Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 120/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 § 1, art. 70 § 4, art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c, art. 116 § 1, art. 116 § 2, art. 150, art. 187 § 1, art. 188
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za 2012 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w P. decyzją z [...] lipca 2017 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i pkt 4 oraz art. 116 § 1 i § 2 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p."), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., po przeprowadzeniu wszczętego postanowieniem z [...] maja 2017r. (data doręczenia zastępczego w trybie art. 150 § 4 O.p.) postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o solidarnej ze spółką odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki, orzekł o solidarnej odpowiedzialności D. K. (dalej: "skarżący") z "A" sp. z o.o. z siedzibą w P., za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz niezaspokojonymi kosztami postępowania egzekucyjnego.

Naczelnik wyjaśnił, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. decyzją z [...] września 2016 r., nr [...] określił "A" sp. z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r, Określona tą decyzją wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług wyniosła za:

- styczeń 2012 r. [...] zł;

- luty 2012 r. [...] zł;

- marzec 2012 r. [...] zł;

- kwiecień 2012 r. [...] zł;

- maj 2012 r. [...] zł;

- czerwiec 2012 r. [...] zł:

- lipiec 2012 r. [...] zł;

- sierpień 2012 r. [...] zł;

- wrzesień 2012 r. [...] zł;

- październik 2012 r. [...] zł;

- listopad 2012 r. [...] zł;

- grudzień 2012 r. [...] zł.

Ponieważ decyzja ta na dzień wydawania wymienionej na wstępie decyzji była decyzją ostateczną, Naczelnik wystawił [...] stycznia 2017r. trzy tytuły wykonawcze.

"A" sp. z o.o. została zawiązana aktem notarialnym z [...] sierpnia 2010 r., rep. A nr [...] i tego dnia skarżący został powołany do pełnienia jednoosobowo funkcji prezesa zarządu wskazanej spółki (z której został odwołany uchwałą nr [...] z [...] lutego 2013 r. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników). W rezultacie skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu w okresie upływu terminu płatności zobowiązań, z których wynikły objęte decyzją zaległości podatkowe spółki.

Postępowanie egzekucyjne wobec "A" sp. z o.o. prowadzone było na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] - kwota należności głównej [...] zł (dotycząca miesięcy od I do IV 2012r.), nr [...] - kwota należności głównej [...] zł (dotycząca miesięcy od V do VIII 2012r.) oraz tytułu wykonawczego nr [...] - kwota należności głównej [...] zł (dotycząca miesięcy od IX do XII 2012r.).

Naczelnik w kontekście bezskuteczności egzekucji prowadzonej wyjaśnił, że postanowieniem z [...] marca 2017 r., nr [...] na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm. – dalej: "u.p.e.a.") umorzył prowadzone względem spółki postępowanie egzekucyjne dotyczące zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2012 r. bowiem doszedł do wniosku, że postępowanie egzekucyjne mogło zostać umorzone wobec stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Naczelnik ustalił również, że w trakcie postępowania egzekucyjnego nie stwierdził istnienia składników majątkowych, które mogłyby prowadzić do zaspokojenia wierzyciela. Na rachunku bankowym w "B. " S.A. oraz "C. S.A." brak też było środków pieniężnych. Spółka nie składała przy tym żadnych deklaracji, a ostatnia złożona deklaracja dotyczyła VAT za grudzień 2013 r. oraz podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. Ostatnie złożone przez spółkę sprawozdanie finansowe to sprawozdanie za 2012 r. Z uwagi na powyższe zachodziły podstawy do stwierdzenia, że w sprawie występuje bezskuteczność egzekucji.

W oparciu o sprawozdania finansowe "A" sp. z o.o. Naczelnik ustalił, że 31 grudnia 2010 r. wartość kapitału własnego spółki wynosiła -[...] zł, zaś 31 grudnia 2011 r. - [...] zł. Z powyższego wynika, że 31 grudnia 2010 r. wartość zobowiązań spółki znacznie przekraczała wartość jej aktywów. Taka sama sytuacja miała miejsce 31 grudnia 2011 r. Zatem już 31 grudnia 2010 r. wystąpiła przesłanka ogłoszenia upadłości spółki, o której mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U. z 2009 r. nr 175 poz. 1361 ze zm. – dalej: "p.u.n."). Również [...] marca 2012 r. wystąpiła przesłanka ogłoszenia upadłości spółki, o której mowa w art. 11 ust. 1 powołanej ustawy. We wskazanym wyżej dniu powstała kolejna zaległość spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Naczelnik w oparciu o dane zamieszczone w KRS ustalił, że "A" sp. z o.o. nie składała wniosków o ogłoszenie upadłości.

Skarżący , w celu wykazania, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nastąpiło bez jego winy, wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów:

- ze sprawozdania finansowego spółki z o.o. "A" za rok 2012, złożonego w wydziale Gospodarczym KRS Sądu Rejonowego P. w dniu [...] lipca 2013r. na okoliczność sytuacji finansowej spółki w roku 2012 - rachunek zysków i strat wykazał zysk w kwocie [...]zł,

- z zeznań skarżącego byłego prezesa zarządu , na okoliczność sytuacji finansowej spółki w roku 2012,

- z treści pisma Urzędu Skarbowego P. z dnia [...] października 2016r. w zakresie braku zaległości spółki w związku z deklarowanymi podstawami opodatkowania za rok 2012r., tj. w czasie gdy prezesem zarządu był skarżący,

- z historii rachunków bankowych spółki za rok 2012, wskazujących, że w roku 2012 łączna kwota wpływów na konta spółki wyniosła [...] zł, przy znacząco mniejszej kwocie rozchodów, która to historia rachunków bankowych znajduje się w posiadaniu organu prowadzącego postępowanie w stosunku do spółki, zaś opisane powyżej wartości zostały uznane w decyzji z [...] września 2016r., numer [...] Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. .

Odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącego Naczelnik stwierdził, że w sprawie został zebrany cały niezbędny materiał dowodowy, a wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały udowodnione. Sytuacja finansowa spółki roku 2012 nie ma znaczenia ponieważ już w dniu 31 grudnia 2010r. wystąpiły w spółce przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z uwagi na to, że wartość jej zobowiązań na ten dzień znacznie przekraczała wartość jej aktywów. Okoliczność ta została udowodniona przez organ podatkowy.

Pismem z [...] sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji Naczelnika domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania ewentualnie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia ze zobowiązaniem do powtórnego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie wskazanych w odwołaniu dowodów oraz podał, gdzie może znajdować się majątek "A" sp. z o.o. mogący służyć zaspokojeniu jej zobowiązań.

Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu :

1) z opinii biegłego z zakresu finansów przedsiębiorstw na okoliczność ustalenia czy w okresie do [...] lutego 2013 r. zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki , a w przypadku odpowiedzi twierdzącej także na okoliczność ustalenia przyczyn tego stanu rzeczy oraz daty dziennej zaistnienia tych przesłanek;

2) historii wszystkich rachunków bankowych prowadzonych na rzecz spółki w okresie do [...] lutego 2013 r. na okoliczność zachowania przez spółkę płynności finansowej w tym okresie, a nadto na okoliczność ustalenia wszystkich jej kontrahentów;

3) przesłuchania G. N. na okoliczność ustalenia sytuacji finansowej spółki w okresie do dnia [...] lutego 2013 r., prowadzonej przez nią działalności gospodarczej jak również posiadanego w tym okresie a także obecnie majątku;

4) przesłuchanie D. K. na okoliczność ustalenia sytuacji finansowej spółki w okresie do [...] lutego 2013 r., prowadzonej przez nią działalności gospodarczej jak również posiadanego w tym okresie a także obecnie majątku;

5) z przesłuchania w charakterze świadków kontrahentów spółki tj.:

-M. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: FHU "D" M. F. oraz przedstawicieli:

- E S.A. z siedzibą L.;

-F S.A. z siedzibą w L.;

-G s.r.o. z siedzibą O. , [...];

-H Sp. z o.o. z siedzibą w W.;

-J Sp. z o.o. z siedzibą w W.

-K. Sp. z o.o. z siedzibą w Ż.,

-L Sp. z o.o. z siedzibą w W.;

-N. z siedzibą w K.;

-M z siedzibą w S.

na okoliczność ewentualnej współpracy między tymi firmami a spółką A Sp. z o.o. w okresie do [...] lutego 2013 r., sytuacji finansowej tej spółki, prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, posiadanego w tym okresie majątku, ewentualnie o zobowiązanie tych firm do złożenia do akt sprawy posiadanych dokumentów potwierdzających okoliczności, o których mowa powyżej, a w szczególności dokumentów potwierdzających usługi realizowane przez te firmy na rzecz spółki A Sp. z o.o. oraz sprzedaż dokonywaną przez te firmy na rzecz spółki w okresie do [...] lutego 2013 r. i wywiązywanie się A Sp. z o.o. z zobowiązań z tych tytułów wynikających;

6) przeprowadzenie dowodu z oględzin:

- siedziby A Sp. z o.o. w P. ;

- magazynu A Sp. z o.o. w G.;

na okoliczność ustalenia majątku spółki:

7) przeprowadzenie dowodu z kopii dokumentu tj. pisma z [...] listopada 2011 r. na okoliczność ustalenia przyczyn z powodu których w sprawozdaniu finansowym A Sp. z o.o. za rok 2011 wykazano stratę, nadto wezwanie F S.A. z siedzibą w L. do złożenia do akt sprawy oryginału albo poświadczonego za zgodność z oryginałem tego dokumentu.

Ponadto spółka wniosła o uwzględnienie informacji , że mienie spółki mogące służyć zaspokojeniu jej zobowiązań powinno się znajdować:

-w siedzibie spółki w P. (sprzęt biurowy, w tym w szczególności kserokopiarki marki "[...]");

-w miejscu wykorzystywanym przez spółkę jako magazyn w G. o (złom metalowy, głównie miedź i mosiądz).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...] utrzymał w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdził, że odniesieniu do zaległości podatkowych powstałych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia na skutek zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego .X Sp. z o.o. prowadzonym przez Bank "Z" S.A. Zawiadomienie w tej sprawie bank otrzymał [...] stycznia 2017 r. W odniesieniu do zaległości podatkowych powstałych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. na skutek wszczęcia [...] października 2017 r. postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...] o przestępstwo skarbowe nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych. Skarżący został zawiadomiony pismem z [...] października 2017 r. o zawieszeniu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskutek doręczenia pełnomocnikowi spółki [...] października 2017 r. zawiadomienia , aczkolwiek bezzasadnie twierdzi on , że nie doszło do skutecznego zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego samej spółki bowiem pismo zostało skierowane na niewłaściwy adres.

W rezultacie zdaniem Dyrektora zobowiązania podatkowe są nadal wymagalne, a sprawa solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości z tego tytułu podlega merytorycznemu rozpatrzeniu.

Dyrektor za bezsporny uznał fakt pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu "A" sp. z o.o. w okresie, w którym powstały zaległości objęte decyzję organu pierwszej instancji. Ocenił , że egzekucja z rachunków bankowych w Banku "Z" S.A. "B. BP" S.A. oraz "C." S.A. okazała się bezskuteczna. W postępowaniu tym nie zostały ujawnione również składniki majątkowe , mogące być źródłem zaspokojenia roszczeń. Zgodnie z informacjami zawartymi w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych spółka nie figurowała jako właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości. Stwierdził, że informacje uzyskane z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców nie potwierdziły, że spółka jest właścicielem pojazdów.

Dyrektor ocenił, że z uwagi na powyższe ustalenia zasadnie Naczelnik postanowieniem z [...] marca 2017 r., nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne uznając , że w postępowaniu tym nie uzyska kwot przewyższających wydatki egzekucyjne.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor podkreślił , że skarżący nie wykazał aby egzekucja nie była prowadzona do całego majątku skarżącej bowiem nie został wskazany majątek spółki względem którego nie była prowadzona efektywna egzekucja. Za nieuprawnione uznał bezpośrednie przenoszenie na grunt art. 116 O.p. poglądów wyrażonych na tle art. 299 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. nr 94 poz. 1037 ze zm. – dalej: "k.s.h.")

Dyrektor zaznaczył również, że skarżący nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Uznał przy tym, że przesłanki do ogłoszenia upadłości wystąpiły już z końcem 2011 r. kiedy to "A" sp. z o.o. wykazała ujemny kapitał własny w wysokości [...] zł. Stan spółki uległ pogorszeniu w kolejnym roku. W tym kontekście stwierdził, że spółka w bilansie sporządzonym na koniec 2012 r. nie uwzględniła faktycznych zobowiązań w VAT w wysokości wynikającej z decyzji organu kontroli skarbowej.

Organ odwoławczy podkreślił, że w sposób odmienny od organu pierwszej instancji ustalił moment w którym powinien zostać złożony wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Na koniec 2010 r. spółka miała dodatni kapitał własny (a nie ujemny jak wskazał w decyzji Naczelnik). Jednak ustalony przez organ odwoławczy czas na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości również przypadał w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu "A" sp. z o.o. Wyjaśnił również, że decyzja organu kontroli skarbowej z [...] września 2016 r. jest decyzją ostateczną a wznowione na wniosek spółki postępowanie kontrolne zostało umorzone decyzją z [...] sierpnia 2020r., nr [...] Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. .

