Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 276/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A. spółka z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Decyzją z dnia 25 sierpnia 2016 r. ([...]) na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 i 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 209 ze zm.) Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi D. sp. z o.o. w K. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej nr 1 i 2 każdy z wydzielonymi dwoma lokalami mieszkalnymi oraz dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej nr 3 i 4, instalacjami wewn., wod.- kan., c.o., energią elektryczną w budynku oraz wewnętrznymi instalacjami: kanalizacji sanitarnej, gazu, energii elektrycznej, wody, kanalizacji opadowej na działce, pięcioma zbiornikami na wody opadowe, dojściami i dojazdami na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. Zabierzów.

Organ administracji podał, co następuje:

Wnioskowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Zabierzów (Uchwała Nr XXIX/275/2000 Rady Gminy Zabierzów z dnia 21 lipca 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Bolechowice, Brzezie, Ujazd i Zelków w Gminie Zabierzów). Projektowana budowa budynków mieszkalnych swoją formą architektoniczną, wysokością, gabarytami, rodzajem dachu, kolorystyki spełnia wymagania zawarte § 5 w/w uchwały.

Projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez projektantów posiadających stosowne uprawnienia, projekt posiada wymagane opinie i uzgodnienia.

Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami. Projektant dołączył informację dot. BIOZ oraz złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją.

W odpowiedzi na uwagi właściciela nieruchomości [...] A., w piśmie z dnia 8 sierpnia 2016 r. inwestor wyjaśnił, że działka nr [...] została nabyta ze służebnością gruntową drogi koniecznej ujawnioną w dziale I - SP Księgi Wieczystej nr [...] prowadzonej dla tej nieruchomości. Uprawnienie wynika z prawa ujawnionego w dziale III innej Księgi Wieczystej, o treści: "Służebność gruntowa drogi koniecznej po działkach nr [...] obj. [...] i [...] obj. [...], pasem drożnym o szerokości pięciu metrów i długości siedemdziesięciu sześciu metrów biegnącym zgodnie z wariantem II sporządzonej opinii geodezyjnej z dnia [...] marca 2008 r. a zaznaczonym kolorem żółtym na stanowiącej załącznik do niej mapie sytuacyjnej - projekcie służebności drogi koniecznej z dnia [...] marca 2008 r. na rzecz działki nr [...] obj. [...]". Podał, że podstawą dokonanego wpisu jest postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] Wydział [...] z dnia 7 czerwca 2001 r. (sygn. akt [...]) o ustanowieniu służebności drogi koniecznej oraz Projekt Służebności Drogi Koniecznej z dnia [...] marca 2008 r. ([...]) sporządzony przez biegłego sądowego w zakresie geodezji - J. H.. (...).

Za ustanowioną na rzecz działki [...] służebność drogi, ówcześni właściciele działek [...] - S. Sp. z o.o. Oraz [...] - Skarb Państwa- Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa, otrzymali określone przez Sąd wynagrodzenie. Zagospodarowanie terenu od czasu wydania postanowienia Sądu, nie uległo zmianie, stacja trafo oraz linie energetyczne usytuowane są niezmiennie w tym samym miejscu, a szerokość wyznaczonej drogi 5 metrów pozwala na bezkolizyjne poruszanie się po niej pojazdów.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła spółka A. sp. z o.o. z siedzibą w B. - właściciel dz. nr [...], wnosząc o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia w całości.

Kwestionowanemu rozstrzygnięciu Spółka zarzuciła zaniechanie podjęcia działań mających na celu wszechstronne i dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i tym samym prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu 8 kpa "nakazującą organom podatkowym podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania strony do organów państwa" oraz zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę mimo braku podstaw prawnych i faktycznych dla takiego postąpienia.

Odwołujący się wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego dokumentu stanowiącego pismo T. SA Oddział w K. nr [...] z dnia 14 marca 2014 r. - na okoliczność, że prowadzenie robót budowlanych na podstawie kwestionowanej decyzji z uwagi na lokalizację infrastruktury przesyłowej może powodować zagrożenie dla osób i mienia; narusza obowiązujące normy określające minimalne odległości konstrukcji wsporczych elektroenergetycznych słupowych stacji transformatorowych i linii napowietrznych.

Decyzją z dnia 15 grudnia 2016 r. ([...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy powtórzył ustalenia i oceny organu I instancji i stwierdził, że wymogi przewidziane przez przepisy art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zostały spełnione.

W związku z zarzutami zgłoszonymi przez odwołującą się Spółkę organ wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest właściwy do rozstrzygania sporów i ewentualnych wątpliwości dotyczących prawidłowości ustanowienia istniejącej służebności drogi koniecznej, która została wpisana do księgi wieczystej utworzonej dla działki o nr [...]. Określone sądownie prawo dojazdu do działki i szerokość pasa dojazdu są wiążąca dla organu administracji architektoniczno-budowlanej i nie podlegają ani analizie ani weryfikacji. Orzeczenie Sądu jest prawomocne i wiążące dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Ponadto, nie podlegają badaniu organu administracji architektoniczno-budowlanej ani umowa kupna-sprzedaży działki, ani sporządzony później akt notarialny, które mogą być kwestionowane jedynie na drodze cywilno-prawnej, a nie administracyjnej.

Natomiast odnosząc się do treści kopii pisma T. SA Oddział w K. z dnia 14 marca 2014 r., wyjaśnił, że badana decyzja nie obejmuje budowy drogi dojazdowej. Działka inwestycyjna nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej, poprzez wyznaczoną, wyżej wskazaną, służebność drogi koniecznej. W sytuacji jednak, kiedy inwestor wyrazi chęć budowy utwardzonej drogi dojazdowej do działki o nr [...], winien będzie uwzględnić obowiązujące w powyższym zakresie przepisy.

Na powyższe rozstrzygnięcie A. spółka z o.o. w B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, powtarzając zarzuty odwołania i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę spółka ponownie powołała się na treść pisma T. SA Oddział w K. z dnia 14 marca 2014 r., nadto wskazała, że służebność drogową ustanowiono przyjmując fałszywe założenie, że nieruchomość stanowiąca obecnie teren inwestycji nie ma innego dostępu do drogi publicznej.

Niezależnie od powyższego spółka zarzuciła, że w trakcie postępowania odwoławczego nie dopełniono zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz żądań przed wydaniem decyzji w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

Wyniki tak przeprowadzonej oceny zaskarżonej decyzji są pozytywne.

Po pierwsze żaden z zarzutów skargi nie może być uznany za skuteczny. Inwestor wykazał należycie, że teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej tj. do ulicy [...] poprzez ustanowioną służebność po nieruchomościach stanowiących działki [...] i [...]. Ustanowiona i wpisana do księgi wieczystej służebność drogowa jest ograniczonym prawem rzeczowym, do ochrony którego stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności (art. 251 kc). Rację ma organ twierdząc, że poza jego kompetencjami leży weryfikacja orzeczenia sądu o ustanowieniu służebności. Orzeczenie to jest prawomocne, a zgodnie z art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej.

Słusznie więc organ pominął szczegółowo opisywane przez skarżącą Spółkę okoliczności mające uzasadniać przyjętą przez nią tezę o wadliwości postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia 7 czerwca 2011 r.

W przedłożonym przez skarżącą w kopii piśmie T. z dnia 14 marca 2014 r. adresowanego do N. Sp. z o.o. wskazano, że "umożliwienie przejazdu ciężkim sprzętem budowlanym w bezpośredniej bliskości istniejących urządzeń energetycznych" (sieć średniego napięcia i transformator słupowy) "może spowodować ich uszkodzenie" oraz że "obowiązujące normy jednoznacznie określają minimalne odległości konstrukcji wsporczych elektroenergetycznych słupowych stacji transformatorowych i linii napowietrznych do dróg kołowych – w rozpatrywanym przypadku odległość winna wynosić minimum 3 m od najbardziej wysuniętego elementu stacji). Zatwierdzony projekt budowlany nie obejmuje budowy drogi. Przyjąć więc należy, że inwestor zamierza korzystać z istniejącej służebności bez ulepszania jej w sposób wymagający pozwolenia na budowę. Kwestia więc wpływu tego korzystania na istniejące urządzenie energetyczne to nie kwestia poprawności projektu budowlanego, lecz albo sposobu jego realizacji (wykonywania robót budowlanych), albo sposobu korzystania ze służebności drogowej. Żaden z dwu wymienionych aspektów nie mógł w rozpoznawanej sprawie podlegać weryfikacji organu architektoniczno – budowlanego.

W toku postępowania pierwszoinstancyjnego skarżąca Spółka aktywnie uczestniczyła, składała pisma i zarzuty. Prawdą jest, że zawiadomienie o zakończeniu postępowania wyjaśniającego z dnia 9 sierpnia 2016 r. doręczono skarżącej Spółce (po podwójnym awizowaniu) w dniu 30 sierpnia 2016 r., a więc już po dacie wydania decyzji. Niewątpliwie w ten sposób uniemożliwiono skarżącej Spółce zapoznanie się z materiałem i złożenie ewentualnych uwag przed wydaniem decyzji. Skarżąca Spółka niczym jednak nie wskazała nawet, aby uchybienie to miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. W dalszym swym działaniu Spółka powoływała się na ten sam materiał i te same argumenty. Przyjąć wiec należ, że jakkolwiek doszło do naruszenia art. 10 § 1 kpa, to naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Badając sprawę także poza granicami zaprezentowanych w niej zarzutów, Sąd nie stwierdził uchybień mogących uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji

Dlatego na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalono.