Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1464/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Stanisław Biernat Sędziowie NSA : Anna Szkodzińska Joanna Tuszyńska ( spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2004r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Krakowa-Śródmieścia J.K. sprawy ze skargi H.S., J.K., Z.J. i S.J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 12 maja 2003r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej H.S. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 1464/03

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].12.2002r Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 oraz art. 66 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane /Dz.U. Nr 84 poz. 414 z późn. zm./ oraz art. 104 i 108 kpa, nakazał M.T. - właścicielowi lokalu mieszkalnego nr "1" w budynku przy ul. "A" w K. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego w budynku przy ul. "A" w K. poprzez: przywrócenie sprawności instalacji c.o. w budynku do stanu pierwotnego tj. odtworzenie rozebranej instalacji c.o. w lokalu nr "1" na poddaszu w celu przywrócenia ciągłości centralnego ogrzewania dla lokali w budynku przy ul. "A." w K. oraz lokali w oficynie budynku przy ul. "C", z kotłowni zlokalizowanej w budynku przy ul. "B" w K. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 kpa z uwagi występujące zagrożenie życia i zdrowia ludzi - użytkowników lokali oraz mienia.

W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 25.11.2002r i na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdzono, że w lokalu nr "1" na poddaszu budynku nr "A" przy ul. [...] w K. został zdemontowany fragment rurociągu ciepłowniczego przebiegającego przez ten lokal, zasilające lokale w tym budynku oraz lokale w oficynie budynku przy ul. "C" w ciepło, z kotłowni zlokalizowanej na poddaszu budynku nr "D" przy ul. [...] Demontażu dokonała właścicielka lokalu nr "1" na poddaszu. Spowodowało to brak dostawy ciepła do lokali w budynku nr "A" przy ul. [...] i w oficynie budynku przy ul. "C" w K., a tym samym zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa stanu technicznego budynku.

Zgodnie z art. 66 pkt 3 Prawa budowlanego "w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.,,

Jak podano w uzasadnieniu decyzji, na podstawie art. 10 § 1, 2 odstąpiono od zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania i przed wydaniem decyzji umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, z uwagi na fakt, iż załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na ważny interes społeczny.

W odwołaniu od tej decyzji M.T. wniosła o jej uchylenie, a także o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności jako bezzasadnego.

Zarzuciła, że w wyniku samowoli dotychczasowej administracji i pozostałych współwłaścicieli nieodwracalnie odcięto dopływ ciepła z sąsiedniej kamienicy przy ul. "D" w K. Rzeczą akceptowaną przez wszystkich współwłaścicieli kamienicy była rezygnacja z dotychczasowego ogrzewania, co skutkowało bezprzedmiotowym usytuowaniem rur ciepłowniczych przechodzących przez mieszkanie skarżącej i ograniczających kubaturę jej metrażu. Ponieważ przywrócenie stanu poprzedniego poprzez ogrzewanie dotychczasowej kotłowni nie jest możliwe, upoważniło to skarżącą do usunięcia zbędnych rur.

Roszczenia pozostałych współwłaścicieli winny być rozpatrywane w postępowaniu cywilnym.

Decyzją z dnia [...].01.2003r Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że decyzja organu I instancji jest nieprawidłowa.

Organ winien wyjaśnić, czy w sprawie nie zachodzi przypadek wykonania robót budowlanych, w wyniku których doszło do rozbiórki części instalacji c.o., czy na roboty te było potrzebne pozwolenie na budowę bądź zgłoszenie. Nadto organ winien rozważyć, czy w sprawie zachodzą okoliczności stanowiące zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi.

Podniósł również, że w myśl art. 61 prawa budowlanego, adresatem nałożenia obowiązku z art. 66 może być tylko zarządca lub właściciel obiektu budowlanego.

Decyzją z dnia [...].02.2003r Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 66 ust.3 prawa budowlanego i art. 104 oraz 108 kpa, nakazał właścicielom budynku przy ul. "A" w K.: M.T., Zarządowi B., K.K., Z. i S.J., H.S., J.K. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego w budynku przy ul. "A" w K., w oparciu o opinię techniczną z dnia 8.01.2003r K.J., poprzez: przywrócenie sprawności instalacji c.o. w budynku do stanu pierwotnego tj. przywrócenie ciągłości instalacji c.o. w lokalu nr "1" na poddaszu przez uzupełnienie zdemontowanej części instalacji c.o. tj. montaż i połączenie rurociągu od ściany budynku przy ul. B do pionu głównego rozdzielacza na poziomie podłogi w mieszkaniu nr "1" oraz rurociągu zasilającego oficynę budynku ul. "C", w ścianie mieszkania , w celu przywrócenia centralnego ogrzewania dla lokali w budynku przy ul. "A" w K. oraz lokali w oficynie budynku przy ul. "C" z kotłowni zlokalizowanej w budynku przy ul. "A" w K.

Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art.108 kpa z uwagi występujące zagrożenie życia i zdrowia ludzi - użytkowników lokali oraz mienia.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy i przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, po przeprowadzeniu wizji lokalnej w terenie w dniu 25.11.2002r oraz na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdzono, że w lokalu nr "1" na poddaszu budynku nr "A" przy ul. [...]. w K. został zdemontowany fragment rurociągu ciepłowniczego przebiegającego przez ten lokal, zasilające lokale w tym budynku oraz lokale w oficynie budynku przy ul. "C" w ciepło, z kotłowni zlokalizowanej na poddaszu budynku nr "D" przy ul. [...].

Demontażu dokonała właścicielka lokalu nr "1" na poddaszu. Organ I instancji dodatkowo ustalił, że lokal mieszkalny nr "1" na poddaszu powstał w wyniku adaptacji strychu na mieszkanie, na podstawie decyzji o pozwoleniu z dnia [...].08.1992r oraz został przyjęty do użytkowania zaświadczeniem z dnia [...].11.1994r.

Przerwanie ciągłości rurociągu ciepłowniczego spowodowało brak dostawy ciepła do lokali mieszkalnych i użytkowych w budynku nr "A" przy ul. [...] oraz w oficynie budynku przy ul. "C" w K., a tym samym zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi oraz bezpieczeństwa stanu technicznego budynku.

Nie zachodzi zatem konieczność rozstrzygania sprawy na podstawie art. 66 prawa budowlanego, a co więcej, brak jest drogi postępowania administracyjnego dla rozstrzygnięcia sprawy wynikłej z demontażu spornych rur, a właściwym jest sąd cywilny.

Zarzuciła również, że poniosła znaczne koszty zainstalowania w mieszkaniu nowego typu ogrzewania.

W odwołaniu wniesionym przez Z.J. i S.J. zarzucono, że adresatem decyzji winna być jedynie M.T.

Decyzją z dnia 12 maja 2003r znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 , art. 105 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 w zw. z art.83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania M.T. oraz Z. i S.J., uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji w sprawie użytkowania obiektu budowlanego - budynku przy ul. "A" w K. w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek H.S. i Z.J.

Wniosek dotyczył 2 zagadnień: prośby o wszczęcie postępowania w sprawie wykonania robót budowlanych związanych z instalacją c.o. w budynku przy ul. "A". w K. oraz pozbawienia mieszkań ogrzewania na skutek odcięcia instalacji c.o.

Postępowanie zostało wszczęte w sprawie nieprawidłowości stanu technicznego instalacji c.o. w budynku przy ul. "A" w K. Organ odwoławczy stwierdził również, że zawarta w art. 66 pkt 3 prawa budowlanego przesłanka zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub bezpieczeństwa mienia odnosi się do sposobu użytkowania obiektu, a nie do jego stanu technicznego.

Decyzja wydana na tej podstawie może dotyczyć wyłącznie nakazania dokonania niezbędnych zmian, a nie jak orzekł organ I instancji nakazania przywrócenia sprawności instalacji c.o. do stanu pierwotnego, z pominięciem zgody wszystkich współwłaścicieli budynku.

Odcięcie ogrzewania do budynku nie powoduje stanu zagrożenia z art. 66 ust. 3 prawa budowlanego.

Organ odwoławczy, powołując się na treść § 49 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz analogiczny przepis poprzednio obowiązującego rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r , stwierdził, że przepisy te nie określają jaki rodzaj urządzenia do ogrzewania pomieszczeń ma być zainstalowany w budynku.

Decyduje o tym właściciel budynku w ramach posiadanych kompetencji określonych przepisami prawa cywilnego.

Jak wynika z materiału dowodowego, wspólnota nie podjęła uchwały co do sposobu wykonania nowej instalacji grzewczej w przedmiotowym budynku.

Właściciele lokali nr "2", "3" i "1" oraz w kawiarni "E." wykonano ogrzewanie gazowe, co przez żadną ze stron nie było kwestionowane.

Dlatego też trudno uznać, że orzeczenie o przywróceniu ciągłości c.o. dla wymienionych w decyzji lokali, jest nakazem dokonania niezbędnych zmian w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i jest zgodne z wolą wszystkich współwłaścicieli.

W ocenie organu odwoławczego spór toczący się między współwłaścicielami co do demontażu instalacji c.o. może być rozstrzygnięty jedynie na podstawie przepisów prawa cywilnego.

Ingerowanie organów nadzoru budowlanego w sferę uprawnień właścicielskich, w tym prawo rozporządzania i korzystania z rzeczy, nie znajduje w przedmiotowej sprawie uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa administracyjnego.

Zdaniem organu II instancji, organ I instancji winien załatwić część wniosku dotyczącego wykonania robót budowlanych związanych z instalacją c.o. w przedmiotowym budynku i przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w sprawie robót budowlanych polegających na wykonaniu nowej instalacji c.o. w mieszkaniu nr "1".

Ponieważ w sprawie brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 66 ust. 3 prawa budowlanego, uchylono decyzję organu I instancji i umorzono postępowanie przed nim prowadzone.

W skardze na powyższą decyzję H.S., J.K., Z.J. i S.J. wnieśli o jej uchylenie, zarzucając naruszenie prawa materialnego.

W uzasadnieniu skargi podali, że M.T. nie posiadała zgody pozostałych współwłaścicieli na wykonanie prac rozbiórkowych w zakresie instalacji c.o.

Podnieśli, że to skutkiem rozebrania rurociągu w mieszkaniu nr "1", pozostałe mieszkania w kamienicy zostały pozbawione ogrzewania. Zarzucili, że budynek posiadał określony sposób ogrzewania dopuszczony stosownymi pozwoleniami na użytkowanie.

Zmiana sposobu użytkowania wymagałaby uzyskania odpowiednich pozwoleń, co nie nastąpiło

Skarżący podali również, że działając w okresie nadchodzącej zimy, przymuszeni działaniem M.T., założyli zastępcze ogrzewanie, co nie może być utożsamiane z tym, że wyrazili zgodę na odcięcie rurociągu ciepłowniczego.

Podnieśli, że skoro jedna ze współwłaścicielek wykonała roboty budowlane sprzecznie z prawem, powodując zagrożenie dla pozostałych mieszkańców, to przepis art. 66 prawa budowlanego winien znaleźć zastosowanie, co nie wyklucza roszczeń o charakterze cywilnym pozostałych współwłaścicieli.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, powtarzając stanowisko przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu stanowiska podała, że organ odwoławczy rozpatrywał sprawę w granicach zakreślonych postępowaniem organu I instancji. WINB w K. powtórzył, że przesłanka z art. 66 prawa budowlanego dotyczy stanu technicznego, a nie sposobu użytkowania. Nadto, samo zdemontowanie części instalacji, to bez zgody pozostałych współwłaścicieli, to sfera prawa cywilnego, w którą organy nadzoru budowlanego nie mogą ingerować.

Sytuacja niesprawności instalacji c.o. spowodowana demontażem jej części może podpadać pod nieodpowiedni stan techniczny.

Zaznaczyć jednak należy, że w takich sytuacjach organ musi wykazać, że wada jaką stwierdził dotyczy całego budynku lub jego części, a nie poszczególnych lokali w nim się znajdujących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga jest uzasadniona.

Wskazany jako podstawa prawna decyzji organu I instancji art. 66 prawa budowlanego z 1994r nakazuje organowi administracji publicznej "w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

- jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo

- powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia albo

- jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia " podejmowanie działań niezbędnych do usuwania stwierdzonych nieprawidłowości.

Celem tego przepisu jest zapewnienie bezpiecznego użytkowania wszystkich obiektów budowlanych.

Konstrukcja normy prawnej zawartej w omawianym przepisie, a w szczególności użyty w niej zwrot "właściwy organ wydaje decyzję nakazującą" wskazuje, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w art. 66 pkt 1-3 /nieodpowiedni stan techniczny obiektu, obiekt oszpeca otoczenie, obiekt jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem, obiekt jest użytkowany w sposób zagrażający życiu .../ , to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz nadto obligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Przypomnieć należy, że przepisy prawa budowlanego i aktów wykonawczych do tej ustawy mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących i muszą być ściśle stosowane.

Ich kształt określa w szczególności także granice wykonywania prawa własności przez właściciela nieruchomości, na której usytuowany jest obiekt budowlany, jak i ochronę uprawnień właściciela sąsiedniej nieruchomości związanych z użytkowaniem tego obiektu.

O tym, czy obiekt budowlany odpowiada warunkom, w jakich powinien być użytkowany, decyduje właściwy organ nadzoru budowlanego.

Nie do zaakceptowania jest stanowisko organu odwoławczego, że "przepisy prawa budowlanego z 1994r i rozporządzeń wykonawczych nie zawierają przepisów dotyczących wskazania jaki rodzaj instalacji czy urządzeń do ogrzewania wewnętrznego winien być zamontowany w obiekcie budowlanym przeznaczonym do celów mieszkalnych, co dopiero stanowiłoby podstawę zastosowania przez organ art. 66 pkt 1."

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na treść przepisu art. 5 prawa budowlanego, który stanowi, że obiekt budowlany należy m.in. użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w sposób zapewniający m.in. odpowiednie warunki higieniczne i zdrowotne oraz w sposób zapewniający warunki użytkowe zgodnie z przeznaczeniem obiektu, a w szczególności w zakresie oświetlenia, zaopatrzenia w wodę, usuwania ścieków i odpadów, ogrzewania, wentylacji oraz łączności. Następnie wskazać należy na wskazany przez organ przepis § 49 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 15 poz. 1407 który stanowi o tym, że budynek i pomieszczenia powinny być wyposażone w instalacje (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń w okresie obniżonych temperatur, umożliwiające utrzymanie temperatury powietrza wewnętrznego odpowiedniej do ich przeznaczenia.

W myśl § 132 rozporządzenia budynek, który ze względu na swoje przeznaczenie wymaga ogrzewania, powinien być wyposażony w instalację centralnego ogrzewania lub inne rodzaje instalacji albo urządzeń ogrzewczych, nie będących piecami lub trzonami kuchennymi.

Z kolei, stosownie do treści § 134 rozporządzenia instalacje i urządzenia do ogrzewania budynku powinny umożliwiać dotrzymywanie w poszczególnych pomieszczeniach temperatury obliczeniowej, przy obliczeniowych warunkach zapotrzebowania ciepła. Temperatury i warunki obliczeniowe określają przepisy szczególne i Polskie Normy.

Norma w/w przepisu § 49 została prawie dosłownie powtórzone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - § 49 /Dz.U.02.75.690 /.

Zgodnie z nowym rozporządzeniem .instalacje i urządzenia do ogrzewania budynku powinny mieć szczytową moc cieplną określoną zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi obliczania zapotrzebowania na ciepło pomieszczeń, a także obliczania oporu cieplnego i współczynnika przenikania ciepła przegród budowlanych /§ 134/.

Organy administracji nie ustaliły, czy nowe urządzenia do ogrzewania zainstalowane w przedmiotowym budynku spełniają te normy.

Organ nadzoru może uznać za nieodpowiedni stan techniczny wówczas, gdy ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów.

W przypadku ujawnienia okoliczności dających podstawę do wydania decyzji na podstawie przepisu art. 66 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane czynności organu administracji nie są wstrzymane brakiem uchwały Wspólnoty co do wykonania nowej instalacji grzewczej, bowiem uprawnienie organu administracji wynikające z przepisu art. 66 Prawa budowlanego stanowi podstawę do ingerencji w działanie właściciela czy zarządcy budynku niezależnych od jego woli i brak stosownych uchwał Wspólnoty w tym zakresie nie mógł być przesłanką negatywną dla wydania decyzji.

Art. 61 i art. 66 prawa budowlanego odnoszą się do obiektów budowlanych, a nie lokali znajdujących się w tych obiektach. Generalnie więc nakazy określone w art. 66 tego prawa mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu, co w konkretnym przypadku nie wyklucza nałożenia obowiązku wykonania określonych robót również w lokalu lub lokalach. Chodzi tu jednak o takie roboty, które mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości.

Ustalenie przesłanek ewentualnego wydania decyzji przewidzianej w art. 66 prawa budowlanego oraz treści jej rozstrzygnięć powinno następować na podstawie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane, po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 7 k.p.a.).

Stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999r w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych /Dz.U.99.74.836/, określa ono warunki, które mają zapewnić:

1) utrzymanie stanu technicznego budynku na poziomie zapewniającym bezpieczeństwo ludzi i mienia w okresie jego użytkowania,

2) ochronę zdrowia i życia ludzi w pomieszczeniach budynku,

3) utrzymanie wymaganego stanu estetycznego budynku, a w przypadku wpisania budynku do rejestru zabytków - zachowanie jego wartości podlegających ochronie konserwatorskiej,

4) zgodne z przeznaczeniem użytkowanie budynku i znajdujących się w nim pomieszczeń oraz urządzeń związanych z budynkiem, a w szczególności warunki w zakresie zaopatrzenia w wodę, gaz, energię cieplną, energię elektryczną, ochronę przeciwpożarową, oraz odprowadzania ścieków i usuwania odpadów stałych /§2/.

W myśl § 8 rozporządzenia wszelkie zmiany w stosunku do istniejących rozwiązań, dokonywane w związku z wykonywaniem robót remontowych, nie powinny powodować pogorszenia stanu technicznego i właściwości użytkowych elementów budynku oraz naruszać interesów użytkowników lokali lub osób trzecich.

Przykładowo należy wskazać również na § 39 rozporządzenia, który stanowi, że instalacja i urządzenia centralnego ogrzewania w okresie ich użytkowania powinny być utrzymywane w stanie technicznym zapewniającym we wszystkich ogrzewanych pomieszczeniach właściwe temperatury określone Polską Normą. W przypadku gdy instalacja i urządzenia nie spełniają tego warunku, należy określić przyczyny zakłóceń oraz podjąć działania usprawniające ich funkcjonowanie.

Stosownie do § 40 rozporządzenia, w okresie użytkowania instalacji i urządzeń centralnego ogrzewania należy zapewniać:

1) drożność instalacji i urządzeń, zgodnie z założeniami projektu tej instalacji,

2) utrzymywanie wymaganego stanu technicznego instalacji i urządzeń oraz właściwe warunki ich użytkowania.

Wobec powyższego brak było podstaw do twierdzenia przez organ, że decyzja wydana na podstawie art. 66 prawa budowlanego może dotyczyć wyłącznie nakazania dokonania niezbędnych zmian, a nie jak orzekł organ I instancji nakazania przywrócenia sprawności instalacji c.o. do stanu pierwotnego, z pominięciem zgody wszystkich współwłaścicieli budynku oraz, że spór toczący się między współwłaścicielami co do demontażu instalacji c.o. może być rozstrzygnięty jedynie na podstawie przepisów prawa cywilnego, gdyż ingerowanie organów nadzoru budowlanego w sferę uprawnień właścicielskich, w tym prawo rozporządzania i korzystania z rzeczy, nie znajduje w przedmiotowej sprawie uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa administracyjnego.

Zgodnie z konstytucyjną zasadą domniemania właściwości sądu powszechnego, tylko wtedy sprawa nieodpowiedniego stanu technicznego budynku spowodowanego odcięciem i częściowym demontażem rurociągu c.o. miałaby wyłącznie charakter sprawy cywilnej /jak to uznał organ odwoławczy/, gdyby brak było przepisu prawa zezwalającego organowi administracyjnemu na interwencję w takiej sprawie.

Jeżeli organ administracji uznał, że przytoczone wyżej przepisy nie są wystarczającą podstawą do wydania decyzji w trybie art. 66 prawa budowlanego, winien szczegółowo uzasadnić swoje stanowisko, a nie ogólnikowo stwierdzić, że "odcięcie ogrzewania do budynku nie powoduje stanu zagrożenia z art. 66 ust.3 prawa budowlanego.

Organ winien wypowiedzieć się przy tym, czy nie zachodzi żadna z wymienionych w art. 66 przesłanek

Żeby postawić taką tezę, najpierw trzeba było dokładnie ustalić stan techniczny kamienicy w zakresie instalacji c.o. i innych urządzeń grzewczych, a następnie wyjaśnić pojęcie "użytkowania" i "nieodpowiedniego stanu technicznego" oraz "użytkowanie w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu" z art. 66 prawa budowlanego. Należało również bardziej wnikliwie ustalić czy istnieje norma prawa materialnego nakazująca zachowanie istniejącego w budynku mieszkalnym systemu ogrzewania.

Pogląd organu odwoławczego, że decyzja wydana na podstawie art. 66 prawa budowlanego może dotyczyć wyłącznie nakazania dokonania niezbędnych zmian, a nie jak orzekł organ I instancji nakazania przywrócenia sprawności instalacji c.o. do stanu pierwotnego, z pominięciem zgody wszystkich współwłaścicieli budynku, nie jest zasadny.

Skoro celem omawianego przepisu jest zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania obiektu budowlanego, to organ nadzoru budowlanego uprawniony jest do wydania decyzji nie tylko w zakresie dokonania "niezbędnych zmian" , ale decyzji, której wykonanie wyeliminuje stwierdzone nieprawidłowości, co oznacza również nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, o ile tylko stwierdzi istnienie przesłanek z art. 66 prawa budowlanego i uzna, że jest konieczne dla osiągnięcia stanu użytkowania obiektu zgodnego z prawem.

Skoro wydając decyzję w tym trybie organ administracji ogranicza uprawnienia właścicieli obiektu budowlanego, zgoda ich na czynności nakazane decyzją nie jest wymagana, co wynika z samej istoty tego przepisu.

Nadto stwierdzić należy, że postępowanie przeprowadzone przez organy administracji było wadliwe.

Zamiast przyjmować oświadczenia od stron postępowania, mając na uwadze sprzeczność ich interesów, należało je w trybie art. 89 przesłuchać, i to w dodatku na rozprawie.

Szkic znajdujący się w aktach jest zupełnie nieczytelny i nie spełnia wymogów kpa.

Decyzja organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania toczącego się przed tym organem, jako wydana przedwcześnie, jest wadliwa.

Zaskarżona decyzja narusza art. 7, 77 i 107 kpa, co powoduje konieczność jej uchylenia. Naruszenie tych przepisów ma bowiem istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wcześniej wskazano, zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego, na podstawie powołanego przepisu i art. 135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku.

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II wyroku oparto na przepisie art. 152 ustawy.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.