W ocenie organu Dyrektora skarżący nie wskazał również majątku spółki, z którego możliwe jest faktycznie przeprowadzenie skutecznej egzekucji. Za majątek tego rodzaju nie uznał sprzętu biurowego, w tym w szczególności kserokopiarki marki "[...]" oraz złomu metalowego. Podkreślił przy tym, ze skarżący nie złożył żadnych dowodów na okoliczność, że mienie takie faktycznie istnieje i stanowi własność "A sp. z o.o. przy czym istnienia wskazanych składników majątku nie potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy.

Dyrektor podkreślił, że trakcie postępowania egzekucyjnego zostało poczynione ustalenie , że nie istnieją żadne składniki majątkowe spółki mogące stanowić źródło zaspokojenia roszczeń wierzyciela.

Ponadto Sąd Rejonowy P. w P. postanowieniem z [...] maja 2019 r. orzekł o rozwiązaniu "A" sp. z o.o. bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego. Orzeczenie tego rodzaju zapada tylko w przypadku ustalenia, że podmiot wykreślany nie posiada zbywalnego majątku i faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej.

Dyrektor odnosząc się do zarzutów odwołania za nieuprawnione uznał interpretowanie art. 187 § 1 O.p. w kierunku nakładania na organ podatkowy obowiązku działania z urzędu w celu wykazania okoliczności egzoneracyjnych członka zarządu. Uznał również, że w sprawie zebrany został wystarczający do rozstrzygnięcia materiał dowodowy podkreślając, że organ podatkowy nie ma obowiązku prowadzenia dowodu z zeznań strony, świadków lub z opinii biegłego , jeśli inne dowody jednoznacznie wskazują, datę kiedy zarząd spółki powinien był złożyć wniosek o jej upadłość. Dyrektor wnioski dowodowe skarżącego z [...] sierpnia 2017 r. rozpatrzył postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. , w którym wyjaśnił powody ich nieuwzględnienia.

Pismem z [...] stycznia 2021 r. skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł skargę na omówioną powyżej decyzję Dyrektora z [...] grudnia 2020 r. wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów z dołączonych do skargi dokumentów :

a) wniosku o rejestrację A Sp. z o.o. w rejestrze przedsiębiorców oraz postanowienia o wpisie spółki do rejestru przedsiębiorców, celem ustalenia adresu siedziby spółki ;

b) pisma pełnomocnika skarżącego z [...] kwietnia 2019 r. wraz z wydrukiem ze strony internetowej Poczty Polskiej celem ustalenia, że skarżący wyraził gotowość współpracy z organami ścigania w sprawie karnej skarbowej o czyn z art. 56§ 2 KKS prowadzonej pod nadzorem Prokuratury Rejonowej P.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 70 § 1 oraz art. 70 § 4 w zw. z art. 208 § 1 oraz art. 235 O.p. polegające na nieumorzeniu postępowania w sprawie, mimo że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, albowiem nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, którego postępowanie to dotyczy;

2) art. 70 § 1 oraz art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c w zw. z art. 208 § 1 oraz art. 235 O.p. polegające na nieumorzeniu postępowania w sprawie, mimo że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, albowiem nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, którego postępowanie to dotyczy;

3) art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 w zw. z art. 127 oraz 235 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie czego wyrazem jest:

– nierozpoznanie, względnie oddalenie wniosków dowodowych składanych przez skarżącego w toku postępowania podatkowego przed organami obu instancji, skutkiem czego było wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy i faktyczne uniemożliwienie skarżącemu udowodnienia przesłanek ekskulpacyjnych określonych w treści art. 116 § 1 O.p.;

– błędna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie tego, że w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. zostały zebrane dowody potwierdzające zasadność wznowienia postępowania kontrolnego w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a jednocześnie wskazujące na konieczność zmiany, a nie wykluczone, że nawet uchylenia w całości, ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. z [...] września 2016 r., nr [...],

4) art. 116 § 1 w zw. z art. 208 § 1 oraz art. 235 O.p. polegające na nieumorzeniu postępowania w sprawie, mimo że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, albowiem:

– "A" sp. z o.o. nie istnieje co uniemożliwia ustalenie zobowiązania podatkowego ciążącego na tej spółce, a w konsekwencji orzeczenie o subsydiarnej odpowiedzialności skarżącego za te zobowiązania;

– postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte co oznacza konieczność ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zobowiązań podatkowych "A" sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za 2012 r.;

5) art. 122 w zw. z art. 128 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu merytorycznej decyzji w sprawie mimo, że postępowanie toczące się przed Naczelnikiem [...] Urzędu Celno-Skarbowego nie zakończyło się merytorycznym rozstrzygnięciem, mimo, że jego przebieg wskazywał na konieczność ponownego ustalenia ewentualnego zobowiązania podatkowego "A" sp. z o.o. ustalonego ostateczną decyzją z [...] września 2016 r., nr [...]

