Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 14/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku
Powołane przepisy: article: art.149 par 1 pkt 1 i 3, 53 ust. 2b
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wniosku o udzielenie pomocy w formie zasiłku okresowego I. zobowiązuje Wójta Gminy do załatwienia wniosku skarżącej M. O. z dnia 26 września 2017r. poprzez wydanie stosownego aktu administracyjnego w terminie 30 dni od zwrotu akt, II. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 lutego 2018 r. M. O. (dalej skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 26 września 2017 r. o udzielenie pomocy w formie zasiłku okresowego. Podniosła, że celem tej skargi jest ochrona przed bezczynnością organu w ww. sprawie. Wskazała, że pismem z dnia 10 stycznia 2018 r. wniosła ponaglenie, którego kopię załączyła do skargi.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Pismem z dnia 19 czerwca 2017 r. skarżąca wniosła do organu podanie o przyznanie jej pomocy w formie: zasiłku celowego na zakup żywności, okresowego i zasiłku celowego.

Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 20 czerwca 2017 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy.

Pismem z tej samej daty skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem Wójta Gminy, ponaglenie na podstawie art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej w skrócie – k.p.a.). Pismo to wpłynęło do organu w dniu 20 lipca 2017 r. W piśmie tym skarżąca podniosła, że zwróciła się do Wójta z wnioskiem z dnia 19 czerwca 2017 r. o udzielenie pomocy społecznej. W dniu 20 czerwca 2017 r. został u skarżącej przeprowadzony wywiad środowiskowy, a w dniu 19 lipca 2017 r. otrzymała wezwanie do uzupełnienia dokumentów i wyjaśnień, które mogły być, jej zdaniem odebrane podczas wywiadu środowiskowego. Uważa więc, że Wójt działa sprzecznie z prawem i prowadzi postępowanie w sposób przewlekły.

Istotnie, pismem z dnia 17 lipca 2017 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia złożonego przez nią wniosku o wskazane w tym piśmie okoliczności i dokumenty.

Pismem z dnia 26 lipca 2017 r. Gminny Ośrodek Pomocy społecznej udzielił odpowiedzi na ponaglenie skarżącej z dnia 20 czerwca 2017 r.

W tym samym dniu doszło też do uzupełnienia uprzednio przeprowadzonego wywiadu środowiskowego.

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r. SKO uznało ponaglenie skarżącej z 20 czerwca 2017 r. za uzasadnione.

Z przedstawionych wraz ze skargą Sądowi akt administracyjnych wynika, że w dniu 31 sierpnia 2017 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, działający na podstawie zarządzenia nr [...] Wójta Gminy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej, wydał decyzję, znak: [...], odmawiając skarżącej przyznania pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego na okres od 1 lipca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r.

Pismem z dnia 22 września 2017 r. skarżąca złożyła od powyższej decyzji odwołanie.

Pismem z dnia 26 września 2017 r., które wpłynęło, jak wynika z prezentaty, do GOPS 27 września 2017 r., zwróciła się z kolei z wnioskiem o udzielenie pomocy w formie m. in. zasiłku okresowego wskazując w jego uzasadnieniu, że dnia 19 czerwca 2017 r. złożyła pisemny wniosek o udzielenie pomocy, który do dnia dzisiejszego nie został rozstrzygnięty prawomocną decyzją.

Z akt wynika dalej, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 31 sierpnia 2017 r. decyzją z dnia 27 października 2017 r. nr [...] utrzymało ją w mocy.

Pismem z dnia 10 stycznia 2018 r. skarżąca wniosła ponaglenie do SKO, a następnie skargę do sądu administracyjnego na bezczynność Wójta Gminy w sprawie z jej wniosku z dnia 26 września 2017 r..

Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2018 r. nr [...] SKO wskazało, że organ nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku skarżącej z dnia 26 września 2017 r. o udzielenie pomocy w formie zasiłku okresowego.

