww. decyzję organu powiatowego w mocy. Pismem z dnia 1 września 2015 r., W. L. reprezentowany przez radcę prawnego, złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji organu wojewódzkiego. Pismem z dnia 9 października 2015 r., GINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...]WINB.

GINB uznał, że w sprawie przedmiotem postępowania jest stwierdzenie nieważności decyzji, wydanej przez organ administracji w zwykłym postępowaniu. Ocena organu administracji orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która była już rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Stąd też w tym postępowaniu organ nadzoru nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję, kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie.

W. L. zarzucił w swoim odwołaniu organowi wojewódzkiemu wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r., jak również naruszenie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., w związku z tym, że nie został prawidłowo ustalony stan faktyczny i nie zostały we właściwym trybie ustalone wszystkie okoliczności sprawy.

Podnoszone zarzuty nie zasługiwały w ocenie GINB na uwzględnienie. Z analizy akt sprawy wynikało bowiem, że pismem z dnia 23 grudnia 2004 r., znak: [...] PINB w [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie legalności istnienia garażu będącego własnością W. L., zlokalizowanego na działkach nr [...], [...] i [...] w [...] przy ul. [...].

Przeprowadzona przez pracowników PINB kontrola wykazała, że na działkach nr [...] przy ulicy [...] w [...] został wybudowany budynek garażowy. Działka nr [...] stanowi własność Gminy [...] a jej użytkownikiem wieczystym są T. i W. L., natomiast właścicielami działki nr [...] są U. i P. K., działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa i jest użytkowana jako droga. Fakt ten potwierdzała również ekspertyza techniczna stanu technicznego samowolnie wybudowanego garażu sporządzona w czerwcu 2008 r. Ustalono, że znajdujący się na działkach nr [...] garaż jest obiektem murowanym, parterowym z poddaszem użytkowym, pokrytym dachem jednospadowym o pokryciu blachą trapezową. W parterze znajduje się jeden boks garażowy oraz pomieszczenie gospodarcze. Wymiary zewnętrzne wynoszą 6, 04 m. x 8, 04 m., wysokość części wyższej 5, 9 m. a części niższej (spadowej) 4, 0 m. Budowę obiektu rozpoczęto na przełomie kwiecień/maj 1989r., a zakończono w 1989r. Inwestorem robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego garażu był W. L.. Inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę.

Budowa budynku garażowego, została zrealizowana bez pozwolenia na budowę przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 1994 r. nr 89, poz. 414 z późn. zm.). Art. 103 ust. 1 tej ustawy stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy nie stosuje się art. 48 dotyczącego orzekania o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, ale do takich obiektów stosuje się, w zakresie usuwania skutków samowoli budowlanej, przepisy art. 37-42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ww. ustawy obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę (pkt. 1), lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt. 2). Wykluczenie przesłanek przymusowej rozbiórki pozwalało natomiast na legalizację obiektu na podstawie art. 42, po ewentualnym dokonaniu zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.

GINB wyjaśnił, że w utrwalonym orzecznictwie sądowo administracyjnym, przyjmuje się, że organ nadzoru budowlanego powinien w pierwszej kolejności ustalić czy przeznaczenie terenu, na którym położony jest obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy przez ten organ i w tym kontekście ocenić czy spełniona została przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji bezspornie ustaliły, że w okresie budowy garażu na terenie na którym znajdują się działki nr [...], [...] i [...] w [...] przy ul. [...] obowiązywał Ogólny Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], zatwierdzony Uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 1981 r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] marca 1981 r. Zgodnie z tym planem działka nr [...] oraz część działki nr [...] leży na terenie oznaczonym [...] - drogi obsługujące istniejącą i projektowaną dzielnicę składowo - magazynową, a działka [...] leży na terenie oznaczonym [...] - czyli strefy ochrony sanitarnej - teren użytkowany rolniczo. A zatem teren, na którym wybudowano, sporny budynek o funkcji garażowej, nie był przeznaczony pod tego rodzaju rozbudowę.

Z pisma Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak [...] wynikało zaś, że wyżej wskazany plan obowiązywał do 1 stycznia 2003r. Aktualnie teren na którym jest usytuowany garaż nie jest objęty ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, a na budowę przedmiotowego garażu nie była wydawana decyzja o warunkach zabudowy.

Stwierdzić zatem należało w ocenie GINB, że budynek garażowy usytuowany jest na terenie nieprzeznaczonym do tego rodzaju zabudowy w dacie jego budowy; zlokalizowany jest częściowo na terenie wchodzącym w skład pasa drogowego drogi publicznej, posiadającej status drogi gminnej. Działka nr [...] stanowi własność Gminy [...] a użytkownikiem wieczystym są T. i W. L., natomiast właścicielami działki nr [...] są U. i P. K., natomiast działka nr [...] (droga) stanowi własność Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę [...].

Biorąc pod uwagę fakt, że teren na którym został wybudowany sporny obiekt nie jest przeznaczony pod tego typu inwestycje, a ponadto garaż jest usytuowany w pasie drogi gminnej, w związku z czym inwestor nie dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ wojewódzki słuszne przyjął zatem, że brak jest możliwości zalegalizowania garażu, a wydany nakaz rozbiórki jest uzasadniony.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy GINB stwierdził, co następuje. Decyzja GINB z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], została wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten ma charakter wyjątkowy, służy bowiem wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi kwalifikowanymi wadami, których zamknięty katalog został zawarty w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. W postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności, organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem nie może rozpatrywać sprawy, co do jej istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym. Działanie organu w tym trybie ogranicza się do oceny kwestii ściśle prawnych, czyli do ustalenia czy badana decyzja dotknięta jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji, a organ rozpoznając sprawę w trybie stwierdzenia nieważności nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy.

Przywołując ww. ustalenia faktyczne, organ stwierdził, że będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany został wybudowany w 1989 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę, a zatem z naruszeniem art. 28 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). W związku z tym, zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), jako obowiązującą podstawę prawną, organy orzekające przyjęły ustawę z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. W myśl bowiem art. 103 ust. 2 aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r., do obiektów, których samowolna budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy nie stosuje się art. 48 tej ustawy, lecz przepisy dotychczasowe, tj. ustawę Prawo budowlane z 1974 r.

Stosownie do art. 37 ust. 1 ww. ustawy, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę (pkt. 1), lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt. 2).

W okresie budowy garażu na terenie, na którym znajdują się działki nr [...], nr [...] i nr [...] w [...] przy ul. [...] obowiązywał Ogólny Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], zatwierdzony Uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...].02.1981r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] marca 1981 r. Zgodnie z tym planem działka nr [...] oraz część działki nr [...] leży na terenie oznaczonym [...] - drogi obsługujące istniejącą i projektowaną dzielnicę składowo- magazynową, a działka [...] leży na terenie oznaczonym [...] - czyli strefy ochrony sanitarnej - teren użytkowany rolniczo. A zatem teren, na którym wybudowano sporny budynek o funkcji garażowej, nie był przeznaczony pod tego rodzaju rozbudowę.

Wybudowany budynek garażu na działkach nr [...] przy ul. [...] zlokalizowany jest częściowo na terenie wchodzącym w skład pasa drogowego drogi publicznej, posiadającej status drogi gminnej. Tym samym taka lokalizacja garażu narusza przepisy ustawy z dnia 21 marca z 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460, ze zm.), tj. art. 39 ust. 1 pkt. J - zakaz lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdzić należało w ocenie GINB, że w świetle wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28.06.1985 r., sygn. akt III ARN 11/85 OSNC 1986/3/40: " Terenem, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, jest nie tylko teren przeznaczony w istniejącym planie ogólnym lub szczególnym na inne cele lub pod innego rodzaju zabudowę, ale także teren nieprzeznaczony pod zabudowę ze względu na brak takich planów".

Ponadto, dodatkową okolicznością, która uzasadniała wydanie decyzji o nakazie rozbiórki garażu było naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 6 Prawa budowlanego z 1974 r., zgodnie z którym obiekty budowlane powinny być realizowane w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym ochrona prawa własności. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 Prawa Budowlanego obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane w sposób zapewniający, między innymi bezpieczeństwo ludzi i mienia, zgodnie z przepisami, w szczególności techniczno-budowlanymi i normami. Wskazana w art. 5 ust. 1 pkt. 6 i ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. ochrona uzasadnionego interesu osoby trzeciej, na którą można się powołać przy zastosowaniu przepisu art. 37 ust. 2 tej ustawy, bowiem obejmuje przede wszystkim kwestie: zapewnienia dojazdu (dojścia) do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem lub ograniczeniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego oraz uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenia powietrza, wody lub gleby.

Biorąc natomiast pod uwagę fakt, że teren na którym został wybudowany sporny obiekt, nie jest przeznaczony pod tego typu inwestycję, a ponadto garaż jest usytuowany w pasie drogi gminnej, a inwestor nie dysponuje prawem do terenu oraz narusza art. 5 ust. 1 pkt. 6 i ust 2 Prawa budowlanego z 1974 r., brak było możliwości zalegalizowania garażu - wobec czego zaistniały ustawowe przesłanki określone w art. 37 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Tym samym nakaz zbiórki był uzasadniony.

Reasumując, GINB uznał, że należy utrzymać w mocy decyzję tego organu.

Z decyzją GINB nie zgodził się skarżący, który pismem swego pełnomocnika z dnia 18 marca 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., [...], utrzymującą w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił wskazując naruszenie:

1. art. 7, 8, 9, 11 i art. 107 § 1 i 3 przez brak odniesienia się do zarzutu zgłaszanego w odniesieniu do decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], dotyczącego rażącego naruszenia art. 37 ust. 1 pkt. 1) ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane oraz brak wyjaśnienia na jakiej podstawie prawnej organ nadzoru budowlanego może samodzielnie oceniać zgodność wybudowanego budynku z przepisami o planowaniu przestrzennym,

2. art. 156 § 1 pkt. 2) Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 37 ust. 1 pkt. 1) ustawy z dnia 24 października 1974 r., - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. tj. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) przez przyjęcie, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy organ nadzoru budowlanego w oparciu o wskazane przepisy Prawa budowlanego w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki nie może samodzielnie dokonać oceny zgodności samodzielnie wybudowanego budynku z przepisami o planowaniu przestrzennym.

W związku z tymi zarzutami wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę, skarżący wyjaśnił, że w jego ocenie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził samodzielną ocenę zgodności inwestycji budowlanej skarżącego z przepisami o planowaniu przestrzennym dochodząc do wniosku, że taka zabudowa nie jest zgodna z obowiązującym w czasie dokonania zabudowy Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] zatwierdzonym Uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 1981 r. ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] lutego 1981 r. Badając zgodność inwestycji budowlanej z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi na dzień wydania zaskarżonej decyzji organ ustalił, iż na obszarze objętym inwestycją W. L. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Mając na względzie fakt, iż przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ewentualna zabudowa dokonywana jest w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] samodzielnie ocenił, że dla garażu wybudowanego przez skarżącego nie jest możliwe uzyskanie takiej decyzji.

Podstawowym zarzutem skargi, który jednakże dotyczył decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], był zarzut "naruszenia art. 37 ust. 1 pkt. 1) ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane"

Jak wskazał skarżący, przepis ten wymaga dokonania oceny zgodności samowolnie zrealizowanej inwestycji budowlanej z przepisami o planowaniu przestrzennym.

W świetle wykładni art. 37 ust. 1 pkt. 1) ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane [...]WINB nie był, w ocenie skarżącego, uprawniony do samodzielnego ustalania, czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym. Wobec bowiem braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy wymagane było przeprowadzenie postępowania przez rzeczowo właściwy organ, którym zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, a w przypadku inwestycji planowanych na terenach zamkniętych wojewoda (art. 60 ust. 3 wskazanej ustawy). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ma bowiem kompetencji do ustalania w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki czy możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budowli objętej przedmiotem postępowania.

Prowadząc samodzielną ocenę w przedmiocie możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla garażu objętego przedmiotem postępowania w sprawie nakazania przymusowej rozbiórki [...]WINB naruszył wiec art. 37 ust. 1 pkt. 1) ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w stopniu uzasadniającym przyjęcie, że jest to rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2) k.p.a. co zostało zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skierowanych do GINB. W decyzji, która jest przedmiotem skargi, GINB zajął się oceną czy możliwe było postawienie budynku przez W. L., mając na uwadze przepisy o planowaniu przestrzennym, czym powielił błąd popełniony przez [...]WINB.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji GINB powinien, zdaniem skarżącego, przede wszystkim odnieść się do zarzutu braku podstawy prawnej do dokonania przez organ nadzoru budowlanego samodzielnej oceny zgodności samowolnie zrealizowanej inwestycji budowlanej z przepisami o planowaniu przestrzennym. Do tego zarzutu i argumentacji prawnej GINB się nie odniósł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest rozważań w tym zakresie, co czyni zasadnym postawiony w niniejszej skardze zarzut naruszenia art. 7, 8, 9, 11 i art. 107 § 1 i 3 przez brak odniesienia się do zarzutu zgłaszanego w odniesieniu do decyzji [...]WINB z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], dotyczącego rażącego naruszenia art. 37 ust. 1 pkt. 1) ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane oraz brak wyjaśnienia na jakiej podstawie prawnej organ nadzoru budowlanego może samodzielnie oceniać zgodność wybudowanego budynku z przepisami o planowaniu przestrzennym. Ponieważ brak jest podstawy prawnej do samodzielnego dokonywania przez organy nadzoru budowlanego oceny zgodności wybudowanego budynku z przepisami o planowaniu przestrzennym w postępowaniu o nakazanie rozbiórki zasadnym miałby być w ocenie skarżącego kolejny zarzut skargi, gdyż decyzja [...]WINB w takiej sytuacji obarczona jest wadą powodującą jej nieważność.