6) art. 116 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy egzekucja skierowana do majątku "A" sp. z o.o. okazała się bezskuteczna; 7) art. 116 § 1 O.p. w zw. z art. 10 oraz art. 11 ust. 1 i 2 p.u.n. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż w okolicznościach niniejsze sprawy skarżący jako były członek zarządu "A" sp. z o.o. winien był wykazać, że we właściwym czasie złożył wniosek o ogłoszenie upadłości spółki albo we właściwym czasie wszczęto postępowanie układowe dotyczące spółki albo że nie ponosi winy w niepodjęciu tych działań, mimo, iż w sprawie nie wykazano, iż przesłanki do ogłoszenia upadłości "A" sp. z o.o. zaistniały w okresie gdy zasiadał on w zarządzie tej spółki.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję orzekającą o solidarnej z A sp. z o.o. odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz niezaspokojonymi kosztami postępowania egzekucyjnego. W ocenie organów spełnione zostały wszystkie z przesłanek pozytywnych orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej oraz brak było przesłanek wyłączających odpowiedzialność skarżącego za zaległości A sp. z o.o. Skarżący kwestionuje powyższe stanowisko organów podatkowych podnosząc również, że doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych spółki.

Rację w sporze sąd przyznał organom podatkowym.

W pierwszej kolejności sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do upływu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych A sp. z o.o. objętych zaskarżoną decyzją. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Mając na uwadze art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 177 poz. 1054 ze zm. – dalej: "ustawa o PTU") sąd stwierdza, że zasadniczy termin przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2012 r. upływał z końcem 31 grudnia 2017 r. Z kolei zasadniczy termin przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. mijał z końcem 31 grudnia 2018 r. Dyrektor zasadnie stwierdził jednak, że w sprawie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych na skutek zastosowania środka egzekucyjnego jak i zawieszenia biegu tego terminu na skutek wszczęcia postępowania karnoskarbowego. Zgodnie z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w P. zawiadomieniem z [...] stycznia 2017 r. (k. [...] akt adm.) dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego A sp. z o.o. prowadzonego przez B. S.A. Zawiadomienie to zostało skutecznie doręczone spółce na skutek podwójnego awizowania ze skutkiem na [...] stycznia 2017 r. (k. [...] i [...] akt adm.). Zawiadomienie to doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności [...] stycznia 2017 r. (k. [...] akt adm.). Wystosowane do A sp. z o.o. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostało nadane na adres ul. [...], [...] P. będący adresem siedziby spółki wykazanym w KRS. Zawiadomienie to wbrew twierdzeniom skarżącego nie zostało nadane na adres ul. [...], [...] P. . Wbrew twierdzeniom skargi doszło również do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych A sp. z o.o. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. postanowieniem z [...] października 2017 r., nr [...] wszczął postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe wiążące się z niewykonaniem zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją. Wskazanym organ pismem z [...] października 2017 r. wywiązując się z obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. zawiadomił spółkę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Pismo to zostało doręczone m. in. pełnomocnikowi A sp. z o.o. reprezentującemu ją w trakcie prowadzonego względem niej postępowania kontrolnego. Doręczenie omawianego zawiadomienia do rąk pełnomocnik spółki nastąpiło na skutek podwójnego awizowania ze skutkiem na [...] grudnia 2017 r. (k. [...] i [...] akt adm.). Również Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w P. pismem z [...] listopada 2017 r. powiadomił m. in. pełnomocnika A sp. z o.o., że w sprawie spółki doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia spornych w niniejszej sprawie zobowiązań. Pismo to doręczono pełnomocnikowi spółki na skutek podwójnego awizowania również ze skutkiem na [...] grudnia 2017 r. (k. [...] akt adm.). Wbrew twierdzeniom skargi doszło zatem do skutecznego doręczenia zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego jak i zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że poinformowanie strony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia może nastąpić także w warunkach fikcji doręczenia przesyłki zawierającej tę informację - w trybie art. 150 O.p. [tak: wyrok NSA z 29 października 2020 r., II FSK 1491/20]. Analogicznie przyjmuje się, że zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego może również nastąpić w warunkach fikcji doręczenia [tak: wyrok NSA z 18 lipca 2018 r., II FSK 2480/16]. Koperty, w których znajdowało się zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego jak i zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie postępowania karnoskarbowego zostały opatrzone podpisami osób podejmujących próbę ich doręczenia (k. [...] i [...] akt adm.). Podkreślić przy tym należy, że wszelkie adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone [por. wyrok NSA z 14 stycznia 2014 r., II FSK 455/12].

