Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 724/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant st. sekr. sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty S. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. (dalej: PWINGiK w B.) decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty S. z dnia [...] lutego 2013 r. (znak [...]) umarzającą postępowanie administracyjne w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów m. S., wynikających z decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. (znak: [...]), a dotyczących działek nr [...] i [...] stanowiących uprzednio współwłasność I. B. i W. B. oraz orzekł o odmowie wprowadzenia zmiany.

Decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.[...] lipca 1983 r., nr [...], orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w S. przy ul. G. i K. oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej pow. [...] m2, stanowiącej przed wywłaszczeniem własność W. B.

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. B. (syna I. i W. B.), stwierdził nieważność ww. decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r. w części dotyczącej wywłaszczenia ww. nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], wydaną w ramach wznowienia postępowania, Wojewoda P. odmówił uchylenia ostatecznej, wydanej przez siebie ww. decyzji z dnia [...] października 2007 r.

Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. Burmistrz S. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tejże decyzji Wojewody P.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], stwierdził nieważność decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r., nr [...]. Wskutek natomiast rozpoznania wniosku J. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Infrastruktury decyzją z [...] czerwca 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy uprzednio wydaną przez siebie decyzję z [...] marca 2009 r.

Decyzję Ministra Infrastruktury wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżył J. B. WSA w Warszawie, wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1440/09, po rozpoznaniu skargi J. B., stwierdził nieważność obu decyzji Ministra Infrastruktury wskazując, że Minister w sposób wszechstronny nie wyjaśnił, kto w dacie wydania decyzji wywłaszczeniowej Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r. nr [...], był właścicielem gruntu oznaczonego jako działki nr [...] i [...]. Wskazano, że w niniejszej sprawie występuje skomplikowany stan geodezyjno – prawny, którego wyjaśnienie i ocena dadzą dopiero odpowiedź na pytanie, kto w rzeczywistości został wywłaszczony w 1983 r. z praw do gruntu (a nie tylko wymieniony w decyzji wywłaszczeniowej), w szczególności, czy stroną prócz następców prawnych W. B., (których organ nie ustalił), jest też – jak podnosi skarżący – jego matka I. B. Wyrok niniejszy wpłynął do Starostwa Powiatowego w S. w dniu [...] czerwca 2010 r.

W dniu [...] maja 2010 r. (precyzując pismo z [...] kwietnia 2010 r.) J. B. wystąpił do Starosty S. o wprowadzenie z urzędu zmian w ewidencji gruntów i budynków m. S., wynikłych z ostatecznej decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r., Nr [...], stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji Naczelnika Miasta Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r. Nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w S., przy ul. G. i K., oznaczonej jako działki nr [...] i [...] o łącznej pow. [...] ha, stanowiącej przed wywłaszczeniem własność małżonków W. B. s. J. i S. i I. B. c. J. i A

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], Starosta S. odmówił wnioskodawcy dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że orzeczenie to było wynikiem decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. B.

PWINGiK w B. decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Według organu bowiem, zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie w sprawie I SA/Wa 1440/09 sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia, czy w myśl art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a. rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, przez inny organ lub sąd.

Prowadząc ponownie postępowanie Starosta S. celem odnotowania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków m. S. wynikłych z ostatecznej decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r., zobowiązał pisemnie J. B. do wystąpienia w terminie do dnia [...] listopada 2011 r. do Sądu Rejonowego w S. z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym W. B. Wobec braku potwierdzenia złożenia przedmiotowego wniosku przez J. B., Starosta S. w dniu [...] grudnia 2011 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w S. o rozpatrzenie zagadnienia wstępnego, tj. ustalenia kręgu spadkobierców po W. B. Sąd Rejonowy w S. oddalił jednak niniejszy wniosek w sprawie o sygn. akt I Ns [...].

W związku z powyższym, Starosta S. w dniu [...] lutego 2012 r. dokonał w operacie ewidencji gruntów i budynków m. S. czynności materialno - technicznej, polegającej na tym, iż w miejsce Gminy S. jako właściciela działek nr [...]i nr [...], wpisał W. B. s. J. i S. oraz I. B. c. J. i A.

