Wyrok NSA, sygn. akt II SA 1738/98
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1999-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Zatrudnienie
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128
law: Obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
article: art. 10 pkt 1
journal: Dz.U. 1996 nr 147 poz. 687
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw.
Teza: W okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację skarżąca była wprawdzie zatrudniona przez ponad 365 dni, ale przez co najmniej 365 dni nie uzyskiwała wymaganego przepisami ustawy wynagrodzenia. Otrzymywane przez nią od 1 lipca 1997 r. wynagrodzenie było bowiem niższe od najniższego wynagrodzenia. Brak było zatem podstaw prawnych do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych.

TEZY

W okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację skarżąca była wprawdzie zatrudniona przez ponad 365 dni, ale przez co najmniej 365 dni nie uzyskiwała wymaganego przepisami ustawy wynagrodzenia. Otrzymywane przez nią od 1 lipca 1997 r. wynagrodzenie było bowiem niższe od najniższego wynagrodzenia. Brak było zatem podstaw prawnych do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych.


UZASADNIENIE

Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w L. decyzją z 24 kwietnia 1998 r. uznał Zofię K. za bezrobotną. Odmówił zaś przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. decyzją z 16 października 1998 r. powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podano, że z zaświadczenia Spółki "M." wynika, że w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem skarżąca była zatrudniona przez tę firmę przez okres 387 dni w wymiarze 3/4 etatu. Osiągane przez Zofię K. wynagrodzenie w każdym miesiącu było jednak niższe od najniższego wynagrodzenia. Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego, z jakiego korzystała w okresie od 19 września do 17 marca 1998 r. także była niższa od kwoty najniższego wynagrodzenia, w tej sytuacji faktycznej i prawnej uznać należy, iż decyzja organu I instancji pozostaje w zgodności z prawem.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zofia K. zarzuciła, że jej sprawa została rozpatrzona w sposób biurokratyczny, bez zrozumienia trudnej sytuacji, w jakiej się znalazła. Stwierdziła ponadto, że nie wie dlaczego ostatni pracodawca wypłacał jej wynagrodzenie w wysokości, która uniemożliwia jej obecnie uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ w zw. z art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 147 poz. 687/ prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągnął wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, a przed 1 lipca 1997 r. w kwocie najniższego wynagrodzenia.

Skarżąca nie spełniała warunków określonych w powołanych przepisach. W okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację Zofia K. była wprawdzie zatrudniona przez ponad 365 dni, ale przez co najmniej 365 dni nie uzyskiwała wymaganego przepisami ustawy wynagrodzenia. Otrzymywane przez nią od 1 lipca 1997 r. wynagrodzenie było bowiem niższe od najniższego wynagrodzenia. Brak było zatem podstaw prawnych do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych.

Okazując pełne zrozumienie dla trudnej sytuacji skarżącej, uznać należy, iż zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji w istocie zgodne są z prawem.

Z tych względów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.