W związku z powyższym, jak uznał pełnomocnik skarżącego, istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji z jednoczesnym stwierdzeniem, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał swoją argumentacje i wniósł o oddalenie skargi. GINB wyjaśnił, że nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że organ nadzoru budowlanego nie miał podstawy do samodzielnej oceny zgodności wybudowanego budynku z przepisami o planowaniu przestrzennym, gdyż taki obowiązek wynika wprost z art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 z późn. zm.), zgodnie z którym obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę (pkt. 1), lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt. 2). Dopiero wykluczenie przesłanek przymusowej rozbiórki pozwala na legalizację obiektu na podstawie art. 42, po ewentualnym dokonaniu zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja GINB, jak również poprzedzająca ją decyzja tego organu nie naruszają przepisów prawa procesowego, ani materialnego. Z tego powodu zarzuty skargi nie były uzasadnione i skarga podlegała oddaleniu.

Na wstępie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia organu administracji publicznej, które zakończyło się kontrolowanymi w niniejszym postępowaniu decyzjami, jest postępowaniem szczególnego rodzaju.

Jego przedmiotem, a zarazem wyznacznikiem granic dopuszczalności badania, jest ustalenie, czy decyzja administracyjna jest obarczona którąkolwiek z wad, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a więc, czy dana decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W związku z tym, że skarżący zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie m.in. art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., wskazać należy, że tylko takie naruszenie prawa, które posiada obiektywnie – a nie subiektywnie – rażący charakter, pozwala na uznanie, że orzeczenie administracyjne powinno być uznane za nieważne i wyeliminowane z obrotu prawnego. Kwestie rażącego charakteru naruszenia prawa doczekały się tak w literaturze, jak i rzecznictwie sądów administracyjnych bogatego wyjaśnienia; nie powinny więc budzić wątpliwości.

Jak podkreśla R. Kędziora w Komentarzu do kodeksu postępowania administracyjnego (kom. do art. 156), Wyd. 4, Warszawa 2014 r., w dokonywanej w literaturze i orzecznictwie wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa można wyodrębnić dwa zasadnicze kierunki. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie wyraźnej, niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych normy prawa materialnego lub procesowego (tak też B. Adamiak, w komentarzu do art. 156 k.p.a. w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 14, Warszawa 2016). O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (tak słusznie NSA w wyroku z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997, Nr 2, s. 26).

Jak ponadto słusznie wyjaśnił to NSA w wyroku z 26 maja 1989 r., IV SA 339/89, ONSA 1989, Nr 1, poz. 50 z komentarzem H. Starczewskiego, GAP 1989, Nr 24, s. 45), rażąco narusza prawo decyzja administracyjna, która została wydana wbrew jednoznacznemu zakazowi lub nakazowi wynikającemu z przepisów prawa materialnego.

Zgodnie ze stanowiskiem R. Kędziory (op. cit.) "drugi sposób interpretacji pojęcia rażącego naruszenia prawa kładzie nacisk na ocenę skutków, jakie pociąga za sobą naruszenie prawa. W związku z tym za rażące może być uznane tylko takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. A. Zieliński, O "rażącym" naruszeniu prawa, s. 104) . W wyr. z 6.9.1984 r. (II SA 737/84, GAP 1988, Nr 18, s. 45) NSA rozwinął argumentację powyższego stanowiska na tle przypadku wadliwego powołania w decyzji jej podstawy prawnej: "O tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem "rażącym" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 KPA decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie ono za sobą pociąga. Za " rażące" uznać należy mianowicie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Nie ma tu natomiast rozstrzygającego znaczenia ani oczywistość naruszenia określonego przepisu prawnego, ani nawet charakter przepisu, który został naruszony. 2. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że naruszenie prawa polegające na powołaniu wadliwej podstawy prawnej ma charakter " rażący". Obowiązek powołania w decyzji jej podstawy wynika z art. 107 § 1 i 3 KPA, przy czym nie powinno budzić wątpliwości, że nie chodzi tu o jakąkolwiek podstawę prawną, a o podstawę prawidłową, to znaczy o podstawę rzeczywiście mającą zastosowanie w danej sprawie. Powołując podstawę wadliwą, organ administracji naruszył powyższe przepisy. Trudno byłoby jednak przyjąć, że w wyniku tego naruszenia powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności".

Ponadto, NSA w wyroku z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92 (ONSA 1993, Nr 1, poz. 23) wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości, że "Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 KPA zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (...)".

Zgodnie z - w pełni podzielanym przez tut. Sąd - wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2016 r., VII SA/Wa 2822/15, "dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie jaki konkretny przepis został naruszony i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt. 2 KPA. Nadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej". Na uwagę zasługuje stwierdzenie WSA w Warszawie, zawarte w cyt. wyżej fragmencie, że istotnym jest uznanie, iż stwierdzane naruszenie prawa ma mieć znacznie większą wagę, niż stabilność decyzji.

Ten sam Sąd, w wyroku z dnia 6 lipca 2016 r., VII SA/Wa 2467/15, stwierdził także, że "nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt. 2 KPA Nadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej".

Należy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podkreślić, że Sąd – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) – kontroluje w niniejszej sprawie obie decyzje GINB, gdyż tylko w ten sposób może prawidłowo ocenić prawidłowość orzekania organów. Dokonując tej kontroli, Sąd bada, czy organa obu instancji prawidłowo załatwiły sprawę, rozstrzygając co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończąc sprawę w danej instancji - w rozumieniu art. 104 § 1 i § 2 k.p.a.

Mając na uwadze zarzut 2 skargi, dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. Z art. 37 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., stwierdzić należy, że zarzut ten jest chybiony nie tylko w uwagi na powyżej przedstawioną charakterystykę nadzwyczajnego trybu postępowania, stanowiącego wyjątek od zasady stabilności decyzji administracyjnych. Otóż, w ocenie Sądu, zarzut ten jest chybiony również dlatego, że zgodnie z powołanym art. 37 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. jeżeli obiekt budowlany lub jego część, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegały przymusowej rozbiórce, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdził, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

Budowa budynku garażowego, jak wynika z akt sprawy – co zresztą nie było kwestionowane przez skarżącego - została zrealizowana bez pozwolenia na budowę jeszcze przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 1994 r. nr 89, poz. 414 z p. zm.). Art. 103 ust. 1 tej ustawy stanowi natomiast, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie zaś z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy nie stosuje się art. 48 dotyczącego orzekania o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, ale do takich obiektów stosuje się, w zakresie usuwania skutków samowoli budowlanej, przepisy art. 37 - 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 z późn. zm.).

Słusznie więc organa obu instancji uznały, że przepisem prawa cogentis, który ma w sprawie zastosowanie jest art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Skoro, zgodnie z poczynionymi przez oba organa ustaleniami:

1. w okresie budowy ww. garażu na terenie na którym znajdują się działki nr [...], [...] i [...] w [...] przy ul. [...] obowiązywał Ogólny Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], zatwierdzony Uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 1981 r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] marca 1981 r.. i

2. zgodnie z tym planem działka nr [...] oraz część działki nr [...] była usytuowana na terenie oznaczonym [...] (drogi obsługujące istniejącą i projektowaną dzielnicę składowo – magazynową), a działka nr [...] na terenie oznaczonym [...] (czyli strefy ochrony sanitarnej - teren użytkowany rolniczo)

to logicznym wnioskiem, wysnutym przez [...]WINB i GINB było ustalenie, że teren, na którym wybudowano garaż nie był przeznaczony pod tego rodzaju rozbudowę. Jak ponadto ustalił organ I instancji, ww. plan obowiązywał do 1 stycznia 2003 r., obecnie teren, na którym jest usytuowany garaż, nie jest objęty ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, zaś na budowę przedmiotowego garażu nie była wydawana decyzja o warunkach zabudowy (pismo Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak [...]).