W dniu [...] czerwca 2012 r. Burmistrz S. zakwestionował wprowadzone w formie czynności technicznej zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków i wniósł o przywrócenie uprzednio istniejących zapisów.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] Starosta S. odmówił wprowadzenia w ewidencji gruntów i zmian proponowanych we wniosku Burmistrza S.

W wyniku odwołania złożonego przez Gminę S., PWINGiK w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], uchylił decyzję Starosty S. z dnia [...] czerwca 2012 r.

Skargę na powyższą decyzję złożył J. B. i w wyniku jej rozpoznania, WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r. (sygn. akt II SA/Bk 808/12) uchylił zaskarżoną decyzję.

W wyniku wniesienia skargi kasacyjnej przez Burmistrza S., wyrokiem z dnia 23 października 2013 r. (sygn. akt I OSK 758/13) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok.

W dniu 7 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w sprawie II SAB/Bk 25/12 zobowiązał Starostę S. do załatwienia sprawy z wniosku J. B. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów wynikających z decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. w terminie 1 miesiąca od zwrotu akt administracyjnych.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], Starosta S. wprowadził zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu S. w ten sposób, że wykreślił z jednostki rejestrowej G.3961 zapisanej na W. B. s. J. i S. oraz I. B. c. J. i A. działek nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha i wpisał w jednostce rejestrowej G.3580 zapisanej na Gminę S. działek nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha – stanowiących części pasów drogowych ul. S. i G.

Odwołanie od tej decyzji złożył J. B., ale decyzją PWINGiK w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], została ona utrzymana w mocy. Decyzja ta została zaskarżona do WSA w Białymstoku przez J. B. i jest przedmiotem badania w sprawie II SA/Bk 706/13.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], Starosta S. umorzył prowadzone od dnia [...] maja 2010 r. postępowanie administracyjne w przedmiocie wprowadzenia wnioskowanych przez J. B. zmian, wobec uprzedniego już wprowadzenia ([...] lutego 2012 r.) zmian w ewidencji odnośnie wywłaszczonych części byłych działek o nr [...]i [...]. Starosta S. uznał, że nie ma podstaw do wydawania kolejnej decyzji administracyjnej, a zatem brak jest podstaw do merytorycznego orzekania w sprawie.

Od powyższej decyzji odwołanie do PWINGiK w B. wnieśli J. B. i I. B. zarzucając jej: obrazę art. 105 § 1 k.p.a. przez bezprawne umorzenie postępowania w sprawie wprowadzenia zmian, rażące naruszenie art. 23 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne przez bezprawne zwolnienie Starosty z obowiązku wprowadzenia zmian wynikłych z ostatecznej decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. Nr [...].

Po rozpoznaniu odwołania PWINGiK w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie wprowadzenia zmiany.

Organ II instancji stwierdził w uzasadnieniu ww. decyzji, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji w obiegu prawnym funkcjonowała decyzja Starosty S. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] orzekająca o wpisaniu Gminy S. jako właściciela działek nr [...]i [...], stanowiących części pasów drogowych ul. S. i G. Stąd też rozstrzygnięcie Starosty S. zawarte w zaskarżonej decyzji nie znajduje uzasadnienia. Przedmiot postępowania bowiem istnieje, ale wniosek z dnia [...] maja 2010 r. nie może zostać uwzględniony, ponieważ na dzień wydania zaskarżonej decyzji, Gmina S. legitymuje się tytułem prawnym wymienionym w decyzji Starosty S. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...]. Organ stwierdził, że aktualny wpis ujawniony w ewidencji gruntów i budynków dotyczący działek nr [...] i [...] jest zgodny ze stanem prawnym ujawnionym w KW [...] i potwierdza prawo własności Gminy S. do działek nr [...] i [...].

