Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1600/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28 ust 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 107 par 3 w zw. z art. 15
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia 25 października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej H. Z. kwotę 697 zł ( sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 13 października 2015 r. I.D. i J.D. wystąpili do Starostwa Powiatowego w S. z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Starosta S. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją Nr [...] z dnia 11 grudnia 2015 r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla I.D. oraz J.D. obejmujące rozbudowę i przebudowę budynku usługowego, przebudowę kanalizacji opadowej, budowę obudowy istniejącej studni głębinowej wraz z przyłączem energetycznym i wodociągowym, rozbiórkę istniejącego tarasu, budowę parkingu na działkach nr ewid. [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] w miejscowości B. Decyzja ta w dniu 4 stycznia 2016r. stała się ostateczna.

Pismem z dnia 8 stycznia 2016 r. H.Z. wniosła o uznanie jej za stronę postępowania, wznowienie ww. postępowania i wstrzymanie wykonania decyzji. Zarzuciła, że bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Wskazała, że jest właścicielem działek [...] i [...] i w związku z tym powinna brać udział w postępowaniu.

W związku z powyższym Starosta S. postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 r. znak: [...] wznowił postępowanie.

Pismem z dnia 19 lutego 2016 r. H.Z. , reprezentowana przez pełnomocnika wniosła uwagi i zastrzeżenia do projektu budowlanego. W piśmie tym zarzuciła, że:

- w projekcie budowlanym dokonano sztucznego podziału miejsc postojowych od strony działki ewid. nr [...] , w celu zmniejszenia ich odległości od granicy działki budowlanej, nie zachowano normatywnej odległości miejsc postojowych od rozbudowywanego budynku nr [...], nie zachowano normatywnej odległości zbiornika na nieczystości ciekłe od okien budynku mieszkalnego jednorodzinnego, stanowiącego własność inwestora,

- w treści decyzji udzielono pozwolenia na budowę parkingu, gdzie faktycznie jest to utwardzenie terenu z wydzielonymi miejscami postojowymi, powodującymi uciążliwość dla H.Z. poprzez emisję spalin i hałasu z parkujących pojazdów.

Dodatkowo podniosła, że inwestycja spowoduje zanieczyszczenie środowiska przez brak oczyszczenia wód z terenu parkingu, że w aktach brak pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie wód opadowych do dołu chłonnego, a zaprojektowany kocioł węglowy nie jest przyjazny środowisku, narusza uchwałę Rady Gminy w B. nr [...] z dnia 30 czerwca 2015r. Podkreśliła również, że istniejąca przy budynku mieszkalnym inwestora wiata w granicy z działką ewid. nr [...] H.Z. znacząco skraca drogę bariery ogniowej do jej nieruchomości.

Starosta S. decyzją z dnia 11 marca 2016 r., znak: [...] na podstawie art. 151 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016.29 ze zmianami, dalej "k.p.a."), odmówił uchylenia decyzji z dnia 11.12.2015 r., znak: [...] , zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego, przebudowę kanalizacji opadowej, budowę obudowy istniejącej studni głębinowej wraz z przyłączem energetycznym i wodociągowym, rozbiórkę istniejącego tarasu, budowę parkingu na działkach ewid. nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] w miejscowości B.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zarzuty i okoliczności podniesione w piśmie z dnia 19 lutego 2016 r. nie mają wpływu na rozstrzygniecie zawarte w decyzji. Wskazał, że lokalizacja miejsc postojowych spełnia wymagania zawarte w § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej "Rozporządzenie"). Zarzut, że został dokonany sztuczny podział- nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Projektowane miejsca postojowe zostały przedzielone miejscem do gromadzenia odpadów, co potwierdza rysunek nr 4. Usytuowanie projektowanych miejsc postojowych (P-2 i P-3) od 4,30m do 5,61m od granicy działki ewid. nr [...] (będącej współwłasnością inwestora) nie narusza obowiązujących przepisów, tj. usytuowania miejsc postojowych do 4 stanowisk włącznie w odległości min. 3m od granicy działki.

