Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 2761/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 106  ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: par. 19,  par. 21,  par. 23
journal: Dz.U. 2008 nr 212 poz 1337
law: Rozporządzenie MInistra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich  przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 244,  art. 246,  art. 247
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant St. sekretarz sądowy Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 przy udziale - sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej wydanej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych w kwestii podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] r. (data wpływu do Izby Skarbowej) "A" S.A w K. zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., ustawa VAT) w związku z § 19 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz.1337 ze zm., rozporządzenie wykonawcze) stawiając pytanie: "Czy "A" SA w przypadku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż towarów oraz świadczenie usług w formie papierowej może przechowywać kopie faktur w formie elektronicznej w systemie księgowym, w którym dokumenty te zostały wystawione bez konieczności drukowania ich kopii w formie papierowej?

We wniosku Przedsiębiorstwo przedstawiło następujący stan faktyczny;

"A" w ramach wykonywanej działalności głównie zajmuje się wydobyciem i sprzedażą węgla kamiennego, która odbywa się w [...] kopalniach będących jej oddziałami. Faktury dokumentujące sprzedaż węgla są wystawiane oraz przesyłane do kontrahentów w formie papierowej. Rocznie wystawianych jest ponad [...] faktur, które ujęte są w elektronicznym systemie księgowym i rejestrze podatku należnego. System księgowy stale przechowuje kopie faktur, co umożliwia ich wydrukowanie w każdym czasie. Aktualnie wnioskodawca wystawia oryginały i kopie faktur w formie papierowej, co obciąża dodatkowymi kosztami i stwarza problemy związane z ich archiwizacją. Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy VAT oraz § 19 rozporządzenia wykonawczego podatnik ma obowiązek przechowywać kopie tych dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Regulacje prawne wskazane przez podatnika we wniosku nie stanowią jednoznacznie, że faktury muszą posiadać formę materialną (papierową), dlatego też podatnik uważa za prawnie dopuszczalne wystawianie i drukowanie oryginału faktury przeznaczonej dla nabywcy towaru a przechowywanie kopii w systemie księgowym w formie elektronicznej bez możliwości modyfikacji treści jej zapisów z możliwością jej wydrukowania na żądanie organów podatkowych. Stanowisko to jest zbieżne z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z 3 listopada 2009 sygn. akt I FSK 1169/08, gdzie wskazano na brak w przepisach podatkowych jednoznacznego zobowiązania podatników do przechowywania faktur w formie papierowej, co pozwala przyznać podatnikowi prawo wyboru formy przechowywania kopii faktury. Przemawiają za tym względy celowościowe, ekonomiczne i ekologiczne.

Interpretacją indywidualną z [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając z upoważnienia Ministra Finansów, wydał interpretację indywidualną, w której stanowisko zaprezentowane przez wnioskodawcę uznał za nieprawidłowe.

Uzasadniając stanowisko stwierdził, że zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., ustawą o VAT), podatnicy o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 6. Na podstawie delegacji zawartej w art. 106 ust. 8 szczegółowe zasady dotyczące faktur uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Finansów z 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz.1337 ze zm., rozporządzenie wykonawcze).

Zgodnie z § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego faktury, faktury korygujące są wystawiane co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym oryginał otrzymuje nabywca, a kopię zatrzymuje sprzedawca. Oryginał faktury i faktury korygujące powinny zawierać wyraz "ORYGINAŁ", a kopia faktury i faktury korygującej – wyraz "KOPIA".

Z powyższego przepisu wynika, że faktury powinny być wystawiane w formie materialnej – w liczbie co najmniej dwóch egzemplarzy – dwie sztuki tego samego dokumentu, gdzie oryginał faktury i faktury korygującej powinien zawierać wyraz "ORYGINAŁ" a kopia faktury i faktury korygującej "KOPIA". Tak wystawione dokumenty w formie materialnej (oryginał i kopie faktur) w myśl § 21 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, podatnicy są obowiązani przechowywać do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Na szczególną uwagę według organu zasługuje przepis § 21 ust. 2 wskazanego rozporządzenia, w którym wskazano, że dokumenty o których mowa w ust. 1 przechowuje się w oryginalnej postaci, w podziale na okresy rozliczeniowe i w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie.

Powyższe przepisy dowodzą, że nie jest dopuszczalne przechowywanie kopii wystawianych faktur VAT wyłącznie w formie elektronicznej (bez ich drukowania), nawet jeśli istnieje możliwość ich odtworzenia w postaci wydruku, jeżeli oryginały tych dokumentów miały postać papierową. Wnioskodawca zobowiązany jest do sporządzania kopii wystawionych faktur w formie papierowej oraz przechowywania ich w tej postaci.

Ponadto organ poinformował, że prawo krajowe uwzględniające zapisy Dyrektywy 2006/112/WE nie przewiduje trybu mieszanego, w którym faktura wystawiona jest w formie papierowej a kopia elektronicznej. Możliwość przechowywania kopii faktur VAT w formie elektronicznej dają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z 14 lipca 2005 r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz. U. Nr 133, poz. 1119). Przepisy te dotyczą jednak tylko tych sytuacji, w których faktury od chwili ich wystawienia, poprzez przesłanie, aż do przechowywania zachowują formę elektroniczną – nie mają zatem zastosowania w przedmiotowej sprawie. Dowodzą odrębności fakturowania elektronicznego od tradycyjnego.

Organ zaznaczył również, że stosownie do brzmienia przepisu art. 218 Dyrektywy, dla celów dyrektywy państwa członkowskie uznają za faktury takie dokumenty lub noty w formie papierowej lub w formie elektronicznej, które spełniają warunki określone w niniejszym rozdziale (Rozdział 3 Sekcja 2 – definicje). Na gruncie przepisów unijnych na każdym podatniku ciążą szczególne obowiązki przechowywania wszystkich faktur.

W myśl art. 244 Dyrektywy, każdy podatnik zapewnia przechowywanie kopii faktur wystawionych osobiście albo przez nabywcę lub usługobiorcę, lub też w jego imieniu i na jego rzecz przez osobę trzecią, a także wszystkich faktur, które otrzymał. Państwa członkowskie mogą również wymagać, by podatnicy mający siedzibę na ich terytorium przechowywali na tym terytorium faktury wystawione osobiście albo przez nabywcę lub usługobiorcę, lub faktury wystawione w imieniu i na rzecz tych podatników przez osoby trzecie, a także wszystkie faktury, które otrzymali w przypadku, gdy faktury nie są przechowywane za pomocą środków elektronicznych gwarantujących pełny dostęp on-line do tych danych (art. 245). Na uwagę zasługuje także norma wyrażona w art. 247 ust. 2 Dyrektywy, zgodnie z którą, aby zapewnić spełnienie warunków o których mowa w art. 246 (zapewnienie autentyczności pochodzenia, integralności treści faktur, a także ich czytelności) państwo członkowskie o którym mowa w ust. 1 może wymagać przechowywania faktur w oryginalnej postaci, w jakiej zostały przesłane lub udostępnione, zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej. W przypadku przechowywania faktur za pomocą środków elektronicznych, może ono także wymagać, by przechowywane były również dane gwarantujące autentyczność pochodzenia i integralność treści każdej faktury, zgodnie z art. 246 akapit pierwszy.

Powyższe przepisy, według organu, wskazują wprost na możliwość wprowadzenia w przepisach krajowych przez państwa członkowskie własnych warunków dotyczących m.in. sposobu przechowywania faktur, które miałyby na celu zapewnienie autentyczności pochodzenia, integralności treści faktur, a także ich czytelności. W związku z tym, organ stwierdził, że przepisy cytowanego rozporządzenia wprowadzające obowiązek przechowywania kopii faktur w oryginalnej (papierowej) postaci w podziale na okresy rozliczeniowe i w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie, nie są sprzeczne z normami wspólnotowymi. Nadto znajduje potwierdzenie w treści Komunikatu Komisji wspólnot Europejskich do Rady z dnia 28 stycznia 2009 r. "Osiągnięcia techniczne w dziedzinie fakturowania elektronicznego i środki na rzecz dalszego uproszczenia, modernizacji i harmonizacji przepisów dotyczących wystawiania faktur VAT" z której wynika, że państw członkowskie zachowały możliwość stosowania odmiennych przepisów dotyczących fakturowania, a przepisy Dyrektywy 2006/112/WE z zakresu fakturowania nie są przejrzyste i nie zapewniają pewności prawnej. Organ podkreślił również, że wskazany wyrok NSA jest wiążący tylko w sprawie, w której został wydany i nie ma mocy powszechnie obowiązującej i nie kształtuje linii orzeczniczej, która wymaga większej liczby wyroków poszczególnych składów orzekających.

Pismem z dnia [...] r. skarżąca Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w powyższej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu swego stanowiska podtrzymała dotychczasowe poglądy i wynikające z nich stanowisko dopuszczająca przechowywanie faktur papierowych w formie elektronicznej.

W odpowiedzi na to wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej w K. na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.), pismem z [...] roku znak: [...] stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A" SA wniosła o uchylenie zaskarżonej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego Ministra Finansów z dnia [...] r. jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego - § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 roku w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług w związku z art. 233 ust. 1 zdanie drugie i art. 247 ust. 2 zdanie pierwsze Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, które miało wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi Skarżący odwołał się do faktów i okoliczności podniesionych wcześniej we wniosku o wydanie interpretacji oraz wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz wskazał na liczne orzeczenia sądów administracyjnych (I SA Op 177/10, I SA/Po 443/10, I SA/Gd 549/10), które wskazują na ukształtowaną już jednolita linię orzeczniczą odmienną niż prezentowana przez organ podatkowy.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując w niej podstaw do zmiany swego stanowiska. Natomiast odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ w szczególności odwołał się do treści § 21 ust. 2 rozporządzenia wskazując na wynikający stąd dla podatnika obowiązek przechowywania do czasu upływu terminu przedawnienia dokumentów w oryginalnej postaci z podziałem na okresy rozliczeniowe i w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie. W ocenie organu nie istnieje prawnie dopuszczalna możliwość przechowywania faktur w formie elektronicznej, gdy kontrahentowi przekazano oryginał faktury w formie papierowej. Odnośnie naruszenia treści art. 14b § 1 O.p. i art. 14e § 1 O.p. organ wskazał, iż Konstytucja RP zawiera zamknięty katalog norm prawnych, a w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych. Wyroki wydawane przez sądy w konkretnych sprawach nie wiążą organu przy podejmowaniu decyzji w indywidualnych sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Podstawą poddania kontroli sądowej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wydanej przez Ministra Finansów jest art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd uwzglednia skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. ( w tym pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach) uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

W sprawie zaskarżeniu podlega interpretacja indywidualna Ministra Finansów, wydana na podstawie art. 14b § 1 i § 6 Ordynacji podatkowej a spór dotyczący zdarzenia przyszłego dotyczy dopuszczalności przechowywania w formie elektronicznej faktur wystawionych przez wnioskodawcę i przesłanych kontrahentowi w formie papierowej.

Odnosząc się do spornej kwestii niezbędne jest odwołanie się w najpierw do obowiązujących w tym zakresie uregulowań prawa wspólnotowego, w tym do art. 246 i art. 247 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 06.347.1 z późn. zm.).

Należy zgodzić się z organem podatkowym, iż stosownie do art. 247 ust. 2 Dyrektywy, każde państwo samodzielnie ustala okres, przez który podatnicy są zobowiązani do przechowywania faktur a także może, aby spełnić warunki, o których mowa w art. 246, wymagać przechowywania faktur w oryginalnej postaci, w jakiej zostały przesłane lub udostępnione, zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej.

Zgodnie z art. 246 Dyrektywy przez cały okres przechowywania faktur należy zapewnić autentyczność pochodzenia i integralność treści faktur, a także ich czytelność, zaś w odniesieniu do faktur, o których mowa w art. 233 ust. 1 akapit drugi, umieszczone na nich dane nie mogą być zmieniane i muszą pozostać czytelne przez cały okres przechowywania. (...) umieszczone na nich dane nie mogą być zmieniane i muszą pozostać czytelne przez cały okres przechowywania.

Zatem powyższe regulacje obejmują ogólne warunki przechowywania faktur (w tym także ich kopii) nie wskazują na formę w jakiej winna być przechowywana/archiwizowana, papierowej czy elektronicznej. Kładą wyłącznie nacisk na to, aby forma ta gwarantowała przez cały okres ich przechowywania autentyczność pochodzenia i integralność treści kopii faktury z oryginałem, z jednoczesnym zastrzeżeniem, że umieszczone na nich dane nie mogą być zmieniane i muszą być czytelne.

We wniosku Spółka wskazała, że w jej przypadku powyższe warunki przechowywania faktur będą spełnione, bowiem wystawianie i przechowywanie kopii faktur w formie elektronicznej odbywa się z użyciem elektronicznego systemu księgowego i rejestru podatku należnego, który gwarantuje brak możliwości dokonywania zmian treści faktury i możliwość wydruku w dowolnym momencie.

W tym miejscu należy odwołać się do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług. Zgodnie, bowiem z § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia, jak słusznie zauważył organ, faktury i faktury korygujące są wystawiane co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym oryginał otrzymuje nabywca, a kopię zatrzymuje sprzedawca. Oryginał faktury i faktury korygującej powinien zawierać wyraz "ORYGINAŁ", a kopia faktury i faktury korygującej – wyraz "KOPIA". Natomiast zasady przechowywania zarówno oryginałów jak i kopii faktur wynikają z § 21 powyższego rozporządzenia. W ustępie 2 § 21 zastrzeżono, że dokumenty "przechowuje się w oryginalnej postaci, w podziale na okresy rozliczeniowe i w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie".

Z tej regulacji organ wywiódł wniosek, że faktury powinny być wystawione w formie materialnej/papierowej – w liczbie, co najmniej dwóch egzemplarzy – dwie sztuki tego samego dokumentu, gdzie oryginał faktury i faktury korygującej powinien zawierać wyraz "ORYGINAŁ", a kopia faktury i faktury korygującej wyraz "KOPIA".

Sąd orzekający nie podziela takiej interpretacji wskazanych przepisów, gdyż literalne ich odczytanie nie prowadzi do wniosku, że skoro wystawiona została faktura w formie papierowej, to w tej samej formie (papierowej) musi być przechowywana jej kopia. W tym zakresie zgadza się z poglądem przedstawionym w wyroku WSA w Opolu z 23 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Op 177/10 czy wyroku WSA w Poznaniu z 20 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Po 251/11 (orzeczenia.nsa.gov.pl), iż ocena wzajemnej relacji § 21 ust.2 rozporządzenia wykonawczego i art. 247 ust. 2 Dyrektywy prowadzi do wniosku, że polski ustawodawca nie recypował dokładnie tej normy. Pominął zwrot "w jakiej zostały przesłane lub udostępnione" co pozwala na przyjęcie interpretacji o możliwości elektronicznego przechowywania kopii faktur w oryginale wydrukowanych na papierze. Jak podkreślił NSA w wyroku z 3 listopada 2009 sygn. akt I FSK 1169/08 przemawiają za taką interpretacją względy celowościowe, ekonomiczne i ekologiczne.

