Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 393/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 2, art. 121, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 36 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37  art. 1 pkt 11
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Samcik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia w części dotyczącej punktu gier oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L., nr [...], udzielił B. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego w punktach wymienionych w załączniku nr [...] do decyzji.

W pozycji nr [...] załącznika do zezwolenia wymieniono punkt gier: Sklep Spożywczy, ul. [...] w L..

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej stwierdził wygaśnięcie wymienionej wyżej decyzji w części dotyczącej punktu gier wymienionego w pozycji nr [...] załącznika nr [...] do zezwolenia.

W uzasadnieniu organ podniósł, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 48 ust. 2 w związku z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 612 z późn. zm., dalej jako "u.g.h."). Z przepisu tego wynika, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasa w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. W zezwoleniu nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności określono na dzień [...] grudnia 2009 r., a skarżąca w zakreślonym terminie nie rozpoczęła działalności w wymienionym punkcie gier.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z pisma Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] lipca 2013 r. wynika, że skarżąca nie prowadziła w punkcie gier wymienionym w pozycji [...] załącznika do zezwolenia działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych. Tymczasem w zezwoleniu udzielonym decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], zakreślono termin rozpoczęcia działalności na dzień [...] grudnia 2009 r. Organ nie uwzględnił argumentów skarżącej, że decydujący wpływ na fakt nierozpoczęcia działalności miało wejście w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. ustawy o grach hazardowych. Podniósł również, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, na który powoływała się skarżąca, odnosił się do innych przepisów niż art. 48 ust. 2 u.g.h. Przepisy art. 48 ust. 2 oraz art. 129 ust. 1 u.g.h., które stanowią materialnoprawną podstawę decyzji w niniejszej sprawie, nie były przedmiotem pytań prejudycjalnych.

Organ uznał, że przepis art. 48 ust. 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym wymagającym notyfikacji, ponieważ nie ustanawia żadnych zakazów (wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych) i nie wprowadza żadnej nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W świetle zaś przywołanego wyżej wyroku TSUE, za wymagające notyfikacji przepisy techniczne w postaci innych wymagań, można uznać jedynie te przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach poza kasynami i salonami gry oraz wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Organ stwierdził, że nie miał zastosowania w niniejszej sprawie przepis art. 121 u.g.h., ponieważ odnosi się on tylko do pomiotów, które w ogóle nie rozpoczęły działalności w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie B. Spółka z o.o. w W. zaskarżyła powyższą decyzję w całości i wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisu art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz. UE L z dnia 21 lipca 1998 r. Nr 204, str. 37 z późn. zm., dalej jako: "dyrektywa nr 98/34/WE") z uwzględnieniem wykładni tego przepisu wskazanej w wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "a", art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 48 ust. 1 zdanie drugie i art. 48 ust. 2, art. 129 ust. 1 i 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 u.g.h.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że art. 48 ust. 1 zdanie drugie i art. 48 ust. 2 u.g.h., nie mogą być oceniane jako przepis techniczny w oderwaniu od pozostałych spójnych regulacji ustawy. Wskazany powyżej zespół regulacji w zakresie, w jakim uchylił przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, umożliwiających przedłużanie dotychczasowych zezwoleń i udzielanie nowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach oraz zmianę miejsc urządzania gier na automatach o niskich wygranych powoduje, że również norma art. 48 ust. 1 zdanie drugie i art. 48 ust. 2 u.g.h. musi być uznana za przepis techniczny wymagający notyfikacji Komisji Europejskiej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w sprawie dotychczasowe stanowisko.

Postanowieniem z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 855/14, Sąd zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne w sprawie sygn. P 4/14.

Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, dlatego podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej stwierdzająca wygaśnięcie udzielonego skarżącej Spółce zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] grudnia 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego, w części dotyczącej punktu gier wskazanego pod pozycją [...] w załączniku nr [...] do zezwolenia.

Postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., w trakcie obowiązywania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Natomiast samo zezwolenie na prowadzenie działalności zostało udzielone skarżącej jeszcze pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm., dalej jako "u.g.z.w.").