Kolegium podniosło bowiem, że prawidłowo organ I instancji potraktował wniosek skarżącej z dnia 26 września 2017 r. jako pismo uzupełniające uprzednio złożone odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia 31 sierpnia 2017 r. odmawiającej skarżącej przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego.

W odpowiedzi na skargę z dnia 5 marca 2018 r. Wójt Gminy podniósł, że nie dopuścił się bezczynności ani też przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie określonym w skardze, o czym w sposób jednoznaczny świadczy materiał dowodowy przedstawiony w załączonych aktach administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w P.p.s.a. określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W myśl § 3 art. 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Wójta Gminy w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 26 września 2017 r. o udzielenie pomocy w formie zasiłku okresowego.

W ocenie Sądu w tym zakresie nie ma żadnych wątpliwości, że pismo skarżącej z dnia 26 września 2017 r. jest wnioskiem, "nowym" wnioskiem skarżącej o udzielenie jej pomocy w formie zasiłku okresowego. Z jego treści wyraźnie wynika jaki ma ono charakter procesowy. Nie jest ono uzupełnieniem odwołania, bo nie odnosi się do treści argumentacji w nim przedstawionej poza wskazaniem decyzji, jakie dotychczas zapadły. W sytuacji więc, gdy organ miał w tej kwestii jakiekolwiek wątpliwości, zważywszy na obowiązującą zasadę skargowości, którą dysponuje skarżąca, powinien wezwać ją do wyjaśnienia charakteru procesowego tego pisma.

Skoro więc do organu wpłynęło określone żądanie strony, które w sprawach administracyjnych z zakresu pomocy społecznej można składać w odstępach czasu, postępowanie w przedmiocie zakreślonym tym wnioskiem zostało zatem uruchomione.

Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca

2003 r., IV SAB/Wa 109/07).

Zatem skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie, a także wówczas, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot.

Sąd rozpatrując skargę na bezczynność ogranicza się więc do kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa i czy przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji strona wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej w skrócie k.p.a.).

Zgodnie z art. 53 ust. 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można bowiem wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W tym względzie skarżąca wyczerpała przysługujące jej środki i wniosła przed wniesieniem skargi ponaglenie do organu pismem z dnia 10 stycznia 2018 r.

Zdaniem Sądu Wójt Gminy pozostaje w bezczynności.

Jak trafnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt I V SAB/Wr 59/18; LEX nr 2487268, który to pogląd sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela, "Wniesienie skargi na bezczynność organu jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań."

W rozpatrywanej sprawie z taką dokładnie sytuacją mamy do czynienia. Nie jest uprawnione twierdzenie, że pismo skarżącej z dnia 26 września 2017 r. nie było "nowym" wnioskiem zawierającym określone żądanie od organu, które mogło być inaczej przez organ potraktowane, jak tylko wniosek wszczynający postępowanie o udzielenie skarżącej pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego.

Skoro z chwilą jego wniesienia organ nie stwierdził jego braków formalnych, zawiązał się zatem stosunek administracyjnoprawny pomiędzy skarżącą a Wójtem Gminy, którego załatwienia w sposób przewidziany stosownymi regulacjami ustawy o pomocy społecznej, czy też Kodeksu postepowania administracyjnego, miała prawo w rozsądnym terminie oczekiwać skarżąca.

Nie wydanie w stosunku do tego wniosku w dacie złożenia skargi, a nawet do dnia wyrokowania, żadnego aktu administracyjnego powoduje stan bezczynności Wójta Gminy. Organ ten jest bowiem w świetle ustawy o pomocy społecznej nie tylko kompetentny ale i był zobowiązany do załatwienia przedmiotowego wniosku.

W związku z tym nakazanie organowi określonego działania było możliwe gdyż w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w punktach I i II sentencji wyroku. Na podstawie art. 149 § 1a ww. ustawy Sąd orzekł, jak w punkcie III sentencji wyroku.