Analiza porównawcza § 21 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego i art. 247 ust. 2 Dyrektywy doprowadziła do zakwestionowania stanowiska organu, iż w świetle przywołanych wyżej obowiązujących obecnie uregulowań prawnych nie ma możliwości przechowywania w formie elektronicznej kopii faktury, którą przekazano kontrahentowi w formie papierowej.

Polski ustawodawca w ramach przedmiotowego rozporządzenia przewidział jedynie warunek przechowywania faktur "w oryginalnej postaci", nie precyzując jednakże, w ślad za prawodawcą wspólnotowym, iż ma to być postać, w jakiej wysłano lub udostępniono fakturę, ani nie zastrzegł wprost przewidzianej tam formy papierowej (invoice on paper) lub elektronicznej (invoice by electronic means) co powoduje, że przy takim zapisie, zdaniem Sądu orzekającego, przechowywanie kopii faktur papierowych w formie elektronicznej jest dopuszczalne i nie narusza prawa wspólnotowego. Należy przyjąć, za poglądem NSA wyrażonym we wskazanym już wyroku I FSK 1169/08, że "brak normatywnych przeciwskazań do istnienia "mieszanego" systemu wysyłania i przechowywania faktur, polegającego na wysyłaniu faktury w formie papierowej oraz przechowywaniu jej kopii w formie elektronicznej, bez możliwości zmiany treści i z gotowością wydrukowania jej na każde żądanie uprawnionego organu", a "z punktu widzenia obowiązków podatnika będzie także zupełnie obojętne czy zostaną ukradzione bądź zniszczone kopie papierowe faktur, czy też nośniki pamięci, na których zarejestrowane zostały kopie faktur. Zwrócono przy tym uwagę, na to, że istota przechowywania kopii faktur sprowadza się do przechowywania nośników informacji."

Ponieważ Dyrektywa 2006/112/EW faktycznie nie uzależnia obowiązku przechowywania kopii faktur w takiej samej formie, w jakiej są wysyłane, gdyż jedynie uprawnia ona same państwa członkowskie do wprowadzenia w prawie krajowym takich obostrzeń, co do uzależnienia formy przechowywania faktury od tego w jakiej została ona wysłana lub udostępniona a prawo krajowe takiego obostrzenia nie przewiduje to wykładnię wnioskodawcy należało uznać za prawidłową.

Wymogiem rozporządzenia wykonawczego jest przechowywania kopii faktury jest zachowanie jej "oryginalnej postaci", a ten warunek może spełniać także przechowywanie faktury w formie elektronicznej, tj. niemodyfikowanego pliku tekstowego, pozwalającego na każdorazowe odtworzenie formy papierowej/kopii na żądanie organu podatkowego, w jej oryginalnej postaci.

Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze zarzutu nieuwzględnienie w dokonanej ocenie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego orzecznictwa sądów administracyjnych należy podkreślić, iż system norm prawa wskazany w rozdziale III Konstytucji RP nie zawiera odniesienia do normotwórczej roli orzeczeń sądowych, jednakże stosownie do art. 14a Ordynacji podatkowej Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne).

Tym samym organ winien wydając decyzję w konkretnej sprawie (interpretacja indywidualna) brać pod uwagę treść wykładni przepisów prawa dokonaną w orzeczeniach sądowych już chociażby ze względu na zasadę racjonalnego i ekonomicznego funkcjonowania organu a co najmniej odnieść się do tej wykładni w uzasadnieniu wydanej interpretacji, jeżeli odwołuje się do niej wnioskodawca. Może także, uwzględniając linię orzeczniczą sądów administracyjnych zmienić wydaną już interpretację, z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego (wyrok WSA w Lublinie z 12 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 43/10, LEX 590895).

Z tych też względów, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną interpretację.

W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 ww. ustawy, zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie [...] złotych ( wpis’- [...] zł).