Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1693/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 131 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 23
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant p.o. ref. staż. Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2018 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2017 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] lutego 2017 r. znak: [...], po rozpoznaniu wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Wnoszący sprzeciw", "Spółka", "Uczestnik") o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy TECHNOVIA nr [...] udzielonego na rzecz M. K., M. K. prowadzących wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "M." [...] w Z. (dalej: "Uprawnieni", "Skarżący"), na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, na podstawie art. 246 i 247 ust. 2 w związku z art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm., nazywanej dalej: "P.w.p.") oraz art. 98 K.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy TECHNOVIA o nr [...].

Sprzeciw Wnoszącego sprzeciw wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy TECHNOVIA nr [...] na rzecz Uprawnionych wpłynął do UP 1 kwietnia 2016 r.

Sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony, z pierwszeństwem od 17 grudnia 2013 r. i służy do oznaczania towarów w klasach: 7, 28 i 35, tj.; elektronarzędzia; elektryczne alternatory do maszyn; elektryczne kosiarki do trawy; elektryczne narzędzia ogrodnicze; elektryczne narzędzia ręczne; elektryczne narzędzia wiertnicze; elektryczne piły do cięcia chodników; elektryczne piły do drewna; elektryczne piły łańcuchowe; elektryczne sekatory do gałęzi drzew; frezarki; frezarki do obróbki metalu; frezarki do drewna; frezarki do gwintów jako narzędzia elektryczne; frezarki do obróbki ceramiki i metalu; frezarki do nawierzchni jako maszyny; frezy do frezarek; frezarko-wiertarki; frezy do frezarek do gwintów w obrabiarkach; frezarki i szlifierki do obróbki ceramiki i metalu; froterki elektryczne; urządzenia galwanizacyjne; generatory; giętarki; glebogryzarki ogrodowe; głowice cylindrów do silników; gwintowniki maszynowe; silniki hydrauliczne; siłowniki hydrauliczne do zaworów; klucze o napędzie elektrycznym; klucze maszynowe nasadowe w maszynach; klucze maszynowe w maszynach; klucze do nakrętek w maszynach; kątowniki do ustawiania wiertła w maszynach; klucze zaciskające w maszynach; klucze zapadkowe w maszynach; klucze zapadkowe z napędem elektrycznym; koła będące obrabiarkami; kosiarki; kosiarki do trawników z siedziskiem; kosiarki jako maszyny; kosiarki żyłkowe jako urządzenia do trawnika i ogrodu zasilane elektrycznie; kosy maszynowe; łożyska jako części maszyn; łuparki do drewna jako maszyny; lutownice elektryczne; lutownice gazowe; maszyny i urządzenia do obróbki i przetwórstwa; maszyny ogrodnicze; maszyny rolnicze do przycinania trawy; maszyny powlekające; młoty elektryczne; młoty elektryczne ręczne; młoty hydrauliczne; narzędzia jako części maszyn; narzędzia aktywowane mechanicznie; narzędzia elektryczne; narzędzia hydrauliczne; narzędzia mechaniczne; narzędzia szlifierskie w maszyny lub w częściach maszyn; nasadowe klucze w maszynach; noże elektryczne; noże elektryczne i ostrzarki do noży; nożyce ogrodnicze w maszynach; nożyce elektryczne; nożyce pneumatyczne; nożyczki elektryczne; obrabiarki; piły o napędzie innym niż ręczny; pilarki do drewna; piły jako maszyny; piły ręczne, elektryczne; przecinaki zasilane prądem; przecinarki w postaci obrabiarek; przycinarki trawy; rozdrabniarki w postaci narzędzi do trawnika i ogrodu zasilane elektrycznie; rozwiertaki jako części do maszyn; rozwiertaki w postaci obrabiarek; rozwiertaki jako narzędzia z napędem elektrycznym; ściernice maszynowe; sekatory do gałęzi drzew jako maszyny; siłowniki do zaworów; siłowniki hydrauliczne; sprężarki elektryczne; śrubokręty elektryczne; strugarki do drewna; strugarki elektryczne; strugarki jako maszyny; szlifierki; szlifierki do ceramiki i metalu; szlifierki do narzędzi tnących; szlifierki do łańcuchów; szlifierki maszynowe; tarcze do polerowania jako części do maszyn; tarcze lamelowe do szlifierek elektrycznych; tarcze polerskie jako części do maszyn; tarcze ścierne w obrabiarkach; tarcze szlifierskie jako części maszyn; tokarki do obróbki metalu; tokarki w postaci maszyn; tokarki jako obrabiarki; urządzenia do czyszczenia i mycia powierzchni zewnętrznych; urządzenia mocujące i łączące; urządzenia tnące, wiercące, ścierające, ostrzące i do obróbki powierzchni; wiertarki; wiertarki będące bezprzewodowymi narzędziami z napędem elektrycznym; wiertarki o napędzie innym niż ręczny; wiertarki elektryczne; wiertarki i części do nich; zasilane elektrycznie lutownice gazowe; zasilacze elektryczne jako generatory (klm 7), artykuły i sprzęt sportowy; gimnastyczne drążki poziome; gry, zabawki i akcesoria do zabawy; huśtawki; sprzęt do ćwiczeń fizycznych w pomieszczeniach; trampoliny; trampoliny jako artykuły sportowe; trampoliny treningowe (klm 28), sprzedaż detaliczna i hurtowa (w tym za pośrednictwem strony internetowej) na rzecz osób trzecich powyższych towarów oraz ręczników, usługi doradcze w zakresie zarządzania i organizacji dla przedsiębiorstw z branży budowlanej, prowadzenie sklepów i hurtowni, w tym internetowych z powyższymi towarami; sprzedaż on-line, sprzedaż wysyłkowa powyższych towarów, obsługa zleceń zakupów; obsługa targów on-line w celu nabywania, sprzedawania i/lub wymiany towarów, usług, wyszukiwanie danych w komputerowych bazach danych dla osób trzecich, aukcje publiczne, aukcje internetowe, zarządzanie zbiorami informatycznymi, marketing, reklama, reklama prasowa, radiowa, telewizyjna, billboardowa, na stronach internetowych powyższych towarów oraz świadczonych usług, organizowanie i współudział w targach, wystawach i pokazach związanych z promocją powyższych towarów i świadczonych usług; udzielanie porad konsumentom (klm 35).

