Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2390/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia NSA Tadeusz Michalik Asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Urszula Smykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2005 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Rektora Ś. Akademii Medycznej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Wydziału Lekarskiego w Z. Ś. Akademii Medycznej w K. nie przyjęła J.P. na [...] rok studiów na Wydziale Lekarskim w Z. Jako materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia powołała art. 141 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 65, poz. 385 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, iż J. P. uzyskała na egzaminie [...] punktów, a w roku akademickim [...] liczba punktów warunkująca przyjęcie na Wydział Lekarski wynosiła [...] punktów. Tak więc brak było podstaw do przyjęcia J. P. na [...] rok studiów, gdyż nie uzyskała ona wymaganej ilości punktów.

Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca, w którym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji.

Rektor Ś. Akademii Medycznej w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 141 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy, po ponownym sprawdzeniu wyników egzaminu wstępnego ustalił, iż odwołująca się uzyskała tylko [...] punktów natomiast liczba punktów zapewniająca przyjęcie wynosiła [...] punktów. Zaznaczył, że decyzja pierwszoinstancyjna jest zgodna z uchwałami Senatu Ś. Akademii Medycznej w K. nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z dnia [...] r.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła jej naruszenie art. 141 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym, poprzez nie podanie do publicznej wiadomości na co najmniej [...] miesięcy przed początkiem następnego roku akademickiego uchwały Senatu Ś. Akademii Medycznej w K. nr [...] z dnia [...] r., która zmniejszyła liczbę limitu przyjęć na [...] rok studiów stacjonarnych na Wydziale Lekarskim w Z. z [...] do [...] osób. Tym samym zdaniem skarżącej uchwała ta jest nieważna, a jej podjęcie było powodem nie przyjęcia jej na studia.

W odpowiedzi na skargę Rektor Ś. Akademii Medycznej w K. wniósł o jej oddalenie skargi i przytoczył analogiczną argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zamieszczonych w skardze wskazał, że przepis art. 141 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym nakłada na Senat obowiązek podania do publicznej wiadomości jedynie zasady i tryb przyjmowania na studia oraz zakres egzaminu wstępnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwanej dalej w skrócie: " ustawą p.p.s.a."). Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Na wstępie należy stwierdzić, iż stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej rozstrzygnięć. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wtedy, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, gdy decyzja wiąże się z negatywnymi dla niej skutkami, ale związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa.

W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie zostało podjęte na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 65, poz. 385 z późn. zm.). Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ust. 3a tej ustawy Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego, po zasięgnięciu opinii właściwych naczelnych organów samorządów zawodów medycznych, określił, w drodze rozporządzenia, limit przyjęć na studia w poszczególnych uczelniach medycznych lub uczelniach prowadzących działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych, z uwzględnieniem poszczególnych kierunków i trybów kształcenia, uwzględniając możliwości dydaktyczne uczelni oraz zapotrzebowanie na absolwentów tych uczelni. Z tych względów powołana w skardze uchwała Senatu Ś. Akademii Medycznej w K. nr [...] z dnia [...] r., zmniejszająca liczbę limitu przyjęć na [...] rok studiów stacjonarnych na Wydziale Lekarskim w Z. z [...] do [...] osób jest tylko powieleniem zapisu rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 kwietnia 2003r. w sprawie limitów przyjęć na studia medyczne (Dz. U. nr 99, poz. 917), a w szczególności jej załącznika Nr 1 o tytule "Limity przyjęć do uczelni medycznych na rok akademicki 2003/2004 – studia dzienne". Stanowi on, iż w Ś. Akademii Medycznej w K. limit ten na wydział lekarski wynosi [...] osób. Powołane rozporządzenie weszło w życie z dniem 19 czerwca 2003 r. i było opublikowane czternaście dni wcześniej.

Bezzasadne są więc zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 141 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 1990r. o szkolnictwie wyższym, gdyż nie mają one uzasadnienia w świetle przepisu art. 4 ust. 3a tej ustawy oraz zapisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 kwietnia 2003 r. w sprawie limitów przyjęć na studia medyczne.

Zatem kwestionowana uchwała Senatu Ś. Akademii Medycznej w K. nr [...] z dnia [...]r. nie określała samowolnie, jak błędnie wskazuje skarżąca, warunków i trybu rekrutacji na studia. Z tych też względów nie podlegała obowiązkowi podania jej do publicznej wiadomości w sposób określony w statucie uczelni, na okres co najmniej [...] miesięcy przed początkiem następnego roku akademickiego.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się zatem takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik jej rozstrzygnięć (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Tym samym zaskarżona decyzja nie zawiera wad zarzucanych jej w skardze, bowiem zmniejszenie limitu przyjęć na studia medyczne nie należy do kompetencji Senatu Ś. Akademii Medycznej w K.

Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić, co orzeczono w sentencji.