Z uwagi na nietrafność zarzutów skargi kwestionujących skuteczność przerwania i zawieszenia biegu terminu przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych A sp. z o.o. możliwe jest odniesienie do meritum sporu.

Materialno-prawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 116 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Zgodnie z kolei z art. 116 § 2 O.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Na mocy art. 116 § 4 O.p., przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji. Przytoczone przepisy w odniesieniu do odpowiedzialności osób trzecich cechują się tym, że odpowiadają one za cudzy dług. Ma ona więc charakter zastępczy, subsydiarny wobec pierwotnej odpowiedzialności samych zobowiązanych z tytułu uiszczenia należności publicznoprawnych [tak: wyrok NSA z 09 lipca 2014 r., II FSK 1310/12].

W kontekście twierdzeń skargi sąd wyjaśnia również , że postępowanie w sprawie orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki nie służy do weryfikowania ostatecznej decyzji określającej zaległość podatkową, która stanowi podstawę do wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na członka zarządu. Zasadność, wymagalność i wykonalność zobowiązania samego podatnika nie podlega rozstrzygnięciu w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, w sytuacji gdy wymiar tego podatku określony został w ramach decyzji ostatecznie kształtującej zobowiązanie podatkowe podatnika [tak: wyrok NSA z 12 lipca 2016 r., II FSK 1888/14]. Również samo wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji podatkowej określającej wysokość zobowiązania podatkowego podatnika do czasu uchylenia lub zmiany tej decyzji ostatecznej nie jest okolicznością rzutującą na postępowanie prowadzone na podstawie art. 116 § 1 O.p. Z uwagi na powyższe zamierzonego efektu nie mogą wywrzeć wywody skargi kwestionujące istnienie jak i wysokość zobowiązań podatkowych A sp. z o.o. wynikających z ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. z [...] września 2016 r., nr [...] Niezależnie od powyższego sąd wskazuje również, że w postępowanie wznowieniowe dotyczące tej decyzji zostało umorzone decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. z [...] sierpnia 2020 r., nr [...].

Wydanie decyzji o odpowiedzialności członka zarządu wymaga wykazania zarówno przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, jak również wykazania, że nie wystąpiły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. Przesłankami pozytywnymi są: pełnienie funkcji członka zarządu w czasie, gdy powstała zaległość podatkowa spółki oraz bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Do przesłanek uwalniających od odpowiedzialności należą natomiast: zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego bądź brak winy w niezgłoszeniu tych wniosków oraz wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie przynajmniej znacznej części zaległości podatkowych [tak: wyrok NSA z 06 maja 2016 r., II FSK 1771/14].

Sąd podkreśla należy, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie przesłanki pozytywne, natomiast wykazanie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek negatywnych spoczywa na członku zarządu [por.: wyrok NSA z 24 stycznia 2019 r., II FSK 3431/18]. Przepis art. 116 § 1 O.p. wskazuje wyraźnie, że ciężar dowodu spoczywa na członku zarządu, o czym świadczy zwrot "chyba, że członek zarządu wykaże, że...". Wobec tak wyraźnego brzmienia przepisu nieuprawnione jest interpretowanie art. 187 § 1 O.p. w kierunku nakładania na organ obowiązku działania z urzędu w celu wykazania okoliczności egzoneracyjnych członka zarządu [tak: wyrok NSA z 23 września 2020 r., II FSK 1353/18].