J. B. w dniu [...] lipca 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję PWINGiK w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w części orzekającej o odmowie wprowadzenia zmian, zarzucając jej:

1) rażące naruszenie art. 22 ust. 2 zdanie drugie i art. 23 Prawa geodezyjnego i Kartograficznego przez bezpodstawną odmowę wprowadzenia z urzędu zmian w Ewidencji Gruntów i Budynków wynikłych z ostatecznej decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007r. Nr [...] i to w sytuacji, gdy do usunięcia bezczynności obligował organy wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Bk 25/12,

2) rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego przez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniająco - dowodowego w organach obu instancji, co skutkowało dalszymi rażącymi naruszeniami prawa,

3) brak zachowania jakiejkolwiek procedury i logiki postępowania, rodzące uzasadnione wątpliwości, co do normalnego stanu zdrowia psychicznego pracownika załatwiającego sprawę i osoby podpisującej się pod zaskarżoną decyzją, a wynikłe z faktu, iż najpierw cofnięto zmiany, których nie było (wynikłe z ostatecznej decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. [...]), a następnie orzeczono o odmowie ich wprowadzenia.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w trybie art.145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 2 lub jej uchylenie w trybie 145 §1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art.145 §1 pkt 2 k.p.a., a także zawiadomienie Urzędu Prokuratorskiego o konieczności przyłączenia się do postępowania i wszczęcia odrębnego postępowania prokuratorskiego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zawarte uprzednio stanowisko. Wskazał, że istnieje konieczność ustalenia kręgu spadkobierców właścicieli przedmiotowej nieruchomości, co jednak nie leży w gestii organu. Tylko zaś w drodze orzeczenia sądu powszechnego mogą zostać ustaleni następcy prawni W. B. w zakresie praw przysługujących do dawnej działki nr [...], którym przysługiwać będzie status strony w postępowaniu o dokonanie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja PWINGiK w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] uchylająca decyzję Starosty S. z dnia [...] lutego 2013 r. (znak [...]), która umorzyła postępowanie administracyjne w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów m. S., wynikających z decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. (znak: [...]), a dotyczących działek nr [...] i [...] stanowiących uprzednio współwłasność I. B. i W. B. oraz orzekająca o odmowie wprowadzenia zmiany.

Na samym początku podkreślenia wymaga, że przedmiotem postępowania było wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów m. S., wynikających z decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. (znak: [...]), a dotyczących działek nr [...]i [...] stanowiących uprzednio współwłasność I. B. i W. B.. Wynika to zarówno z wniosku skarżącego, jak i z wyroku WSA w Białymstoku z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie II SAB/Bk 25/12, w którym w punkcie 1 zobowiązano Starostę S. do załatwienia sprawy w terminie 1 miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych organowi poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów wynikających z decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 roku numer [...]. We wskazanej decyzji Wojewoda P. stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r. w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w S. przy ul. G. i K. oznaczonej jako działki nr [...]i nr [...] o łącznej pow. [...] m2, stanowiącej przed wywłaszczeniem własność W. B.

Natomiast z decyzji organów obu instancji wynika, że nie orzekły o pełnym przedmiocie. Wprawdzie Starosta S. umorzył postępowanie wobec stwierdzenia, że wprowadzono już zmiany w ewidencji odnośnie wywłaszczonych części byłych działek o nr [...] i nr [...]. Od razu jednak zauważenia wymaga, że mówiąc o zmianie miał on na myśli, że w dniu [...] lutego 2012 r. dokonał w operacie ewidencji gruntów i budynków m. S. czynności materialno - technicznej polegającej na tym, iż w miejsce Gminy S. jako właściciela działek nr [...] i nr [...], wpisał W. B. s. J. i S. oraz I. B. c. J. i A. A więc zarządzenie materialno – techniczne dotyczyło działek o nr [...]i nr [...], a nie o nr [...]i nr [...]. Nie są to tożsame działki. W uzasadnieniu swojej decyzji organ podjął próbę wytłumaczenia, jaki jest związek tych działek i doszedł do przekonania, że z działki nr [...] (ul. Sawickiego) i z działki nr [...] (ul. G.) wydzielono działki nr [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha (łącznie [...] ha), które odpowiadają położeniem byłym działkom nr [...] i części działki nr [...] (łącznie [...] ha). Organ dostrzega, zatem, że działki o numerach [...] i [...] mają łączną powierzchnię [...] ha, zaś działki o numerach [...] i [...], będące przedmiotem postępowania, mają łączną powierzchnię [...] ha. Nie wyciąga jednak z tego wniosku, że przedmiotem postępowania jest powierzchnia [...] m2 a nie [...] m2. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika pośrednio, że brakująca powierzchnia [...] ha ([...] m2) to być może działka o nr [...] (uzasadnienie wyroku WSA w Białymstoku z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 808/12).