Stosownie do art. 117 u.g.h., udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia.

Z brzmienia powołanego przepisu przejściowego wynika zatem, że z chwilą wejścia w życie ustawy o grach hazardowych nie nastąpiło automatyczne wygaśnięcie zezwoleń udzielonych na podstawie przepisów poprzednio obowiązujących. Wszystkie zezwolenia, w szczególności zezwolenia udzielane na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zachowały ważność do czasu ich wygaśnięcia. Ustawa o grach hazardowych wprowadziła jednak nowe rozwiązania w zakresie zasad i dopuszczalności organizacji gier hazardowych, nieznane poprzednio obowiązującej ustawie i nie przewidziała możliwości urządzania gier na automatach poza kasynami gry. Z tego względu konieczne było określenie, w jaki sposób działalność ta może być nadal prowadzona na podstawie ważnych zezwoleń oraz jakie przepisy mają do tej działalności zastosowanie. Unormowanie tych zagadnień nastąpiło w przepisach przejściowych i dostosowujących, zawartych w art. 117-143 u.g.h.

Działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych dotyczy przede wszystkim przepis art. 129 ust. 1 u.g.h. Zgodnie z tym przepisem, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 129 ust. 1 u.g.h. zezwala zatem na dalsze prowadzenie działalności na podstawie wcześniej uzyskanego zezwolenia. Przepis ten nie określa natomiast skutków nieprowadzenia działalności po wejściu w życie nowej ustawy. Częściową regulację w tym zakresie zawiera art. 121 u.g.h., który stanowi, że do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Powołany przepis art. 36 ust. 5 u.g.z.w. stanowi, że zezwolenia w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem.

W orzecznictwie pod rządem ustawy z 1992 r. przyjmowano jednolicie, że przepis art. 36 ust. 5 u.g.z.w. dotyczy tylko tych podmiotów, które w ogóle nie rozpoczęły działalności objętej zezwoleniem. Uznawano, że rozpoczęcie i prowadzenie działalności w części miejsc, wskazanych w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oznacza brak podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na podstawie art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Wyrażano bowiem pogląd, że art. 36 ust. 5 u.g.z.w. nie pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia w części. W wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. (sygn. akt II GSK 480/08) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 36 ust. 5 u.g.z.w. regulujący materię wygaśnięcia zezwolenia używa pojęcia "podjęcia działalności", które należy rozumieć jako zainicjowanie działalności, chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym. Skoro odwołuje się do podjęcia działalności objętej zezwoleniem, a to, jak wynika z art. 35 ust. 1, odnosi się do urządzania i prowadzenia działalności, to przyjąć należy, że chodzi tutaj o podjęcie urządzania i prowadzenia działalności, chociażby w jednym punkcie objętym zezwoleniem.

W nowej ustawie przewidziano przepis o podobnym do art. 36 ust. 5 u.g.z.w. brzmieniu. Jest to art. 48 ust. 2 u.g.h, który stanowi, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Przepis art. 48 ust. 2 wyraźnie zatem stanowi, że częściowa tylko realizacja udzielonego zezwolenia, w szczególności w zakresie miejsca prowadzenia działalności oznacza wygaśnięcie zezwolenia w pozostałej części, czyli w części, w której działalności nie podjęto.

Po wejściu w życie ustawy o grach hazardowych w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się różne poglądy odnośnie tego, które przepisy – art. 36 ust. 5 u.g.z.w., czy art. 48 ust. 2 u.g.h. – należy stosować do wygaśnięcia zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych w związku z nierozpoczęciem działalności objętej zezwoleniem.

Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd, że art. 121 u.g.h. (a w konsekwencji art. 36 ust. 5 u.g.z.w.) może znaleźć zastosowanie wyłącznie do podmiotów, które w ogóle nie podjęły działalności w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych, a nie w sytuacji, gdy została ona podjęta w niektórych wyznaczonych punktach (patrz m.in. wyroki NSA: z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. II GSK 1545/12 oraz z dnia 14 marca 2014 r., sygn. II GSK 1966/12; wyrok WSA w Kielcach z 8 sierpnia 2012 r., sygn. II SA/Ke 454/12; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 r., sygn. II SA/Sz 236/13; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. II SA/Go 642/12; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 listopada 2013 r., III SA/Gd 738/13).

