Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3254/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 147
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w N. na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków stwierdza nieważność § 19 pkt 3 i 4 oraz § 20 pkt 1 ppkt 2 załącznika do zaskarżonej uchwały


UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w [...] pismem z 7 listopada 2017r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Uchwałę Rady Gminy [...] numer [...] z dnia [...] marca 2006 roku w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odbioru ścieków na terenie Gminy [...].

Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 94 Konstytucji, art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2016.446 j.t. z późno zm.), art. 18 ust. 1 pkt 8) ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 15 ust. 1-4 i art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 czerwca 200 l roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U.2017.328 j.t. z późn. zm.) poprzez przekroczenie ustawowych delegacji do nakładania na obywateli obowiązków w aktach prawa miejscowego i nałożenie bez podstawy prawnej obowiązku ponoszenia opłaty za wydanie warunków technicznych (§ 19 pkt 3 i 4 Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków przez Zakład Gospodarki Komunalnej w [...] ustanowionego na podstawie § 1 zaskarżonej uchwały) oraz opłaty za wykonanie nielegalnego przyłącza (§ 20 pkt 1 ppkt 2) Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków przez Zakład Gospodarki Komunalnej w [...] ustanowionego na podstawie § 1 zaskarżonej uchwały).

Mając na uwadze powyższe zarzuty, Prokurator na podstawie art. 147 § 1 ppsa wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 19 pkt 3 i 4 oraz § 20 pkt l ppkt 2) Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków przez Zakład Gospodarki Komunalnej w [...] ustanowionego na podstawie § 1 zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Do cech aktów prawa miejscowego zalicza się: oznaczenie adresata norm prawnych zawartych w takich aktach pozostającego poza strukturą administracji, terytorialny zasięg aktu prawa miejscowego, normatywny charakter oraz generalny i abstrakcyjny charakter norm prawnych zawartych w takich aktach.

Zaskarżona uchwała nakłada m. in. obowiązek uiszczenia jednorazowej opłaty w określonej wysokości za wydanie warunków technicznych niezbędnych do przyłączenia się do sieci wodociągowej (§ 19 pkt 3i 4 Regulaminu ustanowionego na podstawie § 1 zaskarżonej uchwały). oraz pewnego rodzaju sankcję w przypadku wykrycia nielegalnego przyłącza (§ 20 pkt 1 ppkt 2) Regulaminu ustanowionego na podstawie § l zaskarżonej uchwały). Uchwała Rady Gminy posiada zatem wskazane wyżej cechy pozwalające na zaliczenie jej do aktów prawa miejscowego. Adresatem tej uchwały są wszystkie podmioty ubiegające się o przyłączenie do sieci wodociągowej i uchwała ta nakłada na nich określone obowiązki. Adresaci uchwały zostali określeni w sposób generalny, a nie imienny. Ponadto, uchwała dotyczy sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych. Zaskarżona uchwała ma zatem charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny.

Wyżej wskazane obowiązki ustanowione w § 19 pkt 3 i 4 oraz § 20 pkt 1 ppkt 2) Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków przez Zakład Gospodarki Komunalnej w [...], w ocenie Prokuratora niewątpliwie są sprzeczne z prawem. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 94 Konstytucji podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest upoważnienie zawarte w ustawie. Każdorazowo w akcie rangi ustawowej zawarte być musi upoważnienie dla organu gminy do stanowienia aktu prawa miejscowego. Zasada ta znajduje potwierdzenie również wart. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z istoty tego upoważnienia wynika, że musi być ono wyraźne, a nie tylko pośrednio wynikające z przepisów ustawowych. Upoważnienie ustawowe powinno określać materię, która ma być przedmiotem regulacji w drodze aktu prawa miejscowego i organy kompetentne do jego wydania. Art. 18 ust. l pkt 8) ustawy o samorządzie gminnym dodatkowo wskazuje, że podejmowanie uchwał w sprawach wszelkich opłat może mieć miejsce wyłącznie w granicach określonych w odrębnych ustawach.

Przepis art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków stanowi podstawę do wydania w formie uchwały Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Art. 19 ust. 2 wskazuje nawet jaką treść powinien taki regulamin zawierać. Jednakże żaden przepis ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków ani żadnej innej ustawy, nie zawiera upoważnienia do podejmowania uchwał w zakresie określającym odpłatność za podłączenie do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej lub za wykonanie nielegalnego przyłącza. Wręcz przeciwnie - art. 15 ust. 1-4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków stanowi, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych. Koszty nabycia, zainstalowania i utrzymania wodomierza głównego ponosi przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, a urządzenia pomiarowego - odbiorca usług. Osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci ponosi również koszt budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego. Nie ulega wątpliwości, że opłaty ustanowione zaskarżoną uchwałą wychodzą poza zakres przewidziany przez ustawodawcę. Katalog problematyki przekazanej radzie gminy do unormowania w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, nie uprawnia do określania w nim zasad naliczania jakichkolwiek opłat związanych z przyłączeniem odbiorcy do instalacji wodociągowo - kanalizacyjnych. Nie stanowi w szczególności takiej podstawy ustawowy element regulaminu dotyczący warunków przyłączania do sieci, ponieważ nakładanie jakichkolwiek obowiązków na obywateli, w tym obowiązku ponoszenia opłat, musi wynikać z wyraźnego upoważnienia ustawowego, a nie z zastosowania odpowiedniej wykładni przepisów zmierzającej do wyinterpretowania takiego obowiązku (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lipca 2013 roku, IV SA/Po 87/13, System informacji prawnej LEX nr 1343671).

Wskazano również, że zgodnie z art. 28 ust 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków pobieranie wody z urządzeń wodociągowych bez uprzedniego zawarcia umowy stanowi wykroczenie zagrożone karą grzywny. W takiej sytuacji nałożenie dodatkowej opłaty przewidzianej w § 20 pkt 1 ppkt 2) Regulaminu jest nie tylko bezprawne, ale skutkuje również ponoszeniem przez zobowiązaną osobę podwójnej odpowiedzialności za to samo zachowanie.

Opłaty wprowadzone na mocy zaskarżonej uchwały mają cechy narzuconej mieszkańcom daniny publicznej wprowadzonej przez gminę. Nie można tych opłat traktować jako należności o charakterze cywilnoprawnym ustalających usługę i opłatę za usługę umową zawieraną przez strony i korzystających z dobrowolnych ustaleń warunków zawartej umowy. Korzystanie z urządzeń komunalnych w postaci sieci kanalizacyjnej jest bowiem koniecznością w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W konsekwencji należy stwierdzić, że przedmiotowa uchwała wykracza poza prawotwórcze kompetencje rady. Nałożenie obowiązkowych opłat bez wyraźnego ustawowego upoważnienia stanowi naruszenie art. 94 Konstytucji, art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2016.446 j.t.), art. 18 ust. 1 pkt 8) ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Powyższy pogląd został już potwierdzony w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (por.wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2010 roku, II SA/Kr 851/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2013 roku, IV SA/Po 491/13, System informacji prawnej LEX nr 1359721; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 stycznia 2012 r., II SA/Kr 1688/11, System informacji prawnej LEX nr 1108384; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 września 2012 roku, IV SA/Po 587/12, System informacji Prawnej LEX nr 1222454). W jednym z orzeczeń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wprost odniósł się również do opłaty za wydanie warunków technicznych przyłącza stwierdzając, że zamieszczenie w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków zapisów dotyczących ustalania takiej opłaty, nie znajduje podstawy prawnej (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2007 roku, IV SA/Wa 1116/06, System informacji prawnej LEX nr 418151).

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że pozostawia do uznania Sądu ocenę zasadności skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...].

Wyjaśnił również, że zaskarżona uchwała utraciła moc na podstawie § 4 Uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Zgodnie z § 1 tejże uchwały uchwalono również nowy Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków a więc obecnie nie funkcjonuje w obrocie prawnym. Przy czym Rada Gminy [...] wskazała, że ma świadomość prezentowanego w judykaturze poglądu, iż pomimo utraty mocy obowiązującej zaskarżonej uchwały przed wniesieniem skargi, skarga powinna podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu, gdyż zaskarżona uchwała mogła mieć zastosowanie do okresu poprzedzającego jej uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, będące aktami prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej jako: "p.p.s.a.").

Sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza jej nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Skarga została złożona przez Prokuratora, co oznacza, że nie musiała zostać poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), jej wniesienie przez Prokuratora nie jest ograniczone też żadnym terminem, jako ze dotyczy aktu prawa miejscowego.

Zaskarżona uchwała Rady Gminy [...] stanowi akt prawa miejscowego.

Podstawę prawną spornej uchwały stanowią przepisy art. 18 ust.2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (jedn. tekst w dniu podjęcia uchwały Dz. U z 2001 r., Nr 72, poz. 747 ze zm.). Pierwszy z powołanych przepisów wskazuje, że o wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy.

Natomiast drugi przepis wskazuje, iż Rada gminy, po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zwany dalej "regulaminem". Regulamin jest aktem prawa miejscowego (ust. 1).

(ust.2)Regulamin powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym:

1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków,

2) szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług,

3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach,

4) warunki przyłączania do sieci,

5) techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych,

6) sposób dokonywania odbioru przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wykonanego przyłącza,

7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków,

8) standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków,

9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe.

Cytowany przepis stanowi delegację ustawową dla wydania aktu prawa miejscowego i ściśle określa zakres spraw, które mogą stać się przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie może wykraczać poza materię przewidzianą w art. 19 ust. 2 ustawy.

Należy przyjąć, że regulacja zawarta w art. 19 ust. 2 ustawy ma charakter wyczerpujący. Wskazując bowiem zakres zagadnień, które mogą być objęte regulaminem, ustawodawca posłużył się sformułowaniem "regulamin określa", co oznacza, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać wskazanemu w tym przepisie zakresowi delegacji ustawowej. Jednocześnie wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w tym przepisie przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości bądź w części.

Mając na uwadze przedstawione powyżej uwagi natury ogólnej, Sąd uznał skargę za uzasadnioną.

Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązującego na obszarze działania tych organów. Regulacja ta oznacza, że jednostronne nakładanie na obywateli jakichkolwiek obowiązków nie jest dopuszczalne bez wyraźnego upoważnienia ustawowego. Uchwała rady gminy, będąca aktem prawa miejscowego, jest jednocześnie źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze danej gminy (art. 87 ust. 2 Konstytucji), musi zatem respektować unormowania zawarte w aktach prawnych wyższego rzędu, a więc również w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Uchwała będąc aktem prawa miejscowego jest aktem o charakterze normatywnym, co oznacza to, że normy postępowania, wynikające z takiej uchwały, mają charakter generalny i abstrakcyjny oraz obowiązują na terenie właściwości podejmującego uchwałę organu. Akty prawa miejscowego nakładają na oznaczonych rodzajowo członków społeczności lokalnej obowiązek oznaczonego zachowania się w sytuacjach wskazanych w takich przepisach.

Rada gminy stanowiąc przepisy gminne zgodnie z art. 40 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym na podstawie niniejszej ustawy może wydawać akty prawa miejscowego w zakresie:

1) wewnętrznego ustroju gminy oraz jednostek pomocniczych,

2) organizacji urzędów i instytucji gminnych,

3) zasad zarządu mieniem gminy,

4) zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej.

Tym samym winna treść swoich regulacji dostosowywać ściśle do zakresu przyznanego jej upoważnienia i przysługujących jej kompetencji, wynikających z nich zadań. Jednocześnie, należy zauważyć, że stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g. do wyłącznej kompetencji gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach.

Sporna treść uchwały zawarta jest w § 19 ust. 3 i 4 oraz § 20 pkt. 1 ppkt 2) załącznika do zaskarżonej uchwały, tj. Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków przez Zakład Gospodarki Komunalnej w [...], które stanowią że:

1. "Za wydanie warunków technicznych ustala się opłatę przyłączeniową w wysokości 450,00 zł + podatek VAT, która obejmuje m.in. określenie warunków technicznych przyłączenia sieci oraz nadzór techniczny nad wcinką do sieci, a także odbiór końcowy przyłącza (§19 pkt 3).

