Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1018/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.) Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 23 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółki Gazownictwa Sp. z o. o. w G. na uchwałę Rady Miasta z dnia 29 maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miasta uchwałą z dnia 29 maja 2003 r., nr [...], na podstawie art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (jedn. tekst Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) odrzuciła w całości zarzuty Spółki Gazownictwa Sp. z o. o. w G. oraz M. W. wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia– gazownia w rejonie ujścia M. W uzasadnieniu organ wskazał, że uchwałą nr [...] Rada Miasta w dniu 21 czerwca 2001 r. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia– gazownia w rejonie ujścia M. Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu (wraz z prognozą skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze) w dniach od 28.02.2003 r. do 28.03.2003 r.

Rada Miasta uznała wniesione przez Spółkę Gazownictwa Sp. z o. o. w G. pismo z dnia 31 marca 2003 r. za zarzuty do projektu planu i odrzuciła je w całości. Organ wskazał, że Spółka Gazownictwa Sp. z o. o. w G. jest użytkownikiem wieczystym terenu obejmującego działki o numerach 209, 210, 214, przeznaczonego w obowiązującym m.p.z.p. Śródmieście do likwidacji dotychczasowej funkcji – gazowni.

Projekt planu wyznacza na terenie będącym w użytkowaniu wieczystym Spółki trzy strefy funkcjonalne, oddzielone od siebie ul. [...] oraz łącznikiem komunikacyjnym oznaczonym symbolem 010-81. Część terenu Spółki nie jest obecnie użytkowana. Część terenu, na której spółka prowadzi swoją działalność projekt planu pozostawia w całości (z wyjątkiem fragmentu, gdzie przebiega droga tzw. [...]). Jest to obszar prawie 7 hektarów, obecnie bardzo ekstensywnie zagospodarowany – intensywność zabudowy równa się ok. 0.13, podczas gdy projektowana minimalna intensywność zabudowy wynosi 1.0. Jednocześnie organ wskazał, że Spółka dotychczas nie podnosiła problemu kłopotów lokalizacyjnych.

Wyznaczony w planie parking (symbol 007-85) znajduje się zgodnie z ustaleniami polityki parkingowej miasta, ustalonej w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w strefie B, która jest strefą ograniczonego parkowania, obejmuje tereny intensywnej zabudowy śródmiejskiej ograniczone na wschodzie Opływem M., M. W. i K. P.. W obowiązującym planie Śródmieścia przez teren projektowanego obecnie parkingu przebiega projektowana ulica oznaczona symbolem B024KN2. Lokalizacja parkingu umożliwiającego korzystanie z projektowanego bulwaru nadwodnego dla ruchu pieszego i turystycznego jest jedyną możliwą w ciągu od Starego Miasta – D. P. aż do N. M. P.. Deficyt miejsc postojowych w tym rejonie miasta oraz fakt, że przedmiotowy teren pozostaje niezagospodarowany zadecydował o lokalizacji parkingu w tym miejscu, na styku funkcji usługowo-mieszkaniowej i bulwaru nadwodnego. Parking ten jest niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania zagospodarowania miejskiego, planowanego na tym obszarze.

Natomiast projektowana ulica tzw. [...] stanowi fragment tzw. ramy komunikacyjnej i tzw. śródmiejskiego ringu, jest elementem podstawowego układu ulicznego, przyjętego w uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miasta Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta G. Kolejne plany miejscowe obejmujące swym zasięgiem fragmenty tzw. [...] uwzględniają ten ustalony w studium przebieg, tak jak w uchwalonym i obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Ś. – S. S. (uchwała RMG nr [...] z dn. 11 lipca 2002 r. – Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 64 z 27.09.2002 r., poz. 1467), czy planach sąsiednich: N. M. – S., P. S. i Ś. – rejon S. G. i P. H., gdzie niezbędna jest konieczność kontynuacji rezerwacji terenu na drogę tzw. [...]. Droga ta obsługuje cały rejon N. M., tereny poprzemysłowe dotychczas pozostające poza miejskim zainwestowaniem, warunkuje uruchomienie tego obszaru. Przebieg ulicy tzw. [...] został maksymalnie skorygowany pod wpływem argumentów Spółki. Dalsze przesuwanie przebiegu tej ulicy w kierunku linii brzegowej znacznie obniża walory lokalizacyjne dla terenów nadwodnych – zarówno będących w użytkowaniu Spółki, jak i sąsiednich. Pokazany w projekcie planu przebieg drogi jest optymalny, prawidłowy urbanistycznie i stanowi kompromisowe rozwiązanie dla wszystkich użytkowników zlokalizowanych na terenach poprzemysłowych.

Ulica oznaczona symbolem 010-81 jest niezbędnym łącznikiem pomiędzy ulicami [...] i tzw. [...] – gdyż od skrzyżowania łącznika 010-81 z ul. tzw. [...] ta ostatnia wznosi się nad teren i przechodzi nad kanałem M. Przesuwanie włączenia w kierunku południowym nie jest możliwe z uwagi na wznoszenie się drogi, a w kierunku północnym obowiązuje normatywna – 400 metrowa odległość między skrzyżowaniami, wynikająca z rytmu sygnalizacji świetlnej oraz najbardziej efektywnej przepustowości ruchu kołowego. Miejsce wznoszenia się ulicy tzw. [...] zostało wnikliwie przeanalizowane, uwarunkowane jest światłem pionowym mostu nad M. – minimum 8,0 m oraz normatywnymi spadkami drogi. Z kolei całkowita rezygnacja z łącznika 010-81 nie jest możliwa, gdyż pozbawiłaby dostępu kołowego całe przyległe rejony, jako że dostęp z ul. tzw. [...] jest ograniczony jedynie do skrzyżowań i wyznaczonych wlotów. Przebieg drogi 010-81 – wyżej opisanej nie uniemożliwia realizacji nowych obiektów. Nawet teren oznaczony symbolem 003-32 niesie takie możliwości mimo stwierdzenia Spółki, że jest to bardzo mała powierzchnia. W dotychczas obowiązującym planie Ś. na opisanym terenie przewidziano likwidację funkcji gazowni.

Projekt planu wyznacza na podstawowym, obecnie użytkowanym terenie Spółki funkcję usług. Funkcja ta obejmuje całą sferę działania ujętą we wniosku Spółki, umożliwiając jednocześnie znaczne rozszerzenie zakresu możliwości inwestycyjnych na terenach powstającego N. M.. Projekt planu wprowadzając funkcję usług umożliwia prowadzenie działalności gospodarczej użytkownikowi wieczystemu na przedmiotowych działkach. Podkreślono również, że zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym art. 37.1 tereny mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. Rada Miasta wskazała, że przepis art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje uwzględniać w zagospodarowaniu przestrzennym wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe oraz inne wymagania tam określone. Rada Miasta rozpatrując zarzut uwzględniła okoliczności decydujące o zagospodarowaniu przestrzennym wymienione w powołanym przepisie, w szczególności wzięła pod uwagę okoliczność, iż projekt planu na terenie będącym własnością wnoszących zarzut uwzględnia wymagania wynikające z konieczności obsługi komunikacyjnej całego miasta, przedstawionej w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta G. Przepis art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż w planie miejscowym ustala się tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny – również linie rozgraniczające drogi publiczne. Projektowana droga publiczna służąca ogółowi mieszkańców uwzględnia istniejące uwarunkowania oraz interes społeczny. Przebieg kwestionowanej drogi stanowi jedynie fragment podstawowego układu ulicznego w mieście G. przewidzianego w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca przyznał radom gminy prawo uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których określone tereny mogą być przeznaczone dla realizacji celów publicznych (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym). Gmina uchwalając plan miejscowy, może określone tereny przeznaczyć na cele publiczne niezależnie od tytułów prawnych poszczególnych podmiotów do tych terenów i takiej polityki planistycznej gminy nie można poczytać za sprzeczną z prawem (wyrok NSA z 19 grudnia 2001 r. sygn. akt IISA/Gd 537/01). Względy właściwej obsługi miasta, wymagania urbanistyczne oraz ład przestrzenny zadecydowały o odrzuceniu zarzutu. Organ wywodził ponadto, iż zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy m. in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności. Rada gminy nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu do projektu m.p.z.p., nawet gdy zostaje naruszony interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut w przypadku, gdy dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie – na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. W takiej sytuacji rada gminy działa w ramach przysługującego jej uznania. W niniejszej sprawie Rada Miasta nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego, a granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone.

Spółka Gazownictwa Sp. z o. o. w G. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Gdańsku na powyższą uchwałę, zarzucając jej naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 z 1999 r. ze zm.).

Skarżąca wywodziła, że wielokrotnie w trakcie opracowywania planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu wskazywała, iż przyjęte ustalenia naruszają jej interes prawny i uprawnienia.