W skardze nie jest kwestionowany fakt pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu A sp. z o.o. w okresie, w którym doszło do upływu terminu płatności zobowiązań, z których powstały zaległości objęte zaskarżoną decyzją. Organy obu instancji w sposób odpowiadający prawu wykazały również, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu [tak: uchwała NSA z 08 grudnia 2008 r., II FPS 6/08]. Prawidłowo powołano się na postanowienie organu pierwszej instancji z [...] marca 2017 r., nr [...]. Postanowieniem tym umorzono prowadzone względem spółki postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezskuteczność. Podstawę umorzenia postępowania stanowił art. 59 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W toku postępowania egzekucyjnego nie ustalono żadnych składników majątkowych, które mogłyby prowadzić do zaspokojenia wierzyciela. Brak też było środków na rachunku bankowym w B. BP S.A. oraz C. S.A. W toku postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej nie zachodzi potrzeba prowadzenia przez organy podatkowe szeroko zakrojonego postępowania weryfikującego zasadność postępowania o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Ewentualne wadliwości w postępowaniu egzekucyjnym mogą być zwalczane w ramach środków przewidzianych w tym właśnie postępowaniu, nie zaś w postępowaniu podatkowym prowadzonym w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki [tak: wyrok NSA z 05 lutego 2020 r., II FSK 588/18]. Obalenie stwierdzonej dokumentem urzędowym bezskuteczności egzekucji może nastąpić poprzez wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Wydając zaskarżoną decyzją prawidłowo przyjęto, że skarżący nie wskazał mienia tego rodzaju. Za majątek tego rodzaju nie sposób uznać sprzętu biurowego, w tym w szczególności kserokopiarki oraz złomu metalowego zwłaszcza w sytuacji nieprzedłożenia żadnych dowodów potwierdzających, że mienie to faktycznie istnieje oraz stanowi własność spółki. Prawidłowa jest ocena również, że SR P. w P. postanowieniem z [...] maja 2019 r. orzekł o rozwiązaniu A sp. z o.o. bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego. Trafnie jest stwierdzenie , że orzeczenie tego rodzaju zapada tylko w przypadku ustalenia, że podmiot wykreślany nie posiada zbywalnego majątku i faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej.

Sąd podkreśla również , że podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 116 O.p. nie zaś art. 299 k.s.h.

Z uwagi na powyższe poglądy orzecznictwa jak i doktryny wyrażane na tle wskazanego ostatnio przepisu nie mogą być bezkrytycznie przenoszone na grunt art. 116 O.p. Wykładnia literalna postanowień art. 116 § 1 O.p. nie pozostawia przy tym wątpliwości, że przepis ten nie wymaga aby w każdym przypadku egzekucja z majątku spółki okazała się w całości bezskuteczna. Przepis ten formułując warunek bezskuteczności egzekucji stanowi, że bezskuteczność ta może być całkowita lub częściowa.

Zaskarżona decyzja oparta została o prawidłowe ustalenie , że skarżący nie wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie upadłości A sp. z o.o. mimo zaistnienia ku temu podstaw. Badanie sprawozdania finansowego spółki za 2011 r. trafnie wskazuje, że 31 grudnia 2011 r. kapitał własny spółki wynosił -[...] zł. Zasadne jest stwierdzenie zatem, że na koniec 2011 r. ziściła się wobec spółki przesłanka ogłoszenia upadłości, o której mowa w art. 11 ust. 2 p.u.n. Zgodnie z tym przepisem, dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje.

W kontekście wywodów skargi sąd wyjaśnia, że bez znaczenia pozostają okoliczności będące powodem przekroczenia przez zobowiązania wartości majątku podmiotów, o których mowa w przytoczonym ostatnio przepisie. Organy podatkowe nie mają obowiązku powoływania biegłego dla ustalenia czasu właściwego do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Jeżeli ocenę taką można przeprowadzić posługując się dokumentami zgromadzonymi w sprawie, a strona nie przedstawia żadnych rzeczowych kontrargumentów, organ podatkowy może samodzielnie ustalić czy tego rodzaju obowiązek zaistniał [tak: wyrok NSA z 25 czerwca 2019 r., II FSK 2394/17]. W stanie faktycznym niniejszej sprawy w przekonujący sposób zostało wykazane , że zmaterializowały się przesłanki do wystąpienia z wnioskiem ogłoszenia upadłości A sp. z o.o.

O braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości nie może świadczyć fakt, że w chwili pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu nie posiadał on wiedzy o zaległościach podatkowych spółki w podatku od towarów i usług za 2012 r. Przy ocenie właściwego czasu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości należy uwzględnić kwoty zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, które nie zostały zadeklarowane w ogóle bądź we właściwej wysokości w terminach przewidzianych w ustawie także wówczas, gdy decyzje podatkowe określające te zobowiązania bądź określające je w wysokości wyższej niż deklarowana zostaną wydane wówczas, gdy członek zarządu nie pełni już swojej funkcji [tak: wyrok NSA z 25 listopada 2020 r., II FSK 2010/18]. W przypadku zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, a tak jest w przypadku podatku od towarów i usług, zobowiązanie powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego. Członkowi zarządu spółki kapitałowej nie można odmówić prawa do podjęcia ryzyka i niezgłoszenia wniosku o upadłość, mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych w sytuacji, gdy według jego oceny uda się opanować sytuację finansową i w konsekwencji spłacić całość zobowiązań. Jednak jeśli zarządzający spółką takie ryzyko podejmuje, to musi to czynić ze świadomością odpowiedzialności z tym związanej i liczyć się z tym, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji rodzącej w konsekwencji choćby częściową niemożność zaspokojenia długów przez spółkę, sam będzie musiał ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową [tak: wyrok NSA z 30 czerwca 2017 r., I FSK 1990/15].

Prawidłowe jest również ustalenie, że w bilansie sporządzonym na koniec 2012 r. spółka nie uwzględniła faktycznych zobowiązań w VAT w wysokości wynikającej z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. z [...] września 2016 r., nr [...] Zobowiązania w kwotach wskazanych w decyzji było zobowiązaniami powstającymi z mocy prawa. Dostrzeżenie uchybień w sprawozdaniu finansowym za 2012 r. wbrew poglądom skarżącego nie może świadczyć o konieczności pozbawienia mocy dowodowej analogicznego rodzaju dokumentu za 2011 r.

Organy obu instancji zasadnie stwierdziły brak jakichkolwiek przesłanek pozwalających na uznanie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszeniu upadłości spółki nastąpiło bez winy skarżącego. Przesłanka braku winy, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. dotyczy zarówno winy umyślnej, jak i nieumyślnej, a tej ostatniej zarówno w postaci lekkomyślności, jak i niedbalstwa. Dla wykazania przesłanki egzoneracyjnej, o której mowa w analizowanym przepisie, nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na nią powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych. Jednym z obowiązków członka zarządu jest monitorowanie zadłużenia spółki pozwalające na zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego, co z kolei uwalnia go od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe. Zatem w zakresie obowiązków osoby pełniącej funkcję członka zarządu spółki była kontrola terminowości regulowanych przez spółkę zobowiązań. W tej sytuacji, wobec braku regulowania wymagalnych zobowiązań przez spółkę, niezgłoszenie we właściwym czasie przez członka zarządu stosownego wniosku jest wynikiem zawinionego zaniechania jego obowiązków [por. wyrok NSA z 06 marca 2020 r., II FSK 2144/19]. W toku dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego skarżący nie wskazał jakichkolwiek obiektywnych okoliczności uniemożliwiających mu wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości A sp. z o.o. z uwagi na wystąpienie podstaw do ogłoszenia jej upadłości.

W opinii sądu oddalając wnioski dowodowe skarżącego organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania podatkowego. Zgodnie z art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Na podstawie powołanego przepisu organ podatkowy nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami [tak: wyrok NSA z 21 lipca 2016 r., I FSK 808/16]. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 i art. 188 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do wydania decyzji. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych przez stronę nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody [tak: wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r., I FSK 1739/15]. W postępowaniu podatkowym zostały ustalone wszystkie istotne okoliczności sprawy pozwalające na orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe A sp. z o.o. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie jest argumentacja, że organ podatkowy nie musi korzystać z zeznań strony, świadków lub z opinii biegłego jeżeli zebrane przez niego dowody jednoznacznie wskazują kiedy zaktualizował się obowiązek wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki. Badanie sprawozdania finansowego spółki za 2011 r. uprawniało do wywiedzenia ustalenia, że na 31 grudnia 2011 r. kapitał własny skarżącej wynosił minus [...] zł co świadczyło o tym, że wartość zobowiązań spółki przekraczała wartość jej majątku. Podkreślenia wymaga przy tym , że sprawozdanie finansowe stanowi podstawowy dokument przy ocenie sytuacji ekonomicznej określonego podmiotu, w tym dla oceny wartości jego majątku oraz obciążających go zobowiązań.

Podsumowując sąd stwierdza , że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, że jest wynikiem prawidłowego zastosowania reguł prowadzenia postępowania podatkowego oraz zastosowania art. 116 O.p.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.