Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 205/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 217 par. 1, par. 2, art. 218
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 Art. 6  ust. 1, art. 23
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
article: Art. 4 ust, 4a, ust. 4b, ust. 5a  i ust. 5f, ust. 6, ust. 6a-6d, art. 8 ust. 1a, art. 33  ust. 5a, ust. 6, ust. 7
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie: WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. W-B. na postanowienie Wojewody z dnia 9 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 listopada 2018 r. M. W. – B. zwróciła się do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z wnioskiem o wydanie zaświadczenia wskazującego, czy M. B. oraz P. B. są zarejestrowani w urzędzie pracy jako bezrobotni, a jeżeli tak to jaka jest wysokość otrzymywanych przez nich świadczeń. M. W. – B. podała, że zaświadczenie jest jej potrzebne do wydziału spraw lokalowych w Gminie C.

Postanowieniem z dnia [...] 2018 r. nr [...] Starosta odmówił wydania zaświadczenia "o rejestracji i wysokości uzyskanych świadczeń albo ich braku przez bezrobotnych lub ich niezarejestrowaniu w PUP" dotyczącego M. B. ur. [...] 1979 r. w C oraz P. B. ur. [...] 1982 r. w C. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że złożony przez M. W. – B. wniosek o wydanie zaświadczenia jest wnioskiem o udostępnienie danych osobowych wymienionych w nim osób. Wniosek został jednak złożony bez jasno wyrażonej pisemnej zgody tych osób na uzyskanie informacji o ich sytuacji faktycznej i prawnej w ramach zadań ustawowych realizowanych przez Powiatowy Urząd Pracy. Starosta powołał się przy tym na treść art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, który stanowi, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy osoba, której dane dotyczą wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych. Organ I instancji podał, że gdy jest mowa o zgodzie osoby, której dane dotyczą, to rozumie się przez to oświadczenie woli, którego treścią jest zgoda na przetwarzanie danych osobowych tego, kto składa oświadczenie; zgoda nie może być domniemana lub dorozumiana z oświadczenia woli o innej treści; zgoda może być odwołana w każdym czasie. Jest to definicja zawarta w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Starosta dodał, że kwestia ta jest ściśle uregulowana również w przepisach Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, L rok 2016 nr 119 poz. 1), które wskazuje, iż "Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych jest jednym z praw podstawowych. Art. 8 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej "Kartą praw podstawowych") oraz art. 16 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowią, że każda osoba ma prawo do ochrony danych osobowych jej dotyczących". Organ I instancji stwierdził, że art. 6 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 wskazuje, iż przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów. W związku z powyższym Starosta uznał, że w tej sytuacji kwestią drugorzędną jest konieczność wykazania interesu prawnego wynikającego z art. 217 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i odmówił wydania zaświadczenia z uwagi na ochronę danych osobowych i brak zgody osób, których dane dotyczą. Równocześnie organ poinformował, że osoby, których dane dotyczą same we własnej sprawie mogą złożyć wniosek o wydanie zaświadczenia o statusie osoby bezrobotnej.

Na powyższe postanowienie Starosty M. W. – B. wniosła zażalenie wyrażając w nim niezadowolenie ze sposobu załatwienia jej sprawy.

Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2019 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) w związku z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, L rok 2016 nr 119 poz. 1, zwane dalej RODO), Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Starosty z dnia [...] 2018 r. nr [...]. Uzasadniając swoją decyzję organ II instancji stwierdził, że podstawowym aktem prawnym regulującym kwestie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych jest RODO, którego przepisy stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 1 ust. 2 RODO, Rozporządzenie "chroni podstawowe prawa i wolności osób fizycznych, w szczególności prawo do ochrony ich danych osobowych". Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 1 RODO, przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy istnieje wyraźnie określony cel przetwarzania danych oraz spełnione są pozostałe warunki, wynikające z przepisów tego Rozporządzenia. Organ II instancji wskazał, że powiatowe urzędy pracy przetwarzają (w tym pozyskują i udostępniają) dane osobowe osób bezrobotnych i poszukujących pracy w oparciu o przepis art. 6 ust. 1 lit. c RODO, gdyż przetwarzanie tych danych jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze. Celem przetwarzania tych danych jest realizacja zadań organu, określonych w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda wyjaśnił, że w przedstawionym przypadku szczególne znaczenie ma zasada "ograniczenia celu" przetwarzania danych, określona w art. 5 ust. 1 lit. b RODO, zgodnie z którą dane osobowe muszą być "zbierane w konkretnych, wyraźnych i prawnie uzasadnionych celach i nieprzetwarzane dalej w sposób niezgodny z tymi celami (...)". Powyższe - zdaniem organu - oznacza, że brak możliwości m.in. udostępniania danych osobowych "stronom trzecim", które nie mieszczą się w kategorii "odbiorców danych" określonych dla danego celu przetwarzania. Równocześnie organ II instancji wskazał, że udostępnienie danych osobowych stronie trzeciej jest możliwe po ewentualnym uzyskaniu jednoznacznej zgody osoby, której te dane dotyczą, na udostępnienie danych osobie trzeciej, co Powiatowy Urząd Pracy przedstawił w sposób ogólny w uzasadnieniu postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia z dnia 20 listopada 2018 r. Konsekwencją wyrażenia takiej zgody jest uznanie strony trzeciej za odbiorcę danych osobowych, o której to kategorii mowa w przepisach RODO. Tym samym strona trzecia staje się uprawnioną do pozyskiwania danych osobowych, dotyczących danego, konkretnego postępowania administracyjnego. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że w opisanym stanie faktycznym i prawnym, zasadnym jest odmowa wydania zaświadczenia "o rejestracji i wysokości uzyskanych świadczeń albo ich braku przez bezrobotnych lub ich niezarejestrowaniu w PUP", w sytuacji, kiedy o dane te wnioskuje strona trzecia, nieuprawniona do pozyskania danych osobowych. Wojewoda stwierdził przy tym, że zasadnym jest utrzymanie w mocy wydanego w tej sprawie postanowienia organu I instancji z dnia 20 listopada 2018 r. pomimo, iż organ w uzasadnieniu wydanego aktu podał, obok podstawy prawnej obowiązującego bezpośrednio na terytorium RP Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r., również przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922 z późn. zm.), która utraciła moc w zakresie obejmującym przedmiot niniejszego postępowania z dniem 25 maja 2018 r., w związku z wejściem w życie przepisów RODO.

Z powyższym postanowieniem Wojewody nie zgodziła się M. W. – B. i pismem z dnia 17 stycznia 2019 r. wniosła na nie skargę, podnosząc, że w stosunku do M. B. i P. B. nie jest osobą trzecią tylko ich matką.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem Sądu, skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody utrzymujące w mocy postanowienie Starosty o odmowie wydania skarżącej zaświadczenia stwierdzającego, czy M. B. oraz P. B. są zarejestrowani w urzędzie pracy jako bezrobotni, a jeżeli tak to jaka jest wysokość otrzymywanych przez nich świadczeń.

Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia zostało uregulowane w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 217 § 1 i § 2 tej ustawy:

"Art. 217. § 1. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.

§ 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego."

Stosownie zaś do art. 218 k.p.a.:

"Art. 218. § 1. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

§ 2. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające."

Istotą zaświadczenia wydawanego na podstawie przytoczonych wyżej przepisów jest potwierdzenie pewnego stanu rzeczy - faktów albo stanu prawnego, którego istnienie jest niewątpliwe, niesporne i wynika z prowadzonej przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dotyczy zatem czynności faktycznych administracji, co oznacza, że jest aktem wiedzy, a nie aktem woli. Nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego i nie jest nastawione na wywołanie skutków prawnych. Nie ma także charakteru interpretacyjnego, jak i nie kształtuje w sposób jednostronny, władczy sytuacji prawnej podmiotu żądającego wydania zaświadczenia.

Sąd podkreśla, że w niniejszej sprawie istotnym jest to, że jako powód odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści organy obu instancji wskazały ochronę danych osobowych wymienionych we wniosku osób, tj. synów skarżącej. W ocenie Sądu, stanowisko organów co do zasady jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 33 ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez organ II instancji, tj. 9 stycznia 2019 r.:

"Art. 33. 6. Informacje dotyczące bezrobotnych, poszukujących pracy i cudzoziemców zamierzających wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są przetwarzane przez powiatowe urzędy pracy, w szczególności z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych i dokumentów elektronicznych.

7. Informacje, o których mowa w ust. 6, są udostępniane publicznym służbom zatrudnienia lub innym podmiotom, realizującym zadania na podstawie ustawy lub odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, w zakresie niezbędnym do prawidłowej realizacji tych zadań, w szczególności jednostkom organizacyjnym pomocy społecznej oraz jednostkom obsługującym świadczenia rodzinne."

Jak wynika zatem z art. 33 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - informacje, o których mowa w ust. 6 (to jest informacje dotyczące bezrobotnych, poszukujących pracy i cudzoziemców zamierzających wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które są przetwarzane przez powiatowe urzędy pracy, w szczególności z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych i dokumentów elektronicznych), są udostępniane publicznym służbom zatrudnienia lub innym podmiotom, realizującym zadania na podstawie ustawy lub odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, w zakresie niezbędnym do prawidłowej realizacji tych zadań, w szczególności jednostkom organizacyjnym pomocy społecznej oraz jednostkom obsługującym świadczenia rodzinne. Natomiast skarżąca nie jest "innym podmiotem", realizującym zadania na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy lub odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny. Już zatem sam ten przepis stanowił podstawę do odmowy wydania skarżącej żądanego przez nią zaświadczenia.

Należy zauważyć, że w dniu 25 maja 2018 r. weszło w życie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119.1, zwane dalej RODO), które w art. 6 ust. 1 stwierdza, że przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - spełniony jest co najmniej jeden z wymienionych w tym przepisie warunków. Jednym z takich warunków jest zgoda osoby, której dotyczą dane na ich przetwarzanie. Równocześnie w art. 23 RODO została przewidziana możliwość ograniczenia przez państwo członkowskie zakresu stosowania RODO.

W związku z powyższym w dniu 21 lutego 2019 r. została uchwalona przez polskiego ustawodawcę ustawa o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. z 2019 r. poz. 730, zwana dalej ustawą zmieniającą). Wprowadzone ustawą z dnia 21 lutego 2019 r. zmiany miały na celu dostosowanie polskiego porządku prawnego do RODO m.in. przez usunięcie przepisów, które są sprzeczne z RODO lub które powielają rozwiązania RODO. Celem ustawy było także dostosowanie RODO (przez implementację wymagających tego przepisów) do specyfiki polskiego porządku prawnego. W ustawie zmieniającej zostały wprowadzone także przepisy, które stanowią ograniczenia RODO, a które zostały wprowadzone zgodnie z wymienionym wyżej art. 23 RODO.

Należy także zauważyć, że ustawa z dnia 21 lutego 2019 r. wprowadziła zmiany m.in. w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. I tak, w art. 75 pkt 5 lit. c ustawy zmieniającej uchylono z dniem 4 maja 2019 r. ust. 6 i ust. 7 art. 33 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto ustawą z dnia 21 lutego 2019 r. zmieniono treść art. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dodając m.in. ust. 4a, 4b, 5a i 5f w brzmieniu:

"4a. Minister właściwy do spraw pracy prowadzi w systemie teleinformatycznym centralny rejestr danych osobowych osób fizycznych ubiegających się o pomoc określoną w ustawie lub korzystających z tej pomocy oraz innych osób, zwany dalej "rejestrem centralnym"."

