Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 63/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220  par. 1 w zw. z art. 58  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. i T. S. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 23 października 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga D. S. i T. S. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania. Wraz ze skargą wpłynęły akta administracyjne i odpowiedź na skargę, w której organ wniósł o oddalenie skargi.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 października 2008r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków skargi poprzez wykazanie wyczerpania trybu określonego w przepisie art. 37 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Kolejnym zarządzeniem z dnia 28 października 2008r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi oraz złożenia jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem, bądź podpisanego własnoręcznie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwania, do uzupełnienia obu powyższych braków, skarżący odebrali w dniu 4 listopada 2008r., jednakże pozostawili wezwania bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zasadą w postępowaniu sądowym jest, stosownie do art. 220 §1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., niepodejmowanie przez Sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. Opłatami sądowymi są zaś wpis i opłata kancelaryjna, które można uiszczać w kasie właściwego sądu, albo na rachunek bankowy tego sądu. Ponadto w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Nieuzupełnienie kolejnego z braków skargi w postaci złożenia jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem, bądź podpisanego własnoręcznie stanowi również podstawę do jej odrzucenie wobec treści art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.

Jednocześnie badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie wymagań formalnych skargi, w tym dopuszczalność wniesienia skargi - art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do warunków dopuszczalności skargi należy wyczerpanie środków zaskarżenia, zgodnie bowiem z art. 52 § 1 powołanej ustawy "skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy". Dotyczy to także skarg na bezczynność organów, które przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy.

W niniejszej sprawie skarżący pomimo wezwania do uiszczenia wpisu od skargi i uzupełnienia jej pozostałych braków oraz wobec pouczenia o skutkach nieusunięcia braków skargi we wskazanym terminie, wymaganej kwoty wpisu nie uiścili i nie złożyli odpisu skargi.

W świetle powyżej przywołanego unormowania prawnego skardze nie można nadać dalszego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie przepisu art. 220 §3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.

Na marginesie należy jednak wyjaśnić również, iż przedmiotem niniejszej skargi była bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć w tym przypadku sytuację, w której strona wpierw złoży zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 kpa "na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia". Zażalenie takie wnosi się bezpośrednio do organu wyższego stopnia i jego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego tego organu. Dopiero po wyczerpaniu tej drogi strona może złożyć skargę do Sądu, ponieważ jedynie wówczas wyczerpie wszelkie przysługujące jej w postępowaniu środki zaskarżenia i wypełni uregulowanie zawarte w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżący nie wykazali również, iż przed złożeniem skargi do Sądu wyczerpali tryb przewidziany w powołanym przepisie art. 37 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W aktach administracyjnych sprawy również nie znajduje się żadne pismo, którego treść wskazywałaby, iż stanowi środek odwoławczy wnoszony na podstawie art. 37 §1 Kpa.

W myśl ugruntowanego orzecznictwa sądowego warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 kpa, niezłożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem – por. postanowienie NSA z dnia 17 października 1997r., IV SAB 31/97, OSP 1998/10/185.

Reasumując powyższe, skargę wobec nieuzupełnienia braków fiskalnych i formalnych należało odrzucić na podstawie powołanych przepisów prawa, orzekając jak w sentencji postanowienia.