Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 442/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 121 par. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2021 r. nr 750/2021 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia nr 1371/2021 z dnia 31 maja 2021 r., nałożono na Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] we W. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w kwocie 25 000 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy złotych) wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 31 maja 2021 r.

Zażalenie na to postanowienie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] we W. - reprezentowana przez adw. J. B.

Postanowieniem nr 750/2021, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kpa, w związku z art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. J. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia Dolnośląski Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją nr 2547/2019 z dnia 18 grudnia 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej PINB) nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej - stanowiącej ogół współwłaścicieli nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] we W. usunięcie występującego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, spowodowanego nadmiernym pogorszeniem stanu technicznego stropu masywnego nad piwnicą (pod lokalem nr [...]) poprzez: 1. podstemplowanie stropu masywnego odcinkowego nad piwnicą (pod lokalem nr [...]) w kierunku prostopadłym do belek stropowych - do czasu wykonania remontu stropu), 2. remont stropu odcinkowego nad piwnicą (pod lokalem nr [...]) wraz z wymianą nośnych elementów stropu (dwuteowych belek stalowych) na nowe odpowiednie do zastosowanego systemu stropowego, 3. usunięcie skorodowanych, zawilgoconych i zniszczonych pozostałości tynków wewnętrznych w części piwnicznej (w obrębie pionu kanalizacyjnego pod łazienką lokalu nr [...]) , a następnie po odgrzybieniu i zdezynfekowaniu preparatami chemicznymi powierzchni zalanych ścian należy oczyścić cegły, uzupełnić spoiny zaprawą cementową oraz wymienić uszkodzone tynki wraz z białkowaniem murów. W terminie 30 dni dla punktu nr 1, 6 miesięcy dla punktów nr 2 i 3. Równocześnie zakazano użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] do czasu usunięcia zagrożenia oraz przywrócenia pełnej sprawności stropu w piwnicy. Ponadto decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Dnia 21 sierpnia 2020 r. PINB wydał Upomnienie nr [...] i wezwał Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nr 2547/2019 z dnia 18 grudnia 2019 r. W dniu 31 sierpnia 2020 r. zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. poinformował, że wykonano podstemplowanie stropu (przedłożono fakturę na roboty budowlane oraz protokół ich odbioru), pozostałe obowiązki nie mogą zostać zrealizowane z uwagi na zamieszkiwanie przez lokatorów lokalu nr 1. Następnie dnia 7 października 2020 r. PINB otrzymał informację o tym, że osoby zajmujące bezumownie lokal przy ul. [...] m. [...] odmawiają przeniesienia się do lokalu zamiennego udostępnione przez Gminę W. W dniu 1 grudnia 2020 r. PINB uzyskał informację, że lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] został przejęty na stan Gminy W. i trwale zabezpieczony oraz wyłączony z użytkowania. Dnia 28 grudnia 2020 r. P. sp. z o. o., poinformował, że lokal opróżniono dopiero w listopadzie 2020 r., sporządzono kosztorys robót budowlanych związanych z remontem stropu oraz procedowana jest uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej w tym zakresie. Następnie w dniu 20 stycznia 2021 po piśmie PINB, zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. poinformował, że aktualnie uchwała jest przesłana do członków Wspólnoty i podpisywana, ponadto zgromadzono środki na wykonanie pozostałych robót budowlanych, równocześnie poszukiwany jest wykonawca. W dniu 31 maja 2021 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...], w którym określono obowiązek z decyzji PINB nr 2547/2019 z dnia 18 grudnia 2019 r. w zakresie punktów 2 i 3.

Postanowieniem nr 1371/2021 z dnia 31 maja 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] we W. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w kwocie 25 000 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy złotych) wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 31 maja 2021 r., równocześnie wezwał do wykonania obowiązku oraz wpłacenia grzywny w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia. Na to postanowienie w terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia zażalenie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] we W. - reprezentowana przez adw. J. B.

Po zapoznaniu się z zażaleniem i analizie materiału dowodowego Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uznał zasadności zażalenia. Wskazał, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków.