Bezsporne jest, że skarżąca prowadziła działalność w innych punktach objętych zezwoleniem z dnia [...] grudnia 2008 r., [...].

W związku z powyższym należy przyjąć, że do podmiotów, które podjęły działalność przynajmniej w jednym punkcie wymienionym w zezwoleniu, zastosowanie ma przepis art. 129 u.g.h., który zezwala na dalsze prowadzenie działalności na podstawie zezwolenia udzielonego pod rządem ustawy z 1992 r., na dotychczasowych zasadach, o ile nowa ustawa nie stanowi inaczej. Sąd podziela wyrażony w przytoczonych wyżej orzeczeniach pogląd, że w konsekwencji do podmiotów tych zastosowanie ma art. 48 ust. 2 u.g.h., który przewiduje wygaśnięcie zezwolenia w części, w której dany podmiot nie podjął działalności. Nowa ustawa nie przewiduje zatem możliwości dalszego prowadzenia działalności w takim zakresie, w jakim nie rozpoczęto jej w terminie określonym w zezwoleniu, bowiem przewiduje wygaśnięcie zezwolenia w tej części.

Jest to rozwiązanie racjonalne. Skoro przedsiębiorca nie rozpoczął działalności w określonym miejscu, mimo uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w tym miejscu i określenia terminu jej rozpoczęcia, niczym nieuzasadnione byłoby przyjęcie, że zezwolenie jest nadal w tej części ważne. Należy przy tym zauważyć, że po upływie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w określonym miejscu, sprzeczne z prawem i warunkami udzielonego zezwolenia byłoby podjęcie działalności w tym samym miejscu na podstawie dotychczasowego zezwolenia. Niezależnie zatem od przyjętego w ustawie rozwiązania, niedopuszczalne byłoby prowadzenie działalności w tym zakresie. W istocie zatem zezwolenie utraciłoby moc w tej części, bowiem nie mogłoby być wykorzystywane zgodnie z prawem. Przepis przewidujący wygaśnięcie zezwolenia w tej części jest więc rozwiązaniem w pełni uzasadnionym.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie rozpoczęła działalności w punkcie gier wymienionym pod poz. [...] załącznika do zezwolenia w zakreślonym terminie. Termin ten, określono na dzień [...] grudnia 2009 r. i miał on charakter terminu nieprzekraczalnego. Skoro skarżąca w tym terminie nie rozpoczęła działalności we wskazanym wyżej punkcie gier, nie może jej nadal prowadzić na dotychczasowych zasadach po wejściu w życie ustawy o grach hazardowych. Ustawa ta nie przewiduje bowiem takiej możliwości. Zgodnie z art. 48 ust. 2 u.g.h. w związku z art.129 ust. 1 u.g.h. – zezwolenie skarżącej w tej części wygasło.

Zaskarżona decyzja jest zatem prawidłowa, a zawarte w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.

Z argumentacji pełnomocnika skarżącej można wywieść, że zasadniczym argumentem skarżącej jest zarzut zastosowania w sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych z 2009 r., które nie zostały notyfikowane zgodnie z wymogami dyrektywy nr 98/34/WE i nie powinny być stosowane przez organy celne.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że powoływany przez Spółkę wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, został wydany w trybie prejudycjalnym wobec zadanych trzech pytań dotyczących przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u.g.h.

Podkreślić w tym miejscu należy, że organ nie stosował wskazanych przepisów (art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u.g.h. z 2009 r.) i żaden z nich nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego.

Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny), czy przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, to jest automatów do gier o niskich wygranych. Tego rodzaju skutków nie sposób natomiast wyprowadzić z przepisu art. 48 ust. 2 u.g.h., który niejako dostosowuje sytuację prawną (zakres udzielonego zezwolenia) do istniejącej już sytuacji faktycznej niepodjęcia przez podmiot działalności w terminie określonym w zezwoleniu. W związku z powyższym organ słusznie w niniejszej sprawie zastosował art. 48 ust. 2 u.g.h.

Co więcej, argumentacja Trybunału Sprawiedliwości kładzie nacisk na element zmiany sytuacji prawnej przedsiębiorców prowadzących tego rodzaju działalność, jako konieczny przy prowadzeniu rozważań, czy niektóre przepisy ustawy o grach hazardowych miały charakter techniczny. W przypadku instytucji prawnej wygaśnięcia zezwolenia (w części) z powodu niepodjęcia działalności w punkcie gier w ustawowo określonym terminie, trudno mówić o jakimkolwiek elemencie nowości normatywnej, skoro identyczna instytucja funkcjonowała już na gruncie ustawy z 1992 r. (art. 36 ust. 5 u.g.z.w.), o czym była mowa wyżej. Zatem podejmując działalność na podstawie zezwolenia udzielonego pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy skarżąca Spółka musiała uwzględniać tego rodzaju regulację i mieć świadomość, że niepodjęcie działalności w terminie określonym w ustawie spowoduje skutek w postaci wygaśnięcia zezwolenia.

Oceniając wpływ ustawy o grach hazardowych na możliwość podjęcia przez skarżącą działalności w wyżej wymienionym punkcie gier trzeba zauważyć, że ustawa pozwoliła na dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie dotychczasowych zezwoleń i nie wprowadziła generalnego zakazu zmiany zezwoleń. Zakaz zmiany zezwoleń, przewidziany w art. 135 ust. 2 u.g.h., ograniczony został tylko do jednego elementu zezwolenia: miejsca urządzania gier, ponadto nie dotyczy on zmiany polegającej na zmniejszeniu liczby punktów gier na automatach. Nowa ustawa nie wprowadziła zatem żadnych radykalnych rozwiązań uniemożliwiających podmiotom gospodarczym prowadzenie dotychczasowej działalności. Przeciwnie, zagwarantowała dalsze jej prowadzenie na dotychczasowych zasadach, a wyeliminowała jedynie możliwość zmiany decyzji ostatecznych w określonym, niewielkim zakresie. Nie sposób również nie zauważyć, że zmiana decyzji ostatecznych jest trybem nadzwyczajnym, który stosowany być może tylko i wyłącznie w przypadku spełnienia ściśle określonych przesłanek. Twierdzenie zatem, że prawo zmiany miejsca urządzania gier było – na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy – podstawowym prawem organizatora gier, jest niczym nieuzasadnione.

Podsumowując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że niepodjęcie działalności przez skarżącą w wyżej wymienionym punkcie gier nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami wejścia w życie nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące niewykonywanie działalności przez skarżącą są rezultatem przyjętego przez nią sposobu zarządzania i kierowania interesami majątkowymi przedsiębiorstwa i nie wynikają ze skutków prawnych wprowadzenia nowych uregulowań ustawowych. Zarzuty skarżącej w tym zakresie uznać należało tym samym za nieuzasadnione.

Oceny Sądu w badanej sprawie nie zmieniają również podnoszone wątpliwości, co do zgodności z Konstytucją niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych, co stało się podstawą pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego do Trybunału Konstytucyjnego, a w dalszej konsekwencji było również podstawą zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Pytanie Sądu dotyczyło przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie mających zastosowania w tej sprawie, ale – jak zauważono w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu niniejszego postanowienia, odpowiedź na to pytanie mogła mieć potencjalnie znaczenie również dla stosowania kluczowego w badanej sprawie art. 48 ust. 2 u.g.h.

Trybunał Konstytucyjny nie podzielił wątpliwości Sądu pytającego, stwierdzając w wyroku z dnia 11 marca 2015 r. (sygn. akt P 4/14), że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

W konsekwencji nie ma też podstaw do stawiania zarzutów niezgodności z Konstytucją przepisu art. 48 ust. 2 u.g.h.

W konkluzji należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w sentencji wyroku.