Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 589/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 12, art. 33 par 1 pkt 6,  art. 34, art. 64 c par 7, art. 97 par 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. prowadził wobec M. G. (dalej: Skarżący) postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] , obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług.

Organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania powyższych należności zawiadomieniami z dnia 20 sierpnia 2013 r. dokonał zajęcia rachunku bankowego kolejno:

• zawiadomieniem nr [...] - w [...] w I. ,

• zawiadomieniem nr [...] - w [...] w W. ,

• zawiadomieniem nr [...] - w [...] Oddział w I. .

Wraz z zawiadomieniami o zajęciu w dniu [...] września 2013 r. doręczono Skarżącemu odpisy tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] . Natomiast dłużnicy zajętych wierzytelności otrzymali zawiadomienia o zajęciach w dniu 27 sierpnia 2013 r.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w dniu [...] września 2013 r. w obecności zobowiązanego, dokonano zajęcia ruchomości: samochodu ciężarowego marki [...] , numer rejestracyjny [...] , rok produkcji 1998; kontenera stalowego ([...] sztuki), przyczepy towarowej [...] . numer rejestracyjny [...] ; systemu monitoringu [...] komplet, zestawu wypoczynkowego; klimatyzacji, zestawu mebli biurowych, [...] ton złomu stalowego.

Pismem z dnia 20 września 2013 r. Skarżący złożył skargę na czynności egzekucyjne z żądaniem uchylenia czynności egzekucyjnych tj. zajęcia ruchomości dokumentowanych protokołem zajęcia z dnia [...] września 2013 r. Skarżący podniósł, iż w protokole zajęcia i odbioru ruchomości ujęto tytuły wykonawcze o numerach: [...] , [...] , [...] dotyczące rzekomo podatku VAT, a w dniu [...] września 2013 r. zostały doręczone tytułu wykonawcze o numerach: [...] , [...] , [...] dotyczące tych samych zobowiązań podatkowych. Powołując się na przepis art. 26, art. 32 oraz art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1619, dalej: u.p.e.a.) wskazała, iż zarówno wcześniej, jak i w dniu czynności zajęcia nie doręczono mu tytułów wykonawczych. Tym samym czynności zajęcia ruchomości dokonane w dniu [...] września 2013 r. należy uznać za niedopuszczalne i nieskuteczne, gdyż nastąpiły przed wszczęciem egzekucji administracyjnej.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. oddalił skargę jako niezasadną wskazując, iż zaskarżona czynność egzekucyjna została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia oraz uchylenia dokonanych czynności zajęcia ruchomości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: naruszenie art. 54 i art. 26 § 1 § 4 i § 5 i art. 32 oraz art. 98 § 2 u.p.e.a., naruszenie art. 54 i art. 97 § 2 w związku z art. 8 § 1 pkt 4 i pkt 5 u.p.e.a., naruszenie art. 97 § 2 w związku z art. 8a § 1 pkt 8. 10, 11 u.p.e.a., naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 i art. 64 u.p.e.a.

Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż w toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnej, do której upoważniła go u.p.e.a. Zaznaczył, iż zastosowany środek egzekucyjny jest wymieniony w katalogu środków określonych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., tj. egzekucja z ruchomości. Zgodnie z art. 97 § 1 u.p.e.a., do egzekucji z ruchomości zobowiązanego poborca skarbowy przystępuje przez ich zajęcie. W myśl art. 98 § 1 u.p.e.a., zajęcie ruchomości następuje poprzez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę skarbowego i zobowiązanego. Organ stwierdził, iż druk protokołu zajęcia ruchomości z dnia [...] września 2013 r., stanowiący podstawę do oceny dokonanej przez organ czynności egzekucyjnej pod względem formalnoprawnym, odpowiada formie przewidzianej dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137. poz. 1541 z późn. zm.).

Organ wyjaśnił, iż wskazane w protokole zajęcia i odbioru ruchomości z dnia [...] września 2013 r. numery tytułów wykonawczych: [...] , [...] , [...] są numerami "tzw. systemowymi" nadanymi przez organ egzekucyjny, przypisanymi do właściwych tytułów wykonawczych o numerach: [...] , [...] , [...] , oznaczonych przez wierzyciela. W ocenie organu, pozostaje to jednak bez wpływu na prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej jaką jest zajęcie ruchomości, a która jak wskazano wyżej została dokonana w trybie i na zasadach określonych przepisami u.p.e.a.

Organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 26 § 1, § 4, § 5 u.p.e.a. wskazał, iż egzekucja administracyjna wobec Skarżącego została wszczęta przed doręczeniem zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych, zgodnie z art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. poprzez doręczenie w dniu 27 sierpnia 2013 r. zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego dłużnikowi zajętej wierzytelności, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Natomiast zobowiązanemu doręczono zawiadomienia i tytuły wykonawcze w dniu [...] września 2013 r. W związku z powyższym dokonane w dniu [...] września 2013 r. zajęcie ruchomości było właściwe i nienaruszające zasad obowiązujących w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W kwestii naruszenia art. 8 § 1 pkt 4 i pkt 5 u.p.e.a., poprzez zajęcie narzędzi i przedmiotów służących do pracy zarobkowej oraz art. 8a § 1 pkt 8. 10. 11 powyższej ustawy poprzez zajęcie przedmiotów niezbędnych do pracy w rolnictwie, a także art. 7 § 2 wskazał, iż stanowią one podstawę zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. (niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego), o których mowa w pkt 6 i 8 powołanego przepisu. Skarga na czynność egzekucyjną ma na celu wyeliminowanie nieprawidłowości, jakie wystąpiły przy zastosowaniu środka egzekucyjnego, dlatego też złożenie skargi wywołuje postępowanie kontrolne, którego celem jest zbadanie legalności działania organu egzekucyjnego przy podejmowaniu czynności egzekucyjnych, które mają charakter techniczno-wykonawczy. W rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny zajął ruchomości, działając zgodnie z przepisami u.p.e.a. regulującymi przeprowadzenie egzekucji z ruchomości ( art.97-103). W związku z powyższym Minister Finansów stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. słusznie uznał, iż czynność egzekucyjna w postaci zajęcia ruchomości została dokonana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Podniósł, że skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem zaskarżenia konkurencyjnym w stosunku do innych środków prawnych przewidzianych w u.p.e.a., a w szczególności zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a., a które są rozpatrywane w odrębnym trybie. Skarga na czynność egzekucyjną nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego.

Organ zauważył, iż argumenty dotyczące naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 i art. 64 u.p.e.a., poprzez pominięcie zarzutów dotyczących obliczenia kosztów egzekucyjnych i obciążenie nimi zobowiązanego oraz niedopuszczalności prowadzenia w tym zakresie postępowania egzekucyjnego, były już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez organ egzekucyjny, w trybie art. 34 u.p.e.a., które zostało zakończone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] w sprawie oddalenia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.

W związku z powyższym uznał, iż organ nadzoru wydając zaskarżone rozstrzygnięcie właściwie ocenił stan faktyczny oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie naruszając zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdził w konkluzji, iż brak jest podstaw do uchylenia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2013 r.

W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2013 r., uchylenie czynności egzekucyjnych zajęcia rachunków bankowych, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1) art. 54 i art. 26 § 1 § 4 i § 5 i art. 32 oraz art. 98 § 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. o oddaleniu skargi i uznanie, iż dokonanie czynności zajęcia ruchomości przed doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego czy też tytułów wykonawczych i niedoręczenie tychże tytułów wykonawczych przy dokonaniu tej pierwszej czynności wobec zobowiązanego było prawidłowe i nieuchylenie czynności zajęcia, a nadto przyjęcie, iż organ prawidłowo prowadził egzekucję i prawidłowo określił kwotę należności , w tym w szczególności w zakresie odsetek;

2) naruszenie art. 54 i art. 97 § 2 w zw. z art. 8 § 1 pkt 4 i pkt 5 u.p.e.a. i naruszenie art. 97 § 2 w zw. z art. 8a § 1 pkt 8, 10, 11 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. o oddaleniu skargi i uznanie, iż czynności zajęcia były dokonane prawidłowo, mimo iż organ egzekucyjny dokonał zajęcia narzędzi i przedmiotów niezbędnych do pracy zarobkowej wykonywanej osobiście przez zobowiązanego, oraz surowców niezbędnych do tej pracy na okres 7 dni oraz przedmiotów niezbędnych do wykonywania przez niego zawodu, a nadto przedmiotów niezbędnych do pracy w rolnictwie; które to ruchomości zgodnie z wyżej powołanymi przepisami nie podlegają zajęciu;

3) naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 u.p.e.a. i art. 64 i nast. tej ustawy poprzez pominięcie zarzutów dotyczących obliczenia kosztów egzekucyjnych i obciążenia nimi zobowiązanego.