Zgodnie z art 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej upea) "w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych". W ustawie brak jest definicji pojęcia "uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku". Jest to niewątpliwie określenie nieostre, które w założeniu - choćby z uwagi na brak jego definicji, powinno być rozumiane szeroko i stosowane elastycznie. Nazw (określeń nieostrych) używa ustawodawca wówczas, gdy trudno jest wykazać zakres ich stosowania. Jednakże zdefiniowane jest pojęcie "zobowiązanego" i tak zgodnie z art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez "zobowiązanego" - rozumie się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. Wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych, a działania te mają na celu doprowadzenie do wykonania obowiązków przez zobowiązanego. Organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej (organ egzekucyjny) nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzji administracyjnej, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej, (od której nie przysługują już zwykłe środki zaskarżenia) podlega przymusowemu wykonaniu. W przypadku egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, organ egzekucyjny ma do dyspozycji tylko dwa środki egzekucyjne: grzywnę w celu przymuszenia oraz wykonanie zastępcze. Przepis art. 7 § 2 upea przewiduje zasadę stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego, zwaną też zasadą najłagodniejszego środka. Normy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określają, które ze środków są mniej lub bardziej uciążliwe dla zobowiązanego. Pozostawia się to ocenie organów egzekucyjnych. W ocenie organu grzywna w celu przymuszenia jest łagodniejszym środkiem egzekucyjnym. Zgodnie bowiem z art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nie uiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Ponadto, na mocy art. 126 upea, na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte, mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości, za zgodą organu wyższego stopnia.

W przypadku natomiast wykonania zastępczego, obowiązek objęty tytułem wykonawczym jest wykonywany w trybie postępowania egzekucyjnego zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo, co oznacza, że zobowiązany ponosi nie tylko koszty wykonania zastępczego, ale również w określonych okolicznościach organ egzekucyjny i wykonawca nie ponoszą odpowiedzialności cywilnej. W konsekwencji koszty wykonania zastępczego mogą znacznie przewyższyć koszty poniesione przez osobę zobowiązaną, która samodzielnie wykonałaby obowiązek. Powyższe okoliczności wskazują, że grzywna w celu przymuszenia jest łagodniejszym środkiem egzekucyjnym od wykonania zastępczego, gdyż zobowiązany może uniknąć poniesienia kosztów zastosowania tego środka egzekucyjnego, w przeciwieństwie do wykonania zastępczego.

Jak ustalił organ nadzoru budowlanego I instancji decyzja, którą nakazano wykonanie określonych robót budowlanych tj. decyzja PI NB dla miasta Wrocławia nr 2547/2019 z dnia 18 grudnia 2019 r. nie została w całości wykonana, co potwierdza sama zobowiązana Wspólnota zarówno swoich pismach kierowanych do PINB jak i we wniesionym zażaleniu. Nadto zobowiązana Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] we W. pomimo właściwego upomnienia i wezwania do udzielenia informacji, które kierował organ l instancji, dalej nie wywiązuje się z ciążącego na niej obowiązku określonego w punktach 2 i 3 decyzji PINB. Przedstawianie wyjaśnienia nie wskazują na to, że zobowiązana nie uchyla się od nałożonego na nią obowiązku, wręcz przeciwnie podejmowane działania jedynie opóźniają termin wykonania obowiązku. Jak wynika z akt sprawy i zażalenia, skarżąca twierdzi, że na przeszkodzie w wykonaniu obowiązku stało użytkowanie lokalu mieszkalnego nr [...] przez nielegalnie go zamieszkujących mieszkańców, co powodowało opóźnienie w przeprowadzeniu głosowania nad uchwałą zezwalającą na przeprowadzenie odpowiedniej procedury w celu wykonania obowiązku i zorganizowanie przetargu. Jak wynika z akt sprawy obowiązek z pkt 1 decyzji PINB nr 2547/2019 z dnia 18 grudnia 2019 r. został wykonany, natomiast wykonanie obowiązków z pkt 2 i 3 decyzji, zgodnie z terminami określonymi w decyzji wymagalne było od dnia 2 lipca 2020 r. Jednakże w trakcie tego terminu wprowadzono stan epidemiczny w Polsce, który zaczął obowiązywać od dnia 14 marca 2020 r., zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2.3.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), terminy określone w przepisach prawa, również w decyzjach administracyjnych uległy zawieszeniu. Na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875 ze zm.), ww. art. 15zzs został uchylony. Zmiana ta weszła w życie 16 maja 2020 r. Jednakże na mocy art. 68 ust. 7 ustawy z 14 maja 2020 r., terminy zaczęły biec dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej zmiany. Oznacza to, że bieg terminów należy liczyć od 23 maja 2020 r. W tym kontekście termin na wykonanie obowiązków z decyzji PINB dla zobowiązanej upłynął 2 października 2020 r., tzn. został przedłużony od pierwotnego o 3 miesiące. Jednakże jak wynika z akt sprawy działania zmierzające do wykonania obowiązku zostały podjęte dopiero w listopadzie 2020 r. poprzez rozpoczęcie procedury głosowania nad uchwałą dot. realizacji wymaganych robót budowlanych, a kosztorys takich robót znany był zobowiązanej od dnia 1 października 2020 r., natomiast procedury przetargowe zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej w jej imieniu rozpoczął dopiero 8 grudnia 2020 r., ze wskazaniem terminu składania ofert na czerwiec 2021 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej, takie działania należy uznać za uchylanie się od wykonania obowiązków i zmierzające do jak najdłuższego przeciągania w czasie ich realizacji. W ocenie organu działania związane z głosowaniem nad uchwałą można było podjąć już od stycznia 2020 r., co faktycznie umożliwiałoby dalsze działanie w procedurze wyłonienia wykonawcy robót i dotrzymanie obowiązujących stronę skarżącą terminów. Równocześnie wyznaczenie odległego terminu składania ofert, wskazuje na intencyjne działanie zobowiązanej i nie wykonywanie obowiązku w sposób celowy. Na przeszkodzie do podjęcia działań związanych z procedurami nie stało użytkowanie lokalu, jedynie mogło to stać na przeszkodzie wykonania obowiązku, co byłoby obiektywną przesłanką wskazującą na nieuchylanie się Wspólnoty od wykonania decyzji PINB, jednakże jak już powyżej wykazano takiego stanu faktycznego w sprawie nie było.