"4b. Minister właściwy do spraw pracy przetwarza w rejestrze centralnym dane osobowe osób fizycznych w celu realizacji przez publiczne służby zatrudnienia zadań ustawowych, w tym weryfikacji uprawnień i danych, rejestracji i ustalania statusu, zapewnienia pomocy określonej w ustawie, wydawania decyzji w zakresie statusu i świadczeń, prowadzenia postępowań kontrolnych, realizacji obowiązków sprawozdawczych i obowiązków w zakresie statystyki publicznej oraz określania planów dalszych działań."

"5a. W rejestrze centralnym minister właściwy do spraw pracy przetwarza dane osobowe:

1) bezrobotnych korzystających z pomocy określonej w ustawie udzielanej przez publiczne służby zatrudnienia lub podmioty realizujące pomoc w imieniu publicznych służb zatrudnienia, w tym pozyskane od agencji zatrudnienia w ramach realizacji działań, o których mowa w art. 66d;

2) poszukujących pracy korzystających z pomocy określonej w ustawie udzielanej przez publiczne służby zatrudnienia lub podmioty realizujące pomoc w imieniu publicznych służb zatrudnienia;

3) osób niezarejestrowanych korzystających z pomocy określonej w ustawie udzielanej przez publiczne służby zatrudnienia lub podmioty realizujące pomoc w imieniu publicznych służb zatrudnienia; (...)"

"5f. Rejestr centralny jest zbiorem danych pozyskiwanych:

1) z rejestrów danych wojewódzkich urzędów pracy;

2) z rejestrów danych powiatowych urzędów pracy;

3) od osób fizycznych ubiegających się, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw pracy, o pomoc określoną w ustawie świadczoną przez wojewódzkie urzędy pracy i powiatowe urzędy pracy."

Jak zatem wynika z treści cytowanych powyżej przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - informacje na temat osób bezrobotnych są gromadzone w rejestrze centralnym prowadzonym przez ministra właściwego do spraw pracy. Również wojewódzkie urzędy pracy oraz powiatowe urzędy pracy prowadzą rejestry danych o rynku pracy odpowiednio w województwie i w powiecie, w tym rejestr danych osobowych osób fizycznych (art. 8 ust. 1ba i art. 33 ust. 5a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).

Zgodnie z art. 4 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dane z rejestru centralnego mogą być udostępniane w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne innym podmiotom realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 700 z późn. zm.):

"Art. 15. 1. Podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań."

Również w ust. 6a-6d art. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ustawodawca wymienił podmioty, którym minister właściwy do spraw pracy udostępnia dane z rejestru centralnego w celu realizacji ich zadań ustawowych. Są to: wojewódzkie urzędy pracy, powiatowe urzędy pracy, minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, jednostki organizacyjne pomocy społecznej oraz jednostki obsługujące świadczenia rodzinne. Przepisy regulujące udostępnianie danych z rejestru centralnego stosuje się odpowiednio do rejestrów danych wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy.

Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określają zatem zasady gromadzenia danych osobowych osób bezrobotnych oraz podmioty uprawnione do ich otrzymania. Skarżąca nie należy do żadnej z kategorii tych podmiotów, a zatem odmowa wydania jej zaświadczenia zawierającego dane osobowe M. B. i P. B. była zasadna. Zarówno bowiem przepisy obowiązujące w dniu orzekania przez organ II instancji, jak i te wprowadzone do polskiego porządku prawnego w związku z wejściem w życie RODO, nie uprawniały organów do wydania skarżącej żądanego przez nią zaświadczenia. Przepisy te nie pozostają w sprzeczności z przepisami RODO, gdyż nie naruszają istoty rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 jaką jest obrona prawa osób fizycznych do ochrony ich danych osobowych. Wprowadzony ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy krąg podmiotów mających wyłączny dostęp do danych osobowych osób bezrobotnych powoduje, że ta ochrona jest jeszcze bardziej ścisła. Równocześnie nie pozbawia to skarżącej możliwości uzyskania potrzebnych jej informacji, gdyż jak słusznie zauważył organ I instancji, jej synowie sami mogą wystąpić do organu o wydanie im zaświadczenia o statusie osoby bezrobotnej.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, a w związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł – jak w sentencji wyroku.