2. Warunkiem przystąpienia do wykonania robót przyłączeniowych jest wniesienie w/w określonej opłaty oraz uzgodnienie dokumentacji technicznej z Zakładem (§19 pkt. 4).

3. W przypadku wykrycia lub zgłoszenia nielegalnego przyłącza, Zakład celem prawnego regulowania stanu przyłącza zobowiąże właścicicela do wniesienia opłaty w wysokości 700,00 zł +obowiązujący podatek VAT.

Powyższa regulacja oznacza, że uchwała wprowadza obowiązek poniesienia opłaty za przyłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej. Przy tym rację ma Prokurator, że żaden przepis ustawowy nie daje organowi gminy uprawnienia do nałożenia takiej opłaty. W świetle bowiem art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Ani ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, ani akty wykonawcze nie przewidują możliwości decydowania w regulaminie o opłatach za przyłączenie do sieci ani dla przedsiębiorstwa ani dla gminy, stąd też dokonanie regulacji w tym zakresie w regulaminie, będącym aktem prawa miejscowego nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach prawa. Podobne stanowisko wyrażane jest w orzecznictwie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 maja 2014 r. II SA/Rz 298/14, LEX nr 1471336).

Nadto w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2008 r.. sygn. akt II OSK 431/08 LEX nr 490093, wyrażono pogląd, iż przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie gminnym oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Ustawowe "warunki przyłączenia określone w regulaminie" nie mogą być interpretowane dowolnie, w oderwaniu od pozostałych przepisów ustawy i co gorsza - w sposób niekorzystny dla odbiorców wody i zainteresowanych odprowadzeniem ścieków. Jakkolwiek wyrok ten dotyczy innego stanu faktycznego, to jednak zacytowane wyżej twierdzenie można również odnieść do niniejszej sprawy, szczególnie jeśli się zważy, że przepis art. 19 ust. 2 o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w punkcie 3 pozwala radzie gminy określić w regulaminie sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki ustalone w taryfach. Również ten przepis jednak nie daje podstaw do wprowadzenia do regulaminu regulacji dotyczącej jakichkolwiek dodatkowych opłat .

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że ani przepisy art. 15 ust. 2 i ar.15 ust. 4 o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków ani art. 19 ust. 2 tej ustawy nie dają gminie uprawnienia do zamieszczenia w uchwale dotyczącej Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków treści zawartych w § 15 w części dotyczącej obowiązku wniesienia opłat za przyłączenie w wysokości określonej w obowiązującej taryfie

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona uchwała w części wskazanej w skardze narusza prawo, dlatego na podstawie przepisu art. 147 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Na marginesie należy wskazać, że na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie mogła mieć wpływu podnoszona przez organ okoliczność nieobowiązywania już w prawie zaskarżonej uchwały. Jak wskazał m.in. Trybunał Konstytucyjny w Uchwale z dnia 14 września 1994 r. W 5/94 w odniesieniu do art. 101 ust. 1 u.s.g. (ale w ocenie Sądu mogącej mieć analogicznie zastosowanie do niniejszej sprawy):

I. Przez uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95; zm.: z 1990 r. Nr 32, poz. 191; Nr 34, poz. 199; Nr 43, poz. 253 i Nr 89, poz. 518; z 1991 r. Nr 4, poz. 18; Nr 110, poz. 473; z 1992 r. Nr 85, poz. 428 i Nr 100, poz. 499; z 1993 r. Nr 17, poz. 78 oraz z 1994r. Nr 86, poz. 397), rozumie się również uchwałę, która wprawdzie została uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę.

II. Przewidziana w powołanym wyżej przepisie skarga na uchwałę organu gminy jest dopuszczalna również wtedy, gdy uchwała ta została wprawdzie uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę.

III. Zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej dokonana po zaskarżeniu tej uchwały do sądu administracyjnego nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę.