Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1549/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 190; art. 141 par 4;
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 25 ust. 2 i 3; art. 26; art. 256 ust. 1;
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 7; art. 77 par 1; art. 80; art. 78 par 1 i 2;
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 56; art. 54 ust. 2 i 3;
journal: Dz.U. 2004 nr 79 poz 737
law: Konwencja o udzielaniu patentów europejskich (Konwencja o patencie europejskim), sporządzona w Monachium dnia 5 października 1973 r.,  zmieniona aktem zmieniającym artykuł 63 Konwencji z dnia 17 grudnia 1991 r. oraz decyzjami Rady Administracyjnej Europejskiej Organizacji  Patentowej z dnia 21 grudnia 1978 r., 13 grudnia 1994 r., 20 października 1995 r., 5 grudnia 1996 r. oraz 10 grudnia 1998 r., wraz z Protokołami  stanowiącymi jej integralną część.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant referent Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 3571,68 (słownie: trzy tysiące pięćset siedemdziesiąt jeden złotych sześćdziesiąt osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Urząd Patentowy RP oddalił wniosek F. Sp. z o.o. z siedzibą w N.( dalej: "Wnioskodawca", "Skarżąca") o unieważnienie ze skutkiem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej patentu [...] na wynalazek pt "Okno i zestaw ramy izolacyjnej" ( dalej: "sporny patent" lub "patent europejski") udzielonego na rzecz V. z siedzibą w H., Dania (dalej: "Uprawniony" , "Uczestnik postępowania")

Jako podstawę prawną organ wskazał art. 56 Konwencji o udzieleniu patentów europejskich z dnia 5 października 1973 r. (Dz. U. z 2004 r., nr 79, poz. 737, 738 w zw. z art. 89 ust. 1 w zw. z art. 921 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 - dalej p.w.p.) a także 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

I.

W dniu 16 października 2008 r. wpłynęło do Urzędu Patentowego RP zgłoszenie Patentu Europejskiego nr [...] pt. "Okno i zestaw ramy izolacyjnej", którego uprawnionym jest V. z siedzibą w H., Dania, w myśl którego m.in. Rzeczpospolita Polska została wyznaczona jako kraj ochrony.

Zgłoszenie zostało dokonane przez Uprawnionego w trybie przepisów art. 6 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych oraz skutkach patentu europejskiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 65 poz. 598 ze zm., dalej "u.d.e.z.p.").

W myśl art. 6 ust. 1 u.d.e.z.p. przez uzyskanie patentu europejskiego, w którym Rzeczpospolita Polska została wyznaczona jako kraj ochrony, nabywa się, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, takie same prawa, jakie przyznaje patent udzielony na podstawie Prawa własności przemysłowej. Stosownie do ust. 2 omawianego artykułu uprawniony z patentu europejskiego jest obowiązany złożyć w Urzędzie Patentowym tłumaczenie patentu europejskiego na język polski w terminie trzech miesięcy od daty opublikowania przez Europejski Urząd Patentowy informacji o jego udzieleniu. Termin ten nie podlega przywróceniu.

II.

W dniu 11 maja 2009 r. Skarżąca złożyła do Urzędu Patentowego RP wniosek o unieważnienie w całości na terytorium Polski ww. patentu europejskiego. Niezależnie od tego wniosku Skarżąca złożyła również w Europejskim Urzędzie Patentowym sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu patentu europejskiego na rzecz Uprawnionego.

Sprzeciw ten nie został uznany za przesłankę z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie (postanowienie Urzędu Patentowego z 30 września 2010 r. oraz wyrok WSA w Warszawie z 9 czerwca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2556/10).

Jako podstawę prawną wniosku wskazano na art. 54 ust. 1 i 2, art. 56, art. 138 ust. 1 Konwencji o patencie europejskim, dalej "K.p.e.", a także art. 4 ust. 1 u.d.e.z.p oraz art. 89 ust. 1 oraz art. 255 ust. 1 pkt 11 p.w.p.

Interes prawny do złożenia wniosku o unieważnienie przedmiotowego patentu Wnioskodawca wywiódł z faktu, że produkuje i wprowadza do obrotu gospodarczego okna dachowe oraz związane z nimi akcesoria, w tym także kołnierze uszczelniające do okien z izolacją termiczną, instalowane wokół wystającej ponad dach części ościeżnicy o cechach objętych spornym patentem. Sporny patent, zdaniem Wnioskodawcy, ogranicza jego zagwarantowaną konstytucyjnie (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP) wolność gospodarczą z uwagi na to, że rozwiązania Wnioskodawcy i uprawnionego z patentu dotyczą identycznych wyrobów. Bezpośredniość i realność swojego interesu prawnego wnioskodawca wywodził z okoliczności zgłoszenia w dniu 5 lutego 2003 r. rozwiązania Pt. "Kołnierz uszczelniająco - ocieplający do okien dachowych", na które uzyskał patent w dniu 26 lutego 2010 r. nr [...].

Wnioskodawca podkreślił wcześniejsze zgłoszenie do ochrony jego wynalazku. Przeciwstawione rozwiązane, wg patentu [...], zgłoszono do opatentowania w dniu 23 grudnia 2004 r., a korzysta ono z pierwszeństwa od 30 grudnia 2003 r. Natomiast wynalazek wnioskodawcy korzysta z ochrony od dnia zgłoszenia, tj. od 5 lutego 2003 r.

W świetle opisu spornego patentu nr [...] wynalazek dotyczy okna do montażu w nachylonej powierzchni dachu, zawierającego ościeżnicę okienną mającą szereg części, przy czym każda część ościeżnicy ma górną stronę, dolną stronę, wewnętrzną stronę i zewnętrzną stronę, kierunek wysokości wyznaczony kierunkiem biegnącym od dolnej strony do górnej strony, zestaw elementów pokrywowych, przy czym każdy element pokrywowy ma pierwsze ramię do pokrycia górnej strony odpowiedniej części ościeżnicy i drugie ramię biegnące pod pewnym kątem względem pierwszego ramienia i pokrywające część zewnętrznej strony części ościeżnicy, ramę obróbki blacharskiej zawierającą elementy obróbki blacharskiej, przy czym każdy element obróbki blacharskiej ma pierwsze ramię, leżące zasadniczo w płaszczyźnie dachu, i drugie ramię, biegnące pod pewnym kątem względem pierwszego ramienia, przy czym na to drugie ramię zachodzi co najmniej częściowo drugie ramię odpowiedniego elementu pokrywowego, oraz co najmniej jedną ramę izolacyjną składająca się z szeregu elementów, przy czym każdy element ramy izolacyjnej ma pierwszą stronę zwróconą ku części ościeżnicy okiennej i drugą stronę zwróconą ku elementowi obróbki blacharskiej i/lub elementowi pokrywowemu. Jak wskazano okna albo inne konstrukcje przechodzące przez dach, instalowane w powierzchniach dachu są szczególnie narażone na straty cieplne. W celu poprawienia ogólnych właściwości izolacyjnych, zaproponowano  izolacje co najmniej części zewnętrznej strony ościeżnicy okiennej.

Uprawniony ze spornego patentu europejskiego wniósł o oddalenie wniosku o unieważnienie tego patentu.

Swoje stanowisko przedstawił w szeregu pismach kierowanych do Urzędu Patentowego, a ostatecznie podsumował na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014 r., na której przedłożył załącznik do protokołu rozprawy. Załączył także do akt sprawy, wydaną na podstawie art. 101 ust. 2 Konwencji o Patencie Europejskim, decyzję Technicznej Izby Odwoławczej Europejskiego Urzędu Patentowego z dnia 12 listopada 2013 r. nr T 1747/10-3.2.03, oddalającą sprzeciw Wnioskodawcy w oparciu o te same dowody wobec patentu europejskiego nr [...].

Pismem z grudnia 2010 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Urzędu Patentowego w rozpoznaniu wniosku o unieważnienie w całości na terytorium Polski spornego patentu europejskiego. Ostatecznie prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2012 r. sygn. akt VI SAB/Wa 236/11 zobowiązano Urząd Patentowy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w terminie trzech miesięcy liczonym od dnia zwrotu akt postępowania administracyjnego.

Zważywszy na przedłużające się postępowanie Urząd Patentowy na rozprawie 12 października 2011 r., celem zdyscyplinowania stron, wyznaczył im dwumiesięczny termin na przedstawienie wszystkich twierdzeń oraz dodatkowych dowodów na ich poparcie, pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania. Termin ten upłynął z dniem 12 grudnia 2011 r.

III.

Decyzją z [...] grudnia 2012 r. [...] Urząd Patentowy umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, a to z uwagi na niespełnienie przez skarżącą interesu prawnego, o którym mowa w art. 89 ust. 1 p.w.p.. W myśl tego przepisu patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu.

Od tej decyzji Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie umorzenia postępowania o unieważnienie spornego patentu. Decyzją z [...] listopada 2013 r. [...] Urząd Patentowy, działający w trybie postępowania spornego, uchylił w całości ww. decyzję z [...] grudnia 2012 r.

IV.

Następnie decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Urząd Patentowy oddalił wniosek o unieważnienie spornego patentu.

Urząd Patentowy stwierdził, że sporny wynalazek został zgłoszony w Urzędzie Patentowym RP w dniu 23 grudnia 2004 r., z pierwszeństwem od dnia 30 grudnia 2003 r., tj. w okresie obowiązywania ustawy - Prawo własności przemysłowej, a zatem przepisy tej ustawy oraz, z uwagi na charakter rejestracji, przepisy Konwencji o udzielaniu patentów europejskich stanowią podstawę prawną dla oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania spornego patentu.

Wskazaną przez wnioskodawcę materialnoprawną podstawą przedmiotowego wniosku jest art. 56 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich, zgodnie z którym wynalazek uważa się za wykazujący poziom wynalazczy, jeżeli dla specjalisty z danej dziedziny nie wynika on w sposób oczywisty ze stanu techniki. Jeśli stanem techniki objęte są dokumenty, o których mowa w art. 54 ust 3, nie są one brane pod uwagę przy ocenie poziomu wynalazczego. Zgodnie z art. 54 ust 3 za zawartą w stanie techniki uważa się treść europejskich zgłoszeń patentowych, które zostały dokonane wcześniej i których data zgłoszenia jest wcześniejsza niż data, o której mowa w ust 2 tego przepisu. W myśl art. 54 ust 2 konwencji uważa się, że stan techniki obejmuje wszystko to, co przed datą dokonania europejskiego zgłoszenia patentowego zostało udostępnione do wiadomości publicznej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie bądź w każdy inny sposób.

Organ stwierdził, że w świetle powyższego oraz zgodnie z jednolitą i powszechną metodyką oceny materiałów dowodowych stan techniki dla badanego zgłoszenia powinien być ustalony w oparciu o dowody w formie pisemnej zawierające datę publikacji, ewentualnie w innej nie budzącej zastrzeżeń formie, np. ustnego opisu stosowania lub wystawienia. Ujawnienie można uznać jedynie w przypadku, gdy uwidocznione w trakcie tego ujawnienia są wszystkie cechy wynalazku pozwalające ten wynalazek urzeczywistnić.

Urząd Patentowy - odnosząc się do dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę - stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż:

1) na katalogu wyrobów F. na rok 2008 jego data jest późniejsza niż data pierwszeństwa patentu [...], tj. data 30 grudnia 2003 r.;

2) z wydruku z "Biuletynu Urzędu Patentowego" nr 16/200 str. 104 ujęty skrót i figury rysunku opisu zgłoszenia [...] ( 9 sierpnia 2004 r.) nie należą do stanu techniki dla opisu [...], gdyż pomimo, iż data zgłoszenia (5 luty 2003 r.) jest wcześniejsza niż data pierwszeństwa rozwiązania [...] (30 grudnia 2003 r.) to data publikacji zgłoszenia [...] (9 sierpnia 2004 r.) jest późniejsza niż data pierwszeństwa rozwiązania [...] (30 grudnia 2003 r.);

3) w świetle załączników 3 i 4, fig.1 oraz fig. 2 ze zgłoszenia wynalazku nr [...] (dotyczącego patentu Wnioskodawcy [...]), nie należą one do stanu techniki dla opisu [...] pomimo, iż data zgłoszenia (5 lutego 2003 r.) jest wcześniejsza niż data pierwszeństwa rozwiązania [...] (30 grudnia 2003 r.), jednakże data publikacji zgłoszenia [...] (9 sierpnia 2004 r.) jest późniejsza niż data pierwszeństwa rozwiązania [...] (30 grudnia 2003 r.);

4) w odniesieniu do załączników 5,6,8,9 Karta katalogowa nr BO72/ONW/A4/CD/31.10.03 z 31 października 2003 r., Tłumaczenie przysięgłe z języka niemieckiego tekstów z dowodu nr 5, powiększenie rysunku przekroju poprzecznego okna z karty katalogowej, powiększenie rysunku przekroju wzdłużnego okna z karty katalogowej - karta nie wskazuje jednoznacznie daty publikacji; wskazane jest jedynie oznaczenie BO72/ONW/A4/CD/31.10.03 co nie musi oznaczać daty 31 października 2003 r. Nie jest też udowodnione, że katalog ten był publicznie udostępniony przed datą pierwszeństwa patentu [...]. Ujawnione rozwiązania nie są tożsame z rozwiązaniem [...];

5) załącznik nr 7 Rachunek dla F. za powierzchnie wystawienniczą na Targach L. w dniach 6-9 Listopada 2003 r. wskazuje jedynie fakt wykupienia powierzchni wystawienniczej w dniach 6-9 listopada 2003 r. na targach B. Nie ujawnienia jakiejkolwiek konstrukcji, czy też cech technicznych spornego rozwiązania;

6) załącznik nr 10 Rysunek fig.1 z opisu patentowego nr [...] ujawnia rozwiązanie zupełnie inne, posiadające jeden element pokrywowy (kształt litery Z), natomiast ościeżnica wg [...] ma dwa elementy pokrywowe.

Natomiast odnośnie do dowodów przedłożonych przez Wnioskodawcę do akt przedmiotowej sprawy w dniu 7 października 2011 r. Urząd Patentowy stwierdził, że:

1) podpisane notarialnie oświadczenia pracowników firmy F. - (J. S., A. O., J. K.) dotyczące wystawienia przez tę firmę na Targach B. 2003 w L. okna wraz z ociepleniem oraz relacji z tych targów zamieszczonej w miesięczniku "Materiały Budowlane" nr 12/2003 str. 77-79 - wskazują na uczestnictwo Pana J. S., Pana A. O. i Pana J. K. w dniach 4-5 listopada 2003 r. podczas przygotowywania ekspozycji stoiska firmy F. na targach w B. 6-9 listopada 2003 r. w L.. Załączona do ww. oświadczeń dokumentacja fotograficzna nie została uwierzytelniona, co uniemożliwia dowodowe jej uznanie i powiązanie jej z pismami panów J. S., A. O. i J. K., tym bardziej, iż nie ma pewności co do daty ich wykonania - na załączonej do oświadczeń ulotce, wskazane jest jedynie oznaczenie BO72/ONW/A4/D/31.10.03 co nie oznacza daty pewnej. Wnioskodawca nie udowodnił także, że katalog ten został publicznie udostępniony przed datą pierwszeństwa patentu [...] przed 30.12.2003 r.;

2) Miesięcznik "Materiały Budowlane" nr 12/2003 str. 77-79 wskazuje jedynie na uczestnictwo firmy F. w targach B. 2003 w L. i zaprezentowanie okna nowej generacji. Nie ujawniono jakichkolwiek cech technicznych okna ani figur konstrukcyjnych rysunku.

Odnośnie do dowodu złożonego przez Wnioskodawcę w dniu 24 lipca 2014 r.( po terminie prekluzji) organ uznał, że dowód z opisu patentowego nr [...] (data pierwszeństwa 7 marca 2002 r.), wywodzący się ze zgłoszenia w Danii nr [...] - dotyczy rozwiązania przesuwnych elementów obróbki blacharskiej w celu uzyskania szczelności, natomiast sporny patent [...] nie obejmuje rozwiązania, w którym mogłoby być realizowane dosuwanie elementów osłonowych ościeżnicy równolegle do dachu w stronę środka okna dla skompensowania utraty szczelności wynikającej z wysunięcia tego okna z dachu ani poprzez opisanie ich wprost ani poprzez odesłanie do ujawnionego już rozwiązania z duńskiego zgłoszenia [...]. Ponadto ze względu na uchybienie terminowi złożenia dokument ten nie może być rozpatrywany przez organ w charakterze dowodowym.

Urząd Patentowy nie uwzględnił złożonego przez Wnioskodawcę na rozprawie 13 sierpnia 2014 r. dowodu z przesłuchania świadka J. K. na okoliczność prezentowania okna na targach w L.

Podsumowując organ stwierdził, że szczegółowa analiza stanów faktycznego i prawnego istniejących w przedmiotowej sprawie oraz argumentów, tez i materiałów dowodowych przedłożonych przez strony prowadzi do wniosku, iż wnioskodawca nie udowodnił zasadności zarzutu podnoszonego w zakresie unieważnienia spornego patentu. Natomiast przedłożone do akt przedmiotowej sprawy przez Wnioskodawcę materiały dowodowe opublikowane po dacie pierwszeństwa spornego patentu lub których data nie może być jednoznacznie stwierdzona, nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie poziomu wynalazczego rozwiązania [...], gdyż nie stanowią one stanu techniki dla tego rozwiązania.

V.

Od powyższej decyzji Wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając w jej petitum, naruszenie:

1. art. 279 ust. 2 p.w.p. oraz art. 6 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. — poprzez prowadzenie rozprawy w dniu 13 sierpnia 2014 r. oraz wydanie decyzji (ogłoszonej 22 sierpnia 2014 r.) przez skład Kolegium Orzekającego odmienny co, do każdej z osób, od składu orzekającego dnia 21 listopada 2013 r. w przedmiocie interesu prawnego Skarżącej, co w sumie skutkowało wydaniem decyzji przez 6 osób, w tym dwóch różnych przewodniczących Kolegium Orzekającego;

2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez dokonanie istotnych dla sprawy okoliczności fatycznych sprzecznych z materiałem dowodowym w aktach, a mianowicie:

a) pominięcie twierdzeń zawartych w notarialnych oświadczeniach J. S. oraz A. O., że rysunek ze str. 1 ulotki przedstawiającej przeciwstawiane rozwiązanie był eksponowany na stoisku na Targach B. 2003 w L. (RFN) w listopadzie 2003, a ponadto, że plik ulotek dostępny był dla zwiedzających - przy jednoczesnym twierdzeniu w decyzji, że wnioskodawca nie udowodnił ujawnienia tej ulotki przed datą pierwszeństwa spornego patentu;

b) sprzeczne z treścią notarialnego oświadczenia J. K. ustalenie, że uczestniczył on tylko w przygotowaniu ekspozycji na Targi B. 2003 - mimo, iż oświadczył on, że był na targach B. 2003 osobiście.

c) sprzeczne z treścią artykułu w miesięczniku "Materiały Budowlane" nr 12/2003 ustalenie, że wskazana publikacja nie ujawniała "jakiejkolwiek konstrukcji czy też cech technicznych" - podczas gdy w tej publikacji wyraźnie stwierdzono, że pokazany na targach system "okien na wymianę" gwarantuje dobre docieplenie wokół okna, które to uchybienia w postępowaniu dowodowym mają rażący charakter, gdyż ich popełnienie oraz wnioski jakie z tych ustaleń wysnuł organ, prowadzą do błędnej konkluzji, jakoby Wnioskodawca w ogóle nie wskazał skutecznie stanu techniki;

3. art. 7 oraz art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. - poprzez oddalenie wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka J. K., mimo iż okoliczności na które wnioskowano świadka, Urząd uznał w decyzji za nieudowodnione, jak też poprzez brak wyjaśnienia w decyzji przyczyn niedopuszczenia tego dowodu;

4. art. 7 oraz art. 80 k.p.a., w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez zaniechanie oceny całokształtu materiału dowodowego - przejawiające się głównie w tym, iż Urząd Patentowy nie uwzględnił uzupełniania się dowodów świadczących o tym samym fakcie, to jest o ujawnieniu na targach B. 2003 w L. (RFN) w dniach 6-9 listopada 2003 r., istoty rozwiązania przeciwstawianego wynalazkowi wg patentu [...], poprzez wystawienie produktu oraz udostępnienie ulotki będącej załącznikiem nr 5 do wniosku o unieważnienie;

5. art. 2553 ust. 5 p.w.p., co najmniej zaś art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez pominięcie dowodu z opisu patentowego [...] złożonego przez skarżącą przy jej piśmie z 21 lipca 2014 r., bez analizy okoliczności uzasadniających dopuszczalność złożenia dowodu po terminie 12 grudnia 2011 r., w tym okoliczności wskazanych w powołanym piśmie;

6. art. 56 oraz art. 54 ust. 1 i 3 Konwencji o patencie europejskim, jak też art. 107 § 3 k.p.a., w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez stawianie w uzasadnieniu decyzji zarzutu, że rozwiązanie ujawnione nie jest tożsame z rozwiązaniem wg spornego patentu, które to twierdzenie nie ma żadnego znaczenia w ocenie poziomu wynalazczego, zaś miałoby sens tylko przy zarzucie braku nowości (który cofnięto), a także poprzez zbędne omawianie w uzasadnieniu decyzji art. 54 ust. 3 wskazanej Konwencji.

7. art. 56 Konwencji o patencie europejskim, a także art. 107 § 3 k.p.a., w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez brak przeprowadzenia oceny spornego rozwiązania, w świetle wskazanych w uzasadnieniu decyzji, przesłanek braku poziomu wynalazczego, a także poprzez brak odniesienia się w decyzji do stawianego przez skarżącą zarzutu, że przeciwko poziomowi wynalazczemu świadczy brak możliwości uzyskania rzekomych zalet spornego rozwiązania, wskazanych w opisie patentowym.

8. Naruszenie art. 75 ust. 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także zasad ogólnych postępowania określonych w art. 7 oraz 8 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez analizowanie pod kątem przynależności do stanu techniki dowodów przywołanych na potwierdzenie innych okoliczności, albo nieaktualnych związku z wycofaniem części zarzutów, co stworzyło "szum informacyjny" i podważa zaufanie do organów w administracji.

VI.

Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 lipca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 4246/14 odrzucił skargę jako niedopuszczalną, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 213/16 uchylił zaskarżone postanowienie. W ocenie NSA decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. podlega kontroli sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.

Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4246/14 oddalił skargę na decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawa wyrokiem z dnia 5 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 444/17 uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2016 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiadało wymogom o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. - uniemożliwiając tym samym dokonanie kontroli zgodności z prawem tego wyroku, a także decyzji Urzędu Patentowego. Pomimo zawartych w skardze zarzutów, kwestionujących ustalenia Urzędu Patentowego, które w ocenie Wnioskodawcy są istotne dla wyniku sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, bez bliższego wyjaśnienia, nie odniesiono się do tych zarzutów.

Sąd kasacyjny stwierdził, że Sąd I instancji ograniczał się do powtarzania przyjętych przez organ ustaleń faktycznych istotnych dla wyniku sprawy, niekiedy czyniąc to bezkrytycznie. Rażącym przykładem było przyjęcie za Urzędem Patentowym, że fotografie załączone do oświadczeń przedłożonych przy piśmie Skarżącej z dnia 7 października 2011 r. nie były uwierzytelnione, co według organu i Sądu pierwszej instancji uniemożliwia ich uznanie za dowód, bez sprawdzenia tych fotografii, podczas gdy w rzeczywistości fotografie te były uwierzytelnione.

VII.

Wyrokiem z 12 września 2017 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1367/17 WSA uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1) oraz zasądził na rzecz Skarżącej 7065 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).

Według Sądu I instancji oddalając wniosek o unieważnienie patentu Urząd Patentowy dopuścił się naruszenia szeregu przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.

Jak podniósł WSA, organ - oceniając dowody, które Wnioskodawca złożył przy piśmie z dnia 5 października 2011 r. - stwierdził, że notarialne oświadczenia J. S., A. O. oraz J. K. wskazują jedynie na uczestnictwo tych osób w dniach od 4-5 listopada 2003 r. podczas przygotowywania ekspozycji stoiska firmy F. na targach w B. 6-9 listopada 2003 r. w L. Zdaniem Sądu I instancji wskazane wyżej ustalenie Urzędu Patentowego co do terminu pobytu J. K. w L. i rodzaju wykonywanych zadań jest sprzeczne ze złożonym oświadczeniem ww. osoby, z którego wynika, że uczestniczył on w samych targach, a nie w pracach montażowych przed ich rozpoczęciem. Powyższa błędna ocena oświadczenia tej osoby dokonana przez organ mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Jacek Konieczny jako pracownik wnioskodawcy będąc obecny na targach posiadał wiedzę, jaki produkt wnioskodawcy został wtedy ujawniony.

Dalej WSA wyjaśnił, że zarówno J. S., jak i A. O. w swoich oświadczeniach jednoznacznie stwierdzili, że "od wewnętrznej strony stoiska w dolnej części modelowej konstrukcji dachu pod zamontowanym już systemem FTM umieszczona została grafika identyczna jak ta przedstawiona na 1-szej stronie ulotki ukazująca poprzednią wersję okna bez ocieplenia i nową wersję z ociepleniem". Poza tym A. O. dodał: "zwiedzający mogli zobaczyć szczegóły konstrukcji okna, w szczególności kołnierz ocieplający i jego kształt. Plik ulotek został umieszczony w stojaku przymocowanym do bocznej części modelowej konstrukcji dachu". Z oświadczenia Jacka Koniecznego wynika natomiast, że system FTM taki sam jak na załączonej ulotce był wystawiany przez firmę F. na targach w L. w 2003 r., na których był obecny osobiście.

Natomiast na temat ulotki reklamowej, której kolorowe kopie załączone do oświadczeń J. S. i A. O. Urząd Patentowy stwierdził, że zawarte w ulotce oznaczenie B072/ONW/A4/D/31.10.03 "nie oznacza daty pewnej", a Wnioskodawca nie udowodnił, że ulotka ta została publicznie udostępniona przed datą pierwszeństwa spornego patentu [...], tj. przed 30 grudnia 2003 r. Zdaniem WSA powyższe oświadczenia - wbrew twierdzeniu organu - stanowią dowód publicznego ujawnienia wskazanej wyżej ulotki na targach B. 2003 odbywających się w L. w dniach od 6-9 listopada 2003 r., a więc przed datą 30 grudnia 2003 r. stanowiącą datę pierwszeństwa spornego patentu [...].

Sąd I instancji przypomniał, że w postępowaniu przed Urzędem Patentowym Wnioskodawca, przy piśmie z dnia 21 lipca 2014 r., złożył do akt sprawy dowód w postaci opisu patentowego [...] (uprawniony z patentu ten sam, co w [...]), przedkładając w powołanym piśmie wnioski wynikające z tego dowodu dla oceny spornego rozwiązania wg patentu [...]. Głównie były to wnioski, że rozwiązanie przesuwności elementów osłonowych okna dachowego w płaszczyźnie równoległej do dachu wymaga twórczości na poziomie wynalazku (bo udzielono patentu nr [...]) oraz że rozwiązania takiej przesuwności nie zawiera opis patentowy [...] T3. Zatem nie rozwiązano w spornym patencie kompensowania utraty szczelności, będącej skutkiem regulowania położenia okna poprzez jego wysuwanie z dachu, na które to kompensowanie wskazywali pełnomocnicy uprawnionego z patentu. Wyżej wskazany dowód z opisu patentowego [...] Urząd Patentowy uznał za spóźniony, złożony jego zdaniem po terminie prekluzji. Z tego względu, powołując się na uchybienie terminu złożenia dowodu Urząd stwierdził, że ów dowód nie może być rozpatrywany.

WSA zgodził się z poglądem wyrażonym w skardze, że zastosowanie prekluzji dowodowej wobec opisu patentowego [...] narusza przepis art. 2553 ust. 5 p.w.p., ponieważ organ w zaskarżonej decyzji nie uwzględnił, nawet nie przeanalizował przesłanek dopuszczających złożenie dowodu po wyznaczonym terminie.

WSA wskazał, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ przeprowadzi postępowanie dowodowe w kierunku wskazanym przez Sąd po czym dokona całościowej oceny materiału dowodowego i wyda decyzję merytoryczną w sprawie, którą uzasadni stosownie do wskazań art. 107 § 3 k.p.a.

VIII.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Uprawniony zaskarżając ten wyrok w całości i żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wyrokiem z 14 czerwca 2018 r. sygn. akt II GSK 745/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądził od Skarżącej na rzecz Uprawnionego kwotę 950 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd kasacyjny uwzględnił zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem Sąd I instancji zaniechał kontroli zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego pod względem jej zgodności z prawem. Nie ustosunkował się do stanowiska organu, który stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał, że sporny wynalazek jest pozbawiony poziomu wynalazczego.

Wadliwość uzasadnienia wyroku Sądu I instancji przejawiła się również bezkrytycznym zaaprobowaniu zarzutów skargi do WSA z dnia 28 listopada 2014 r., tym bardziej, że Urząd Patentowy odniósł się do dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę na okoliczność wykazania przez niego podstawy unieważnienia patentu, czemu dał wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji.

Ponadto, w ocenie Naczelnego sądu Administracyjnego Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. w części wskazującej na obowiązek zawarcia w wyroku uwzględniającym skargę wskazań co do dalszego postępowania. Należy podkreślić, że wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponowionym na skutek wyroku postępowaniu umożliwić organowi usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz – w następstwie tego – doprowadzenie w sprawie do pełnej i niewątpliwej zgodności z prawem. Wymogów tych nie spełnia uzasadnienie wyroku, z którego wskazań co do dalszego postępowania trzeba się tylko domyślać, tego bowiem rodzaju uzasadnienie skutkować może uzasadnioną niepewnością organu i strony w zakresie dalszych – mających mieć miejsce po wyroku – czynności postępowania administracyjnego, dla przeprowadzenia których sąd uchylił dotychczasową decyzję.

W zaskarżonym wyroku wskazania co do dalszego postępowania sprowadzają się do jednego zdania, a mianowicie Sąd I instancji stwierdził, że: "Ponownie orzekając w sprawie organ przeprowadzi postępowanie dowodowe w kierunku wskazanym przez Sąd po czym dokona całościowej oceny materiału dowodowego i wyda decyzję merytoryczną w sprawie, którą uzasadni stosownie do wskazań art. 107 § 3 k.p.a." (s. 22 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Sąd I instancji zarzucając Urzędowi Patentowemu naruszenie szeregu przepisów postępowania, tj. art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. nie wyjaśnił, na czym konkretnie polegało naruszenie przez organ każdego z tych przepisów. Tym bardziej, że Urząd Patentowy ustosunkował się w zaskarżonej decyzji do każdego z dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę, a swoje stanowisko zawarł w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Warszawie weźmie pod uwagę specyfikę postępowania spornego w przedmiocie unieważnienia prawa, a przede wszystkim fakt, że Urząd Patentowy w tym postępowaniu powinien przede wszystkim wyczerpująco rozpatrzeć i ocenić materiał dowodowy przedstawiony przez strony, a zwłaszcza przez wnioskodawcę, który już we wniosku o unieważnienie prawa, jak wynika expressis verbis z art. 255 (1) ust. 3 pkt 5 p.w.p, wskazuje środki dowodowe i zobowiązany jest do wykazania zasadności zgłoszonych podstaw unieważnienia. Dlatego też w tym postępowaniu to przede wszystkim wnioskodawca ma wykazać, że sporny wynalazek nie posiada poziomu wynalazczego. Zatem to na wnioskodawcy spoczywał ciężar dowodu w zakresie wykazania braku nieoczywistości spornego wynalazku wskutek wcześniejszego publicznego ujawnienia rozwiązania pochodzącego od wnioskodawcy.

WSA w Warszawie weźmie również pod uwagę, że dowody przedstawiane przez wnioskodawcę na uzasadnienie wskazanych podstaw unieważnienia patentu, powinny być opatrzone konkretną datą i pochodzić sprzed daty zgłoszenia spornego patentu. Dowody pochodzące z okresu po tej dacie nie mogą stanowić podstawy do oceny przez organ wskazanych we wniosku przesłanek unieważnienia. Zatem WSA w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę podda kontroli stanowisko organu, że wnioskodawca nie wykazał, że nastąpiło wcześniejsze publiczne ujawnienie rozwiązania na targach w listopadzie 2003 r. w rozumieniu art. 54 ust. 2 Konwencji oraz art. 25 ust. 2 p.w.p.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi.

Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi.

W swoim stanowisku z 8 listopada 2018 r. Skarżąca podniosła, że zamiast oceny w postępowaniu spornym [...] konkretnego spornego rozwiązania wg patentu [...], w kontrolowanej przez Sądy decyzji organ ograniczył się do zamieszczenia jedynie teoretycznych rozważań o metodyce badań poziomu wynalazczego. Skoro Urząd Patentowy błędnie ustalił że przeciwstawionego rozwiązania spółki F. PP nie ujawniono na Targach B. 2003, to nie miał stanu techniki do porównania ze spornym patentem.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w: / T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo).

Pamiętać należy przy tym, że ocena prawna, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez NSA istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu.

W konsekwencji należy uznać, że związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie.

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanych wyżej wyrokach rozpoznając skargi kasacyjne Skarżącej (II GSK 444/17) oraz Uprawnionego ( II GSK 745/18) uwzględniał te skargi w oparciu o zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem NSA czyniło to bezprzedmiotowym zajmowanie się pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej (II GSK 745/18).

Należy przypomnieć, że w sprawie II GSK 444/17 NSA podkreślił, że Sąd I instancji ograniczył się do powielenia stanowiska organu. Natomiast w sprawie II GSK 745/18 Sąd odwoławczy wskazał, że WSA w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę podda kontroli stanowisko organu, że Wnioskodawca nie wykazał, że nastąpiło wcześniejsze publiczne ujawnienie rozwiązania na targach B. w listopadzie 2003 r. w rozumieniu art. 54 ust. 2 Konwencji oraz art. 25 ust. 2 p.w.p.

W niniejszej sprawie, co wynika z akt postępowania przed Urzędem Patentowym RP, Skarżąca, po ostatecznym sprecyzowaniu stanowiska, domagała się unieważnienia spornego wynalazku w całości ze skutkiem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z powodu braku poziomu wynalazczego spornego patentu.

Zgodnie z art. 56 K.p.e. wynalazek uważa się za wykazujący poziom wynalazczy, jeżeli dla specjalisty z danej dziedziny nie wynika on w sposób oczywisty ze stanu techniki. Jeżeli stanem techniki objęte są dokumenty, o których mowa w art. 54 ust. 3 nie są one brane pod uwagę przy ocenie poziomu wynalazczego. Przepis art. 54 ust. 3 K.p.e. stanowi, że za zawartą w stanie techniki uważa się treść europejskich zgłoszeń patentowych w takiej formie, w jakiej zostały dokonane, których data zgłoszenia jest wcześniejsza niż data o której mowa w ust. 1 i które zostały opublikowane z tą datą lub po tej dacie.

W myśl art. 26 p.w.p. wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy w sposób oczywisty ze stanu techniki. Przy ocenie poziomu wynalazczego nie uwzględnia się zgłoszeń, o których mowa w art. 25 ust. 3. Według art. 25 ust. 3 za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępniona do wiadomości powszechnej pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie.

Analiza powyższych przepisów wskazuje na to, że stan techniki przy ocenie poziomu wynalazczego jest inaczej ustalany niż przy ocenie nowości, albowiem przy ocenie poziomu wynalazczego nie uwzględnia się informacji zawartych w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnionych do wiadomości powszechnej pomimo ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie, nie uwzględnia się też treści wcześniejszych europejskich zgłoszeń patentowych.

Badając zaskarżoną decyzję po raz trzeci w ocenie Sądu, Urząd Patentowy RP oddalając wniosek o unieważnienie spornego patentu dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez pominięcie w swoich rozważaniach faktu, że na targach w listopadzie 2003 r. Skarżąca ujawniła rozwiązanie w postaci okna z ociepleniem wokół ościeżnicy, które pokazane jest na ulotce będącej załącznikiem nr 5 do wniosku o unieważnienie. Zdaniem Sądu organ niezasadnie uznał, że sporna ulotka nie została ujawniona na Targach B. 2003 w dniach 6-9 listopada 2003 r. w L. w Republice Federalnej Niemiec.

Przede wszystkim organ błędnie przyjął, że w tej ulotce oznaczonej numerem nr "BO72/ONW/A4/CD/31.10.03" ostatnia część numeru "31.10.03" nie może oznaczać daty 31 października 2003 roku. Stanowisko organu w tej kwestii jest niezrozumiałe jeśli się weźmie pod uwagę pozostałe dowody złożone przez Skarżącą. Dowody te analizowane łącznie tworzą logiczną całość potwierdzającą ujawnienie konkretnego rozwiązania na Targach w Lipsku. Dla Sądu jest oczywiste, że biorąc udział w targach każda firma przygotowuje materiały pozwalające na zapoznanie się potencjalnych klientów oraz uczestników targów z wystawianym rozwiązaniem. Dlatego też Sąd podzielił stanowisko Skarżącej ,że "31.10.03" (ostatnia część ww numeru ulotki, znajdującego się w jej dolnym prawym rogu - vide akta administracyjne) oznacza nic innego jak datę "31 października 2003 rok".

