Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 795/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 1 ust. 1 pkt 5, par. 1 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 105 poz 884
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm  zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2009 r. sprawy ze skargi P.P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Komendant Miejski Policji w K. odmówił przyznania P. P. równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za okres trzech lat. W podstawie prawnej decyzji przytoczono art. 97 ust. 5, 92 ust. 1 i 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz. U. Nr 43 z 2007 r., poz. 277) oraz § 1 ust. 2 pkt 1 i § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100 z 2002 r, poz. 918 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Natomiast w uzasadnieniu decyzji podano, że wnioskodawca jest współwłaścicielem domu jednorodzinnego w M. przy ul. [...] o powierzchni 75,47 m2. Przysługują mu 4 normy zaludnienia, tj. mieszkanie o powierzchni od 28 do 40 m2. Przysługująca rodzinie wnioskodawcy powierzchnia w domu jednorodzinnym wynosi 27,50 m2, a więc poniżej dopuszczalnej normy zaludnienia. Jednak w razie posiadania lokalu mieszkalnego policjantowi nie należy się przedmiotowy równoważnik bez względu na powierzchnię tego lokalu.

Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania wnioskodawcy, Komendant Wojewódzki Policji w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podtrzymując przedstawione w niej ustalenia i wnioski. Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie występuje sytuacja określona w § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, bowiem wnioskodawca posiada wyodrębniony lokal mieszkalny będący przedmiotem jego współwłasności, w związku z czym omawiany równoważnik się mu nie należy, bez względu na powierzchnię lokalu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego i przepisów art. 7 i 8 kpa. Zdaniem skarżącego jego rodzina zajmuje lokal, który ma mniejszą powierzchnię niż jej przysługująca. Zasadniczo skarżący mógłby zatem otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale. To zaś oznacza, że w takim przypadku, w myśl art. 92 ustawy o Policji, może otrzymać sporny równoważnik. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał bogate orzecznictwo.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja w ostatecznym wyniku odpowiada prawu, a właśnie pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). Postawiony w skardze jako pierwszy zarzut obrazy przepisów art. 7 i 8 kpa nie został przez skarżącego w ogóle uzasadniony, a z urzędu także nie można się dopatrzeć naruszeń procedury administracyjnej, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 z 2000 r., poz. 1270 ze zm., dalej oznaczanego jako: "ppsa"). Wszystkie istotne okoliczności sprawy wynikają wprost ze zgromadzonych w aktach administracyjnych dokumentów i treści oświadczeń złożonych przez skarżącego.

Zastrzeżenia budzi jedynie dokonana przez organy policyjne interpretacja przepisów prawa materialnego, co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ppsa). Odmowa przyznania skarżącemu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego była bowiem prawidłowa i to także częściowo z przyczyn uwzględnionych przez te organy. Mianowicie słusznie organy uznały, że w świetle art. 92 ust. 1 ustawy o Policji i przepisów rozporządzenia posiadanie przez skarżącego lokalu mieszkalnego wyklucza przyznanie mu równoważnika. W tym aspekcie należy jedynie dopowiedzieć, że ów lokal skarżący zajmował już od dnia [...], a więc po rozpoczęciu służby stałej w Policji. Wtedy nie miał jeszcze dzieci, co oznacza, że lokal ten spełniał normy zaludnienia nawet przy uwzględnieniu tylko powierzchni przypadającej mu według wielkości jego udziału we współwłasności nieruchomości. Uchwałą z dnia 21.04.2008 r., sygn. akt I OPS 3/08 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że okoliczność, iż dany lokal przestał odpowiadać normom zaludnienia, nie daje uprawnienia do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Uchwała ta dotyczy co prawda lokali przyznanych w trybie art. 88 ustawy o Policji, jednakowoż NSA uznaje, że stanowisko to jest aktualne w innych przypadkach, gdy policjant posiada lokal mieszkalny, a przestał on jedynie spełniać normy zaludnienia (por. wyrok NSA z dnia 27.03.2009 r., sygn. akt I OSK 572/08 – nie publ.).

Tym niemniej brak uprawnień skarżącego jest ewidentny przede wszystkim z innego powodu. Otóż organy orzekające błędnie ograniczyły posiadanie mieszkania przez skarżącego do powierzchni wynikającej z przeliczenia ogólnej powierzchni mieszkalnej przez udział skarżącego we współwłasności nieruchomości lokalowej. Przepisy prawa na taki zabieg nie pozwalają. Z oświadczenia skarżącego wynika, że jego czteroosobowa rodzina zajmuje cały lokal, a zatem posiada ten lokal w rozumieniu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji i § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, bez względu na wysokość udziału we współwłasności. Innymi słowy mówiąc, przepisy te posiadanie pojmują jako stan faktyczny władania lokalem, na podstawie określonego tytułu prawnego, nie uzależniając zakresu tego władztwa, w przypadku współwłasności, od wielkości udziału, jakim dysponują policjant lub członkowie jego rodziny. Wyjątkowo w § 1 ust. 2 pkt 5 rozporządzenie uwzględnia ten element w przypadku, gdy chodzi o współwłasność wynikającą z dziedziczenia stanowiąc, że nie przyznaje się równoważnika, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia (por. art. 1035 kc). Sytuacja taka nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie, bowiem z odpisu księgi wieczystej znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że podstawą wpisu skarżącego jako współwłaściciela była umowa darowizny z [...], a nie nabycie spadku. Notabene nawet gdyby chodziło o udział w spadku, to skarżący nie spełniałby wymaganych warunków, skoro jego udział przekracza dwie normy zaludnienia.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja została wydana po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu i zawiera rozstrzygnięcie zgodne z prawem materialnym, dlatego na podstawie art. 151 ppsa orzeczono, jak w sentencji.