Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1388/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2006 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową i bojową oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 20 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1989 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. 2004 r., Nr 52, poz. 515) cofnął pozwolenie na broń palną gazową J. Z., skarżącemu w niniejszej sprawie, zaś decyzją wydaną w powyższej dacie i na powyższej podstawie cofnął J. Z. pozwolenie na broń palną bojową.

W uzasadnieniu obu decyzji wskazano, iż J. Z. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, bo został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. m.in. za przestępstwo przeciwko mieniu.

W sytuacji, gdy J. Z. zalicza się do osób skazanych, przy czym przestępstwo przeciwko mieniu stanowi tylko jeden z czynów karalnych popełnianych przez niego brak jest, zdaniem organu, podstaw przyjęcia, iż w przyszłości będzie on używał broni w sposób gwarantujący działanie w granicach prawem określonych .

Organ podniósł przy tym, że zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej stoją na straży praworządności kierując się interesem społecznym i słusznym interesem obywateli i cofnięcie w tych okolicznościach pozwolenia na broń jest działaniem w imię szeroko rozumianej praworządności jak i działaniem w słusznym interesie obywateli. Pozbawienie prawa do broni osób karanych leży bowiem w interesie ogółu społeczeństwa, gdyż wpływa na zwiększenie poczucia bezpieczeństwa i poszanowania prawa. Wydanie wyroku łącznego nie może być uznane za okoliczność usprawiedliwiającą zachowanie J. Z., gdyż nadal ciążą na nim zarzuty popełniania czynów karalnych i jest on osobą w rozumieniu przepisów prawa karaną.

W odwołaniu od tych decyzji J. Z. wniósł o ich uchylenie zarzucając błędne ustalenia stanu faktycznego stanowiące podstawę zastosowania art. 20 i art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa.

W ocenie odwołującego organ nie dokonał szczegółowej analizy materiału dowodowego. Wyjaśnienia wymaga bowiem to, że strona nie spełnia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy tzn. posiada ukończone 21 lat, nie ma zaburzeń psychicznych, nie jest ograniczona w sprawności psychofizycznej, nie wykazuje zaburzeń funkcjonowania psychofizycznego, a przy tym ma stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej i wbrew ustaleniu organu nie istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem publicznym i porządkiem prawnym. Organ wskazując fakt skazania go prawomocnym wyrokiem, żadnego konkretnego wyroku nie powołał i tym samym naruszył art. 8 k.p.a. Odwołujący przyznał, iż został skazany za występek przeciwko mieniu wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] maja 2005 r., sygn. akt [...], ale z postawionego zarzutu i okoliczności popełnienia czynu z art. 278 § 1 k.k. nie można jego zdaniem wnioskować o istnieniu uzasadnionej obawy w rozumieniu powołanego przepisu.

Z uzasadnienia aktu oskarżenia wynika bowiem, iż występek nie był zuchwały i miał tylko przesłanki formalne. Organ nie starał się jednak poznać okoliczności sprawy popełnienia tego czynu i naruszył art. 7 k.p.a. J. Z. składając wraz z odwołaniem 30 pism z podziękowaniami dla niego podniósł nadto, iż posiada broń od 1992 r., ma dobrą opinię, udziela się w akcjach charytatywnych i innych na rzecz dobra lokalnego, przyczynił się do powstania wielu miejsc pracy na rynku lokalnym i nigdy nie nadużył ani nie wykorzystał udzielonego mu pozwolenia na broń w sposób sprzeczny z prawem.

Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 268 a k.p.a. i art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji Komendant Główny Policji utrzymał obie zaskarżone decyzje w mocy.

Zdaniem organu zachodzą w sprawie przesłanki obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy.

Karalność J. Z., uzasadniającą zaliczenie go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, potwierdza wyrok łączny Sądu Rejonowego w G. z [...] stycznia 2006 r. sygn. akt [...]. Wyrok ten jest wyrokiem skazującym i uwzględnia cztery wcześniejsze prawomocne wyroki Sądu Rejonowego w G., którymi strona od 2003 r. była skazana za różne przestępstwa tj. przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, wiarygodności dokumentów i mieniu. Wielokrotną karalność strony potwierdza też znajdująca się w aktach "Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" sporządzona w dacie 17 stycznia 2006 r., a zatem aktualna, w aspekcie ustalenia, że strona jest osobą prawomocnie skazaną za szereg przestępstw.

Pozwolenie na broń, co podniósł również organ w w/w decyzji, jest prawem szczególnym. Jego uzyskanie i posiadanie w świetle przepisów cytowanej ustawy jest uwarunkowane przestrzeganiem porządku prawnego. Każdy fakt karalności narusza wiarygodność sprawcy co do możliwości legalnego dostępu do broni. Z racji popełnienia wielu przestępstw skutkujących prawomocnym skazaniem, J. Z. nie może być postrzegany jako osoba w tym aspekcie wiarygodna. Fakt warunkowego zawieszenia wykonania kary nie ma w tym względzie znaczenia, bo nie jest okolicznością likwidującą obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższe rozstrzygnięcie, zabezpiecza, w ocenie organu II instancji interes społeczny (art. 7 k.p.a.). Decyzja umożliwiająca posiadanie broni przez osobę wielokrotnie karaną za liczne przestępstwa kolidowałaby z tym interesem.

Komendant Główny podkreślił przy tym, że już sama karalność za przestępstwo przeciwko mieniu jest w świetle powołanych przepisów z samego założenia przesłanką uzasadniającą obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt b ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca wymieniając tę przesłankę absolutnie wykluczył, by pozwolenie na broń mogła posiadać osoba karana za tego rodzaju przestępstwo. Tymczasem strona popełniła jeszcze innego rodzaju przestępstwa, co dodatkowo przemawia za cofnięciem pozwoleń. Podkreślana przez stronę dobra opinia społeczna nie uwzględnia karalności strony za szereg przestępstw, a podnoszone społeczne zaangażowanie i zasługi strony, obawy organów Policji, skutkującej cofnięciem pozwolenia na broń nie znoszą.

W skardze na tę decyzję J. Z. wniósł o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez uznanie, że każdy fakt karalności sprawcy uniemożliwia legalny dostęp do broni, błędne ustalenia stanu faktycznego i naruszenie art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. i art. 8 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi ponowił twierdzenia i zarzuty podniesione w odwołaniu podnosząc nadto, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów przepisów k.p.a. bowiem nie dokonano w nim analizy powołanego jako dowód treści aktu oskarżenia załączonego do odwołania jak i innych merytorycznych zarzutów strony.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile przepisy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają obowiązującego prawa.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. ustawy.

Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności zaś skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż nie był skazany za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu i nie toczy się przeciwko niemu takie postępowanie nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Żaden z organów takiego zarzutu nie postawił. Istotne jest natomiast ustalenie organów, iż skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko mieniu. Z tym ustaleniem organy odwołując się do art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy wiążą zaistnienie przesłanki skutkującej cofnięciem pozwolenia na broń, wymienionej w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, podnosząc nadto skazanie skarżącego za inne przestępstwa. W świetle powołanego przepisu karalność na wymienione w nim przestępstwa stanowi o istnieniu uzasadnionej obawy, iż posiadacz broni może jej użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego bez konieczności badania przez organ okoliczności, w jakich do popełnienia przestępstw tego rodzaju doszło i ich oceny z punktu widzenia powołanego przepisu.

Powyższe ustalenia organów znajdują uzasadnienie w treści przytoczonego przez Komendanta Głównego Policji wyroku łącznego Sądu Rejonowego w G. jak i Informacji Krajowego Rejestru Karnego, a także, jak przyznał skarżący w odwołaniu, w wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] maja 2005 r. sygn. akt [...].

Skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem za czyn z art. 278 § 1 k.k. tj. za przestępstwo przeciwko mieniu jest zatem bezsporne.

Tych ustaleń nie niweczy podnoszona przez skarżącego okoliczność (w odwołaniu jak i skardze), iż w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Komendanta Policji nie wskazano konkretnego wyroku skazującego, z którego fakt skazania za powyższe przestępstwo wynika. Nie może ona w zaistniałym stanie rzeczy stanowić o wadliwości tych ustaleń.

Naruszenie w tym zakresie art. 107 § 3 k.p.a. nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga przy tym, iż organ II instancji rozpatrując sprawę w jej całokształcie zgodnie z istotą postępowania dwuinstancyjnego (art. 15 k.p.a.) powyższemu przepisowi nie uchybił i wskazał w sposób jednoznaczny wyrok Sądu i informację z Krajowego Rejestru Karnego, z których powyższe ustalenia wywodzi. Tych ustaleń co jeszcze raz należy podkreślić skarżący nie podważa, a naruszenia powołanych w skardze przepisów procedury administracyjnej dopatruje się w szczególności w tym, że organy nie poddały ocenie okoliczności, w jakich do popełnienia czynu z art. 278 § 1 k.k. doszło. W świetle powołanego przepisu zarzut ten nie jest zarzutem zasadnym. Sam fakt skazania za tego rodzaju przestępstwo jest bowiem przesłanką w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy do obligatoryjnego cofnięcia przez organ Policji pozwolenia na broń.

Podkreślenia wymaga przy tym, iż posiadanie broni nie jest prawem zagwarantowanym przez Konstytucję RP. Jest to prawo o szczególnym charakterze – prawo reglamentowane i osoba dysponująca pozwoleniem na broń powinna wykazywać się nieskazitelną postawą i szacunkiem do obowiązującego prawa, a powołany wyrok wskazuje na to, iż skarżący tego wymogu nie spełnia. Nie tylko bowiem został skazany prawomocnie za przestępstwo przeciwko mieniu ale również za inne przestępstwa, co także, jak zasadnie uznał organ II instancji stanowi o istnieniu obawy, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie kilku przestępstw przez skarżącego stanowi o jego lekceważącym stosunku do porządku prawnego.

W takim przypadku interes bezpieczeństwa i porządku publicznego powinien podlegać większej ochronie niż interes skarżącego polegający na zachowaniu pozwolenia na broń. Takiej oceny zaistniałego stanu rzeczy nie zmienia podnoszona przez skarżącego okoliczność, do której wbrew zarzutom skarżącego organ II instancji się odniósł, posiadanie dobrej opinii, prowadzenie działalności charytatywnej, ani też okoliczność, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 15 ust. 1-5 cyt. ustawy. Nie ten bowiem przepis i wymienione w nim przesłanki zdecydowały o cofnięciu skarżącemu pozwoleń na broń.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był w istocie powołany w uzasadnieniu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Zaistniały stan rzeczy ustalony przez organy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zgromadzonego i ocenionego zgodnie z zasadami procedury administracyjnej wskazuje na istnienie stwierdzonej przez organy przesłanki obligującej stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy do cofnięcia skarżącemu pozwoleń na broń. W tym stanie rzeczy Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne, a wskazanie w podstawie materialnoprawnej decyzji art. 18 ust. 5 pkt 2 cyt. ustawy za uchybienie nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy i w konsekwencji skargę oddalił orzekając jak w sentencji stosownie do art. 151 p.p.s.a.