Wnoszący sprzeciw wskazał jako podstawy prawne sprzeciwu art. 131 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 P.w.p. i stwierdził, że sporne prawo wyłączne na sporny znak towarowy TECHNOVIA jest identyczne ze znakiem towarowym, którym od początku swej działalności posługuje się Spółka. Wskazał, że T. sp. z o.o. została zarejestrowana 18 lipca 2012 r. i od początku posługuje się firmą Technovia. Następnie przedstawił okoliczności sprawy, z których wynika, że przed formalnym zawiązaniem Spółki, jej wspólnicy współpracowali z agencją reklamową, która opracowała logo przyszłej firmy. Autorem firmy jest M. C. - obecny prezes zarządu. Wnoszący sprzeciw oświadczył, że posługuje się logiem Technovia, które jest jego znakiem towarowym. Ponadto, Wnoszący sprzeciw stwierdził, że zgłoszenie do ochrony spornego znaku towarowego nastąpiło w złej wierze. W złej wierze był M. K., który pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki od 18 lipca 2012 r. do 28 listopada 2013 r., tj. do dnia jego odwołania przez zgromadzenie wspólników Spółki. Wobec powyższego, zdaniem Wnoszącego sprzeciw, M. K. jako prezes zarządu oraz wspólnik Spółki miał pełną wiedzę odnośnie znaku towarowego jakim posługiwała się Spółka, a więc zgłaszając sporny znak towarowy do ochrony dla swojej działalności był świadomy, że tym samym znakiem towarowym posługuje się inny podmiot. Na potwierdzenie przedłożył dokumenty świadczące o podejmowanych przez M. K. działaniach w ramach działalności przedsiębiorstwa Spółki jak np. umowa leasingu, umowa pożyczki. W tym kontekście podkreślił, że M. K. dokonał zgłoszenia spornego znaku towarowego niespełna miesiąc od dnia odwołania go z funkcji prezesa zarządu Spółki. Zdaniem Wnoszącego sprzeciw, przedstawione okoliczności implikują przyjęcie tezy, że działanie M. K. zostało podjęte nie tylko w złej wierze, ale też jako retorsja wyrządzająca dolegliwości Spółce.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., Wnoszący sprzeciw stwierdził, że sporny znak towarowy narusza prawa osobiste i majątkowe Spółki ponieważ znak ten jest w kolizji z nazwą przedsiębiorstwa Wnoszącego sprzeciw. Wskazał, że prawo do firmy Wnoszącego sprzeciw powstało 18 lipca 2012 r. (wpis do rejestru przedsiębiorców), a więc jest bezsprzecznie wcześniejsze od daty zgłoszenia 17 grudnia 2013 r. spornego znaku towarowego.