Jak wynika z akt sprawy, na podstawie których Sąd orzeka, niewątpliwym jest fakt, że skarżący przedmiotowy budynek garażowy wybudował na działkach nr [...], [...] i [...] przy ulicy [...] w [...]. Tymczasem, T. i W. L. posiadają tytuł prawny w postaci prawa użytkowania wieczystego wyłącznie do działki nr [...], która stanowi własność Gminy [...]. Właścicielami działki nr [...] są natomiast U. i P. K., zaś działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa i jest użytkowana jako droga. Oznacza to, że skarżący wybudował budynek w części na nieruchomościach, co do których nie mógł wykazać się żadnym prawem; nie tylko prawnorzeczowym, ale i obligacyjnym. Nie mógł więc dysponować tymi gruntami na cele budowlane.

Niezależnie więc od tego, że wybudowanie przez skarżącego garażu naruszyło w sposób oczywisty obowiązującą wówczas ustawę Prawo budowlane z 1974 r. (art. 37 ust. 1 m.in. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 6 i art. 29 ust. 5, art. 8 oraz art. 5 ust. 9 ww. ustawy) poprzez wykonanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, to dodatkowo budynek ten został wybudowany w części się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony pod taką zabudowę (art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy), sam zaś grunt stanowił drogę publiczną.

Z powyższych względów organa obu instancji prawidłowo ustaliły, że decyzja PINB z dnia [...] stycznia 2015 r., nakazująca rozbiórkę garażu w żaden sposób prawa nie naruszyła, ale wydana została z uwzględnieniem przepisów obowiązujących. Dlatego też tak [...]WINB, jak i GINB w sposób należyty i zgodnie z zasadą praworządności oraz prawdy obiektywnej, w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 6, 7, 8 k.p.a.) orzekły w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2015 r., zaś zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia ww. przepisów k.p.a. są błędne.

Należy także wskazać, że ani [...]WINB, ani GINB nie orzekały w przedmiocie dopuszczalności (lub jej braku) wydania przez właściwy organ decyzji o warunkach zabudowy. Oba natomiast organa wzięły pod uwagę tak stan faktyczny, jak i prawny sprawy, wysnuwając określone wnioski – do czego organ administracji publicznej jest zobowiązany. Skoro strona postępowania, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uchybia terminowi do wniesienia skargi na decyzję [...]WINB (postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 15 lipca 2015 r., II SA/Rz 873/15) i decyduje się na wszczęcie postępowania nieważnościowego, to w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po pierwsze świadczy to o wystąpieniu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji [...]WINB właśnie z powodu sądowego odrzucenia skargi na tą decyzję z uwagi na uchybienie terminu, a po wtóre o tym, że skarżący mógł wystąpić o wydanie stosownej decyzji o warunkach zabudowy w celu ewentualnej legalizacji budowy. Nie uczynił tego, w ocenie Sądu, nie dlatego, że skarżący nie znał prawa (miał bowiem profesjonalnego pełnomocnika), ale dlatego, że podobnie, jak organa obu instancji ocenił możliwość uzyskania takiej decyzji wobec istniejącego stanu faktycznego – w kontekście art. 61 ust. 1 pkt., 5 ustawy o planowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r.

Jak ponadto wyraźnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale II OPS 2/13 z dnia 16 grudnia 2013 r. "Przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy z 24.10.1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.; dalej PrBud74), w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z 7.7.1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym, że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy".

Niezasadnym jest – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – ponadto zarzut naruszenia art. 9, 11 i 107 § 1 i § 3 k.p.a. Z uzasadnienia skargi nie wynika, czym, zdaniem skarżącego, organ naruszył zasadę udzielania informacji (art. 9 k.p.a.), zaś analiza akt sprawy nie wskazuje na to, by organ którejkolwiek instancji nienależycie lub niewyczerpująco informował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Nic nie wskazuje ponadto na to, że organ zaniechał czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, nie udzielając im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Brak rozwinięcia, na czym miałoby polegać naruszenie art. 11 k.p.a. powoduje, że nie wiadomo skąd skarżący wysnuwa wniosek, że organ (organa) zaniechał wyjaśnienia stronom zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W ocenie Sądu taki wniosek w żaden sposób nie wynika z analizy akt sprawy.

Ponadto, zarówno decyzja [...]WINB, jak i GINB zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym i pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi (art. 107 § 1 k.p.a.). Analiza uzasadnienia – nie tylko zaskarżonego przez skarżącego orzeczenia, ale i decyzji poprzedzających – wskazuje na to, że zawiera ono wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Powoduje to, że zarzut skarżącego w tym zakresie jest również nieuzasadniony.

Z przyczyn wyżej wskazanych skarga zasługiwała na oddalenie i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji.