Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 236/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Asesor WSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Zuzanna Baca-Wróblewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 236/06

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy wymierzył G. i M.S. podatek od nieruchomości za rok 2005, w kwocie 322,80 zł. Decyzję wydano na podstawie informacji o zmianach danych w ewidencji gruntów, w których zmieniono dotychczasową klasyfikację gruntów z użytków rolnych na grunty zabudowane.

W odwołaniu z dnia 26 października 2005 r. M.S. podniósł zarzut, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił okoliczności, że opodatkowane nieruchomości w umowie sprzedaży i księdze wieczystej określone są jako grunty rolne zabudowane. Zdaniem odwołującego się, Gmina samowolnie dokonała zmiany klasyfikacji gruntów, a przez to także zasad opodatkowania.

Rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Rozpatrując zarzut odwołania co do niezgodności naliczenia podatku z treścią księgi wieczystej i aktu notarialnego (umowy sprzedaży), w których opodatkowane nieruchomości opisane są jako nieruchomości rolne, Kolegium zważyło, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości podlegają użytki rolne, jednak pod warunkiem, że klasyfikacja ta wynika z ewidencji gruntów. Ustawodawca wprowadził także ogólną zasadę wyrażoną w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia

17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, że podstawą wymiaru podatków są zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Nie może być zatem wątpliwości, iż organ podatkowy nie może opierać się w tym zakresie na zapisach umowy sprzedaży lub księgi wieczystej.

W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji otrzymał zawiadomienie z dnia

2 lipca 2005 r. o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków. Ze zmiany tej wynika, iż nieruchomość podatnika została zakwalifikowana w całości do kategorii gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (kategoria B - tereny mieszkaniowe). Nie można zatem twierdzić, iż zmiany klasyfikacji dokonano w Gminie samowolnie. Organ pierwszej instancji zastosował tylko informację otrzymaną od uprawnionych struktur geodezyjnych. Zawarte w decyzji opodatkowane powierzchnie budynków wynikają z treści umowy sprzedaży z dnia 29 września 1992 r. i nie są kwestionowane w odwołaniu.

Wobec powyższego decyzję organu pierwszej instancji utrzymano w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.S. wskazał na nieprawidłowości w podejmowaniu decyzji o zmianie klasyfikacji gruntów, co skutkowało nieprawidłowym wymiarem podatku.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podnosząc że zmiana w ewidencji gruntów została dokonana 2 lipca 2004 r., a zatem wymierzony za 2005 r., podatek od nieruchomości jest prawidłowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, właściwy do rozpoznania sprawy zważył, co następuje:

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p. p. s. a., jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi. Tak rozumiejąc rolę Sądu w niniejszej sprawie, Sąd uznał że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Podstawą do wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów wskazuje bezpośrednio art. 2 ust. 2 ustawy, w którym wymienia się tę ewidencję jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, stanowią one dowód tego co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym, organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Danych tych nie może zmienić organ podatkowy, o co często w praktyce zwracają się podatnicy płacący podatek od gruntów.

Powyższe oznacza, że organ podatkowy rozstrzygając o zobowiązaniu skarżącego za 2005 r., nie naruszył prawa.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi. (art. 151 ustawy p. p. s. a.).

DSz