W piśmie z 13 lipca 2016 r. M. K. wniósł o oddalenie sprzeciwu jako bezzasadnego. Następnie w piśmie z 4 sierpnia 2015 r. poinformował, że na podstawie umowy cesji, Uprawnionymi do prawa na sporny znak towarowy są M. K., M. K. M. [...] spółka cywilna z siedzibą w Z.

Pismem z 31 stycznia 2017 r., Uprawniony poinformował, że wniósł o wygaszenie przedmiotowego znaku towarowego, stwierdził również, że wyznaczona na [...] lutego 2017 r., rozprawa w UP powinna zostać uznana za bezprzedmiotową.

UP w pierwszej kolejności odniósł się do wniosku Uprawnionego o bezprzedmiotowości rozprawy wyznaczonej na dzień [...] lutego 2017 r. z powodu złożonego przez niego wniosku o wygaszenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Zdaniem UP powyższy wniosek nie powoduje bezprzedmiotowości rozprawy, ani tym bardziej postępowania w sprawie. Wniosek o wygaszenie ochrony na znak towarowy nie eliminuje możliwości żądania unieważnienia prawa na znak towarowy, ponieważ decyzja wydana na wniosek o unieważnienie prawa wywiera inny skutek niż decyzja o wygaszeniu prawa. Zatem, postępowanie zainicjowane sprzeciwem, w którym żąda się unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy należało kontynuować.

UP wyjaśnił następnie, że z akt rejestrowych znaku towarowego TECHNOVIA nr [...] wynika, że [...] listopada 2016 r. decyzją UP nastąpiła zmiana podmiotu Uprawnionego do prawa ochronnego na ww. znak towarowy na M. K., M. K. M. [...] spółka cywilna z siedzibą w Z., co oznacza, że podmiot ten jest stroną postępowania spornego.

UP badając, czy zgłoszenie spornego znaku towarowego nastąpiło w złej wierze, wskazał, że ustalił na podstawie wpisów w KRS oraz protokołu nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Spółki, że M. K. od 18 lipca 2012 r. był prezesem zarządu Spółki i następnie, na mocy ww. uchwały z 28 listopada 2013 r. nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Spółki został odwołany, co zostało odzwierciedlone w KRS wpisem z 13 maja 2014 r. Ponadto, M. K. był także wspólnikiem Spółki, ponieważ dysponował udziałami w kapitale Spółki. Następnie 17 grudnia M. K. dokonał zgłoszenia spornego znaku towarowego TECHNOVIA nr [...].

W związku z powyższym UP uznał, że w sprawie zaistniała sytuacja, w której, osoba, w okresie przed zgłoszeniem znaku towarowego TECHNOVIA nr [...], była wspólnikiem w Spółce oraz pełniła funkcję prezesa zarządu w składzie jej organu, była także uprawniona do reprezentacji tej Spółki, a następnie po odwołaniu jej 28 listopada 2013 r. z pełnionych funkcji, 17 grudnia 2013 r. zgłosiła ww. znak towarowy do ochrony w UP.