Idąc tym tokiem rozumowania i oceniając te dowody, które Skarżąca złożyła przy piśmie z października 2011 r. organ błędnie stwierdził, że notarialne oświadczenia panów J. S., A. O., J. K. wskazują jedynie na uczestnictwo tych osób w dniach od 4-5 listopada 2003 r. podczas przygotowywania ekspozycji stoiska firmy F. na targach w B. 6-9 listopada 2003 r. w L. Sąd zauważa, że ustalenie Urzędu Patentowego RP co do terminu pobytu J. K. w L. i rodzaju wykonywanych zadań jest sprzeczne ze złożonym oświadczeniem ww. osoby, z którego wynika, że uczestniczył on w samych targach, a nie w pracach montażowych przed ich rozpoczęciem. Powyższa błędna ocena oświadczenia tej osoby dokonana przez organ mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy albowiem J. K. jako pracownik Skarżącej będąc obecny na targach posiadał wiedzę, jaki produkt skarżącej został wtedy ujawniony.

Po drugie, błędne jest także ustalenie organu, że miesięcznik "Materiały Budowlane" nr 12/2003 wskazuje jedynie na uczestnictwo firmy F. w targach B. 2003 w L. i zaprezentowanie okna nowej generacji. Zdaniem organu nie ujawniono jakichkolwiek cech technicznych okna ani figur konstrukcyjnych rysunku. Sąd ponownie nie zgodził się z tym poglądem organu. Należy powtórzyć argumentację ze sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1367/17, że autorzy relacji z targów, D. K. i A. K. zwrócili uwagę na kilka nowości prezentowanych przez F., w tym okno klapowo-obrotowe z systemem okuć "Preselect" oraz nawiewnik typu V-35. Autorzy publikacji stwierdzili także, że na targach w L. spółka z N. zaprezentowała także tzw. okna na wymianę FMR, które wraz z elementami wykończeniowymi pozwalają na łatwą i szybką wymianę starego okna dachowego. Oferowany system gwarantuje dobre ocieplenie wokół okna oraz eliminuje konieczność przeróbki szpalety wewnętrznej".

W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy RP dokonał jedynie pobieżnej oceny dowodu w postaci miesięcznika "Materiały Budowlane" nr 12/2003 bez połączenia tego dowodów z innymi dowodami, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organ powinien ocenić ten dowód łącznie z innymi dowodami Skarżącej, w szczególności z ulotką prezentowaną na Targach L. załącznik nr 5 do wniosku).

Co prawda na wnioskodawcy spoczywał ciężar dowodu w zakresie wykazania braku nieoczywistości spornego wynalazku wskutek wcześniejszego publicznego ujawnienia rozwiązania pochodzącego od wnioskodawcy ale z drugiej strony przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego przez organ należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Zaniedbanie przez organ administracji państwowej polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę okoliczności istotnych dla sprawy, jak również uproszczona ocena zebranego, niepełnego materiału dowodowego w tym przedmiocie, są wadą postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji administracyjnej wydanej w wyniku takiego zaniedbania (FK.2008.12.72 Glosa do wyroku WSA z dnia 13 grudnia 2006 r., I SA/Wr 1368/06. Teza nr 2.94197/2).

Obowiązkiem było rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Dopiero bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego możliwa jest ocena, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ administracji publicznej może określonym dowodowym odmówić wiary, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny.

W rozpoznawanej sprawie takiej wszechstronnej oceny dowodów organ nie przeprowadził bowiem bezzasadnie nie powiązał tych wszystkich dowodów wzajemnie ze sobą, tak jak tego wymaga art. 80 k.p.a. Mowa tu o dowodach opisanych w uzasadnieniu decyzji na stronie 12 i 13 a mianowicie ww. karcie katalogowej czy też ulotce (organ używa tych określeń wymiennie) oraz oświadczeniach pracowników Skarżącej podpisanych notarialnie oraz relacji z targów umieszczonej w miesięczniku "Materiały Budowlane" nr 12/2003.

Ponadto zarówno J. S., jak i A. O. w swoich oświadczeniach jednoznacznie stwierdzili: "(...) od wewnętrznej strony stoiska w dolnej części modelowej konstrukcji dachu pod zamontowanym już systemem FTM umieszczona została grafika identyczna jak ta przedstawiona na 1-szej stronie ulotki ukazująca poprzednią wersję okna bez ocieplenia i nową wersję z ociepleniem". Poza tym A. O. dodał: "zwiedzający mogli zobaczyć szczegóły konstrukcji okna, w szczególności kołnierz ocieplający i jego kształt. Plik ulotek został umieszczony w stojaku przymocowanym do bocznej części modelowej konstrukcji dachu". Z oświadczenia J. K. wynika natomiast, że system FTM taki sam jak na załączonej ulotce był wystawiany przez firmę F. na targach w L. w 2003 r., na których był obecny osobiście.

Powyższe oświadczenia wbrew twierdzeniu organu stanowią dowód publicznego ujawnienia wskazanej wyżej ulotki na targach B. 2003 odbywających się w L. w dniach od 6-9 listopada 2003 r., a więc przed datą 30 grudnia 2003 r. stanowiącą datę pierwszeństwa spornego patentu.

Jak zauważył NSA w wyroku II GSK 444/17 uchylającym wyrok WSA oddalającym skargę, Sąd I instancji przyjął za Urzędem Patentowym, że fotografie załączone do oświadczeń przedłożonych przy piśmie skarżącej z dnia 7 października 2011 r. nie były uwierzytelnione, co według organu i Sądu I instancji uniemożliwia ich uznanie za dowód, bez sprawdzenia tych fotografii, podczas gdy w rzeczywistości fotografie te były uwierzytelnione.

Jednocześnie organ wyraził na stronie 12 uzasadnienia (pkt 4) pogląd, że: " "Ujawnione rozwiązana nie są tożsame z rozwiązaniem [...] (na co we wniosku wskazał sam wnioskodawca);" Urząd Patentowy nie wyjaśnił jednak głębiej co przez to należy rozumieć, co utrudnia prześledzenie toku rozumowania organu w tym zakresie. W każdym razie tego sformułowania nie można traktować jako ocenę stanu techniki w rozpoznawanej sprawie.

Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny - chociaż jeszcze niewystarczający - prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Zawsze bowiem niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy będzie prowadziło do wydania wadliwej decyzji. (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2123/16,LEX nr 2537103). Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II GSK 745/18 uznał, że " Urząd Patentowy odniósł się do dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę na okoliczność wykazania przez niego podstawy unieważnienia patentu, czemu dał wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji" oraz "Urząd Patentowy ustosunkował się w zaskarżonej decyzji do każdego z dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę, a swoje stanowisko zawarł w uzasadnieniu wydanej decyzji" co jednak nie oznacza, że NSA zaakceptował merytoryczne rozstrzygnięcie organu oddalające wniosek o unieważnienie.

Reasumując Wnioskodawca/Skarżąca wykazała w sprawie, że nastąpiło wcześniejsze publiczne ujawnienie rozwiązania na targach w listopadzie 2003 r. w rozumieniu art. 54 ust. 2 Konwencji oraz art. 25 ust. 2 p.w.p.

W związku z tym podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny kontrolując decyzję administracyjną nie czyni samodzielnych ustaleń i nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, a jedynie ocenia prawidłowość działania organu i wydane przez ten organ rozstrzygnięcie. Jeżeli sąd w istotnych dla sprawy kwestiach dostrzega sprzeczność między ustaleniami poczynionymi przez organ a zgromadzonym w aktach materiałem dowodowym, stwierdza naruszenie art. 80 k.p.a. i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit.c) p.p.s.a. uchyla zaskarżoną decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpoznania i wskazując, w którym miejscu organ dopuścił się błędu i na czym ten błąd polegał, jakie okoliczności pominął, z których dowodów wyciągnął wadliwe wnioski i z jakiej przyczyny te wnioski są wadliwe. Nie jest natomiast dopuszczalne czynienie przez sąd własnych, odmiennych niż organ, ustaleń i na podstawie tych ustaleń dokonywanie oceny zastosowania przez organ prawa materialnego. Sąd w żadnym zakresie nie może przejmować od organu rozpatrzenia i załatwienia sprawy administracyjnej. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyr. NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31).

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ po pierwsze zobowiązany jest przeprowadzenia wnikliwej analizy dowodów załączonych do wniosku o unieważnienie przyjmując, że na Targach L. zostało ujawnione rozwiązanie przedstawione w załączniku nr 5 do wniosku. Chodzi tu o ulotkę/katalog z datą 31 października 2003 r. czyli "31.10.03". Na tych materiałach znajdują się szczegółowe rysunki wystawianego rozwiązania z opisami.

Po drugie, organ przeprowadzi całościową ocenę poziomu wynalazczego spornego patentu biorąc pod uwagę ww. rozwiązanie ujawnione przez Skarżącą na Targach L. w listopadzie 2003 r. a zatem przed datą 30 grudnia 2003 r. Jeżeli przeprowadzenie takiej oceny poziomu wynalazczego nie będzie możliwe organ szczegółowo wyjaśni powody swego stanowiska.

Po trzecie, przeprowadzając pełną ocenę przeciwstawianego przez Skarżącą rozwiązania organ uwzględni uzupełniająco treść ww. notarialnych oświadczeń pracowników Skarżącej, które należy uznać w całości za wiarygodne. Zdaniem Sądu prawdziwość tych notarialnych oświadczeń nie została podważona na żadnym etapie postępowania spornego. Uprawniony polemizując w swych pismach z twierdzeniami Skarżącej nie przedstawił jednocześnie żadnego przeciwdowodu potwierdzającego , że dowody te są niewiarygodne.

Co do wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka J. K. to Sąd podziela stanowisko WSA zawarte w wyroku VI SA/Wa 1367/17, że organ dopuścił się naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie wniosku w przedmiocie przesłuchania w charakterze świadka J. K. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. "żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy". Odstępstwem od obowiązku przeprowadzenia dowodu jest sytuacja określona w art. 78 § 2 k.p.a. polegająca na tym, że okoliczność dla której wykazania ma służyć wnioskowany dowód została już udowodniona wcześniej przeprowadzonymi dowodami. Poza tym uchybieniem ze strony organu było to, że nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, dlaczego nie przeprowadził wnioskowanego dowodu, co uniemożliwia kontrolę prawidłowości postępowania w tym zakresie.

Po czwarte, pomocniczo także ocenę poziomu wynalazczego należy przeprowadzić uwzględniając materiały prasowe z miesięcznika "Materiały Budowlane" nr 12/2003 , które to organ bezzasadnie odrzucił i nie powiązał treści tych materiałów z innymi dowodami, o czym była mowa wyżej.

Po piąte, organ będzie miał na względzie, że wbrew wcześniejszemu twierdzeniu organu fotografie załączone do oświadczeń przedłożonych przy piśmie Skarżącej z dnia 7 października 2011 r. zostały uwierzytelnione, a co za tym idzie organ powinien je ocenić. W zaskarżonej decyzji organ błędnie stwierdził, że nie jest możliwe ich uznanie za dowód bowiem fotografie te nie były uwierzytelnione.

Natomiast kwestia zastosowanej prekluzji dowodowej w zakresie opisu patentowego [...] została przez organ prawidłowo rozstrzygnięta w tym znaczeniu, że ostatecznie organ przeprowadził analizę tego opisu i stwierdził, że dotyczy to innego rozwiązania.

Stwierdzając naruszenie wyżej powołanych przepisów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 4 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się wpis sądowy od skargi w kwocie 1000 złotych ustalony na podstawie § 2 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, koszty przejazdu do WSA określone w złożonym na rozprawie spisie kosztów oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej ( rzecznika patentowego) w wysokości 600 złotych, ustalone na § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U.2003.212.2076 z późn. zm.). Sąd nie uwzględnił określonej w przedstawionym spisie kosztów podwyższonej stawki wynagrodzenia rzecznika patentowego w wysokości 1200 zł bowiem uznał, że sprawie niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter sprawy oraz jego wkład przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia nie uzasadniają przyznania wyższych kosztów zastępstwa procesowego. Stopień trudności przedmiotowej sprawy nie był wyższy niż standardowy. W przedmiotowej sprawie nie pojawiły się żadne nowe problemy nieznane judykaturze, konieczne do głębokiego przestudiowania doktryny i prób wytyczenia nowej linii orzeczniczej.(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt

II GSK 301/16).

Nie zasądzono także kosztów związanych z postępowaniem kasacyjnym. Jeśli pełnomocnik reprezentuje stronę w obu instancjach, stawki wynagrodzenia odnoszą się do każdej instancji oddzielnie. Podobnie jest, jeśli orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji zostanie uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania: za ponowny udział przed sądem pierwszej instancji przysługuje odrębne wynagrodzenie (postanowienia NSA z: 12.02.2009 r., II FZ 38/09, LEX nr 518261; 14.02.2014 r., II FZ 25/14, LEX nr 1450567; wyrok WSA w Warszawie z 25.02.2016 r., III SA/Wa 3448/15, LEX nr 2043594).