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organ I instancji umarzając postępowanie w dniu [...] lutego 2013 r. musiał mieć świadomość, że wydał decyzję w dniu [...] grudnia 2012 r. nr [...] orzekającą o wpisaniu Gminy S. jako właściciela działek nr [...] i nr [...], a jednak tego w uzasadnieniu postanowienia nie wskazał. Nie wspomniał też, że w dacie orzekania nie było już wpisu wynikającego z czynności materialno – technicznej z dnia [...] lutego 2012 r., gdyż był nowy wpis pochodzący z jego decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Uzasadnienie postanowienia nie odpowiadało zatem stanowi faktycznemu i prawnemu z daty orzekania.

Jeśli zaś chodzi o stan faktyczny ustalony przez organ II instancji, to zauważenia wymaga, że organ ten także w sposób nieuprawniony utożsamia działki o numerach [...] i [...] z działkami o numerach [...] i [...] i wskazuje, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji w obiegu prawnym funkcjonowała decyzja Starosty S. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] orzekająca o wpisaniu Gminy S. jako właściciela działek nr [...] i [...]. Stwierdzenie powyższe nie odpowiada prawdzie, gdyż decyzja Starosty S. z dnia [...] grudnia 2012 r. dotyczyła działek o numerach [...] i [...].

W ocenie Sądu, zasadny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy dopuściły się takiego naruszenia.

Podkreślenia wymaga, że już w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1440/09, wskazano, że w sprawie związanej z działkami nr [...]i [...] występuje skomplikowany stan geodezyjno – prawny i że na organach spoczywa obowiązek jego dokładnego wyjaśnienia. Podobne stanowisko zostało zajęte także w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 7 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II SAB/Bk 25/12). Nie można także tracić z pola widzenia, że toczą się równolegle postępowania administracyjne z wniosków J. B. i Burmistrza S. dotyczące żądania dokonania wpisów w operacie ewidencji gruntów i budynków odnośnie częściowo tego samego obszaru, gdyż jak już wskazywano powyżej, działki o numerach [...] i [...] stanowią część byłych działek o numerach [...] i [...]. Decyzje wydawane przez organy w tych sprawach są skarżone do sądów administracyjnych, które uchylają zaskarżone decyzje, gdyż organy nie wyjaśniają do końca stanu faktycznego (por. wyroki w sprawach II SA/Bk 808/12, I SA/Wa 1440/09, II SA/Bk 706/13). Zdaniem Sądu, już czas najwyższy, aby organy w sposób spójny i jednolity ustaliły stan geodezyjno – prawny działek objętych decyzją Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r. nr [...]. Pozwoli to na kompleksowe załatwienie toczących się postępowań. Organy winne też badać, jaki wpływ mają na siebie decyzje wydawane w poszczególnych sprawach, gdyż w przeciwnym razie, jak w sprawie niniejszej, organ I instancji umarzając postępowanie nie dostrzegł, że wydał decyzję, która całkowicie zmieniła obraz sprawy.

Stwierdzone wyżej naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego sprawy czyni, w ocenie Sądu, przedwczesną ocenę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji weźmie pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku i przede wszystkim ustali prawidłowo stan faktyczny, co pozwoli mu rozstrzygnąć w zakresie całego przedmiotu sprawy, a nie tylko częściowego. Przedmiotem sprawy jest, bowiem obszar o powierzchni [...] m2 pochodzący z dawnych działek o numerach [...] i [...] a nie, jak próbują przeforsować organy, obszar [...] m2 stanowiący obecnie działki o numerach [...] i nr [...]. Częściową podpowiedź w zakresie ustalenia obszaru stanowiącego przedmiot postępowania czyni skarżący poprzez wskazanie numerów ksiąg wieczystych obejmujących te grunty: KW [...] i KW [...].

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

Na mocy art. 152 p.p.s.a. należało stwierdzić, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.