Okoliczności te jedynie przesądzają o pozornym działania zmierzającym do wykonania obowiązku, a mającym na celu przedłużenia postępowania zmierzającego do ich wyegzekwowania i niezrozumieniu sytuacji prawnej zobowiązanej i organu nadzoru budowlanego będącego równocześnie organem egzekucyjnym.

W tym kontekście organ zaznacza, że od momentu wymagalności wykonania obowiązków z decyzji PINB do dnia nałożenia grzywny w celu przymuszenia i wyjaśnienia okoliczności uchylania się od obowiązku oraz wydania niniejszego postanowienia minęło już 9 miesięcy. W ocenie organu okres ten był wystarczający na podjęcie skutecznych działań zmierzających do wykonania obowiązku.

Wobec powyższego organ stwierdza, iż słusznym było wszczęcie postępowania egzekucyjnego i nałożenie w tym momencie postępowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia w celu wykonania obowiązków wynikających z decyzji PINB nr 2547/2019 z dnia 18 grudnia 2019 r. w zakresie pkt 2 i 3.

Odnosząc się do kwoty nałożonej grzywny w celu przymuszenia, wymierzonej na podstawie art. 121 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w kwocie tj. 25 000 zł (dwadzieścia pięć tysięcy złotych), w stosunku do zobowiązanej Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] we W. , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego da miasta Wrocławia określił ją w sposób prawidłowy. Akta sprawy potwierdzają, opór zobowiązanej do wykonania obowiązku w wymaganym zakresie, w związku z czym kwota ta jest na tyle wysoka, że dla zobowiązanej strony korzystniejsze będzie jak najszybsze wykonanie obowiązków w całości, a uciążliwość związana z jej wysokością powinna spełnić swój cel, jakim jest wywołanie u zobowiązanego chęci wykonania obowiązku. Wyjaśnić również należy, że nakładana grzywna ma charakter jednorazowy, w związku z powyższym biorąc pod uwagę ewentualną konieczność zastosowania wykonania zastępczego, w przypadku dalszego uchylania się zobowiązanej Wspólnoty od wykonania obowiązku oraz niewykonany obowiązek dotyczący robót budowlanych z pkt 2 i 3 decyzji PINB, kwota ta, w przypadku jej zapłaty, czy też ściągnięcia umożliwi organowi egzekucyjnemu zabezpieczenie środków finansowych na zastosowanie kolejnego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze.

Dalej organ przytacza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 maja 2020 r. o sygn. akt II SA/Wr 840/20, w którym stwierdzono, że: "zgodnie z zasadą celowości i skuteczności stosowanego środka egzekucyjnego, grzywna powinna być na tyle dolegliwa, by zmusiła zobowiązanego do wykonania obowiązku, gdyż tylko wtedy jej zastosowanie jest uzasadnione. Wysokość grzywny musi być więc rozpatrywana w kontekście ciążącego na zobowiązanym obowiązku i ewentualnych kosztów jego wykonania, a nie jego sytuacji rodzinnej czy majątkowej".

Tłumacząc działania podejmowane przez organy nadzoru budowlanego w (celu wyegzekwowania obowiązku), przytoczyć można wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2018 r. o sygn. akt II OSK 956/17, w którym stwierdzono, że: "1. Grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku, która ma na celu skłonienie zobowiązanych, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Dlatego nie ma tu zastosowania, wyrażona w prawie karnym, zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego. 2. Wymierzając grzywnę, organ egzekucyjny kieruje się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań, a nie słusznym interesem strony. 3. Na wysokość grzywny nie może mieć wpływu stan wykonania obowiązku przez skarżącego. 4. Grzywna powinna być na tyle dolegliwa, by zmusiła zobowiązanego do wykonania obowiązku, gdyż tylko wtedy jej zastosowanie jest uzasadnione".

Równocześnie nakładając grzywnę w celu przymuszenia PINB właściwie wezwał do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie oraz pouczył o konsekwencjach jej nieuiszczenia, tj. ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, jak i wezwał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w określonym terminie. Przy czym wskazać należy, że okres 3 miesięcy jest wystarczający dla wykonania wymaganych prac, przy właściwym podejściu do konieczności wykonania decyzji. Wobec takiego stanu faktycznego i prawnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia słusznie wszczął postępowanie egzekucyjne i odpowiednio do zaistniałej sytuacji nałożył grzywnę w celu przymuszenia na podstawie art. 119 § 1 i 2, 120 § 1, 121 § 2 i art. 122 §2 pkt 1 i 2 upea.

Odnosząc się do zażalenia wniesionego przez Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul. [...] we W. w imieniu której występuje adw. J. B., stosownie do wymienionych w nim punktów organ odwoławczy wyjaśnia, że: ad. 1. organ I instancji nie naruszył przepisów związanych z zasadą swobodnej oceny dowodów, zgromadzone akta sprawy potwierdzają, że zobowiązana uchyla się od wykonania ciążącego na niej obowiązku, co wyjaśniono w uzasadnieniu niniejszej decyzji, ad. 2. grzywna w celu przymuszenia jest mniej uciążliwym środkiem egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnych w kontekście zobowiązanej, gdyż powoduje u niej możliwość swobodnego działania i ewentualnego zwrotu uiszczonej grzywny w celu przymuszenia w przypadku wykonania obowiązku, taką swobodę działania eliminuje wykonanie zastępcze, organ egzekucyjny nie ma możliwości wyboru wykonawcy najkorzystniejszego dla zobowiązanej pod względem np. ceny, a roboty budowlane w takim przypadku wykonywane są z ograniczoną możliwością nadzoru przez zobowiązaną, ponadto do kosztów związanych z wykonaniem obowiązków należy doliczyć również koszty podjętych kolejnych czynności przez organ w postępowaniu egzekucyjnym, którymi obciążona jest strona zobowiązana. Równocześnie organ podkreśla, że wysokość grzywny w celu przymuszenia została określona w sposób prawidłowy, jej cel winien zostać osiągnięty (korzystniejsze będzie wykonanie obowiązku niż zmniejszenie budżetu Wspólnoty Mieszkaniowej o kwotę grzywny), wymierzono ją w połowie maksymalnej wartości, równocześnie mając na uwadze, że koszt wykonana robót budowlanych to ok. 65 000 zł, kwota taka zabezpiecza ewentualne zaliczki związane z wykonaniem zastępczym, dla wykonawcy wybranego przez organ egzekucyjny. Konkludując organ uznał, iż zasadnym jest nałożenie na Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] we W. grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w kwocie 25 000 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy złotych), wobec czego należało zastosować art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia.

Mając powyższe na uwadze postanawiam orzec jak w sentencji.

Skargę na postanowienie nr 750/2021 z dnia 12 lipca 2021 r. Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] we W. zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono 1.naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a., polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu jej w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, objawiające się przyjęciem, iż Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] we W. uchyla się od obowiązków nałożonych na nią decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej: PINB) nr 2547/2019 z dnia 18 grudnia 2019 r.; 2.naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a., polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu jej w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, poprzez przyjęcie, iż Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] we W. podejmuje pozorne działania mające na celu przedłużenie postępowania, a nie faktyczną realizację obowiązku wynikającego z wydanej przez PINB decyzji nr 2547/2019 z dnia 18 grudnia 2019 r.; 3.naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a. polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu jej w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, poprzez przyjęcie, iż ograniczenia i utrudnienia wynikające z trwającego na terytorium naszego kraju stanu epidemii utrudniały realizację obowiązków nałożonych na Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] we W. wyłącznie w okresie zawieszania biegu ustawowych terminów tj. do dnia 23 maja 2020 r.; 4.naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego, który nie prowadzi do wykonania nałożonych obowiązków, a wręcz utrudnia Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. realizację obowiązków na nią nałożonych; 5. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie przez organ drugiej instancji i ograniczenie się jedynie do oceny rozstrzygnięcia organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wnosi o: 1.uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i utrzymanego w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia nr 1371/2021 z dnia 31 maja 2021 r., 2. wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości w trybie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., 3.zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty 17,00 zł uiszczonej tytułem opłaty od udzielonego pełnomocnictwa.

Ponadto, w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. wnoszę o: dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu:1. Umowy nr [...] z dnia 23 lipca 2021 r. zawartej pomiędzy Wspólnotą Mieszkaniową przy ul. [...] we W. a Zakładem O., której przedmiotem jest realizacja obowiązków nałożonych na Wspólnotę i wynikających z wydajnej przez PINB decyzji. Na uzasadnienie strona skarżąca wskazała, że 18 grudnia 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia [dalej: PINB) nakazał decyzją nr 2547/2019 Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. usunięcie występującego zagrożenia dla życia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, spowodowanego nadmiernym pogorszeniem stanu technicznego stropu masywnego nad piwnicą (pod lokalem nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] we W. ) poprzez: 1.podstemplowanie stropu masywnego odcinkowego nad piwnicą (pod lokalem nr [...]) w kierunku prostopadłym do belek stropowych - do czasu wykonania remontu stropu, 2.remont stropu odcinkowego nad piwnicą (pod lokalem nr [...]) wraz z wymianą nośnych elementów stropu (dwuteowych belek stalowych) na nowe odpowiednie do zastosowanego systemu stropowego, 3.usunięcie skorodowanych, zawilgoconych i zniszczonych pozostałości tynków wewnętrznych w części piwnicznej (w obrębie pionu kanalizacyjnego pod łazienką lokalu nr [...]) , a następnie po odgrzybieniu i zdezynfekowaniu preparatami chemicznymi powierzchni zalanych ścian należy oczyścić cegły, uzupełnić spoiny zaprawą cementową oraz wymienić uszkodzone tynki wraz z białkowaniem murów.

Ww. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z zakreśleniem terminu wykonania nakazanych prac dla: -pkt 1 na 30 dni od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, -pkt 2 i 3 na 6 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Wspólnota nakaz określony w pkt 1 decyzji wykonała, jednak wykonanie decyzji w pozostałym zakresie uzależnione było od działań właściciela lokalu nr [...], tj. Gminy W. Wspólnota podjęła szereg czynności celem wykonania nałożonych na nią obowiązków, począwszy od wielokrotnych wezwań kierowanych do Gminy W., poprzez podejmowanie stosownych uchwał, gromadzenie niezbędnych środków i innych, o których organ był informowany. Pomimo podejmowanych przez stronę czynności organ stwierdził, że wspólnota uchyla się od wykonania nałożonych decyzją nr 2547/2019 obowiązków i w związku z powyższym dnia 31 maja br. wydał postanowienie nr 1371/2021 o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Rozstrzygnięcie to zostało przez Wspólnotę Mieszkaniową zaskarżone przy dochowaniu ustawowo zakreślonego terminu. Dnia 12 lipca 2021 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr 750/2021 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, iż Wspólnota uchyla się od wykonania nałożonych na nią obowiązków i przedstawia jedynie pozorne czynności, które podejmuje, mające na celu wyłącznie wydłużenie w czasie przedmiotowego postępowania.

Zdaniem strony skarżącej z takim rozstrzygnięciem organu nie sposób się zgodzić. W realiach niniejszej sprawy oraz w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nałożenie grzywny w celu przymuszenia było nieuprawnione, a to wobec niezrealizowania się przesłanki "uchylania od wykonania obowiązku" z art. 6 u.p.e.a. W tym zakresie strona wskazuje, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] we W. podejmowała i podejmuje działania wykluczające możliwość przypisania jej aktywności jako uchylania się od wykonania nałożonych obowiązków. Należy nadmienić, że wbrew twierdzeniom organów I i II instancji, Wspólnota podjęła działania w celu znalezienia wykonawcy prac, czego niezbitym dowodem jest jego ostateczne wyłonienie i podpisanie umowy, której przedmiotem jest wykonanie remontu uszkodzonego stropu piwnicznego w celu jego wzmocnienia. Dowód: Umowa nr [...] z dnia 23 lipca 2021 r. zawarta pomiędzy Wspólnotą Mieszkaniową przy ul. [...] we W. a Zakładem O. Nie może również ujść uwadze, że wszelkie opóźnienia związane z wykonaniem nakazu organu, wiążą się z brakiem reakcji ze strony Gminy W. (właściciela lokalu nr [...], odpowiedzialnego za obecny stan stropu pod mieszkaniem) pomimo wielokrotnych wezwań kierowanych przez Wspólnotę. Zdaniem Wspólnoty, uznanie jakoby w niniejszej sprawie doszło do uchylenia się strony od realizacji nałożonych obowiązków jest bezzasadne i niemające pokrycia w zebranym materialne dowodowym, a dopiero w przypadku uchylania się przez stronę od wykonania nakazu - zgodnie z art. 6 u.p.e.a. - organ uprawniony jest do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Podkreślić w tym miejscu należy, iż słuszne jest twierdzenie organu, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku", jednak nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż tym samym organ ma pełną dowolność jego interpretacji. Wskazanie, że winno ono być "rozumiane szeroko i stosowane elastycznie" kłóci się bowiem z dorobkiem polskiej doktryny, która wszak w sposób jednoznaczny wskazuje do jakich konkretnie sytuacji będzie to mieć zastosowanie. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 2600/19, sformułowanie "zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku" nakłada na wierzyciela obowiązek ustalenia, że zobowiązany faktycznie uchyla się od wykonania nakazu, ti. świadomie podejmuje działania lub odstepuje od określonych działań, zamierzając w ten sposób doprowadzić do stanu nie wykonywania obowiązku. Dalej w tymże wyroku NSA uznaje, że: Określenie "uchyla się" wskazuje więc na to, że przesłanką podjęcia przez wierzyciela czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych jest nie tylko stwierdzenie niewykonania obowiązku, ale przede wszystkim stwierdzenie, że zobowiązany nie ma zamiaru przystąpić do wykonania obowiązku (...) Dokonując zatem wykładni pojęcia "uchylanie się od wykonania obowiązku" należy uwzględnić subiektywne nastawienie zobowiązanego, rozmyślność, a więc i zamiar uchylania się od wykonania obowiązku. Wyrażenie to należy interpretować z uwzględnieniem nastawienia zobowiązanego do wykonania obowiązku, ale w sposób uwzględniający również uzasadnione zagrożenie uszczuplenia dochodów budżetu państwa. Tylko wówczas, gdy zobowiązany świadomie zmierza do niewykonania ciążącego na nim obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnejmożna przypisać mu uchylanie się od jego wykonania w rozumieniu art. 6 5 1 u.p.e.a. Świadomość uchylania się nie może być ustalana tylko i wyłącznie w oparciu o sam fakt upływu terminu wykonania obowiązku, otrzymania upomnienia czy tytułu wykonawczego. Muszą zajść dodatkowe przesłanki faktyczne, które by to świadome nastawienie zobowiązanego obrazowały. Takowego wniosku, aby Wspólnota uchylała się od wykonania nałożonego na nią obowiązku, które to rzekome uchylanie się organy wzięły za swych rozstrzygnięć, nie sposób wywieść w niniejszej sprawie, przeczy temu wszak zgromadzony materiał dowody. Strona podkreśla, iż DWINB w uzasadnieniu skarżonego postanowienia w sposób zupełnie bezrefleksyjny przywołuje ograniczenia wynikające z trwającego nadal na terytorium naszego państwa stanu epidemii, ograniczając jego skutki wyłącznie do chwilowego zawieszenia biegu terminów wskazanych w decyzjach administracyjnych. Z tego uzasadnienia niezaprzeczalnie wypływa wniosek, iż od dnia 23 maja 2020 r., kiedy to terminy m.in. administracyjne wznowiły bieg, nie istniały już żadne utrudnienia i przeszkody związane z pandemią COVID-19. Organ zupełnie pominął fakt wprowadzania kolejnych obostrzeń, ich wpływu na funkcjonowanie gospodarki naszego kraju czy nawet skali zakażeń, która przecież musiała się odbić także na wydłużeniu czasu niezbędnego do załatwienia wszelkich formalności. Na marginesie należy zaznaczyć, że na stronie internetowej DWINB do dziś widnieje komunikat o ograniczeniach w funkcjonowaniu tegoż urzędu właśnie w związku z "rozprzestrzenianiem się koronawirusa". Organ II instancji wskazał, iż na przeszkodzie do podjęcia działań przez Wspólnotę nie stało przywoływane przez nią użytkowanie lokalu, a jedynie mogło stanowić utrudnienie w samym już wykonaniu obowiązku. Dalej natomiast wskazano, że termin 3 miesięczny jest wystarczający dla wykonania wymaganych prac, przy założeniu właściwego podejścia Wspólnoty do konieczności wykonania decyzji. Nie wzięto przy tym pod uwagę konieczności pozyskania niezbędnych środków finansowych na realizację remontu stropu ani faktu, że podpisanie umowy z wykonawcą, przy braku uregulowania sytuacji związanej z fizycznym brakiem dostępu do mieszkania nr [...]i jego użytkowaniem, mogłoby prowadzić do niewywiązania się z umowy przez wykonawcę (brak dostępu) ale też i konsekwencjami finansowymi dla Wspólnoty. Trudno wyobrazić sobie przy tym sytuację by jakakolwiek firma budowlana zdecydowałaby się na zawarcie umowy na remont stropu nie mając zapewnienia o dostępie do nieruchomości, który jest niezbędny dla przeprowadzenia prac. W ocenie skarżącej przedstawione przez organ uzasadnienie nie świadczy o wywiązaniu się przezeń z obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny sprawy w jej całokształcie, ograniczył się on bowiem jedynie do oceny rozstrzygnięcia organu I instancji. Następnie skarżąca podnosi, że zastosowana w sprawie grzywna sięgająca kwoty 25.000,00 zł jest w przekonaniu Wspólnoty rażąco wygórowana. Należy w tym miejscu przytoczyć pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wyrażony w wyroku z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. II SA/Op 270/2009, LEX nr 2152878, w którym sąd zaznacza, iż ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, organ egzekucyjny nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 ustawy) i zasady niezbędności (art. 7 § 3), które obligują organ egzekucyjny do zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy pełnomocnik wskazuje, że - zdaniem strony - naruszeniem obu wymienionych zasad jest nałożenie grzywny w tak znacznej wysokości, która stanowi niemal 1/3 środków niezbędnych do przeprowadzenia remontu stropu. Ze względu zaś na ograniczenie środków Wspólnoty poprzez nałożenie grzywny w celu przymuszenia, strona będzie musiała podjąć odpowiednie kroki, aby pozyskać nowe środki na remont, na który, jak wykazano powyżej, została już zawarta umowa na wykonawstwo. Ponadto - jak uznał Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym już wyżej wyroku - celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji ciążących na zobowiązanym obowiązków. Z zasadą celowości - na którą również powołuje się organ w zaskarżonym postanowieniu - wiąże się zasada niezbędności, a jej istotą jest to, by egzekucja mogła być prowadzona tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla realizacji celu egzekucji jakim jest wykonanie obowiązku. Przy czym, gdy strona nie uchyla się od wykonania nałożonego na nią obowiązku, jak można twierdzić, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia ma prowadzić do zmobilizowania strony do wykonania nakazu.

Na koniec należy ponownie podkreślić, że wszelkie opóźnienia w wykonaniu nakazu organu, powodowane były brakiem reagowania czy jakiegokolwiek współdziałania ze strony Gminy W. - właściciela lokalu nr [...], którego mieszkańcy bezpośrednio przyczynili się do stanu stropu pod mieszkaniem. Ponadto wyjątkowo znaczącą - zdaniem Wspólnoty - jest okoliczność, że już na wykonanie poprzedniego przedsięwzięcia wynikającego z decyzji PINB, Wspólnota zmuszona była zaciągnąć kredyt, w związku z czym, właściciele lokali opłacają obecnie bardzo wysoką stawkę na fundusz remontowy, tj. w kwocie 10 zł za mkw. Rekapitulując, dalece krzywdzące jest w tej sytuacji przypisywanie Wspólnocie uchylanie się od wykonania ciążącego na niej obowiązku, gdy jedynym argumentem za tym przemawiającym jest dążenie do jego realizacji w niezadawalającym dla organu terminie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie, pod względem zgodności z prawem kontrolowanego orzeczenia, bo w ramach takich kompetencji działają sądy administracyjne, była kwestia zgodności z prawem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Tę instytucję regulują przepisy rozdziału 2 działu III ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1314 ze zm.), dotyczące egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Artykuł 122 § 1 u.p.e. wskazuje, iż organ egzekucyjny, który nakłada grzywnę, doręcza zobowiązanemu postanowienie o nałożeniu grzywny i odpis tytułu wykonawczego wystawionego zgodnie z art. 27 u.p.e., po uprzednim bezskutecznym upomnieniu. W analizowanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, dołączonych do odpowiedzi na skargę, upomnienie zostało doręczone stronie zobowiązanej u w dniu [...] marca 2019 roku. Wezwano w nim do wykonania, w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia, obowiązku pod rygorem skierowania decyzji na drogę postępowania egzekucyjnego. Ponadto niesporne jest, że upomnienie to zostało doręczone skarżącej. To spowodowało wystawienie przez wierzyciela tytułu wykonawczego i postanowienia o nałożeniu na zobowiązaną, w świetle ostatecznej decyzji, grzywny w celu przymuszenia w kwocie dwudziestu pięciu tysięcy złotych. W sprawie niesporne pozostaje, że ostateczna decyzja nie została w całości wykonana. Zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa określonym w art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 122 u.p.e. Przewidziany w art. 119 u.p.e. środek egzekucyjny należy do tzw. środków przymuszających, a nie zaspokajających, czyli przewidziana w nim grzywna w celu przymuszenia nie ma charakteru sankcji, stanowi jedynie formę ekonomicznej presji mającej na celu skłonienie zobowiązanego przez dolegliwość finansową do określonego zachowania. Stosownie do treści art. 7 § 2 u.p.e., organ egzekucyjny stosuje środki, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku. Skoro, o czym była mowa wyżej obowiązek nie został wykonany w całości, zasadnie kompetentny organ zastosował wskazany środek egzekucyjny. Można jeszcze dodać, że w świetle orzecznictwa sądowego, grzywna aby odniosła pożądany skutek winna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości tak, aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji nakazu. Celem nałożenia grzywny jest między innymi uniknięcie konieczności sięgania do następnego dolegliwszego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze. Wymierzając grzywnę organ musi zatem uwzględnić, iż środek ten musi być odpowiednio dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność.

Odnosząc się do zarzutów skargi, zdaniem sądu, nie mogą być one uznane za uzasadnione. Podkreślić trzeba, że kontrolowane postępowanie jest postępowaniem egzekucyjnym, skierowanym na "wymuszenie" wykonania decyzji. Nie podzielił sąd zarzutu naruszenia przez organy przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a w zw. z art. 6 ustawy o egzekucji w administracji.

Lektura akt sprawy wykazuje jednoznacznie, że uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji (czy jak tu postanowienia) jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego właśnie z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Zdaniem sądu motywy skarżonych orzeczeń pozwalają na wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Jest tam zawarte pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ wydając kwestionowane rozstrzygnięcie. Uzasadnienie organu odwoławczego odpowiada wymogom z art. 107 § 3 K.p.a., zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także omówił szczegółowo z jakiej przyczyny odmówił wiarygodności strony zobowiązanej, w zakresie gotowości do realizacji obowiązku bez niedopuszczalnej zwłoki, wobec decyzji która nie tylko posiada walor ostateczności i prawomocności, a dodatkowo w pewnym zakresie została opatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności, zaś uzasadnienie prawne jest prawidłowe.. Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie organy wyjaśniły i szczegółowo omówiły tak stan sprawy, jak i wskazały na prawidłową podstawę prawną postanowienia, z przytoczeniem właściwego przepisu prawa. Trzeba także dodać, że naruszenie przepisów postępowania, w tym np. dyspozycji art. 7, 77, 80 kpa, czy art. 6 u.e.a. może doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego skarżonych do sądu orzeczeń tylko wtedy, gdy owo naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a sąd nie stwierdził takiego naruszenia, a tym bardziej takiego wpływu się nie dopatrzył. Dalej wskazać trzeba, że zgodnie z art. 7 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, zaś § 2 stanowi, że organ ten stosuje środki, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Artykuł 1a. pkt 12) lit b u.p.e.a. stanowi zaś, że ilekroć w ustawie jest mowa o środku egzekucyjnym - rozumie się przez to w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym: grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń i przymus bezpośredni. W rozpoznawanej sprawie w grę wchodzą jedynie pierwsze dwa spośród tych środków. Strona skarżąca nie twierdziła, że mniej uciążliwy byłby dla niej inny środek egzekucyjny (tu w grę może wchodzić jedynie wykonanie zastępcze. Nadto należy także pamiętać, że decyzja ostateczna znajduje swoje uzasadnienie w przepisach ustawy Prawo budowlane, a w takim wypadku ustawodawca przewidział jedynie jednorazową grzywnę (art. 121 § 4 u.e.a. "jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia).

Dodatkowo należy wskazać, że wysokość grzywny w celu przymuszenia ustawodawca pozostawił do decyzji organowi egzekucyjnemu, a sąd dokonując badania tego egzekucyjnego dokonuje kontroli w zakresie dochowania ustawy, czyli praktycznie bada czy grzywna nie przekracza określonych kwot.

Reasumując, na podstawie art. 151 ppsa, należało orzec jak na wstępie.