W ocenie UP, przedstawione ustalenia faktyczne potwierdzają zarzut Wnoszącego sprzeciw o dokonaniu zgłoszenia spornego znaku w warunkach złej wiary, gdyż zgłaszający sporny znak towarowy, M. K., pełniąc funkcję m. in. prezesa zarządu, był zorientowany w całokształcie działalności prowadzonej przez Spółkę, w tym także używaniu tego oznaczenia jako firmy, a w takim razie, fakt zgłoszenia spornego znaku po zakończeniu współpracy ze Spółką, należało wprost ocenić jako działanie w złej wierze. Przedstawione przez Wnoszącego sprzeciw zarzuty zostały, zdaniem UP, potwierdzone przez materiał dowodowy, z którego jednoznacznie wynikają okoliczności funkcjonowania w ramach przedsiębiorstwa Spółki osoby M. K., wiedzy jaką dysponował o prowadzonej działalności przez tę Spółkę, w tym jej zobowiązaniach. Na tym tle działania M. K. związane ze zgłoszeniem znaku towarowego TECHNOVIA 17 grudnia 2013 r. do ochrony w UP należało zakwalifikować jako działanie intencjonalne, zmierzające do uzyskania prawa do znaku, o którym zgłaszający wiedział, że posługuje się nim inny podmiot. Wobec powyższego, w ocenie UP, działanie uprawnionego cechuje zła wiara, potwierdzona ustalonymi zdarzeniami w sprawie, w powiązaniu z obiektywną oceną działań osoby M. K. jako byłego prezesa zarządu Spółki, a później jako osoby, na rzecz której udzielono prawa ochronnego na sporny znak towarowy.

Badając zarzut naruszenia przez sporne prawo ochronne art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., poprzez naruszenie prawa Wnoszącego sprzeciw do nazwy jego przedsiębiorstwa T., UP wskazał, że funkcja znaku towarowego i funkcja oznaczenia przedsiębiorstwa krzyżują się, "znak towarowy może identyfikować przedsiębiorstwo (pełni wtedy funkcję oznaczenia przedsiębiorstwa), natomiast oznaczenie przedsiębiorstwa identyfikując w obrocie przedsiębiorstwo może również określać pochodzenie towarów (pełni funkcję znaku towarowego). Dlatego też prawo do znaku towarowego może być naruszone przez użycie oznaczenia przedsiębiorstwa, a oznaczenie przedsiębiorstwa - przez użycie znaku towarowego. O naruszeniu zaś prawa do firmy można mówić nie tylko wówczas, gdy osoba nieuprawniona rejestruje na swoją rzecz pełną nazwę osoby prawnej, ale także wtedy, gdy dokonuje zgłoszenia w celu uzyskania ochrony części nazwy, jeżeli ta część ma charakter wyróżniający. UP stwierdził również, że nazwa przedsiębiorstwa obecnego na rynku pełni funkcję identyfikacyjną i podlega ochronie prawnej w świetle art. 23 i 24 K.c. w związku z art. 4310 K.c. W świetle powyższego nazwa przedsiębiorstwa jest dobrem osobistym związanym z identyfikacją takiego przedsiębiorstwa wówczas, gdy ją indywidualizuje. UP stwierdził, że w przedmiotowej sprawie sporny znak towarowy TECHNOVIA w swej zasadniczej i dominującej części pokrywa się z najistotniejszym elementem nazwy przedsiębiorstwa Wnoszącego sprzeciw, pod którą prowadzi działalność gospodarczą. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że tym najważniejszym elementem jest słowo TECHNOVIA.