Organ podkreślił również, że działka ewid. nr [...] położona w terenie ZL - przeznaczonym pod lasy oraz zadrzewiania nadrzeczne i śródpolne, nie jest działką budowlaną, natomiast działka ewid. nr [...] znajduje się ok. 20m od terenu objętego pozwoleniem na budowę, tym samym w ocenie organu trudno mówić o uciążliwości parkingu dla nieruchomości H.Z. . Nadto wody opadowe z terenu inwestycji, po oczyszczeniu w separatorze, są odprowadzone kanalizacją deszczową ujmującą wody z terenów utwardzonych do istniejącego dołu chłonnego (wykonanego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 14. 11.2013r w oparciu o pozwolenie wodnoprawne [...] z dnia 09.10.2013r.), którego zdolność chłonna według projektanta jest wystarczająca.

Organ podniósł również, że istniejąca wiata przy granicy z działką ewid. nr [...] jak również zbiornik na nieczystości ciekłe nie były przedmiotem postępowania o pozwolenie na budowę zakończonego ww. decyzją.

Ponadto wskazał również, że projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. S.K. , który pozytywnie uzgodnił zastępcze źródło wody do gaszenia pożaru wskazane przez Powiatowego Komendanta Straży Pożarnej. Natomiast jak wynika z projektu instalacji c.o. paliwem stosowanym do spalania w kotle węglowym jest EKOGROSZEK, czyli paliwo powodujące ograniczoną emisję zanieczyszczeń do powietrza, a więc jest zgodne z ustaleniami zawartymi w § 6 ust. 2 pkt 2a w/w uchwały Rady Gminy w B. .

Odwołanie od tej decyzji złożyła H.Z., , zarzucając:

a) wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 151 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji odmowę uchylenia dotychczasowej decyzji Starosty S. z dnia 11 grudnia 2015 r.,

- art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania w przedmiotowej decyzji, w podstawie prawnej Dziennika Ustaw z numerem, w którym został opublikowany jednolity tekst prawny, co powoduje niemożność ustalenia, pod którym reżimem prawnym została wydana przedmiotowa decyzja i potwierdza, że zaskarżona decyzja nie spełnia podstawowych, niezbędnych warunków decyzji,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej przedmiotowej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w sposób rzeczowy i wyczerpujący,

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a, poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Starostę S. do wydania kwestionowanej decyzji.

b) wydanie przedmiotowej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to:

- §19.2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że "pozorny" zabieg rozdzielenia pięciu miejsc postojowych celem zachowania wymaganej odległości miejsc postojowych od granicy z działką nr [...] jest zgodny z obowiązującym prawem,

- §19.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie prawidłowej odległości planowanych miejsc parkingowych od zamierzenia inwestorskiego,

- § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że planowana inwestycja nie dotyczy pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia 25 października 2016 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a., oraz art. 80 i art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., - Prawo Budowlane (Dz.U.2016.290, ze zmianami, dalej "p.b."), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania.

Następnie odnosząc się do zarzutu braku wskazania w przedmiotowej decyzji, w podstawie prawnej Dziennika Ustaw z numerem, w którym został opublikowany jednolity tekst prawny, organ stwierdził, że zarzut ten jest zasadny, ale nie stanowi samoistnej podstawy uchylenia decyzji.

Organ odwoławczy stoi na stanowisku, że kolejny zarzut dotyczący sztucznego podziału miejsc postojowych od strony działki nr [...] nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie odwołującej się jest to 5 miejsc a nie 2 i obok 3 kolejne miejsca. Tymczasem rysunek projektu zagospodarowania terenu wskazuje, że projektowane miejsca postojowe zostały rozdzielone miejscem do gromadzenia odpadów, zatem zaprojektowano w tym miejscu dwa i za miejscem do gromadzenia odpadów, kolejne 3 miejsca. W związku z takim usytuowaniem miejsc postojowych, przepisy § 19.2 Rozporządzenia zostały zachowane.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, jakoby organ I instancji nie odniósł się do stanowiska odwołującej w kwestii budowy parkingu, gdyż z dokumentacji projektowej wynika, że projektowane są jedynie miejsca utwardzone, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji odniósł się do tego stanowiska, bowiem stwierdził, że miejsca postojowe (zaprojektowane w związku z przedmiotową inwestycją) usytuowane są zgodnie z obowiązującymi przepisami, a więc uciążliwość związana z użytkowaniem tych miejsc postojowych mieści się w granicach dopuszczalnych prawem. Ponadto zauważył słusznie, że działka odwołującej nr [...] nie jest działką budowlaną, znajduje się bowiem na terenie oznaczonym symbolem ZL - lasy oraz zadrzewienia nadrzeczne i śródpolne, dlatego nie można mówić o uciążliwości w stosunku do działki o takim przeznaczeniu.

Odnosząc się kolejnych zarzutów, organ odwoławczy stwierdził, że pozostają one bez wpływu na ocenę przymiotu strony postępowania.

Wojewoda [...] wskazał, że zaskarżona decyzja, odmawiająca uchylenia decyzji Starosty S. zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie wznowieniowe. Nie jest, więc to kolejna instancja zwykłego postępowania, a postępowanie umożliwiające kontrolę prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Właściwy organ orzeka po wznowieniu postępowania o wzruszeniu decyzji dotychczasowej tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1 lub 145a k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek określonych w art. 146 k.p.a..- nie upłynął termin tam określony, ani w wyniku wznowienia postępowania nie zapadnie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, (art. 146 § 2 k.p.a.). Organ wyjaśnił również, powołując się na treść art. 28 k.p.a., że sytuowanie obiektu na działce nie oznacza, że osoby mające tytuł prawny do działek znajdujących się w otoczeniu projektowanego obiektu posiadają interes prawny, a zatem mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Bowiem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. są: inwestorzy oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ odwoławczy podkreślił również, że można kwestionować poczynanie inwestora tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie inwestycyjne koliduje z ich uzasadnionym interesem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 punkt 9 p.b. W każdej sytuacji, w której właściciel nieruchomości jest zmuszony ze względu na zamierzenie inwestycyjne ograniczyć sposób korzystania z własnej działki, nie można mu odmówić przymiotu strony .W ocenie organu odwoławczego Starosta S. prawidłowo ustalił, że projektowana rozbudowa nie wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu działek nr [...] i [...] stanowiących własność wnioskującej o wznowienie postępowania. Stwierdził, że ustalenia organu I instancji dotyczące obszaru oddziaływania inwestycji, tym samym o braku wpływu powyższej inwestycji na obszar działek wnioskującej, są prawidłowe.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się H.Z. - dalej skarżąca, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak realizacji zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy zgodnie z wymogami procedury administracyjnej, gdyż organ II Instancji nie dokonał szczegółowej analizy materiału dowodowego mającego na celu ustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością;

2. art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która nie tłumaczy w sposób dostateczny wydanego rozstrzygnięcia;

3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ II Instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu przez odwołującą;

4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji, zamiast jego uchylenia;

5. rażące naruszenie art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. - poprzez uznanie, że skarżąca nie jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w sferze oddziaływania inwestycji, której dotyczy przedmiotowa decyzja;

6. art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty S. z dnia 11 marca 2016 r., znak: [...] mimo istnienia informacji dotyczącej braku spełnienia wymogów dotyczących ochrony zdrowia ludzi z uwagi na przepisy o ochronie przeciwpożarowej;

7. art. 33 ust. 1 p.b. poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo niezgodności treści projektu budowlanego z nazwą zamierzenia inwestycyjnego.

Mając na względzie powyższe zarzuty, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu instancji oraz o orzeczenie o kosztach wg norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Dodatkowo wniosła o wstrzymanie wykonania zaskrzonej decyzji jak i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwinęła zarzuty podniesione w skardze, powołując się na orzecznictwo sądowe.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty były trafne.

Pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a., zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 p.b. w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, co oznacza, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 k.p.a., są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 p.b. Podstawowe znaczenie dla ustalenia interesu prawnego w sprawach o pozwolenie na budowę ma wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 p.b. Zgodnie z tym przepisem, jeśli mowa o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. "Wyznaczenie takiego obszaru powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Inaczej rzecz ujmując, trzeba stwierdzić, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu jest rekonstruowane w każdym odrębnym postępowaniu prowadzonym dla indywidualnych inwestycji (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2010 r., II SA/Po 673/10, LEX nr 754505). Obszaru tego nie można jednak utożsamiać wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi, ponieważ obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z tymi przepisami i co za tym idzie – nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Udział w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego innych podmiotów jako stron tego postępowania, poza inwestorem, nie oznacza bowiem, że niemożliwe będzie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu i że tym samym dochodzi do ograniczenia prawa do zabudowy nieruchomości (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., II OSK 332/12, LEX nr 1352906). Należy więc przyjąć, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość, powinny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę takiej inwestycji" (tak A.Gliniecki w: Komentarz do art. 28 p.b. Lex/el.).

Z powyższego wynika, że istotą niniejszej sprawy jest ustalenie, czy projektowana inwestycja ma wyżej opisany wpływ na nieruchomości będące własnością skarżącej, czy też nie. Od tego bowiem zależy, czy może ona być uznana za stronę, co dopiero uruchamia możliwość badania we wznowionym postępowaniu wszystkich zarzutów przez nią podniesionych w odniesieniu do złożonego projektu budowlanego. Celem art. 28 ust. 2 p.b. jest przesądzenie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Ograniczenie w zagospodarowaniu terenu nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa" (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2016 r. II OSK 246/16, LEX nr 2169080).

Z chwilą zatem uznania, co zresztą słusznie wskazał Wojewoda [...] , że wspomniane oddziaływanie na nieruchomości skarżącej nie występuje, nie można badać innych zgłoszonych przez nią zarzutów w postępowaniu wznowieniowym. Brak bowiem przymiotu strony prowadzi do wniosku o braku legitymacji do skutecznego wszczęcia postepowania wznowieniowego. Logicznym jest zatem, że w pierwszej kolejności organ odwoławczy odnosił się do zarzutów związanych z oddziaływaniem inwestycji na nieruchomości skarżącej, którymi, jak wynika z wniosku, są działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] . "Przy interpretacji art. 3 pkt 20 p.b., stanowiącego ustawową definicję "obszaru oddziaływania obiektu" przepis ten interpretować należy łącznie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Zasadą procesu inwestycyjnego jest bowiem poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora związane z budowanym obiektem są więc także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem" (tak wyrok NSA z dnia 25 listopada 2015 r. II OSK 2499/14, LEX nr 2002181). Niemniej w kontekście sąsiedztwa podkreślenia wymaga, że "stosownie do art. 28 ust. 2 p.b. przymiot strony właściciela nieruchomości sąsiedniej w stosunku do działki inwestora nie wynika jedynie z ochrony przysługującego mu prawa własności, ale z tego, czy stanowiąca jego własność nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji. Sam fakt bycia właścicielem działki sąsiedniej nie jest wystarczający. Jeżeli dana nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji, to nie jest naruszone prawo własności tej nieruchomości" (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 października 2016 r. II OSK 17/15, LEX nr 2169051). Stosownie do art. 3 pkt 20 p.b. pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W konsekwencji brak norm wprowadzających takie ograniczenia dowodzi, iż oddziaływanie obiektu nie wykracza poza teren samej inwestycji, a tym samym właściciele (użytkownicy wieczyści, zarządcy) innych, nawet położonych w sąsiedztwie nieruchomości nie posiadają statusu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. (tak WSA w Gliwicach z dnia 29 października 2015 r. II SA/Gl 413/15, LEX nr 1926644). Z drugiej zaś strony trzeba mieć na uwadze, że "obszar oddziaływania obiektu budowlanego to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony w prawie budowlanym nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich. Obszar oddziaływania obiektu nie może być utożsamiany tylko i wyłącznie z brakiem zachowania przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi czy z zakresu ochrony środowiska. Obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę" (tak WSA w Krakowie z dnia 9 listopada 2015 r., II SA/Kr 996/15, LEX nr 1926644).

W odniesieniu do stanowiska organu odwoławczego w tym względzie, mając na uwadze zarzuty skargi, należy zaaprobować pogląd Wojewody, że usytuowanie miejsc postojowych ( P2) od strony działki skarżącej nr [...] nie rodzi żadnego oddziaływania na jej nieruchomość. Jak bowiem wynika z obowiązującego w dacie wydawania decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Gminy w B. z dnia 30 czerwca 2015r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. w Gminie B. ) – teren jej nieruchomości – działki nr [...] oznaczony jest jako ZL czyli "lasy oraz zadrzewienia nadrzeczne i śródpolne". Natomiast zgodnie z § 19 ust. 2 Rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych mierzy się od granicy działki budowlanej. Skoro zatem działka nr [...] nie jest działką o przeznaczeniu budowlanym, nie można mówić o oddziaływaniu w kontekście tego przepisu.

Kolejną kwestią jest usytuowanie miejsc postojowych – P2 i P3 w odniesieniu do działki nr [...] . Co do tej działki, która jest z kolei położona w terenie opisanym w planie jako MNR czyli zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa, także trzeba przyznać rację organowi, że brak tutaj możliwego oddziaływania, skoro działka ta, jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (k. 13 projektu) leży w odległości kilkunastu metrów od granicy parkingu P3. Skoro bowiem odległość od granicy tej działki do linii projektowanej rozbudowy budynku wynosi 20,90 m, to odległość od granicy z miejscem postojowym jest w ocenie Sądu o kilka metrów mniejsza. Jednak owa odległość kilkunastu metrów pozwala na stwierdzenie, że położenie miejsc postojowych P2-P3 jest bez znaczenia dla oddziaływania inwestycji na nieruchomość nr [...] , albowiem zgodnie z § 19 ust 2 pkt 2 Rozporządzenia nawet w przypadku liczby miejsc postojowych 5-60 – odległość ta winna wynosić 6 metrów.

Natomiast w ocenie Sądu błędnym jest pogląd organu odwoławczego, jak również organu I instancji, że liczba miejsc postojowych P2 i P3 nie przekracza 4, jakoby dlatego, że miejsca w liczbie 2-óch i 3-ch są przedzielone miejscem dla posadowienia zbiorników na odpady. W ocenie Sądu rację ma skarżąca, że taka interpretacja stanu faktycznego mogłaby zmierzać do obejścia przepisów Rozporządzenia. Istotnym bowiem dla oceny odległości od granicy z działką budowlaną jest nie to, czy 5 miejsc ( jak w tym przypadku) jest położonych w jednym ciągu, czy też rozdzielonych niewielkim terenem ( mniejszym niż 1 miejsce parkingowe), lecz to, czy miejsca te położone są na jednym fragmencie terenu, do którego prowadzi jeden dojazd, tak, że można mówić o zwartym kompleksie takich miejsc. Przecież wyznaczone w § 19 ust. 2 Rozporządzenia odległości od granicy mają przeciwdziałać uciążliwościom pochodzącym z miejsc postojowych w postaci hałasu pojazdów oraz spalin. Jeśli zatem jest to zwarty kompleks miejsc postojowych z jednym dojazdem, to z tego punktu widzenia nie ma znaczenia, że są one przedzielone miejscem na gromadzenie odpadów; powinno się przyjąć, że jest ich w tym przypadku 5. To zaś oznacza, w świetle § 19 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia, że odległość od granicy z działką budowlaną wynosić powinna minimum 6 metrów. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (k. [...] projektu budowlanego) odległość ta wynosi od 4.90 m do 5.61 m, a więc jest mniejsza niż wymagana. Niezależnie od tego, że narusza to przepisy Rozporządzenia, wskazać trzeba, że powodowałoby to konieczność uznania skarżącej za stronę, pod warunkiem wszakże, że skarżąca jest właścicielką lub współwłaścicielką działki nr [...] Tymczasem z wniosku wynika, że skarżąca jest właścicielką działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] . Wobec powyższego, o ile skarżąca nie wykazałaby tytułu do tej nieruchomości, nie można przyjąć, iż wskazane okoliczności mają znaczenie z punktu widzenia oddziaływania na nieruchomości skarżącej.

Mając na względzie niektóre dalsze zarzuty Wojewoda [...] wskazał, że

kolejne podnoszone zarzuty, iż inwestycja spowoduje zanieczyszczenie środowiska przez brak oczyszczenia wód z terenu parkingu, brak jest pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód opadowych do dołu chłonnego, iż woda z olejami migrować będzie do gruntu i zanieczyszczać środowisko, w tym działki wnioskującej o wznowienie postępowania, że kocioł węglowy nie jest przyjazny środowisku, że nie zachowano odległości miejsc postojowych od rozbudowywanego budynku "2" - wszystkie te zarzuty są bez wpływu na ocenę przymiotu strony postępowania, jakim chce się wykazać wnioskująca o wznowienie postępowania. W związku z tym organ odstąpił od ustosunkowania się od tych zarzutów.

O ile trzeba zgodzić się z tym, że w niniejszym postępowaniu wznowieniowym, ze względu na podstawę wznowienia, badaniu w pierwszej kolejności podlegają zarzuty związane z oceną oddziaływania w świetle art. 28 ust. 2 p.b. ( o czym już była mowa), to nie sposób podzielić stanowiska Wojewody, iż kwestia odprowadzania zanieczyszczonych wód opadowych z parkingu – sama w sobie- nie mieści się w zakresie oddziaływania, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 p.b. Zgodnie z § 28 ust. 1 Rozporządzenia działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Zgodnie z ust. 2 w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Wedle § 29 zabronione jest kierowanie takich wód na działkę sąsiednią, a ponadto w świetle § 30 - usytuowanie na działce budowlanej ujęć wody, urządzeń do gromadzenia i oczyszczania ścieków oraz odpadów stałych powinno być zgodne z wymaganiami rozporządzenia oraz z przepisami dotyczącymi ochrony gruntu, wód i powietrza. Jeśli teraz wziąć pod uwagę, że dół chłonny, do którego zgodnie z projektem ma być odprowadzana woda opadowa z parkingów (ścieki), znajduje się w odległości ok 5-5.5 m od granicy z działką nr [...] , czyli działką skarżącej i że obok ma być zgodnie z projektem posadowiony separator, którego zadaniem będzie oczyszczanie wód deszczowych z substancji ropopochodnych (projekt, str. 111 i 12-13), to generalnie stwierdzić trzeba, że błędny jest pogląd, wyrażony a priori, iż zarzuty skarżącej w tym zakresie są bez wpływu na ocenę przymiotu strony postępowania. Aby bowiem uznać brak oddziaływania, trzeba wykluczyć, że może mieć miejsce zanieczyszczenie wodami opadowymi z parkingu (ściekami) nieruchomości skarżącej, położonej po stronie dołu chłonnego. Nadto podkreślenia wymaga, iż do przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt 20 p.b., należą nie tylko przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, lecz także przepisy z zakresu ochrony środowiska czy przepisy przeciwpożarowe ( por. wyrok z dnia 29 września 2016 r. WSA w Warszawie, VII SA/Wa 2568/15, LEX nr 2102233). W odwołaniu skarżąca zarzuciła, że brak jest pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych z parkingu do dołu chłonnego, że nie została przedłożona nawet kserokopia takiej decyzji. Sąd stwierdza, że w aktach organu I instancji znajduje się wydruk dokumentu zwanego "decyzja" z dnia 9.10.2013r., gdzie udzielono inwestorom pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie studni chłonnej i odprowadzenie wód opadowych z dachu i terenów utwardzonych w ramach inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno – usługowego /k. [...] akt I inst./. Jednak po pierwsze, jest to wydruk bez jakiejkolwiek adnotacji, że jest to dokument urzędowy ( brak pieczęci czy notatki "za zgodność" sporządzonej przez uprawnioną osobę), a po drugie, nawet jeśli jest to pozwolenie wodnoprawne, to nie dotyczy aktualnej inwestycji, lecz wcześniejszej. Wystarczy wskazać, że powierzchnia terenów utwardzonych ujęta w pozwoleniu to 0,0138 ha, zaś aktualna powierzchnia parkingu wzięta do obliczeń przez projektanta (str. 110 projektu) to 0,0590 ha.

Tymczasem Wojewoda, jak już wspomniano, nie odniósł się do tego zagadnienia, pomimo tego, że stanowiło ono jeden z zarzutów odwołania, błędnie przyjmując, że ta kwestia pozostaje poza badaniem obszaru oddziaływania, z czym nie można się zgodzić. Podobnie Wojewoda nie odniósł się do kwestii związanych ze spełnieniem wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego, gdy tymczasem sąsiednia działka skarżącej nr [...] jest działką leśną. Ponieważ podług Sądu kwestie te mają wpływ na ocenę, czy inwestycja oddziaływuje na nieruchomość sąsiednią własności skarżącej, pominięcie ich w decyzji organu II instancji stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. "Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania. Istotą tej zasady jest dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie zarówno pod kątem przepisów prawa materialnego oraz procesowego i w związku z tym organ odwoławczy ma obowiązek zbadania wszystkich okoliczności sprawy jak i odniesienia się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe uzasadnienie aktu administracyjnego związane jest ściśle z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą, organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy" (tak wyrok z dnia 11 sierpnia 2016 r. WSA w Szczecinie II SA/Sz 538/16, LEX nr 2116289). Obowiązkiem organu odwoławczego jest wobec tego ustosunkowanie się w uzasadnieniu swej decyzji do wszystkich żądań, zarzutów i wniosków strony, zwłaszcza zawartych w odwołaniu, a mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy, orzekający na niekorzyść strony, zobowiązany jest bowiem do sporządzenia uzasadnienia w sposób wyjątkowo staranny, tak aby strona miała pełną wiedzę co do przesłanek zastosowania określonych w rozstrzygnięciu przepisów. Uzasadnienie, które nie rozprawia się z zasadniczymi dla wyniku sprawy argumentami strony jest uzasadnieniem wadliwym, naruszającym zarówno art. 107 § 3 k.p.a., jak też art. 11 tej ustawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 września 2016 r. II GSK 346/15 LEX nr 2178933). Brak ustosunkowania się przez organ drugiej instancji do podnoszonych w środku odwoławczym kwestii, które są prawnie doniosłe, jest uchybieniem noszącym cechę naruszenia prawa w stopniu mającym także istotny wpływ na rozstrzygnięcie (por. wyrok z dnia 8 grudnia 2015 r. WSA w Łodzi, II SA/Łd 827/15, LEX nr 1945285). Skoro zatem Wojewoda [...] nie ustosunkował się w decyzji do wskazanych kwestii, mających znaczenie dla oceny, czy inwestycja oddziaływuje na nieruchomość sąsiednią (skarżącej), oznacza to, że naruszył wskazane przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji oceni zarzuty w kwestii sposobu odprowadzenia wód opadowych z parkingu i co do kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Dopiero bowiem wykluczenie jakiegokolwiek oddziaływania w tej sferze, wespół z już rozstrzygniętymi zagadnieniami ( przy założeniu, że nie okaże się, że skarżąca jest współwłaścicielką lub właścicielką działki nr [...] w kontekście odległości 5 miejsc postojowych), może pozwolić na ostateczną ocenę, czy istnieje oddziaływanie, czy też go brak, w konsekwencji czego skarżąca nie jest stroną. Gdyby jednakowoż okazało się, że można mówić o takim oddziaływaniu, to oczywiście koniecznym byłoby uchylenie decyzji organu I instancji jako wadliwej.

Należy jeszcze dodać, że pozostałe zarzuty skargi, a to kwestie nazwy inwestycji, odległości budynków na terenie inwestycji od miejsc postojowych czy charakteru inwestycji w kontekście planu zagospodarowania przestrzennego, jako nie wiążące się z istotą rozstrzyganego zagadnienia ( zakresem oddziaływania inwestycji na nieruchomość sąsiednią), nie stały się przedmiotem wypowiedzi Sądu Administracyjnego, jako nie mające na tym etapie znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z wymienionych przyczyn orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.