W uzasadnieniu podniósł, iż nie został mu doręczony tytuł wykonawczy ani w dniu dokonywania zajęcia i doręczenia odpisu protokołu zajęcia, ani wcześniej. W ocenie Skarżącego czynności zajęcia ruchomości dokonane w dniu [...] września 2013 r. uznać należy za niedopuszczalne i nieskuteczne. Okoliczność, iż w dniu 27 sierpnia 2013r. zostało doręczone bankowi jako dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego nie ma w świetle wyżej powołanych przepisów znaczenia. Organ dokonując zajęcia ruchomości doręcza zobowiązanemu odpis protokołu zajęcia oraz odpis tytułu wykonawczego, jeżeli uprzednio nie został on zobowiązanemu doręczony. Skarżący podniósł, iż niniejszej sprawie niesporne jest, iż ani w dniu 6 września 2013r. ani wcześniej nie zostały doręczone zobowiązanemu odpisy tytułu/tytułów wykonawczego/wykonawczych. Zdaniem Skarżącego wobec tego dokonane zajęcie jako dokonane z naruszeniem art. 32 i art. 98 § 2 u.p.e.a. jest wadliwe i czynność zajęcia ruchomości winna zostać uchylona. Oddalenie skargi nastąpiło więc z naruszeniem przepisów u.p.e.a. wskazanych w petitum skargi w pkt 1. Również utrzymanie w mocy postanowienia o oddaleniu skargi nastąpiło z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów. Dodatkowo Skarżący zarzucił, iż organ nadrzędny stosunku do organu nadzorczego całkowicie pominął w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia naruszenie art. 98 § 2 u.p.e.a. Okolicznością niesporną w sprawie jest, iż na dzień 6 września 2013 r. odpisy tytułów wykonawczych nie zostały doręczone zobowiązanemu.

Skarżący podniósł, iż w tym dniu dokonano zajęcia ruchomości niepodlegających zajęciu tj. przez zajęcie narzędzi i przedmiotów niezbędnych do pracy zarobkowej wykonywanej osobiście przez zobowiązanego, oraz surowców niezbędnych do tej pracy na okres 7 dni oraz przedmiotów niezbędnych do wykonywania przez niego zawodu tj. w szczególności samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...] , kontenerów stalowych [...] sztuk, przyczepy towarową nr rej. [...] , systemu monitoringu, zestawu mebli biurowych oraz złomu stalowego [...] ton, a nadto w zakresie przyczepy towarowej jest to przedmiot niezbędny do pracy w rolnictwie. Według Skarżącego biorąc pod uwagę powyższe zajęcia dokonano z naruszeniem art. 8 § 1 pkt 4 i pkt 5 oraz art. 8a § 1 pkt 8,10,11 ustawy, albowiem ruchomości te są nie podlegają egzekucji. Ruchomości te więc zostały wyłączone spod egzekucji. Zgodnie zaś z art. 97 § 2 ustawy: Zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione. Czynności zajęcia ruchomości były więc wadliwe.

W ocenie Skarżącego oddalenie skargi na te czynności egzekucyjne zajęcia, a następnie utrzymanie w mocy tego rozstrzygnięcia nastąpiło również z naruszeniem przepisów wskazanych w petitum skargi w pkt 2 poprzez ich niezastosowanie. Wobec tego zaskarżone postanowienie winno zostać uchylone wraz z poprzedzającym go postanowieniem organu I-ej instancji oraz uchylone powinny zostać czynności zajęcia zaskarżone skargą.

Skarżący zarzucił, iż zaskarżone postanowienie jest również wydane z naruszeniem art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 u.p.e.a. i art. 64 i nast. tej ustawy poprzez pominięcie zarzutów dotyczących obliczenia kosztów egzekucyjnych i obciążenia nimi zobowiązanego . Nadto zajęcia dokonano w celu egzekucji błędnie obliczonej kwoty należności, w tym w szczególności w zakresie odsetek i kosztów egzekucyjnych.

Zdaniem Skarżącego z uwagi na powołaną w skardze wadliwość i naruszenie prawa, które ma istotny wpływ na wynik sprawy, przy wydawaniu zarówno orzeczenia organu II-ej instancji, jak i organu I-ej instancji istnieją podstawy do zastosowania przez Sąd na podstawie art. 135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2013r. znak: [...] w całości oraz uchylenie czynności egzekucyjnych zajęcia ruchomości.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga była niezasadna.

Kontroli Sądu poddano postanowienie Ministra Finansów utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia ruchomości.

Postawę do wniesienia takiej skargi stwarza przepis art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. W literaturze i orzecznictwie panuje zgoda co do tego, że skargę, o której mowa, zobowiązany może wnieść na czynności o charakterze faktycznym (zob. np. A. Skoczylas, w: System Prawa Administracyjnego, tom 9, Prawo procesowe administracyjne, pod. red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2014 r., s. 481) i to tylko takie, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., II FSK 2988/11, CBOSA). W szczególności, nie mogą być podnoszone w ramach skargi na czynności egzekucyjne zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] sierpnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. wystawił 3 tytuły wykonawcze o nr: [...] , [...] , [...] (k. 20-26 akt administracyjnych) na należności z tytułu podatku od towarów i usług za okresy – odpowiednio: 4, 6-8/2008; 9-11/2008 i 1-3, 6/2009 r. Podstawę wystawienia tych tytułów stanowiły ostateczne decyzje określające Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wskazane okresy (k. 10 i 19 akt administracyjnych). Decyzje te zostały wskazane w tytułach wykonawczych (rubryka nr 30).

Następnie organ egzekucyjny (będący jednocześnie wierzycielem) dokonał zajęcia rachunków bankowych, kierując do dłużników zajętych wierzytelności będących bankami zawiadomienia o zajęciu (zawiadomienie skierowane do [...] – k. 28, do [...] – k. 31 i do [...] – k. 33 akt administracyjnych). Zawiadomienia te zostały im doręczone 27 sierpnia i 28 sierpnia 2013 r. (k. 27, 30 i 32 akt administracyjnych). Natomiast zobowiązanemu tytuły wykonawcze zostały doręczone w dniu 10 września 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 34), co zresztą Skarżący sam przyznał wnosząc zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (k. 47 akt administracyjnych).

W międzyczasie, w dniu [...] września 2013 r., organ egzekucyjny dokonał zajęcia ruchomości u zobowiązanego (protokół zajęcia k. 41 akt administracyjnych).

Na tym tle Skarżący sformułował zarzut wadliwości zajęcia z powodu niedoręczenia mu tytułów wykonawczych – ani w dacie poprzedzającej zajęcie, ani w dniu zajęcia.

Sąd zauważa, że gdyby rzeczywiście tak było, czynność egzekucyjna byłaby wadliwa jako dokonana poza postępowaniem egzekucyjnym. Jednak do naruszenia takiego nie doszło z uwagi na wszczęcie egzekucji w dacie poprzedzającej zajęcie.

Zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Jak z tego wynika, wszczęcie egzekucji może nastąpić przed doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego – w chwili doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu – pod warunkiem że tytuł wykonawczy zostanie później zobowiązanemu doręczony. Tak się stało w rozpoznanej sprawie. Zawiadomienia o zajęciu zostało doręczone bankom 27 i 28 sierpnia 2013 r., a tytuły wykonawcze zobowiązanemu – 10 września 2013 r. Jako że tytuły zobowiązanemu doręczono, egzekucję należało uznać za wszczętą w dacie doręczenia zawiadomień o zajęciu bankom, czyli wcześniej. Dokonana w międzyczasie czynność zajęcia ruchomości byłaby nieskuteczna tylko wówczas, gdyby tytuły nie zostały doręczone następnie zobowiązanemu. Skoro zostały one mu doręczone, czynność zajęcia jest dokonana w ramach egzekucji, a więc prawidłowo.

Skarżący sam sobie przeczy twierdząc z jednej strony, że w dacie zajęcia nie zostały mu doręczone tytuły wykonawcze (skarga), z drugiej zaś, że zostały mu doręczone (zarzuty, k. 47 akt administracyjnych). Za nieudolny Sąd uważa zabieg mający sugerować, że istniały jeszcze jakieś inne tytuły wykonawcze o nr [...] , [...] , [...] , które Skarżącemu nie zostały doręczone. Skarżący zarzucał, że organy nie wykazały, że wymienione wyżej numery to tzw. numery systemowe tytułów [...] , [...] [...] . Dla Sądu zarzut ten jest zupełnie niezrozumiały. Powstaje pytanie, co rzekomo miały wykazywać organy, skoro wystarczy spojrzeć na znajdujące się w aktach tytuły wykonawcze, które stały się podstawą egzekucji w rozpoznanej sprawie, by się przekonać, że zostały one opatrzone odręcznie dodatkowymi numerami odpowiadającymi tym, które organ nazywa systemowymi? Skarżący sam przyznał, że tytuły [...] , [...] , [...] zostały mu doręczone w dniu 10 września 2013 r., tytuły te mają dodatkowe numery systemowe, jest więc jasne, że to te samy tytuły i innych nie było.

Dokonane wyżej ustalenia co do daty wszczęcia egzekucji dowodzą, że czynność zajęcia była dokonana w toku, a nie poza tokiem egzekucji.

Skarżący sformułował następnie zarzut wadliwości zajęcia z powodu zajęcia określonych składników majątkowych zobowiązanego w postaci narzędzi i przedmiotów niezbędnych do pracy zarobkowej wykonywanej osobiście przez zobowiązanego, oraz surowców niezbędnych do tej pracy na okres 7 dni oraz przedmiotów niezbędnych do wykonywania przez niego zawodu, a nadto przedmiotów niezbędnych do pracy w rolnictwie; które to ruchomości nie podlegają zajęciu.

Sąd stwierdza, że zarzut ten jest w istocie zarzutem niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) i jako taki nie podlega badaniu w ramach skargi na czynności egzekucyjne, lecz wyłącznie w ramach postępowania zarzutowego (art. 34 u,p.e.a.). Dlatego nawet jeśli doszłoby do wad w tym zakresie, nie mogą być one przedmiotem oceny Sądu, tak jak nie mogły być przedmiotem analizy organów orzekających w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.

To samo dotyczy trzeciego zarzutu skargi, a mianowicie kwestii pominięcia zarzutów dotyczących obliczenia kosztów egzekucyjnych i obciążenia nimi zobowiązanego. Należy zauważyć, że kwestia ta była podnoszona przez zobowiązanego w zarzutach, które złożył on do organu. W istocie rzeczy natomiast prawidłowość obliczenia kosztów egzekucyjnych i obciążenia nimi określonego uczestnika postępowania egzekucyjnego podlega załatwieniu w odrębnym trybie, przewidzianym w art. 64c § 7 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Na postanowienie to przysługuje zażalenie.

Jak z tego wynika, skoro wysokość kosztów może być skarżona w osobnym trybie, zobowiązany nie może formułować w tym zakresie zarzutów w ramach skargi na czynności egzekucyjne. Podobnie więc jak zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, także i ten zarzut nie mógł być przedmiotem oceny Sądu, tak jak nie mogły się nim zająć organy orzekające w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.

Skarga nie zawierała natomiast zarzutów, które mogły być kierowane pod adresem zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Dokonując w tym względzie ustaleń z urzędu Sąd nie dopatrzył się przy jej dokonaniu żadnych naruszeń prawa.

Sąd aprobuje wyniki ustaleń natury faktycznej i prawnej dokonanych przez organy obu instancji, które wskazują, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia ruchomości był zastosowany zgodnie z prawem. Jest on wymieniony w katalogu środków egzekucyjnych obowiązków pieniężnych (art. 1a pkt 12 u.p.e.a.), sama jego realizacja jest nieskomplikowana. Zgodnie z art. 97 § 1 u.p.e.a., do egzekucji z ruchomości zobowiązanego poborca skarbowy przystępuje przez ich zajęcie. W myśl art. 98 § 1 u.p.e.a., zajęcie ruchomości następuje poprzez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę skarbowego i zobowiązanego. W aktach znajduje się protokół zajęcia z 6 września 2013 r. sporządzony na druku odpowiadającym wymaganiom przewidzianym dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów u.p.e.a. W protokole znajduje się podpis zobowiązanego złożony pod oświadczeniem o otrzymaniu odpisu protokołu, co odpowiada wymaganiu z art. 98 § 2 u.p.e.a.

Z tych wszystkich względów Sąd nie dopatrzył się w zastosowanej czynności wad, które przesądzałyby o odmiennej ocenie czynności zajęcia, niż dokonana przez organy obu instancji.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).