Zdaniem skarżącej Spółki projekt m.p.z.p. dla tego terenu ogranicza obszar jej działania i sprawne funkcjonowanie poprzez wprowadzenie podziału wykorzystywanych przez nią nieruchomości. Pozbawia Spółkę, jako użytkownika wieczystego, części nieruchomości poprzez usytuowanie drogi i parkingu. Prowadzi do likwidacji budynków niezbędnych do prowadzenia działalności poprzez wytyczenie drogi – [...] – przebiegającej przez nieruchomość w części znajdującej się na działce nr– pomimo że projekt planu znacznie ogranicza realizację nowych obiektów niezbędnych do sprawnego funkcjonowania poprzez przebieg drogi dojazdowej i zasadniczo zmienia przeznaczenie nieruchomości.

Spółka wywodziła, iż zaskarżona uchwała nie uzasadnia w sposób całkowity i prawidłowy odrzucenia jej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wykazano okoliczności, które zdecydowały o odrzuceniu zarzutów. Organ wywodził, iż w świetle ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym gmina jest uprawniona do ustalania przeznaczenia i kształtowania zasad zagospodarowania terenu (art. 2 ust. 1 ustawy). Ochrona prawna własności (użytkowania wieczystego) zagwarantowana w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie jest absolutna. Konstytucja zastrzega możliwość ograniczenia tego prawa w drodze ustawy, a art. 140 Kodeksu cywilnego stanowi m.in., że właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy. Ustawowe ograniczenia prawa własności przewidziane są w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś ich praktycznym wyrazem jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ograniczenia własności wynikające z planów miejscowych ustanawiane są zatem na podstawie upoważnienia zawartego w ww. ustawie. Z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że prawo własności nie jest jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści art. 1 ust. 2 ww. ustawy wynika bowiem nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym również innych niż własność okoliczności np. wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki, architektury, ochrony dóbr kultury i innych.

Organ wskazał, iż nie ma uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że przedmiotowy projekt planu zmienia przeznaczenie jego nieruchomości, albowiem projekt planu wyznacza na tym terenie funkcję usług. Ponadto organ wskazał, iż w ocenie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego gazownia zostanie przewidziana do likwidacji.

Ponadto w odpowiedzi na skargę ponowiono argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem.

Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpoznając skargę na uchwałę o odrzuceniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy mieć na uwadze, że w obowiązującej w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednol. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zamieszczono jedynie unormowanie dopuszczające możliwość wniesienia skargi do Sądu na taką uchwałę (art. 24 ust. 4 tej ustawy).

Brak jest natomiast w tej ustawie przepisów, które wskazywałby kryteria kontroli zaskarżonej w tym trybie uchwały rady gminy.

Mając jednak na uwadze treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który z racji umieszczenia w ustawie regulującej ustrój sądu administracyjnego posiada charakter ogólnego unormowania, stwierdzić należy, że również w tym przypadku sąd administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Oceniając zgodność uchwały o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z prawem należy mieć na uwadze cel instytucji zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak stanowi o tym w art. 1 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawa ta określa zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenu na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania, przyjmując rozwój zrównoważony jako podstawę tych działań, a także określa zasady i tryb rozwiązywania konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w tych sprawach. Z kolei według art. 24 ust. 1 cytowanej ustawy zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Już z zestawienia tych dwóch przepisów wynika, że możliwość wniesienia zarzutu ma służyć rozwiązywaniu konfliktów, które pojawiają się w trakcie określania przeznaczenia terenów i zasad ich zagospodarowania.

Planowanie przestrzenne z reguły powoduje konflikty interesów. W interesie właścicieli nieruchomości (użytkowników wieczystych) leży nieskrępowane korzystanie z nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących (art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), określają natomiast granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, podstawą planowania przestrzennego jest zrównoważony rozwój. Z kolei w art. 1 ust. 2 tej ustawy przykładowo wskazano okoliczności, które winno być uwzględnione w planowaniu przestrzennym. Ustawodawca nie zakłada więc w procesie planowania przestrzennego prymatu interesu publicznego nad prywatnym lub odwrotnie. Na równi kładzie nacisk zarówno na prawo własności, jak i inne elementy uwzględnione przy planowaniu przestrzennym. Gmina, do której w zasadzie należy wyłączna kompetencja ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), siłą rzeczy w pierwszej kolejności dbać będzie o zaspokojenie potrzeb zbiorowości, a nie indywidualnych podmiotów.

Zatem możliwość wniesienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma służyć temu, którego interes prawny lub uprawnienia zostaną naruszone przez ustalenia uchwalonego w przyszłości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mógł jeszcze w trakcie projektowania planu przedstawić do rozważenia swoje racje. Racje te, organy gminy (zarząd, rada gminy), którym ustawa nadaje określone kompetencje, winny wziąć pod rozwagę. Przede wszystkim zaś rada gminy winna rozważyć naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia osoby zgłaszającej zarzut. Czyniąc to winna mieć przede wszystkim na uwadze okoliczności, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz to, aby rozwój był zrównoważony, przez co należy rozumieć rozwój, który ma na względzie wszystkie aspekty życia człowieka. Rozpoznając zarzut właściwy organ gminy musi skonfrontować interes indywidualny z interesem przemawiającym za ustaleniami przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania.

Wskazać zatem trzeba na znaczenie jakiego nabiera obowiązek uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały o odrzuceniu zarzutów (art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

W świetle materiałów sprawy bezsporne jest, że przedmiotowy projekt planu dotyczy interesu prawnego skarżącej Spółki, która jest wieczystym użytkownikiem terenu objętego opracowaniem projektu planu, tj. działek nr 209, 210 i 214.

Już ten sam fakt przesądza, że strona skarżąca ma interes prawny i że interes ten został naruszony w związku z projektowanymi rozwiązaniami komunikacyjnymi ograniczającymi dotychczasowe korzystanie z tych działek.

Podkreślić jednak należy, że obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu planu powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego związane jest z naruszeniem porządku prawnego. Nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia nastąpiło zgodnie z prawem w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego.

W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej uchwały spełnia wymogi art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wskazuje na znaczenie projektowanych rozwiązań komunikacyjnych (ulic i parkingu) dla interesu publicznego. Odnosi się także do indywidualnego interesu Spółki wnoszącej zarzut.

Zdaniem Sądu Rada Miasta w sposób wyczerpujący wskazała, że ustalony w projekcie planu przebieg ulic [...] oraz łącznika komunikacyjnego oznaczonego symbolem 010-81 wynika z potrzeb istniejącego układu komunikacyjnego oraz elementów układu planowanego. Wskazała przy tym również na konieczność zachowania wymaganych przepisami parametrów technicznych projektowanych rozwiązań komunikacyjnych.

Rada Miasta wskazała ponadto z jakich przyczyn nie ma możliwości "przesunięcie" ulicy [...] w kierunku wschodnim, tj. w kierunku linii brzegowej oraz uzasadniła konieczność usytuowania na obszarze oznaczonym w projekcie planu symbolem 007-85 parkingu.

Organ w uzasadnieniu uchwały wyjaśnił również, że wyznaczona w projekcie planu dla terenu będącego w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki funkcja usług umożliwia jej znaczne rozszerzenie zakresu inwestycji i prowadzenie działalności gospodarczej podkreślając, że w obowiązującym planie Śródmieścia gazownia została przewidziana do likwidacji, a zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym tereny skarżącej Spółki mogą być wykorzystywane w dotychczasowy sposób do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem.

W postępowaniu dotyczącym uchwalenia projektu planu nie są przesądzone kwestie własności do gruntu, czy praw wynikających z użytkowania wieczystego, choć niewątpliwie przeznaczenie w planie danego terenu na cele publiczne może prowadzić w przypadku realizacji tego celu do wywłaszczenia prawa w przypadku braku zgodny na dobrowolne wyzbycie się w drodze umowy tego prawa.

Ponadto ustawodawca przewidział ochronę prawa własności lub użytkowania wieczystego osób, których interes prawny naruszony zostanie ustaleniami planu w postaci możliwości żądania odszkodowania, wykupienia nieruchomości lub jej zamiany na inną (art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

Sąd administracyjny nie kontroluje celowości konkretnych zamierzeń planistycznych, gdyż wkraczałby w tym przypadku w zaskarżoną uchwałę (art. 26) kompetencję rady gminy. Jego funkcją jest natomiast badanie, czy podczas tworzenia (zmiany) planu nie naruszono przewidzianej w ustawie procedury planistycznej oraz czy uzasadnienie faktyczne i prawne uchwały o odrzuceniu zarzutów w całokształcie zamierzeń, które realizować ma projekt, świadczy o tym, że organ wyjaśnił i rozważył wszystkie istotne okoliczności sprawy, a wyprowadzone wnioski są do zaakceptowania w sensie logicznym (nie pozostają w sprzeczności z ustaleniami faktycznymi).

Nie stwierdziwszy naruszeń w ww. przedmiocie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.