W sytuacji gdy występuje kolizja między prawem wynikającym z uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy, a prawem do ochrony nazwy przedsiębiorstwa pierwszeństwo - priorytet należy przyznać ochronie nazwy przedsiębiorstwa wcześniej zaistniałego na rynku, niż prawu ochronnemu na znak towarowy. W przedmiotowej sprawie prawo do nazwy przedsiębiorstwa Wnoszącego sprzeciw powstało wcześniej, zgodnie bowiem z zapisem z KRS przedsiębiorstwo T. sp. z o.o. zostało wpisane do KRS 18 lipca 2012 r. Ww. wpis wskazuje w sposób jednoznaczny, że nazwa Technovia, pełniąc funkcję oznaczenia przedsiębiorstwa Wnoszącego sprzeciw istniała wcześniej niż zgłoszenie 17 grudnia 2013 r. spornego znaku towarowego w celu uzyskania ochrony. Ponadto, z akt sprawy wynika, że oznaczenie T. sp. z o.o. było używane przez Wnoszącego sprzeciw, o czym świadczą przedłożone przez niego faktury pochodzące z okresu poprzedzającego zgłoszenie spornego znaku do ochrony, tj. od 2 września 2013 r. do 19 listopada 2013 r.

Skargą z 10 lipca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący zaskarżył decyzję UP z [...] lutego 2017 r. w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., prowadzące do dokonania przez UP błędnych ustaleń faktycznych oraz do nieuzasadnionego przyjęcia, że Skarżący dokonał zgłoszenia znaku towarowego TECHNOVIA, działając w złej wierze, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, jakoby chęć uzyskania przez Skarżącego prawa ochronnego na tenże znak była wynikiem jego nieuczciwego działania, nacechowanego złą wiarą. Skarżący do dnia dzisiejszego jest wspólnikiem Spółki i na równi z pozostałymi wspólnikami oraz członkami zarządu obowiązany jest dbać o dobro tego podmiotu. Organ bezpodstawnie przyjął, że Skarżący celowo dokonał zgłoszenia znaku towarowego TECHNOVIA zaraz po tym, jak przestał być członkiem zarządu Spółki, kierując się przy tym złą wiarą. Nieprawdą jest, że Skarżący wykorzystał wiedzę na temat znaku, zasiadając w zarządzie Spółki. To właśnie Skarżący był autorem firmy "T.". Przy tym istotne jest, że Skarżący do dnia dzisiejszego pozostaje wspólnikiem Spółki i chociażby z tego względu nie zależy mu na działaniu mającemu zaszkodzić interesom podmiotu, którego jest współwłaścicielem,

2) art. 131 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 131 ust. 2 pkt. 1 P.w.p., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i przyjęcie przez organ, że sporny znak towarowy narusza prawa osobiste i majątkowe Spółki. O naruszeniu prawa do firmy nie przesądza samo zarejestrowanie identycznego lub podobnego do nazwy znaku towarowego na rzecz innego podmiotu. Wyłączność prawa do nazwy (firmy) nie jest bowiem zupełna. Jej granice wyznacza zasięg terytorialny oraz czasowy faktycznej działalności używającego nazwy i tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy identycznymi lub podobnymi nazwą i znakiem towarowym. O ile w stanie faktycznym można przyjąć tożsamość zasięgu czasowego używania przez Skarżącego znaku towarowego TECHNOVIA o tyle zasięg terytorialny używania przedmiotowego znaku w żadnym wypadku nie pokrywa się z zasięgiem terytorialnym używania go przez Spółkę. Spółka ma bowiem swoją siedzibę oraz centrum prowadzonej działalności w W., natomiast Skarżący w Z..

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Po rozpoznaniu skargi oraz po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, w postępowaniu administracyjnym nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa uzasadniającego wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W skardze Skarżący zarzucił UP błąd w ustaleniach faktycznych w związku z przypisaniem Stronie działania w złej wierze przy zgłaszaniu znaku towarowego TECHNOVIA, które, w świetle art. 131 ust. 2 pkt 1 P.w.p., nie pozwala UP na udzielenie prawa ochronnego na oznaczenie zgłoszone w celu uzyskania ochrony. Zgodnie z tym przepisem, nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do UP w celu uzyskania ochrony.

W niniejszej sprawie sprzeciw wniosła Spółka wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego 18 lipca 2012 r. W tym czasie Prezesem Spółki był Skarżący, który wskazał siebie jako autora firmy "T.". Skarżący pozostaje nadal wspólnikiem Spółki.

17 grudnia 2013 r. Skarżący złożył do UP podanie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny TechnoVia, uzyskując decyzją z [...] stycznia 2015 r. prawo ochronne. Zgłoszenie znaku nastąpiło miesiąc po odwołaniu Skarżącego z funkcji Prezesa Spółki, w której ma on nadal udziały.

Odnosząc powyższy stan faktyczny sprawy do stanu prawnego obowiązującego w momencie wydawania decyzji, należy wyjaśnić, że zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub niewiedzy, będącej następstwem braku staranności, o istnieniu cudzego prawa lub interesu godnego ochrony, które mogą być przez to zagrożone i z zamiarem szkodzenia tym interesom.

Dla oceny złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma właśnie zamiar naganny z punktu widzenia zasad uczciwości. Jest tak m.in. wówczas, gdy zgłoszenie znaku jest dokonywane w celu wyeliminowania konkurenta z zamiarem przechwycenia jego klientów. Oznacza to, że działa w złej wierze ten, kto wie lub przy dołożeniu należytej staranności powinien wiedzieć o rzeczywistym używaniu znaku przez innego przedsiębiorcę z sukcesem i - uprzedzając jego wniosek o rejestrację znaku - sam dokonuje zgłoszenia tego znaku.

W literaturze podkreśla się, iż o działaniu w złej wierze można mówić w przypadku nieuczciwych zachowań, których celem jest zawłaszczenie cudzych oznaczeń, zgłoszenia znaku towarowego w celu zablokowania konkurentowi uzyskania rejestracji (zob. E. E. Nowińska, M. J. du Vail. Pojęcie złej wiary w prawie znaków towarowych, Księga pamiątkowa z okazji 85-lecia ochrony własności przemysłowej w Polsce, s. 143 i n.)

W wyroku TS wydanym w sprawie C-529/07 z 11 czerwca 2009 r. Chocoladefabriken Lindt & Sprungli AG v. Franz Hauswirth GmbH (orzeczenie wstępne) ZOTSiS 2009/6B/I-4893 stwierdzono, że "w celu oceny istnienia złej wiary zgłaszającego w rozumieniu art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego sąd krajowy zobowiązany jest uwzględniać wszelkie istotne czynniki właściwe w danym przypadku i istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia dotyczącego rejestracji oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego, a w szczególności: - okoliczność, że zgłaszający wiedział lub powinien wiedzieć, iż osoba trzecia używa w co najmniej w jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego dla towaru identycznego lub do złudzenia podobnego do oznaczenia zgłoszonego do rejestracji; - zamiar uniemożliwienia przez zgłaszającego dalszego używania tego oznaczenia przez osobę trzecią; - stopień ochrony prawnej, z której korzysta oznaczenie osoby trzeciej i oznaczenie zgłoszone do rejestracji.

Domniemanie znajomości przez zgłaszającego faktu, że osoba trzecia używa w co najmniej jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego dla towaru identycznego lub do złudzenia podobnego do oznaczenia zgłoszonego do rejestracji, może wynikać w szczególności z ogólnej znajomości w odnośnym sektorze gospodarczym faktu takiego używania, przy czym o takiej znajomości można wnioskować zwłaszcza na podstawie czasu trwania takiego używania. Im dłużej trwa to używanie, tym jest bowiem bardziej prawdopodobne, że zgłaszający wiedział o tym w momencie dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego. Jednakże domniemanie to nie wystarczy, by stwierdzić istnienie złej wiary zgłaszającego. Zamiar zgłaszającego w chwili dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego jest elementem subiektywnym, który powinien być stwierdzany poprzez odniesienie do obiektywnych okoliczności danej sprawy" (zob. wyrok WSA w Warszawie z 30 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3191/13).

Zła wiara wiąże się z powzięciem przez zgłaszającego informacji, które racjonalnie ocenione, powinny skłonić go do refleksji, że jego zgłoszenie może naruszać prawa w wykonywanej działalności gospodarczej przez inną osobę (wyrok NSA z 30 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1701/17).

W rozpoznawanej sprawie Skarżący spełnił negatywne przesłanki, na które wskazano w orzecznictwie dotyczącym złej wiary z art. 131 ust. 2 pkt 1 P.w.p., Skarżący najpierw jako Prezes a nadto posiadacz udziałów w Spółce wiedział, że oznaczenie TECHNOVIA jest używane w działalności tej Spółki, wiedział również, że Spółka posługuje się tym oznaczeniem jako firmą. W sprawie można było więc stwierdzić wystąpienie elementu subiektywnego, o którym wspomniano w wyroku TS wydanego w sprawie C-529/07 z 11 czerwca 2009 r., potwierdzonym przez obiektywne okoliczności zaistniałego w niniejszej sprawie stanu faktycznego. Firma służy do identyfikacji danego podmiotu na rynku, w tym określenia pochodzenia towarów. Wpływa na relacje biznesowe, na który to fakt powołała się Spółka, wyjaśniając, że straciła możliwość współpracy z chińskim partnerem, który poinformował ją, że znakiem TECHNOVIA posługuje się Skarżący, który kupuje od chińskiego przedsiębiorcy towary i oznacza je znakiem chronionym na jego rzecz. Skutkiem zgłoszenia znaku nastąpiła eliminacja konkurenta w związku z przechwyceniem jego klienta. Skarżący jako były Prezes Spółki dysponował wiedzą o prowadzonej działalności przez Spółkę, w tym o jej zobowiązaniach. Są to obiektywne zdarzenia i okoliczności, które w świetle zaburzonych interesów Spółki wskazują na nieuczciwe zgłoszenie znaku.

Należy również zgodzić się ze stanowiskiem UP, że w sprawie doszło do naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., zgodnie z którym nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Przesłanka określona w cyt. przepisie występuje wówczas, gdy używanie znaku narusza istniejące już prawo osobiste lub majątkowe osób trzecich.

Zgodnie z poglądami doktryny: "nie chodzi tu o potencjalną możliwość naruszenia prawa osobistego lub majątkowego osób trzecich, lecz o takie powiązanie oznaczenia z prawem osobistym lub majątkowym tych osób, które narusza ich prawa. Jest to szczególny przypadek ochrony praw osób trzecich, bowiem ochrona zasadniczo mieszcząca się w ramach prawa prywatnego dokonywana jest przez UP RP w ramach jego działalności publicznoprawnej, nawet przy braku inicjatywy ze strony podmiotu, którego prawa osobiste lub majątkowe zostały naruszone" (por. M. Andrzejewski, P. Kostański (w): Prawo własności przemysłowej. Red. P. Kostański. Warszawa 2010, s. 674 i nast.). Prawa osobiste to w szczególności dobra osobiste wskazane przykładowo w art. 23 K.c., a nadto prawa autorskie i prawo do firmy. Firma jest dobrem intelektualnym niejednokrotnie o znacznej wartości majątkowej, któremu ustawodawca przyznaje ochronę. Ma ona charakter prawa podmiotowego bezwzględnego skutecznego erga omnes, przysługującego przedsiębiorcy. Ochrona na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego o ochronie dóbr osobistych jest najszersza, realizowana jest nie tylko w obrocie gospodarczym, ale i poza nim i może być skierowana przeciwko każdemu, kto dopuszcza się naruszenia interesu przedsiębiorcy związanego z jego firmą. Dlatego też ochrona ta może krzyżować się z innymi przepisami przyznającymi firmie ochronę. Zakres takiej ochrony nie jest ograniczony terytorialnie ani też zakresem działalności uprawnionego do nazwy.

Zgodnie z powołanym art. 23 K.c., niedopuszczalna jest rejestracja znaku towarowego, który narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Bezspornym jest, iż wśród praw o charakterze osobistym, o których stanowi powyższy przepis, należy wyróżnić dobra osobiste w rozumieniu art. 23 K.c. Wśród tych dóbr mieści się firma, jako oznaczenie przedsiębiorcy, pod którym wykonuje on działalność gospodarczą. W doktrynie i orzecznictwie ustalony jest pogląd, zgodnie z którym rejestracja słownego znaku towarowego, odpowiadającego oznaczeniu innego przedsiębiorstwa, używanemu przez nie przed zarejestrowaniem znaku, narusza dobra osobiste tego przedsiębiorstwa (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2002 r., II SA 3390/2001. Prawo Gospodarcze 2002/7-8, str. 78). Przyjmuje się jednocześnie, iż ingerencja w sferę dóbr osobistych, a konkretnie prawa do nazwy przedsiębiorcy (firmy) może nastąpić także w przypadku wykorzystania części tej nazwy, jeżeli jest to część spełniająca w sposób wystarczający funkcję indywidualizującą danego przedsiębiorcę, umożliwiająca jego jednoznaczną identyfikację i odróżnianie od innych osób (por. wyrok SN z dnia 28 października 1998 r. II CKN 25/98 opubl. OSNC 1999/4 poz. 80).

W orzecznictwie sądowym przyjęto, iż w przypadku kolizji między firmą (nazwą) przedsiębiorstwa a zarejestrowanym z "gorszym pierwszeństwem" znakiem towarowym priorytet przyznaje się prawu powstałemu wcześniej (por. cytowany wyrok NSA z 10 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA 3390/2001). W postanowieniu z 30 września 1994 r. (sygn. akt III CZP 109/94, OSNC 1995/1 poz. 18) Sąd Najwyższy stwierdził, iż "w przypadku kolizji prawa do firmy z prawem do znaku towarowego, priorytet trzeba przyznać ochronie istniejącego już w chwili rejestracji znaku towarowego prawa podmiotowego powoda do nazwy przedsiębiorstwa, oczywiście, jeżeli na nią zasługuje".

W świetle utrwalonego stanowiska judykatury, w przypadku kolizji pomiędzy prawem do firmy a prawem ochronnym na znak towarowy, granice wyłączności prawa do firmy wyznacza zakres działalności (terytorialny, przedmiotowy) podmiotu, któremu prawo to posługuje (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 31/06, opubl: ONSA i WSA rok 2006, Nr 5, poz. 138, str. 153). W przypadku takiej kolizji pierwszeństwo należy przyznać ochronie prawa do firmy wcześniej zaistniałej na rynku (wyrok NSA z 10 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA3390/01, z 20 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4029/01 oraz z 12 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1867/02).

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, prawo do firmy T. powstało wcześniej, niż został zgłoszony przedmiotowy znak towarowy TechnoVia, gdyż Spółka pod tą firmą funkcjonowała już od 18 lipca 2012 r. (wpis do KRS), co jest okolicznością bezsporną. Skarżący uzyskał prawo ochronne na znak słowno-graficzny TechnoVia decyzją UP z [...] stycznia 2015 r.

Data wpisu do KRS wskazuje w sposób jednoznaczny, że nazwa T., pełniąc funkcję oznaczenia przedsiębiorstwa Wnoszącego sprzeciw istniała wcześniej niż zgłoszenie 17 grudnia 2013 r., spornego znaku towarowego w celu uzyskania ochrony. Ponadto, z akt sprawy wynika, że oznaczenie T. Sp. z o.o. było używane przez Wnoszącego sprzeciw, a świadczą o tym przedłożone przez niego faktury pochodzące z okresu poprzedzającego zgłoszenie spornego znaku do ochrony, tj. od dnia 2 września 2013 r. do 19 listopada 2013 r. Ponadto faktury te potwierdzają, że działalność Spółki nie ogranicza się tylko do Warszawy, lecz obejmuje swym zakresem praktycznie cały kraj co oznacza, że nieprawdziwe jest twierdzenie Skarżącego, że zasięg terytorialny używania spornego znaku towarowego w żadnym wypadku nie pokrywa się z zasięgiem terytorialnym używania go przez Spółkę.

W ocenie Sądu, priorytet należało przyznać ochronie istniejącego w chwili rejestracji znaku prawa podmiotowego Spółki do jej nazwy – T..

Mając na uwadze wyżej przedstawione argumenty stwierdzić należy, że UP, rozpoznając sprawę nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., - wyjaśniając okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Nie doszło również do zarzucanego naruszenia art. 131 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 131 ust. 2 pkt. 1 P.w.p, które UP prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), skargę oddalił.